Παλινόρθωση των Βουρβόνων

Μετά την εκδίωξη του Ναπολέοντα Α΄ της Γαλλίας το 1814, οι Σύμμαχοι αποκατέστησαν την Δυναστεία των Βουρβόνων στο Γαλλικό θρόνο. Η επακόλουθη περίοδος καλείται Παλινόρθωση, και χαρακτηρίζεται από μια ορμητική συντηρητική αντίδραση και την επανασταθεροποίηση της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας ως μια δύναμη στη Γαλλική πολιτική.

 Η παλινόρθωση του Λουδοβίκου ΙΗ΄ στο θρόνο το 1814 επηρεάστηκε ευρέως μέσα από την υποστήριξη του πρώην υπουργού εξωτερικών του Ναπολέοντα Ταλεϋράνδου, ο οποίος έπεισε τις νικηφόρες Συμμαχικές Δυνάμεις για την επιθυμία της παλινόρθωσης των Βουρβόνων. Ο Λουδοβίκος προσπάθησε να κρατηθεί στην μέση οδό, μεταξύ των Δημοκρατικών και των Βοναπαρτιστών αφ’ ενός και των Υπερσυντηρητικών (Ultras) αφ΄ετέρου, για τους οποίους λεγόταν ότι ήταν «βασιλικότεροι του βασιλέως» και είχαν ηγέτη τον αδελφό του, τον κόμη του Αρτουά, τον μελλοντικό Κάρολο Ι΄. Περιέσωσε κάποια από τα επιτεύγματα της Επανάστασης και της Αυτοκρατορίας, προσπάθησε να περιορίσει τις αντεκδικήσεις των μοναρχικών και εν γένει να επιβάλει μια μετριοπαθή γραμμή. Σημαντικότερος συνεργάτης του στην επιβολή αυτής της γραμμής ήταν ο κόμης Ντεκάζ, τον οποίον ο βασιλιάς υποστήριζε επί τέσσερα χρόνια, ακόμα και όταν ο αδελφός του ερχόταν σε σύγκρουση με τον υπουργό. Αλλά τον Φεβρουάριο του 1820 ο δούκας ντε Μπερρύ, γιος του κόμη του Αρτουά και επίδοξος διάδοχος του θρόνου, δολοφονήθηκε από έναν Βοναπαρτιστή. Το υπουργείο Ντεκάζ έπεσε και επικράτησαν οι Ultras. Οι νέοι υπουργοί, ο δούκας ντε Ρισελιέ και ιδίως ο κόμης ντε Βιλλέλ, εξέφραζαν τη νέα υπερσυντηρητική πολιτική, εισάγοντες μεταξύ άλλων και τους νόμους Περί Γενικής Ασφαλείας και Περί Τύπου. Ο Λουδοβίκος πέθανε τον Σεπτέμβριο του 1824 και τον διαδέχτηκε ο νεότερος αδελφός του Κάρολος Ι΄. Η τελετή στέψης του έγινε στον Καθεδρικό ναό του Ρενς (28 Μαΐου 1825) σύμφωνα με το τελετουργικό των παλιών Γάλλων βασιλέων, κάτι που δεν συνέβη με τον προκάτοχο και τον διάδοχό του. Καμιά άλλη στέψη δεν είχε συμβεί ολόκληρο τον 19ο αιώνα από τη δυναστεία των Βουρβόνων. Αμέσως μετά θέσπισε τον "ιερό νόμο", σύμφωνα με τον οποίο τιμωρείται με την ποινή του θανάτου η βλασφημία και η ιεροσυλία, νόμος που δεν εφαρμόστηκε ποτέ και καταργήθηκε από τον Λουδοβίκο-Φίλιππο Α'. Ο Κάρολος διόρισε (1829) ως υπουργό εξωτερικών τον Αρμάνδο του Πολινιάκ (ανιψιό της Λουίζας του Πολαστρόν), ο οποίος αποφάσισε Γαλλικό αποικισμό στην Αλγερία. Η δυσαρέσκεια του λαού από τις Ιουλιανές διατάξεις, μια σειρά νόμων που περιόριζαν τις λαϊκές ελευθερίες, προκάλεσε την Ιουλιανή επανάσταση (1830). Ο Κάρολος παραιτήθηκε κατέφυγε στην Αγγλία. Παρέμεινε βασιλιάς μόνο 20 λεπτά, τα οποία ξόδεψε ακούγοντας τα έντονα παρακαλητά της συζύγου του να μην προχωρήσει στην υπογραφή της παραίτησης. Τελικά παραιτήθηκε δύο φορές υπέρ των δύο ανιψιών του, έφυγε οριστικά από τη Γαλλία για την Αυστρία και δεν ξαναγύρισε στην πατρίδα του μέχρι το θάνατό του. Κηρύχθηκε βασιλιάς μετά την παραίτηση του παππού και του θείου του, αλλά το μικρό παιδί βασίλευσε μόνο επτά ημέρες, αφού το συμβούλιο της επανάστασης έδωσε το στέμμα στον δούκα Λουδοβίκο Φίλιππο του Οίκου της Ορλεάνης. Την περίοδο αυτή βασίλεψαν 4 Βασιλείς. Ο Λουδοβίκος ΙΗ΄, ο Κάρολος Ι΄, ο Λουδοβίκος ΙΘ΄ και ο Ερρίκος Ε΄.