IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μιχαήλ (Νουβέλα)

Το Μιχαήλ, ένα γερμανικό πεπρωμένο σε φύλλα ημερολογίου είναι μυθιστόρημα που γράφτηκε από τον Γιόζεφ Γκαίμπελς και δημοσιεύθηκε το 1929. Το μυθιστόρημα είναι ένας συνδυασμός των ιδεών του Γκαίμπελς και της ζωής του καλύτερου φίλου του Richard Flisges που είχε πολεμήσει στον Α 'Παγκόσμιο Πόλεμο και ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο κολέγιο και εργάστηκε σε ένα ορυχείο όπου σκοτώθηκε σε ατύχημα. Το πρωτότυπο βιβλίο έφερε τον τίτλο Μichael Voormann, ένα ανθρώπινο πεπρωμένο σε φύλλα ημερολογίου. Το βιβλίο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά από τον εκδοτικό οίκο Franz eher Verlag στη Γερμανία και σημείωσε σημαντική επιτυχία την περίοδο εκείνη, κάνοντας δεκαεπτά εκδόσεις. Μεταφράστηκε στην ιταλική, γαλλική, ισπανική και ιαπωνική γλώσσα.

 Το μυθιστόρημα, μας εξιστορεί την ιστορία και το ταξίδι του Μιχαήλ που μόλις επέστρεψε από τον Α΄ παγκόσμιο Πόλεμο και προσπαθεί να επανέλθει στη γερμανική πραγματικότητα. Βρίσκει μια νέα δημοκρατική Γερμανία που προσπαθεί να ανακάμψει από τις συνέπειες της συνθήκης των Βερσαλλιών και επιδεικνύει τις πρώιμες εθνικιστικές ιδέες του. Ο Γκαίμπελς, μέσω του πρωταγωνιστή Μίκαελ, αναφέρεται συχνά στην εργασία, τη φιλοσοφία, την τέχνη, τη μουσική, τον έρωτα και τη θρησκεία. Ο βιογράφος του Γιόζεφ Γκαίμπελς, ο Ιστορικός Γιοακίμ Φεστ, αναφέρει ότι το μυθιστόρημα Μιχαήλ, ρίχνει φως στο πνεύμα και την εικόνα του Γκαίμπελς: Το ίδιο το όνομα του ήρωα, ο Μίκαελ, στον οποίον έδωσε αυτοβιογραφικά ψήγματα, και υποδηλώνει: μια μορφή φωτός, ένα ακτινοβόλο φως, άπιαστο, να στέκεσαι, να είσαι πάντα στρατιώτης.
Ραντεβού με μια άγνωστη

Το Ραντεβού με μια άγνωστη (εναλλακτικός τίτλος: Για μια νύχτα έρωτα, ξένοι τίτλοι: One night for love, Appointment with an unknown woman - διεθνείς, Appuntamento con una sconosciuta - Ιταλία) είναι μια ελληνική αισθηματική-δραματική ταινία του 1968, σε σκηνοθεσία Βασίλη Γεωργιάδη. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Έλενα Ναθαναήλ, Γιάννης Βόγλης, Δημήτρης Μυράτ και Ανν Λόνμπεργκ.

 Έφθασε η στιγμή που η Χριστίνα (Έλενα Ναθαναήλ) θα πρέπει να απολογηθεί για τον φόνο που διέπραξε. Όμως όλη η αλήθεια βρίσκεται κλεισμένη στο προσωπικό ημερολόγιό της. Εκεί γράφει για τις ατέλειωτες ώρες μοναξιάς και πλήξης, που περνούσε στο σπίτι περιμένοντας τον άντρα της, ένα καταξιωμένο και πολυάσχολο εισαγγελέα (Δημήτρης Μυράτ). Κάποια μέρα γνωρίζει τον ζωγράφο Αλέξη (Γιάννης Βόγλης), ο οποίος ζει μόνος σε μια καλύβα, αποκομμένος από τον κόσμο, και συνάπτει μαζί του ερωτική σχέση. Όταν η Ειρήνη (Ανν Λόνμπεργκ), κόρη του εισαγγελέα από τον πρώτο του γάμο αντιλαμβάνεται αυτήν τη σχέση, αποκαλύπτει την αλήθεια στον πατέρα της και οι δύο εραστές χωρίζουν. Ο Αλέξης προαπαθεί να κρατήσει τη Χριστίνα κοντά του και, κάποια στιγμή, βρίσκεται δολοφονημένος, ενώ βασική ύποπτη για τη δολοφονία του είναι η Χριστίνα. Έλενα Ναθαναήλ - Χριστίνα Γιάννης Βόγλης - Αλέξης Δημήτρης Μυράτ - εισαγγελέας Ανν Λόνμπεργκ - Ειρήνη Λυκούργος Καλλέργης - δικαστής Περικλής Χριστοφορίδης - αστυνόμος Εύα Ευαγγελίδου - Κατερίνα Βασίλης Ανδρεόπουλος - δικηγόρος Η ταινία περιλαμβάνει αρκετά πλάνα από αναγνωρίσιμα σημεία του Πειραιά, όπως το Δημοτικό Θέατρο (που εμφανίζεται ως "δικαστικό μέγαρο" για τις ανάγκες της υπόθεσης), η οδός Αγίου Κωνσταντίνου πριν πεζοδρομηθεί, η εκκλησία αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, η έπαυλη Οριγώνη στην οδό Καραγιώργη Σερβίας πάνω από την παραλία Βοτσαλάκια, η οδός Παυσιλύπου στην Καστέλλα, ο όρμος Αφροδίτης, η οδός Τομπάζη, η εκκλησία του Αγίου Νικολάου καθώς και η νησίδα Κουμουνδούρου. Επίσης, στο πλαίσιο μιας εκδρομής, υπάρχουν και πλάνα από τα Μετέωρα. Τη μουσική, που δεν έχει κυκλοφορήσει σε σάουντρακ, έγραψε ο Χρήστος Λεοντής. Ο σκηνοθέτης Βασίλης Γεωργιάδης εμφανίζεται για λίγο σε ρόλο σταθμάρχη. Η πρεμιέρα της ταινίας πραγματοποιήθηκε στις 21 Σεπτεμβρίου 1968. Κόβοντας 70.280 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 74η θέση ανάμεσα σε 108 ταινίες της ίδιας σεζόν. Βραβείο α' γυναικείου ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1968 στην Έλενα Ναθαναήλ Ραντεβού με μια άγνωστη στην IMDb Ραντεβού με μία άγνωστη Αρχειοθετήθηκε 2016-03-03 στο Wayback Machine. στο Cine.gr Ραντεβού με μία άγνωστη στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος
Κωνσταντίνος του Χοενλόε-Σίλλινγκσφυρστ

Ο Κωνσταντίνος, γερμ. Konstantin (8 Σεπτεμβρίου 1828 - 14 Φεβρουαρίου 1896) από τον Οίκο του Χοενλόε ήταν αυτοκρατορικός και βασιλικός πρώτος σταυλάρχης (Obersthofmeister, αρχηγός του προσωπικού της βασιλικής Αυλής) και στρατηγός του Ιππικού της Αυστρο-Ουγγαρίας.

 Ήταν ο 5ος γιος του Φραγκίσκου Ιωσήφ, πρίγκιπα του Χοενλόε-Σίλλινγκσφυρστ και της Κωνσταντίας, κόρης του Καρόλου Λουδοβίκου, πρίγκιπα του Χοενλόε-Λάνγκενμπουργκ. Αδελφοί του ήταν ο Βίκτωρ Α΄, πρόεδρος της Πρωσικής Άνω Βουλής των Λόρδων, ο Κλόντβιχ, πρωθυπουργός της Βαυαρίας, Πρωσίας και Γερμανίας και ο καρδινάλιος Γουσταύος-Αδόλφος. Νυμφεύτηκε τη Μαρία, κόρη της Καρολίνας. Η Καρολίνα ήταν θαυμάστρια και ενθάρρυνε τον Εκτόρ Μπερλιόζ και αφού διαζεύχθηκε, έζησε με τον Φραντς Λιστ. Το 1861 ο Κωνσταντίνος αγόρασε το παλαί Ντόμπνερ-Ντόμπεναου στη Βιέννη και το ζεύγος μετακινήθηκε το επόμενο έτος εκεί. Η Μαρία έγινε προστάτιδα της πολιτιστικής ζωής και υποστηρίκτρια των κοινωφελών της ιδρυμάτων. Νυμφεύτηκε το 1859 τη Μαρία, κόρη του Νικολάου, πρίγκιπα του Σάιν-Βίτγκενσταϊν-Μπέρλενμπουργκ-Λούντβιγκσμπουργκ και είχε τέκνα: Φραγκίσκος Ιωσήφ 1861-1871 Κορράδος 1863-1918, πρωθυπουργός της Αυστρο-Ουγγαρίας Φίλιππος 1864-1942, πατήρ Κωνσταντίνος των Βενεδικτίνων Γοδεφρείδος 1867-1932, αξιωματικός της Αυστρο-Ουγγαρίας και διπλωμάτης κατά τον Α΄ Π.Π. Βόλφγκανγκ 1869-1883 Δωροθέα 1872-1954 "Hohenlohe-Schillingsfürst Konstantin Prinz zu". In: Österreichisches Biographisches Lexikon 1815–1950 (ÖBL). Vol. 2, Austrian Academy of Sciences, Vienna 1959, p. 393 f. (Direct links to "p. 393", "p. 394") Martina Winkelhofer-Thyri: Prinz Constantin zu Hohenlohe-Schillingsfürst (1828–1896). Der große Unbekannte am Wiener Hof. In: Alma Hannig, Martina Winkelhofer-Thyri (Hrsg.): Die Familie Hohenlohe. Eine europäische Dynastie im 19. und 20. Jahrhundert. Verlag Böhlau, Köln 2013, ISBN 978-3-41222201-7, S. 181–198.
Τρόιντεν Β΄ του Πουότσκ

Ο Τρόιντεν Β΄, πολων. Trojden II (1403/6 – 25 Ιουλίου 1427) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν δούκας της δυτικής Μαζοβίας: Πουότσκ, Ράβα Μαζοβιέτσκα, Γκοστύνιν, Σοχάτσζεφ, Μπελζ (1426-27) μαζί με τους αδελφούς του.

 Ήταν ο τέταρτος γιος τού Σιεμόβιτ Δ΄ δούκα της δυτικής Μαζοβίας και της Αλεξάνδρας των Γκεντιμινιδών, κόρης τού Αλγκίρντας μεγάλου δούκα της Λιθουανίας. Το 1424 παραβρέθηκε, μαζί με τους αδελφούς του Σιεμόβιτ Ε΄, Καζιμίρ Β΄ και Βλάντισλαφ Β΄, στους γάμους τού Λαδισλάου Β΄ Γιαγκελόν με την 3η σύζυγό του Σοφία των Χάλσχανυ. Το 1426 απεβίωσε ο πατέρας του και ο Τρόιντεν Β΄ και οι αδελφοί του αποφάσισαν να μην διαιρέσουν και εξασθενήσουν την πατρική κτήση, αλλά να κυβερνήσουν από κοινού. Άλλος λόγος ήταν ότι δεν είχαν καλή σχέση με τη μητέρα τους και θα έπρεπε, αν διαιρούσαν τη δυτική Μαζοβία, να της δώσουν το μερίδιο της χήρας. Παρά την κατ' όνομα συγκυβέρνηση, οι αδελφοί διοίκησαν χωριστά. Έγγραφα τού Τρόιντεν Β΄ δείχνουν, ότι έλαβε το Πουότσκ. Το 1426 μετέβη στο Σαντόμιες και δήλωσε υποτέλεια, μαζί με τον Σιεμόβιτ Ε΄ και τον Βλαντίσλαφ Α΄, στον βασιλιά της Πολωνίας. Απεβίωσε το 1427 άγαμος και μάλλον τάφηκε στον καθεδρικό τού Πουότσκ. O. Balzer: Genealogia Piastów, Kraków 1895, pp. 506–507. K. Jasiński: Rodowód Piastów mazowieckich, Poznań – Wrocław 1998, pp. 130–132. M. Wilamowski: Siemowit V, [in:] K. Ożóg, S. Szczur (ed.), Piastowie. Leksykon biograficzny, Kraków 1999, p. 310. M. Wilamowski: Trojden II, [in:] K. Ożóg, S. Szczur (ed.), Piastowie. Leksykon biograficzny, Kraków 1999, p. 318.
Μελιδόνι Ρεθύμνου

Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Μελιδόνι Το Μελιδόνι Ρεθύμνης (επίσημο: το Μελιδόνιον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του Δήμου Μυλοποτάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Είναι κτισμένο κοντά στο όρος Κουλούκωνας σε υψόμετρο 100 μέτρων. Είναι χωριό μεγάλης ιστορικής σημασίας καθώς υπάρχουν αναφορές του ονόματός του σε έγγραφα από το 1379. Την περίοδο της Ενετοκρατίας μάλιστα, θεωρούνταν ένα από τα πιο μεγάλα χωριά του Μυλοποτάμου.

 Η ονομασία του φέρεται να προέρχεται από το βυζαντινό επώνυμο Μελιδόνης ή από την μεγάλη τοπική παραγωγή μελιού. Στον οικισμό γεννήθηκε ο οπλαρχηγός της Ελληνικής Επανάστασης στην Κρήτη, Αντώνης Μελιδόνης. Στις 16 Οκτωβρίου 1897 πραγματοποιήθηκε συνέλευση η οποία αποτελούσε συνέχεια αυτών που είχαν γίνει στους Αρμένους και τις Αρχάνες και με το ψήφισμα που εκδόθηκε προς τους ναυάρχους των Μεγάλων Δυνάμεων έγινε αποδεκτή η αυτονομία της Κρήτης.Σύμφωνα με άλλη παράδοση το όνομα του χωριού προέρχεται από μια ενετική καταγραφή πληθυσμού κατά την οποία βρέθηκαν χίλιες γυναίκες στο χωριό, δηλαδή milledonne (Milledonne).Κοντά στον οικισμό βρίσκεται το σπήλαιο Μελιδονίου ή Γεροντόσπηλιος, όπου τη Νεολιθική και τη Μινωική εποχή ήταν τόπος λατρείας και του χάλκινου γίγαντα της Κρήτης Τάλω .Τον Ιανουάριο του 1824 έχασαν τη ζωή τους περίπου 400 άτομα (στην πλειοψηφία τους άμαχοι), από ασφυξία εξαιτίας αναθυμιάσεων που προκάλεσαν Αιγύπτιοι στρατιώτες που πολιορκούσαν επί μήνες το σπήλαιο. Ένα άλλο αξιοθέατο στο Μελιδόνι, αποτελεί η μονή Αγίου Γεωργίου, που φαίνεται ότι λειτουργούσε από τον 18o αιώνα, αλλά δεν γνωρίζουμε τίποτα για το παρελθόν της, μόνο τ’ ότι ήταν φέουδο των Καλλέργηδων, αφού φέρει επάνω της τ’ ανάγλυφο οικόσημο της γνωστής οικογένειας. Στις 17 Αυγούστου 1944, πραγματοποιήθηκε επιτυχής διάσκεψη στο χωριό μεταξύ των αντιστασιακών οργανώσεων ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και ΕΟΚ που δραστηριοποιούνταν στο νησί. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης και το πρόγραμμα Κλεισθένης Ι μαζί με τους οικισμούς Βλυχάδα, Εξάντης και Μπαλί να αποτελούν την κοινότητα Μελιδονίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Γεροποτάμου του δήμου Μυλοποτάμου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 573 κατοίκους.Δείτε Κοινότητα Μελιδονίου Επίσημη ιστοσελίδα
Επιθεώρηση Εμπορικών Πλοίων

Η Επιθεώρηση Εμπορικών Πλοίων είναι ειδική υπηρεσία (Διεύθυνση) του Υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας (Υ.Ε.Ν.) αρμόδια για τον έλεγχο και τη διενέργεια επιθεωρήσεων των ελληνικών εμπορικών πλοίων, πλοιαρίων κλπ, σύμφωνα με το άρθρο 35 και επόμενα του Κ.Δ.Ν.Δ.

 Ελέγχει μελέτες σχέδια των ναυπηγήσεων, μετασκευών, επισκευών ελληνικών φορτηγών πλοίων καθώς και τη καταλληλότητα των πάσης φύσεως ελληνικών επιβατηγών από άποψη ασφάλειας, υγιεινής και άνεσης. Είναι η "καθ΄ ύλην" αρμόδια Υπηρεσία για θέματα ασφάλειας των πλοίων σύμφωνα με διεθνείς συμβάσεις όπως και για τη χάραξη των γραμμών φόρτωσης των πλοίων. Στην αρμοδιότητά της εμπίπτουν και τα υπό ξένη σημαία επιβατηγά πλοία, εφόσον παραλαμβάνουν επιβάτες από ελληνικούς λιμένες. Η Ε.Ε.Π. εδρεύει στον Πειραιά και επανδρώνεται με ικανό αριθμό τεχνικών επιθεωρητών. Σε όλους σχεδόν τους λιμένες της χώρας δια των Λιμενικών Αρχών συγκροτούνται "τοπικά κλιμάκια" επιθεώρησης σκαφών για κάλυψη έκτακτων περιστατικών. Η Ε.Ε.Π. συστάθηκε δια του Βασιλικού διατάγματος της 30 Δεκεμβρίου του 1920, ημερομηνία που αποτελεί και το γενέθλιο της Υπηρεσίας.
Βινς Μακμάν (1914-1984)

Ο Βίνσεντ Τζέιμς "Βινς" Μακμάν (Vincent James McMahon, 6 Ιουλίου 1914 – 24 Μαΐου 1984) ήταν Αμερικανός επαγγελματίας παραγωγός της επαγγελματικής πάλης. Είναι περισσότερο γνωστός για την ίδρυση της εταιρείας American World Wide Wrestling Federation, που τώρα ονομάζεται WWE και είναι η νούμερο ένα εταιρεία στον τομέα της παγκοσμίως.

 Γεννήθηκε στο Χάρλεμ της Νέας Υόρκης. Ο πατέρας του, Ρόντερικ Μακμάν, ήταν παραγωγός πολεμικών τεχνών, διαφόρων ειδών. Από τον πατέρα του, έμαθε την επιχείρηση, που αργότερα όταν εκείνος μεγάλωσε, έγινε οικογενειακή υπόθεση. Η μητέρα του ήταν από την Ιρλανδία, ενώ είχε και δύο αδέρφια, τον Ρόντερικ Jr. και την Ντόροθι. Ο Μακμάν, παντρεύτηκε δύο φορές. Από τον πρώτο του γάμο με την Βίκι Άσκιου, απέκτησε δύο γιους, τον Ρόντερικ και τον Βινς. Παντρεύτηκε και δεύτερη γυναίκα την Χουανίτα, με την οποία δεν απέκτησε παιδιά. Ο γιος του Βινς Μακμάν, εξέλιξε την επιχείρηση της οικογένειας και πλέον το WWE είναι η πρώτη εταιρεία επαγγελματικής πάλης στον κόσμο, με διαφορά. Πέθανε στα 69 του χρόνια, από καρκίνο στο Πάγκρεας. Ο Βινς ο πρεσβύτερος, θεωρούσε πως ο ρόλος του παραγωγού, είναι στα παρασκήνια, και δεν έπρεπε να ανακατεύεται με τους παλαιστές, ο γιος του όμως, είχε αντίθετη άποψη και πήρε περισσότερη προβολή επάνω του, από ότι ο πατέρας του. Έχοντας δημιουργήσει ήδη μια ισχυρή επιχείρηση από την δεκαετία του 50', το 1982 πούλησε τα δικαιώματά της, στον γιο του, Βινς Μακμάν. Δεν πρόλαβε να δει την εξέλιξη της εταιρείας στα χέρια του γιου του, αφού πέθανε δύο χρόνια αφότου την πούλησε. Για την προσφορά του, στο χώρο της επαγγελματικής πάλης, ο γιος του και η εταιρεία του WWE, το 1996, τον εισήγαγαν στο τιμητικό WWE Hall of Fame. Προφίλ στο WWE Hall of Fame
Αικατερίνη της Λωραίνης (1573-1648)

Η Αικατερίνη, γαλλ. Catherine de Lorraine (3 Νοεμβρίου 1573 - 7 Μαρτίου 1648) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν κόρη του δούκα της Λωρραίνης. Έγινε ηγουμένη στο αββαείο του Ρεμιρμόν.

 Ήταν η τρίτη κόρη του Καρόλου Γ΄ δούκα της Λωρραίνης και της Κλαυδίας, κόρης του Ερρίκου Β΄ της Γαλλίας. Γεννήθηκε στο δουκικό ανάκτορο στο Νανσύ, πρωτεύουσα του δουκάτου της Λωρραίνης. Η μητέρα της δύο έτη μετά, απεβίωσε στη γέννηση της Ελισάβετ. Η Αικατερίνη αφιερώθηκε στη θρησκεία, μάλιστα αρνήθηκε την πρόταση του Φερδινάνδου Β΄ των Αψβούργων. Το 1602 έγινε βοηθός ηγουμένη του αββαείου. Το 1612 έγινε ηγουμένη του πολύτιμου αββαείου Ρεμιρμόν των Βενεδικτίνων, στην επαρχία Βοσγκ της ανατολικής Γαλλίας. Η προηγούμενη ηγουμένη Ελισάβετ του Ζαλμ παραιτήθηκε ειδικά, για να πάρει τη θέση η Αικατερίνη. Το Ρεμιρμόν ήταν ένα από τα πιο σημαντικά, λαμπρά και αριστοκρατικά αββαεία της Γαλλίας και σχετιζόταν στενά με τον Οίκο της Λωρραίνης. Η Αικατερίνη έλαβε μετά βοηθό ηγουμένη την ανιψιά της Μαργαρίτα της Λωρραίνης, δούκισσα της Ορλεάνης. Αυτή, όταν το 1627 έχασε τη μητέρα της, πήγε να ζήσει με την Αικατερίνη στο Ρεμιρμόν. Αργότερα η Μαργαρίτα παντρεύτηκε τον Γκαστόν των Βουρβόνων δούκα της Ορλεάνης, τον σκανδαλώδη αδελφό τού Λουδοβίκου ΙΓ΄ της Γαλλίας. Επειδή η Μαργαρίτα δεν έλαβε για τον γάμο αυτοκρατορική άδεια, εστάλη σε εξορία με τον σύζυγό της στις Βρυξέλλες. Το 1638 στρατεύματα του υποκόμη του Τουρέν κατέλαβαν το Ρεμιρμόν για έναν μήνα. Το επόμενο έτος η Αικατερίνη έλαβε ουδετερότητα για το Βοσγκ (Επινάλ, Ρεμιρμόν, Μπρυέρ, Σαιντ Ντιέ, Αρς) ως τη λήξη του Τριακονταετούς πολέμου. Απεβίωσε στη Λωρραίνη, που είχε λεηλατηθεί κατά τον Τριακονταετή Πόλεμο. Έπειτα από το τέλος της το αββαείο δόθηκε στη μικρανιψιά της Ελισάβετ Μαργαρίτα της Ορλεάνης, που διοίκησε το αββαείο με επιτρόπους τους γονείς της, τη Μαργαρίτα και τον Γκαστόν. Το Ρεμιρμόν διοικήθηκε με ακόμη δύο πριγκίπισσες της Λωρραίνης, την Ελισάβετ-Καρλόττα (1700-11) και την Άννα-Καρλόττα (1714-73). van de Pas, Leo. "Catherine de Lorraine". Genealogics .org. Retrieved 2010-03-02. Christensen, Martin K.I. "Women in Power 1600-1640". Genealogics .org. Retrieved 2010-03-02. Jacqueline Carolus-Currien, Pauvres duchesses, Metz, Édition serpenoise, 2007.
Επαρχία Σμόλιαν

Η Επαρχία Σμόλιαν αποτελεί μια από τις 28 επαρχίες της Βουλγαρίας και μία από τις 4 που συνορεύουν με την Ελλάδα. Πήρε το όνομα της από την πρωτεύουσα της, το Σμόλιαν. Σε επίσημη απογραφή του Φεβρουάριου του 2011 αριθμούσε 121.752 κατοίκους και σε εκτιμήσεις του 2020 αριθμούσε 101.887 κατοίκους. Η επαρχία διαιρείται σε 10 δήμους.

 Ο πληθυσμός της επαρχίας ανερχόταν στα 40.066 άτομα σύμφωνα με την απογραφή του 2001, εκ των οποίων το 48.8% ήταν άνδρες και 51.2% γυναίκες. Στα τέλη του 2009, ο πληθυσμός της επαρχίας, που ανακοινώθηκε από το Βουλγαρικό Εθνικό Στατιστικό Ινστιτούτο, αριθμεί 124.795 ανθρώπους εκ των οποίων το 23,4% είναι κάτοικοι ηλικίας άνω των 60 ετών. Εθνοτικές ομάδες (απογραφή του 2011): Προσδιορίστηκαν: 121.752 άτομα: Βούλγαροι: 86.847 (91,25%) Τούρκοι: 4.696 (4,93%) Άλλοι και απροσδιόριστοι: 3.632 (3,82%)Άλλα 25.577 άτομα στην επαρχία δεν δήλωσαν την εθνοτική τους ομάδα στην απογραφή του 2011. Στην απογραφή του 2001, 132.654 από τους τότε 140.066 κάτοικους της επαρχίας δήλωσαν μέλη μιας από τις ακόλουθες εθνοτικές ομάδες (με ποσοστό του συνολικού πληθυσμού): Θρησκευτική προσήλωση στην επαρχία σύμφωνα με την απογραφή του 2001:
Άσπρα Νερά Χανίων

Τα Άσπρα Νερά είναι οικισμός της κοινότητας Ροδωπού, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Κολυμβαρίου, του δήμου Πλατανιά, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Χανίων, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Κισσάμου του νομού Χανίων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.

 Τα Άσπρα Νερά είναι ημιορεινός οικισμός στο Β. ΒΔ. τμήμα του νομού Χανίων. Βρίσκεται στη βάση της χερσονήσου Ροδωπού -τη μεσαία από τις τρεις χερσονήσους του βόρειου τμήματος του νομού- δίπλα στον επαρχιακό δρόμο Καλυδονίας-Ροδωπού και βόρεια του Βόρειου Οδικού Άξονα Κρήτης (Ε 65), σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 230. Απέχει 27 χλμ. περίπου Δ. ΒΔ. των Χανίων. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ροδοπού (Ροδωπού) του νομού Χανίων. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ροδωπού και προσαρτήθηκε στον δήμο Κολυμβαρίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Κολυμβαρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Πλατανιά. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, εκδ. 1996 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr https://www.haniotika-nea.gr/99111-ena-mikro-xwrio-egine-gnwsto-apo-terasties-pinakides/
Παναγία η Δροσιανή

Η Παναγία η Δροσιανή είναι ένα ιστορικό Βυζαντινό μοναστήρι, στη βόρεια άκρη της κοιλάδας της Δρυμαλίας, νότια του χωριού Μονή στη Νάξο και δίπλα από το κοινοτικό κοιμητήριο (νεκροταφείο), που είναι από τα αρχαιότερα των Βαλκανίων (4ος ή 6ος αιώνας).

 Κατά την περίοδο της Φραγκοκρατίας το μοναστήρι και ο πέριξ αυτού χώρος αποτελούσε ιδιαίτερο τιμάριο του οίκου Μπελόνια. Μετά την κατάληψη της Νάξου από τους Τούρκους ο τελευταίος Φράγκος Δούκας της Νάξου και Αιγαίου Πελάγους Ιωάννης Δ΄ Κρίσπης με έγγραφο που εξέδωσε το 1555 εκχώρησε το μοναστήρι στην ελληνική ορθόδοξη εκκλησία. Από το Μοναστήρι αυτό το μεγαλύτερο μέρος του ήταν θαμμένο και μόλις τη δεκαετία του 70 έγιναν οι ανασκαφές από την αρχαιολογική υπηρεσία όπου και αποκαλύφθηκε πλήρως. Μέχρι τότε το μόνο μέρος που ήταν ορατό ήταν η κυρίως εκκλησία που ήταν και η πλέον πρόσφατη. Η εκκλησία είναι στην ουσία ένα σύμπλεγμα από τέσσερις εκκλησίες. Είναι Βυζαντινού ρυθμού και όλοι οι χώροι του, εσωτερικά και εξωτερικά είναι σε σχήμα σταυρού. Υπάρχουν πολλές αγιογραφίες. Αυτές που φαίνονται τώρα είναι και οι παλαιότερες, μιας και τα δύο προηγούμενα στρώματα έχουν αφαιρεθεί και έχουν μεταφερθεί σε μουσεία. Χαρακτηριστικοί είναι οι δύο Παντοκράτορες στον τρούλο, κάτι που αποδίδεται σε προσπάθεια καταπολέμησης του μονοφυσιτισμού: οι δύο μορφές απεικονίζουν η μία την ανθρώπινη και η άλλη τη θεία φύση του Χριστού. Πολλοί οι θρύλοι για το πως κτίστηκε και το πως επελέγη η τοποθεσία. Οι παλαιότεροι κάτοικοι του χωριού μεταφέρουν ότι αν και αρχικά είχε επιλεγεί άλλο μέρος για το κτίσιμο της εκκλησιάς η εικόνα της Παναγίας μεταφερόταν κάθε βράδυ στο συγκεκριμένο μέρος. Η ονομασία «Δροσιανή» εικάζεται ότι προήλθε από το ότι οι κάτοικοι του χωριού σε μια πολύ μεγάλη περίοδο ανομβρίας απευθύνθηκαν στην Παναγία με λειτουργίες και τάματα για να την παρακαλέσουν να βρέξει έτσι ώστε να μην ξεραθούν τα δέντρα και οι μπαξέδες και να ζήσουν οι κάτοικοι που κατ' εξοχήν είναι αγρότες. Το νεότερο τμήμα του Μοναστηριού χωρίζεται σε δύο τμήματα και μπροστά από την εικόνα της Παναγίας υπάρχει στο πάτωμα μια τεράστια κυκλική πλάκα από μάρμαρο. Οι θρύλοι έλεγαν πως κάτω από την πλάκα αυτήν υπάρχει μεγάλος θησαυρός που κανείς όμως δεν πήγαινε να την ανασηκώσει γιατί θα τον μαρμάρωνε η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας. Δυστυχώς την δεκαετία του 70 κάποιο πρωί βρέθηκε η πλάκα σκαμμένη και βγαλμένη και κανείς ποτέ δεν έμαθε αν έκρυβε κάτι από κάτω. Οι αρχαιοκάπηλοι όμως δεν σταμάτησαν εκεί. Η εικόνα της Παναγίας εκλάπη και είναι άγνωστο αν η υπάρχουσα στη θέση της είναι η αυθεντική ή κάποιο αντίγραφό της. Σήμερα το Μοναστήρι της Παναγίας της Δροσιανής λειτουργεί υπό τον έλεγχο της αρχαιολογικής υπηρεσίας και δέχεται ετησίως χιλιάδες επισκέπτες. "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ.Β΄ (συμπλήρωμα), σελ.737.
Μαρκ Γουέμπερ

Ο Μαρκ Άλαν Γουέμπερ (Mark Alan Webber, 27 Αυγούστου 1976) είναι Αυστραλός οδηγός της Φόρμουλα 1. Μάλιστα, το 2009, στο Γκραν Πρι της Γερμανίας έγινε ο πρώτος Αυστραλός που αναδείχτηκε νικητής σε κούρσα μετά το 1981 και τον Άλαν Τζόουνς.

 Ο Γουέμπερ γεννήθηκε στο Queanbeyan της Νέας Νότιας Ουαλίας,στις 27 Αυγούστου του 1976 και έχει ύψος 184 εκατοστά. Ο πατέρας του ήταν πωλητής μοτοσυκλετών. Αν και η πρώτη του επαφή με τον αθλητισμό ήταν η ενασχόλησή του ως bal boy σε αγώνες ράγκμπι, από σχετικά μικρή ηλικία έδειξε ενδιαφέρον για τον μηχανοκίνητο αθλητισμό έχοντας ως πρότυπα του τον οδηγό της Φόρμουλα 1 Αλαίν Προστ και τον οδηγό αγώνων μοτοσυκλέτας Κέβιν Σβαντζ. Ξεκίνησε την καριέρα του από αγώνες μοτοσυκλετών και το 1991 μεταπήδησε στα καρτ. Το 1993, και αφού κατέκτησε το Πρωτάθλημα στη Νέα Νότια Ουαλία συνέχισε την καριέρα του στο πανεθνικό Πρωτάθλημα της Φορντ. Οι αξιόλογες εμφανίσεις του αποτέλεσαν το εισιτήριο για καριέρα στην Ευρώπη. Στην Ευρώπη έκανε σημαντική καριέρα στο Πρωτάθλημα FIA GT, στη Φόρμουλα 3 αλλά και στη Φόρμουλα 3000. Μάλιστα από το 2000 ήταν δοκιμαστής οδηγός στην βρετανική Άροους της Φόρμουλα 1 και αργότερα στην Μπένετον Φόρμουλα μέχρι να αντικατασταθεί από τον Φερνάντο Αλόνσο. Το 2002 υπέγραψε στην Μινάρντι με την οποία και έκανε ντεμπούτο στο Γκραν Πρι της Μελβούρνης. Κατά την πρώτη του χρονιά στην Φόρμουλα 1 κατάφερε να συγκεντρώσει μόλις 2 βαθμούς και να καταταγεί στη 16η θέση του γενικού πίνακα. Την επόμενη χρονιά, όντας οδηγός της Τζάγκουαρ Ρέισινγκ κατετάγη 10ος έχοντας 17 βαθμούς ενώ κατά την τελευταία του χρονιά στην ομάδα της Τζάγκουαρ, αναδείχτηκε 13ος με μόλις 7 βαθμούς. Το 2005 αγωνίστηκε με την Γουίλιαμς, συγκεντρώνοντας 36 βαθμούς που του επέτρεψαν να καταταγεί πάλι στην 10η θέση στη βαθμολογία των οδηγών. Το 2006, στη δεύτερη και τελευταία του σεζόν στη Γουίλιαμς μάζεψε μόλις 7 βαθμούς και έπεσε στην 14η θέση. Το 2007 υπέγραψε στη Ρεντ Μπουλ Ρέισινγκ όπου βρίσκεται μέχρι σήμερα. Οι δύο πρώτες του χρονιές κινήθηκαν σε μέτρια επίπεδα καθώς συγκέντρωσε 10 και 21 βαθμούς αντίστοιχα και κατετάγη στην 12η και 11η θέση. Το 2009 ήταν η πιο επιτυχημένη χρονιά στη μέχρι τώρα καριέρα του αφού συγκέντρωσε 69,5 βαθμούς που τον έστειλαν στην 4η θέση, πάνω από οδηγούς όπως ο Λιούις Χάμιλτον, ο Κίμι Ραϊκόνεν, ο Φερνάντο Αλόνσο και ο Φελίπε Μάσα ενώ πέτυχε και δύο νίκες, τις μοναδικές στην καριέρα του, στα Γκραν Πρι της Γερμανίας και της Βραζιλίας. Στις 27 Ιουνίου 2013, ο Γουέμπερ, ο οποίος βρίσκεται στο Σίλβερστοουν της Μεγάλης Βρετανίας, για τον εκεί αγώνα, ανακοίνωσε πως στο τέλος του Πρωταθλήματος θα αποχωρήσει από τη Φόρμουλα 1, προκειμένου να βοηθήσει τη Γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία Πόρσε να κερδίσει τον αγώνα ράλι 24 ώρες στο Λεμάν.
Δήμος Αμαρυνθίων

Ο Δήμος Αμαρυνθίων ήταν δήμος του νομού Εύβοιας μέχρι το 2010, ο οποίος το 2011 συγχωνεύτηκε στον νέο Δήμο Ερέτριας σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης. Βρίσκόταν στο κεντρικό τμήμα του νησιού και συνόρευε με τους δήμους Διρφύων, Ταμιναίων, Ερέτριας, Κύμης και Κονιστρών. Ο δήμος αποτελείτο από 5 δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 109,9 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 7.356 κατοίκους. Έδρα του ήταν η Αμάρυνθος. Ο Δήμος Αμαρυνθίων βρέθηκε στο επίκεντρο των καταστροφικών πυρκαγιών του 2007.

 Ο δήμος αποτελείτο από τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς: Δημοτικό διαμέρισμα Αμαρύνθου [4.195] η Αμάρυνθος [4.141] τα Γαλάζια Νερά [54] Δημοτικό διαμέρισμα Άνω Βάθειας [501] η Άνω Βάθεια [409] το Κουκάκι [72] η Μονή Αγίου Νικολάου [20] Δημοτικό διαμέρισμα Γυμνού [2.047] το Γυμνό [2.021] η Μεταμόρφωση [26] Δημοτικό διαμέρισμα Καλλιθέας η Καλλιθέα [412] Δημοτικό διαμέρισμα Σέτας [201] η Σέτα [147] η Κάτω Σέτα [54] Το 2004 δήμαρχος ήταν ο Γιάννης Γεωργ. Μανούσος Τελευταίος δήμαρχος του δήμου Αμαρυνθίων μέχρι το τέλος του 2010 ήταν ο Μιχαήλ Παναγιώτης. www.amarynthos.gr: Ο ιστότοπος του Δήμου Αμαρυνθίων κατά τα μέσα του 2007
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 2008

Το 94ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 2008 διεξήχθη από 13 ως 15 Ιουνίου 2008 στο Ολυμπιακό Στάδιο, στην Αθήνα, μαζί με το αντίστοιχο πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 2008. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. για τρίτη φορά στην ιστορία του.

 Είχαν προηγηθεί σε ξεχωριστές ημερομηνίες τα πρωταθλήματα του δρόμου 10χλμ εντός σταδίου, των 20χλμ και 50χλμ βάδην και του δεκάθλου. Φυσικά, τα αποτελέσματά τους υπολογίστηκαν στην τελική βαθμολογία. Το πρωτάθλημα μαραθωνίου διεξήχθη στις 9 Νοεμβρίου στην κλασική διαδρομή Μαραθώνας-Παναθηναϊκό Στάδιο, παράλληλα με τον Διεθνή Μαραθώνιο. Η διοργάνωση προσέλκυσε μεγάλο πλήθος δρομέων -τερμάτισαν 3.172 Έλληνες και ξένοι δρομείς- και οι ευνοϊκές συνθήκες που επικράτησαν έδωσαν ελπίδες στους καλούς αθλητές για κατάρριψη του ρεκόρ διαδρομής, κάτι που δεν συνέβη τελικά. Πανελληνιονίκης ήταν ο Γιώργος Καραβίδας για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά. Παράλληλα ήταν δωδέκατος στη γενική κατάταξη. Στη μάχη της βαθμολογίας επικράτησε ο Ολυμπιακός Πειραιά για τρίτη συνεχόμενη χρονιά με καθαρή διαφορά 96,5 βαθμών από τον δεύτερο Πανελλήνιο Γ.Σ. «stivoz.gr: Αποτελέσματα Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου 2008». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Μαΐου 2022. Ανακτήθηκε στις 2 Νοεμβρίου 2022. «Αποτελέσματα Πανελλήνιου Πρωταθλήματος 20 χλμ βάδην». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Νοεμβρίου 2022. «Αποτελέσματα Πανελλήνιου Πρωταθλήματος 50 χλμ βάδην». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Νοεμβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 3 Νοεμβρίου 2022. «Αποτελέσματα Πανελλήνιου Πρωταθλήματος 10.000μ». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Νοεμβρίου 2022. «Αποτελέσματα Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Σύνθετων αγωνισμάτων». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Νοεμβρίου 2022. Αποτελέσματα Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Μαραθώνιου 2007 Αρχείο ΣΕΓΑΣ. Ηρακλής Αθανασόπουλος, "Μαραθώνιος & Μαραθώνας", Αθήνα 2010, σσ. 239-240 και 299-300. Contra.gr - Διατήρησαν τα σκήπτρα ΟΣΦΠ σε άνδρες και Πανελλήνιος σε γυναίκες
Το ύδωρ της ελέγξεως

Το ύδωρ της ελέγξεως ονομάζεται το εικονογραφικό θέμα που απεικονίζει την έγκυο Παναγία να οδηγείται από τον Ιωσήφ ενώπιον του αρχιερέως και να παίρνει από τα χέρια του στάμνα και να πίνει νερό,με το οποίο ελέγχεται η αγνότητά της. Στη συνέχεια αυτό κάνει και ο Ιωσήφ. για να αποδειχθεί η μη συμμετοχή του στην εγκυμοσύνη της Παναγίας.

 Πρόκειται για το Αγνείας πείρα θέμα περιγραφόμενο από το βιβλίο των Αριθμών, όπου ο ιερέας ποτίζοντας με νερό ελεγκτικό την υποψήφια καὶ εἰσελεύσεται εἰς αὐτὴν τὸ ὕδωρ τοῦ ἐλεγμοῦ τὸ ἐπικαταρώμενον, καὶ πρησθήσεται τὴν κοιλίαν, καὶ διαπεσεῖται ὁ μηρὸς αὐτῆς.Η παράδοση αυτή εισέρχεται στο Πρωτευαγγέλιον του Ιακώβου. το οποίο εμπνέει το ομώνυμο εικονογραφικό θέμα Το θέμα εντοπίζεται ήδη στον Θρόνο του Μαξιμιανού στη Ραβέννα, όπου η Παναγία ενώπιον του Ιωσήφ ετοιμάζεται να πιεί το νερό, ενώ παρίσταται και άγγελος. Έπειτα εντοπίζεται σε Castelseprio, σε τοιχογραφίες στην Καππαδοκία, σε μικρογραφία , του Κοκκινοβάφου, σε τοιχογραφίες της Κρήτης, σε σερβικά (Decani, Sušitsa) στην Κωνσταντινούπολη, στο Άγιο Όρος (Μονή Χιλανδαρίου) Κωνσταντίνος Καλοκύρης, Η Θεοτόκος εις την εικονογραφίαν ανατολής και δύσεως, εκδ.Πατριαρχικόν Ίδρυμα Πατερικών Μελετών, Θεσσαλονίκη, 1972
Aérospatiale Corvette

Το Aérospatiale SN 601 Corvette ήταν γαλλικό business jet των αρχών της δεκαετίας του 1970. Ήταν το πρώτο και μοναδικό αεροσκάφος αυτής της κλάσης που ανέπτυξε η Aérospatiale και δεν σημείωσε εμπορική επιτυχία. Κατασκευάστηκαν μόλις 40 μονάδες, συμπεριλαμβανομένων των πρωτοτύπων.

 Η ανάπτυξη ξεκίνησε το δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1960, με συνεργασία των εταιρειών Sud Aviation και Nord Aviation. Τον Ιανουάριο του 1968 Sud και Nord αποφάσισαν να προσχωρήσουν το όλο πρόγραμμα, διότι η SNECMA ανέπτυσε κινητήρα jet κατάλληλο για αεροσκάφη αυτής της κλάσης. Στο αεροπορικό σαλόνι του 1968 στο Αμβούργο (Hanover ILA) παρουσιάστηκε για πρώτη φορά ως στατικό έκθεμα ένα μοντέλο του SN 600, φέροντας τότε την ονομασία SN 600 Diplomate. Επρόκειτο για ένα χαμηλοπτέρυγο μονοπλάνο συμβατικής σχεδιασης το οποίο προωθούνταν από δύο κινητήρες turbofan που ήταν τοποθετημένοι στο πίσω μέρος. Το πρωτότυπο πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 16 Ιουλίου 1970, με κινητήρες Pratt & Whitney Canada JT15D διότι οι Larzac δεν ήταν διαθέσιμοι. Το SN 600 συνετρίβη στις 23 Μαρτίου 1971.Το πρώτο από δύο πρωτότυπα SN 601 (πλέον με την ονομασία Corvette 100) μεγαλύτερων διαστάσεων πέταξε για πρώτη φορά στις 20 Δεκεμβρίου 1972. Μετά από τέσσερα μόλις χρόνια η Aérospatiale αποφάσισε να σταματήσει την παραγωγή του τύπου διότι μέσα σε διόμισυ χρόνια είχε λάβει ελάχιστες παραγγελίες. Εξετάστηκε το ενδεχόμενο ανάπτυξης μιας επιμηκυμένης έκδοσης ικανής να μεταφέρει περισσότερους επιβάτες, του Corvette 200, αλλά δεν υλοποιήθηκε. Αριθμός αεροσκαφών πωλήθηκε στις γαλλικές αεροπορικές εταιρείες Air Alsace, Air Alpes, Air Champagne και TAT καθώς και στην δανέζικη Sterling Airways. Η Πολεμική Αεροπορία του Κονγκό αξιοποίησε ένα Corvette σαν αεροσκάφος VIP. Η Airbus Industrie χρησιμοποίησε από το 1981 μέχρι το 2009 πέντε τέτοια αεροσκάφη για την μεταφορά προσωπικού. Συνολικά χάθηκαν οκτώ αεροσκάφη σε ατυχήματα, συμπεριλαμβανομένου του πρωτοτύπου SN 600. Το ατύχημα με τους περισσότερους νεκρούς συνέβη στις 3 Σεπτεμβρίου 1979, ανοιχτά της Νίκαιας. Και οι δέκα επιβένοντες έχασαν την ζωή τους. SN 600 Το αρχικό πρωτότυπο. Διέθετε δύο turbofan Pratt & Whitney Canada JT15D-1 turbofan engines μέγιστης ώσης 9,8 kN. SN 601 Έκδοση παραγωγής με επιμηκυμένη άτρακτο σε σχέση με το SN 600 και κινητήρες JT15D-4 μέγιστης ώσης 11,1 kN. Συνολικά κατασκευάστηκαν 39 αεροσκάφη συμπεριλαμβανομένων δύο πρωτοτύπων. Cessna Citation II Dassault Falcon 10 HFB-320 Hansa Jet Hatch, Paul F. (July 1984). «Air Forces of the World: Republic of Mali Air Force (Force Aérienne de la Republique du Mali)». Air Pictorial 46 (7): p. 247. Taylor, John W R. (editor) (1976). Jane's All The World's Aircraft 1976-77. London: Jane's Yearbooks. ISBN 0-354-00538-3. Taylor, Michael J. H. (1989). Jane's Encyclopedia of Aviation. London: Studio Editions. σελ. 38.
Οικογένεια Καραντηνών

Η οικογένεια των Καραντηνών (Carandinò) είναι παλαιά ελληνική οικογένεια, κλάδο της βυζαντινής οικογένειας Καραντηνών. Το 1453 ο Γιώργος Καραντηνός εγκαταστάθηκε στη Κεφαλονιά, οι δε απόγονοί του θεωρούνται μέλη της εκεί αριστοκρατίας.

 Νικηφόρος Καραντηνός Μανουήλ Α΄ Καραντηνός Ιωάννης Καραντινός Νίκος Καραντηνός Πάτροκλος Καραντινός Σωκράτης Καραντινός Alexander P. Kazhdan, Silvia Ronchey, L’aristocrazia bizantina dal principio dell’XI alla fine del XII secolo, 1997 Meriç T. Öztürk, The provincial aristocracy in byzantine Asia Minor (1081-1261), Université Bogazici, 2013 Eugène Rizo Rangabè, Livre d'or de la noblesse Ionienne Volume II. Première partie A-I Céphalonie, Athenes 1926 Mihail-Dimitri Sturdza, Dictionnaire Historique et Généalogique des Grandes Familles de Grèce, d'Albanie et de Constantinople, Paris, 1983
Το Κελάρι του Τρόμου

Το Κελάρι του Τρόμου (πρωτότυπος τίτλος The Cellar) είναι αμερικανική ταινία τρόμου παραγωγής 1989 σε σκηνοθεσία Κέβιν Τένει. Πρωταγωνιστούν οι Πάτρικ Κιλπάτρικ, Κρις Μίλερ, Σουζάν Σαβόι και Φορντ Ρέινυ.

 Ο νεαρός Γουίλι έρχεται να επισκεφτεί τον πατέρα του που ζει με την καινούρια γυναίκα του και το μωρό τους σ' ένα εξοχικό σπίτι το οποίο αγόρασαν πρόσφατα. Καθώς οι μέρες των διακοπών κυλούν ανέμελα, ο Γουίλι αντιλαμβάνεται ότι κάτι δεν πάει καλά. Προσπαθεί να πείσει τον πατέρα του ότι νοιώθει μια παράξενη παρουσία να ζει στο κελάρι τους αλλά αυτός δεν του δίνει σημασία. Τότε ο Γουίλι σκέφτεται ότι πρέπει να σκοτώσει το μυστηριώδες τέρας μόνος του. Πάτρικ Κιλπάτρικ στο ρόλο του Μανς Κάσχεν Κρις Μίλερ στο ρόλο του Γουίλι Κάσχεν Σουζάν Σαβόι στο ρόλο της Έμιλυ Κάσχεν Φορντ Ρέινυ στο ρόλο του Τ.Σ. Βαν Χάουτεν Μάικλ Ρεν στο ρόλο του Σαμ Τζον Λου Πέρρυμαν στο ρόλο του Κάιλ Μποτραιτ Ο Τζον Γουντγουόρντ θα σκηνοθετούσε την ταινία όμως τελικά σκηνοθέτησε ο Κέβιν Τένει. Η ταινία κυκλοφόρησε στην Αμερική και στον Καναδά σε βιντεοκασέτα από την Southgate Video και την Cineplex Odeon. Η ταινία ποτέ δεν κυκλοφόρησε επίσημα σε DVD στην Αμερική. Το Κελάρι του Τρόμου στο Rotten Tomatoes Το Κελάρι του Τρόμου στο Allmovie
Στέφανος Θωμόπουλος

Ο Στέφανος Θωμόπουλος (Πάτρα, 11 Απριλίου 1859- Πάτρα, 31 Ιουλίου 1939) ήταν Έλληνας συγγραφέας και ιστορικός ο οποίος ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την ιστορία της Πάτρας και της γύρω περιοχής.

 Ήταν γιος του Νικολάου Θωμόπουλου, συμβολαιογράφου, δημοτικού συμβούλου και γόνου παλιάς πατρινής οικογένειας εμπόρων. Πρώτος του ξάδερφος ήταν ο ζωγράφος Επαμεινώνδας Θωμόπουλος. Η πατρική του οικία βρισκόταν επί της οδού Ερμού 74. Τελείωσε το Α' Γυμνάσιο Πατρών, ενώ σε ηλικία 12 ετών έγραφε στην σχολική εφημερίδα και το 1879 πρώτευσε μεταξύ των τελειοφοίτων σε έκθεση για την ιστορία της Πάτρας. Σπούδασε στην Νομική Σχολή Αθήνας, της οποίας αναγορεύθηκε διδάκτορας το 1885. Αργότερα υπηρέτησε την στρατιωτική του θητεία και επέστρεψε στην Πάτρα, όπου άσκησε τη δικηγορία. Το 1911 διορίστηκε στην Εθνική Βιβλιοθήκη με διαγωνισμό, όπου εργάστηκε μέχρι το 1933, οπότε συνταξιοδοτήθηκε. Το 1913 με εντολή του υπουργείου Παιδείας πήγε στην Μακεδονία για να καταγράψει τις βιβλιοθήκες των πόλεων και των μονών στις περιοχές της Φλώρινας, της Κορυτσάς, του Μοναστηρίου και της Κοζάνης. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του συνδέθηκε με στενή φιλία με τον Κώστα Τριανταφύλλου, ο οποίος και διέσωσε το αρχείο του. Πέθανε στις 31 Ιουλίου 1939. Ο Θωμόπουλος ήταν φιλόπολις και συνέδεσε το όνομά του με την ιστορία της Πάτρας, αφιερώνοντας όλη του την ζωή στην συγκέντρωση νέων στοιχείων για την ιστορία του τόπου του. Ήταν ένας από τους πρώτους Έλληνες που ερευνούσαν και έγραφαν για την ιστορία της πόλης τους· στο ίδιο πεδίο δραστηριοποιήθηκε μερικά χρόνια μετά τον Θωμόπουλο και ο Δημήτριος Καμπούρογλου. Το 1888 εξέδωσε τον πρώτο τόμο του έργου του Ιστορία της πόλεως Πατρών σε ηλικία 29 ετών. Έγραψε, ακόμη, πολλά άρθρα, μελέτες και πραγματείες για την Πάτρα, ενώ αρθρογραφούσε σε όλες σχεδόν τις τοπικές εφημερίδες. Άλλα έργα του είναι: Στέφανος Θωμόπουλος (1883). Χριστιανικαί εν Πάτραι επιγραφαί. Στέφανος Θωμόπουλος (1899). Ο Απόστολος Ανδρέας. Εν Αθήναις: Βασιλικόν Τυπογραφείον Ιγγλέση - Παπαγεωργίου. Στέφανος Θωμόπουλος (1903). Η Ιερά Μονή Ομπλού. Εν Πάτραις: Τύποις "Φοίνικος" Ηρακλέους Π. Ευμορφοπούλου. Στέφανος Θωμόπουλος (1922). Ο Παλαιών Πατρών Θεοφάνης. Στέφανος Θωμόπουλος (1928). Ο μέγας Δέρκων Γρηγόριος. Στέφανος Θωμόπουλος (1937). Η Χαλανδρίτσα. Στέφανος Θωμόπουλος (1938). Ο Λουδοβίκος Στόιμπ εν Πάτραις. Στέφανος Θωμόπουλος (1939). Περί Κερπινής. Στέφανος Θωμόπουλος (1888). Ιστορία της πόλεως Πατρών από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι του 1821. Εν Αθήναις: Εκ της βασιλικής τυπογραφίας Νικολάου Γ. Ιγγλέση. Βασίλης Κ. Λάζαρης (επιμ.), Στέφανου Ν. Θωμόπουλου «Ιστορία της Πόλεως Πατρών από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι του 1821». Έκδοση τέταρτη στη δημοτική γλώσσα και με βάση τα χειρόγραφα του συγγραφέα, Τόμοι Α΄-Β΄, Αχαϊκές Εκδόσεις, Πάτρα 1998-1999. ISBN 960-7960-10-6 (set). (Α΄ έκδοση: Εν Αθήναις 1888) Ιστορίες της πόλης, Εκδόσεις «Περί Τεχνών», Πάτρα 2004. ISBN 960-88372-0-0.
Σίβυλλα του Βρανδεμβούργου

Η Σίβυλλα, γερμ.: Sibylla von Brandenburg von Hohenzollern (31 Μαΐου 1467 στο Άνσμπαχ - 9 Ιουλίου 1524 στο Κάστερ) από τον Οίκος των Χοεντσόλερν ήταν κόρη του εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και με τον γάμο της έγινε δούκισσα των Γύλιχ και Μπεργκ. Έγινε επίτροπος του Γιύλιχ-Μπεργκ για την κόρη της Μαρία από το 1511 έως το 1524.

 Η Σίβυλλα ήταν η έκτη κόρη (3η από τον 2ο γάμο) του Αλβέρτου Γ΄ Αχιλλέα εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου από τον 2ο γάμο του με την Άννα των Βέττιν, κόρη του Φρειδερίκου Β΄ εκλέκτορα της Σαξονίας. Παντρεύτηκε στις 25 Ιουλίου 1481 στην Κολωνία με τον Γουλιέλμο Δ΄ δούκα των Γιύλιχ και Μπεργκ (1455–1511). Η εορτή του γάμου ήταν πολύ δαπανηρή. Εκτός από πολλούς αρχιεπισκόπους, επισκόπους και ιεράρχες, τον αρχιδούκα της Αυστρίας, τον δούκα της Βουργουνδίας, τον εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και τον μάργραβο του Μπάντεν, προσκλήθηκαν περισσότεροι από 50 κόμητες και κόμισσες και αμέτρητοι άλλοι ευγενείς. Λόγω του μεγάλου αριθμού των επισκεπτών, ο γάμος ολοκληρώθηκε σε μία ανοιχτή έκταση μπροστά από την πύλη του Αγίου Σεβερίν. Ιερέας ήταν ο Χέρμαν αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας. Η Σίβυλλα επρόκειτο να φέρει μία μεγάλη προίκα στο γάμο, αλλά ο Γουλιέλμος Δ΄ έπρεπε να γράψει στον πεθερό του πολλές φορές, σχετικά με τις καθυστερήσεις στην πληρωμή της. Μετά από δέκα χρόνια γεννήθηκε το μόνο παιδί τους, ένα κορίτσι με το όνομα Μαρία. Παντρεύτηκε τον Ιωάννη Γ΄ δούκα της Κλέβης. Είχαν μνηστευτεί το 1496, όταν η Μαρία ήταν 5 ετών και ο Ιωάννης ήταν 6 ετών· παντρεύτηκαν το 1510. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τη λεγόμενη Ένωση της Κλέβης, στην οποία τα δουκάτα του Γιύλιχ-Μπεργκ-Ράβενσμπεργκ και της Κλέβης-Λα Μαρκ συνδυάστηκαν για να σχηματίσουν τα Ηνωμένα δουκάτα Γιύλιχ-Κλέβης-Μπεργκ. Όταν ο Γουλιέλμος Δ΄ απεβίωσε το 1511, η Μαρία, επειδή ήταν γυναίκα, δεν μπορούσε να τα κληρονομήσει και τα Γιύλιχ-Κλέβη-Μπεργκ περιήλθαν στον Ιωάννη Γ΄. Η Σίβυλλα επέζησε του συζύγου της κατά 13 χρόνια. Κατόπιν αιτήματος της Μαρίας και του Ιωάννη Γ΄, που κατοικούσαν στην Κλέβη, ενήργησε ως κυβερνήτης του Γιύλιχ-Μπεργκ κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Η Σίβυλλα περιγράφεται ως ηθική, ενεργητική και σοφή· ήταν μία δίκαιη προστάτιδα για τη χώρα της. Ο Σίβυλλα απεβίωσε το 1524 και τάφηκε στο αββαείο του Άλτενμπουργκ. Από το γάμο της το 1481 με τον Γουλιέλμο Δ΄ των Γύλιχ δούκα των Γιύλιχ και Μπεργκ, η Σίβυλλα απέκτησε μία κόρη: Μαρία 1491–1543, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Γ΄ των Λα Μαρκ δούκα της Κλέβης, ο οποίος έγινε Ιωάννης Α΄ του Γιύλιχ-Κλέβης-Μπεργκ. Ήταν η μητέρα της; Άννας, 4ης συζύγου του Ερρίκου Η΄ της Αγγλίας. Julius von Minutoli: Das kaiserliche Buch des Markgrafen Albrecht Achilles, Schneider, 1850, σελ. 492 Hermann von Scharff-Scharffenstein: Denkwürdigkeiten eines Royalisten, FA Herbig, 1859, σελ. 221 ff.
27

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 27 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το έτος 27 ήταν ένα κοινό έτος, το οποίο ξεκινούσε την Τετάρτη. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το έτος των υπάτων Πείσωνα και Φρούγιου (ή, λιγότερο γνωστό, το έτος 780 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 27 έχει χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος ονομασίας των ετών στην Ευρώπη.

 Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Ξεσπά πυρκαγιά στη Ρώμη. Από την κατάρρευση αμφιθεάτρου που οφειλόταν σε κακοτεχνία στην πόλη Φιδήναι (Fidenae) του Λατίου σκοτώνονται 20.000 με 50.000 θεατές. Χρησιμοποιώντας τις ημερομηνίες που αναφέρονται στο Ευαγγέλιο του Λουκά, τη χρονιά αυτή μπορεί να τοποθετηθεί το γεγονός ότι αρχίζει το κήρυγμά του στον Ιορδάνη ο Ιωάννης ο Πρόδρομος. Τους τελευταίους μήνες της ίδιας χρονιάς τοποθετείται και η Βάπτιση του Ιησού Χριστού από τον Ιωάννη πριν τους Πειρασμούς, σύμφωνα με το κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο. Στήνεται η Αψίδα του Θριάμβου στο Ρίμινι προς τιμή του πρώην αυτοκράτορα Αύγουστου. Γάιος Πετρώνιος, αυλικός του Νέρωνα, o οποίος θεωρείται ο συγγραφέας του Σατυρικού (θ. [66]] μ.Χ.) (ή 28 μ.Χ.) Ηρώδης Αγρίππας Β΄, βασιλιάς της Ιουδαίας (θ. περ. 92 μ.Χ./ 100) Ουάνγκ Τσονγκ, Κινέζος αστρονόμος και φιλόσοφος (dθ. 100 μ.Χ.) Πόπλιος Κουινκτίλιος Βάρος ο Νεότερος, Ρωμαίος γερουσιαστής (γ. περ. 4 μ.Χ.) (περ. 20 ή 27) Κλαύδιος Δρούσος, γιος του αυτοκράτορα Κλαυδίου αι της πρώτης συζύγου του Πλαυτίας Ουργουλανίλλας (γ. περ. 16 μ.Χ.)
Ρωμαϊκό Αμφιθέατρο του Δυρραχίου

Το Ρωμαϊκό Αμφιθέατρο του Δυρραχίου (αλβανικά: Amfiteatri i Durrësit‎, λατινικά: Amphitheatrum Dyrrhachium‎) είναι ρωμαϊκό αμφιθέατρο στο κέντρο της πόλης του Δυρραχίου της Αλβανίας. Η κατασκευή άρχισε επί Αυτοκράτορα Τραϊανού τον 2ο αιώνα μ.Χ. και καταστράφηκε δύο φορές από σεισμούς τον 6ο και τον 10ο αιώνα. Είναι το μεγαλύτερο αμφιθέατρο που έχει κατασκευαστεί ποτέ στη Βαλκανική Χερσόνησο, με κάποτε χωρητικότητα 20.000 ατόμων.Το αμφιθέατρο περιλαμβάνεται στον προκαταρκτικό κατάλογο της Αλβανίας για την εγγραφή του ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Ανακαλύφθηκε στα τέλη του 1966 και έχει γίνει ένα δημοφιλές τουριστικό αξιοθέατο.

 Το αμφιθέατρο χτίστηκε στις αρχές του 2ου αιώνα μ.Χ. Χρησιμοποιήθηκε για παραστάσεις μέχρι τον 4ο αιώνα μ.Χ. Ο σεισμός του 345/346 πιθανότατα κατέστρεψε το μνημείο και έκλεισε το «ludii gladiatorii». Στο αμφιθέατρο κατασκευάστηκε παλαιοχριστιανικό παρεκκλήσι στο δεύτερο μισό του 4ου αιώνα. Το παρεκκλήσι αρχικά ήταν διακοσμημένο με τοιχογραφίες και τον 6ο αιώνα προστέθηκαν ψηφιδωτά. Ένα μεσαιωνικό παρεκκλήσι χτίστηκε τον 13ο αιώνα, επίσης διακοσμημένο με τοιχογραφίες. Το αμφιθέατρο σκεπάστηκε τον 16ο αιώνα, μετά την οθωμανική κατοχή, όταν χτίστηκε το τείχος εκεί κοντά. Ο Μαρίν Μπαρλέτι περιέγραψε το μνημείο ως «άψογα κατασκευασμένο». Περίπου το ένα τρίτο της τοποθεσίας ανακαλύφθηκε και ανασκάφηκε τη δεκαετία του 1960 από τον Βανγκιέλ Τότσι. Το υπόλοιπο ανασκάφηκε τη δεκαετία του 1980 από τη Λίντα Μιράι. Μετά τις ανασκαφές, το αμφιθέατρο σιγά-σιγά υποβαθμίστηκε, καθώς δεν είχαν γίνει προσπάθειες συντήρησης πριν από τη δεκαετία του 2000 και η κατασκευή συνέχισε να πραγματοποιείται γύρω από την τοποθεσία. Το 2004 το Πανεπιστήμιο της Πάρμα ξεκίνησε εργασίες αποκατάστασης για τη διάσωση του μνημείου. Το αμφιθέατρο έχει ελλειπτικό σχήμα με άξονες 132,4 μέτρων και 113,2 μέτρων . Η αρένα είναι 61,4 επί 42,2 μ. και έχει ύψος 20 μ.. Είναι χτισμένο σε μια πλαγιά του λόφου, και μέσα στο αμφιθέατρο υπάρχουν σκάλες και στοές σε διάφορα επίπεδα. Σώζεται το εκκλησάκι με ψηφιδωτά.Ο χώρος σήμερα λειτουργεί ως μουσείο. Το αμφιθέατρο περιβάλλεται από όλες τις πλευρές από την πόλη του Δυρραχίου και ένα τμήμα της ίδιας της αρένας έχει χτιστεί με σύγχρονες κατοικίες. Έτσι, οι αναπτυξιακές πιέσεις απειλούν τη μακροπρόθεσμη διατήρηση του χώρου. Ο Δήμος Δυρραχίου σχεδιάζει τώρα να αφαιρέσει τα σπίτια. Το αμφιθέατρο παρουσιάζει σοβαρές δομικές ελλείψεις και τα ψηφιδωτά και οι πίνακές του σιγά σιγά φθείρονται. Το 2013, το αμφιθέατρο συμπεριλήφθηκε στη βραχεία λίστα μαζί με άλλες δεκατρείς τοποθεσίες από την Europa Nostra ως ένα από τα πιο απειλούμενα μνημεία πολιτιστικής κληρονομιάς στην Ευρώπη. Πεντάμορφη του Δυρραχίου
Ανανεώστε την Ευρώπη

Η Ανανεώστε την Ευρώπη (αγγλικά: Renew Europe‎, RE) είναι πολιτική ομάδα του 9ου Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Αποτελεί συνέχεια της Συμμαχίας Φιλελεύθερων και Δημοκρατών, που δραστηριοποιήθηκε κατά το χρονικό διάστημα 2004-2019.

 Τον Μάιο του 2019, ο πρόεδρος της Συμμαχίας Φιλελευθέρων και Δημοκρατών για την Ευρώπη, Γκι Φερχόφστατ, μιλώντας σε ντιμπέιτ, ανακοίνωσε ότι μετά τις εκλογές η Κοινοβουλευτική Ομάδα θα διαλυθεί για να σχηματιστεί μια νέα Ομάδα, με τη συμμετοχή και του Γάλλου Προέδρου, Εμανουέλ Μακρόν. Η νέα ομάδα ανακοίνωσε την υιοθέτηση του ονόματός της στις 12 Ιουνίου 2019, αφού σχημάτισε συμμαχία με την Η Δημοκρατία Μπροστά! του Μακρόν, πλέον (2023) Αναγέννηση. Στις 19 Ιουνίου 2019, ανακοινώθηκε ότι ο Ντατσιάν Τσιόλος, πρώην πρωθυπουργός της Ρουμανίας και Επίτροπος Γεωργίας και Αγροτικής Ανάπτυξης, είχε επιλεγεί ως αρχικός πρόεδρος της ομάδας.
Μητροπολίτης Μαυροβουνίου Ιωαννίκιος

Ο Ιωαννίκιος Β' (κατά κόσμον Γιόβαν Μίτσοβιτς, σερβικά κυριλλικά: Јован Мићовић γεννημένος στις 20 Απριλίου 1959), είναι επίσκοπος της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας που υπηρετεί ως μητροπολίτης Μαυροβουνίου και Παραθαλλασίας και πρωτεύων της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στο Μαυροβούνιο από το Μάιο του 2021. Τον Οκτώβριο του 2020, μετά τον θάνατο του προκατόχου του μητροπολίτη Αμφιλοχίου, του οποίου υπήρξε πνευματικό τέκνο, είχε ορισθεί από την Ιερά Σύνοδο τοποτηρητής της ίδιας επισκοπής. Από το 1999 έως το 2021 υπηρέτησε ως επίσκοπος στην Επισκοπή Βουδίμλιε και Νίκσιτς.

 Ο Ιωαννίκιος γεννήθηκε το 1959 στο χωριό Βελίμλιε Μπανιάνι του Δήμου Νίκσιτς του Μαυροβουνίου, όπου ολοκλήρωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Αποφοίτησε από την Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου το 1990 και στη συνέχεια ολοκλήρωσε τις σπουδές του στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου.Στις 30 Οκτωβρίου 1990 εκάρη μοναχός στην Ιερά Μονή Τσέλιγια-Πίπερσκα (κοντά στην πρωτεύουσα του Μαυροβουνίου, Ποντγκόριτσα). Χειροτονήθηκε διάκονος στις 7 Φεβρουαρίου 1991 και πρεσβύτερος στις 17 Φεβρουαρίου 1991, αναλαμβάνοντας το ρόλο του ηγουμένου της μονής της Σαβίνας. Την 1η Σεπτεμβρίου 1991 εξελέγη ηγούμενος της Ιεράς Μονής Τσέτινιε και καθηγητής στο ανασχηματισμένο Σεμινάριο του Τσέτινιε. Το 1995, προήχθη στην τάξη του πρωτοσυγκέλου και τοποθετήθηκε ως επιστάτης πρύτανης του Σεμιναρίου Τσέτινιε. Κατά τη διάρκεια της Συνόδου της Σερβικής Εκκλησίας τον Μάιο του 1999, τον εξέλεξε ως Επίσκοπο Βουδίμλιε και Νίκσιτς. Στις 3 Ιουνίου 1999 χειροτονήθηκε στην Ιερά Μονή Τσέτινιε τιτουλάριος Επίσκοπος Βουδίμλιε, Βοηθός Επίσκοπος της Μητροπόλεως Μαυροβουνίου, από τον Πατριάρχη Σερβίας Παύλο, με τον τότε Μητροπολίτη Μαυροβουνίου Αμφιλόχιο και δώδεκα άλλους επισκόπους. Στις 31 Μαΐου 2002 εξελέγη Επίσκοπος της νεοσύστατης Επισκοπής Βουδίμλιε και Νίκσιτς και στις 29 Μαΐου 2021 νέος Μητροπολίτης Μαυροβουνίου και Παραθαλασσίας.
Κολοσσός των Ναξίων

Ο Κολοσσός των Ναξίων είναι ένας κούρος από μάρμαρο Νάξου ύψους περίπου 9 μέτρων, ο οποίος σήμερα βρίσκεται στο Μουσείο της Δήλου και προέρχεται από ένα από τα νησιά των Κυκλάδων. Ο κολοσσός είναι παράδειγμα αρχαϊκής μνημειακής γλυπτικής και χρονολογείται στα τέλη του 7ου αιώνα π.Χ. Ο κολοσσός είναι ένας από τους μεγαλύτερους κούρους που είναι γνωστοί. Μόνο ο Κούρος του Απόλλωνα, που παραμένει ημιτελής στο λατομείο του Απόλλωνα είναι μεγαλύτερος, με ύψος 10,7 μέτρα. Ο Κολοσσός των Ναξίων είναι πλέον σπασμένος σε πολλά κομμάτια.

 Μια επιγραφή στο μπροστινό μέρος της βάσης αναφέρθηκε από τον Κυριάκο Αγκωνίτη τον 15ο αιώνα η οποία έγραφε «ΝΑΞΙΟΙ ΑΠΟΛΛΩΝΙ» («Οι Νάξιοι (αφιερωμένο αυτό) στον Απόλλωνα»), έτσι ώστε το μαρμάρινο γλυπτό είναι πιθανόν του Απόλλωνα. Το άγαλμα χωρίζεται σε διάφορα μέρη. Η βάση έχει διαστάσεις 3,48 x 5,08 μέτρα, ο άνω κορμός έχει ύψος περίπου 2,3 μέτρα και ο κάτω κορμός είναι περίπου 1,15 μέτρα. Το αριστερό πόδι, το οποίο φυλάσσεται τώρα στο Βρετανικό Μουσείο, έχει μήκος 0,57 μέτρα. Υπήρχε μια τρύπα στο αριστερό χέρι για να του επιτρέψει να κρατήσει ένα τόξο. Το κεφάλι και το άνω τμήμα των ποδιών έχουν χαθεί. Στην άνω πλευρά του κάτω κορμού υπήρχε χάλκινη ζώνη πλάτους 20-30 εκατοστών, η οποία διακρίνεται από τη σειρά των οπών στο μάρμαρο. Στις πλευρές του άνω κορμού, περίπου 40 cm πάνω από τη ζώνη υπάρχουν τρύπες στις οποίες ήταν στερεωμένα τα χέρια. Στο λαιμό υπάρχουν ίχνη δαχτυλιδιών. Στο πίσω μέρος της βάσης υπάρχει μια επιγραφή με την ένδειξη "[τ] ο ̑υτο̑ λίθο̄ ε̄̓μὶ ἀνδριὰς καὶ τὸ σφέλας" ("Είμαι η ίδια πέτρα - και το άγαλμα και η βάση"). Ο κολοσσός προήλθε από ένα λατομείο μαρμάρου κοντά στις Μέλανες στο νησί της Νάξου. Δεν σμιλεύτηκε εκεί, πέρα από την πιο βασική διαμόρφωση και μεταφέρθηκε στο λιμάνι της Νάξου, περίπου δέκα χιλιόμετρα μακριά. Το άγαλμα, το οποίο ζυγίζει περίπου 30 τόνους, μεταφέρθηκε τότε με πλοίο στη Δήλο. Υπήρχαν πλοία, τα οποία μπορούσαν να μεταφέρουν περισσότερους από 40 τόνους, αλλά το φορτίο ήταν δύσκολο να μεταφερθεί. Ως εκ τούτου, έχει προταθεί ότι ο ημιτελής κολοσσός μεταφέρθηκε από δύο πλοία δεμένα μαζί.Για την ανύψωση του Κολοσσού, θα είχε κατασκευαστεί ένα ικρίωμα ύψους περίπου 11 μέτρων για να το τραβήξει όρθιο με τροχαλίες και σχοινιά. Το άγαλμα βρισκόταν σε εξέχον σημείο, έτσι ώστε να μπορεί να είναι ορατό από απόσταση και να ήταν ψηλότερο από όλα τα γνωστά κτίρια του νησιού εκείνη την εποχή. Το άγαλμα θα είχε βάρος περίπου 25 τόνων σε αυτό το σημείο. Οι τελικές λεπτομέρειες του αγάλματος προστέθηκαν μόνο μετά την ανύψωσή του. Carl Blümel. Griechische Bildhauer an der Arbeit. 2η έκδοση. Βερολίνο 1941. Gottfried Gruben. "Νάξος και Δήλος." σελ. 262 ff. Σε: Jahrbuch des Deutschen Archäologischen Instituts 1998. Επεξεργάστηκε από το Deutsche Archäologische Institut. Walter De Gruyter. Βερολίνο 1998,(ISBN 3-11-015369-6) ( μερικώς προσβάσιμο στο διαδίκτυο ). Luca Giuliani : "Der Koloss der Naxier." Στο Luca Giuliani (επιμ. Meisterwerke der antiken Kunst. CH Beck Verlag, München 2005.(ISBN 3-406-53094-X)ISBN 3-406-53094-X ( [1] μερικώς προσβάσιμο στο διαδίκτυο).