IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ψάρι Τρικολώνων Αρκαδίας

Το Ψάρι είναι χωριό του Δήμου Γορτυνίας στην Αρκαδία. Από το 1997 μέχρι το 2010 αποτελούσε τμήμα του Δήμου Τρικολώνων. Βρίσκεται σε υψόμετρο 750 μέτρων περίπου, σε απόσταση 17 χιλιομέτρων απο την Μεγαλόπολη και 11 χιλιομέτρων απο την Στεμνίτσα. Είναι παραδοσιακός οικισμός με πετρόχτιστα σπίτια στις παρυφές του όρους Μαινάλου στην καρδιά της ορεινής Αρκαδίας. Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται με την γεωργία και την κτηνοτροφία. Το χωριό γιορτάζει κάθε χρόνο ανήμερα της Ζωοδόχου Πηγής, ενώ κατά τη διάρκεια του Δεκαπενταύγουστου πραγματοποιούνται πολιτιστικές εκδηλώσεις. Το κλίμα είναι ορεινό με κρύους χειμώνες και δροσερά καλοκαίρια.

 Το χωριό βάσει αρχαιολογικών ευρημάτων κατοικούνταν από την ύστερη αρχαιότητα σε σημείο που βρίσκεται βορειοανατολικά του σημερινού οικισμού. Το αρχικό του όνομα ήταν Παρώρεια. Η πρώτη γραπτή αναφορά που έχουμε για το Ψάρι είναι από τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη στα απομνημονεύματα του, όπου αναφέρεται στο χωριό με την ονομασία στου Ψάρη. Ο ίδιος αναφέρει τα εξής "Μᾶς ἐπῆραν ἀπὸ κοντὰ οἱ Τοῦρκοι, ἐπαίρναμε ψωμὶ ἁρπακτά. Εἰς τοῦ Ψάρη μᾶς ἔφθασαν οἱ Τοῦρκοι καὶ ἐπολεμήσαμεν ὅλην τὴν ἡμέραν. Οἱ συντρόφοι μου ἄρχισαν νὰ φεύγουν". Εικάζεται ότι εκείνη την εποχή στο χωριό κατοικούσε εκτροφέας αλόγων τα οποία έφεραν ψαρί χρώμα. Ο Γέρος του Μωρία συνήθιζε να επισκέπτεται την Βυζαντινή εκκλησία του Αγίου Γεωργίου που υπάρχει στο χωριό, αφού κατά την διάρκεια της Τουρκοκρατίας είχε υπάρξει μητροπολιτικός ναός. Σε μια επίσκεψη του, προδόθηκε η παρουσία του στους Τούρκους από τους μοναχούς της Μονής Αγίου Ιωάννου που υπήρχε λίγο έξω από το χωριό με αποτέλεσμα να φυγαδευτεί από τους κατοίκους την τελευταία στιγμή. Αργότερα γύρισε στο χωριό και έκαψε το μοναστήρι ως εκδίκηση για την προδοσία των καλόγερων. Σήμερα υπάρχουν ορατά τα ερείπια του μοναστηριού πάνω σε ένα λόφο στη θέση Παλαμαρόβρυση. Αξίζει να επισκεφθείτε το Μουσείο Δημοτικής Εκπαίδευσης στο παλαιό σχολείο του χωριού, τον πολυχώρο Αρκαδιανή όπου λειτουργεί εστιατόριο παραδοσιακών φαγητών, εργαστήριο παραδοσιακών γλυκών και ένα μικρό μουσείο, την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου (κτίσμα του 13ου αιώνα), τους παραδοσιακούς και ιστορικούς οικισμούς της γύρω περιοχής κ.α. Αγγελική Παπούλια, ηθοποιός, πρωταγωνίστρια στην ταινία (Κυνόδοντας), υποψήφια για το Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας στην 83η απονομή των βραβείων το 2011. Γιώργος Μπαρούτσας, Δήμαρχος του Δήμου Τρικολώνων και Πρόεδρος του Τ.Ε.Δ.Κ. Αρκαδίας Γεώργιος Παπούλιας, Πρέσβης επί τιμή και Υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας Μάκης Παπούλιας, συγγραφέας και πολιτευτής Ηλίας Σιαμέλας, συγγραφέας και πολιτευτής της Α' Πειραιώς Αντώνιος Διαμαντόπουλος, Ταξίαρχος Πεζικού Κυργιάκος Διαμαντόπουλος, παλαίμαχος ποδοσφαιριστής της Παναχαϊκής, του Πανηλειακού και του Παναρκαδικού Παναγιώτης Παπούλιας, ζωγράφος Σμαράγδα Παπούλια, ζωγράφος Ιωάννης Διαμαντόπουλος, γνωστός έμπορος και βιοτέχνης της Πάτρας arcadia.ceid.upatras.gr, Ψάρι Τρικολώνων
Μάρκος Βαλέριος Μεσσάλα Βαρβάτος

Ο Μάρκος Βαλέριος Μεσσάλα ο Γενειοφόρος, λατιν. Marcus Valerius Messala Barbatus (άκμασε το 20 μ.Χ.), από το γένος των Βαλερίων-Μεσσάλα, ήταν ύπατος το 20 μ.Χ. μαζί με τον Μάρκο Αβρήλιο Κόττα Μάξιμο Μεσσαλίνο, που ήταν συνύπατος. Ο Σουητώνιος τον αναφέρει ως "Βαρβάτο Μεσσάλα".

 Ήταν γιος του Μάρκου Βαλέριου Μεσσάλλα Αππιανού και της Κλαυδίας Μαρκέλλας της Νεότερης. Αυτή ήταν κόρη του Γαΐου Κλαυδίου Μαρκέλλου του Νεότερου και της Οκταβίας της Νεότερης, αδελφής του Οκταβιανού Αυγούστου και μικρανιψιάς του Ιουλίου Καίσαρα. Η αδελφή του Κλαυδία Πούλχρα είχε παντρευτεί τον Πόπλιο Κουινκτίλιο Βάρο, που το 9 μ.Χ. έχασε τρεις λεγεώνες -πολεμώντας τους Γερμανούς του Αρμινίου- και τη ζωή του στον Τευτοβούργιο δρυμό. Νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του Δομιτία Λεπίδα τη Νερότερη, κόρη του Λεύκιου Δομίτιου Αηνόβαρβου ύπατου το 16 π.Χ. και της Αντωνίας της Πρεσβύτερης, ανιψιάς του Αυγούστου. Η τελευταία ήταν ετεροθαλής αδελφή της Κλαυδίας Μαρκέλλας της Νεότερης, καθώς οι δύο τους ήταν κόρες της Οκταβίας της Νεότερης, έτσι ήταν εξάδελφος της συζύγου του. Είχε τέκνο: Βαλερία Μεσσαλίνα π. 17/20 μ.Χ. - 48, παντρεύτηκε τον Κλαύδιο Αυτοκράτορα των Ρωμαίων, γιο της Αντωνίας της Νεότερης. W. Eck, Prosopographia Imperii Romani, Pars VIII, Fasciculus 2, Berlin, 2015 (PIR² V 141)
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 1923

Tο Ζ΄ Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών του 1923 διεξήχθη στις 4 Μαρτίου 1923, στην Αθήνα με διοργανωτή στον ΣΕΓΑΣ, έπειτα από διακοπή έντεκα χρόνων, αφού το προηγούμενο είχε γίνει τον Μάρτιο του 1912. Η εκκίνηση και ο τερματισμός έγιναν στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Μετείχαν αθλητές από 4 αθλητικές ομάδες. Νικητής αναδείχθηκε ο Πανιώνιος, για πρώτη φορά στην ιστορία του και του απονεμήθηκε το τριετές επαμειβόμενο κύπελλο του ΣΕΓΑΣ (Α΄ χρόνος απονομής).

 Στους αγώνες μετείχαν οι σύλλογοι: Πανιώνιος, Πανελλήνιος Γ.Σ., Εθνικός Γ.Σ. και Πειραϊκός Σύνδεσμος. Οι αθλητές εκκίνησαν στις 4.45 μμ της Κυριακής 4 Μαρτίου από το Παναθηναϊκό Στάδιο και κινήθηκαν εκτός αυτού στον περιβάλλοντα λόφο του Αρδηττού. Επέστρεψαν έπειτα από 18΄ περίπου, κάτι που σημαίνει πως η διαδρομή που διένυσαν ήταν περίπου 4.000μ. Νικητής στο ατομικό αναδείχθηκε ο Αλέξανδρος Κράνης του Εθνικού Αθηνών, ο οποίος έλαβε ως έπαθλο "αργυρούν μετάλλιον και κομψόν ωρολόγιον τεθέν υπό του Συνδέσμου". Δύτερος ήταν ο Δ. Ζαδές "λαβών το δεύτερον βραβείον, μετάλλιον χαλκούν και τρίτος ο Γ. Ζαμαρίας αμφότεροι αθληταί του Πανιωνίου". Στο ομαδικό επικράτησε ο Πανιώνιος, με τους αθλητές: Δ. Ζαδέ, Γ. Ζαμαρία και Γ. Μπεκιάρη ή Βογιατζόγλου. Ήταν η πρώτη νίκη σε πανελλήνια διοργάνωση του προσφυγικού συλλόγου μετά το ξεριζωμό του από τη Σμύρνη, ο οποίος μόλις έξι μήνες μετά την καταστροφή είχε καταφέρει να ανασυγκροτηθεί και να συστήσει ανταγωνιστική ομάδα με όσους από τους αθλητές του είχαν γλυτώσει τη σφαγή. Η απονομή του ομαδικού επάθλου έγινε "υπό τας ενθουσιώδεις επευφημίας απάντων των αθλητών και θεατών", που με το χειροκρότημά τους αναγνώριζαν τις προσπάθειες των υπευθύνων του ιστορικού σωματείου να σταθεί ξανά στα πόδια του. εφ. "Εμπρός", 5/3/1923. "Ετήσιος απολογισμός ΣΕΓΑΣ", "Αθλητική Επιθεώρησις", Ιανουάριος 1924, ψηφ. σ. 62. Αρχειοθετήθηκε 2015-09-28 στο Wayback Machine.
Φωσφόλιο

Το φωσφόλιο (αγγλικά phosphole) είναι οργανική ετεροαρωματική (δηλαδή ετεροκυκλική και αρωματική) ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο και φωσφόρο, με μοριακό τύπο C4H5P. Είναι μια ετεροαρωματική φωσφίνη. Είναι το φωσφορούχο ανάλογο του πυρρολίου. Εκτός από τη «μητρική» ένωση, ο όρος «φωσφόλιο» μπορεί να αναφέρεται, επίσης, και σε μια σειρά «θυγατρικών» ή «υποκατεστημένων» παραγώγων φωσφολίων, που περιέχουν έναν (τουλάχιστον) φωσφολικό δακτύλιο. Τα φωσφόλια έχουν θεωρητικό ενδιαφέρον, αλλά επίσης εξυπηρετούν ως συναρμοτές για σύμπλοκα με μεταβατικά μέταλλα, καθώς και ως πρόδρομες ενώσεις για πιο σύνθετες οργανοφωσφορικές ενώσεις

 Το πρώτο φωσφόλιο, το πενταφαινυλοφωσφόλιο, αναφέρθηκε το 1953, ενώ το «μητρικό» φωσφόλιο περιγράφηκε για πρώτη φορά το 1987. Η συνηθισμένη παραγωγική οδός για τα φωσφόλια είναι μέσω της αντίδρασης Μακκόρμακ (McCormack reaction), που περιλαμβάνει την προσθήκη χλωριδίου του φωσφόρου σε 1,3-διένιο, που ακολουθείται με αφυδραλογώνωση. Τα Φαινυλοφωσφόλια μπορούν να παραχθούν μέσω αντίδρασης ζιρκονιοκυκλοπενταδιενίων με διχλωροφαινυλοφωσφίνη (PhPCl2). Αντίθετα από τα συγγενικές ετεροαρωματικές ενώσεις με πενταμελή δακτύλιο πυρρόλιο, θειοφαίνιο και φουράνιο, η αρωματικότητα των φωσφολίων είναι μειωμένη, αντανακλώντας την «απροθυμία» του φωσφόρου να απεντοπήσει το μονήρες ηλεκτρονιακό του ζεύγος. Για παράδειγμα, τα φωσφόλια δίνουν αντιδράσεις Ντίελς-Άλντερ (Diels-Alder reactions) με ηλεκτρονιόφιλα αλκίνια. Η χημεία των φωσφολίων χαρακτηρίζεται από την ευαισθησία τους στην υγρασία. Παπαγεωργίου, Β.Π., Εφαρμοσμένη Οργανική Χημεία, Εκδόσεις «Παρατηρητής», Θεσσαλονίκη 2005, ISBN 960-260-342-7 SCHAUM'S OUTLINE SERIES, «ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ», Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999 «Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας» Ν. Α. Πετάση 1982 Αναστάσιου Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», Παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991 Καραγκιοζίδη Σ. Πολυχρόνη, «Ονοματολογία Οργανικών Ενώσεων στα Ελληνικά & Αγγλικά», Β΄ Έκδοση, Θεσσαλονίκη 1991 Νικολάου Ε. Αλεξάνδρου, «Γενική Οργανική Χημεία», Εκδόσεις Ζήτη, Θεσσαλονίκη 1985 Δημητρίου Ν. Νικολαΐδη, «Ειδικά Μαθήματα Οργανικής Χημείας», ΑΠΘ, θεσσαλονίκη 1983 Νικολάου Ε. Αλεξάνδρου, Αναστάσιου Βάρβογλη, Φαίδωνα Χατζημηχαλάκη, «Εργαστηριακός Οδηγός», Εκδόσεις Ζήτη, Θεσσαλονίκη 1986 Νικολάου Ε. Αλεξάνδρου, Αναστάσιου Βάρβογλη, Δημητρίου Ν. Νικολαΐδη: «Χημεία Ετεροκυκλικών Ενώσεων», Εκδόσεις Ζήτη, Θεσσαλονίκη 1985 Διαδικτυακοί τόποι που αναφέρονται στις «Αναφορές και παρατηρήσεις».
Μερκουριράνιο

Το μερκουριράνιο ή μερκουρακυκλοπροπάνιο ή επιμερκουραιθάνιο είναι μια οργανομεταλλική ετεροκυκλική ένωση με τριμελή δακτύλιο, που αποτελείται από δύο (2) άτομα άνθρακα και ένα (1) άτομο υδραργύρου. Με βάση το χημικό τύπο του, C2H4Hg, δεν έχει κανένα ισομερές θέσης.

 Η ονομασία «μερκουριράνιο» παράγεται από την συστηνόμενη από την IUPAC συστηματική ονοματολογία Hantzsch-Widman. Πιο συγκεκριμένα, το αρχικό πρόθεμα «μερκουρ(α)» σημαίνει την παρουσία ενός ατόμου υδραργύρου στον ετεροκυκλικό δακτύλιο. Η συλλαβή «-ιρ-» σημαίνει ότι ο ετεροκυκλικός δακτύλιος είναι τριμελής, δηλαδή αποτελείται από τρία (3) συνολοικά άτομα. Η συλλαβή «-αν-» σημαίνει την απουσία διπλού δεσμού στον ετεροκυκλικό δακτύλιο και τέλος, η κατάληξη «-ιο» δίνεται επειδή ο ετεροκυκλικός δακτύλιος δεν περιέχει άζωτο. Η ονομασία «μερκουρακυκλοπροπάνιο» παράγεται από την εναλλακτική ονοματολογία αντικατάστασης οργανικών ενώσεων. Πιο συγκεκριμένα, η ένωση θεωρείται κυκλοπροπάνιο, που ένα άτομα άνθρακα του οποίου αντικαταστάθηκαν από ένα άτομο υδραργύρου («-μερκουρ(α)-»). Η ονομασία «επιμερκουραιθάνιο» παράγεται από την εναλλακτική «ονοματολογία υποκατπάστασης», δηλαδή αιθάνιο που δυο άτομα υδρογόνου του οποίου έχουν υποκατασταθεί από ένα άτομο υδραργύρου («-μερκουρ(α)-»), που σχηματίζει δακτύλιο, όπως δηλώνει το πρόθεμα «επ(ι)-». Το μερκουριράνιο μπορεί να παραχθεί από 1,2-διαλαιθάνιο, με περισσότερο κατάλληλο το 1,2-διιωδαιθάνιο, με τις ακόλουθες μεθόδους: 1. Με επίδραση αμαγάλματος νατρίου - υδραργύρου σε 1,2-διαλαιθάνιο: 2. Με επίδραση διαλυδραργύρου σε 1,2-δι(αλομαγνησιο)αιθάνιο: Παπαγεωργίου, Β.Π., Εφαρμοσμένη Οργανική Χημεία, Εκδόσεις Παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 2005, ISBN 960-260-342-7 SCHAUM'S OUTLINE SERIES, «ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ», Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999 «Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας» Ν. Α. Πετάση 1982 Αναστάσιου Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», Παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991 Καραγκιοζίδη Σ. Πολυχρόνη, «Ονοματολογία Οργανικών Ενώσεων στα Ελληνικά & Αγγλικά» Β΄ Έκδοση Θεσσαλονίκη 1991 Νικολάου Ε. Αλεξάνδρου, «Γενική Οργανική Χημεία», Εκδόσεις Ζήτη, Θεσσαλονίκη 1985 Δημητρίου Ν. Νικολαΐδη, «Ειδικά Μαθήματα Οργανικής Χημείας», ΑΠΘ, θεσσαλονίκη 1983 Νικολάου Ε. Αλεξάνδρου, Αναστάσιου Βάρβογλη, Φαίδωνα Χατζημηχαλάκη, «Εργαστηριακός Οδηγός», Εκδόσεις Ζήτη, Θεσσαλονίκη 1986 Νικολάου Ε. Αλεξάνδρου, Αναστάσιου Βάρβογλη, Δημητρίου Ν. Νικολαΐδη: «Χημεία Ετεροκυκλικών Ενώσεων», Εκδόσεις Ζήτη, Θεσσαλονίκη 1985 Διαδικτυακοί τόποι που αναφέρονται στις «Αναφορές και παρατηρήσεις».
CNN Türk

Το CNN Türk είναι η τουρκική θυγατρική του Αμερικανικού καλωδιακού ειδησεογραφικού καναλιού CNN. Ξεκίνησε να μεταδίδεται στις 11 Οκτωβρίου 1999. Μεταδίδει αποκλειστικά για την Τουρκία και είναι εξ ημισείας ιδιοκτησία της Turner Broadcasting System Europe και του ομίλου Demirören. Η έδρα του βρίσκεται στην Κωνσταντινούπολη.

 Αχμέτ Χακάν Τσοσκούν Νεφισέ Καρατάι Αλτάν Οϊμέν Το CNN Türk ήταν ένα από τα τουρκικά ειδησεογραφικά κανάλια που επικρίθηκαν για τη μη κάλυψη των διαμαρτυριών στο Πάρκο Γκεζί. Στις 1:00 π.μ. της 2ας Ιουνίου 2013 το CNN Türk μετέδιδε ένα ντοκιμαντέρ για τους πιγκουίνους, ενώ το CNN International έδειχνε ζωντανή κάλυψη των διαδηλώσεων στην Τουρκία.Το απόγευμα της Παρασκευής 31 Μαΐου του 2013 το CNN Turk μετέδιδε μια εκπομπή φαγητών, χαρακτηρίζοντας τις "γεύσεις της Νίγδης". Άλλα σημαντικά τουρκικά ειδησεογραφικά κανάλια έδειχναν ένα διαγωνισμό χορού και μια συζήτηση στρογγυλής τραπέζης σχετικά με προγράμματα σπουδών στο εξωτερικό. Ήταν μια κλασική περίπτωση όπου η επανάσταση δεν είχε τηλεοπτική κάλυψη. Ολόκληρη η Τουρκία έμοιαζε να βιώνει μια γνωστική αποσύνδεση, με το Twitter να λέει ένα πράγμα, η κυβέρνηση να λέει το άλλο και η Τουρκική τηλεόραση βρισκόταν σε άλλο πλανήτη. Το 2014 μετέδωσε ντοκιμαντέρ για τις μέλισσες ενώ οι Κούρδοι πραγματοποιούσαν μεγάλες διαμαρτυρίες για την άρνηση της Άγκυρας να υποστηρίξουν τους Κούρδους μαχητές που μάχονταν εναντίον του Ισλαμικού Κράτους στο Αΐν αλ-Αράμπ της Συρίας.Στις 15 Ιουλίου 2016, στρατιώτες ανάγκασαν το CNN Türk να σταματήσει την μετάδοση προγραμμάτων κατά τη διάρκεια της απόπειρας πραξικοπήματος του 2016 στη Τουρκία. Επίσημος ιστότοπος
Believe

Το Believe είναι το 23ο studio άλμπουμ της Αμερικανίδας τραγουδίστριας-τραγουδοποιού Cher, και κυκλοφόρησε στις 10 Νοεμβρίου 1998 από την Warner Bros. Records. Η RIAA το επικύρωσε ως τετραπλά πλατινένιο στην Αμερική για πωλήσεις πάνω από 4 εκατομμύρια αντίτυπα, σύμφωνα με τις 23 Δεκεμβρίου, 1999. Το 1999 το άλμπουμ έλαβε 3 υποψηφιότητες για βραβεία Grammy, μεταξύ των οποίων "Δίσκος της χρονιάς", "Καλύτερο ποπ άλμπουμ" και "Καλύτερη χορευτική ηχογράφηση" για το single "Believe" το οποίο και κέρδισε το βραβείο. Το άλμπουμ έχει πουλήσει πάνω από 20.000.000 αντίτυπα παγκοσμίως και θεωρείται ο πιο εμπορικός δίσκος στην καριέρα της Σερ αλλά και ένας από τους εμπορικούς δίσκους όλων των εποχών.

 Μετά τις αρνητικές κριτικές για τον δίσκο It's a Man's World, η Warner Bros. συζήτησε με την Cher την ηχογράφηση ενός dance album. Η Σερ ξεκίνησε να δουλεύει στο Believe το καοκαίρι του 1998 στο Λονδίνο, συναντώντας τους παραγωγούς Mark Taylor και Brian Rawling, αλλά και άλλους. Το τραγούδι "Believe" γράφτηκε αρχικά από τους Brian Higgins, Matt Gray, Stuart McLennen και Tim Powell και κυκλοφορούσε ως ένα ανεπιθύμητο ντέμο για πολύ καιρό από την Warner. Ο Mark Taylor είπε "Σε όλους άρεσε το ρεφρέν, αλλά όχι το υπόλοιπο τραγούδι. Αφού ήδη είχαμε γράψει άλλα τραγούδια με την Σερ, ο Rob μας ζήτησε να το βελτιώσουμε. Συμμετείχαν και οι Steve Torch και Paul Barry, και τελικά το τραγούδι ολοκληρώθηκε". Το άλμπουμ περιέχει ένα καινούριο μουσικό προσανατολισμό για την Σερ, υπάρχει χρήση κωδικοποιητή φωνής και τεχνητής επεξεργασίας, ενώ η Σερ στον δίσκο φαίνεται έντονα επηρεασμένη από τον θάνατο του Sonny Bono σε δυστύχημα, νωρίτερα την ίδια χρονιά. Το τραγούδι Believe μάλιστα είναι αφιερωμένο σε αυτόν. Μετά την κυκλοφορία του, το άλμπουμ έλαβε ανάμεικτες κριτικές από τους διεθνείς μουσικούς κριτικούς. Ο Michael Gallucci της Allmusic αποκάλεσε το Believe ως μιά κίνηση της Σερ που θυμίζει παιδική χαρά και ξεγνοιασιά. Αξιολόγησε το άλμπουμ με 2,5/5. Οι αρνητικές κριτικές, είχαν περισσότερο κεντρικό άξονα την χρήση κωδικοποιητή στην ηχογράφηση του δίσκου, που όπως λένε επηρέασε και άλλαξε τελείως την πραγματική φωνή της Σερ. Το 1999, το άλμπουμ έλαβε 2 υποψηφιότητες για βραβείο Grammy, καθώς και 1 υποψηφιότητα για το πρώτο single, την οποία κέρδισε. Στην διάρκεια του 1999 και του 2000 η Cher ήταν υποψήφια, και κέρδισε, σε πολλά βραβεία, όπως το Billboard Music Award για την "Καλύτερη γυναικεία ερμηνεία της χρονιάς". Believe The Power Runaway All or Nothing Strong Enough Dov'è l'amore Takin' Back My Heart Taxi Taxi Love Is the Groove We All Sleep Alone Βασικά φωνητικά : Cher Πίσω φωνητικά : Tracie Ackerman, Sylvia Mason James, Paul Barry Παραγωγοί : Mark Taylor, Tod Terry, Junior Vasquez, Jamie O'Connor, Brian Rawling Τεχνικοί : Jeff Taylor, Mark Taylor Φωτογράφηση : Michael Lavine
Συμμετοχή της Ελλάδας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2012

Η Ελλάδα αγωνίστηκε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ανοιχτού Στίβου 2012 στο Ελσίνκι της Φινλανδίας από 27 Ιουνίου έως 1 Ιουλίου 2012. Στο Πρωτάθλημα 24 αθλητές, 13 άνδρες και 11 γυναίκες, πήραν μέρος σε 13 αγωνίσματα.

 Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ανοιχτού Στίβου 2012 συμμετείχαν οι αθλητές που πέτυχαν τα όρια, που έχει θεσπίσει ο ΣΕΓΑΣ και μέχρι τρεις ανά αγώνισμα. Αρχικά θα συμμετείχαν 28 αθλητές, αλλά στη συνέχεια μειώθηκαν στους 24. Ο Τηλέμαχος Ρούτας (400 μέτρα), βρέθηκε θετικός σε χρήση απαγορευμένων ουσιών κατά τη διάρκεια του Πανελληνίου πρωταθλήματος 2012 και αποκλείστηκε από τον ΣΕΓΑΣ χάνοντας έτσι την ευκαιρία να αγωνισθεί στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Ο Λούης Τσάτουμας (Άλμα εις μήκος) είχε πρόβλημα τραυματισμού, καθώς και οι Πέτρος Κυριακίδης (400 μέτρα) και Σπύρος Λεμπέσης (Ακοντισμός). Οι Ελληνικές συμμετοχές
Σαν Τζοβάννι ντεϊ Φιορεντίνι

Ο Σαν Τζοβάννι ντεϊ Φιορεντίνι (San Giovanni dei Fiorentini) είναι ρωμαιοκαθολικός ναός του τύπου της βασιλικής μετά τρούλου, που βρίσκεται στο rione (διαμέρισμα) Πόντε της Ρώμης, στην Ιταλία. Στην ελληνική αναφέρεται ως Βασιλική (του) Αγίου Ιωάννη των Φλωρεντινών. Είναι αφιερωμένος και εορτάζει στο όνομα του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή, του πολιούχου της Φλωρεντίας, καθώς αποτέλεσε τον καινούργιο ναό της παροικίας των Φλωρεντινών της Ρώμης. Η κατασκευή του άρχισε τον 16ο αιώνα και ολοκληρώθηκε στις αρχές του 18ου.

 Ο Φλωρεντινός Πάπας Λέων Ι΄ των Μεδίκων ξεκίνησε τον αρχιτεκτονικό διαγωνισμό για έναν νέο ναό στη θέση του παλαιού ναού του Σαν Πανταλέο. Σχέδια υποβλήθηκαν από αρκετούς αρχιτέκτονες, μεταξύ των οποίων ήταν και οι Μπαλτασσάρε Περούτσι, Τζάκοπο Σανσοβίνο, Αντόνιο ντα Σανγκάλλο ο Νεότερος και ο ζωγράφος και αρχιτέκτονας Ραφαήλ.Ο Σανσοβίνο κέρδισε τον διαγωνισμό, αλλά η εκτέλεση της κατασκευής έγινε από τους Σανγκάλλο και Τζάκομο ντέλλα Πόρτα.Το 1559 ο Κόζιμο Α΄ των Μεδίκων, Δούκας της Φλωρεντίας, ζήτησε από τον Μιχαήλ Άγγελο να ετοιμάσει σχέδια για τον ναό, αλλά η κεντρωμένη του διάταξη δεν υιοθετήθηκε. Η κυρίως ανέγερση του ναού έγινε από το 1583 έως το 1602 με βάση τη σταυροειδή διάταξη. Τον ντέλλα Πόρτα διαδέχθηκε ο Κάρλο Μαντέρνο το 1602 και καθοδήγησε την κατασκευή του τρούλου και του κυρίως ναού. Ωστόσο η πρόσοψη, βασισμένη σε σχέδιο του Αλεσσάντρο Γκαλιλέι, αποπερατώθηκε μόλις το 1734.Το 1623-1624 ο Τζοβάννι Λανφράνκο ζωγράφισε το παρεκκλήσιο Σακκέττι. Το 1634 ο ζωγράφος και αρχιτέκτονας Πιέτρο ντα Κορτόνα δέχθηκε την πρόσκληση του Φλωρεντίνου ευγενή Οράτιου Φαλκονιέρι να σχεδιάσει την κόγχη του ιερού. Ετοιμάστηκαν τα σχετικά σχέδια και μακέτα, αλλά δεν εκτελέσθηκαν ποτέ ως είχαν. Η σύλληψη του Κορτόνα περιελάμβανε παράθυρα κρυμμένα από τις θέσεις του εκκλησιάσματος, που θα φώτιζαν την κόγχη, ένα πρώιμο παράδειγμα της μπαρόκ χρήσεως μιας «κρυμμένης πηγής φωτός» και κάτι που θα εφάρμοζε ευρύτατα ο Τζαν Λορέντσο Μπερνίνι. Είκοσι ως τριάντα χρόνια αργότερα, ο Φαλκονιέρι αναβίωσε το σχέδιο, αλλά το ανέθεσε στον αρχιτέκτονα του μπαρόκ Φραντσέσκο Μπορρομίνι, ο οποίος μετέβαλε το σχέδιο ώστε να επιτρέψει την προσθήκη του τάφου του αδελφού του Φαλκονιέρι, Καρδινάλιου Λέλιο Φαλκονιέρι. Μετά τον θάνατο του Μπορρομίνι το 1667, το έργο ολοκληρώθηκε μερικώς τροποποιημένο από τον Κορτόνα και μετά και τον δικό του θάνατο το 1669, από τον Τσίρο Φέρρι, μαθητή και συνεργάτη του Κορτόνα. Ο αρχιτέκτονας Φραντσέσκο Μπορρομίνι είναι θαμμένος κάτω από τον τρούλο του ναού. Emilio Rufini: S. Giovanni de' Fiorentini, Marietti, Ρώμη 1957 Paolo Portoghesi: Roma Barocca, Laterza, Ρώμη 1966 Luigi Lotti: S. Giovanni dei Fiorentini, Alma Roma, Ρώμη 1971
Κακαρέλλος

Ο κακαρέλλος (επιστημονική ονομασία: Diplodus vulgaris), επίσης γνωστός με τις ονομασίες αυλίας, καμπανάς, καραγκιόζης και κραχατζής, είναι ψάρι της οικογένειας των Σπαρίδων που απαντά στην Μεσόγειο και στις ακτές του ανατολικού Ατλαντικού. Το ψάρι αλιεύεται εμπορικά και είναι είδος ενυδρείου.

 Ο κακαρέλλος είναι ψάρι του ανατολικού Ατλαντικού Ωκεανού, από τον Βισκαϊκό στο βορρά μέχρι τα Κανάρια νησιά και το Πράσινο Ακρωτήριο, συμπεριλαμβανομένης της Μεσογείου και της Μαύρης Θάλασσας, και από την Αγκόλα μέχρι τη Νότια Αφρική. Ο καμπανάς ζει τόσο σε βραχώδεις όσο και αμμώδεις βυθούς, σε βάθος μέχρι 160 μέτρα, αν και σπάνια κατεβαίνει πιο κάτω από τα 50 μέτρα. Ο καμπανάς είναι ερμαφρόδιτο είδος, ένα χαρακτηριστικό που έχουν και άλλα μέλη της οικογένειας των σπαρίδων. Τα γεννητικά όργανα και των δύο φύλων είναι παρόντα στα μικρά ψάρια και στη συνέχεια γίνεται ο γοναδοχωρισμός, και είναι πιθανόν το ψάρι να είναι πρώτανδρο. Τα θηλυκά είναι συνήθως περισσότερα όσον αφορά τα μεγαλύτερα άτομα του είδους. Ο καμπανάς φτάνει σε σεξουαλική ωρίμανση σε ηλικία 2 ετών, με τα αρσενικά και τα θηλυκά σε εκείνη τη στιγμή να έχουν το ίδιο μέγεθος, με μήκος 18,3 εκατοστά. Η περίοδος αναπαραγωγής είναι παρατεταμένη, εκτεινόμενη από τον Νοέμβριο μέχρι τον Μάρτιο στα Κανάρια με κορύφωση τον Δεκέμβριο-Ιανουάριο, και στην Πορτογαλία διαρκεί από τον Δεκέμβριο μέχρι τον Μάρτιο, με κορύφωση τον Ιανουάριο-Φεβρουάριο. Οι προνύμφες εγκαθίστανται σε ρηχά νερά κοντά σε βραχώδεις ακτές όταν ξεπεράσουν σε μήκος τα 28 χιλιοστά.Οι κακαρέλλοι τρέφονται με καρκινοειδή (αμφίποδα, ισόποδα και γαρίδες), ψάρια, πολύχαιτους και εχινόδερμα, από τα οποία φαίνεται να προτιμούν τους πολύχαιτους στις μεσογειακές ακτές της Αιγύπτου. Ψάρια στην Αδριατική βρέθηκε ότι τρέφονται με αχινούς, δεκάποδα, δίθυρα, γαστρόποδα, μυσιδώδη, πολυπλακοφόρα και αμφίποδα. Οι αχινοί αποτελούν σημαντικό κομμάτι της διατροφής των μικρότερων ψαριών, ενώ σε μεγαλύτερα ψάρια αυξάνεται η κατανάλωση δεκάποδων και δίθυρων. Φαίνεται να υπάρχει εποχιακή διαφοροποίηση στις προτιμήσεις τροφής, με τα δεκάποδα να προτιμώνται το καλοκαίρι και οι αχινοί τις υπόλοιπες εποχές. Η κατανάλωση τροφής μειώνεται κατά την περίοδο της αναπαραγωγής. Ο κακαρέλλος μπορεί να φτάσει σε μήκος περίπου 45 εκατοστών, αν και συνήθως έχει μήκος 22 εκατοστά, και μέγιστο καταγεγραμμένο βάρος 1,3 κιλά. Το σώμα είναι γενικά γκρι-ασημί, με δύο καλά καθορισμένες κάθετες μαύρες λωρίδες, μία κοντά στα βράγχια και μία στο πίσω μέρος του σώματος, λίγο πριν τη βάση του ουραίου πτερυγίου. Μια άλλη μαύρη λωρίδα, λιγότερο έντονη, υπάρχει κοντά στα μάτια. Υπάρχουν χρυσές γραμμές κατά μήκος του σώματος, συνήθως στο πίσω μέρος.
De Nieuwe Meent

Το de Nieuwe Meen (συντομογραφή: dNM) είναι ένας οικιστικός συνεταιρισμός, μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, στο Άμστερνταμ. Σκοπός του είναι η κοινή στέγαση συνδυάζοντας το χαμηλό κόστος ενοικίου, την κοινή διαβίωση, την οικολογική συνείδηση, την διαφορετικότητα των κατοίκων και τον δημοκρατικό τρόπο λήψεων αποφάσεων. Το έργο ξεκίνησε το 2018 από μία ομάδα ακτιβιστών, αρχιτεκτόνων, μελετητών και δημοσιογράφων, οι οποίοι αποφάσισαν να συμμετέχουν σε ένα δημόσιο διαγωνισμό του Δήμου Άμστερνταμ. Σκοπός του διαγωνισμού ήταν η εύρεση καινοτόμων ιδεών στην παροχή στέγασης, αξιοποιώντας παράλληλα συνεργατικές μορφές στην παροχή στέγασης.

 Το de Nieuwe Meent αποτελείται από έναν συνδυασμό 15 ανεξάρτητων κοινωνικών κατοικιών, 45 τ.μ. η κάθε μία και 25 οικιστικές μονάδες από διαμερίσματα, στην περιοχή του Βατεργκράαφσμερ, στο Ανατολικό Άμστερνταμ. Στο κτίριο υπάρχουν κοινόχρηστες εγκαταστάσεις όπως αυλή, βεράντες, τουαλέτες, κουζίνα, βιβλιοθήκη, εργαστήριο. Είναι κατασκευασμένο με οικολογική συνείδηση, αφού χρησιμοποιούνται υλικά φιλικά προς το περιβάλλον, ενώ η ενέργεια προέρχεται από ανανεώσιμες πηγές, όπως ηλιακή ενέργεια και γεωθερμική θέρμανση. Ενώ όλοι οι χώροι είναι έτσι διαμορφωμένοι ώστε να είναι προσβάσιμοι από ΑΜΕΑ. Μέλη του συνεταιρισμού είναι οι ενοικιαστές οι οποίοι λαμβάνουν όλες τις αποφάσεις, βάσει και των τοπικών συναντήσεων που γίνονται από τα μέλη και με συμμετέχοντες εντός και εκτός του κτιρίου, πχ με γείτονες. Το Διοικητικό Συμβούλιο διορίζεται βάσει της ολλανδικής νομοθεσίας, ωστόσο οι αυτοοργανωμένες επιτροπές και ομάδες εργασίας έχουν δυνατότητα να λάβουν δικές τους αποφάσεις. Οι ένοικοι κατέχουν συμβόλαιο για τη μίσθωση των κατοικιών με τον συνεταιρισμό και καταβάλλουν χαμηλό ενοίκιο σε σχέση με την αγορά, το οποίο χρησιμοποιείται για τη διαχείριση και τη συντήρηση των κατοικιών. Το μεγαλύτερο μέρος για την κατασκευή του έργου (70%) έχει χρηματοδοτηθεί από συνεταιριστική τράπεζα, ενώ ένα 18% είναι από δάνεια και επιδοτήσεις του Δήμου του Άμστερνταμ, της επαρχία Βόρειας Ολλανδίας και της κυβέρνησης, ενώ συνεισφέρουν με 3% και τα μέλη του συνεταιρισμού. Το υπόλοιπο 9% του συνολικού προϋπολογισμού αφορά χρηματοδοτήσεις-δωρεές, ενώ τα πλεονάσματα χρησιμοποιούνται από τον συνεταιρισμό για τη βελτίωση των κατοικιών και για επενδύσεις σε νέα έργα, πάντα βάσει των αρχών της συλλογικής ιδιοκτησίας και της αλληλεγγύης.
Πανσόλειος Αθλητική Ομοσπονδία

Η Πανσόλειος Αθλητική Ομοσπονδία (ΠΑΟ) είναι ποδοσφαιρική ομοσπονδία της περιοχής της Σολέας στην επαρχία Λευκωσίας στην Κύπρο. Ιδρύθηκε το 1969. Κάθε χρόνο διοργανώνει πρωτάθλημα και κύπελλο. Αποτελεί μία από τις 12 ομοσπονδίες του αγροτικού ποδοσφαίρου στην Κύπρο και είναι ιδρυτικό μέλος της Συνομοσπονδίας Τοπικών Ομοσπονδιών Κύπρου (ΣΤΟΚ).

 Η ΠΑΟ ιδρύθηκε στις 02 Ιουνίου 1969 κατόπιν πρωτοβουλίας του σωματείου Τριπτόλεμος Ευρύχου με σκοπό τον υγιή αθλητισμό, τη σύσφιξη των σχέσεων μεταξύ της νεολαίας και την καλλιέργεια των συνθηκών ώστε ο αθλητισμός να καταστεί γέφυρα μεταξύ των κοινοτήτων της περιοχής Σολέας και όχι μόνο. Τα ιδρυτικά σωματεία της ομοσπονδίας ήταν: ΑΕΚ Κοράκου ΑΕΤ Τεμβριάς Αετός Γαλάτας Άμυνα Λινούς/Φλάσου ΘΟΙ Κατύδατων ΠΑΟΚ Κακοπετριάς Τριπτόλεμος Ευρύχου Το πρώτο διοικητικό συμβούλιο της ομοσπονδίας απαρτιζόταν από τους: Γ.Μάτσας, Πρόεδρος Ι.Χριστοδουλίδης, Γραμματέας Π.Ευθυμιάδης, Ταμίας Α.Ιωάννου, Μέλος Α.Κυριάκου, Μέλος Α.Πισσαρίδης, Μέλος Τ.Πολυκάρπου, Μέλος Σ.Ριρής, Μέλος Α.Χαραλάμπους, Μέλος Π.Γεωργίου, Μέλος Α.Παναγιώτου, Μέλος Χ.Γιούφκας, Μέλος Π.Τσουδερός, Μέλος Τις προηγούμενες δεκαετίες στις διοργανώσεις της ΠΑΟ συμμετείχαν σωματεία τα οποία έχουν αναστείλει τη λειτουργία τους. Μερικά από αυτά είναι: Οι διοργανώσεις που διεξάγει η ΠΑΟ σήμερα είναι: Πανσόλειο Πρωτάθλημα Πανσόλειο Κύπελλο Σούπερ Καπ Πανσολείου Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τις ομάδες που ήταν μέλη της ΠΑΟ και ακολούθως συμμετείχαν στα εθνικά πρωταθλήματα της Κύπρου (τα οποία διοργανώνει η Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου) ή συμμετείχαν στα εθνικά πρωταθλήματα της Κύπρου και στη συνέχεια συμμετείχαν στα πρωταθλήματα της ΠΑΟ. Για κάθε ομάδα αναφέρεται η ανώτατη κατηγορία στην οποία έχει συμμετάσχει. Πανσόλειος Αθλητική Ομοσπονδία 1969-2019 50 χρόνια προσφοράς στο αγροτικό ποδόσφαιρο. ΠΑΟ. 2019. Πανσόλειος Αθλητική Ομοσπονδία, επίσημος λογαριασμός στο Facebook.
Τέοντορ Χερτσλ

Ο Τέοντορ Χερτσλ (Herzl Tivadar, πραγματικό όνομα: Benjamin Ze’ev Herzl, 2 Μαΐου 1860 - 3 Ιουλίου 1904) ήταν Ούγγρος δημοσιογράφος και συγγραφέας. Θεωρείται ο πατέρας του σύγχρονου πολιτικού Σιωνισμού και στην πραγματικότητα ο ιδρυτής του κράτους του Ισραήλ.

 Ο Χερτσλ γεννήθηκε στην Πέστη, του Βασιλείου της Ουγγαρίας (σήμερα το ανατολικό ήμισυ της Βουδαπέστης, τότε ξεχωριστή πόλη) σε μια εβραϊκή οικογένεια από το Ζεμούν του Βασιλείου της Ουγγαρίας (σήμερα στη Σερβία). Όταν ήταν 18, η οικογένειά του μετακόμισε στη Βιέννη. Εκεί σπούδασε Δίκαιο, αλλά αφιερώθηκε σχεδόν αποκλειστικά στη δημοσιογραφία και τη λογοτεχνία. Εργάστηκε ως ανταποκριτής της Neue Freie Presse στο Παρίσι, κάνοντας ταξίδια στο Λονδίνο και στην Κωνσταντινούπολη. Αργότερα έγινε εκδότης της λογοτεχνικής Neue Freie Presse και έγραψε πολλά δράματα και κωμωδίες. Ως νέος ο Χερτσλ είχε εμπλακεί σε μια ένωση με την επωνυμία Burschenschaft, η οποία αγωνίστηκε για την ενοποίηση της Γερμανίας υπό το σύνθημα «Ehre, Freiheit, Vaterland» (τιμή, ελευθερία, πατρίδα). Ως ανταποκριτής της Neue Freie Presse στο Παρίσι ο Χερτσλ παρακολούθησε την Υπόθεση Ντρέιφους, ένα αντισημιτικό περιστατικό στη Γαλλία, στο οποίο ένας Γάλλος αξιωματικός καταδικάστηκε για κατασκοπεία υπέρ της Γερμανίας επειδή ήταν Εβραίος. Έγιναν μαζικές πορείες στο Παρίσι μετά τη δίκη, όπου οι διαδηλωτές φώναζαν «Θάνατος στους Εβραίους». Ο Χερτσλ πίστευε ότι οι Εβραίοι θα πρέπει να δημιουργήσουν το δικό τους κράτος. Τον Ιούνιο του 1895, έγραψε στο ημερολόγιό του: «Στο Παρίσι, όπως είπα, έχει επιτευχθεί η μεγαλύτερη στάση προς τον αντισημιτισμό ...» Στο Der Judenstaat γράφει: «Το εβραϊκό ζήτημα εξακολουθεί να υφίσταται οπουδήποτε Εβραίοι ζουν σε αισθητούς αριθμούς». Από τον Απρίλιο του 1896, όταν η αγγλική μετάφραση του Der Judenstaat (Το κράτος των Εβραίων) εμφανίστηκε, ο Χερτσλ έγινε ο πρώτος εκπρόσωπος του Σιωνισμού. Το 1897, με σημαντική προσωπική δαπάνη, ίδρυσε την Die Welt της Βιέννης και προγραμμάτισε το πρώτο σιωνιστικό συνέδριο στη Βασιλεία της Ελβετίας. Διετέλεσε πρόεδρος (μια θέση που κατείχε μέχρι το θάνατό του το 1904), και το 1898 ξεκίνησε μια σειρά από διπλωματικές πρωτοβουλίες που στόχευαν στην οικοδόμηση και υποστήριξη ενός εβραϊκού κράτους. Theodor Herztl,Το εβραϊκό κράτος, μτφρ Ελένη Λούση, εκδ. Παπαδόπουλος, 2017
Αετόπετρα Αιτωλοακαρνανίας

Η Αετόπετρα είναι ορεινός οικισμός του Νομού Αιτωλοακαρνανίας, αποτελεί έδρα της ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο διευρυμένο Δήμο Θέρμου.

 Το χωριό βρίσκεται χτισμένο σε υψόμετρο περίπου 665 έως 720 μέτρων και εγγύς του βρίσκονται, πέρα από το Θέρμο που αποτελεί το διοικητικό κέντρο της περιοχής, τα χωριά Άγιος Ιωάννης, Δρυμώνας, Αγία Τριάδα, Κοσκινάς, Μάνδρα, Μέγας Δένδρος, Καλύβια, Λευκό, Λούστρα, Καλλιθέα και Ταξιάρχης. Απέχει από το Αγρίνιο 34 χλμ., από τη Ναύπακτο 28 χλμ. ενώ η Ιερά Μονή Προυσού απέχει οδικώς περίπου 42 χλμ. μέσω της βασικής οδικής αρτηρίας στην ευρύτερη περιοχή ή 33,5 ή και 42χλμ. μέσω του τοπικού ορεινού δικτύου χωρίς άσφαλτο. Σε κοντινή απόσταση, σε χαμηλότερο υψόμετρο, βρίσκεται το «Μοναστήρι του Καταφυγίου», γνωστό ως «Καταφύγι» ή και Καταφίδι». Η τοπική κοινότητα Αετόπετρας είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 12,006 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τον οικισμό Άγιος Ιωάννης. (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Αποτελεί ένα από τα χωριά της ιστορικής περιοχής του Απόκουρου. Αναγνωρίστηκε ως οικισμός με το ΦΕΚ 19Α της 07/12/1835 με την ονομασία «Σαμπατίνα», όταν και υπήχθη στον τότε Δήμο Αμβρακίας. Με το ΦΕΚ 261Α της 31/08/1912, και τον σχηματισμό των Κοινοτήτων, προσαρτήθηκε στην τότε Κοινότητα Μπερίκου ενώ η ονομασία του χωριού διορθώθηκε ως «Σαμπατίνα ή Σομποτίνον». Με το ΦΕΚ 44Α της 28/02/1924 αποσπάστηκε από την Κοινότητα Μπερίκου και ορίστηκε έδρα της τότε νεοσυσταθείσας Κοινότητας Σαμπατίνης. Με το ΦΕΚ 81Α της 14/05/1928 το όνομα του οικισμού διορθώθηκε από «Σαμπατίνα ή Σομποτίνον» σε «Αετόπετρα», ομοίως και της Κοινότητας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», αποτελούσε έδρα του ομώνυμου πρώην Δημοτικού Διαμερίσματος του «καποδιστριακού» Δήμου Θέρμου. Μονή Καταφυγίου Δρυμώνα Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΕΔΚΕ) - Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (ΕΕΤΑΑ), Λεξικό Διοικητικών Μεταβολών των Δήμων και Κοινοτήτων (1912-2001), Τόμοι Α΄-Β΄, Επιμέλεια έκδοσης: Γιάννης Μπαχάρας, Εκδόσεις ΕΕΤΑΑ, Αθήνα 2002. ISBN 960-7509-47-1. ISBN (SET) 960-7509-46-3. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Η Αετόπετρα στο χάρτη. topoguide.gr. Ανακτήθηκε: 29/08/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Αετόπετρας Αιτωλοακαρνανίας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 29/08/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Αετόπετρας Αιτωλοακαρνανίας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 29/08/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Θέρμου. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 29/08/2018.
Μοναστήρι του Ρόιττε

Το Μοναστήρι του Ρόιττε είναι πρώην Ρωμαιοκαθολική Φραγκισκανή θρησκευτική κοινότητα και η συνδεδεμένη εκκλησία της στην εμπορική πόλη Ρόιτ στο Αυστριακό Τιρόλο, περίπου 100 χλμ. (60 μίλια) δυτικά του Ίνσμπρουκ . Η εκκλησία και το μοναστικό συγκρότημα του οποίου είναι μέρος απολαμβάνουν καθεστώς προστατευόμενου μνημείου σύμφωνα με την αυστριακή νομοθεσία. Οι τελευταίοι Φραγκισκανοί εγκατέλειψαν τη μονή στα τέλη του 2014, ωστόσο, ως μέρος μιας γενικότερης περικοπής, μετά από αρκετές δεκαετίες μείωσης των αριθμών που εμφανίστηκαν ως δόκιμοι μοναχοί.

 Ο θεμέλιος λίθος της εγκατάστασης των Φραγκισκανών τέθηκε στις 15 Μαρτίου 1628 παρουσία του Αρχιδούκα Λεόπολντ της Αυστρίας και της συζύγου του, γεννημένης Claudia de 'Medici. Το πολιτικό πλαίσιο προήλθε από την αντεπίθεση της Καθολικής Εκκλησίας ενώπιον της Προτεσταντικής Μεταρρύθμισης του 16ου αιώνα. Στους Φραγκισκανούς δόθηκε επίσης η γειτονική Εκκλησία της Αγίας Άννας για το ποιμαντικό τους έργο. Το μοναστήρι ολοκληρώθηκε το 1630. Ωστόσο, τον Ιούλιο του 1632 τόσο τα συμβατικά κτήρια όσο και η εκκλησία υπέστησαν ζημιές και λεηλατήθηκαν από Σουηδούς στρατιώτες ως μέρος της καταστροφής, που σχετίζεται με τον Τριακονταετή Πόλεμο . Το 1703 και πάλι το 1846 το συγκρότημα κάηκε, αλλά και στις δύο περιπτώσεις ξαναχτίστηκε με οικονομική υποστήριξη από την τοπική κοινότητα. Κατά τη διάρκεια του δέκατου όγδοου αιώνα, η μονή φιλοξενεί ένα κέντρο θεολογικής μελέτης των Φραγκισκανών. Μεταξύ 1775 και 1782 οι Φραγκισκανοί παρείχαν στρατιωτικούς ιερείς για το Κάστρο Ίρενμπεργκ . Από το 1820 έως το 1861 το Ρόιτ λειτούργησε ως κοινότητα για δόκιμους. Η αλλαγή του πληθυσμού στην περιοχή προκάλεσε την μοναστική εκκλησία στο Ρόιτ να προσλάβει τον δικό της ιερέα πλήρους απασχόλησης το 1945. Προκειμένου να παρασχεθεί μια τοποθεσία για τις ενοριακές συναντήσεις, το "Paulusheim" χτίστηκε μεταξύ 1959 και 1961, και στη συνέχεια, η εκκλησία ανακαινίστηκε σταδιακά κατά τα μέσα της δεκαετίας του 1960. Το καμπαναριό αντικαταστάθηκε το 1976, και μεταξύ 1977 και 2000 το Ρόιτ φιλοξένησε και πάλι δόκιμους για τους Φραγκισκανούς της επαρχίας Τιρόλo. Μέχρι τη δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα είχαν απομείνει μόνο τέσσερις Φραγκισκανοί, αφιερώνοντας τον χρόνο τους κυρίως σε εργασία στο νοσοκομείο και στην ποιμαντική φροντίδα στην ενορία. Στις 8 Οκτωβρίου 2013 ελήφθη ανακοίνωση ότι το Μοναστήρι Ρόιτ θα έκλεινε τον Σεπτέμβριο του 2014. Η εκκλησία, με το λιτό σχεδιασμό των Φραγκισκανών, βρίσκεται παράλληλα με τον δρόμο και είναι ενσωματωμένη στα άλλα κτήρια της μονής. Η γοτθική χορωδία υποστηρίζεται από ένα μπαρόκ κλίτος κάτω από μια τετράρριχτη στέγη. Ο πύργος βρίσκεται στη νότια πλευρά της χορωδίας, εν μέρει επικαλύπτεται στο κτήριο της μονής. Διαθέτει τοξωτά παράθυρα και συμπληρώνεται με ένα θόλο σε σχήμα κρεμμυδιού, χαρακτηριστικό των εκκλησιών στην περιοχή. Το κεντρικό κλίτος και η χορωδία φωτίζονται επίσης από στρογγυλά παράθυρα.
Αργύρης Πιάρας

Ο Αργύρης Πιάρας, γεννημένος στη Θεσσαλονίκη στις 24 Ιουνίου 1972, είναι Έλληνας πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 1,97 μέτρο και υπήρξε μέλος της ελληνικής εθνικής παίδων που κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ του 1989.

 Ο Πιάρας ξεκίνησε να αγωνίζεται από τα τμήματα υποδομής του Άρη και στα δεκαεπτά του χρόνια κατέκτησε με την εθνική παίδων το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ του 1989, κερδίζοντας την ομάδα της Γιουγκοσλαβίας στον τελικό με 81-79. Καλύτερη του εμφάνιση με τα εθνικά χρώματα υπήρξε στη νίκη κατά του Βελγίου με 89-72, όταν πέτυχε 15 πόντους.Με την ανδρική ομάδα του Άρη αγωνίστηκε σε μόλις έναν αγώνα, στην εκτός έδρας νίκη των «κίτρινων» με αντίπαλο το Περιστέρι με 112-137. Στην μετέπειτα καριέρα του αγωνίστηκε στις ομάδες της Λάρισας, του Σπόρτιγκ και της Ασπίδας Ξάνθης. Υπήρξε βασικός στην ομάδα του Σπόρτιγκ τις σεζόν 1998-99 και 1999-00, όταν η ομάδα των Πατησίων αγωνιζόταν για την παραμονή της στην Α1 κατηγορία. Στην δεύτερη εξ αυτών των χρονιών, υπήρξε ένας από τους πέντε παίκτες της ομάδας του που αγωνίστηκαν για ολόκληρο το σαραντάλεπτο, χωρίς αλλαγή, στον αγώνα εναντίον του Άρη στις 16 Μαρτίου 2000, όπου το Σπόρτιγκ ηττήθηκε με 73-76.Αργότερα, ανέλαβε την τεχνική ηγεσία ομάδων ερασιτεχνικών κατηγοριών και το 2012 κάθισε στον πάγκο του Πύργου Χαλάστρας, ομάδας της γενέτειρας του.Το 2016, έγινε γνωστό ότι σταμάτησε τον αθλητισμό και ασχολήθηκε με τη γεωργία. Αργύρης Πιάρας: Ο πρωταθλητής του μπάσκετ που έγινε αγρότης Τα χρυσά μωρά του Παπαδημητρίου - Αφιερώματα - SPORT 24 Αργύρης Πιάρας, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Ελληνικά).
Μέμνων (μυθολογία)

Στην ελληνική μυθολογία ο Μέμνων ήταν βασιλιάς της Αιθιοπίας, γιος της Ηούς και του Τιθωνού, εγγονός του Λαομέδοντα και ανιψιός του Πριάμου. Σύμφωνα με αυτήν, του αποδίδεται η ίδρυση των Σούσων, ονομάστηκε Μεμνώνιο, όπου έφθασε, αφού πέρασε πρώτα από την Αίγυπτο.

 Ο Μέμνων ανατράφηκε από τις Εσπερίδες. Όταν βασίλευε στην Αιθιοπία, την περίοδο του Τρωικού Πολέμου, προσέτρεξε αρωγός στον θείο του Πρίαμο, εναντίον των Ελλήνων. Τα κατορθώματα τού Μέμνωνα στον πόλεμο αυτό περιγράφονται στη «Μικρή Ιλιάδα» και στο επικό ποίημα «Αιθιοπίς». Ο Μέμνων μονομάχησε με τον Αίαντα, χωρίς να υπάρξει νικητής. Στο πεδίο της μάχης βρέθηκε αντιμέτωπος του Αντιλόχου (που είχε τρέξει να βοηθήσει τον πατέρα του Νέστορα, που κινδύνευε) και τον σκότωσε. Τότε ο Αχιλλέας, φίλος του Αντίλοχου, όρμησε εναντίον του Μέμνωνα. Η Ηώς και η μητέρα του Αχιλλέα, η Θέτις, φοβήθηκαν για την τύχη των παιδιών τους και ικέτευσαν τον Δία να παρέμβει. Ο Δίας ζύγισε τις μοίρες των δύο μαχητών και η μοίρα του Μέμνωνα βάρυνε περισσότερο στον ζυγό. Μετά από αυτό, ο Αχιλλέας σκότωσε τον Μέμνωνα, αλλά η Ηώς επέτυχε από τον Δία να καταστεί ο γιος της αθάνατος. Η Ηώς παρέλαβε το σώμα του Μέμνωνα από την Τροία και το μετέφερε στην Αιθιοπία. Τα δάκρυα που έχυσε τότε η Ηώς, η θεότητα της Αυγής, έγιναν κατά τον μύθο οι σταγόνες της δρόσου, που βρίσκουμε πολλά πρωϊνά επάνω στα φυτά. Εξάλλου οι σύντροφοι του Μέμνωνα που τον θρήνησαν, μεταμορφώθηκαν σε πουλιά, τις Μεμνωνίδες όρνιθες, ενώ σύμφωνα με άλλη εκδοχή τα πτηνά αυτά γεννήθηκαν από τη στάχτη του Μέμνωνα, μετά την καύση του σώματός του. Κάθε χρόνο από τότε εμφανίζονταν γύρω από τον τάφο του ήρωα, σαν να τον θρηνούσαν. Κατά μία παράδοση, ο τάφος του Μέμνωνα βρισκόταν στην εκβολή του ποταμού Αισήπου, στα παράλια του Ελλησπόντου, ενώ κατ΄ άλλη στη δυτική όχθη του Νείλου, στις Θήβες της Αιγύπτου. Στην περιοχή αυτή υπάρχουν δυο μεγάλα αγάλματα με ύψος 16 έως 18 μ. και βάρος 800 τόνων το καθένα, τα οποία κατασκευάστηκαν από τον φαραώ Αμένωφι Γ΄ το 1360 π.Χ. Αν και παριστάνουν τον ίδιο τον φαραώ, ονοματίζονται ως "Κολοσσοί του Μέμνωνα" και γύρω από αυτά αναφέρονται διάφοροι μύθοι, που σχετίζονται με τον Μέμνωνα, καταγεγραμμένοι από τον Στράβονα και τον Παυσανία. ... ἐμοὶ δὲ παρέσχε μὲν καὶ τοῦτο θαυμάσαι, παρέσχε δὲ πολλῷ μάλιστα Αἰγυπτίων ὁ κολοσσός. ἐν Θήβαις ταῖς Αἰγυπτίαις, διαβᾶσι τὸν Νεῖλον πρὸς τὰς Σύριγγας καλουμένας, εἶδον ἔτι καθήμενον ἄγαλμα ἠχοῦν—Μέμνωνα ὀνομάζουσιν οἱ πολλοί, τοῦτον γάρ φασιν ἐξ Αἰθιοπίας ὁρμηθῆναι ἐς Αἴγυπτον καὶ τὴν ἄχρι Σούσων· ἀλλὰ γὰρ οὐ Μέμνωνα οἱ Θηβαῖοι λέγουσι, Φαμένωφα δὲ εἶναι τῶν ἐγχωρίων οὗ τοῦτο ἄγαλμα ἦν, ἤκουσα δὲ ἤδη καὶ Σέσωστριν φαμένων εἶναι τοῦτο ἄγαλμα—, ὃ Καμβύσης διέκοψε· καὶ νῦν ὁπόσον ἐκ κεφαλῆς ἐς μέσον σῶμά ἐστιν ἀπερριμμένον, τὸ δὲ λοιπὸν κάθηταί τε καὶ ἀνὰ πᾶσαν ἡμέραν ἀνίσχοντος ἡλίου βοᾷ, καὶ τὸν ἦχον μάλιστα εἰκάσει τις κιθάρας ἢ λύρας ῥαγείσης χορδῆς. Ο αστεροειδής 2895 Μέμνων (2895 Memnon) της Τρωικής Ομάδας, ο οποίος ανακαλύφθηκε το 1981, πήρε το όνομά του από το μυθικό αυτό πρόσωπο. Φωτογραφία των "Κολοσσών του Μέμνονα" από τη Ψηφιοθήκη του Α.Π.Θ. Οι Κολοσσοί του Μέμνονα: Τα αγάλματα που τραγουδούν από το pezodromiomag.gr
Σιαμών

Ο Σιαμών, αρχ. αιγυπτ. Siamun ήταν ο 6ος φαραώ της 21ης δυναστείας της Αιγύπτου. Με την ενθρόνιση έλαβε το πριν-το-όνομα επίθετο Νετ(ζ)ερκεπερρέ-Σετεπεναμούν. Έκτισε εκτεταμένα, για έναν βασιλιά της 3ης Μεταβατικής Περιόδου, στην Κάτω Αίγυπτο και θεωρείται ως ένας από τους πιο ισχυρούς ηγεμόνες -έπειτα από τον Ψουσέννη Α΄- της 21ης δυναστείας. Το επίθετό του Νετ(ζ)ερκεπερρέ-Σετεπαναμούν σημαίνει θεϊκός στις εκδηλώσεις τού Ρα, επιλεγμένος από τον Αμούν, ενώ το όνομά του Σιαμούν σημαίνει γιος του Αμούν.

 Ο Σιαμούν ταυτίζεται με τον τελευταίο βασιλιά της 21ης δυναστείας στα "Αιγυπτιακά" τού Μανέθωνος , τον Ψινάκη. Στον βασιλιά αυτόν αποδίδει βασιλεία 9 ετών, που -με βάση μία επιγραφή από τον Κατάλογο Ιερέων τού Καρνάκ που αναφέρει ένα 17ο έτος της βασιλείας τού Σιαμούν- θα πρέπει να τροποποιηθεί σε 19 έτη. Πρόσφατα, έχει προταθεί ότι ο "Ψινάκης" τού Μανέθωνος πρέπει να είναι μία αναφορά στον Τουτκεπερρέ Σοσένκ, άμεσο διάδοχο τού Οσορκόν τού Πρεσβύτερου. Chris Bennett, Queen Karimala, Daughter of Osochor? GM 173 (1999), pp.7-8 Norbert Dautzenberg, On the identity of King Psinaches, GM 240 (2014), 115-118
Εκλογές στον Μαυρίκιο

Εκλογές διεξάγονται στο Μαυρίκιο ανά τετραετία για Εθνοσυνέλευση. Η Εθνοσυνέλευση αποτελείται από 70 μέλη, εκ των οποίων τα 62 εκλέγονται για 4ετή θητεία σε 21 πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες και 8 επιπλέον μέλη "ηττημένα" που διορίζονται από το Ανώτατο Δικαστήριο. Ο πρόεδρος εκλέγεται από το κοινοβούλιο για πενταετή θητεία. Στο Μαυρίκιο λειτουργεί πολυκομματικό σύστημα.

 Οι πιο πρόσφατες εκλογές διεξήχθησαν στις 7 Νοεμβρίου 2019. Έπειτα από τη διεξαγωγή των βουλευτικών εκλογών στις 5 Μαΐου 2010, ο Ναβίν Ραμγκούλαμ επανεξελέγη στην πρωθυπουργία, με 41 έδρες για το Εργατικό Κόμμα έναντι 18 έδρες για το MMM του Πολ Μπερενζέ και 1 έδρα για τον Σελ Μία του FSM. Η συμμετοχή στις εκλογές ήταν γύρω στο 76%.
Ινοσανίδα

Ινοσανίδα (ή ινοπλάκα) είναι ένα προϊόν, σε μορφή πάνελ αποτελούμενο από ίνες ξύλου. Το κυριότερο εξ' αυτών είναι η ινοσανίδα μέσης πυκνότητας (αγγλ. MDF, Medium-density fibreboard). Το κοινό όνομα αυτής της ινοσανίδας στη χώρα μας είναι MDF. Σπάνια χρησιμοποιείται και η ονομασία Γιασενίτ, η οποία είναι λανθασμένη.

 Οι ινοσανίδες είναι προϊόντα που έχουν τη μορφή πλάκας (panel) και προέρχονται από τη συγκόλληση ινών ξύλου που έχουν παραχθεί από θερμομηχανική κατεργασία (refining, defibration) του ξύλου σε κλειστά συστήματα και υψηλή θερμοκρασία (160-180 βαθμοί Κελσίου). Τυπικά χρησιμοποιούνται ρητίνες (κόλλες) ουρίας- (UF) ή μελαμίνης-ουρίας (MUF) φορμαλδεϋδης για την παραγωγή τους όπως και ειδικές θερμαινόμενες πρέσες. Στην Ευρωπαϊκή αγορά παράγονται και οι πράσινες ινοσανίδες, οι οποίες είναι ανθυγρές, κατάλληλες για χρήση σε υγρά περιβάλλοντα (κουζίνες, μπάνια) και οι οποίες συγκολλούνται με ρητίνες MUF υψηλής περιεκτικότητας σε μελαμίνη (melamine)Οι ινοσανίδες μέσης πυκνότητας (MDF) παράγονται με ξηρή στρωμάτωση. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως δομικό υλικό, υποκαθιστώντας την ξυλεία σε τοίχους που δεν μπορούν να φέρουν φορτία. Η μέση πυκνότητά τους κυμαίνεται από 600 έως 750 kg/m3. Η ευκολία κατεργασίας της ινοσανίδας και η ομοιομορφία της, ως πλάκας, αποτελούν τα σημαντικότερα τεχνικά της πλεονεκτήματα. Πρόσθετα έχει τα εξής γνωρίσματα: πολύ καλή σταθερότητα, ομοιογένεια, μικρή διόγκωση στο πάχος και καταλληλότητα για πάρα πολλές εφαρμογές με μελαμίνη και καπλαμά. Εκτός από το κοινό MDF, παράγονται επίσης: α) ινοσανίδες μεγάλης πυκνότητας, που παράγονται με υγρή στρωμάτωση, με μια ειδική επεξεργασία αφαίρεσης του νερού από τις ίνες του ξύλου και συγκολλητικές ουσίες που βελτιώνουν τις ιδιότητες του προϊόντος. Η πυκνότητα τους κυμαίνεται από 800 έως 1000 kg/m3, β) ινοσανίδες χαμηλής πυκνότητας, που παράγονται με υγρή στρωμάτωση και η πυκνότητά τους κυμαίνεται από 250 έως 450 kg/m3. Υπάρχουν όμως πάρα πολλοί διαφορετικοί τύποι ινοσανίδων σήμερα (MDF.H, HDF-flooring, V100, acetylated MDF, FR-MDF, CARBII-MDF, E0, L-MDF, UL-MDF). Περισσότερα από 12 εκατομμύρια κυβικά μέτρα όλων των τύπων ινοσανίδων (fibreboards) παρήχθησαν στην Ευρώπη το 2017. ASTM D5651 - 95a(2008) Standard Test Method for Surface Bond Strength of Wood-Base Fiber and Particle Panel Materials European Panel Federation
Ρόστερ ομάδων Κόπα Αμέρικα 2015

Το Κόπα Αμέρικα 2015 αποτελεί διεθνή ποδοσφαιρική διοργάνωση που πραγματοποιείται στη Χιλή από τις 11 Ιουνίου έως τις 4 Ιουλίου του 2015. Και οι δώδεκα εθνικές ομάδες που συμμετέχουν στη διοργάνωση ήταν υποχρεωμένες να δηλώσουν 23 ποδοσφαιριστές. Σε κάθε εθνική ομάδα δόθηκαν αριθμοί φανέλας από το 1 έως το 23. Οι παίκτες με σήμανση (c) ορίστηκαν ως αρχηγοί για την εθνική τους ομάδα.

 Η τελική 23άδα ανακοινώθηκε στις 30 Μαϊου του 2015. Στις 5 Ιουνίου 2015, ο αμυντικός Έδσον Πουχ αποκλείστηκε από την αποστολή λόγο μυϊκής ρήξης και αντικαταστάθηκε από τον Φρανσίσκο Σίλβα.Προπονητής: Χόρχε Σαμπαόλι Η τελική 23άδα ανακοινώθηκε στις 11 Μαΐου του 2015. Στις 26 Μαΐου του 2015, ο αμυντικός Μιγέλ Άνχελ Ερρέρα τραυματίστηκε στον αστράγαλο και αποκλείστηκε από τη διοργάνωση, με αποτέλεσμα να αντικατασταθεί από τον Χουάν Κάρλος Βαλενσουέλα.Προπονητής: Μιγέλ Ερρέρα Η τελική 23άδα ανακοινώθηκε την 1η Ιουνίου του 2015. Την 1η Ιουνίου του 2015, μέσος Μάικελ Αρρόγιο τραυματίστηκε στον αστράγαλο και αποκλείστηκε από τη διοργάνωση, με αποτέλεσμα να αντικατασταθεί από τον Πέδρο Λαρρέα. Στις 3 Ιουνίου 2015, μέσος Αντόνιο Βαλένσια αποκλείστηκε από τη διοργάνωση, καθώς υποβλήθηκε σε επείγουσα χειρουργική επέμβαση στον αστράγαλο. Στις 11 Ιουνίου του 2015, ο επιθετικός Χάιμε Αγιοβί είχε αποκλείστηκε λόγω μυϊκών προβλημάτων και αντικαταστάθηκε από τον Ντανιέλ Ανγκούλο.Προπονητής: Γκουστάβο Κιντέρος Η τελική 23άδα παικτών ανακοινώθηκε στις 1 Ιουνίου του 2015. Προπονητής: Μαουρίσιο Σόρια Η τελική 23άδα ανακοινώθηκε στις 27 Μαΐου του 2015. Οι αριθμοί της ομάδας γνωστοποιήθηκαν στις 7 του Ιουνίου του 2015.Προπονητής: Χεράρδο Μαρτίνο Η τελική 23άδα ανακοινώθηκε στις 23 Μαΐου του 2015. Οι αριθμοί της ομάδας γνωστοποιήθηκαν στις 5 του Ιουνίου του 2015.Προπονητής: Όσκαρ Ταμπάρες Η τελική 23άδα ανακοινώθηκε στις 28 Μαΐου του 2015. Προπονητής: Ραμόν Ντίας Προπονητής: Γουίνφριντ Σέφερ Η τελική 23άδα ανακοινώθηκε στις 5 Μαΐου του 2015. Στις 24 Μαΐου του 2015, ο τερματοφύλακας Ντιέγκο Άλβες τραυματίστηκε στο γόνατο και αποκλείστηκε από τη διοργάνωση, με αποτέλεσμα να αντικατασταθεί από τον τερματοφύλακα Νέτο. Στις 29 Μαΐου του 2015, αμυντικός Μαρσέλο τραυματίστηκε στην πλάτη και αποκλείστηκε από τη διοργάνωση, με αποτέλεσμα να αντικατασταθεί από τον αμυντικό Γκέφερσον. Στις 2 Ιουνίου του 2015, ο μέσος Λουίς Γκουστάβο αποκλείστηκε από τη διοργάνωση λόγω εκκρεμούσας χειρουργικής επέμβασης εξ αιτίας τραυματισμού στο μηνίσκο, με αποτέλεσμα να αντικατασταθεί από το μέσο Φρεντ. στις 11 Ιουνίου του 2015, ο Ντανίλο αποσύρθηκε από την ομάδα έπειτα από τραυματισμό στη φιλική νίκη με 2-0 της Βραζιλίας εναντίον του Μεξικού. Αντικαταστάθηκε από τον Ντάνι Άλβες.Προπονητής: Ντούνγκα Η τελική 23άδα ανακοινώθηκε στις 30 Μαΐου του 2015. Προπονητής: Χοσέ Πέκερμαν Η τελική 23άδα ανακοινώθηκε στις 25 Μαΐου του 2015. Οι αριθμοί της ομάδας γνωστοποιήθηκαν στις 7 του Ιουνίου του 2015.Προπονητής: Ρικάρδο Γκαρέκα Η τελική 23άδα ανακοινώθηκε στη 1 Ιουνίου του 2015. Προπονητής: Νοέλ Σανβισέντε Επίσημος ιστότοπος
Τάταροι της Κριμαίας στην Τουρκία

Οι Τάταροι της Κριμαίας στην Τουρκία, αναφέρονται στους πολίτες της Τουρκίας που είναι, ή κατάγονται, από τους Τάταρους της Κριμαίας. Είναι Πολιτιστικοί Μουσουλμάνοι. Οι γάμοι μέσα στην οικογένεια είναι πολύ σπάνια.

 Πριν από τον 20ο αιώνα, οι Τάταροι της Κριμαίας μετανάστευσαν από την Κριμαία στην Τουρκία σε τρία στάδια: Πρώτον, μετά τη ρωσική προσάρτηση της Κριμαίας το 1783, δεύτερον, μετά τον Κριμαϊκό Πόλεμο (1853-56), και τρίτον, μετά το Ρωσο-τουρκικό Πόλεμο του 1877-78.