IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αγγελική Δαλιάνη

Η Αγγελική Δαλιάνη (Αθήνα, 11 Αυγούστου 1979) είναι Ελληνίδα ηθοποιός και επιχειρηματίας. Έγινε ευρέως γνωστή για τον πρωταγωνιστικό της ρόλο, στην κωμικο-δραματική σειρά Μαρία η άσχημη.

 Γεννήθηκε στις 11 Αυγούστου 1979 στην Αθήνα αν και η καταγωγή της είναι από την Καλαμάτα. Έχει μια μικρότερη κατά 6 χρόνια αδελφή, την Παναγιώτα. Είναι απόφοιτη του Τμήματος Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης της Σχολής Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών αλλά και του Τμήματος Σπουδών Ελληνικού Πολιτισμού της Σχολής Ανθρωπιστικών Επιστημών του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου. Ξεκίνησε την καριέρα της στο χώρο του θεάματος ως δημοσιογράφος όπου και ασχολήθηκε με αυτό για επτά χρόνια. Άφησε την δημοσιογραφία για την υποκριτική και το 2005 αποφοίτησε από την Δραματική Σχολή Μαίρης Βογιατζή-Τράγκα. To 2005, έκανε το ντεμπούτο της ως ηθοποιός μέσα από τη σειρά "Μη μου λες αντίο" του ΑΝΤ1 και το 2006 συμμετείχε στη σειρά "Ήρθε κι έδεσε" με ένα μικρό ρόλο.Το 2006, πέρασε από οντισιόν για τον πρωταγωνιστικό ρόλο της Μαρίας Παπασωτηρίου στην σειρά "Μαρία η άσχημη", διασκευή της κολομβιανής τηλενουβέλας "Betty La Fea" και τον πήρε. Η σειρά κράτησε για δύο σεζόν, ωστόσο, λόγω της επιτυχίας που γνώρισε, το κανάλι τής είχε δώσει την εντολή να εμφανίζεται στα μέσα μόνο με την μορφή που έχει στη σειρά (δηλαδή της άσχημης) για τον πρώτο καιρό της προβολής της. Παρ' όλα αυτά, ο τύπος είχε βρει και δημοσιεύσει παλιές φωτογραφίες της. Αυτή η σειρά την έκανε γνωστή στο κοινό, καθώς ήταν ο πρώτος της μεγάλος ρόλος και κατά το διάστημα της προβολής της σειράς, ήταν το πιο δημοφιλές πρόσωπο της χώρας.Έπειτα, ακολούθησε η σειρά "Όλα στον αέρα" με μικρό ρόλο και η συμμετοχή της στην εκπομπή μαγειρικής "Dr Cook" (2012-13).Στο θέατρο έχει συμμετάσχει στις εξής παραστάσεις: «Ευριπίδου Βάκχες» (2004-2005), «Ερωτικά παιχνίδια» (2006-2007), «Το ασχημόπαπο» (2007-2008), «Δεν πληρώνω, Δεν πληρώνω» (2008-2009), «Παίζουν το τραγούδι μας» (2010-2012), «Το θαύμα της Άννι Σάλιβαν» (2012-2013), «Ποντικοπαγίδα» (2014-2015), «Πετάει-Πετάει» (2016-2018) και «Ο φίλος μου ο Λευτεράκης» (Καλοκαίρι 2018).Επέστρεψε τηλεοπτικά το 2019 στην σειρά ''Η επιστροφή'' με πρωταγωνιστικό στον ρόλο της Αθηνάς Σιδέρη. Στις 12 Σεπτεμβρίου 2009 παντρεύτηκε τον επίσης ηθοποιό Μάνο Παπαγιάννη, με τον οποίο είναι μαζί από το 2003.Έχουν αποκτήσει μαζί δύο παιδιά. Μια κόρη, την Λυδία (3 Μαΐου 2009) και έναν γιο, τον Νικήτα (16 Σεπτεμβρίου 2017) ο οποίος γεννήθηκε πρόωρα στον 8ο μήνα.Τον Αύγουστο του 2013, άνοιξαν μία καφετέρια/μπαρ με το όνομα "Sweeney Todd".Με τον σύζυγο της, έχουν συμμετάσχει μαζί σε 2 τηλεοπτικές σειρές όπου μέσα σε αυτές είναι και η Μαρία η Άσχημη καθώς και σε 4 θεατρικές παραστάσεις. Η επίσημη ιστοσελίδα της Αγγελικής Δαλιάνη Η σελίδα της Α. Δαλιάνη στο IMDb.com (Αγγλικά)
Άνω Μερά Μυκόνου

Η Άνω Μερά είναι χωριό της Μυκόνου. Είναι έδρα ομώνυμης δημοτικής κοινότητας, του δήμου Μυκόνου. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Σύρου. Η Άνω Μερά είναι πεδινό, μεσόγειο χωριό στην ενδοχώρα της Μυκόνου. Βρίσκεται στο κέντρο του νησιού και στις ανατολικές απολήξεις του υψώματος του Αγίου Παταπίου (239 μ.), σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 100. Απέχει 8 χλμ. περίπου Α. της Χώρας Μυκόνου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1879 και προσαρτήθηκε στον δήμο Μυκόνου. Το 1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Άνω Μεράς και προσαρτήθηκε στο δήμο Μυκονίων.

 Η δημοτική κοινότητα Άνω Μεράς είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 41,625 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς Καλαφάτη, Κταπόδια (νησίδα) και Τραγονήσι (νησίδα). (σε παρένθεση ο πληθυσμός της δημοτικής κοινότητας) Η Άνω Μερά είναι χωριό με παραδοσιακό χρώμα, κτισμένο σε κομβικό σημείο, με γραφικά σοκάκια και εκκλησίες κυκλαδικής αισθητικής, αλλά και αξιόλογη τουριστική υποδομή. Εδώ βρίσκεται και το κεντρικό εργαστήριο κοπανιστής του νησιού. Στον οικισμό εδρεύει ο Α.Σ. Άνω Μερά Μυκόνου, με συμμετοχές τόσο στη Γ΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών, όσο και στη Γ΄ Κατηγορία ποδοσφαίρου γυναικών. Η Άνω Μερά είναι η αφετηρία για τις πεζοπορίες και εξορμήσεις στο βορειοανατολικό τμήμα του νησιού, με πολλές παραλίες και αξιοθέατα (λίμνη Φωκού, παραλίες Μερχιά, Καλό Λιβάδι, Αγία Άννα, Τηγάνι, Τραγονήσι κ.α.). Η κεντρική πλατεία του χωριού, με παραδοσιακές ταβέρνες και καφενεία Η Μονή Παναγίας της Τουρλιανής στην κεντρική πλατεία. Έχει αξιόλογο ξυλόγλυπτο τέμπλο κατασκευασμένο στη Φλωρεντία, εντυπωσιακό κωδωνοστάσιο και αυλή με μαρμάρινη βρύση και ανάγλυφη διακόσμηση. Ιδρύθηκε από μοναχούς της Καταπολιανής της Πάρου, το 1542, στη θέση παλαιότερης εκκλησίας αφιερωμένης στα Εισόδια της Θεοτόκου. Η μονή ανακαινίστηκε το 1767 Το Μουσείο της Μονής Τουρλιανής, με λαογραφική συλλογή, γεωργικά εργαλεία, εκκλησιαστικά κειμήλια, επιτάφια αντικείμενα, βυζαντινές και αναγεννησιακές εικόνες, κ.α. Ο ανεμόμυλος, σε ύψωμα του χωριού Η Μονή Παλαιοκάστρου, κτισμένη σε λόφο βόρεια του χωριού, όπου υπάρχουν και τα ερείπια του Κάστρου Γκύζη. Ιδρύθηκε τον 18ο αιώνα και έχει καθολικό αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου, επίχρυσο τέμπλο και αξιόλογες εικόνες Το Κάστρο Γκύζη (Παλαιόκαστρο), μεσαιωνικό κτίσμα του 13ου αιώνα. Στη θέση αυτή έχουν εντοπιστεί αρχαίο τείχος, λείψανα κτηρίων, ίχνη ταφικής πυράς και κεραμική Γεωμετρικών, Αρχαϊκών και Ελληνιστικών Χρόνων Η παραλία «Φτελιά», στον μυχό του όρμου Πανόρμου, βορειοδυτικά του οικισμού. Εδώ υπάρχουν ίχνη νεολιθικού οικισμού Το πανηγύρι της Παναγίας Τουρλιανής, το δεκαπενταύγουστο. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1964 (ΠΛ) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Χάρτες «ROAD» (Μύκονος 1:40.000) Google Earth eetaa.gr https://mykonos.gr/ano-mera/ https://www.youtube.com/watch?v=HiTd_Ywbn_0 https://mykonos.gr/
Α.Π.Σ. Βύρων Καβάλας

Ο Α.Π.Σ. Βύρων Καβάλας είναι αθλητικό σωματείο στην Καβάλα. Ιδρύθηκε το 1931 και αποτελεί ένα από τα αρχαιότερα ποδοσφαιρικά σωματεία στο νομό Καβάλας, το οποίο υφίσταται έως και σήμερα. Δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου, ενώ διαθέτει και ακαδημία πετοσφαίρισης. Η ποδοσφαιρική ομάδα διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στο Δημοτικό Στάδιο «Άννα Βερούλη» (Βερούλειο).

 Ο Αθλητικός και Ποδοσφαιρικός Σύλλογος Καβάλας «ο Βύρων» ιδρύθηκε το 1931 στην ομώνυμη συνοικία της Καβάλας. Το 1937 διέκοψε τη λειτουργία του, ενώ το 1946 ανασυστάθηκε.Η σπουδαιότερη επιτυχία του συλλόγου, ήταν η συμμετοχή του για πρώτη φορά στο πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής Ερασιτεχνικής κατηγορίας, τρίτης τη τάξει κατηγορίας της εποχής, την περίοδο 1965–66, τερματίζοντας στην 3η θέση του 4ου Ομίλου και συγκεντρώνωντας 34 βαθμούς. Την αμέσως επόμενη αγωνιστική περίοδο, 1966–67, η κατηγορία μετονομάστηκε σε «Γ΄ Εθνική», στην οποία και έλαβε μέρος τερματίζοντας στη 13η και τελευταία θέση του βαθμολογικού πίνακα του 4ου Ομίλου, με 28 βαθμούς.Το 2015 αποχώρησε από την ομάδα, ο προπονητής με το μεγαλύτερο διάστημα αδιάκοπης παραμονής σε ποδοσφαιρικό σωματείο του νομού, Μπάμπης Πανταζίδης. 1965–66: Β΄ Εθνική Ερασιτεχνική (Γ΄) 1966–67: Γ΄ Εθνική 2022–23: Γ΄ Εθνική Το τμήμα καλαθοσφαίρισης του συλλόγου ιδρύθηκε το 1968. Μετείχε σε διάφορες διοργανώσεις την περίοδο της δεκαετίας του '70. Έκτοτε περιέπεσε σε αδράνεια, λόγω κυρίως της δημιουργίας αντίστοιχου τμήματος από τον Α.Ο. Καβάλα. Σήμερα είναι ανενεργό. Το 2017, ο σύλλογος δημιούργησε ακαδημία πετοσφαίρισης για αγόρια και κορίτσια. Επίσημο ιστολόγιο
Άννα Μπάρκοβα

H Άννα Αλεξάντροβνα Μπάρκοβα (ρωσικά: А́нна Алекса́ндровна Барко́ва‎), (16 Ιουλίου 1901 - 29 Απριλίου 1976), ήταν σοβιετική ποιήτρια, δημοσιογράφος, θεατρική συγγραφέας, δοκιμιογράφος και συγγραφέας μυθοπλασίας. Φυλακίστηκε για περισσότερα από 20 χρόνια σε γκούλαγκ. Το 2017 κυκλοφόρησε μια ταινία για τη ζωή της από την Ceská Televize, με τίτλο 8 hlav sílenství, με πρωταγωνίστρια την δημοφιλή τραγουδίστρια Ανέτα Λανγκέροβα που αφορά κυρίως τη ζωή της στα στρατόπεδα και τις γυναίκες που αγαπούσε.

 Σπούδασε στο γυμνάσιο στο Ιβάνοβο-Βόζνεσενκ (όπου ο πατέρας της δούλευε ως θυρωρός). Από το 1918 συνεργάστηκε με την εφημερίδα του Ιβάνοβο "Rabochy Krai" υπό την ηγεσία του Α.Κ. Βορόνσκι. Εμφανίστηκε σε έντυπα με ποιήματα που παρατηρήθηκαν και εκτιμήθηκαν ιδιαίτερα από την «αριστερή» κριτική. Το 1922 μετακόμισε στη Μόσχα μετά από πρόσκληση του Α.Β. Λουνακάρσκι, στον οποίο εργάστηκε ως γραμματέας για μικρό χρονικό διάστημα. Αργότερα, λόγω της σύγκρουσης της με τον Λουνακάρσκι, εγκατάλειψε την δουλειά της και προσπάθησε να βρει δουλειά σε διάφορες εφημερίδες και εκδοτικούς οίκους στη Μόσχα. Παρακολούθησε επίσης την σχολή του συγγραφέα Βάλερι Μπριούσοφ στη Μόσχα και έγραψε για την εφημερίδα Print and Revolution. Αργότερα, η Μαρία Ουλιάνοβα, η αδερφή του Βλαντιμίρ Λένιν, βρήκε στην Άννα μια θέση στη εφημερίδα Pravda και τη βοήθησε να συνθέσει μια δεύτερη συλλογή ποιημάτων, η οποία δεν δημοσιεύθηκε ποτέ.Η Μπάρκοβα έγινε όλο και πιο απογοητευμένη με τον σοβιετικό τρόπο ζωής στα τέλη της δεκαετίας του 1920. Τα ποιήματά της στις αρχές της δεκαετίας του 1930 ήταν ιδιαίτερα επικριτικά για τη σοβιετική ζωή και τους θεσμούς. Στα τέλη του 1934 συνελήφθη για πρώτη φορά. Οι γνωστοί της κατέθεσαν ότι «ανέφερε επανειλημμένα αντι-σοβιετικά ανέκδοτα στις συζητήσεις της. Μια ειδική συνάντηση στο NKVD της ΕΣΣΔ αποφάσισε να την στείλει σε στρατόπεδο εργασίας για έξι χρόνια, από όπου απελευθερώθηκε το 1940. Το 1940 - 1947 χρόνια έζησε υπό διοικητική επίβλεψη στην Καλούγκα, εργάστηκε ως επιστάτρια, νυχτερινή φύλακας και λογίστρια. Τον Νοέμβριο του 1947, συνελήφθη ξανά. Από τη μαρτυρία της γυναίκας από την οποία η Μπάρκοβα νοίκιασε ένα διαμέρισμα, την κόρη της και έναν από τους γνωστούς τους, ειπώθηκε ότι η Μπάρκοβα δεν έκρυψε στις συνομιλίες της «την εχθρότητα προς το σοσιαλιστικό σύστημα», μιλούσε ασταμάτητα για τον Στάλιν και για την απουσία ελευθερίας λόγου στην ΕΣΣΔ. Η Μπάρκοβα καταδικάστηκε από το Περιφερειακό Δικαστήριο της Καλούγκα σε ποινή φυλάκισης 10 ετών σε διορθωτικό στρατόπεδο εργασίας και στέρηση δικαιωμάτων για 5 χρόνια. Αυτή τη φορά φυλακίστηκε σε στρατόπεδο στο Ίντου, όπου κρατήθηκε μέχρι το 1956. Υποβλήθηκε επίσης σε νέα περίοδο εξορίας από το 1965 έως το 1967. Το 1967 της επετράπη να επιστρέψει στη Μόσχα μετά από την παρέμβαση μιας ομάδας συγγραφέων με επικεφαλής τον Αλεξάντερ Τβαρντόφσκι και τον Κονσταντίν Φέντιν. Έζησε το υπόλοιπο της ζωής της σε σχετική φτώχεια σε ένα κοινόχρηστο διαμέρισμα στο Garden Ring, όπου διατήρησε τον ενθουσιασμό της για τα βιβλία, τους φίλους και τις συζητήσεις.
Βουρβουρού Χαλκιδικής

Η Βουρβουρού αποτελεί μία από τις τουριστικές περιοχές του Αγίου Νικολάου Χαλκιδικής, του Δήμου Σιθωνίας. Στην περιοχή παράγεται λάδι, μέλι, τσίπουρο, κρασί και ψάρια. Σήμερα η Βουρβουρού έχει κυρίως τουριστικό χαρακτήρα. Οι παραλίες της (Βουρβουρού, Λιβάρι, Ξιφάρα, Καρύδι, Μπάρα, Φάβα) και οι φυσικές ομορφιές της προσελκύουν κάθε χρόνο πολλούς επισκέπτες.

 Απέναντι από τη Βουρβουρού και σε μικρή απόσταση από την ακτή βρίσκεται ένα σύμπλεγμα νησιών, εννέα τον αριθμό, με σημαντικότερο το Διάπορο. Το Διάπορο είναι αρκετά μεγάλο νησί, με τεράστιο φυσικό κόλπο μήκους 700 μέτρων και πλέον, τον Κρυφτό, ο οποίος χρησιμεύει ως τόπος ελλιμενισμού για τα καράβια , όταν η θάλασσα γίνεται τρικυμιώδης. Ο κόλπος καταλήγει σε αβαθή νερά, που παραμένουν πάντα θερμά και είναι κατάλληλα για χειμερινούς κολυμβητές. Το μεγαλύτερο τμήμα του νησιού καλύπτεται από πευκοδάσος. Ο επισκέπτης μπορεί να δει τον οικισμό του διδακτικού προσωπικού του Α.Π.Θ. ο οποίος αποτελεί υπόδειγμα πρότυπου οικισμού σε πανελλήνια κλίμακακαθώς επικρατεί απόλυτος σεβασμός προς το περιβάλλον. Επίσης, από την κορυφή του όρους Ίταμος μπορεί να δει ολόκληρη τη Χαλκιδική και το Αιγαίο. Ενδιαφέρον παρουσιάζει και το Μνημείο των Αεροπόρων. Στη Βουρβουρού βρίσκονται πολλά εξωκλήσια με κυριότερο αυτό της Παναγίας, γνωστό ως Παναγούδα, που εορτάζει στις 8 Σεπτεμβρίου. Επιπλέον υπάρχουν τα εκκλησάκια του Προφήτη Ηλία και του Αγίου Θεωνά. Η περιοχή κατοικούνταν από τα παλιά χρόνια, όπως μαρτυρούν τα ερείπια από τον προβυζαντινό ναό του Αγίου Ανδρέα, που βρέθηκαν στο νησί Διάπορος. Αξιόλογο επίσης είναι το μέγα τείχος, οχυρωματικό έργο άγνωστης εποχής, που έκοβε την επικοινωνία του κύριου κορμού της Σιθωνίας με την υπόλοιπη Χαλκιδική. Τον 10ο αιώνα η περιοχή αναφέρεται ως «η Γη των Βουρβούριων» και παραχωρήθηκε σαν μετόχι στη Μονή Ξενοφώντος του Αγίου Όρους επί Βυζαντινής αυτοκρατορίας. Το 1615 κύριοι της περιοχής έγιναν οι κάτοικοι του Αγίου Νικολάου. Στα τέλη του 19ου αιώνα η Μονή Σίμωνος Πέτρας πούλησε την περιοχή σε Ρώσους μοναχούς, οι οποίοι όμως εκδιώχθηκαν από τους κατοίκους του Αγίου Νικολάου, οι οποίοι και παραμένουν οι κύριοι της περιοχής μέχρι και τις μέρες μας. To 1913 κάτοικοι από το Μικρό Σούλι Σερρών, την Παλαιοκώμη, την Αμφίπολη και τα Λακοβίκια καταφεύγουν στη Βουρβουρού για να ξεφύγουν από τις βιαιότητες των Βουλγάρων κατακτητών της Ανατολικής Μακεδονίας. Εκεί όμως τους βρίσκει επιδημία χολέρας, με αποτέλεσμα πάνω από 110 άνθρωποι να πεθάνουν. Όσοι επέζησαν, επέστρεψαν στα χωριά τους λίγο πριν το ξέσπασμα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Δυτική- Κεντρική Μακεδονία, Ταξιδιωτικός Οδηγός, εκδ. Explorer, 2003. Αεροφωτογραφίες της Βουρβουρούς και του Διαπόρου]
Κράαλ (φράχτης)

Το Κράαλ (Kraal) (στα Αγγλικά εκτός από kraal λέγεται επίσης craal ή kraul), είναι μια λέξη από τα Αφρικάανς και την Ολλανδική γλώσσα (και που χρησιμοποιείται επίσης στα Αγγλικά της Νότιας Αφρικής) σε μια περίφραξη για βοοειδή ή άλλα ζώα, που βρίσκεται μέσα σε ένα Αφρικανικό οικισμό ή χωριό που περιβάλλεται από έναν αγκαθωτό φράκτη, ένα φράκτη από πασσάλους, τοίχο από λάσπη ή άλλη περίφραξη, σε πρόχειρη κυκλική μορφή. Είναι παρόμοιο με μια περίφραξη της μπόμα στην Ανατολική ή την Κεντρική Αφρική. Στο Κουρασάο, μια άλλη Ολλανδική αποικία, η περίφραξη λεγόταν "κοράαλ ("koraal"), το οποίο στα Papiamentu μεταφράζεται σε "κούρα" ("kura") (σε χρήση ακόμα και σήμερα, για οποιοδήποτε κλειστό χώρο, όπως ένα κήπο).

 Στην Ολλανδική γλώσσα, ένα κράαλ είναι ένας όρος που προέρχεται από την Πορτογαλική λέξη curral, συγγενές με την Ισπανική λέξη corral, η οποία εισήλθε στα Αγγλικά, ξεχωριστά. Στην Ανατολική και την Κεντρική Αφρική, η ισοδύναμη λέξη για την περίφραξη του ζωικού κεφαλαίου είναι η "μπόμα", αλλά αυτή έχει πάρει ευρύτερες έννοιες. Σε ορισμένες περιοχές της Νότιας Αφρικής, ο όρος "kraal" χρησιμοποιείται στον προσκοπισμό, αναφερόμενος στον Αρχηγό Προσκόπων της ομάδας. Ο όρος αναφέρεται κυρίως στον τύπο των διάσπαρτων αγροτικών σπιτιών-μικρών Αφρικανικών οικισμών, χαρακτηριστικό του λαού Nguni της Νότιας Αφρικής. Παρά το γεγονός ότι από την περίοδο της αποικιοκρατίας, οι Ευρωπαίοι Νοτιοαφρικανοί και ιστορικοί, αναφέρονται συνήθως σε ολόκληρο τον οικισμό ως κράαλ (φράχτης-μαντρί), οι εθνολόγοι έχουν από καιρό αναγνωρίσει ότι η σωστή αντικειμενική του αναφορά, είναι η περιοχή μαντρώματος των ζώων, εντός μιας αγροικίας. Σύγχρονοι εθνογράφοι καλούν τις πολλές ανθρώπινες κατοικίες εντός μιας αγροικίας (Xhosa: umzi, Ζουλού: umuzi, Σουάζι: umuti) (ενικός indlu· πληθυντικός Xhosa και Ζουλού izindlu, Σουάζι: tindlu). Οι στάνες των ζώων και οι περιφράξεις που κατασκευάσθηκαν ειδικά για αμυντικούς σκοπούς, επίσης ονομάζονται "κράαλ" ("kraals"). Μπόμα (περίφραξη)
Shōnen Jump

Το Weekly Shōnen Jump (στα αγγλικά αναγράφεται ως Εβδομαδιαίο JUMP) είναι μια εβδομαδιαία ανθολογία manga shōnen που δημοσιεύεται στην Ιαπωνία από την Jumpes magazia της γραμμής της Shueisha. Είναι το περιοδικό manga με τις περισσότερες πωλήσεις,καθώς και ένα από τα μακροβιότερα με το πρώτο τεύχος να κυκλοφόρησε με ημερομηνία εξωφύλλου την 1η Αυγούστου 1968. Η σειρά manga εντός του περιοδικού απευθύνεται σε νεαρούς έφηβους αναγνώστες και τείνουν να αποτελούνται από πολλές σκηνές δράσης και αρκετή ποσότητα κωμωδίας. Τα κεφάλαια των σειρών που εκτελούνται στο Weekly Shōnen Jump συλλέγονται και δημοσιεύονται σε τόμους tankōbon με το αποτύπωμα "Jump Comics" κάθε δύο έως τρεις μήνες.

 Στα μέσα της δεκαετίας του 1980 έως τα μέσα της δεκαετίας του 1990 αντιπροσωπεύουν την εποχή που η κυκλοφορία του περιοδικού ήταν στο υψηλότερο επίπεδο, 6,53 εκατομμύρια αντίτυπα την εβδομάδα, με συνολικό αναγνωστικό κοινό 18 εκατομμύρια άτομα στην Ιαπωνία. Το περιοδικό έχει πουλήσει πάνω από 7,5 δισεκατομμύρια αντίτυπα από το 1968, καθιστώντας το το περιοδικό κόμικ/μάνγκα με τις περισσότερες πωλήσεις, μπροστά από ανταγωνιστές όπως το Weekly Shōnen Magazine και το Weekly Shōnen Sunday.Καθ' όλη τη διάρκεια του 2019, είχε μέση κυκλοφορία πάνω από 1,6 εκατομμύρια αντίτυπα την εβδομάδα. Πολλά από τα manga με τις μεγαλύτερες πωλήσεις προέρχονται από το Weekly Shōnen Jump. Το Shōnen Jump δημιούργησε τη σειρά του περιοδικού Jump καθώς και την ετικέτα Jump Comics για τη δημοσίευση του tankōbon.Το Weekly Shōnen Jump έχει αδελφά περιοδικά όπως το Jump SQ, που δημιουργήθηκε μετά την πτώση του Monthly Shōnen Jump, το Ultra Jump, το Weekly Young Jump, το εικονικό αντίστοιχο Shōnen Jump+ που διαθέτει τους δικούς του αποκλειστικούς τίτλους και το Saikyō Jump. Το περιοδικό είχε επίσης αρκετούς διεθνείς αντίστοιχες εταιρίες,συμπεριλαμβανομένου του τρέχοντος North American Weekly Shonen Jump.Επίσης, δημιούργησε ένα crossover franchise πολυμέσων που περιλαμβάνει anime και βιντεοπαιχνίδια (από το Famicom Jump) που συγκεντρώνουν διάφορους χαρακτήρες του Shōnen Jump. Μερικά από τα πιο γνωστά manga που εκδίδονται από το Shonen Jump είναι Bakuman, Black Clover, Bleach, Demon Slayer, Dragon Ball, HunterxHunter, Kuroko's Basketball, My hero academia, Naruto,Nura: Rise of the Yokai Clan, One Piece, Rurouni Kenshin, Saint Seya (Knights of the Zodiac), Yu-Gi-Oh! κλπ.
Πολύ σκληρός για να πεθάνει 4.0

Ο τίτλος Πολύ Σκληρός για να Πεθάνει 4.0 (αγγλ. Die Hard 4.0, γνωστός επίσης με τον τίτλο Live Free or Die Hard) ανήκει σε ταινία περιπέτειας αμερικανικής παραγωγής 2007, η οποία αποτελεί το τέταρτο μέρος της σειράς Πολύ Σκληρός για να Πεθάνει (Die Hard). Πρωταγωνιστεί ο Αμερικανός ηθοποιός Μπρους Γουίλις στον ρόλο του αστυνομικού Τζον Μακλέιν που αυτή τη φορά καλείται να αντιμετωπίσει μια συμμορία κυβερνό-τρομοκρατών. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις ελληνικές αίθουσες στις 28 Ιουνίου 2007.

 Ένα μεγάλο σχέδιο για τρομοκρατικές επιθέσεις μέσω του διαδικτύου μπαίνει σε εφαρμογή με τη συνεργασία πολλών χάκερς. Ο Τζον Μακλέιν που αντιμετωπίζει προβλήματα με την κόρη του θα βρεθεί μπλεγμένος στην ιστορία. Οι τρομοκράτες σχεδιάζουν μέσω των υπολογιστών τους να παραλύσουν το σύστημα και να επιφέρουν καίρια πλήγματα χωρίς να έχουν όμως υπολογίσει την ανελέητη καταδίωξη του έμπειρου αστυνομικού. Μπρους Γουίλις ... Τζον Μακλέιν Τζάστιν Λονγκ ... Ματ Φάρελ Τίμοθι Όλιφαντ ... Τόμας Γκάμπριελ Κλιφ Κέρτις ... Μπόουμαν Μάγκι Κιού ... Μάι Λίν Μαίρη Ελίζαμπεθ Ουίνστεντ ... Λούσι Μακλέιν Κέβιν Σμιθ ... Γουόρλοκ / Φρέντι Κριστίνα Τσανγκ ... Τέιλορ Γίοργκο Κονσταντάιν ... Ρούσο Άντριου Φρίντμαν ... Κάσπερ Κανγκ Σουνγκ ... Μολίνα Ματ Ο'Λίρι ... Κλέι Σιρίλ Ραφαελί ... Ραντ Η ταινία παίχθηκε με τον τίτλο Live Free or Die Hard στην Βόρεια Αμερική και την Αυστραλία. Ο τίτλος Die Hard 4.0 προτιμήθηκε για όλες τις υπόλοιπες περιοχές αφενός για να είναι πιο σαφής η ταύτιση με τις προηγούμενες ταινίες της σειράς και αφετέρου γιατί η φράση Live Free or Die που αποτελεί ρήση του στρατηγού του Αμερικανικού πόλεμου της Ανεξαρτησίας, Τζον Σταρκ και πολιτειακό μότο του Νιου Χάμσαϊρ δεν είναι γνωστή και αναγνωρίσιμη εκτός των Η.Π.Α. Η γραφή του αριθμού 4 ως 4.0 παραπέμπει στον τρόπο γραφής των εκδόσεων (versions) λογισμικού και που έχει άμεση σχέση με το σενάριο της ταινίας. Στη διάρκεια των γυρισμάτων υπήρξαν τραυματισμοί τόσο του πρωταγωνιστή (όχι ιδιαίτερα σημαντικός) αλλά και του προσωπικού του κασκαντέρ (αρκετά σοβαρός τραυματισμός που διέκοψε τα γυρίσματα για κάποιες μέρες). Επίσημη Ιστοσελίδα (Αγγλικά) Επίσημη Ιστοσελίδα (Ελληνικά) Το trailer της ταινίας στο Yahoo! Movies Αρχειοθετήθηκε 2009-01-14 στο Wayback Machine.
Άγιος Ανδρέας Λασιώνος Ηλείας

Για οικισμούς με την ονομασία Άγιος Ανδρέας στην Ελλάδα, δείτε: Άγιος Ανδρέας (αποσαφήνιση) Για οικισμούς με την ονομασία Άγιος Ανδρέας στην Ηλεία, δείτε: Άγιος Ανδρέας ΗλείαςΟ Άγιος Ανδρέας Τσιπιανών είναι μικρός ορεινός οικισμός της Ηλείας και βρίσκεται κτισμένος στις νοτιοδυτικές πλαγιές του όρους Αστράς (Λάμπεια Όρη) σε υψόμετρο περίπου 975 μέτρων. Βρίσκεται σε απόσταση περίπου 55 χιλιομέτρων βορειοανατολικά της Αρχαίας Ολυμπίας (μέσω Λάλα), περίπου 54,5 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Πύργου (μέσω Καράτουλα) και περίπου 75 χιλιόμετρα νότια της Πάτρας. Ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είναι 14 μόνιμοι κάτοικοι. Οι κάτοικοί του ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία.

 Πρόκειται για σχετικά καινούριο οικισμό. Αναγνωρίστηκε ως τέτοιος την 17η Μαρτίου 1991 και υπήχθη στην τότε Κοινότητα Τσιπιανών. Αποτελούσε οικισμό της μέχρι την κατάργηση των κοινοτήτων και την επαναθέσπιση των δήμων σύμφωνα με το «Σχέδιο Καποδίστριας». Επί της διοικητικής μεταρρύθμισης «Καποδίστριας» αποτελούσε οικισμό του Δημοτικού διαμερίσματος Τσιπιανών του δήμου Λασιώνος. Σήμερα αποτελεί οικισμό της Τοπικής Κοινότητας Τσιπιανών του «καλλικρατικού» δήμου Αρχαίας Ολυμπίας. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Αγίου Ανδρέα Τσιπιανών Ηλείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 03/01/2022. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Τσιπιανών Ηλείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 12/08/2020. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Λασιώνος. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 12/08/2020. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Αρχαίας Ολυμπίας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 12/08/2020.
Χάο Χαϊντόνγκ

Ο Χάο Χαϊντόνγκ (απλοποιημένα κινέζικα :郝海东, παραδοσιακά κινέζικα :郝海東, πινγίν : Hǎo Hǎidōng , γεννήθηκε 9 Μαΐου 1970) είναι Κινέζος πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, που αγωνιζόταν ως επιθετικός. Είναι πρώτος σκόρερ στην ιστορία της Εθνικής Κίνας.

 Ξεκίνησε την καριέρα του στη Μπαγί, όπου έπαιζε επίσης όταν ήταν νέος. Επωφελήθηκε από την αυξανόμενη επαγγελματοποίηση του κινεζικού ποδοσφαίρου και ήταν σε θέση να βελτιώνει συνεχώς τις δεξιότητές του. Λόγω των καλών του εμφανίσεων, μεταγράφηκε στους τότε πρωταθλητές της Νταλιάν Σιντέ, μετά τη σεζόν του 1996. Με το σύλλογο κέρδισε πολλούς τίτλους και διακρίσεις, συμπεριλαμβανομένου του κινεζικού πρωταθλήματος πέντε φορές, του Σούπερ Κυπέλλου Κίνας και του Κυπέλλου Κίνας. Σε προσωπικό επίπεδο αναδείχθηκε τρεις φορές πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος. Μάλιστα λειτούργησε εκεί για ένα διάστημα ως παίκτης-προπονητής, πριν από τη μεταγραφή του στην Αγγλία τον Ιανουάριο του 2005.Σε ηλικία 34 ετών, μεταγράφηκε στην Αγγλία, και στη Σέφιλντ Γιουνάιτεντ, για το συμβολικό ποσό της μίας λίρας στερλίνας. Ωστόσο, δεν έπαιξε σχεδόν καθόλου στην Αγγλία (μόνο ένας αγώνας Κυπέλλου Αγγλίας το χρόνο μετά την άφιξή του), κυρίως λόγω πολλών τραυματισμών και σταμάτησε την καριέρα του αμέσως μετά. Έγινε στη συνέχεια γενικός διευθυντής και στη συνέχεια αρχηγός ενός κινεζικού συλλόγου τρίτης κατηγορίας.Ο Χάο διακρίνονταν για την εξαιρετική του ηρεμία μπροστά στο τέρμα και για το ένστικτό του ως σκόρερ. Επιλέχθηκε για την εθνική ομάδα από το 1992 έως το 2004, σημείωσε ρεκόρ με 41 γκολ σε 106 επιλογές και κυρίως οδήγησε τους συμπατριώτες του στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002 την μοναδική παρουσία στην κορυφαία ποδοσφαιρική διοργάνωση. Έχει συμπεριληφθεί στους θρύλους της IFFHS. Μπαγί ΦΤ Κινεζικό Πρωτάθλημα : 1986 Κύπελλο Κίνας : 1990Νταλιάν Σιντέ ΦΚ Κινέζικο Πρωτάθλημα (5) : 1997, 1998, 2000, 2001, 2002 Κύπελλο Κίνας : 2001 Σούπερ Κύπελλο Κίνας (3) : 1996, 2000, 2002Ατομικές διακρίσεις Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς της Κινεζικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας : 1998 Κορυφαίος σκόρερ της κινέζικου πρωταθλήματος (3) : 1997, 1998, 2001 IFFHS Legends Κατάλογος κορυφαίων διεθνών σκόρερ ποδοσφαίρου ανδρών ανά χώρα
Αφσίν

Το Αφσίν (περσικά: افشین‎ / Afšīn; τουρκικά: Afşın or Afşin) είναι κοινό περσικό, τουρκικό και ουρντουικό όνομα, το οποίο είναι μια σύγχρονη περσική λέξη που προέρχεται από τα Αβεστικά. Το Αφσίν χρησιμοποιήθηκε από τους Σογδιανούς. Ιστορικά, ήταν ο πριγκιπικός τίτλος των ηγεμόνων της Οσρουσάνα κατά τη περίοδο της Μουσουλμανικής κατάκτησης. Οι Αφσίνοι της Οσρουσάνα ήταν Ιρανικό πριγκιπάτο στην Κεντρική Ασία, από τους οποίους ο μετέπειτα Αββασιδικός στρατηγός Χαϋντάρ ιμπν Καβούς αλ-Αφσίν είναι ο πιο γνωστός.

 Το Αφσίν είναι η Αραβοποιημένη μορφή του μέσου περσικού Πίσιν, που προέρχεται από το Αβεστικό Πισινάχ. Στην προ-Ισλαμική Ιρανική παράδοση, είναι το όνομα ενός εγγονού του Καγιανιδικού βασιλιά Καβάντ (Γιαστ 13.132, 19.71). Στην Ισλαμική περίοδο, έχει βρεθεί ως κατάλληλο όνομα βεβαιώνεται από Αρμένιους ιστορικούς, με τη μορφή Οσίν (από το Αουσίν). Χαϋντάρ ιμπν Καβούς αλ-Αφσίν (πέθανε το 841), Αββασίδης στρατηγός Μουχαμμάντ ιμπν Αμπί'λ Σατζ (πέθανε το 901), Σατζίδης κυβερνήτης του Αζαρμπαϊτζάν Αφσίν (τραγουδιστής), πλήρες όνομα Αφσίν Τζαβάρι, Ιρανός ποπ σταρ Αφσίν Γκότμπι (γεννηθείς το 1964), Ιρανός προπονητής ποδοσφαίρου Αφσίν Νορουζί (γεννήθηκε το 1985), Ιρανός παίκτης του πινγκ-πονγκ Αράς Αφσίν (γεννήθηκε το 1989), Ιρανός ποδοσφαιριστής Αφσίν, μια πόλη στην επαρχία Καχραμανμαράς στην περιοχή της Μεσογείου της Τουρκίας
Μιχάλης Μενιδιάτης

Ο Μιχάλης Μενιδιάτης (29 Ιουνίου 1932 - 21 Αυγούστου 2012) ήταν Έλληνας λαϊκός τραγουδιστής και επιχειρηματίας που διέπρεψε στις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες. Το πραγματικό του όνομα ήταν Μιχάλης Καλογράνης.

 Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Μενίδι και ήταν γιος ενός πολύτεκνου φύλακα στη Λαχαναγορά της Αθήνας. Από νεαρή ηλικία άρχισε να παίζει μπουζούκι παρασυρόμενος από ακούσματα κάποιου νυκτερινού κέντρου της Αθήνας. Πρωτοεμφανίστηκε σε λαϊκό πάλκο το 1953 στο κέντρο «Δροσιά» του Δημήτρη Γκίκα στο Μενίδι, όπου εμφανίζονταν και οι Μιχάλης Δασκαλάκης, Τάκης Μπίνης, Γιώργος Λαύκας και Γεράσιμος Κλουβάτος. Το 1957 ξεκίνησε τη δισκογραφία του με το «Θα χτίσω μια καλύβα» του Γερ. Κουβάτου. Καθιερώθηκε και αναγνωρίστηκε ιδιαίτερα με συνθέσεις του Απ. Καλδάρα, όπως «Μην περιμένεις πια», «Περιφρόνα με, γλυκιά μου», «Λίγο λίγο θα με συνηθίσεις», «Πετραδάκι-πετραδάκι» κ.ά. Συνεργάστηκε επίσης και με άλλα σημαντικά ονόματα του τραγουδιού, όπως ο Γεράσιμος Κλουβάτος, ο Βασίλης Βασιλειάδης, ο Άκης Πάνου κ.ά.. Παράλληλα το υψηλό παράστημά του, η αρρενωπή όψη του αλλά και η σοβαρότητά του δεν άργησαν να τον καταστήσουν είδωλο της εποχής, γεγονός που τον βοήθησε ιδιαίτερα να αναδειχθεί σ΄ έναν από τους πλέον επιτυχημένους επιχειρηματίες της νυκτερινής διασκέδασης, όταν το 1964 αποφάσισε μαζί με τον αδελφό του Κοσμά Καλογράνη να δημιουργήσουν νυκτερινό κέτρο. Υπήρξε ο δημιουργός και ιδιοκτήτης του Κέντρου "Φαντασία" που κατέστη αφενός σύμβολο της Αθηναϊκής νύκτας, (σ΄ αυτό αναδείχθηκε η λαογραφική συνήθεια του "σπάσιμου των πιάτων") και αφετέρου κέντρο ανάδειξης νέων καλλιτεχνών, όπως η Δούκισσα, Γ. Πουλόπουλος, Τ. Βοσκόπουλος, Γιάννης Καλατζής κ.ά. αλλά και συμπαράστασης παλαιοτέρων καλλιτεχνών σε δύσκολες στιγμές τους όπως Γ. Ζαμπέτα κ.ά.. Ο Μιχάλης Μενιδιάτης προσηνής και ευγενικός κατάφερε παρά τους έντονους πειρασμούς γενικά του χώρου της νυκτερινής καλλιτεχνικής ζωής να δημιουργήσει και να διατηρήσει μια πολύ καλή οικογένεια χωρίς ποτέ να δώσει αφορμές για δυσμενή σχόλια. Φορώντας, σχεδόν πάντα, μεγάλα σκούρα γυαλιά ηλίου και οδηγώντας ο ίδιος το αυτοκίνητό του επισκεπτόταν τακτικά διάφορα κουτούκια του Πειραιά, του Αιγάλεω, του Φαλήρου κ.λπ. στα οποία και έριχνε μερικές βόλτες σμυρναίικου ζεϊμπέκικου. Ο Μιχάλης Μενιδιάτης πέθανε σε ηλικία 80 ετών, στις 21 Αυγούστου 2012 από καρκίνο. Γιος του είναι ο επίσης τραγουδιστής, Χρήστος Μενιδιάτης. Θα χτίσω μια καλύβα του Γεράσιμου Κλουβάτου Λίγο λίγο θα με συνηθίσεις, Μην περιμένεις πια, Περιφρόνα με, γλυκιά μου, Πετραδάκι-πετραδάκι του Απόστολου Καλδάρα Ξημέρωσε, καλή μου των Ν. Καρανικόλα - Άκη Πάνου Είδα τα μάτια σου κλαμμένα του Άκη Πάνου Αγωνίες του Χιώτη Η καρδιά της ανήκει αλλού των Β. Βασιλειάδη - Γ. Κιούρκα Ένα τραγούδι πες μου ακόμα του Τάκη Μουσαφίρη Πήραν τα στήθια μου φωτιά του Καραμπεσίνη Λαϊκός τραγουδιστής (Happy Day) του Διονύση Σαββόπουλου Τα Νέα, Πέθανε ο Μιχάλης Μενιδιάτης, 21-8-2012. Μιχάλης Μενιδιάτης “πετραδάκι … πετραδάκι … έως την κορυφή” του Κώστα Μπαλαχούτη [1]
Τσέπελ ΣΚ

Η Τσέπελ ΣΚ είναι ούγγρικος αθλητικός σύλλογος από τη Βουδαπέστη. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1912 ως Csepeli Torna Klub («γυμναστικός σύλλογος»). Είναι ένας από τους πιο πετυχημένους ουγγρικούς αθλητικούς συλλόγους σε ολυμπιακά μετάλλια και βαθμούς. Ο σύλλογος διαθέτει επίσης τμήματα στα εξής αθλήματα: Ποδόσφαιρο, πετοσφαίριση, πάλη, ποδηλασία, χειροσφαίριση και πυγμαχία.

 Έχει κερδίσει 4 φορές το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ουγγαρίας (1941/42, 1942/43, 1947/48 και 1958/59). Το ποδοσφαιρικό τμήμα διαλύθηκε την περίοδο 2001/02. Η ομάδα τότε αγωνιζόταν στη δεύτερη κατηγορία. Έδρα της ομάδας ήταν το Béke téri, χωρητικότητας 14000 θέσεων. Μέχρι τη διαβάθμιστη της το 1996/97, η ομάδα είχε αγωνιστεί 51 περιόδους στην πρώτη κατηγορία. Απο αυτη την ομαδα ξεκινησε την καριερα του και ο ελληνας διεθνης και ποδοσφαιριστης του Ολυμπιακου Νικος Γιουτσος.
Πρωτευουσιάνικες περιπέτειες

Το Πρωτευουσιάνικες περιπέτειες είναι μια έγχρωμη ελληνική κωμική ταινία του 1956, σε σκηνοθεσία Γιάννη Πετροπουλάκη. Το σενάριο γράφτηκε από τον Ηλία Λυμπερόπουλο και η παραγωγή ανήκει στον Λάμπρο Ουίλιαμ. Πρωταγωνιστεί η Ρένα Βλαχοπούλου.

 Μια ρομαντική Κερκυραία, η Ρηνούλα (Ρένα Βλαχοπούλου), μετά από πρόσκληση του θείου της, ο οποίος εν αγνοία της σκοπεύει να την παντρέψει με έναν συνεταίρο του, πηγαίνει στην Αθήνα. Ο υποψήφιος γαμπρός, ωστόσο, είναι ένας δύστροπος πλούσιος. Η Ρηνούλα ερωτεύεται τον Άγγελο (Στέφανος Στρατηγός), τον οδηγό του θείου της, ο οποίος αναλαμβάνει την ξενάγηση εκείνης και της αδελφής της στην Αθήνα. Η αδερφή της φλερτάρει με δύο υπαλλήλους του θείου (Νίκος Ρίζος και Κούλης Στολίγκας). Όμως η Ρηνούλα, φοβούμενη ότι ο Άγγελος δεν την αγαπά, θα επιστρέψει στην Κέρκυρα, όπου θα την ακολουθήσουν ο Άγγελος κι ο θείος, για να επισημοποιήσουν τον γάμο. Πρόκειται για τη δεύτερη έγχρωμη ελληνική ταινία μεγάλου μήκους και την πρώτη με σύγχρονο θέμα, ενώ Ρένα Βλαχοπούλου εμφανίζεται στον πρώτο κινηματογραφικό της ρόλο σε ελληνική παραγωγή (καθώς είχε προηγηθεί η τουρκική Affet Beni Allahim που γυρίστηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1953). Τραγουδά η χορωδία του Νίκου Τσιλιφή και χορεύει το συγκρότημα των δημοτικών χορών της Δόρας Στράτου. Περιέχονται πλάνα από κεντρικά σημεία της πρωτεύουσας, όπως η πλατεία Ομονοίας, το Μοναστηράκι και η οδός Πανεπιστημίου. Η ταινία προβλήθηκε για πρώτη φορά στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 12 Νοεμβρίου 1956. Κόβοντας 113.129 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 4η θέση ανάμεσα σε 30 ταινίες της ίδιας σεζόν. Η ταινία συμμετείχε στο 7ο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών του Βερολίνου. Κατάλογος χριστουγεννιάτικων ταινιών
Unleash the Beast

Unleash the Beast είναι ο τίτλος του 13ου στούντιο δίσκου του βρετανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Saxon, ο οποίος κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 1997 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "CMC International".Ο δίσκος γνώρισε ακόμη μικρότερη εμπορική επιτυχία από τα προηγούμενα άλμπουμ των Saxon κατά τη δεκαετία του '90, ενώ ήταν ο πρώτος στούντιο δίσκος, τον οποίο ηχογράφησε το συγκρότημα με τον κιθαρίστα Νταγκ Σκάρατ στη σύνθεση του, αλλά και το μοναδικό στούντιο άλμπουμ των Saxon για την "CMC International", πριν μεταπηδήσουν στην "Steamhammer" για την επόμενη δεκαετία.Το εξώφυλλο του δίσκου, παρουσιάζει ένα μυθικό πλάσμα "Γκαργκόιλ", το οποίο είναι το θέμα της ιστορίας την οποία παρουσιάζει το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου.

 Gothic Dreams (Byford, Glockler) - 1:33 Unleash the Beast (Byford, Scaratt, Carter, Glockler) - 5:16 Terminal Velocity (Byford, Quinn, Scaratt, Carter, Glockler) - 4:43 Circle of Light (Byford, Scaratt, Carter, Glockler) - 5:26 The Thin Red Line (Byford, Scaratt, Carter, Glockler) - 6:20 Ministry of Fools (Byford, Scaratt, Carter, Glockler) - 4:29 The Preacher (Byford, Quinn, Scaratt, Carter, Glockler) - 4:55 Bloodletter (Byford, Quinn, Scaratt, Carter, Glockler) - 5:31 Cut Out the Disease (Byford, Quinn, Scaratt, Carter, Glockler) - 5:23 Absent Friends (Byford, Quinn, Scaratt, Carter, Glockler) - 4:54 All ell Breaking Loose (Byford, Quinn, Scaratt, Carter) - 4:31 Unleash the Beast (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: 14 Οκτωβρίου 1997 Το Unlesh the Beast ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Μπιφ Μπάιφορντ - φωνητικά Νταγκ Σκάρατ - κιθάρα Πωλ Κουήν - κιθάρα Νιμπς Κάρτερ - μπάσο Νάιτζελ Γκλόκλερ - τύμπανα
Ελεονώρα της Καστίλης, βασίλισσα της Ναβάρρας

Η Ελεονώρα, ισπαν. Leonor (μετά το 1363 - 27 Φεβρουαρίου 1416) από τον Οίκο της Τραστάμαρα γεννήθηκε πριγκίπισσα της Καστίλης και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Ναβάρρας.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Ερρίκου Β΄ της Καστίλης και της Ιωάννας-Εμμανουέλας των Ιβρέα-Καστίλης, κόρης του Ιωάννη-Εμμανουήλ πρίγκιπα της Βιγιένα. Παντρεύτηκε το 1375 με τον Κάρολο Γ΄ των Εβρέ βασιλιά της Ναβάρρας και είχε τέκνα: Ιωάννα 1382-1413, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Α΄ κόμη του Φουά. Λευκή Α΄ 1387-1441, βασίλισσα της Ναβάρρας, παντρεύτηκε πρώτα τον Μαρτίνο Α΄ από τον Οίκο της Βαρκελώνης, βασιλιά της Σικελίας και μετά τον Ιωάννη Β΄ της Τραστάμαρα βασιλιά της Αραγωνίας. Μαρία 1388-1406, απεβ. 18 ετών. Μαργαρίτα 1390-1403, απεβ. 13 ετών. Βεατρίκη 1392-1412/15, παντρεύτηκε τον Ιάκωβο Β΄ κόμη του Λα Μαρς. Ισαβέλλα 1395-1450, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Δ΄ κόμη του Αρμανιάκ. López de Ayala (1780), Tome II, Crónica del rey Enrique II, Año Octavo, Cap. VIII, p. 47, Año Decimo, Cap. II, pp. 75-6.
Ανν Μπόνυ

Η Ανν Μπόνυ (Anne Bonny ; πιθανόν 1697 – πιθανόν Απρίλιος 1782) ήταν Ιρλανδή πειρατής που ενήργησε στην Καραϊβική και μια από τις διασημότερες γυναίκες πειρατές όλων των εποχών. Τα ελάχιστα που είναι γνωστά για την ζωή της προέρχονται κυρίως από το βιβλίο του Captain Charles Johnson A General History of the Pyrates. Η Μπόνυ γεννήθηκε στο Βασίλειο της Ιρλανδίας γύρω στο 1700 και μετακόμισε στο Λονδίνο και αργότερα στην Καρολίνα των ΗΠΑ όταν ήταν περίπου 10 ετών. Παντρεύτηκε γύρω στο 1715 και μετακόμισε από το Νασάου στις Μπαχάμες, ένα άσυλο για πειρατές. Εκεί συνάντησε τον Calico Jack Rackham και έγινε η σύντροφος και εραστής του. Αιχμαλωτίστηκε μαζί με τον Rackham και την Mary Read τον Οκτώβριο 1720. Η Μπόνυ και η Read καταδικάστηκαν σε θάνατο αλλά οι εκτελέσεις τους δεν πραγματοποιήθηκαν επειδή ήταν και οι δυο έγκυες. Η Read πέθανε στην φυλακή στις αρχές 1721 ενώ η τύχη της Μπόνυ παραμένει άγνωστη.

 Ιστοσελίδες "Anne Bonny", Encyclopædia Britannica Online "Fact and Fiction", Newspaper articleΒιβλία Baldwin, Robert (1721). The Tryals of Captain John Rackam and Other Pirates. in The Colonial Office Records in The Public Records Office at Kew, (ref: CO 137/14f.9). Details the trials of Jack Rackam, Mary Read, Anne Bonny, and Charles Vane. Carlova, John (1964). Mistress of the Seas. Citadel Press. Cordingly, David. "Bonny, Anne (1698–1782)", Oxford Dictionary of National Biography, Oxford University Press, 2004. Accessed 18 Nov 2006. Druett, Joan (2000). She Captains: Heroines and Hellions of the Sea. New York: Simon & Schuster. ISBN 0684856905. Gosse, Philip· De Marco, Guy Anthony (2015). The Pirate Who's Who (Extended Edition). Amazon: Villainous Press. σελίδες 52, 53, 54. ISBN 978-1-62225-650-1. Jarrells, Ralph E. (2019). "Fiery Red Hair, Emerald Green Eyes and A Vicious Irish Temper", WordCrafts Press. 2019 (ISBN 978-1-948679-64-0) Johnson, Captain Charles (1724). Hayward, Arthur L., επιμ. A history of the robberies and murders of the most notorious pirates from their first rise and settlement in the island of Providence to the present year. London: George Routledge & Sons, Ltd. Lorimer, Sara· Synarski, Susan (2002). Booty: Girl Pirates on the High Seas. San Francisco: Chronicle Books. Meltzer, Milton· Waldman, Bruce (2001). Piracy & Plunder: A Murderous Business. New York: Dutton Children's Books. ISBN 0-525-45857-3. Sharp, Anne Wallace (2002). Daring Pirate Women. Minneapolis: Lerner Publications. Zettle, LuAnn (2015). Anne Bonny The Last Pirate. Amazon: Arrowhead Book Co. σελίδες 8, 9, 11. ISBN 978-0-9826048-6-1. Brown, Douglas (1962). Anne Bonny, Pirate Queen. Monarch #MA320.
Άντζεϊ Ντούντα

Ο Αντρέι Ντούντα (Andrzej Sebastian Duda, προφορά: ˈandʐɛj ˈduda, γενν. στις 16 Μαΐου 1972) είναι Πολωνός δικηγόρος και πολιτικός, ο 6ος Πρόεδρος της Πολωνίας από το 2015. Προτού διεξαχθούν οι εκλογές του 2015 ήταν δικηγόρος και ευρωβουλευτής. Ως υποψήφιος του κόμματος «Νόμος και Δικαιοσύνη» για το αξίωμα του Προέδρου της Πολωνίας στις προεδρικές εκλογές της Πολωνίας του 2015, κέρδισε στον δεύτερο και τελικό γύρο των εκλογών, στις 24 Μαΐου 2015. Ο Ντούντα επανεξελέγη πρόεδρος στις εκλογές του 2020.

 Γεννήθηκε στην Κρακοβία και είναι γιος καθηγητών πανεπιστημίου. Ο παππούς του πολέμησε στον Πολωνοσοβιετικό πόλεμο. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Γιαγκιελόνιαν. Τον Οκτώβριο του 2001 διορίστηκε επίκουρος καθηγητής Διοικητικού Δικαίου και τον Ιανουάριο του 2005 απέκτησε διδακτορικό στη φιλοσοφία (PhD). Σύζυγος του Αντρέι είναι η Αγκάτα Ντούντα, από το 1994. Έχουν μία κόρη, την Κίνγκα, γεννημένη το 1995. Ο Ντούντα ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του με το σημερινό κόμμα Ένωση Ελευθερίας στις αρχές του 2000, όμως μετά τις βουλευτικές εκλογές του 2005, ξεκίνησε τη συνεργασία του με το κόμμα Νόμος και Δικαιοσύνη (PIS). Από το 2006 ως το 2007 υπήρξε υφυπουργός Δικαιοσύνης. Το 2010 απέτυχε να εκλεγεί δήμαρχος στην Κρακοβία. Ωστόσο ήταν πιο επιτυχημένος στις βουλευτικές εκλογές του 2011, όπου συγκέντρωσε 79.981 ψήφους για την περιοχή της Κρακοβίας και έτσι έγινε αντιπρόσωπος στο κοινοβούλιο (Sejm).Το 2014 εξελέγη μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.Στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών του 2015 ήρθε πρώτος με 5.179.092 ψήφους και απέσπασε ποσοστό 34,76% των έγκυρων ψηφοδελτίων. Στον δεύτερο γύρο έλαβε 51,55% των ψήφων έναντι 48,45% για τον αντίπαλό του και σημερινό πρόεδρο Μπρόνισλαβ Κομορόφσκι. Στις 26 Μαΐου 2015 παραιτήθηκε επίσημα από την ηγεσία του κόμματος. Ο Ντούντα επανεξελέγη πρόεδρος στις εκλογές που διενεργήθηκαν το 2020. Ήρθε πρώτος στον 1ο γύρο και στη συνέχεια επικράτησε του αντιπάλου του, Ραφάου Τζασκόφσκι στον 2ο και τελικό γύρο στις 12 Ιουλίου, συγκεντρώνοντας συνολικά 10.440.648 ψήφους ή ποσοστό 51,03% των ψήφων. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Andrzej Duda στο Wikimedia Commons
Focke-Wulf Fw 159

To Focke Wulf Fw 159 ήταν πειραματικό μαχητικό αεροσκάφος το οποίο σχεδίασε ο Κουρτ Τανκ (Kurt Tank) τη δεκαετία του 1930 στη Γερμανία. Δεν εντάχθηκε σε παραγωγή καθώς θεωρήθηκε κατώτερο των ανταγωνιστικών Heinkel He 112 και Bf 109. Επρόκειτο για τροποποίηση του Fw 56 όπου ενσωματώνονταν διάφορες βελτιώσεις, όπως ανασυρόμενο σύστημα προσγείωσης και κλειστό κόκπιτ.

 Η εταιρεία Focke-Wulf ανέπτυξε το συγκεκριμένο αεροσκάφος ως μία από τις τέσσερις προτάσεις που υπέβαλε στον διαγωνισμό για την απόκτηση νέου μαχητικού αεροσκάφους του 1934. Η πτέρυγα αλεξηλίου του ήταν βασισμένη σε αυτήν του πολύ επιτυχημένου εκπαιδευτικού Fw 56. Προωθούνταν από κινητήρα Junkers Jumo 210 και ανασυρόμενο σύστημα προσγείωσης, που αποδείχθηκε όμως αρκετά περίπλοκο και επιρρεπές σε βλάβες. Το αρχικό πρωτότυπο (Fw 159 V1) πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση την άνοιξη του 1935, όμως καταστράφηκε όταν πραγματοποιήθηκε προσγείωση χωρίς να έχει επεκταθεί το σύστημα προσγείωσης διότι είχε υποστεί βλάβη. Στο δεύτερο πρωτότυπο (V2) ενσωματώθηκαν βελτιώσεις στο σύστημα προσγείωσης. Σε γενικές γραμμές τα πτητικά χαρακτηριστικά του ήταν καλά, όμως οι ρυθμοί ανόδου και στροφής δεν ήταν ικανοποιητικοί. Επίσης η οπισθέλκουσα του Fw 159 ήταν μεγαλύτερη σε σύγκριση με τα ανταγωνιστικά Arado Ar 80, Heinkel He 112 και Messerschmitt Bf 109. Τελικά στον προαναφερθέντα διαγωνισμό επικράτησε το Bf 109. Αεροσκάφη που σχετίζονται με την ανάπτυξη του Fw 159Focke-Wulf Fw 56 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Focke-Wulf Fw 159 στο Wikimedia Commons
Δηιόκης

Ο Δηιόκης, γιoς του Φραόρτη, κατά τον Ηρόδοτο υπήρξε ο πρώτος βασιλιάς των Μήδων που βασίλεψε κατά πάσα πιθανότητα από το 700 ώς το 647 π.Χ.

 Οι Ασσύριοι ήταν κύριοι της Άνω Ασίας για μια περίοδο 520 χρόνων, όταν οι Μήδοι πρώτοι πήραν τα όπλα και έγιναν ελεύθερος λαός. Το παράδειγμα τους το ακολούθησαν και άλλα έθνη, ώσπου σιγά σιγά όλοι οι λαοί αυτού του μέρους της ηπείρου κέρδισαν την ανεξαρτησία τους. Τα χρόνια μετά την ανεξαρτησία τους οι Μήδοι δεν είχαν οργανωμένη κυβέρνηση και ζούσαν σε μικρούς οικισμούς. Ο Δηιόκης ήταν ένας εξαιρετικά ικανός άνθρωπος που διψούσε για εξουσία. Είχε διακριθεί ιδιαίτερα στην απονομή δικαιοσύνης και στο χωριό του όλοι πήγαιναν σ’ αυτόν να κρίνει τις διαφορές τους. Φιλοδοξώντας να πάρει όλες τις εξουσίες στα χέρια του έκανε το καθήκον του όσο καλύτερα μπορούσε για να κερδίσει την εύνοια των συμπολιτών του. Έτσι, η φήμη της αμεροληψίας και της ακεραιότητας του διαδόθηκε και στα άλλα χωριά και συνεπώς όλοι άρχισαν να τον συμβουλεύονται για να αντικαταστήσουν τα διεφθαρμένα νομικά τους συστήματα. Στο τέλος, όλοι απευθύνονταν σ’ αυτόν. Ο Δηιόκης όταν πια είχε αποκτήσει μεγάλο αριθμό πελατών ανακοίνωσε ότι θα σταματήσει να κρίνει τις διαφορές των άλλων γιατί ήταν αντίθετο απ’ το συμφέρον του να ασχολείται σε όλη του τη ζωή με τα προβλήματα των άλλων και να παραμελεί της δικές του υποθέσεις. Έτσι οι Μήδοι και εξαιτίας αυτής του της απόφασης, αλλά και επειδή οι ληστείες είχαν αυξηθεί και η περιφρόνηση των νόμων ήταν μεγάλη έκαναν γενική συνέλευση όπου ο Δηιόκης κηρύχθηκε βασιλιάς των Μήδων, προκειμένου να οργανωθεί καλύτερα η κοινωνία τους και αντιμετωπιστεί το υφιστάμενο χάος. Η πρώτη ενέργεια του Δηιόκη, με τη συγκατάθεση των Μήδων, όταν πήρε την εξουσία, ήταν να χτίσει ένα μεγάλο και καλά οχυρωμένο παλάτι και να αποκτήσει προσωπική φρουρά. Κατόπιν, έπεισε εκ νέου τους Μήδους να χτίσουν την πρωτεύουσα, μια τεράστια πόλη που πήρε το όνομα Αγβάτανα. Όταν οι οικοδομικές εργασίες τελείωσαν ο Δηιόκης καθιέρωσε το τυπικό της βασιλείας : Η επικοινωνία με τον βασιλιά θα γινόταν μόνο μέσω αγγελιοφόρων Κανείς δεν επιτρεπόταν να δει τον βασιλιά Κανείς δεν επιτρεπόταν να φτύσει και να γελάσει εν παρουσία του βασιλιάΣκοπός αυτών των νόμων ήταν να μειώσει τις πιθανότητες κάποιας πιθανής συνωμοσίας που πίστευε πως θα προέρχονταν από τους εξέχοντες (από σημαντικές οικογένειες) συνομήλικούς του, εξίσου ικανούς με αυτόν και να προσδώσει μυστικότητα και συνεπώς ακόμα περισσότερο κύρος στο πρόσωπο του "απρόσιτου" βασιλιά. Όταν κατοχύρωσε την εξουσία του συνέχισε την αυστηρή απονομή της δικαιοσύνης, όπου όλες οι καταγγελίες του στέλνονταν γραπτώς. Το επίτευγμα του Δηιόκη ήταν ότι κατάφερε να ενώσει όλο το έθνος των Μήδων. Ο Δηιόκης πέθανε μετά από βασιλεία πενήντα τριών χρόνων. Τον διαδέχτηκε ο γιος του, Φραόρτης. Ηρόδοτος, Ιστορία 1 Κλειώ, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα: Ιούλιος 1994, σσ. 157-65, ISBN 978-960-352-070-2.
Κλοπή

Η κλοπή είναι έγκλημα που τιμωρείται από τον Ποινικό Κώδικα στα άρθρα 372 ΠΚ επ. Είναι η αφαίρεση ξένου κινητού πράγματος από την κατοχή άλλου με σκοπό την παράνομη ιδιοποίηση. Στη βασική της μορφή είναι πλημμέλημα και τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών.

 Τα βασικά στοιχεία της αντικειμενικής υπόστασης είναι το κινητό πράγμα: η καταπάτηση ξένων ακινήτων δεν μπορεί ποτέ να χαρακτηριστεί ως κλοπή η αφαίρεση από την κατοχή άλλου: αν το πράγμα βρίσκεται ήδη στην κατοχή του δράστη πριν αποφασίσει ο τελευταίος να το ιδιοποιηθεί (είτε γιατί του το έχει εμπιστευθεί ο κύριος είτε γιατί το πήρε για άλλο λόγο), τότε διαπράττεται υπεξαίρεση και όχι κλοπή. ο σκοπός της παράνομης ιδιοποίησης: το στοιχείο αυτό βρίσκεται μεταξύ υποκειμενικής και αντικειμενικής υπόστασης. Ο δράστης πρέπει να έχει σκοπό τη στιγμή της αφαίρεσης του πράγματος να το ιδιοποιηθεί. Δεν είνει κλοπή η αφαίρεση ξένου πράγματος με σκοπό την πρόσκαιρη χρήση και κατόπιν επιστροφή του στον αρχικό κάτοχο (αυτό δε σημαίνει όμως ότι πάντοτε επιτρέπεται, βλ. και ΠΚ 374Α -κλοπή χρήσης μεταφορικού μέσου).Η αφαίρεση δεν πρέπει να έχει γίνει με βία, αλλιώς ο δράστης διαπράττει ληστεία και όχι κλοπή. Η κλοπή απαιτεί δόλο του δράστη, κλοπή εξ αμελείας δεν υπάρχει. Ο δράστης πρέπει να έχει επιπλέον και σκοπό παράνομης ιδιοποίησης, δόλος μόνο ως προς την αφαίρεση του πράγματος δεν αρκεί. Γι' αυτό και η κλοπή ανήκει στα εγκλήματα "υπερχειλούς υποκειμενικής υπόστασης", επειδή ο νόμος απαιτεί εκτός από το δόλο του δράστη για την τέλεση της περιγραφόμενης πράξης και ένα επιπλέον υποκειμενικό στοιχείο, το σκοπό (εδώ το σκοπό παράνομης ιδιοποίησης), προκειμενου η πράξη να είναι αξιόποινη. Υπάρχουν μορφές κλοπής ανάλογα με το αντικείμενο ή με τον τρόπο που τιμωρούνται βαρύτερα (διακεκριμένη κλοπή). Αν το αντικείμενο είναι "ιδιαίτερα μεγάλης αξίας" ο δράστης τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον δύο ετών. Επίσης α) αν από τόπο προορισμένο για θρησκευτική λατρεία αφαιρέθηκε πράγμα αφιερωμένο σ' αυτή, β) αν αφαιρέθηκε πράγμα επιστημονικής, καλλιτεχνικής, αρχαιολογικής ή ιστορικής σημασίας που βρισκόταν σε συλλογή εκτιθέμενη σε κοινή θέα ή σε δημόσιο οίκημα ή σε άλλο δημόσιο τόπο γ) αν αφαιρέθηκε πράγμα που μεταφερόταν με οποιοδήποτε δημόσιο συγκοινωνιακό μέσο ή ήταν τοποθετημένο σε χώρο προορισμένο για εναπόθεση πραγμάτων προς μεταφορά ή παραλαβή ή μεταφερόταν από ταξιδιώτη δ) αν η κλοπή τελέστηκε από δύο ή περισσότερους που είχαν ενωθεί για να διαπράττουν κλοπές ή ληστείες, ε) αν η πράξη τελέστηκε από πρόσωπο που διαπράττει κλοπές ή ληστείες κατ'επάγγελμα ή κατά συνήθεια ή στ) αν η συνολική αξία των αντικειμένων της κλοπής υπερβαίνει το ποσό των 67.000 Ευρώτότε η κλοπή είναι κακούργημα και τιμωρείται με κάθειρξη μέχρι δέκα ετών. Ελαφρύτερη μορφή κλοπής είναι η κλοπή ευτελούς αξίας (φυλάκιση ως έξι μηνών ή χρηματική ποινή), η οποία μάλιστα αν έγινε από ανάγκη για άμεση χρήση ή ανάλωση μπορεί κατά την κρίση του δικαστηρίου να παραμείνει και ατιμώρητη (πβ. Γιάννης Αγιάννης). Ποινικός Κώδικας
Ντάρμα

Ο όρος Ντάρμα (Σανσκριτικά: धर्म) ή Ντάμμα (Παλικά: धमा) (Φυσικός Νόμος) αναφέρεται στην υφιστάμενη τάξη της Φύσης και της ανθρώπινης ζωής και στην συμπεριφορά που θεωρείται ότι εναρμονίζεται με αυτή την τάξη. Όσον αφορά την ηθική, ορίζεται ως «ορθός τρόπος ζωής» και «ορθή διαγωγή», ειδικά με τη θρησκευτική έννοια. Όσον αφορά την πνευματικότητα, το ντάρμα μπορεί να οριστεί ως «η Οδός των Ανώτερων Αληθειών».

 Ο ελληνικός όρος που επέλεξε τον 3ο αιώνα π.Χ. ο Βασιλιάς Ασόκα σε τμήμα του 13ου ηδίκτου του, όπως εμφανίζεται σε δίγλωσση επιγραφή (ελληνικά και αραμαϊκά) απευθυνόμενη και στους Έλληνες της Βακτρίας που βρέθηκε στην Κανταχάρ του Πακιστάν, για τον όρο Ντάρμα είναι «ΕΥΣΕΒΕΙΑ». Αντίστοιχα ο Βασιλιάς της Βακτρίας Μένανδρος ο Δίκαιος (γύρω στο 100 π.Χ.), μετάφρασε στο νόμισμά του τον όρο «ΔΙΚΑΙΟΥ» (ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΔΙΚΑΙΟΥ ΜΕΝΑΝΔΡΟΥ) σε «DHARMIKASA» (ακολούθου / υποστηρικτή του Ντάρμα). Υπάρχουν λοιπόν δυο μεταφράσεις του όρου Ντάρμα, προερχόμενες από σύγχρονους κατά τους πρώτους αιώνες της χρήσης του: Ευσέβεια και Δικαιοσύνη. Το ντάρμα βρίσκεται στο επίκεντρο των θρησκευτικών και φιλοσοφικών αντιλήψεων που προέρχονται από την Ινδία. Οι κυριότερες «νταρμικές» θρησκείες είναι ο Ινδουισμός (Σανατάνα Ντάρμα), ο Βουδισμός (Μπούντανταρμα), ο Ζαϊνισμός (Τζαΐν Ντάρμα) και ο Σιχισμός, καθώς οι διδασκαλίες όλων αυτών των θρησκειών επικεντρώνεται στο ντάρμα. Σε αυτές τις παραδόσεις, τα πλάσματα που ζουν σε αρμονία με το ντάρμα προχωρούν ταχύτερα προς την Ντάρμα Γιούκαμ, τη Μόκσα ή την Νιρβάνα (δηλαδή, την ατομική απελευθέρωση). Το ντάρμα αναφέρεται επίσης στις διδασκαλίες και τα δόγματα των ιδρυτών αυτών των παραδόσεων, όπως του Γκαουτάμα Βούδα και του Μαχαβίρα. Στην παραδοσιακή ινδουιστική κοινωνία με την δομή των καστών, το ντάρμα αποτελεί τη θρησκευτική και ηθική διδασκαλία των δικαιωμάτων και των καθηκόντων του κάθε ατόμου. Το ντάρμα πιστεύεται ότι έχει θεία καταγωγή κι αφορά τόσο στη δομή και λειτουργία του κόσμου, όσο και της κοινωνίας. Όσον αφορά την κοινωνία, ήταν χωρισμένη πριν από την εγκατάσταση των Αρίων σε τρεις τάξεις, τις βάρνες ή κάστες όπως τις ονόμασαν αργότερα οι Πορτογάλοι άποικοι: α) τους ιερείς ή βραχμάνους, β) τους αριστοκράτες πολεμιστές και γ) τους καλλιεργητές, στους οποίους προστέθηκαν αργότερα οι χειρώνακτες δηλαδή οι κατακτημένοι ντόπιοι λαοί. Σύμφωνα με αυτό το σύστημα των καστών, από τη στιγμή που γεννιέται το άτομο είναι ήδη καθορισμένο σε ποια κάστα θα ανήκει για όλη του τη ζωή, χωρίς καμιά δυνατότητα αλλαγής (έλλειψη κοινωνικής κινητικότητας). Οι κάστες εντάσσονται στην ιδέα του ντάρμα, καθώς ως ντάρμα έχει οριστεί επίσης το σύνολο των κανόνων της κάθε κάστας. Στο τέλος της βεδικής εποχής διαμορφώνεται η αντίληψη ότι στο βάθος του κόσμου βρίσκεται μια θεϊκή πραγματικότητα, ενώ ο κόσμος στον οποίο ζούμε είναι το εξωτερικό-επιφανειακό στρώμα αυτής της θεϊκής πραγματικότητας. Έτσι ο κόσμος χωρίζεται σε δυο μέρη: α) τη θεμελιώδη πραγματικότητα και β) τον φαινόμενο κόσμο. Ινδουϊσμός Βουδισμός Ζαϊνισμός Σιχισμός