IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Σαν Φερνάνδο δελ Βάγιε δε Καταμάρκα

Το Σαν Φερνάντο δελ Βάγιε δε Καταμάρκα (ισπανικά: San Fernando del Valle de Catamarca‎, ΔΦΑ: [saɱ feɾˈnando ðel ˈβaʝe ðe kataˈmaɾka]) είναι η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της επαρχίας Καταμάρκα στη βορειοδυτική Αργεντινή, στον ποταμό Ρίο Βάγιε, στους πρόποδες του Σέρο Αμπάτο. Το όνομα της πόλης συνήθως συντομεύεται ως Καταμάρκα (Catamarca). Το όνομα της πόλης προέρχεται από τις λέξεις qata (πλαγιά) και marka (περιοχή) στη γλώσσα Κέτσουα.Η πόλη, η οποία καλύπτει 684 τετραγωνικά χιλιόμετρα, και βρίσκεται 500 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, έχει περίπου 222.100 κατοίκους σύμφωνα με υπολογισμό του 2019.

 Η πόλη απέχει 1.130 χιλιόμετρα από το Μπουένος Άιρες. Οι κοντινότερες επαρχιακές πρωτεύουσες είναι η Λα Ριόχα (154 χλμ.), η Τουκουμάν (230 χλμ.) και το Σαντιάγο ντελ Εστέρο (209 χλμ.). Πολλοί προσκυνητές μεταβαίνουν στο Σαν Φερνάντο δελ Βάγιε δε Καταμάρκα για να επισκεφθούν την εκκλησία της Παναγίας της Κοιλάδας (1694), η οποία στεγάζει ένα άγαλμα της Nuestra Señora del Valle (Παναγίας της Κοιλάδας).Η Καταμάρκα είναι επίσης το τουριστικό κέντρο της επαρχίας, με την αποικιακή αρχιτεκτονική της, και χρησιμεύει ως κόμβος για πολλά τουριστικά σημεία και εκδρομές, πεζοπορία, εκδρομές με ποδήλατο βουνού, ιππασία και γευσιγνωσία κρασιού. Η πόλη εξυπηρετείται από το Διεθνές Αεροδρόμιο Κορονέλ Φελίπε Βαρέλα (CTC/SANC), με πτήσεις προς το Μπουένος Άιρες. Ένας αρχικός οικισμός, που ονομαζόταν Λόντρες (Londres), ιδρύθηκε στην περιοχή από Ισπανούς αποίκους το 1558. Μόνιμος οικισμός ιδρύθηκε μόλις το 1683, από τον Φερνάντο ντε Μεντόζα ι Μάτε ντε Λούνα.Η πόλη, η οποία είχε μόλις 8.000 κατοίκους το 1882 και συνδέθηκε με σιδηροδρομική γραμμή το 1888, αναπτύχθηκε πολύ αργά και η περιοχή παρέμεινε φτωχή ακόμη και στα μέσα του 20ού αιώνα. Το θερμό ημίξηρο κλίμα (Köppen BSh) της Καταμάρκα έχει μέση ετήσια θερμοκρασία 20 °C και μέση μέγιστη θερμοκρασία 34 °C το καλοκαίρι, με αρκετές ημέρες που συνήθως υπερβαίνουν τους 43 °C, και μέση ελάχιστη θερμοκρασία 5 °C το χειμώνα. Η θερμοκρασία στα ψηλά βουνά μπορεί να πέσει μέχρι τους -30 °C, ωστόσο στην πόλη σπάνια πέφτει κάτω από το μηδέν. Η πόλη δέχεται σχετικά λίγες βροχοπτώσεις από καλοκαιρινές καταιγίδες. Το μεγαλύτερο μέρος των βροχοπτώσεων λαμβάνεται με τη μορφή χιονιού στις ψηλές βουνοκορφές που περιβάλλουν την πόλη. Η γεωργία είναι η κύρια οικονομική δραστηριότητα της πόλης ωστόσο, οι χαμηλές βροχοπτώσεις καθιστούν απαραίτητη την άρδευση. Στις περιοχές των οάσεων κοντά στην πόλη καλλιεργούνται φρούτα και σταφύλια, ενώ υπάρχει σημαντική παραγωγή κρασιού. Άλλες τοπικές παραγωγές περιλαμβάνουν κονσέρβες και χειροποίητα υφαντά πόντσο. Το βαμβάκι και τα βοοειδή είναι σημαντικά από οικονομική άποψη, καθώς και οι εξορύξεις στα ορυχεία Φαραγιόν Νέγρο, Μπάχο δε λα Αλουμπρέρα και Καπιγίτας, όπου εξορύσσεται χρυσός, ασήμι, χαλκός και κασσίτερος. Επίσημος ιστότοπος
Κένεθ Μαπ

Ο Κένεθ Μαπ (αγγλικά: Kenneth Mapp, γενν. στις 2 Νοεμβρίου 1955) ήταν ο 28ος Κυβερνήτης των Αμερικανικών Παρθένων Νήσων από τις 5 Ιανουαρίου 2015 ως τις 7 Ιανουαρίου 2019. Ήταν υποψήφιος ως ανεξάρτητος στις εκλογές για κυβερνήτη το 2010, χωρίς επιτυχία. Το 2014 εξελέγη κυβερνήτης στον δεύτερο γύρο και ανέλαβε καθήκοντα στις αρχές του 2015.

 Γεννήθηκε στο Μπρούκλιν. Ολοκλήρωσε το Γυμνάσιο του Σεν Κρουά το 1973.Παρακολούθησε μαθήματα στο Κολέγιο της Κοινότητας της Νέας Υόρκης και στο Πανεπιστήμιο των Παρθένων Νήσων, χωρίς όμως να αποκτήσει τίτλο μπάτσελορ. Έπειτα από τον τερματισμό της θητείας του ως αντικυβερνήτη το 1999, ολοκλήρωσε το εκπαιδευτικό του πρόγραμμα στην Οικονομική Σχολή του Χάρβαρντ και απέκτησε τίτλο Μάστερ στη Δημόσια Διοίκηση από τη Σχολή Διακυβέρνησης Τζον Φ. Κένεντι στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ. Εργάστηκε ως αστυνομικός στη Νέα Υόρκη και ως αξιωματικός της αστυνομίας στις Παρθένες Νήσους. Ο Μαπ εξελέγη 3 φορές γερουσιαστής στο κοινοβούλιο των Παρθένων Νήσων. Για πρώτη φορά εξελέγη το 1982.Ήταν μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος ως το 2001, οπότε έγινε ανεξάρτητος. Ο Μαπ ήταν υποψήφιος αντικυβερνήτης στις εκλογές του 1994, όταν κυβερνήτης εξελέγη ο Ρόι Λ. Σνάιντερ.Οι Σνάιντερ και Μαπ εξελέγησαν κυβερνήτης και αντικυβερνήτης αντίστοιχα, σε ειδική εκλογή που έγινε στις 22 Νοεμβρίου 1994, επικρατώντας των Δημοκρατικών αντιπάλων τους. Για πρώτη φορά ήταν υποψήφιος στις εκλογές για κυβερνήτη το 2006. Στις εκλογές πήρε 26,78% έναντι 49,33% για τον αντίπαλό του, Τζον ντε Γιονγκ, με τον οποίο αναμετρήθηκε σε δεύτερο γύρο στις 21 Νοεμβρίου 2006. Τελικά, κυβερνήτης εξελέγη ο ντε Γιονγκ με 16.644 ψήφους (57,30%) έναντι 12.402 ψήφους (42,70%) για τον Μαπ. Ο Μαπ διεκδίκησε ξανά το αξίωμα του Κυβερνήτη για πρώτη φορά ως ανεξάρτητος, στις εκλογές του Νοεμβρίου του 2010, με υποψήφιο αντικυβερνήτη τον καθηγητή Μαλίκ Σέκου.Οι γενικές εκλογές διενεργήθηκαν στις 2 Νοεμβρίου 2010. Ο τότε κυβερνήτης Τζον ντε Τζονγκ κέρδισε τον Μαπ και εξασφάλισε δεύτερη συνεχή θητεία στο αξίωμα. Ο Ντε Γιονγκ έλαβε 17.535 ψήφους (56,27% των ψήφων) ενώ ο Μαπ ήρθε 2ος με 13.580 ψήφους (43,58%). Αρχικά ο Μαπ αρνήθηκε να παραδεχθεί την ήττα του, επικαλούμενος πιθανές παρατυπίες στην ψηφοφορία και έπειτα από τις συμβουλές του υπεύθυνου για την προεκλογική του εκστρατεία. Ο Μαπ εξελέγη κυβερνήτης, κατεβαίνοντας ως ανεξάρτητος, στις γενικές εκλογές που έγιναν στις 4 Νοεμβρίου 2014. Συγκέντρωσε 47,47% των ψήφων και καθώς κανένας από τους υποψήφιους δεν είχε συμπληρώσει το απαιτούμενο 50%+1 έγινε δεύτερος γύρος στις 18 Νοεμβρίου, όπου αναδείχθηκε νικητής, επικρατώντας με ποσοστό 64% της Ντόνα Κρίστιαν-Κρίστενσεν.Η ορκωμοσία του Μαπ έγινε στις 5 Ιανουαρίου 2015. Ο Μαπ ήταν ξανά υποψήφιος στις εκλογές για κυβερνήτη του 2018. Όμως ηττήθηκε στον δεύτερο γύρο στις 20 Νοεμβρίου 2018 από τον Δημοκρατικό Άλμπερτ Μπράιαν, τζούνιορ με ποσοστό 54,54% έναντι 44,14% για τον Μαπ. Ο πρώτος γύρος διεξήχθη στις 6 Νοεμβρίου 2018 και σε εκείνον ο Μπράιαν είχε λάβει ποσοστό 38% έναντι 33,4 για τον Μαπ.
Δήμος Αβδήρων (πρόγραμμα Καποδίστριας)

Ο Δήμος Αβδήρων του προγράμματος Καποδίστρια ήταν ένας δήμος του νομού Ξάνθης από το 1997 έως το 2010. Από το 2011 συνενώθηκε με άλλους δήμους και σχημάτισε το νέο Δήμο Αβδήρων σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Βρισκόταν στο νοτιοανατολικό άκρο του νομού. Ο δήμος είχε (πραγματικό) πληθυσμό 3.917 κατοίκους το 2001 και καταλάμβάνε έκταση 161.958 στρεμμάτων. Έδρα του ήταν τα Άβδηρα, από τα οποία πήρε και την ονομασία του.

 Στο δήμο περιλαμβάνονται τα εξής 4 δημοτικά διαμερίσματα: Δ.δ. Αβδήρων τα Άβδηρα η Βελόνη η Γκιώνα ο Λεύκιππος οι Παιδικές Κατασκηνώσεις η Πεζούλα η Σκάλα Αβδήρων Δ.δ. Μάνδρας -- η Μάνδρα Δ.δ. Μυρωδάτου το Μυρωδάτο ο Ερωδιός Δ.δ. Νέας Κεσσάνης η Νέα Κεσσάνη ο Λάγος τα Λουτρά Ποταμιάς η Ποταμιά Ο Δήμος Αβδήρων του προγράμματος Καποδίστρια δημιουργήθηκε το 1997 από τις κοινότητες: Κοινότητα Μάνδρας (συστάθηκε το 1928) Κοινότητα Αβδήρων (συστάθηκε το 1924) Κοινότητα Μυρωδάτου (συστάθηκε το 1947) Κοινότητα Νέας Κεσσάνης (συστάθηκε το 1931 ως κοινότητα Πλαστηρίων) Η Κοινότητα ως το 1944 υπαγόταν στον Νομό Ροδόπης. Όλες οι εκλογές έγιναν σε έναν γύρο. Το 1998 έγιναν οι πρώτες δημοτικές εκλογές στον δήμο που συστάθηκε με το Σχέδιο Καποδίστριας. Στοιχεία για το δήμο Αβδήρων από το Υπουργείο Εσωτερικών Αρχειοθετήθηκε 2008-06-11 στο Wayback Machine. Η επίσημη ιστοσελίδα του δήμου
Όσκαρ Άριας

Ο Όσκαρ Άριας (Óscar Rafael de Jesús Arias Sánchez, 1940-) είναι πολιτικός από την Κόστα Ρίκα, πρόεδρος από το 2006 ως το 2010. Ανήκει στο κόμμα PLN (Εθνικό Κόμμα Φιλελευθέρων). Το 1987 τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης, ως επιβράβευση για τις προσπάθειές του ώστε να τερματιστούν οι εμφύλιες συρράξεις στα κράτη της Κεντρικής Αμερικής.

 Γεννήθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου 1940. έγινε Πρόεδρος της Κόστα Ρίκα στις 8 Μαΐου 1986 και διατηρήθηκε στο αξίωμα ως τις 8 Μαΐου 1990, ενώ επανεξελέγη πρόεδρος για δεύτερη φορά στις αμφίρροπες εκλογές του 2006. Σημαντικό ήταν το εκπαιδευτικό του έργο, με κύρια μεταρρύθμιση τη εισαγωγή εξετάσεων στο τέλος του Δημοτικού και του Γυμνασίου. Τον διαδέχθηκε στην πρώτη του θητεία ο Ραφαέλ Καλδερόν. Στις προεδρικές εκλογές που διενεργήθησαν στις 5 Φεβρουαρίου του 2006 τα αποτελέσματα έδειξαν οριακή διαφορά του Άριας από τον αντίπαλό του, Ότον Σόλις και διατάχθηκε η καταμέτρηση των ψηφοδελτίων διά χειρός. Τελικά, στις 7 Μαρτίου, ο Άριας ανακηρύχθηκε νικητής των εκλογών, με διαφορά 18.169 ψήφων (με 40,5% έναντι 40,3% για το Σόλις). Ορκίστηκε εκ νέου πρόεδρος στις 9 Μαΐου 2006. Στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής, ο πρόεδρος Άριας αποκατέστησε τις διπλωματικές σχέσεις της χώρας του με την Κίνα, την Παλαιστινιακή Αρχή και, στις 18 Μαρτίου του 2009, με την Κούβα. Τον διαδέχθηκε στο ύπατο αξίωμα η Λάουρα Τσιντσίγια. Συνέντευξη σε περιοδικό
1223 Νέκαρ

Ο Νέκαρ (Neckar) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,381. Ανακαλύφθηκε το 1931 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του από τον ποταμό Νέκαρ της Γερμανίας.

 Η μέση διάμετρος του Νέκαρ εκτιμάται σε 25,3 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι S (λιθώδης), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,160. Ο Νέκαρ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 7 ώρες και 49 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
908 Βούδα

Η Βούδα (Buda) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,744. Ανακαλύφθηκε το 1918 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από το ένα τμήμα της Βουδαπέστης.

 Η μέση διάμετρος της Βούδας εκτιμάται σε 24,37 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι L, ενώ το άλβεδό της είναι 0,1576. Η Βούδα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 18 ώρες και 12 λεπτά, μία αρκετά αργή περιστροφή για αστεροειδή. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Βίλα Μορντώχ

Η Βίλα Μορντώχ είναι ιστορική έπαυλη της Θεσσαλονίκης κτισμένη το 1905 ως κατοικία του Οθωμανού μεράρχου Σεϊφουλάχ Πασά σε σχέδια του αρχιτέκτονα Ξενοφώντα Παιονίδη. Βρίσκεται στη συμβολή των σημερινών οδών Βασ. Όλγας και 25ης Μαρτίου.

 Κατασκευάστηκε το 1905χρονολογία που προκύπτει και από την υπογραφή του Τούρκου καλλιτέχνη των τοιχογραφιών του εσωτερικού της βίλας Νουρεντίν. Αρχικά αποτέλεσε κατοικία του Τούρκου μεράρχου Σεϊφουλάχ Πασά και κτίσθηκε σε σχέδια του αρχιτέκτονα Ξενοφώντα Παιονίδη. Αργότερα πωλήθηκε στον Σαμουήλ Μορντώχ από τον οποίο και πήρε το όνομά της. Αφού άλλαξε πολλούς ιδιοκτήτες στέγασε για περίπου είκοσι χρόνια (από τις αρχές της δεκαετίας του 1950 μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1970) υπηρεσίες του ΙΚΑ. Από το 1972 μέχρι το 1980 εγκαταλείφθηκε. Αργότερα, το 1986 στη Βίλα Μορντώχ στεγάστηκε η Δημοτική Πινακοθήκη της Θεσσαλονίκης, μέχρι την μεταφορά της στην Κάζα Μπιάνκα. Από το 2013 στεγάζει υπηρεσίες του Ε' διαμερίσματος Θεσσαλονίκης και του Οργανισμού Ρυθμιστικού Θεσσαλονίκης. Η Βίλα Μορντώχ είναι διώροφο κτίσμα με ημιυπόγειο και σοφίτα. Ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της, εκτός από τη συνύπαρξη νεοκλασικών, αναγεννησιακών, μπαρόκ και αρτ-νουβώ στοιχείων (η Βίλα Μορντώχ όπως η Κάζα Μπιάνκα και η Βίλα Πετρίδη ακολουθεί το αρχιτεκτονικό ρεύμα του εκλεκτικισμού) είναι ο κρεμμυδόσχημος τρούλος στην νοτιοδυτική γωνία της και η οκταγωνική πυργοειδής απόληξη. Casa Bianca -Η ζωή στη Θεσσαλονίκη γύρω στα 1900/Το αρχοντικό του Dino Fernandez Diaz, Ιστορική σκιαγραφία και μελέτη αναστηλώσεως του Ν.Κ.Μουτσόπουλου, Θεσσαλονίκη 1998 ΤΟ ΔΕΡΜΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ: Βίλλα Μορντώχ #35(TV100-01/05/22)
Κατάλογος πρωθυπουργών της Ινδίας

Ο Πρωθυπουργός της Ινδίας είναι ο επικεφαλής της κυβέρνησης της Ινδίας. Στο κοινοβουλευτικό σύστημα της Ινδίας, το Σύνταγμα ορίζει τον Πρόεδρο αρχηγό κράτους de jure, αλλά οι de facto εκτελεστικές αρμοδιότητές του ανήκουν στον πρωθυπουργό και το Υπουργικό Συμβούλιο. Διοριζόμενος και ορκιζόμενος από τον Πρόεδρο, ο πρωθυπουργός είναι συνήθως ο ηγέτης του κόμματος ή της συμμαχίας που έχει πλειοψηφία στον Οίκο του Λαού, την κάτω βουλή του διμερούς κοινοβουλίου της Ινδίας.

 Από το 1947, η Ινδία είχε 14 πρωθυπουργούς, 15 συμπεριλαμβανομένου του Γκουλζαριλάλ Νάντα, ο οποίος δύο φορές κατέλαβε το αξίωμα. Ο πρώτος ήταν ο Τζαβαχαρλάλ Νεχρού του κόμματος της Ινδικού Εθνικού Κογκρέσου, ο οποίος ορκίστηκε στις 15 Αυγούστου 1947, όταν η Ινδία απέκτησε την ανεξαρτησία της από τη Βρετανική Αυτοκρατορία. Yπηρετώντας μέχρι τον θάνατό του τον Μάιο του 1964, ο Νεχρού παραμένει ο μακροβιότερος πρωθυπουργός της Ινδίας. Τον διαδέχθηκε ο συνάδελφός του Λαλ Μπαχαντούρ Σαστρί, του οποίου η 19μηνη θητεία έληξε επίσης με τον θάνατό του.Η Ίντιρα Γκάντι, η κόρη του Νεχρού, διαδέχτηκε τον Σαστρί το 1966 για να γίνει η πρώτη και η μόνη γυναίκα πρωθυπουργός της χώρας μέχρι σήμερα. Έντεκα χρόνια αργότερα, έχασε τη λαϊκή εντολή υπέρ του Κόμματος Τζανάτα, του οποίου ο ηγέτης Μοραρτζί Ντεσάι έγινε ο πρώτος πρωθυπουργός που δεν προερχόταν από το κόμμα του Ινδικού Εθνικού Κογκρέσου. Μετά την παραίτησή του το 1979, ο πρώην αναπληρωτής του, Τσαράν Σινγκ, ανέλαβε προσωρινά τα καθήκοντά του, έως ότου η Ίντιρα Γκάντι ψηφιστεί και πάλι, έξι μήνες αργότερα, πρωθυπουργός της Ινδίας. Η δεύτερη θητεία της ως πρωθυπουργού έληξε πέντε χρόνια αργότερα στις 31 Οκτωβρίου 1984, όταν δολοφονήθηκε από τους σωματοφύλακές της. Ο γιος της Ρατζίβ Γκάντι ορκίστηκε έπειτα ως νέος πρωθυπουργός της Ινδίας, το τρίτο μέλος της οικογένειάς του που έφτασε στο αξίωμα αυτό. Τα μέλη της οικογένειας Νεχρού-Γκάντι έχουν διατελέσει συνολικά πρωθυπουργοί για 37 χρόνια και 303 ημέρες.
Νέλσον Εβόρα

Ο Νέλσον Εβόρα (Nelson Évora, γενν. 20 Απριλίου 1984 στην Ακτή Ελεφαντοστού) είναι Πορτογάλος αθλητής του άλματος εις τριπλούν. Είναι ο χρυσός Ολυμπιονίκης στο τριπλούν το 2008. Έχει κερδίσει το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2007, και παράλληλα έχει κερδίσει άλλα τρία μετάλλια σε ίδιες διοργανώσεις. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018 κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο άλμα τριπλούν.

 Γεννήθηκε στην Ακτή Ελεφαντοστού, με γονείς που μετανάστευσαν από το Πράσινο Ακρωτήριο. Όταν ήταν 5 ετών, μετανάστευσε στην Πορτογαλία. Έχει ακόμη στην κατοχή του ακόμη τα ρεκόρ Πράσινου Ακρωτηρίου και στο άλμα εις μήκος και στο τριπλούν, που είχε κάνε πριν το 2001. Στα επόμενα χρόνια που πια συμμετείχε με την Πορτογαλία, έγινε ένας εξαίρετος αθλητής του τριπλούν με πολλές επιτυχίες.
Σφαιροβολία στους Ολυμπιακούς Αγώνες

Η σφαιροβολία είναι ένα κλασικό αγώνισμα στίβου των Ολυμπιακών Αγώνων. Πρόκειται για ένα από τα 12 αγωνίσματα του στίβου που βρίσκονται συνεχώς στο πρόγραμμα των αγώνων από την Α΄ Ολυμπιάδα του 1896 της Αθήνας. Το αντίστοιχο γυναικείο αγώνισμα μπήκε στο ολυμπιακό πρόγραμμα το 1948, στην Ολυμπιάδα του Λονδίνου.

 Το 1912 στη Στοκχόλμη δοκιμάστηκε και η σφαιροβολία με δύο χέρια αλλά το πείραμα δεν επαναλήφθηκε. Στους μεσοολυμπιακούς του 1906 στην Αθήνα διεξήχθη και το παραπλήσιο αγώνισμα της λιθοβολίας αλλά δεν εντάχθηκε ποτέ στο ολυμπιακό πρόγραμμα των κανονικών Ολυμπιάδων. Μέχρι το 1968 στα χρυσά μετάλλια κυριαρχούσαν οι αθλητές των ΗΠΑ με μικροεξαιρέσεις. Στη συνέχεια κατά κανόνα επικρατούν Ευρωπαίοι ρίπτες. Στις γυναίκες κυριαρχούν οι αθλήτριες της ΕΣΣΔ και της Ανατολικής Ευρώπης γενικότερα. Φυσιογνωμίες του αθλήματος με δυο συνεχόμενα χρυσά μετάλλια κι ένα ασημένιο υπήρξαν οι Αμερικανοί Ραλφ Ρόουζ (1904, 1908 και ασημένιο το 1912) και Πάρι Ο’ Μπράιεν (1952, 1956 και ασημένιο το 1960). Στις γυναίκες δύο χρυσά κατέκτησε η Σοβιετική Ταμάρα Πρες (1960, 1964), που πήρε και ένα χρυσό στη δισκοβολία (1964) και η Αυστραλή Βάλερι Άνταμς με δύο χρυσά (2008, 2012) και τέσσερα συνολικά. Η Ελλάδα έχει ένα ασημένιο κι ένα χάλκινο μετάλλιο στο αγώνισμα. Τα κατέκτησαν οι Μιλτιάδης Γκούσκος και Γεώργιος Παπασιδέρης αντίστοιχα το 1896 στην Α΄ Ολυμπιάδα. 1896 Ρόμπερτ Γκάρετ 1900 Ρίτσαρντ Σέλντον 1904 Ραλφ Ρόουζ 1908 Ραλφ Ρόουζ 1912 Πάτρικ Μακντόναλντ 1920 Βίλε Πόρχολα 1924 Κλάρενς Χάουζερ 1928 Τζον Κουκ 1932 Λίο Σέξτον 1936 Χανς Βέλκε 1948 Γουίλμπουρ Τόμσον 1952 Πάρι Ο’ Μπράιεν 1956 Πάρι Ο’Μπράιεν 1960 Γουίλιαμ Νίντερ 1964 Ντάλας Λονγκ 1968 Ράντι Μάτσον 1972 Βουαντίσουαφ Κόμαρ 1976 Ούντο Μπάγερ 1980 Βλαντιμίρ Κισέλιοφ 1984 Αλεσάντρο Αντρέι 1988 Ουλφ Τίμερμαν 1992 Μάικ Στουλτς 1996 Ράντι Μπαρνς 2000 Άρσι Χάργιου 2004 Γιούρι Μπιλόνογκ 2008 Τόμας Μαγέφσκι 2012 Τόμας Μαγέφσκι 2016 Ράιαν Κράουζερ 2021 Ράιαν Κράουζερ 1948 Μισλέν Οστερμέγιερ 1952 Γκαλίνα Ζίμπινα 1956 Ταμάρα Τισκέβιτς 1960 Ταμάρα Πρες 1964 Ταμάρα Πρες 1968 Μαργκίτα Γκούμελ 1972 Ναντέζντα Τσιζόβα 1976 Ιβάνκα Χρίστοβα 1980 Ιλόνα Σλούπιανεκ 1984 Κλάουντια Λος 1988 Νατάλια Λισόφσκαγια 1992 / Σβετλάνα Κριβελιόβα (Ενωμένη Ομάδα της πρώην ΕΣΣΔ) 1996 Άστριντ Κούμπερνους 2000 Γιανίνα Καρόλτσικ 2004 Γιουμιλέιδι Κουμπά 2008 Βάλερι Άνταμς 2012 Βάλερι Άνταμς 2016 Μισέλ Κάρτερ 2021 Γκονγκ Λιτζιάο "Οι Ολυμπιονίκες 1896-1980", Χρυσός Τύπος ΑΕ. "Ολυμπιάδα 80", Olympic Press. Τοm McNab, "Ολυμπιακοί Αγώνες 1984", Bell. "Η Ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων", Εκδοτική Αθηνών.
Ανέστης Αθανασίου

Ο Ανέστης Αθανασίου (15 Μαρτίου 1912 - 30 Μαίου 1984) ήταν Έλληνας τραγουδιστής και παίκτης του μπουζουκιού του ρεμπέτικου. Αναφέρεται πολλές φορές και ως Ανέστος "Γύφτος" Αθανασίου, λόγω της τσιγγάνικης καταγωγής του .

 Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη στις 15 Μαρτίου του 1912. Συνόδευε για πολλά χρόνια, σαν δεύτερο μπουζούκι, τον Βασίλη Τσιτσάνη στην ορχήστρα του. Κατοικούσε στη Ανάσταση, κοντά στη Δραπετσώνα, πάντοτε κυκλοφορούσε με περιποιημένα κοστούμια, ήταν λιγομίλητος και σοβαρός. Στα τέλη της δεκαετίας του ' 50 ανήκε στην ορχήστρα του Καζαντζίδη. Πέθανε σε ηλικία 72 ετών στις 30 Μαΐου του 1984.
Campari

Το Campari ή Καμπάρι αποτελεί ιταλικό αλκοολούχο λικέρ, που θεωρείται απεριτίφ (20,5%, 21%, 24%, 25% ή 28,5% ABV, ανάλογα με τη χώρα στην οποία πωλείται), που παράγεται από την έγχυση βοτάνων και φρούτων (συμπεριλαμβανομένου του μυρτόφυλλου νερατζιού και του κασκαρίλα) σε αλκοόλ και νερό. Είναι πικρό ποτό που χαρακτηρίζεται από το σκούρο κόκκινο χρώμα του.

 Το Campari χρησιμοποιείται συχνά σε κοκτέιλ και συνήθως σερβίρεται με σόδα ή χυμό εσπεριδοειδών (συνήθως ροζ χυμός γκρέιπφρουτ), συχνά γαρνιρισμένο με φέτα πορτοκαλιού ή λάιμ (κυρίως στην Αυστραλία) ή αναμεμειγμένο με προσέκο ως σπριτς. Παράγεται από τον όμιλο Davide Campari, μια πολυεθνική εταιρεία με έδρα την Ιταλία. Το Campari είναι ένα απαραίτητο συστατικό στο κλασικό κοκτέιλ Νεγκρόνι, το Γκαριμπάλντι, το Αμερικάνο (το οποίο ονομάστηκε σε μια εποχή που λίγοι Αμερικανοί γνώριζαν το Campari) και το σπριτς (ένα απεριτίφ δημοφιλές στη βόρεια Ιταλία). Στην ιταλική αγορά, Campari αναμεμειγμένο με σόδα πωλείται σε ατομικές φιάλες ως σόδα Campari (10% αλκοόλη κατ' όγκο). Συσκευάζεται σε ένα χαρακτηριστικό μπουκάλι που σχεδιάστηκε από τον Φορτουνάτο Ντέπερο το 1932. Το Campari επινοήθηκε το 1860 από τον Γκασπάρε Καμπάρι στη Νοβάρα της Ιταλίας. Αρχικά ήταν χρωματισμένο με βαφή καρμίνης, που προερχόταν από θρυμματισμένα έντομα κοχενίλης, που έδωσαν στο ποτό το χαρακτηριστικό κόκκινο χρώμα του. Διέκοψε τη χρήση της καρμίνης το 2006.Το 1904, το πρώτο εργοστάσιο παραγωγής της Campari άνοιξε στο Σέστο Σαν Τζοβάνι, κοντά στο Μιλάνο, Ιταλία. Υπό τη διεύθυνση του Νταβίντε Καμπάρι, γιου του Γκασπάρε, η εταιρεία άρχισε να εξάγει το ποτό, πρώτα στη Νίκαια στην καρδιά της Γαλλικής Ριβιέρας και μετά στο εξωτερικό. Η μάρκα Campari διανέμεται πλέον σε περισσότερες από 190 χώρες. Το Campari είναι σήμα κατατεθέν της Davide Campari Milano SPA, που αποτελεί μέρος του Gruppo Campari.
Ταξιανθία

Η ταξιανθία είναι μια ομάδα ή ένα σύμπλεγμα λουλουδιών που διατάσσονται σε ένα στέλεχος, που αποτελείται από έναν κύριο κλάδο ή μια περίπλοκη διάταξη κλαδιών. Μορφολογικά, είναι το τροποποιημένο τμήμα του βλαστού των φυτικών σπόρων όπου σχηματίζονται άνθη στον άξονα ενός φυτού. Υπάρχει η ομοιόμορφη ταξιανθία και η ταξιανθία Pluriflora.

 Μπορεί να είναι: τερματική, δηλαδή, αφού το λουλούδι μαραθεί, ο μίσχος λουλουδιών πεθαίνει, μασχαλιαία, που σημαίνει ότι η ταξιανθία προκύπτει από ένα κλαδί που θα συνεχίσει να μεγαλώνει μετά την ανθοφορία.Και οι δύο μπορεί να αποτελούνται από μίσχο (το στέλεχος που συνδέει κάθε λουλούδι με το άνθος) και bracts (φύλλα που προστατεύουν το λουλούδι). Αρκετά λουλούδια αναδύονται από κάθε στέλεχος, το οποίο μπορεί να είναι πολύ μικρό (όπως συμβαίνει με το φυτό ρυζιού), ή κάπως μεγαλύτερο (όπως αυτά του βολβοειδούς Amaryllis). Μπορούν επίσης να αποτελούνται από μίσχους και bracts.
Βύρων Λεοντάρης

Ο Βύρων Λεοντάρης (Νιγρίτα Σερρών, 1932 - Αθήνα, 7 Αυγούστου 2014) ήταν ποιητής και κριτικός δοκιμιογράφος της δεύτερης μεταπολεμικής γενιάς. Άρχισε να δημοσιεύει τα γραπτά του το 1954. Το 1997 έλαβε το Κρατικό Βραβείο ποίησης για το έργο του «Εν γη αλμυρά». Μια σημαντική λυρική φωνή, της ελληνικής λογοτεχνίας.

 Γεννήθηκε στο 1932 τη Νιγρίτα Σερρών. Μεγάλωσε στο νησί από το οποίο καταγόταν, τη Σάμο μέχρι το 1939 οπότε η οικογένειά του μετακόμισε στην Αθήνα. Την περίοδο 1952 - 1956 σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στη συνέχεια άσκησε τη δικηγορία. Άρχισε να δημοσιεύει ποιήματα (τη συλλογή του «Γενική αίσθηση») το 1954. Έφυγε από τη ζωή 6 Αυγούστου του 2014 σε ηλικία 83 ετών. Δημοσίευσε ποιήματα αλλά και κριτικά δοκίμια. Κείμενά του δημοσιεύτηκαν στα περιοδικά Κριτική, Εφημερίδα των Ποιητών, Επιθεώρηση Τέχνης, Σημειώσεις (μέλος στην εκδοτική του ομάδα), Ενδοχώρα και σε άλλα. Συνεργάστηκε με τα λογοτεχνικά περιοδικά Μαρτυρίες, Επιθεώρηση Τέχνης, Τομές, Κρητική, Μανδραγόρας. Εξέδωσε το δοκιμιακό τόμο για τον Αλεξανδρινό Καβάφη ο έγκλειστος. Είχε αδελφούς τον Μανόλη Λαμπρίδη, δοκιμιογράφο, κριτικό και μεταφραστή και τον ποιητή Ανδρέα Λεοντάρη. Σύζυγος του Βύρωνα Λεοντάρη είναι η ποιήτρια Ζέφη Δαράκη και γιος του ο Γιάννης Λεοντάρης, σκηνοθέτης κινηματογράφου. Γενική αίσθηση (1954) Ορθοστασία (1957) Ομίχλη του μεσημεριού (1959) Ανασύνδεση (1962) Κρύπτη (1968) Ψυχοστασία (1972), ISBN 960-17-0039-0 Μόνον δια της λύπης... (Έρασμος, 1976, 2η έκδοση 2006), ISBN 978-960-89144-0-7 Ψυχοστασία. Ποιήματα 1949-1976 (Ύψιλον, 1983, 2η έκδοση 2006, ISBN 978-960-17-0039-7 Η ποίηση της ήττας (Αθήνα, Έρασμος, 1983) Εκ περάτων (Ύψιλον, 1986), ISBN 960-17-0038-2 Εν γη αλμυρά (Έρασμος, 1996), 978-960-6870-23-1, Κρατικό Βραβείο ποίησης 1997, Βραβείο ποίησης του περιοδικού Διαβάζω. Έως... (Νεφέλη, 2003), ISBN 960-211-699-4, ISBN 978-960-211-699-9 Μόνον δια της λύπης , Έρασμος (2006) Η ποίηση της ήττας· Ελληνικά κείμενα και μελέτες. Αθήνα, Έρασμος,1983. Καβάφης ο έγκλειστος· Δοκίμιο υπεράσπισης του ποιητή έναντι της ποίησης. Αθήνα, Έρασμος, 1983, ISBN 978-960-6870-27-9 Δοκίμια για την ποίηση. Αθήνα, Έρασμος, 1985. Γραφή και βιβλίο. Θεσσαλονίκη, Χειρόγραφα, 1990. Κείμενα για την ποίηση , Αθήνα, Νεφέλη, 2001, ISBN 960-211-584-Χ, ISBN 978-960-211-584-8 Aldebaran Δημήτρης Κογιάννης Ανδριανός Παπαμάρκου : 12 μελοποιημένα ποιήματα: Συντελεστές: Κώστας Βάρναλης, Κλείτος Κύρου, Μαρία Πολυδούρη, Ναπολέων Λαπαθιώτης, Βύρων Λεοντάρης, Κώστας Καρυωτάκης, Κώστας Ουράνης, Ρώμος Φιλύρας, Άγγελος Σφακιανάκης, Επιμελητής, Δημήτριος Αποστολίδης, Εικονογράφος, 1η έκδοση, Αθήνα, Μικρός Ήρως, 2013, ISBN 978-618-81061-0-9 Αφιέρωμα, Κουκούτσι, τχ. 9 (Χειμ. 2013-Άνοιξη 2014), σ. 92-126 Η ποίηση της ήττας: αφιέρωμα , Μανδραγόρας, τχ. 25 (Μαρ.-Ιουλ. 2001), σ. 73-100 Παντελιά, Στυλιανή, Το θαμπό είδωλο στον καθρέφτη: Βύρων Λεοντάρης, Πόρφυρας, τχ. 86 (Απρ.-Ιουν. 1998), σ. 632-642
Όταν Ξέσπασε η Βία

Η ταινία Όταν Ξέσπασε η Βια (Πρωτότυπος τίτλος Deliverance), είναι θρίλερ παραγωγής 1972 σε σκηνοθεσία Τζον Μπούρμαν. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι οι Τζον Βόιτ, Μπαρτ Ρέυνολντς, Νεντ Μπίτι και Ρόνι Κοξ. Η ταινία αναφέρεται στο εφιαλτικό σαββατοκύριακο που βιώνει μια ομάδα τεσσάρων αντρών όταν αφήνουν τις δουλειές τους στη μεγαλούπολη για να έρθουν σε επαφή με τη φύση και βασίζεται στο μυθιστόρημα του Τζέιμς Ντίκι, με τίτλο Deliverance. Ο ίδιος ο Ντίκι διασκεύασε το μυθιστόρημά του για τη μεγάλη οθόνη. Η ταινία έλαβε την εύνοια των κριτικών και αποτέλεσε εισπρακτική επιτυχία και πλέον θεωρείται ως μια από τις σημαντικότερες της δεκαετίας του '70. Φημίζεται για τη σκηνή όπου ένας από την παρέα των τεσσάρων ανδρών συνοδεύει με την κιθάρα έναν νεαρό χωρικό, ο οποίος παίζει με το μπάντσο το τραγούδι Dueling Banjos και για την αποτρόπαια σκηνή του βιασμού. Η ταινία επιλέχθηκε να φυλαχθεί για διατήρηση στο Εθνικό Αρχείο Κινηματογράφου των ΗΠΑ από την Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου το 2008, με αιτιολόγηση πως είναι "πολιτιστικά, ιστορικά και αισθητικά σημαντική", ήταν ένα μια από τις 25 πρώτες ταινίες που τιμήθηκαν με αυτόν τον τρόπο. Η ταινία έλαβε τρεις υποψηφιότητες για Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας.

 Η πεδιάδα του ποταμού Καχουλαβάσι στη Νότια Τζόρτζια αποτελεί έναν από τους εναπομείναντες υδροβιότοπους της Πολιτείας, του οποίου η μορφολογία πρόκειται να αλλάξει μετά την κατασκευή φράγματος. Πριν γίνει αυτή η αλλαγή τέσσερις επιχειρηματίες από την πόλη της Ατλάντα σκοπεύουν να περάσουν το σαββατοκύριακο τους εκεί κάνοντας κανό και όντας σε επαφή με τη φύση. Έτσι ο Εντ Τζέντρι (Τζον Βόιτ), ο Λούις Μέντλοκ (Μπαρτ Ρέινολντς), ο Μπόμπι Τρίπι (Νεντ Μπίτι) και ο Ντρου Μπάλιντζερ (Ρόνι Κοξ), αφήνουν τις οικογένειές τους για να ζήσουν μια περιπέτεια που πρόκειται να αποβεί εφιαλτική. Στα μισά του ταξιδιού έχουν να αντιμετωπίσουν την ορμή του ποταμού και την επιθετικότητα των ντόπιων της περιοχής που τους παραμονεύουν από μακριά, με έναν από εκείνους να βιάζει τον Μπόμπι. Οι τέσσερις τους προσπαθούν με νύχια και με δόντια να μείνουν ζωντανοί κάνοντας πράγματα τα οποία ποτέ τους δε θα περίμεναν και φτάνοντας μέχρι και στο φόνο. Η ταινία προτάθηκε για 3 βραβεία Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, το οποίο και έχασε από την ταινία του Φράνσις Φορντ Κόπολα Ο Νονός (The Godfather, 1972). Ήταν επίσης υποψήφια για Όσκαρ Σκηνοθεσίας το οποίο ο Τζον Μπούρμαν έχασε από τον Μπομπ Φόσι. Υποψηφιότητα: Καλύτερης Ταινίας – Τζον Μπούρμαν Σκηνοθεσίας - Τζον Μπούρμαν Μοντάζ - Τομ Πρίστλεϊ Όταν Ξέσπασε η Βία στην IMDb
Λιοντάρι της Κατάνγκα

Το λιοντάρι της Κατάνγκα ή Νοτιοδυτικό Αφρικανικό λιοντάρι (Panthera leo bleyenberghi - Πάνθηρ ο λέων του Μπλέγιενμεργκ) είναι υποείδος λιονταριού που ζει στη Νοτιοδυτική Αφρική.Εκτείνεται στη Ναμπίμπια,στην Ανγκόλα,στο Ζαΐρ,στη Ζαμπία,στη Ζιμπάμπουε και στην Μποτσουάνα.Η παλιά του κατανομή συμβαδίζει με τη νέα,αν και σε πολύ πιο περιορισμένη έκταση,λόγω του κυνηγιού που υφιστόταν από τους αποίκους.Η κατάστασή του είναι κρίσιμη,αλλά δεν κινδυνεύει άμεσα από εξαφάνιση.

 Το λιοντάρι της Κατάνγκα ακολουθεί το τυπικό μέγεθος των λιονταριών,με μήκος μέχρι 2,5 μέτρα και βάρος μέχρι 250 κιλά.Η χαίτη του είναι μεγάλη και φουντωτή,με πιο ανοιχτά χρώματα από των υπολοίπων λιονταριών.Τα θηλυκά μόνο έχουν μαύρα σημάδια πίσω από τα αυτιά τους,αλλά όχι στις κορυφές όπως έχει το λιοντάρι του Ακρωτηρίου και στα αρσενικά και στα θηλυκά. Το λιοντάρι της Κατάνγκα τρέφεται με γκνου,ζέβρους,φακόχοιρους,βουβάλια,αντιλόπες,γαζέλες,και σπάνια με μωρά καμηλοπαρδάλεων.Όταν δε βρίσκει τροφή επιτίθεται στα κατοικίδια ζώα,με αποτέλεσμα να υφίσταται άγριο κυνήγι,παρά τις νομοθεσίες που το απαγορεύουν. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Panthera leo bleyenberghi στο Wikimedia Commons
Ζαχαρίας Δοξαστάκης

Ο Ζαχαρίας Δοξαστάκης ήταν Δήμαρχος στο Δήμο Χερσονήσου από το 2010 έως το 2014. Σήμερα είναι Αντιπεριφερειάρχης Κρήτης στον Τομέα Διοίκησης και Οργάνωσης, Τακτικό Μέλος της Επιτροπής Περιβάλλοντος και Χωροταξίας και Περιφερειακός Σύμβουλος Ηρακλείου.Γεννήθηκε το 1959 στη Χερσόνησο Ηρακλείου, είναι παντρεμένος και έχει τρία παιδιά.

 Είναι Πτυχιούχος Παντείου Πανεπιστημίου της Ανωτάτης Σχολής Πολιτικών Επιστημών, Πτυχιούχος της ΑΣΤΕ, Τμήμα Τουριστικών Επιχειρήσεων και Τελειόφοιτος της Σχολής Νομικών, Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών. Συντονιστής Λειτουργιών (City Manager) της Οργανωτικής Επιτροπής Ολυμπιακών Αγώνων στην Ολυμπιακή πόλη του Ηρακλείου τα έτη 2003 - 2004 Ειδικός Σύμβουλος Δημάρχου Ηρακλείου Κρήτης από το 2005 έως και το 2010. Πλούσια συγγραφική δραστηριότητα σε θέματα: Οργάνωσης και Λειτουργίας Δημοτικής Αστυνομίας, Διοικητικής Δικονομίας - Διοικητικής Διαδικασίας – Πολεοδομικής Νομοθεσίας, Νέου Κοινοτικού και Δημοτικού Κώδικα, Θέματα θεσμικού και οικονομικού χαρακτήρα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και Τουριστικής Ανάπτυξης. Έχει διατελέσει Πρόεδρος της Κοινότητας Λιμένος Χερσονήσου από το 1986 έως το 1998 και Δήμαρχος του Δήμου Χερσονήσου από το 1999 μέχρι το 2002,. Επικεφαλής της παράταξης «Δημοτική Συνεργασία» και Δημοτικός Σύμβουλος του Δήμου Χερσονήσου από 2003 έως το 2010.. Εκλεγμένο μέλος του Δ.Σ. της Κεντρικής Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων για το διάστημα από 1995 έως 2006.Πρόεδρος της μόνιμης Επιτροπής Θεσμών της ΚΕΔΚΕ από το 1995 έως το 2006 και εκπρόσωπος της ΚΕΔΚΕ ως μέλος στην τριμελή Επιτροπή Τουρισμού του Υπουργείου Τουριστικής Ανάπτυξης από το 2004 έως το 2006.Εκλεγμένο μέλος του Δ.Σ. της Τοπικής Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων Ν. Ηρακλείου από το 1991 έως το 2006 και Αντιπρόεδρος της Ένωσης. Ανέπτυξε πλούσια αυτοδιοικητική δράση ως μέλος Διοικητικών Συμβουλίων φορέων σε τοπικό και εθνικό επίπεδο. Βιογραφικό Ζαχαρία Δοξαστάκη από την επίσημη ιστοσελίδα του Δήμου Χερσονήσου.
Νιζνιβάρταφσκ

Το Νιζνεβάρτοφσκ (ρωσικά: Нижневартовск‎) είναι πόλη του Αυτόνομου θύλακα της Χαντίας - Μανσίας, στην Ρωσική Ομοσπονδία. Το Νιζνεβάρτοφσκ είναι μία από τις λίγες πόλεις της Ρωσίας που ξεπερνά τον πληθυσμό του διοικητικού κέντρου του ομοσπονδιακού κράτους που ανήκει. Σύμφωνα με την Ρωσική απογραφή του 2010, η πόλη είχε 251.694 κατοίκους, αριθμός που έχει αυξηθεί σε σχέση με απογραφές άλλων ετών.Το Νιζνεβάρτοφσκ είναι επίσης μια από τις πιο πλούσιες πόλεις της Ρωσίας λόγω της έντονης παρουσίας και εξόρυξης πετρελαίου στην περιοχή.

 Το Νιζνεβάρτοφσκ ιδρύθηκε το 1909 ως σημείο εξυπηρέτησης για εμπορικά ατμόπλοια που λειτουργούσαν στον ποταμό Ομπ για να αποκτήσουν αποθέματα καυσόξυλων για να τροφοδοτήσουν τα σκάφη τους. Έτσι, σταδιακά δημιουργήθηκε ένα καινούργιο χωριό, με πέντε σπίτια και πληθυσμό έντεκα ανθρώπων. Στις αρχές του 1924, σχηματίστηκε το πρώτο αγροτικό συμβούλιο. Το Νιζνεβάρτοφσκ παρέμεινε σχετικά μικρός οικισμός μέχρι τη δεκαετία του 1960, όταν οι σοβιετικές αρχές άρχισαν ευρεία έρευνα για εύρεση πετρελαίου στην περιοχή της Δυτικής Σιβηρίας, ανακαλύπτοντας το πετρελαϊκό πεδίο Σαμοτλόρ (Самотло́р), ένα από τα μεγαλύτερα πετρελαϊκά πεδία στον κόσμο, κάτω από την κοντινή λίμνη Σαμοτλόρ, στα βόρεια του Νιζνεβάρτοφσκ. Η ανακάλυψη αυτή, μεταμόρφωσε το Νιζνεβάρτοφσκ από ένα απλό και ασήμαντο χωριό σε ένα τεράστιο βιομηχανικό κέντρο. Εθελοντές και εργάτες μεταφέρθηκαν από όλη τη χώρα για να κατασκευάσουν την πόλη και ο πληθυσμός του Νιζνεβάρτοφσκ αυξήθηκε από 2.300 άτομα το 1959 σε 15.663 το 1970. Το καθεστώς της πόλης δόθηκε στο Νιζνεβάρτοφσκ στις 9 Μαρτίου 1972.
Μαρσέλ Αλαίν

Ο Μαρσέλ Αλαίν (γαλλ. Marcel Allain, 15 Σεπτεμβρίου 1885 – 25 Αυγούστου 1969) ήταν Γάλλος μυθιστοριογράφος, γνωστός ως ένας από τους δημιουργούς (ο άλλος ήταν ο Πιερ Σουβέστρ) του φανταστικού χαρακτήρα εγκληματία που έμεινε στην ιστορία του αστυνομικού μυθιστορήματος ως ο Φαντομάς (Fantômas).

 Ο Αλαίν ήταν γόνος μιας παρισινής αστικής οικογένειας και σπούδασε νομικά προτού απασχοληθεί ως δημοσιογράφος. Στη συνέχεια έγινε ο βοηθός του Σουβέστρ, ο οποίος ήταν ήδη μια γνωστή μορφή στους συγγραφικούς κύκλους. Το 1909 οι δυο τους δημοσίευσαν το πρώτο μυθιστόρημά τους, το Le Rour. Σε αυτό εμφανίζεται ο ερευνητής των δικαστικών αρχών Ζερμαίν Φυζελιέ, που αργότερα θα γινόταν χαρακτηριστικό πρόσωπο σε πολλά από τα βιβλία με τον Φαντομά. Τον Φεβρουάριο του 1911 οι Αλαίν και Σουβέστρ ξεκίνησαν τη σειρά βιβλίων του Φαντομά, με προτροπή του εκδότη Αρτέμ Φαγιάρ (Arthème Fayard), που ήθελε να δημιουργήσει ένα νέο μηνιαίο φθηνό λαϊκό («pulp») περιοδικό. Η επιτυχία ήταν άμεση και διαρκής. Μετά τον πρόωρο θάνατο του Σουβέστρ τον Φεβρουάριο του 1914, ο Αλαίν συνέχισε τη σειρά του Φαντομά μόνος του και αργότερα άρχισε και αρκετές άλλες σειρές, όπως τις Tigric/Tigris, Fatala, Miss Téria και Férocias, αλλά καμιά από αυτές δεν πλησίασε τη δημοτικότητα του Φαντομά. Συνολικά ο Αλαίν, μόνος του ή μαζί με τον Σουβέστρ, συνέγραψε περισσότερα από 400 μυθιστορήματα. Εκτός από αυτά Στις 27 Σεπτεμβρίου 1926 ο Αλαίν πήρε ως σύζυγό του την πρώην φιλενάδα του Σουβέστρ, την Ενριέτ Κιστλέρ (Henriette Kistler). Η Ενριέτ πέθανε 13 χρόνια πριν τον Αλαίν, το 1956. Ο Αλαίν έζησε πάνω από τα διπλάσια χρόνια από τον Σουβέστρ και απεβίωσε σε ηλικία 83 ετών στο Σαιν-Ζερμαίν-αν-Λαι. Κηδεύθηκε κατόπιν επιθυμίας του στον στενότερο δυνατό οικογενειακό κύκλο και τάφηκε στο Κοιμητήριο του Περ-Λασαίζ στο Παρίσι 1. Fantômas (1911) 2. Juve contre Fantômas (1911) 3. Le Mort qui Tue (1911) 4. L'Agent Secret (1911) 5. Un Roi Prisonnier de Fantômas (1911) 6. Le Policier Apache (1911) 7. Le Pendu de Londres (1911) 8. La Fille de Fantômas (1911, ISBN 1932983562) 9. Le Fiacre de Nuit (1911) 10. La Main Coupée (1911) 11. L'Arrestation de Fantômas (1912) 13. La Livrée du Crime (1912) 14. La Mort de Juve (1912) 15. L'Evadée de Saint-Lazare (1912) 16. La Disparition de Fandor (1912) 17. Le Mariage de Fantômas (1912) 18. L'Assassin de Lady Beltham (1912) 19. La Guêpe Rouge (1912) 20. Les Souliers du Mort (1912) 21. Le Train Perdu (1912) 22. Les Amours d'un Prince (1912) 23. Le Bouquet Tragique (1912) 24. Le Jockey Masqué (1913) 25. Le Cercueil Vide (1913) 26. Le Faiseur de Reines (1913) 27. Le Cadavre Géant (1913) 28. Le Voleur d'Or (1913) 29. La Série Rouge (1913) 30. L'Hôtel du Crime (1913) 31. La Cravate de Chanvre (1913) 32. La Fin de Fantômas (1913) 33. Fantômas est-il ressuscité? (1925) 34. Fantômas, Roi des Recéleurs (1926) 35. Fantômas en Danger (19261926) 36. Fantômas prend sa Revanche (1926) 37. Fantômas Attaque Fandor (1926) 38. Si c'était Fantômas? (1933) 39. Oui, c'est Fantômas! (1934) 40. Fantômas Joue et Gagne (1935) 41. Fantômas Rencontre l'Amour (1946) 42. Fantômas Vole des Blondes (1948) 43. Fantômas Mène le Bal (1963) Έργα του/της Marcel Allain στο Project Gutenberg
TRAPPIST-1h

Ο TRAPPIST-1h, επίσης γνωστός ως 2MASS J23062928-0502285 h, είναι εξωπλανήτης σε τροχιά γύρω από τον υπέρψυχρο νάνο αστέρα TRAPPIST-1 σε απόσταση 39 έτη φωτός (12 παρσέκ) από τη Γη στον αστερισμό του Υδροχόου. Ήταν ένας από τους τέσσερις νέους εξωπλανήτες που ανακαλύφθηκαν σε τροχιά γύρω από το μητρικό άστρο χρησιμοποιώντας παρατηρήσεις από το Διαστημικό τηλεσκόπιο Σπίτζερ.

 Ο TRAPPIST-1h είναι εξωπλανήτης μεγέθους Γης, που σημαίνει ότι έχει μάζα και ακτίνα παραπλήσια με της Γης. Όπως και ο TRAPPIST-1d, το μέγεθος του είναι μεταξύ των μεγεθών του Άρη και της Γης. Η ποσότητα του φωτός που μειώνεται λόγω της διέλευσής του, δείχνει ότι ο TRAPPIST-1h έχει ακτίνα 0,715 γήινες ακτίνες. Η μάζα του υπολογίζεται, γύρω στις 0,86±0,084 γήινες μάζες. Αυτές οι δύο τιμές κάνουν τον TRAPPIST-1h τον μικρότερο πλανήτη από όλους τους πλανήτες στο σύστημα του. Η πυκνότητα του πλανήτη είναι περίπου 1,297±1,266 g/cm^3 και η βαρύτητα γύρω στις 0,168 φορές αυτή της Γης, παρόμοια με τη βαρυτική έλξη της Σελήνης. Έχει θερμοκρασία ισορροπίας στους 169 K (−104 °C; −155 °F), παρόμοια με αυτή της Γης στο νότιο πόλο. Ο πλανήτης περιφέρεται γύρω από ένα (τύπου M) υπέρψυχρο νάνο αστέρα με το όνομα TRAPPIST-1. Το άστρο έχει μάζα 0,08 M☉ και ακτίνα 0,11 R☉. Έχει θερμοκρασία 2550 K και είναι μεταξύ 3 και 8 δισ. ετών. Σε σύγκριση, ο Ήλιος είναι 4,6 δισεκατομμυρίων ετών και έχει θερμοκρασία 5778 Κ. Ο αστέρας είναι πλούσιος σε μέταλλα με μεταλλικότητα (Fe/H) 0,04, ή 109% της ηλιακής. Αυτό είναι ιδιαίτερα περίεργο σε τέτοια χαμηλής μάζας αστέρια τα οποία είναι στο όριο των καφέ νάνων, αναμένεται να έχουν σημαντικά μικρότερη περιεκτικότητα σε μέταλλα από τον Ήλιο. Η φωτεινότητα (L☉) είναι 0,5% σε σχέση με του Ήλιου. Το αστέρι έχει φαινόμενο μέγεθος ίσο με 18,8. Ως εκ τούτου, είναι πολύ αμυδρό για να παρατηρηθεί με γυμνό μάτι. Ο TRAPPIST-1h περιφέρεται γύρω από το άστρο του με τροχιακή περίοδο 18,764 μέρες και τροχιακή ακτίνα περίπου 0,063 AU (σε σύγκριση με την απόσταση του Ερμή από τον Ήλιο, η οποία είναι περίπου 0,38 AU). Αν και TRAPPIST-1h λόγω απόστασης από το μητρικό άστρο, ανήκει στο «snow line» θα μπορούσε να φιλοξενήσει νερό κάτω από μία πλούσια ατμόσφαιρα σε H2, είτε πρωταρχική είτε ως αποτέλεσμα συνεχούς εξάτμισης σε συνδυασμό με εσωτερική θέρμανση. Αν όχι, τότε θα μπορούσε να φιλοξενήσει έναν υπόγειο ωκεανό που τροφοδοτείται από υπόγεια ηφαίστεια, εφόσον πρόκειται για παγωμένο πλανήτη. Κατοικησιμότητα στα πλανητικά συστήματα των ερυθρών νάνων
Γαλατάς Χανίων

Ο Γαλατάς είναι κωμόπολη και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Χανίων του ομώνυμου νομού στην δυτική Κρήτη. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο Γαλατάς έχει 3.166 κατοίκους. Με το πρόγραμμα Καποδίστριας ήταν έδρα του δήμου Νέας Κυδωνίας. Σήμερα είναι έδρα της Κοινότητας Γαλατά. Βρίσκεται 5 χιλιόμετρα δυτικά των Χανίων σε υψόμετρο 90 μέτρων.

 Το χωριό αναφέρεται το 1577 από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι ως Galata. Στην απογραφή του Καστροφύλακα (Κ240) του 1583, αναφέρεται ως Galata με πληθυσμό 215 κατοίκων. Λόγω της επίκαιρης θέσης του, κατά τη διάρκεια των αιώνων ο Γαλατάς έγινε συχνά τόπος πολεμικών συγκρούσεων: το 1645, κατά τη διάρκεια της πολιορκίας των Χανίων, απετέλεσε στρατόπεδο των οθωμανικών δυνάμεων. Κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του 1821 ο Γαλατάς έγινε επανειλημμένως πεδίο συγκρούσεων μεταξύ των επαναστατημένων Ελλήνων και των Οθωμανών, με μάχες το 1821, 1823 και το 1829, ενώ μάχες διεξήχθησαν στην περιοχή και κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του 1896 - 1898. Το 1881, ο Γαλατάς υπαγόταν στο δήμο Περιβολίων. Μάλιστα, κατά την οθωμανική απογραφή του ιδίου έτους, είχε πληθυσμό 722 κατοίκων, με τους χριστιανούς να αποτελούν τη συντριπτική πλειοψηφία. Κατά τη διάρκεια της Μάχης της Κρήτης τον Μάιο του 1941, στον Γαλατά δόθηκε σφοδρή μάχη ανάμεσα στα συμμαχικά και στα γερμανικά στρατεύματα, με τους Γερμανούς να υπερισχύουν μετά από συγκρούσεις διάρκειας έξι ημερών. Στη μάχη έχασαν τη ζωή τους 276 Έλληνες και Νεοζηλανδοί καθώς και περίπου 1500 Γερμανοί. Η κοινότητα τιμήθηκε μεταπολεμικά με το χρυσό αριστείο ανδρείας. Στο χωριό λειτουργεί μουσείο για τη Μάχη του Γαλατά. Πλησίον του Γαλατά υπάρχει εύφορη πεδιάδα με ελαιώνες και εσπεριδοειδή. Στον οικισμό βρίσκεται το πατρικό σπίτι της οικογένειας του μουσικοσυνθέτη Μίκη Θεοδωράκη το οποίο έχει αγοραστεί από τη δημοτική αρχή και προορίζεται για πολιτιστικό κέντρο. Πλησίον βρίσκεται το παραθαλάσσιο θέρετρο του Καλαμακίου το οποίο αποτελεί επίνειο του Γαλατά. Στη θέση «Ψαθί», στα παράλια του Γαλατά, έχουν ανακαλυφθεί απομεινάρια μινωικού οικισμού. Αναφέρεται επίσημα το 1924 στο ΦΕΚ 184Α - 06/08/1924 να προσαρτάται στον δήμο Χανίων και το 1936 στο ΦΕΚ 404Α - 19/09/1936 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την κοινότητα Γαλατά που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Νέας Κυδωνίας του Δήμου Χανίων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 3.166 κατοίκους. Δείτε Κοινότητα Γαλατά Μίκης Θεοδωράκης (1925-2021) Γιάννης Θεοδωράκης (1932-1996)
Δημοκρατική Κοινότητα Ούγγρων της Βοϊβοντίνας

Η Δημοκρατική Κοινότητα των Ούγγρων της Βοϊβοντίνα ( ουγγρικά: Vajdasági Magyarok Demokratikus Közössége‎ , VMDK ; σερβικά κυριλλικά: Демократска заједница војвођанских Мађара‎ , DZVM ) είναι ένα πολιτικό κόμμα στη Σερβία που εκπροσωπεί την ουγγρική μειονότητα . Ιδρύθηκε το 1990 και ηγήθηκε αρχικά από τον Αντράς Άγκοστον και στη συνέχεια από τον Σάντορ Πάλι μέχρι τον θάνατό του το 2010. Ως τις 2021 ηγείται του Άρον Κσονκα . Τα κεντρικά γραφεία του κόμματος βρίσκονται στο Μπετσέγι . Ήταν το πρώτο κόμμα της ουγγρικής μειονότητας στη Σερβία και είχε βουλευτές σε πολλές συνθέσεις της Εθνοσυνέλευσης της Σερβίας κατά τη δεκαετία του 1990. Ωστόσο, η Συμμαχία των Ούγγρων της Βοϊβοντίνας πήρε το πρωτάθλημα μεταξύ των Ούγγρων ψηφοφόρων το 1997 και η VMDK έχει δει μόνο σποραδική συμμετοχή στην Εθνοσυνέλευση και στο Κοινοβούλιο της Βοϊβοντίνα από τότε. Ήταν μέρος του συνασπισμού Ενωμένοι για τη Νίκη της Σερβίας στις γενικές εκλογές του 2022, αλλά δεν κέρδισε καμία έδρα.

 Στις 19 Δεκεμβρίου 1989, παραμονές του πολυκομματικού συστήματος στη Σερβία, μια ομάδα 11 ακτιβιστών ξεκίνησε μια πρωτοβουλία για τη δημιουργία μιας αυθεντικής οργάνωσης Ούγγρων στη Σερβία. Η Δημοκρατική Κοινότητα Ούγγρων της Βοϊβοντίνας ιδρύθηκε στις 31 Μαρτίου 1990 στο Ντορόσλοβο, ένα χωριό στη βόρεια Βοϊβοντίνα. Πρώτος αρχηγός της ήταν Αντράς Άγκοστον . Στις πρώτες μετακομμουνιστικές κοινοβουλευτικές εκλογές στη Σερβία που διεξήχθησαν την ίδια χρονιά, κέρδισαν 2,64% των ψήφων, κερδίζοντας 8 έδρες στην Εθνοσυνέλευση . Εν μέσω των αυξανόμενων εθνοτικών εντάσεων, των Γιουγκοσλαβικών Πολέμων της δεκαετίας του 1990 και της πίεσης από τον σερβικό εθνικισμό, το κόμμα ριζοσπαστικοποίησε το πρόγραμμά του και απαίτησε ισχυρή αυτονομία για τους Ούγγρους στη Σερβία, παρόμοια με αυτή που ζητούσαν οι Σέρβοι στην Κροατία και τη Βοσνία εκείνη την εποχή. Δεδομένου ότι η νέα πορεία θεωρήθηκε πολύ ριζοσπαστική, αρκετά κόμματα αποσχίστηκαν από το VMDK το 1994 και η Συμμαχία των Ούγγρων της Βοϊβοντίνας έγινε το κυρίαρχο κόμμα μεταξύ των Σέρβων Ούγγρων. Το 1997, ο Ágoston αποχώρησε από το VMDK, σχηματίζοντας το Δημοκρατικό Κόμμα των Ούγγρων της Βοϊβοντίνα . Ο Σαντόρ Πάλι ανέλαβε πρόεδρος του VMDK, αλλά το κόμμα δεν έχει ανακτήσει ποτέ την προηγούμενη επιρροή του.
Ακτινόμετρο

Το Ακτινόμετρο είναι ειδικό όργανο (συσκευή) που ανήκει στα επίγεια Μετεωρολογικά όργανα με το οποίο επιτυγχάνεται ο προσδιορισμός της Άμεσης, της Διάχυτης και της Ολικής ακτινοβολίας του Ήλιου. Τα κύρια μέρη των ακτινομέτρων είναι ένα θερμοηλεκτρικό ζεύγος, το οποίο αποτελεί και τον αισθητήρα του οργάνου (sensor), και ένα ευαίσθητο γαλβανόμετρο με το οποίο συνδέεται αυτό το ζεύγος.

 Άμεση ακτινοβολία Ηλίου ονομάζεται η προσπίπτουσα στη Γη, απαλλαγμένη από τη Διάχυτη.Για τη μέτρηση της "Άμεσης ακτινοβολίας" του Ηλίου το θερμοηλεκτρικό ζεύγος του ακτινομέτρου βρίσκεται μέσα σε μεταλλικό σωλήνα και σε κατάλληλη θέση, κάθετα προς τον άξονα του σωλήνα. Ο μεν σωλήνας φέρεται επί μεταλλικής βάσης έτσι ώστε να είναι στρεπτός κατακόρυφα, πάνω ή κάτω, η δε μεταλλική βάση είναι και αυτή ομόκεντρα στρεπτή κατά το οριζόντιο επίπεδο (δεξιά ή αριστερά). Η όλη διάταξη μοιάζει σε μικρογραφία με αντιαεροπορικό πυροβόλο. Με τη δυνατότητα αυτή περιστροφής καθ΄ ύψος και οριζόντια επιτυγχάνεται η σκόπευση του ήλιου με αποτέλεσμα το θερμοηλεκτρικό ζεύγος που είναι συνδεδεμένο με το γαλβανόμετρο να δέχεται μόνο την επίδραση δέσμης παράλληλων ακτίνων του ηλίου που διέρχονται από τον σωλήνα. Ο μεταλλικός σωλήνας χρησιμεύει για την προστασία της θερμοηλεκτρικής στήλης τόσο από την ακτινοβολία περιβάλλοντος (τη διάχυτη ακτινοβολία) όσο και από τους ανέμους. Ειδικά το ακτινόμετρο που μετρά την "άμεση ακτινοβολία" επειδή σκοπεύει τον Ήλιο ονομάζεται και Πυρηλιόμετρο. Τέτοιο όργανο είναι και το Πυρηλιόμετρο Kipp and Zonnen ή Kipp-Zonnen του οποίου η χρήση είναι ευρύτατη Διάχυτη ακτινοβολία Ηλίου χαρακτηρίζεται η προερχόμενη από τον περιβάλλοντα και μόνο χώρο.Για τη μέτρηση της "Διάχυτης ακτινοβολίας" του Ηλίου χρησιμοποιείται Πυρηλιόμετρο με την προσθήκη μικρού δίσκου σκίασης σε κατάλληλη θέση (απόσταση) ώστε ν΄ ανακόπτωνται οι ακτίνες της άμεσης ακτινοβολίας του Ηλίου. Επίσης η Διάχυτη ακτινοβολία μπορεί να προσδιορισθεί από την τιμή της "ολικής ακτινοβολίας" αν αφαιρεθεί η τιμή της "άμεσης ακτινοβολίας". Τέτοιο όργανο είναι και αυτό που κατασκευάστηκε σε ελληνικό Πνευματικό Ίδρυμα και έχει "πατεντάρει" το Υπουργείο Παιδείας". Ολική ακτινοβολία Ηλίου χαρακτηρίζεται το σύνολο της άμεσης και διάχυτης ακτινοβολίας του.Για τη μέτρηση της "Ολικής ακτινοβολίας" του Ηλίου χρησιμοποιείται ακτινόμετρο του οποίου το θερμοηλεκτρικό στοιχείο είναι επίπεδο και οριζόντια (προς το έδαφος) και φέρεται εντός γυάλινης σφαίρας (για την προστασία από ανέμους). Τέτοιο ακτινόμετρο μέτρησης ολικής ακτινοβολίας είναι το ακτινόμετρο Epply, καθώς επίσης και το αντίστοιχο ολικής ακτινοβολίας Kipp-Zonnen. Όλα τα παραπάνω όργανα δίδουν ενδείξεις (τιμές) τη στιγμή και μόνο της παρατήρησης. Για την αυτόνομη καταγραφή των ενδείξεων χρησιμοποιούνται ανάλογα οι ακτινογράφοι. Ακτινοβολία Ηλίου
Σάρα Εσκενάζυ

Η Σάρα Εσκενάζυ (Αθήνα, 29 Μαΐου 1987), είναι Ελληνίδα ηθοποιός, αθλήτρια και επιχειρηματίας. Έγινε γνωστή στο ευρύ κοινό μέσα από τη συμμετοχή της στον πέμπτο κύκλο του ριάλιτι επιβίωσης Survivor Greece το 2017, όπου και κατέκτησε την 7η θέση. Από το 2019, είναι δημοτική σύμβουλος του Δήμου Αμαρουσίου.

 Η Σάρα Εσκενάζη, γεννήθηκε στις 29 Μαΐου 1987 στην Αθήνα, όπου και μεγάλωσε. Είναι κόρη του ηθοποιού και σκηνοθέτη Αλμπέρτο Εσκενάζυ και της Μαίρης Εσκενάζυ. Σπούδασε υποκριτική και δραματική τέχνη, στην Ανωτέρα Δραματική Σχολή Αθηνών «Θέατρο της Μεσογείου», ενώ επίσης σπουδάσε χορό και κινησιολογία σε ιδιωτική σχολή. Είναι συγγραφέας του βιβλίου «Οι μαχητές της Καραϊβικής» (2018).Στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2019, εξελέγη δημοτική σύμβουλος στον Δήμο Αμαρουσίουμε τον συνδυασμό του Γιώργου Καραμέρου. Αθλητισμός Έχει ασχοληθεί επαγγελματικά με τον στίβο μέσω του Πανελλήνιου Γυμναστικού Συλλόγου, και έχει καταφέρει να είναι πρωταθλήτρια στίβου Πανελληνίως, ενώ επίσης έχει λάβει και Πανευρωπαϊκές διακρίσεις και βραβεία. Επίσης, ασχολείται με την τοξοβολία και τον χορό. Τηλεόραση Έχει συμμετάσχει ως ηθοποιός και ως guest star, σε αρκετές σειρές και προγράμματα της τηλεόρασης, καθώς επίσης έχει συμμετάσχει σε διάφορες τηλεοπτικές εκπομπές και προγράμματα. Το 2017, συμμετείχε ως διαγωνιζόμενη στο ριάλιτι επιβίωσης Survivor 1 με την ομάδα των ''Μαχητών''. Έχει συμμετάσχει και σε άλλες θεατρικές παραστάσεις, με το όνομα "Σάρα Αυγερινού". Ενώ έχει συμμετάσχει ως ηθοποιός σε βοηθητικούς ρόλους.
Λουίζα Χριστίνα του Στόλμπεργκ-Στόλμπεργκ-Όρτενμπεργκ

H Λουίζα-Χριστίνα, γερμ. Louise Christine von Stolberg-Stolberg-Ortenberg (21 Ιανουαρίου 1675 - 16 Μαΐου 1738) από τον Οίκου του Στόλμπεργκ ήταν κόρη του κόμη του Στόλμπεργκ-Στόλμπεργκ-Όρτενμπεργκ και με τους γάμους της έγινε πρώτα κόμισσα του Μάνσφελντ-Άισλεμπεν και μετά δούκισσα της Σαξονίας-Βάισενφελς.

 Ήταν κόρη του Χριστοφόρου-Λουδοβίκου Α΄ κόμη του Στόλμπεργκ-Στόλμπεργκ-Όρτενμπεργκ και της Αγνής-Ελισάβετ του Μπάρμπυ-Μύλινγκεν. Παντρεύτηκε πρώτα το 11704 τον Ιωάννη-Γεώργιο Γ΄ κόμη του Μάνσφελντ-Άισλεμπεν. Δεν απέκτησαν παιδιά και ο Ιωάννης-Γεώργιος Γ΄ απεβίωσε το 1710. Το 1712 η Λουίζα-Χριστίνα έκανε δεύτερο γάμο, με τον Χριστιανό των Βέττιν δούκα της Σαξονίας-Βάισενφελς. Δεν είχαν απογόνους. Ο Χριστιανός απεβίωσε το 1836 και δύο έτη μετά η Λουίζα-Χριστίνα. Louise Christiane Gräfin zu Stolberg-Stolberg in: Genealogy Database by Herbert Stoyan Archived 2014-10-15 at the Wayback Machine [retrieved 10 October 2014].