IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Πιοτρ Κοντσαλόβσκι

Ο Πιοτρ Πέτροβιτς Κοντσαλόβσκι (επίσης γνωστός και ως Πετρ, ρωσικά: Пётр Петрович Кончаловский‎, 21 Φεβρουαρίου 1876 – 2 Φεβρουαρίου 1956) ήταν Ρώσος ζωγράφος, μέλος της ομάδας Бубновый валет (Βαλές Καρό).

 Ο Πιοτρ Κοντσαλόβσκι γεννήθηκε στο χωριό Σλοβιάνσκ, στο Ιζιούμσκι Ουιέζντ του Χαρκόβου (που σήμερα ανήκει στην Ουκρανία) στις 21 Φεβρουαρίου 1876. Ο πατέρας του ήταν εκδότης τέχνης. Το 1889, η οικογένεια Κοντσαλόβσκι μετακόμισε στη Μόσχα και το σπίτι τους έγινε μέρος της καλλιτεχνικής σκηνής της Μόσχας της δεκαετίας του 1890. Το σπίτι τους επισκέπτονταν συχνά οι Βαλεντίν Σερόφ, Μικάιλ Βρούμπελ και άλλοι. Αργότερα, ο Πιοτρ παντρεύτηκε μια από τις κόρες του Βασίλι Σουρίκοφ, ο οποίος πάντα εκφραζόταν με επαινετικά λόγια για την τέχνη του γαμπρού του. Στα γυμνασιακά του χρόνια, ο Κοντσαλόβσκι παρακολούθησε μαθήματα στη Σχολή Ζωγραφικής, Γλυπτικής και Αρχιτεκτονικής της Μόσχας. Το διάστημα μεταξύ 1896-1898 ταξίδεψε στο Παρίσι και φοίτησε στην Académie Julian. Το 1899, επέστρεψε στη Ρωσία και εισήλθε στην Αυτοκρατορική Ακαδημία Τεχνών στην Αγία Πετρούπολη, αποφοιτώντας το 1907. Από το 1909, ο Κοντσαλόβσκι εκθέτει συχνά έργα του, συμμετέχοντας σε διάφορες ομάδες καλλιτεχνών. Ήταν ιδρυτικό μέλος της καλλιτεχνικής ομάδας Бубновый валет (Βαλές Καρό) που ιδρύθηκε το 1909. Ξεκινώντας το 1918 δίδαξε καλές τέχνες. Το 1922 έκανε την πρώτη του ατομική έκθεση στην Πινακοθήκη Τρετιακόφ. Εκείνη την περίοδο, ο Κοντσαλόβσκι σχεδίαζε κυρίως νεκρές φύσεις και τοπία. Οι πίνακές του -όπως και όλων των άλλων μελών της ομάδας Βαλές Καρό- ήταν έντονα επηρεασμένοι από τον Πολ Σεζάν. Αργότερα άρχισε να ζωγραφίζει προσωπογραφίες (συχνά τελετουργικές προσωπογραφίες) που θεωρήθηκαν παραδείγματα του ύφους του σοσιαλιστικού ρεαλισμού. Ο Κοντσαλόβσκι υπήρξε ένας πολύ παραγωγικός ζωγράφος και είναι γνωστό ότι δημιούργησε περισσότερα από πέντε χιλιάδες έργα. Πολλοί από τους απογόνους του ήταν άνθρωποι του κόσμου της τέχνης. Ο γιος του Μικάιλ Πέτροβιτς Κοντσαλόβσκι (γεν. 1906) ήταν αξιόλογος ζωγράφος. Η κόρη του Νατάλια Κοντσαλόβσκαγια (1903–1988) ήταν μια αξιόλογη συγγραφέας παιδικών βιβλίων και ο σύζυγός της Σεργκέι Μιχαλκόφ ήταν ένας αξιόλογος ποιητής, συγγραφέας παιδικής ποίησης και δημιουργός δύο εκδοχών του Εθνικού Ύμνου της Σοβιετικής Ένωσης και του σημερινού Εθνικού Ύμνου της Ρωσίας . Έχουν δύο γιους: τον Αντρέι Κοντσαλόφσκι, που είναι σεναριογράφος, σκηνοθέτης και ζωγράφος, του οποίου ο γιος Έγκορ είναι επίσης αξιόλογος σκηνοθέτης. Ο Νικήτα Μιχαλκόφ είναι επίσης σκηνοθέτης που κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας το 1994 για την ταινία Ψεύτης ήλιος. Επίσημος ιστότοπος του Ιδρύματος Petr Konchalovsky Βιογραφία και τέχνη του Konchalovsky Τέχνη του Konchalovsky
Γαβριήλ Θεσσαλονίκης

Ο Γαβριήλ Θεσσαλονίκης (β΄μισό 14ου-1416;) διαδέχτηκε στη μητροπολιτική έδρα της Θεσσαλονίκης τον Ισίδωρο Γλαβά σε χαλεπούς καιρούς γιατί στο μεταξύ είχε καταληφθεί από τους Τούρκους ( 1387).

 Ανήκε σε οικογένεια κληρικών της Θεσσαλονίκης και μαθήτευσε κοντά στον ιερομόναχο Μακάριο Χούμνο. Το 1383 εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη και διακρίθηκε στους εκκλησιαστικού κύκλους με αποτέλεσμα να γίνει ηγούμενος της Μονής της Χώρας και επόπτης όλων των μοναστικών ιδρυμάτων της βυζαντινής πρωτεύουσας. Το 1389 εξελέγη Μητροπολίτης Χαλκηδόνος και απέκτησε την εύνοια του αυτοκράτορα Μανουήλ Β΄ Παλαιολόγου ως ικανός και συνετός ιεράρχης. Γύρω στο 1395 επέστρεψε στη γενέτειρά του και χάρη στο ήθος και το κύρος του επιβλήθηκε στους κατακτητές και πέτυχε έτσι την παροχή προνομίων στους Θεσσαλονικείς. Πρωτοστάτησε επίσης στις διαπραγματεύσεις για την εκκένωση της πόλης από τα τουρκικά στρατεύματα (1402) της Θεσσαλονίκης το 1391. Ἐγκώμιον εἰς τὸν ἀρχιεπίσκοπον Θεσσαλονίκης Γαβριήλ, ἔκδ. Ἀστ. Ἀργυρίου, Μακαρίου τοῦ Μακρῆ Συγγράμματα [Βυζαντινά κείμενα καὶ μελέται], Θεσσαλονίκη 1996, 101-120 Κατάλογος κειμένων Αρχειοθετήθηκε 2011-02-14 στο Wayback Machine.Amvrosios-Aristotelēs Zōgraphos (Bishop of Zela),Ο Γαβριήλ Θεσσαλονίκης και το αποδιδόμενο εις αυτόν ανέκδοτο ομιλιάριο: γραμματολογική, φιλολογική και θεολογική μελέτη, Κέντρο βυζαντινών ερευνών, Τόμος 44 (2007) ISBN 9789607856258 Γράμμα του Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Γαβριήλ
Η Σιωπή των Αμνών

Η Σιωπή των Αμνών (πρωτότυπος τίτλος: Silence of the Lambs) είναι κινηματογραφική ταινία θρίλερ παραγωγής 1991, σε σκηνοθεσία Τζόναθαν Ντέμι, με τους Τζόντι Φόστερ και Άντονυ Χόπκινς στους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Το σενάριο της ταινίας έχει βασιστεί στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Τόμας Χάρις. Η ταινία βραβεύτηκε με πέντε βραβεία Όσκαρ.

 Η νεαρή μαθητευόμενη πράκτορας του FBI Clarice Starling (Τζόντι Φόστερ) θα επισκεφθεί τον χρόνια έγκλειστο ιδιοφυή καννίβαλο ψυχίατρο Hannibal Lecter (Άντονυ Χόπκινς) με σκοπό να του αποσπάσει πληροφορίες σχετικά με κάποιον κατ' εξακολούθηση δολοφόνο (Τεντ Λεβίνι), ο οποίος έχει απαγάγει την κόρη (Μπρουκ Σμιθ) μιας γερουσιαστού. Για να αποσπάσει, όμως, τις πληροφορίες που θέλει, θα πρέπει να του ανοίξει τις πύλες της ψυχής της και να του μιλήσει για τη χειρότερη ανάμνηση των παιδικών της χρόνων. Τζόντι Φόστερ -- Clarice Starling Άντονυ Χόπκινς -- Dr. Hannibal Lecter Σκοτ Γκλεν -- Jack Crawford Τεντ Λεβίνι -- Jame Gumb/Buffalo Bill Άντονυ Χέαλντ -- Frederick Chilton Φράνκι Φέισον -- Barney Matthews Μπρουκ Σμιθ -- Catherine Martin Ο Άντονυ Χόπκινς κέρδισε διθυραμβικές κριτικές για τον ρόλο του ως Hannibal Lecter, παρά το γεγονός ότι η εμφάνισή του στην ταινία διαρκεί συνολικά μόλις 16 λεπτά. Η ερμηνεία του, κέρδισε το Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου και παραμένει ο μικρότερος σε χρονική διάρκεια Α΄ Ρόλος στην ιστορία των Όσκαρ που κέρδισε το βραβείο. Η ταινία κέρδισε πολύ καλές κριτικές. Εκτός από τον Άντονυ Χόπκινς, η Τζόντι Φόστερ και ο Τεντ Λεβίνι κέρδισαν πολύ θετικά σχόλια για την ερμηνεία τους. Έσοδα στις ΗΠΑ: Πρώτη εβδομάδα: $13.766.814 (1.497 αίθουσες) Τελευταία Προβολή: 10 Οκτωβρίου 1991 Συνολικά έσοδα: $130.742.922Παγκόσμια κέρδη: $272.700.000 Η Σιωπή των Αμνών στην IMDb Η Σιωπή των Αμνών στο Box Office Mojo Η Σιωπή των Αμνών στο Rotten Tomatoes
Βαλκανικοί αγώνες καλαθοσφαίρισης ανδρών 1961

Οι 3οι Βαλκανικοί Αγώνες καλαθοσφαίρισης διεξήχθησαν από τις 22-24 Δεκεμβρίου 1961 στα Σκόπια, Γιουγκοσλαβίας. Μετείχαν τέσσερις χώρες και νικήτρια αναδείχθηκε η γηπεδούχος Γιουγκοσλαβία για πρώτη φορά. Πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης αναδείχθηκε ο Ραντιβόι Κόρατς με 62 πόντους

 22/12 Γιουγκοσλαβία-Τουρκία 70-56(32-12) 22/12 Βουλγαρία-Ρουμανία 63-61(57-57,29-26) 23/12 Γιουγκοσλαβία-Ρουμανία 84-72(50-28) 23/12 Βουλγαρία-Τουρκία 40-39(20-19) 24/12 Γιουγκοσλαβία-Βουλγαρία 72-56(30-21) 24/12 Ρουμανία-Τουρκία 51-48(26-22) Τι έγινε στις 20 προηγούμενες βαλκανιάδες - Αθλητική Ηχώ 14/9/1979, σελ.5 [1] [2] Αρχειοθετήθηκε 2019-11-14 στο Wayback Machine. [3] [4] [5] Durupınar, Mehmet. Türk Basketbolunun 100 yıllık tarihi, (2009). Efes Pazarlama ve Dağıtım Ticaret A.Ş. (ISBN 978-975-00995-1-9) Milivoje Karalejić, Saša Jakovljević, Žarko Kandić, Vladimir Stanković, Milan Tasić, Ivica Mihajlović. Košarkaška enciklopedija 1946-2000 : muške reprezentacije (2001) (ISBN 978-86-82989-03-5)
Πετρωτό Αργιθέας Καρδίτσας

Το Πετρωτό είναι ορεινό χωριό στο Νομό Καρδίτσας το οποίο ανήκει στον Δήμο Αργιθέας. Στο Πετρωτό υπάγονται οι οικισμοί Πετρωτού, Τριλόφου, Συκιάς, Αγίου Δημητρίου και Παλαιόδεντρου. Η παλαιότερη ονομασία του είναι Λιάσκοβο. Το Πετρωτό είναι χτισμένο σε υψόμετρο 665 μέτρα και απέχει από την Καρδίτσα 80 χλμ. ενώ από το Μουζάκι 54 χλμ. Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός Πετρωτό είχε 68 κατοίκους, ενώ η Τοπική Κοινότητα Πετρωτού είχε 128 μόνιμους κατοίκους.

 Οι κύριες πηγές εισοδήματος των κατοίκων είναι η γεωργία,η κτηνοτροφία και η μελισσοκομία. Αξιοθέατα που μπορεί να δει κάποιος στο Πετρωτό είναι το τοξωτό πέτρινο γεφύρι, η γέφυρα Κοράκου και η Κουτσομάρα. Στο κέντρο του χωριού βρίσκεται η εκκλησία του Αγίου Νικολάου, που έχει κηρυχθεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Κοντά στο κοιμητήριο βρίσκεται το εκκλησάκι του Άη Λια και στον οικισμό του Τρίλοφου ο ναός του Αγίου Κωνσταντίνου. Την ημέρα εορτής του Άη Λια γίνεται κάθε χρόνο μεγάλο πανηγύρι. https://web.archive.org/web/20140607043210/http://www.e-argithea.gr/ta-xwria/2013-09-18-07-56-19/petroto http://www.patrida.info/index.php?option=com_content&view=article&id=52&Itemid=59
Κατάλογος αστέρων της Ύδρας

Ο παρών κατάλογος αστέρων της Ύδρας παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό της Ύδρας κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.

 ESA (1997). «The Hipparcos and Tycho Catalogues». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Kostjuk, N. D. (2002). «HD-DM-GC-HR-HIP-Bayer-Flamsteed Cross Index». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Roman, N. G. (1987). «Identification of a Constellation from a Position». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Gould, B. A. «Uranometria Argentina». Reprinted and updated by Pilcher, F. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουλίου 2010.
Αρχιπέλαγος

Ο όρος αρχιπέλαγος, στη γεωγραφία, χαρακτηρίζει γεωλογικό σχηματισμό αποτελούμενο από μια αλυσίδα ή ανεπτυγμένη συστάδα νησιών. Αρχιπελάγη απαντώνται συνήθως στην ανοιχτή θάλασσα, αν και σε μερικές περιπτώσεις γειτνιάζουν με μεγάλους όγκους ξηράς. Τα αρχιπελάγη είναι συχνά ηφαιστειογενή, σχηματισμένα κατά μήκος ωκεάνιων ρηγμάτων ή σε περιοχές με ενεργή ηφαιστειακή δραστηριότητα, εντούτοις στη διαδικασία σχηματισμού τους εμπλέκονται και άλλες γεωλογικές διεργασίες όπως η απόθεση, η αποσάθρωση και η ανύψωση του εδάφους. Στην Ελλάδα αρχικά χρησιμοποιήθηκε ως όρος στρατιωτικής διοικητικής ορολογίας (φιλολογίας) π.χ. «Γενική Διοίκηση Αρχιπελάγους», «Μεραρχία Αρχιπελάγους» κλπ.

 Ο όρος «arcipelago» προέρχεται από τις Ελληνικές λέξεις «άρχων» (αρχηγός / πρώτος) και «πέλαγος» (θάλασσα). Αρχικά η ονομασία αφορούσε το Αιγαίο Πέλαγος. Ήταν η μεσαιωνική του ονομασία και αναφέρεται με αυτή σε όλους τους χάρτες που διασώζονται από την εποχή. Αργότερα προσδιορίστηκαν με αυτόν τον όρο τα νησιά του Αιγαίου σαν ενότητα. Όταν ανακαλύφθηκαν οι μεγάλες συστάδες νησιών και νησίδων στον Ειρηνικό Ωκεανό, υπήρξε ανάγκη να προσδιορίζονται επιμέρους θάλασσες με καταφανή την ύπαρξη συστάδων νησίδων. Για το λόγο αυτό χρησιμοποιήθηκε ο έτοιμος αυτός όρος. Έτσι σε μία θάλασσα (μεγάλης έκτασης) μπορεί να περιλαμβάνονται επιμέρους αρχιπελάγη. Ο όρος χρησιμοποιήθηκε μεταφορικά στο αυτοβιογραφικό χρονικό «Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ» του Αλεξάντρ Σολζενίτσιν. Εβρίδες Νησιά Σκίλι Νησιά της Μάγχης Ορκάδες Σέτλαντ Αντίλλες Μεγάλες Αντίλλες Μικρές Αντίλλες Υπήνεμες Νήσοι Παρθένοι Νήσοι Προσήνεμες Νήσοι Υπήνεμες Αντίλλες ABC νησιά Αρχιπέλαγος Λουκάγιαν Μπαχάμες Τερκς και Κέικος Κέιμαν Νήσοι Αζόρες Κανάρια νησιά Μαδέρα Νήσοι του Πράσινου Ακρωτηρίου Αρχιπέλαγος Λουισιάντε Αρχιπέλαγος του Βίσμαρκ Βανουάτου (πρώην Νέες Εβρίδες) Νέα Καληδονία Νήσοι Λουαγιοτέ Νήσοι Σολομώντα Φίτζι D'Entrecasteaux Islands Αιγαίο Βόρειες Σποράδες Δωδεκάνησα Κυκλάδες Μοσχονήσια Νησιά του Αργοσαρωνικού Οινούσσες Φούρνοι Ικαρίας Αιγάδες Νήσοι (ή Αιγούσες Νήσοι) Αιολίδες Νήσοι Αρχιπέλαγος Λα Μανταλένα Αρχιπέλαγος Σούλτσις Βαλεαρίδες Νήσοι Ελαφίτι Επτάνησα Κορνάτι Μάλτα Πελάγους Νήσοι (ή Πελάγιοι Νήσοι) Ποντίνε Νησιά Τοσκανικό Αρχιπέλαγος Τρεμίτι Νησιά (ή Διομήδεες) Φλεγραία Νησιά (ή Πιθηκούσσες) Λιμνοθάλασσα της Βενετίας Μαριάνες Νήσοι Νησιά Γκίλμπερτ Νησιά Γραμμής Ισημερινού Νησιά Φοίνικα Νήσοι Μάρσαλ Παλάου Καρολίνες Γαλλική Πολυνησία Αουστράλ Νήσοι Γκάμπιερ Νήσοι Εταιρείας Νήσοι Νήσοι Μαρκέζας Τουαμότου Αρχιπέλαγος Νήσοι Κουκ Νήσοι Πίτκαιρν Ουαλίς και Φουτουνά Σαμόα Τοκελάου Τόνγκα Τουβαλού Χαβάη Αλεούτιες νήσοι Αρχιπέλαγος Αλεξάνδρου Αρχιπέλαγος Σβάλμπαρντ Αρχιπέλαγος Σολεντινάμε Βερμούδες Γη του Πυρός Ιαπωνικό αρχιπέλαγος Νησιά Γκαλαπάγκος Νήσοι Φερόες Νήσοι Φώκλαντ Νόβαγια Ζεμλιά Σεϋχέλλες Φιλιππίνες
Ευδόκιμος (πτηνό)

Ο ευδόκιμος (επιστημονική-λατινική ονομασία Eudocimus) είναι γένος πουλιών που ανήκουν στην οικογένεια της ιερής ίβιδας, τις θρησκειορνιθίδες. Οι ευδόκιμοι ζουν στις θερμότερες περιοχές της αμερικανικής ηπείρου και στις Δυτικές Ινδίες.

 Τα πουλιά αυτά έχουν ως ενδιαίτημα ελώδεις υγροβιότοπους, συχνά παράκτιους. Κτίζουν φωλιές σε δέντρα ή και θάμνους πάνω από νερά. Είναι μονογαμικά και ζουν σε αποικίες, όπου συχνά συμβιώνουν με άλλα υδρόφιλα πτηνά. Συνήθως γεννούν κάθε φορά από δύο μέχρι πέντε αβγά. Οι ενήλικες ευδόκιμοι έχουν μήκος σώματος 56 έως 61 εκατοστά και άνοιγμα πτερύγων 85 έως 95 εκατοστά. Διαθέτουν μακρά καμπυλόγραμμα ράμφη, ρόδινα πόδια και γυμνό ρόδινο πρόσωπο. Το πτέρωμα είναι μονόχρωμο: ολόλευκο στο είδος albus και πορφυρό στο είδος ruber, εκτός από τα μαύρα άκρα των πτερύγων, τα οποία διακρίνονται όταν ο ευδόκιμος πετάει. Οι νεοσσοί είναι κυρίως φαιοί με λευκό κάτω μέρος σώματος. Οι ευδόκιμοι τρέφονται χρησιμοποιώντας το μακρύ ράμφος τους και τρώνε ψαράκια, βατράχια, οστρακόδερμα και έντομα. Πετούν με τεντωμένο τον λαιμό και τα πόδια τους, συχνά σε μακριές και χαλαρές σειρές, ιδίως όταν φεύγουν ή πηγαίνουν στις φωλιές τους. Το γένος Eudocimus φαίνεται ότι συγγενεύει στενότερα με το γένος Plegadis, με το δεύτερο να είναι περισσότερο εξελιγμένο και να διαφέρει στο ταρσομετατάρσιο. Λίγα απολιθώματα έχουν βρεθεί, πάντως το απολιθωμένο είδος Plegadis paganus ή Gerandibis pagana ή Eudocimus paganus από την κατώτερη Μειόκαινο εποχή παρουσιάζει κάποια ενδιάμεσα χαρακτηριστικά: διαθέτει δύο τρήματα στην αύλακα του ταρσομετατάρσιου, όπως το Plegadis και αντίθετα με το μοναδικό τρήμα του Eudocimus και πολλών άλλων ειδών πτηνών. Η φύση αυτού του εξαφανισμένου είδους υποδεικνύει ότι το γένος Eudocimus είχε ήδη δημιουργηθεί εκείνη την εποχή.Μελέτη του μιτοχονδριακού DNA πτηνών του γένους πλατελέα το 2010 από τον Chesser και συνεργάτες, η οποία περιελάμβανε και τα είδη Eudocimus ruber, Nipponia nippon και Threskiornis aethiopicus, υποδεικνύει ότι το είδος E. ruber είχε ξεχωρίσει ενωρίς και δεν συγγενεύει στενά με τον κλάδο που περιέχει τις πλατελέες και τις ίβιδες του Παλαιού κόσμου.Υπολείμματα παρόμοια με εκείνα του είδους Eudocimus albus έχουν ανακαλυφθεί σε αποθέσεις του μέσου Πλειόκαινου στη λεγόμενη «Κοιλάδα των οστών» (Bone Valley) στην κεντρική Φλόριντα των ΗΠΑ. Επίσης αποθέσεις του Σχηματισμού Γιόρκταουν στη Βόρεια Καρολίνα, ενώ δύο είδη, το ένα υπάρχον και το άλλο εξαφανισμένο, έχουν ανακτηθεί από το ασφαλτικό πεδίο Ταλάρα στην ακτή του βόρειου Περού: το Eudocimus peruvianus περιγράφηκε από ένα ταρσομετατάρσιο οστό που διέφερε ελαφρώς από εκείνο ενός Eudocimus albus, του οποίου υπολείμματα ανακαλύφθηκαν στην ίδια τοποθεσία. Το πεδίο έχει ηλικία χρονολογηθείσα σε 13.900 έτη. Το είδος Eudocimus albus ζει και σήμερα στο Περού. Σήμερα υπάρχουν μόνο δύο είδη στο γένος ευδόκιμος, τα εξής: Τα δύο είδη υβριδίζονται, δηλαδή διασταυρώνονται μεταξύ τους. Steven L. HiltyBirds of Venezuela, ISBN 0-7136-6418-5 F. Gary Stiles και Alexander F. Skutch: A guide to the birds of Costa Rica, ISBN 0-8014-9600-4
The Gatehouse, Monmouth

Το The Gatehouse, ή The Gate House, είναι παμπ στο Μόνμαουθ της Ουαλίας. Βρίσκεται στην οδό Monnow St 125 κοντά στη γέφυρα Μόναου. Ονομάζονταν Barley Mow μέχρι το 2000, οπότε και άλλαξε όνομα.

 Το κτίριο είναι ιστορικό. Έγινε παμπ το έτος 1812 από έναν κοινωνικό σύλλογο γυναικών που το χρησιμοποιούσαν ως τόπο συνάντησης. Από τις συνδρομές των γυναικών χρηματοδοτούνταν ένα μικρό ταμείο για όλες τις γυναίκες που έτυχε να είναι άνεργες, λεχώνες, ασθενείς, άπορες ή οποιαδήποτε άλλης πάθησης. Το 1822 ο Ουίλιαμ Τζόουνς (William Jones) το νοίκιασε με το όνομα Barley Mow και το λειτουργούσε μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα. Αργότερα το νοίκιασαν και άλλοι, ο Teague, Wakin, Stead, και Harley. Μαθαίνουμε ότι το 1887 εκεί γιόρτασε έναν επίσημο δείπνο οι κοινωνικός σύλλογος Loyal Trafalgar Lodge of Druids με 100 καλεσμένους.
Πέτρινοι κύκλοι της Σενεγκάμπια

Οι Πέτρινοι κύκλοι της Σενεγκάμπια είναι αρχαιολογικός χώρος κατά μήκος του ποταμού Γκάμπια στην Αφρική. Πρόκειται για λίθους με κυκλική παράταξη οι οποίοι χρονολογούνται από τον 3ο αιώνα π.Χ έως τον 16ο αιώνα μ.Χ και αποτελούν σύμφωνα με ιστορικές έρευνες ταφικά μνημεία.

 Το συγκεκριμένο μνημείο αποτελείται από τέσσερις ομαδοποιήσεις λίθων σε σχήμα κύκλου: Wassu, Kerbatch, Sine Ngayene, Wanar οι οποίοι εκτείνονται σε 350 χιλιόμετρα πλάι στις όχθες του ποταμού Γκάμπια. Κάθε κύκλος αποτελείται από 10 έως 24 λίθους ενώ ο συνολικός αριθμός των λίθων φτάνει τους 93. Επιπλέον στην πλειοψηφία κάθε πέτρα έχει κυβοειδές ή κυλινδρικό σχήμα και είναι μικρότερη του ενός μέτρου όμως υπάρχουν και πέτρες που φτάνουν τα 3 μέτρα σε ύψος. Από έρευνες που πραγματοποιήθηκαν, βρέθηκαν κάτω από τους βράχους αυτούς προσωπικά αντικείμενα όπως εργαλεία, κοσμήματα, όπλα, αγγεία κ.α υποδηλώνοντας ότι πρόκειται για τάφους έως και 1500 ετών. Σε αρκετά σημεία υπήρξε πλήθος σκελετών ανά τάφο γεγονός που σηματοδοτεί θάνατο μετά από μάχη ή κάποια επιδημία. Παρόλα αυτά και σύμφωνα με προφορικές παραδόσεις τον ιθαγενών πιστεύεται ότι οι κύκλοι είναι χώρος κατοικίας των πνευμάτων και όσοι θάφτηκαν εκεί αποτέλεσαν μέρος θυσίας στα πνεύματα αυτά. Άλλοι χαρακτηρίζουν τον χώρο ως μιας μικρότερης κλίμακας Stonehenge επειδή έχει και αυτός μια αινιγματική φύση. Το 2006 συμπεριλήφθηκε στον κατάλογο της Unseco ως μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς αφού θεωρήθηκε παράδοση και τελετουργικό ενός αρχαίου πολιτισμου αλλά και σπουδαίο δημιούργημα. Αφρική Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς
Δήμος Αλιάρτου–Θεσπιέων

Ο Δήμος Αλιάρτου-Θεσπιέων είναι δήμος της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας ο οποίος συστάθηκε με τον «Καλλικράτη» και προέκυψε από την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αλιάρτου και Θεσπιέων. Το 2014 ο δήμος μετονομάστηκε σε Δήμο Αλιάρτου - Θεσπιέων. Έδρα του έχει οριστεί η Αλίαρτος. Το 2012 ορίστηκε ως ιστορική έδρα του δήμου η Άσκρη. Η έκταση του νέου δήμου είναι 256,89 τ.χλμ. και ο πληθυσμός 8.774 κάτοικοι, σύμφωνα με την απογραφή του 2021.

 Ο πληθυσμός σύμφωνα με την τελευταία απογραφή του 2021 παρουσιάζει μειωτικές τάσεις από το 2011 (-19,4%). Δημοτική Κοινότητα Αλιάρτου [ 4.847 ] η Αλίαρτος [ 4.402 ] το Μάζι [ 445 ] Τοπική Κοινότητα Ευαγγελιστρίας [ 207 ] η Ευαγγελίστρια [ 191 ] η Μονή Ευαγγελιστρίας [ 16 ] Τοπική Κοινότητα Πέτρας -- η Πέτρα [ 347 ] Τοπική Κοινότητα Σωληναρίου -- το Σωληνάρι [ 340 ] Τοπική Κοινότητα Υψηλάντου -- ο Υψηλάντης [ 353 ] Τοπική Κοινότητα Θεσπιών –- οι Θεσπιές [ 1.139 ] Τοπική Κοινότητα Άσκρης -- η Άσκρη [ 622 ] Τοπική Κοινότητα Λεονταρίου -- το Λεοντάρι [ 904 ] Τοπική Κοινότητα. Μαυρομματίου -- το Μαυρομμάτι [ 1.847 ] Τοπική Κοινότητα Νεοχωρίου Θεσπιών -- Νεοχώρι [ 281 ] Πρόγραμμα Καλλικράτης - ΦΕΚ Α87 της 07/06/2010 Απόφαση 45892 του Υπ. Εσωτερικών, Αποκέντρωσης & Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης - ΦΕΚ Β1292 της 11/08/2010 ΕΛ.ΣΤΑΤ. Αποτελέσματα Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 Βιβλίο (2016): "Βοιωτοί στην Αμερική", (Γ.Ε. Αντωνίου) Μίχας Γεώργιος Κ.: «Συμβολή στην Έρευνα της Ιστορίας των Αρβανιτών, Ιδιωματικές Λέξεις και Φράσεις στ΄ Αρβανιτοχώρια Βοιωτίας και Λοκρίδας»,2019.
Κραυσίδωνας

Ο Κραυσίδωνας είναι ο μεγαλύτερος χείμαρρος που διατρέχει αποκλειστικά το εσωτερικό του ευρύτερου Βόλου. Έχει μήκος 12 χλμ. και πηγάζει από το βουνό του Πηλίου, ρέοντας νοτιοδυτικά προς τον Παγασητικό κόλπο. Διαρρέει την Πορταριά, τη Νέα Ιωνία και τον Βόλο. Η διαβάση του χειμάρρου γίνεται με διάφορες πεζογέφυρες. Το πλάτος του δέλτα του Κραυσίδωνα περιορίστηκε σημαντικά από το 1945, οπότε εκτεινόταν περί τα 240 μέτρα, έως τις αρχές του 21ου αιώνα, οπότε έφτασε στα 40 μέτρα. Από το 1950 έγιναν έργα για την ευθυγράμμιση του Κραυσίδωνα και τη μετατροπή του σε διώρυγα, ιδίως στο σημείο όπου εκβάλλει, με αποτέλεσμα την αύξηση της πιθανότητας πλημμυρικών φαινομένων. Το 1988 εκτέθηκε πρόταση για τη μετατροπή του Κραυσίδωνα σε δρόμο, η οποία αποσύρθηκε μετά από αντιδράσεις πολιτών του Βόλου στις πρώτες σχετικές εργασίες.Σημαντική ήταν και η οικιστική ανάπτυξη στις όχθες του χεμάρρου, με πολλά οικήματα να βρίσκονται στον άμεσο κίνδυνο των πλημμυρών.

 Η πόλη του Βόλου πλημμύρισε στις 10 Οκτωβρίου 2006, σε μια από τις χειρότερες καταγεγραμμένες πλημμύρες του νομού, που κατέστρεψε καλλιέργειες και πολλά σπίτια. Μια σιδηροδρομική γέφυρα που ένωνε τον Βόλο και τη Λάρισα κατέρρευσε όταν το κεντρικό πέτρινο υποστήριγμά της καταστράφηκε από ένα μείγμα βράχων, λάσπης και συντριμμιών που μετέφερε ο φουσκωμένος Κραυσίδωνας. Σχεδόν το ένα πέμπτο της πόλης αντιμετώπισε σοβαρές κατολισθήσεις.\ Σημαντικές πλημμύρες συνέβησαν και τον Σεπτέμβριο του 2023. Ειδικότερα, στις 5 Σεπτεμβρίου ο χείμαρρος υπερχείλισε εξαιτίας της σφοδρής κακοκαιρίας Ντάνιελ που έπληξε περιοχές της κεντρικής Ελλάδας και ιδιαίτερα τη Μαγνησία, προκαλώντας θανάτους και ζημίες υψηλού κόστους. Από την πλημμύρα καταστράφηκε μια πτέρυγα του παρακείμενου στις όχθες του Κραυσίδωνα Γηροκομείου Βόλου και μία ξύλινη πεζογέφυρα, ενώ παρασύρθηκαν οχήματα και άλλα φερτά υλικά, που κατέληξαν σε διάφορα σημεία της πόλης.Στις 27 Σεπτεμβρίου η κακοκαιρία «Ελίας» (επισήμως «Elias») έπληξε την περιοχή της Μαγνησίας με σφοδρές βροχοπτώσεις, προκαλώντας νέα υπερχείλιση του Κραυσίδωνα που επέφερε ζημίες σε κατοικίες. Κατάλογος των ποταμών της Ελλάδας
Ομερμπεγκόβατσα

Η Ομερμπεγκόβατσα (σερβικά κυριλλικά: Омербеговача) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του Διαμερίσματος του Μπρτσκο. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε 1.155 κατοίκους.

 Το χωριό ευρίσκεται επί της συμβολής των ποταμών Ζοβίτσιτσα και Ζμάγιεβατς, οι οποίοι και το διασχίζουν. Πόλεις της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Δήμοι της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης (Αγγλικά) Maplandia (Αγγλικά) Δορυφορική εικόνα της Ομερμπεγκόβατσα στο fallingrain.com
Φρανσουά Κλερ

Ο Φρανσουά Κλερ (γεννημένος στις 18 Απριλίου 1983 στο Μπουρ-αν-Μπρες) είνα Γάλλος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται στη θέση του δεξιού μπακ για λογαριασμό της Σαιντ-Ετιέν.

 Ως νέος εντάχθηκε στη Λυών, αλλά πέρασε τη σεζόν 2004–05 ως δανεικός στην Τουλούζ ΦΚ, πρωτού αγωνιστεί σε αγώνα πρωταθλήματος με τη Λυών. Κατά την επιστροφή του το 2005, ο Κλερ κατάφερε να βρει θέση στην πρώτη ομάδα, σημειώνοντας 19 συμμετοχές στο εγχώριο πρωτάθλημα και την Ευρώπη. Ο Κλερ βρισκόταν σε διαρκή ανταγωνισμό με τον Αντονί Ρεβεγιέρ για τη βασική θέση στο αριστερό άκρο της αμυντικής γραμμής της Λυών, αν και ο Κλερ πολλές φορές αγωνιζόταν ως δεξί χαφ ή μέσος στο σύστημα 4–3–3 που ακολουθούσε η ομάδα, με περιορισμένη, όμως, επιτυχία. Πέτυχε το πρώτο του τέρμα στη Λιγκ 1 με τη Λυών στις 2 Δεκεμβρίου 2007 απέναντι στη Στρασμπούρ. Τιμωρήθηκε με ποινή αποκλεισμού για διάστημα τεσσάρων αγώνων, λόγω παράνομης συμφωνίας μεταγραφής του στην Ολιμπίκ Μαρσέιγ. Ο Κλερ αποχώρησε από τη Λυών το καλοκαίρι του 2010, μετά τη λήξη του συμβολαίου του. Μέχρι την 1η Σεπτεμβρίου 2010, ο Κλερ προπονούνταν με την ΟΖΚ Νις, με προοπτική την υπογραφή μονοετούς συμβολαίου μαζί της. Τελικώς, παρέμεινε δύο σεζόν στη Νις, πραγματοποιώντας 61 εμφανίσεις πρωταθλήματος σε αυτό το διάστημα. Στις 9 Ιουλίου 2012, ο Κλερ συμφώνησε για την υπογραφή τριετούς συμβολαίου με την Σαιντ-Ετιέν. Ήταν μέλος της Εθνικής Γαλλίας U-21 που συμμετείχε στην τελική φάση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος U-21 του 2006, πραγματοποιώντας δύο εμφανίσεις. Κλήθηκε (αν και δεν αγωνίστηκε) από την Εθνική Γαλλίας για την φιλική της αναμέτρηση, τον Μάρτιο του 2008, απέναντι στη Σλοβενία. Σημείωσε την πρώτη του συμμετοχή με τη Γαλλία σε μια νίκη με 5–0 επί των Νήσων Φερόε, στις 11 Οκτωβρίου 2006. Στη πορεία αγωνίστηκε σε αρκετούς αγώνες της ομάδας, ως αλλαγή του Βιλί Σανιόλ, ενώ αγωνίστηκε ως βασικός σε αρκετούς αγώνες μετά τον τραυμαστιμό του Σανιόλ στο γόνατο, το 2007. Ο ομοσπονδιακός τεχνικός της Γαλλίας, Ρεϊμόν Ντομενέκ, φαινότραν αρκετά αναποφάσιστος αναφορικά με το θέμα της διαδοχής του Σανιόλ στο δεξί άκρο της άμυνας, χρησιμοποιώντας σε αυτή τη θέση μεταξύ άλλων και τους Μπακαρί Σανιά, Λασανά Ντιαρά και Αντονί Ρεβεγιέρ. Λυών Πρωτάθλημα Γαλλίας: 2006, 2007, 2008 Κύπελλο Γαλλίας: 2008 Σούπερ Κύπελλο Γαλλίας: 2006, 2007 François Clerc
Κοπάνη Ιωαννίνων

Η Κοπάνη είναι ορεινό χωριό του Νομού Ιωαννίνων της Ηπείρου σε υψόμετρο 500 μέτρα. Υπάγεται στο δήμο Δωδώνης ενώ παλαιότερα ανήκε στο Δήμο Αγίου Δημητρίου και απέχει 30 χιλιόμετρα νότια - νοτιοδυτικά των Ιωαννίνων. Το Τοπικό Διαμέρισμα Κοπάνης βρίσκεται στις υπώρειες του Ολύτσικα (Τόμαρος) και καταλαμβάνει το βορειοδυτικό άκρο του Δήμου Αγίου Δημητρίου, ως τα όρια των Δήμων Δερβιζιάνων και Δωδώνης. Στην κοιλάδα, μεταξύ Κοπάνης και Θεριακησίου, όπου βρίσκονται και οι νερόμυλοι, διέρχονταν στα αρχαία χρόνια η Ιερά Οδός προς το Μαντείο της Δωδώνης.

 Ο οικισμός της Κοπάνης είναι από τους παλαιότερους της Ηπείρου, αφού αναφέρεται (με το Κουφοβό) στο Χρυσόβουλλο Ανδρονίκου Β΄του Παλαιολόγου του 1319. «Οι Καστρινοί Ιωαννίται... κατέχωσι... τα χωρία την Κοπάνην και τον Κρεχοβόν...» Η Κοπάνη, μετά τον Αλή πασά, έγινε δημόσιο κτήμα (ιμπλιάκι) τουρκικό γι' αυτό μετά την απελευθέρωση (1913) αποδεσμεύτηκε από το ελληνικό δημόσιο. Αναγνωρίστηκε ως κοινότητα το 1919 και ο πληθυσμός της εξελίχθηκε ως εξής: 1920 κατ. 445, 1928 κατ. 512, 1940 κατ. 616, 1951 κατ. 720, 1991 κατ. 357, πληθυσμό με τον οποίο συνενώθηκε στο Δήμο Αγίου Δημητρίου. Το σχολείο της: Το 1914 μαθ. 84, 1928 μαθ. 69, 1938 μαθ. 107, 1950 μαθ. 134, 1957 μαθ. 120. Έως το έτος 2007 λειτουργούσε μονοθέσιο Δημοτικό Σχολείο και Νηπιαγωγείο. Παλιότερα, η κύρια απασχόληση των κατοίκων ήταν η γεωργία και η κτηνοτροφία. Τις τελευταίες τρισήμισι δεκαετίες οι νέοι στράφηκαν προς τα αστικά επαγγέλματα, τις τέχνες, τα γράμματα, τις επιστήμες. Συγχρόνως, βέβαια, πολλοί Κοπανιώτες ξενιτεύτηκαν, μετανάστευσαν στο εσωτερικό και το εξωτερικό αναζητώντας καλύτερες συνθήκες διαβίωσης. Οι κάτοικοι διασώζουν και τηρούν αρκετά από τα λατρευτικά και άλλα έθιμα της περιοχής τους (αποκριάτικα, "Λάζαρος", τραγούδια της Λαμπρής, συνήθειες αγροτικής και ποιμενικής ζωής). Το πανηγύρι του χωριού γίνεται στις 20 Ιουλίου (Προφήτη Ηλία). Ο Άγιος Νικόλαος, άλλοι ναοί και εξωκλήσια. Ο μύλος Κοπάνης στην κοιλάδα του Λούρου, όπου παλιότερα τα λεγόμενα «Ξαμύλια». Τον μύλο της Κοπάνης έφτιαξε ο Ιωάννης Χ. Τζιαφέρης και τον αφιέρωσε στα 1832 στην εκκλησία, η οποία εισέπραττε 30 λίρες το χρόνο. Φιλοπρόοδος Κίνησις Κοπάνης, Ιωάννινα 1978. Αδελφότητα Κοπάνης «Ο Προφήτης Ηλίας» Αθήναι 1976.
Οίκος (αστρολογία)

Με τον όρο οίκος εννοούνται στην αστρολογία τα 12 τμήματα στα οποία χωρίζουμε νοητά την σφαίρα της γης. Ξεκινάμε από την γραμμή του ορίζοντα που ανατέλλει την στιγμή της γέννησης (δηλαδή από τον ωροσκόπο) και συνεχίζουμε με άλλες 11 νοητές γραμμές πάνω στην υδρόγειο σφαίρα μέχρι να επιστρέψουμε στην αρχική. Φανταστείτε ένα πορτοκάλι που το κόβουμε σε 12 φέτες. Κάθε μία από αυτές τις 12 γραμμές αποτελεί την αρχή (ακμή) ενός τμήματος (οίκου).

 Κάθε οίκος συμβολίζει και ένα τομέα της γήινης και ανθρώπινης δραστηριότητας όπως οικονομικό, ερωτικό κ.λ.π. 1ος οίκος: Η ανατολή. το εγώ, η αρχή. Εμφάνιση, Σωματικές προδιαγραφές, image, υγεία, κράση.2ος οίκος: ασφάλεια. Αποκτήματα, προσωπική περιουσία. Κτητικότητα υλική ή συναισθηματική.3ος οίκος: επικοινωνία, νόηση. Περιβάλλον, περίγυρος, γειτνίαση, συγγενείς. Ταξίδια, εκδρομές, μετακινήσεις. Μελέτες, μαθήματα, σπουδές, επιμόρφωση.4ος οίκος: Ο νότος. Η βάσεις και οι ρίζες του ατόμου. Η «σκούφια» του. Οι πρόγονοι, οι γονείς, η μητέρα, η οικογένεια, το σπίτι, ακίνητο. Ακίνητη περιουσία, γη, χωράφι, πατρίδα.5ος οίκος: αργία, διακοπές, ανεργία, ρεπό, διαλλείματα. Διασκέδαση, χαρές, γλέντια, γιορτές. Ξεκούραση, ανάπαυση. Ειδύλλια, φλερτ. Παιχνίδια, παιδιά, παιδική ηλικία.6ος οίκος: θέματα υγείας κι αρρώστιας. Θέματα εργασίας, επάγγελμα, δουλειά, κόπος, ασχολία.7ος οίκος: Η δύση. Οι άλλοι, οι απέναντι. Ο άλλος, το έτερον ήμισυ, ο δικός μας ανθρωπος. Ο σύντροφος, ο κολλητός. Ανοιχτή αντιπαράθεση, σύγκρουση, διαφωνία.8ος οίκος: μεταμόρφωση, θάνατος, αλλαγή. Σεξουαλική δραστηριότητα. Οικονομικές απολαβές και συνεργασίες.9ος οίκος: έρευνα, εξερεύνηση. Ανώτερη μόρφωση και πανεπιστήμια. Θρησκεία, φιλοσοφία και πνευματική ενασχόληση. Περιπλάνηση, μακρινά και χρονοβόρα ταξίδια. Διεύρυνση των οριζόντων (φυσικών και πνευματικων).10ος οίκος: Ο βοράς. Η σταδιοδρομία, η πορεία της ζωής, η καριέρα. Επαγγελματική άνοδος, αναρρίχηση, απόκτηση φήμης. Διοίκηση και διακυβέρνηση. Υψηλά ιστάμενα πρόσωπα.11ος οίκος: ομάδες και σύλλογοι. Εταιρείες, συνομοσπονδίες. Φιλίες, παρέες, κοινωνικότητα. Φιλοδοξίες και ευχές.12ος οίκος: απομόνωση, εσωστρέφεια. Υποσυνείδητο. Κρυμμένα πράγματα, μυστικά. Απελπισία, ταλαιπωρία, βάσανα. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα House (astrology) στο Wikimedia Commons
Διαδηλώσεις στο Πόζναν το 1956

Οι διαδηλώσεις του Πόζναν (πολωνικά: Poznański Czerwiec‎), ήταν οι πρώτες από αρκετές διαδηλώσεις που πραγματοποιήθηκαν απέναντι στη φιλοσοβιετική κομμουνιστική κυβέρνηση της Πολωνίας. Οι διαδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν από εργάτες οι οποίοι επιθυμούσαν καλύτερες συνθήκες διαβίωσης και καλύτερες συνθήκες εργασίας. Στις 28 Ιουνίου 1956, οι εργάτες ξεκίνησαν διαδηλώσεις στα Εργοστάσια Τσεγκιέλσκι του Πόζναν, απαιτώντας καλύτερες συνθήκες και μισθούς και διαμαρτύρονταν για μια πρόσφατη αύξηση των φόρων και υψηλότερες ποσοστώσεις εργασίας. Έπειτα, τα μηνύματα των διαδηλωτών διαδόθηκαν γρήγορα σε όλη την πόλη. Περίπου εκατό χιλιάδες άνθρωποι κατέκλυσαν το κέντρο του Πόζναν και κατευθύνθηκαν προς το Υπουργείο Εθνικής ασφάλειας.

 Μετά το θάνατο του Στάλιν, η Σοβιετική Ένωση βίωσε ένα κλίμα επανάστασης τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό της. Στην Πολωνία, εργάτες οι οποίοι ένιωθαν καταπιεσμένοι υπό το κομμουνιστικό καθεστώς αποφάσισαν να πάρουν την τύχη στα χέρια τους και να διαδηλώσουν. Η ομιλία του Νικίτα Χρουστόφ κατά του Στάλιν, τους έδωσε την αντίληψη πως η τρομερή καταπίεση που βίωναν υπό τον Στάλιν ήταν παρελθόν και πλέον θα μπορούσαν να διεκδικήσουν εκ του μηδενός το μέλλον τους. Δεν ήταν λίγοι εκείνοι οι οποίοι πρωτοστάτησαν με το μήνυμα "Απαιτούμε ψωμί", καθώς ειδικά στην επαρχεία της Πολωνίας αρκετά μεγάλος αριθμός εργατών υποσιτίζονταν. Όπως προαναφέρθηκε, περίπου εκατό χιλιάδες άνθρωποι βρέθηκαν μπροστά από το Υπουργείο Εθνικής Ασφάλειας διαδηλώνοντας. Μέχρι τις 11.00 (της 28ης Ιουνίου 1956) ο αριθμός συνεχώς αυξανόταν. Μετά τις 16.00 όμως, τανκς, τεθωρακισμένα αυτοκίνητα, πυροβόλα και φορτηγά γεμάτα στρατιώτες περικύκλωσαν την πόλη και άρχισαν να συλλαμβάνουν κόσμο και να τον περνούν από βάναυση ανάκριση. Ο φόβος των σοβιετικών σχετιζόταν με το γεγονός πως τα μηνύματα των εργατών θα διαδίδονταν και σε άλλες πόλεις. Εάν αυτό πραγματοποιούταν θα είχε καλλιεργηθεί ένα ιδιαίτερα αρνητικό κλίμα εις βάρος της ΕΣΣΔ. Οι στρατιώτες οι οποίοι επενέβησαν ανέρχονταν σε περίπου 10.000 με τη συνοδεία 400 τανκς. Παρά την αριθμητική διαφορά και το γεγονός πως ορισμένοι διαδηλωτές ήταν εξοπλισμένοι πρέπει να ληφθεί υπόψιν ένας σημαντικός παράγοντας: Ο φόβος απέναντι στα τανκς και του στρατιωτικού εξοπλισμού εκείνων που αποπειράθηκαν να αναχαιτίσουν τις διαδηλώσεις. Σύμφωνα με τον ιστορικό Ουούκας Γιάστρζιαμπ (πολωνικά: Łukasz Jastrząb), 57 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και 600 τραυματίστηκαν. Επίσης 250 συνελήφθησαν καθώς θεωρήθηκαν ως απειλή. Στις 28 Ιουνίου έχει θεσπιστεί επέτειος για τα θύματα, από το πολωνικό κράτος. https://enantion.gr/2018/06/29/%CF%80%CF%8C%CE%B6%CE%BD%CE%B1%CE%BD-%CE%B9%CE%BF%CF%8D%CE%BD%CE%B9%CE%BF%CF%82-1956-%CF%8C%CF%84%CE%B1%CE%BD-%CE%B2%CE%B3%CE%AE%CE%BA%CE%B5-%CE%BF-%CE%BB%CE%B1%CF%8C%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%85/ http://redskywarning.blogspot.com/2018/06/1956.html
Ρεγκετόν

Η Ρεγκετόν είναι είδος μουσικής το οποίο αναπτύχθηκε από την Τζαμαϊκανή ρέγκε και την hip-hop μουσική. Η ρεγκετόν είναι προκλητική και γεμάτη διαμαρτυρία. Οι ισπανικοί στίχοι αποδεικνύουν επίδραση από πολλούς λατινικούς ρυθμούς, όπως η μπόμπα και η σάλσα. Η ρεγκετόν είναι ένα σχετικά νέο είδος μουσικής το οποίο έγινε δημοφιλές την δεκαετία του 1990.

 Υπάρχουν δύο υπάρχουσες εκδοχές για την προέλευση της ρεγκετόν. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι προέρχεται από τον Παναμά, ενώ άλλοι διαφωνούν και υποστηρίζουν ότι αυτό το μουσικό είδος προέρχεται από το Πουέρτο Ρίκο από το οποίο μάλιστα κατάγονται και οι περισσότεροι ερμηνευτές της. Οι πρώτοι ήχοι, οι οποίοι θυμίζουν την μοντέρνα ρεγκετόν, εμφανίστηκαν στις ντίσκο του Πουέρτο Ρίκο ανάμεσα στο 1994 και 1998. Πρωτοπόρος της hip-hop ήταν ο Vico C, ο οποίος ερμήνευσε ραπ σε συνδυασμό με τζαμαϊκανή μουσική. Στο Πουέρτο Ρίκο αρχικά αποκαλούσαν την ρεγκετόν "Under" και αυτό κυρίως οφειλόταν στους χυδαίους στίχους και στην κοινή γλώσσα και επίσης επειδή συνήθως εξαπλώνονταν ταχύτατα ανάμεσα στους νέους. Αυτό βέβαια στην πορεία άλλαξε. Η ρεγκετόν κέρδισε αναγνωρισιμότητα και έγινε δημοφιλής πρώτα στον Παναμά και έπειτα στο Πουέρτο Ρίκο που είναι και οι χώρες προέλευσής της. Αυτό το μουσικό είδος διευρύνθηκε πολύ γρήγορα στις χώρες της λατινικής Αμερικής όπως η Δομινικανή Δημοκρατία, το Περού, η ]]Βενεζουέλα]], η Κολομβία, το Μεξικό, η Κούβα και η Νικαράγουα. Τα τελευταία χρόνια το μουσικό είδος αυτό εξαπλώθηκε και στην κεντρική Αμερική και ιδιαίτερα στις πόλεις με μεγάλο πληθυσμό λατίνων όπως η Νέα Υόρκη και το Μαϊάμι. Στις μέρες μας η ρεγκετόν είναι ευρέως γνωστή στις περισσότερες από τις Ισπανόφωνες χώρες και τώρα αρχίζει να διαδίδεται και στην Ευρώπη. Η Ισπανική μουσική βιομηχανία καταβάλει ιδιαίτερη προσπάθεια για την εντατική προώθηση του μουσικού αυτού είδους, αν και η ρεγκετόν έχει χαρακτηριστεί από στοιχεία του φλαμένγκο στις χώρες αυτές. Η τεράστια αναγνωρισιμότητα της ρεγκετόν στα κέντρα της λατινικής Αμερικής μας δίνει ένα λόγο να πιστεύουμε ότι πολύ σύντομα πρόκειται να γίνει πιο δημοφιλής, ακόμη και από άλλα κλασσικά λατινογενή μουσικά είδη, όπως η Σάλσα. Oι Vico C Don Chezina , Daddy Yankee , Baby Rasta y Gringo , Guanabadas , Podako η Maico y Manue και οι CNCO ήταν ανάμεσα στους καλλιτέχνες που πρωτόπορησαν στην ρεγκετόν.Σήμερα, οι πιο ευρέως γνωστοί καλλιτέχνες της μουσικής αυτής είναι οι Jbalvin, Don Omar , Wisin y Yandel , Tego Calderon , Romeo(Aventura) αλλά και ο Maluma. Και σαφώς στοιχεία ρεγκετόν έχουν στα τραγούδια τους , οι δύο πολύ δημοφιλείς λατίνες σούπερ σταρ, Τζένιφερ Λόπεζ και Σακίρα. Ο Luis Fonsi που το τελευταίο καιρό έχει γίνει διάσημος με το τραγούδι Despacito με τον ράπερ Daddy Yankee. Η Ιστορια της Ρεγκετόν[1] HIP HOP REPUBLICAN [2]
NGC 504

Ο NGC 504 είναι φακοειδής γαλαξίας στον αστερισμό Ιχθύες. Απέχει 174 εκατομμύρια έτη φωτός από την Γη και ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Τζων Χέρσελ στις 22 Νοεμβρίου 1827.

 Δεδομένα για το NGC 504 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 504 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά)
Εθνικός ύμνος των Ηνωμένων Πολιτειών

Ο Εθνικός ύμνος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, γνωστός ως Η αστερόεσσα σημαία (αγγλικά: The Star-Spangled Banner) γράφτηκε από τον ποιητή Φράνσις Σκοτ Κι το 1814. Η μελωδία προέρχεται από ένα δημοφιλές αγγλικό τραγούδι του ποτού που έγραψε ο Τζον Στάφορντ Σμιθ (To Anacreon in Heaven) και ήταν από το 1772 μέχρι το 1792 το τραγούδι της Ανακρεοντικής Εταιρείας (Anacreontic Society) στο Λονδίνο. Επίσης ένα διάστημα ήταν η μελωδία του εθνικού ύμνου του Λουξεμβούργου.

 Oh, say can you see by the dawn's early light What so proudly we hailed at the twilight's last gleaming? Whose broad stripes and bright stars through the perilous fight, O'er the ramparts we watched were so gallantly streaming? And the rocket's red glare, the bombs bursting in air, Gave proof through the night that our flag was still there. Oh, say does that star-spangled banner yet wave O'er the land of the free and the home of the brave? Ω, πες, μπορείς να δεις με το πρόωρο φως της αυγής, Τι χαιρετίσαμε τόσο υπερήφανα στην τελευταία λάμψη του λυκόφωτος; Τίνος πλατιές λωρίδες και λαμπερά αστέρια, στην επικίνδυνη μάχη, Πάνω από τις επάλξεις που κοιτάζαμε, ανέμιζαν τόσο γενναία; Και η κόκκινη λάμψη των πυραύλων, οι βόμβες που σκάγαν στον αέρα, Απέδειξαν μες στη νύχτα ότι η σημαία μας ήταν ακόμα εκεί. Ω, πες, κυματίζει ακόμα εκείνη η αστερόεσσα σημαία, Πάνω από τη γη των ελευθέρων και την πατρίδα των γενναίων; Πες τάχα αν μπορείς να δεις, στο πρώτο λυκαυγές, 'κείνην που χαιρετίσαμε στο τελευταίο λυκόφως. 'Κείνην που τις λωρίδες της και τα λαμπρά της άστρα, σε μάχη λυσσαλέα, απ' τις επάλξεις βλέπαμε π' ανέμιζαν γενναία. Και των πυραύλων λάμψεις πορφυρές, και των βομβών εκρήξεις στον αέρα, ολονυχτίς μάς δίδαν σιγουριά πως έστεκ' η σημαία μας 'κεί πέρα. Πες τάχ' αν κυματίζει η αστερόεσσα 'κείνη σημαία και τώρα, πάνω απ' τη γη των 'λεύθερων και των γενναίων τη χώρα. Κατάλογος εθνικών ύμνων Hail, Columbia Dixie (τραγούδι)
Κάριν Μπάλτσερ

Η Κάριν Μπάλτσερ (Karin Balzer, 5 Ιουνίου 1938 – 17 Δεκεμβρίου 2019) ήταν Ανατολικογερμανίδα αθλήτρια στίβου, η οποία αγωνίστηκε στα 80 μ. με εμπόδια στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1960, 1964 και 1968 και στα 100 μέτρα με εμπόδια το 1972. Κέρδισε ένα χρυσό μετάλλιο το 1964 και ένα χάλκινο το 1972, ενώ τερμάτισε 5η το 1968.

 Η Κάριν Μπάλτσερ γεννήθηκε στις 5 Ιουνίου του 1938. Ήταν η πρώτη Ανατολικογερμανίδα που κέρδισε χρυσό μετάλλιο στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων, στο Τόκιο το 1964 με χρόνο 10,50 (ισοφάριση του παγκόσμιου ρεκόρ, που όμως δεν αναγνωρίστηκε λόγω ευνοϊκού ανέμου), τερματίζοντας μαζί με άλλες δυο αθλήτριες, οπότε αναδείχτηκε νικήτρια στην ηλεκτρονική χρονομέτρηση με διαφορά 1 και 2 εκατοστών του δευτερολέπτου από τη δεύτερη και την τρίτη αθλήτρια αντίστοιχα. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου του 1966, νίκησε στα 80 μ. Το 1968 στο Μεξικό, ήρθε 5η με χρόνο 10,6. Στις 20 Σεπτεμβρίου 1969, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου που διεξήχθηκε στο Στάδιο Γεώργιος Καραϊσκάκης στο Νέο Φάληρο του Πειραιά, πέτυχε παγκόσμιο ρεκόρ στα 100 μέτρα με εμπόδια με χρόνο 13,29.. Το 1970, έκανε εξαιρετική επίδοση με χρόνο 12,70. Στο ίδιο αγώνισμα, κέρδισε το αργυρό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972.
Ηφαιστειακό αέριο

Γενικά ως ηφαιστειακά αέρια χαρακτηρίζονται όλα τα υπέρθερμα αέρια αναβλήματα των ηφαιστείων που εκβάλλονται, ή διαφεύγουν στην ατμόσφαιρα. Πρόκειται για επικίνδυνα πτητικά αέρια του μάγματος καθώς και υδρατμοί που υπό συνθήκες υψηλής θερμοκρασίας και πίεσης, κατά την εκτόνωσή τους προκαλούν τις πιο βίαιες ηφαιστειακές εκρήξεις των ενεργών ηφαιστείων, ή την αφύπνιση των ανενεργών, ή και τη δημιουργία νέων. Ωστόσο, ένα σημαντικό τμήμα αυτών εκβάλλονται στην ατμόσφαιρα από ηρεμούντα ηφαίστεια.

 Ο μηχανισμός δημιουργίας της αέριας φάσης του μάγματος δεν είναι γνωστός λόγω των τεράστιων δυσκολιών λήψης δειγμάτων μέσα από τον ηφαιστειακό πόρο. Παρά ταύτα από τις εκβολές ή διαφυγές τους μέσα από σχισμές αυτά σήμερα έχουν προσδιοριστεί. Πρώτη επιτυχή δειγματοληψία ηφαιστειακών αερίων έγινε το 1919 στο ηφαίστειο Κιλαουέα της Χαβάης από τον Αμερικανό ηφαιστειολόγο Τόμας Τζάγκαρ (1871-1953), του ομώνυμου ηφαιστειακού παρατηρητηρίου, συλλέγοντάς τα απ΄ ευθείας από τις φυσαλίδες που εμφανίζονταν στην επιφάνεια μιας ενεργού λάβας. Από την εργαστηριακή ανάλυση των 14 δειγμάτων που λήφθηκαν διαπιστώθηκε ότι η μέση εκατοστιαία σύστασή τους ήταν 75% νερό, 14,07% διοξείδιο του άνθρακα, 0.40% μονοξείδιο του άνθρακα, 0.33% υδρογόνο, 5,45% άζωτο, 0,18% αργό, 6,40% διοξείδιο του θείου, 1,92% τριοξείδιο του θείου, 0,10% θείο, 0,05% χλώριο, και σε πολύ μικρότερες ποσότητες ήλιο, νέον, μεθάνιο καθώς και χημικές ενώσεις. Αξιολογήθηκε δε ότι το μεγαλύτερο μέρος του νερού που περιελάμβαναν αυτά οφειλόταν σε υδροφόρο ορίζοντα που συνάντησε το μάγμα σε μικρό βάθος, κατά την ανάδυσή του, ενώ ένα περιορισμένο μέρος αυτού δημιουργήθηκε από οξείδωση του υδρογόνου που προήλθε από μεγάλο βάθος. Γενικά τα αέρια που παγιδεύονται στα πετρώματα κατά τη φάση της στερεοποίησης του μάγματος έχουν σχεδόν όμοια σύσταση με τα αέρια που συγκεντρώθηκαν στη δειγματοληψία εκ του Κιλαουέα εκτός από το φθόριο και χλώριο που απαντώνται συνηθέστερα σε πολύ μεγαλύτερες ποσότητες ιδιαίτερα στα ηπειρωτικά ηφαίστεια. Με τις σύγχρονες μεθόδους, μετρήσεις, αλλά και όργανα που χρησιμοποιούνται από την εφαρμοσμένη ηφαιστειολογία, όπως φασματοσκοπία και φασματομετρία κ.ά. είναι δυνατή ακόμα και η ισοτοπική σύνθεση των ηφαιστειακών αερίων. Έτσι στα εν λόγω αέρια εντοπίστηκαν και άλλες χημικές ενώσεις όπως υδροφθόριο, υδροχλώριο , υδροβρώμιο , οξείδιο του αζώτου, εξαφθοριούχο θείο , θειούχο καρβονύλιο , ίχνη υδράργυρου ακόμα και οργανικές ενώσεις όπως π.χ. αλογονάνθρακες.
Βαπτιστής Ιωαννίνων

Ο Βαπτιστής (πρώην Γκούρα Χουλιαράδων, Γκούρα και Βαπτιστής Ιωάννης) είναι ορεινό χωριό του δήμου Βορείων Τζουμέρκων του νομού Ιωαννίνων. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 146 μόνιμους κατοίκους.

 Ο Βαπτιστής είναι χτισμένος σε μία πλαγιά του όρους των Τζουμέρκων Λάπατα, σε υψόμετρο 880 μέτρων, μέσα σε μια χαράδρα που χωρίζει τα υψώματα Κακούρι και Κορούνα κοντά στον παραπόταμο του Αράχθου, Καλαρρύτικο. Απέχει 35 χιλιόμετρα από την πόλη των Ιωαννίνων. Τριγύρω του κυριαρχούν δάση, λαγκάδια, γκρεμοί και ανατολικά βρίσκεται η κορυφή Καταρραχιάς των Τζουμέρκων, με υψόμετρο 2.280 μ. Ιστορικά, μέχρι και το τέλος της Τουρκοκρατίας ο Βαπτιστής δεν αναγνωριζόταν ως αυτόνομο χωριό, αλλά ως συνοικισμός των γειτονικών Χουλιαράδων. Όπως και τα υπόλοιπα 14 των Τζουμέρκων που βρίσκονταν στην αριστερή όχθη του Αράχθου, προσαρτήθηκε στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου και στην απαρίθμηση που ακολούθησε από τις ελληνικές αρχές καταχωρήθηκε ως αυτοτελής οικισμός. Διοικητικά αποτέλεσε μέχρι το 1997 οικισμό της επαρχίας Δωδώνης. Αρχικά ανήκε στην κοινότητα Χουλιαράδων, από την οποία αργότερα αποσπάστηκε για να αποτελέσει έδρα ομώνυμης κοινότητας, ενώ στη συνέχεια υπήχθη στον δήμο Τζουμέρκων. Από το 2011 ανήκει στον καλλικρατικό δήμο Βορείων Τζουμέρκων. Οι λίγοι μόνιμοι κάτοικοί του, ασχολούνται κυρίως με την πτηνοτροφία. Μιχάλης Κοκολάκης, Το ύστερο Γιαννιώτικο Πασαλίκι. Χώρος, διοίκηση και πληθυσμός στην τουρκοκρατούμενη Ηπειρο (1820-1913), Κέντρο Νεοελληνικών Ερευνών, Ε.Ι.Ε., Αθήνα 2003. Νικ. Χ. Παπακώστα, Ηπειρωτικά. Ιστορικά, Λαογραφικά, Κοινωνικά, τόμος Α΄ (Αθαμανικά), Αθήναι 1967. Μιχαήλ Σταματελάτος, Φωτεινή Βάμβα-Σταματελάτου, Γεωγραφικό Λεξικό της Ελλάδας, Α΄ τόμος, ΤΑ ΝΕΑ, Αθήνα 2012.
Παύλος Μαρινάκης

Ο Παύλος Μαρινάκης (Πάτρα, 12 Μαρτίου 1988) είναι Έλληνας δικηγόρος και πολιτικό στέλεχος, που υπηρετεί ως Κυβερνητικός Εκπρόσωπος στη κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, από τον Ιούνιο του 2023. Παράλληλα, είναι Γραμματέας της Πολιτικής Επιτροπής της Νέας Δημοκρατίας από το 2021. Διετέλεσε πρόεδρος της Οργάνωσης Νέων της Νέας Δημοκρατίας (ΟΝΝΕΔ), από το 2019 έως το 2022.

 Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Πάτρα. Είναι απόφοιτος της Νομικής Σχολής του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης. Από το 2010 εργάζεται σαν δικηγόρος με ειδίκευση στο Ποινικό Δίκαιο και διατηρεί δικό του δικηγορικό γραφείο. Είναι παντρεμένος με τη δικηγόρο Κατερίνα Μαχαιριώτη. Ως φοιτητής δραστηριοποιήθηκε στη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ Κομοτηνής, στην οποία διετέλεσε υπεύθυνος. Στο Συνέδριο Επανίδρυσης της ΟΝΝΕΔ το 2016 εξελέγη στην πρώτη θέση της Κεντρικής Επιτροπής και έως το 2019 ήταν Αντιπρόεδρος της Οργάνωσης. Στο 12ο Συνέδριο της ΟΝΝΕΔ τον Οκτώβριο του 2019 υπήρξε ο μόνος υποψήφιος για τη θέση του Προέδρου, την υποψηφιότητα του οποίου υπέγραψε το 87% των σύνεδρων.. Σάλο είχε προκαλέσει στο παρελθόν τουίτ που έλεγε Τσίπρα, αν ζούσαμε στον εμφύλιο, από εμένα θα πήγαινες. Προσωπική ιστοσελίδα του Παύλου Μαρινάκη
Δόγμα

Ο όρος δόγμα σημαίνει «γνώμη, φρόνημα», ενώ στην αρχαιότητα σήμαινε επίσης «απόφαση, κρίση», «έννοια» και «εντολή, διαταγή». Είναι δυνατόν να αφορά μια θεμελιώδη αρχή ενός φιλοσοφικού ή θρησκευτικού συστήματος ή να περιγράφει το σύνολο των δοξασιών μιας θρησκευτικής πίστης, το οποίο οι οπαδοί της αποδέχονται ως αληθινό και αναμφισβήτητο. Στην πολιτική, περιγράφει τη θεμελιώδη καταστατική αρχή ενός πολιτικού κόμματος ή παράταξης. Στον εκκλησιαστικό χώρο, δόγμα είναι η απόφαση που λαμβάνεται σε θέματα πίστης και η οποία γίνεται γενικά παραδεκτή από το σύνολο των πιστών. Στην αρχαιότητα, ο όρος περιέγραφε τη νομοθετική απόφαση τής ρωμαϊκής συγκλήτου, τις εντολές τού ιουδαϊκού νόμου και μεταγενέστερα τις αποφάσεις της ιεράς συνόδου.

 Δόγμα στη φιλοσοφία είναι η άποψη η οποία, για εκείνον που την ασπάζεται, δεν επιδέχεται απόδειξη και επομένως, υπό μία έννοια, δεν επιδέχεται και αμφισβήτηση, σε αντιδιαστολή με αυτό που ονομάζεται αντικειμενική πραγματικότητα. Αντικείμενο προβληματισμού αποτελεί η ύπαρξη αλλά και η σαφήνεια μίας διαχωριστικής γραμμής μεταξύ δόγματος και αντικειμενικής πραγματικότητας. Για παράδειγμα, αποτελεί τέτοιου είδους ζήτημα το αν και κατά πόσο ένα πεδίο όπως η αστρονομία, η οποία μπορεί να ειπωθεί ότι αποτελείται από αντικειμενικές πραγματικότητες, στο πλαίσιο των επιστημών, εμπεριέχει δόγμα ή, κατ' αναλογία, αν και κατά πόσο ένα πεδίο όπως η αστρολογία, η οποία μπορεί να ειπωθεί ότι αποτελείται από δόγματα, στα πλαίσια των δοξασιών, εμπεριέχει αντικειμενική πραγματικότητα. Δόγμα στη θρησκεία είναι το σύνολο των απαράβατων απόψεων μιας θρησκείας σχετικά με την ταυτότητα της λατρευόμενης θεότητας και με τον τρόπο λατρείας της. Το δόγμα παρουσιάζεται από τα αρχαιότατα χρόνια στις πολυθεϊστικές αιγυπτιακές και μεσοποταμιακές θρησκείες και αργότερα στις μονοθεϊστικές.
Αίσθηση της θερμοκρασίας

Η αίσθηση της θερμοκρασίας ή αισθητή θερμοκρασία εἰναι ένας δείκτης που λαμβάνει υπόψη τη ψυχολογική αίσθηση της ζέστης ή του ψύχους από το ανθρώπινο σώμα, σύμφωνα με κάποιους παράγοντες όπως τη θερμοκρασία, τη σχετική υγρασία και τη ταχύτητα του ανέμου. Υπολογίζεται με τη βοήθεια μαθηματικών εμπειρικών μοντέλων που συγκρίνουν τις αναφερόμενες μετεωρολογικές συνθήκες με τη θερμοκρασία που θα έπρεπε να αισθανθεί το ανθρώπινο σώμα σε συνθήκες κανονικής υγρασίας και ανέμου ηρεμίας. Η έννοια αυτή μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε όλα τα έμβια όντα που πρέπει να διατηρήσουν μια βέλτιστη θερμοκρασία σώματος αλλά όχι και στα άψυχα αντικείμενα.

 Τον χειμώνα η αίσθηση του κρύου είναι πιο έντονη εξαιτίας της ύπαρξης του ανέμου, σε αντίθεση με τις άλλες εποχές του έτους, όπου η θερμοκρασία του ανθρωπίνου σώματος δεν μειώνεται ή δεν αυξάνεται σημαντικά από την ύπαρξη του αέρα. Αυτό οφείλεται βέβαια στον ίδιο τον άνεμο, που σαρώνει το λεπτό στρώμα του θερμού αέρα που σχηματίζεται ως ακτινοβολία ακριβώς πάνω από το δέρμα, στερώντας έτσι το ανθρώπινο σώμα αυτής της μόνωσης, ενώ εξατμίζει την υγρασία του δέρματος ενισχύοντας περαιτέρω τη ψύξη. Η σύνθεση των δύο καταστάσεων, δηλαδή του ψύχους και του αέρα, οδηγεί στην αύξηση του δείκτη ψυχρότητας. Ο δείκτης αυτός αναφέρεται μόνο στο δέρμα, που εκτίθεται στον αέρα, και όχι στις περιοχές του σώματος που καλύπτονται, με ρουχισμό. Το καλοκαίρι, η υψηλή θερμοκρασία δεν μπορεί να γίνει εύκολα ανεκτή όταν υπάρχει και υψηλή υγρασία της ατμόσφαιρας. Σε υγρές συνθήκες, το σώμα δυσκολεύται να μειώσει τη θερμοκρασία του σώματος αφού έχει άμεση επίδραση στην αποβολή ύδατος από το ανθρώπινο σώμα που συντελείται από την εξάτμιση δια των πνευμόνων και του δέρματος με την εφίδρωση, εκ των οποίων και ρυθμίζεται η θερμοκρασία του σώματος. Λόγω της μείωσης της εξάτμισης που συντελείται μέσω του ιδρώτα και της αναπνοής, η αίσθηση της θερμότητας από τον άνθρωπο γίνεται πιο έντονη, νιώθει ότι το περιβάλλον γύρω του πιο θερμό από ότι πραγματικά είναι και αυξάνει εντέλει τα επίπεδα δυσφορίας. Η χρήση του δείκτη αίσθησης της θερμοκρασίας και των άλλων εμπειρικών δεικτών, όπως του δείκτη ψυχρότητας, του δείκτη υγρασίας (humidex) και δείκτη θερμότητας (heat index), μπορεί να βοηθήσουν στη προστασία των πληθυσμών που κατοικούν σε ψυχρές ή θερμές χώρες. Για παράδειγμα στον Καναδά, όπου ο χειμώνας είναι παγερός, ο δείκτης αίσθησης της θερμοκρασίας μπορεί να βοηθήσει στη πρόληψη της αποφυγής τραυματισμών που προκαλούνται από το ψύχος, όπως τα κρυοπαγήματα και η υποθερμία, ενώ μπορεί να βοηθήσει στην εφαρμογή πολιτικών για τη προστασία των αστέγων και των υπολοίπων ευπαθών ομάδων του πληθυσμού. Σε ζεστές χώρες, όπως στην Ελλάδα όπου τα κύματα καύσωνα το καλοκαίρι είναι συχνά, ο δείκτης μπορεί να βοηθήσει αντίστοιχα στη πρόληψη και στη προστασία του πληθυσμού από την υπερβολική ζέστη.