IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Πάπας Κλήμης ΙΑ΄

Ο Πάπας Κλήμης ΙΑ΄ (Papa Clemente XI, 23 Ιουλίου 1649 – 19 Μαρτίου 1721), γεννημένος ως Giovanni Francesco Albani, ήταν Πάπας από το 1700 έως το θάνατό του το 1721.

 Ο Αλμπάνι γεννήθηκε στο Ουρμπίνο, μέλος της ευγενούς οικογένειας η οποία είχε εγκατασταθεί εκεί από την βόρεια Αλβανία τον 15ο αιώνα και ήταν αρχικά στρατιώτες του Σκεντέρμπεη εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Κατά την θητεία του ως Πάπα συνεγράφη το Illyricum Sacrum, το οποίο σήμερα είναι μία από τις κύριες πηγές στο πεδίο της Αλβανολογίας με πάνω από 5000 σελίδες σε διάφορους τόμους, γραμμένους από τον Ντανιέλε Φαρλάτι και τον πατέρα Κολέττι. Ήταν κυβερνήτης του Ριέτι και του Ουρμπίνο, και έγινε Καρδινάλιος Διάκονος της Σάντα Μαρία στο Ακουίρο από τον Αλέξανδρο Η΄, τον οποίο διαδέχθηκε ως Πάπας στις 23 Νοεμβρίου 1700. Σύντομα μετά την άνοδο του, ξέσπασε ο Πόλεμος της Ισπανικής Διαδοχής. Παρά την διφορούμενη ουδετερότητα που κράτησε αρχικά, ο Κλήμης αργότερα αναγκάσθηκε να ονομάσει τον Κάρολο, Αρχιδούκα της Αυστρίας, ως Βασιλιάς της Ισπανίας, αφότου ο αυτοκρατορικός στρατός είχε κατακτήσει το μεγαλύτερο μέρος της βόρειας Ιταλίας και απειλούσε τη Ρώμη την ίδια (Ιανουάριος 1709). Με την Συνθήκη της Ουτρέχτης που έληξε τον πόλεμο, τα Παπικά Κράτη έχασαν την επικυριαρχία τους στο Δουκάτο της Πάρμα και της Πιατσέντσα των Φαρνέζε για χάρη της Αυστρίας, και έχασε το Κομάτσιο επίσης. Ήταν ένα χτύπημα από το οποίο το διαλυόμενο κύρος των Παπικών Κρατών δεν θα ανέκαμπτε ποτέ. Το 1713 εκδόθηκε η βούλα Unigenitus. Η βούλα ενόχλησε ευρέως την γαλήνη της Γαλλικανικής (Γαλλικής) εκκλησίας. Καταδίκασε 101 προτάσεις από τα έργα του Κεσνέλ ως αιρετικός και ως πανομοιότυπες με προτάσεις στα γραπτά του Γιάνσεν. Η αντίσταση πολλών Γάλλων εκκλησιαστικών και η άρνηση των Γάλλων κοινοβουλευτικών να συνυπογράψουν τη βούλα οδήγησαν σε αμφιβολίες που επεκτάθηκαν κατά το μεγαλύτερο μέρος του 18ου αιώνα. Επειδή οι τοπικές κυβερνήσεις δεν έλαβαν επίσημα τη βούλα, δεν ήταν, τεχνικά, σε ισχύ σε αυτές τις περιοχές – ένα παράδειγμα της επέμβασης των κρατών στα θρησκευτικά ζητήματα κοινό πριν τον 20ό αιώνα. Ο Κλήμης ΣΤ΄ πέθανε στη Ρώμη το 1721 και τάφηκε στο πεσοδρόμιο της Βασιλική του Αγίου Πέτρου. Ο Πάπας Κλήμης απέφυγε τον νεποτισμό. Ο ανιψιός του Αννιμπάλε έγινε καρδινάλιος, αλλά μόνο μέσω προσωπικής αξίας.Ως κτίστης προσέθεσε ένα διάσημο ηλιακό ωρολόγιο στην εκκλησία της Σάντα Μαρία ντέλι Αντζέλι ε ντέι Μαρτίρι και ανέγειρε έναν οβελίσκο στην Piazza del Pantheon και με έναν ποτάμιο λιμένα στον Ποταμό Τιβέρη. Εμπλούτισε επίσης την Βιβλιοθήκη του Βατικανού με πολυάριθμους Ανατολίτικους κώδικες και πατρόναρε τις πρώτες αρχαιολογικές ανασκαφές στις Ρωμαϊκές κατακόμβες. Στη γενέτειρα του Ουρμπίνο αποκατέστησε πολυάριθμα οικοδομήματα και ίδρυσε δημόσια βιβλιοθήκη. "Pope Clement XI" in the 1913 Catholic Encyclopedia. Rendina, Claudio (1983). I papi. Storia e segreti. Rome: Netwon & Compton. σελίδες 586–588. Initial text from the 9th edition (1876) of an unnamed encyclopedia Clementine Library at The Catholic University of America
Ιταλική Απογραφή της Ρόδου 1922

Η ιταλική απογραφή της Ρόδου έγινε στα 1922, όταν οι Ιταλοί κάνουν στη Ρόδο και σ' όλα τα Δωδεκάνησα τη μεγάλη απογραφή του πληθυσμού, εκκλησιών, ιερέων, Δασκάλων, περιουσιών, σχολείων και αρχαιολογικών αξιοθεάτων. Σύμφωνα με αυτή την απογραφή των Ιταλών, το νησί της Ρόδου είχε 41.571 κατοίκους που ενοικούσαν σε 47 χωριά και οικισμούς. Οι 16.153 έμεναν στην πόλη της Ρόδου και οι 25.418 στα χωριά. Μέσα στην παλιά πόλη και στα λεγόμενα Μαράσια έμεναν οθωμανοί, Έλληνες και Εβραίοι. Απεναντίας τα χωριά, κατά ποσοστό 94% κατοικούνται από Έλληνες χριστιανούς ορθόδοξους.

 Ολόκληρο το νησί της Ρόδου διαιρείται σε τρεις επαρχίες-μουδηρίες. Η πρώτη μουδηρία έχει έδρα τη Ρόδο κατοικείται από 23.331 άτομα και περιλαμβάνει 13 χωριά. Η δεύτερη μουδηρία είναι του χωριού Κάστελλος και αποτελείται από 16 χωριά. Η τρίτη μουδηρία είναι της Λίνδου και περιλαμβάνει 18 χωριά. Στα νησιά της Δωδεκανήσου κατοικούν 102.669 άτομα. Στη Ρόδο υπάρχουν τα εξής ελληνορθόδοξα σχολεία: Το Βενετόκλειο Γυμνάσιο, με πέντε τάξεις και 159 μαθητές. Η Κεντρική Δημοτική Σχολή, με έξι τάξεις και 220 μαθητές. Το Καζούλλειο Παρθεναγωγείο Ρόδου, με οκτώ τάξεις και 234 μαθήτριες. Η Αμαράντειος Σχολή της συνοικίας Νεοχωρίου. Έχει έξι τάξεις και 183 μαθητές. Μπογιάννος Θεοφάνης. Ελληνικά Δωδεκάνησα. Πώς φθάσαμε στην Ενσωμάτωση. 5 Μαϊου 1912 - 7 Μαρτίου 1948. Μια Ιταλική Απογραφή της Δωδεκανήσου 1922, σελ. 73-74. Έκδοση Δήμου Ροδίων, Ρόδος 2008. Μπογιάννος Θεοφάνης. Επιμέλεια, σχεδιασμός, χορηγία. Χάρτης Νήσος Ρόδος. 2012.
Η ανάπαυση του πολεμιστή

Η ανάπαυση του πολεμιστή (γαλλικά: Le Repos du guerrier) είναι μια Γαλλική δραματική ταινία του 1962 σε σκηνοθεσία Ροζέ Βαντίμ. Στην ταινία που βασίστηκε στο βραβευμένο ομότιτλο μυθιστόρημα της Κριστιάν Ροσφόρ πρωταγωνιστούν οι Μπριζίτ Μπαρντό και Ρομπέρ Οσέν.

 Η Ζενεβιέβ είναι μια νεαρή όμορφη γυναίκα, συγκροτημένη και καθωσπρέπει αρραβωνιασμένη με τον Πιέρ. Εξαιτίας μιας κληρονομιάς θα ταξιδέψει στην Ντιζόν όπου θα γνωρίσει τυχαία τον Ρενό, σώζοντας τον από μια απόπειρα αυτοκτονίας. Ο αυτοκαταστροφικός νέος θα την ακολουθήσει στο Παρίσι και θα την παρασύρει σε μια δυσλειτουργική σχέση. Η Ζενεβιέβ όντας για πρώτη φορά πραγματικά ερωτευμένη είναι πρόθυμη να ανεχθεί όλες τις απιστίες και τις ταπεινώσεις του μηδενιστή εραστή της και απομακρύνεται σταδιακά από οικογένεια και φίλους. Η ταινία γυρίστηκε σε 35αρι έγχρωμο φιλμ με Σινεμασκόπ και μονοφωνικό ήχο τον Φεβρουάριο του 1962 και προβλήθηκε στις Γαλλικές αίθουσες στις 5 Σεπτεμβρίου του ιδίου έτους. Τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν στην Ντιζόν και στα Paris Studios Cinéma στο Παρίσι. Στην πρώτη προβολή το φιλμ έκοψε 2.872.000 εισιτήρια. Τη μουσική της ταινίας που κυκλοφόρησε σε δίσκο από την Barclay τον Απρίλιο του 1963 συνέθεσε ο Μισέλ Μανιέ. Ο δίσκος περιλαμβάνει τα παρακάτω κομμάτια: Le repos du guerrier (thème principal du film) (04:11) Surprise party chez Katov (1e partie) (01:18) Geneviève et Renaud (02:48) Surprise party chez Katov (2e partie) (02:30)Είναι ενδιαφέρον ότι ο συνθέτης 2 χρόνια αργότερα γράφει τη μουσική για μια ακόμη ταινία του Ρομπέρ Οσέν (Angélique Marquise des Anges - Αγγελική, Μαρκησία των Αγγέλων) χρησιμοποιώντας ένα σχεδόν ίδιο μουσικό μοτίβο. Πληροφορίες για τη μουσική της ταινίας.
Νύσσα της Καππαδοκίας

H Νύσ(σ)α Β΄ (άκμασε δεκαετία τού 150-126 π.Χ.) από τη Δυναστεία των Μιθριδατιδών ήταν πριγκίπισσα τού Πόντου και έγινε, με τον γάμο της, βασίλισσα της Καππαδοκίας. Είναι γνωστή και ως Λαοδίκη.

 Ήταν κόρη τού Φαρνάκη Α΄ τού Πόντου και της Νύσσας Α΄, κόρης τού Αντιόχου διαδόχου των Σελευκιδών. Αδελφός της ήταν ο Μιθριδάτης Ε΄. Η Νύσσα Β΄ είχε το όνομα της μητέρα της, η οποία πιστεύεται, ότι απεβίωσε κατά τη γέννηση τού γιού της. Η Νύσσα Β΄ γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Πόντο. Κάποια στιγμή μετά το 160, παντρεύτηκε τον Αριαράθη Ε΄ της Καππαδοκίας. Ήταν μακρινοί συγγενείς, καθώς είχαν προγόνους από του Σελευκίδες και τους Πάρθους μονάρχες. Έτσι η Νύσσα έγινε βασίλισσα της Καππαδοκίας. Οι δύο τους ελκύστηκαν από τον πολιτισμό της Αθήνας. Δώρισαν στην Αθήνα ή έκαναν χάρη στην πόλη: τιμήθηκαν ως προστάτες από τους τεχνίτες τού Διονύσου στην Αθήνα. Η συντεχνία ψήφισε μία απόφαση προς τιμήν τους. Τοποθετήθηκε ένα άγαλμα τού Αριαράθη Ε΄ στο ιερό τους και εορτάστηκαν τα γενέθλια της Νύσσας και τού Αριαράθη Ε΄ ως αναγνώριση των δωρεών τους, που οι καλλιτέχνες έλαβαν. Το 130 π.Χ. απεβίωσε ο Αριαράθης Ε΄ και η Νύσσα, επιθυμώντας να τον διαδεχθεί, δηλητηρίασε από τους έξι γιους της τους πέντε μεγαλύτερους. Τον βασιλιά διαδέχθηκε ο νεότερος ως Αριαράθης ΣΤ΄, που επειδή ήταν πολύ μικρός, η Νύσσα έγινε αντιβασίλισσα. Η περίοδος της αντιβασιλείας της ήταν εποχή αναταραχών. Το 126 οι πολίτες της Καππαδοκίας, για την ωμότητά της, την τιμώρησαν με εκτέλεση και ο Αριαράθης ΣΤ΄ συνέχισε να κυβερνά μόνος του. Τα εγγόνια της Αριαράθης Ζ΄ και Η΄ ήταν οι τελευταίοι βασιλείς της δυναστείας. Διασώζονται νομίσματα από την αντιβασιλεία της. Ένα δείχνει τη Νύσσα και τον γιο της στη μία πλευρά, ενώ στην άλλη υπάρχει η Αθηνά όρθια να κρατά Νίκη· επιγραφή ΒΑΣΙΛΙΣΣΗΣ ΝΗΣΗΣ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΑΡΙΑΡΑΘΟΥ ΕΠΙΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΥΙΟΥ. Παντρεύτηκε τον Αριαράθη Ε΄ της Καππαδοκίας και είχε τέκνα: Αριαράθης ΣΤ΄ βασιλιάς της Καππαδοκίας (βασ. 130-116 π.Χ.) Cartledge, P. Garnsey, P., E.S. Gruen, E.S., Hellenistic constructs: essays in culture, history and historiography (Hellenistic Culture and Society), University of California Press, 1997; ISBN 978-0520206762 Day, j., An economic history of Athens under Roman domination, Literary Licensing, LLC, 2011; ISBN 978-1258131043 McGing, B.C., The foreign policy of Mithridates VI Eupator, King of Pontus, BRILL, 1986; ASIN: B01FGJZISI Smith, Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, v. 2, page 1216-97 "Archived copy". Archived from the original on 2011-06-04. Retrieved 2011-06-04. [1]
Αγορά του Αυγούστου

Η Αγορά του Αυγούστου, λατιν. Forum Augusti, είναι μία από τις Αυτοκρατορικές Αγορές της Ρώμης στην Ιταλία, που κτίστηκε από τον Οκταβιανό Αύγουστο· περιλαμβάνει στα βόρεια τον ναό του Άρεως Εκδικητού (Mars Ultor). Η Αγορά, αν και εγκαινιάστηκε 40 έτη μετά από την υπόσχεσή της, το 2 π.Χ., ήταν ακόμη ημιτελής.

 Ο Οκταβιανός ορκίστηκε να κτίσει έναν ναό προς τιμήν του Μαρς (Mars), του Ρωμαϊκού θεού του Πολέμου, κατά τη διάρκεια της μάχης στους Φιλίππους το 42 π.Χ.. Εκεί μαζί με τους Μάρκο Αντώνιο και τον Αιμίλιο Λέπιδο, τους υπόλοιπους της β΄ τριανδρίας, ο Οκταβιανός εκδικήθηκε τους δολοφόνους του μεγάλου θείου (και θετού πατέρα) του Ιουλίου Καίσαρα. Έγινε πρωτεύων (princeps) της Ρώμης το 27 π.Χ. με το όνομα Αύγουστος και ήθελε ο ναός να κτιστεί σε μία νέα Αγορά, που θα είχε το όνομά του. Ο Αύγουστος έκανε κοινωνική προπαγάνδα, με το να κτίσει κατά τη διαθήκη του Καίσαρα τον ναό του Μαρς Ούλτορ "μεγαλύτερο από κάθε άλλον που υπάρχει" και να την τοποθετήσει σε αυτόν. Ο λαός αγαπούσε τον Καίσαρα, που είχε θεοποιηθεί· έτσι ο Αύγουστος συνέδεσε το όνομά του με τον θεϊκό, θετό πατέρα του. Το έδαφος που επρόκειτο να κτιστεί η Αγορά, ήταν στην ιδιοκτησία του Αυγούστου, αλλά τα σχέδια ήθελαν περισσότερο χώρο. Ο Αύγουστος, που -όπως αναφέρει ο Σουητώνιος- δεν ήθελε να πάρει με τη βία τις οικίες των γειτόνων, τροποποίησε τα σχέδια με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί μία ασυμμετρία, ειδικά στον ανατολικό περίβολο. Αυτή η πράξη του ήταν τουλάχιστον για να γλιτώσει χρήματα και δυσκολίες. Τα ιδιοκτησιακά αυτά θέματα και άλλες αρχιτεκτονικές ατυχίες, παρέτειναν την κατασκευή. Η ανολοκλήρωτη Αγορά και ο ναός εγκαινιάστηκαν 40 έτη μετά την αρχική υπόσχεση, το 2 π.Χ.. Το 19 μ.Χ. ο Τιβέριος πρόσθεσε δύο θριαμβικές Αψίδες εκατέρωθεν του ναού προς τιμή του γιού του Δρούσου του νεότερου (δυτικά) και του ανιψιού του Γερμανικού (ανατολικά) για τις νίκες τους στη Γερμανία. Από την αφιέρωση (εγκαίνια) της Αγοράς του Τραϊανού το 112, ο αριθμός των επιγραφών -που βρέθηκαν- στην Αγορά του Αυγούστου αρχίζει να μειώνεται, που σημαίνει, ότι πολλές από τις λειτουργίες της μεταφέρθηκαν στον νέο χώρο· πάντως ο Αδριανός έκανε μερικές επιδιορθώσεις. Ανατολικά και δυτικά υπήρχε από ένα ημικύκλιο με έδρανα (exedrae) για συζήτηση, των οποίων η εκπαιδευτική και πολιτιστική χρήση καταγράφεται κατά την ύστερη αρχαιότητα. Η τελευταία αναφορά στην Αγορά γίνεται το 395. Τα αρχαιολογικά δεδομένα πιστοποιούν τη συστηματική αποδόμηση των κατασκευών κατά το πρώτο μισό του 6ου αι., μάλλον διότι είχαν βλαφτεί σημαντικά από σεισμό ή από τη διάρκεια των ετών. Η αγορά του Αυγούστου ήταν ένα από τα πρώτα μεγάλα δημόσια κτήρια της Ρώμης, που εξαφανίστηκαν και αυτό επίσης εξηγεί τη γρήγορη λήθη του αρχικού της ονόματος. Raaflaub. Between the Republic and Empire. Luce, T.J. Livy Augustus and the Forum Augustum. pp. 123–138. Galinsky, Karl. Augustan Culture. pp. 197–213. Roth, Leland M. (1993). Understanding Architecture: Its Elements, History and Meaning (First ed.). Boulder, CO: Westview Press. p. 222. ISBN 0-06-430158-3.
Κύπελλο Κύπρου πετοσφαίρισης ανδρών 2019-20

Το Κύπελλο Κύπρου 2019-20 ήταν η 46η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου (43η υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης). Συμμετείχαν οι οκτώ ομάδες της Α΄ κατηγορία 2019-20. Η διοργάνωση διακόπηκε μετά την προημιτελική φάση διεκόπη λόγω της Πανδημίας COVID-19 στην Κύπρο.

 Στην προημιτελική φάση οι οκτώ ομάδες κληρώθηκαν τυχαία μεταξύ τους σε τέσσερα ζευγάρια και έδωσαν διπλούς αγώνες (εντός και εκτός έδρας). Οι τέσσερις νικήτριες προκρίθηκαν στην ημιτελική φάση. Στην ημιτελική φάση οι ομάδες κληρώθηκαν τυχαία μεταξύ τους και τα δύο ζευγάρια θα έδιναν διπλούς αγώνες (εντός και εκτός έδρας) με τις δύο νικήτριες να προκρίνονται στον τελικό. Στις δύο αυτές φάσεις, αν μια ομάδα πετύχαινε δύο νίκες, τότε έπαιρνε αυτή την πρόκριση.Σε περίπτωση που στους δύο αγώνες οι δύο ομάδες είχαν από μία νίκη, όπως πιο κάτω, αμέσως με την λήξη του δεύτερου αγώνα διεξαγόταν το χρυσό σετ (golden set): Πρώτος αγώνας 3 – 0, δεύτερος αγώνας 0 – 3 ή 1 – 3 τότε χρυσό σετ Πρώτος αγώνας 3 – 1, δεύτερος αγώνας 0 – 3 ή 1 – 3 τότε χρυσό σετ Πρώτος αγώνας 3 – 2, δεύτερος αγώνας 2 – 3 τότε χρυσό σετ Πρώτος αγώνας 3 – 0 ή 3 – 1, δεύτερος αγώνας 2 – 3 προκρίνεται ο νικητής του πρώτου αγώνα Πρώτος αγώνας 3 – 2, δεύτερος αγώνας 0 – 3 ή 1 – 3 προκρίνεται ο νικητής του δεύτερου αγώναΟ τελικός θα ήταν μονός και θα διεξαγόταν σε ουδέτερη έδρα. Στην προημιτελική φάση έγιναν διπλοί αγώνες. Κάθε ομάδα αγωνίστηκε στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων. Στην ημιτελική φάση θα γινόντουσαν διπλοί αγώνες. Οι αγώνες αναβλήθησαν λόγω της Πανδημίας COVID-19 στην Κύπρο. Μετέπειτα η διοργάνωση διεκόπη οριστικά. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα ζευγάρια που προέκυψαν μετά από την κλήρωση. ΚΟΠΕ, επιμ. (2020-02-18) (pdf). ΕΙΔΙΚΗ ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΟΣ ΚΥΠΕΛΛΟΥ OΠΑΠ Α’ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΣ ΑΝΔΡΩΝ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ 2019 – 2020. Λευκωσία. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2020-09-30. https://web.archive.org/web/20200930062526/https://new.volleyball.org.cy/wp-content/uploads/docs/201920/cupmen_201920.pdf. Ιστορία του κυπριακού βόλλεϋ: Χρυσή Βίβλος Ανδρών
Internet Movie Database

Η Internet Movie Database (Διαδικτυακή βάση δεδομένων ταινιών), πιο γνωστή με την συντομογραφία IMDb, είναι διαδικτυακή βάση δεδομένων με πληροφορίες για ηθοποιούς, ταινίες, τηλεοπτικά προγράμματα, παρουσιαστές της τηλεόρασης, βιντεοπαιχνίδια και συντελεστές παραγωγής ταινιών ή προγραμμάτων.

 Η IMDb δημιουργήθηκε το 1990, όταν δεν υπήρχε ακόμη ο Παγκόσμιος Ιστός. Στα πρώτα χρόνια λειτουργούσε μέσω e-mail. Ο ενδιαφερόμενος έστελνε μήνυμα στη διεύθυνση της IMDb με τα στοιχεία που ζητούσε για κάθε ταινία και έπαιρνε μια αυτόματη απάντηση. Μετά την εμφάνιση και διάδοση του Παγκόσμιου Ιστού, η IMDb μετατράπηκε σε ιστοσελίδα, που ξεκίνησε να λειτουργεί, αρχικά, με την εργασία 20 εθελοντών. Από το 1998 ανήκει στην εταιρεία Amazon.Η IMDb παρουσίασε το 2002 μια υπηρεσία που ονομάζεται IMDbPro. Μέσω αυτής της υπηρεσίας οι ηθοποιοί και οι υπόλοιποι συντελεστές μιας ταινίας μπορούν να αναρτήσουν το βιογραφικό τους και τη φωτογραφία τους, πληρώνοντας ετήσια συνδρομή.Μέχρι το Σεπτέμβριο του 2017, η IMDb περιείχε πληροφορίες για 4,5 εκατομμύρια τίτλους, συμπεριλαμβανομένων επεισοδίων, καθώς και 8,1 εκατομμύρια προσωπικότητες, και 80 εκατομμύρια εγγεγραμμένους χρήστες. Επίσημη ιστοσελίδα
Πακτωλός

Ο Πακτωλός (τουρκικά: Sart Çayı = Ποταμός των Σάρδεων) είναι ποταμός της Τουρκίας, που πηγάζει από τις βόρειες πλαγιές του Τμώλου, ρέει βόρεια και συμβάλλει στον Έρμο ποταμό. Στην αρχαιότητα διέρρεε την πρωτεύουσα της Λυδίας, τις Σάρδεις.Σύμφωνα με τις αρχαιοελληνικές αναφορές ήταν γεμάτος με ψήγματα χρυσού και σ’ αυτόν οφειλόταν ο μυθικός πλούτος του βασιλιά των Λυδών, του Κροίσου. Ο Πλούταρχος αναφέρει ότι ο ποταμός λεγόταν και Χρυσορρόας, επειδή έρεε σ’ αυτόν χρυσάφι. Το όνομα του ποταμού έχει περάσει και στη σύγχρονη ελληνική γλώσσα υποδηλώνοντας πληθώρα, μεγάλη ποσότητα.

 Η μυθολογία είχε συνδέσει την παρουσία χρυσού στον ποταμό με τον βασιλιά Μίδα της Φρυγίας. Σύμφωνα με τον γνωστό μύθο, ο Μίδας φιλοξένησε στο παλάτι του τον Σειληνό μία θεότητα της ακολουθίας του Διονύσου και σε ανταπόδοση της φιλοξενίας ο Σειληνός ζήτησε από τον Διόνυσο να ικανοποιήσει μία χάρη στον Μίδα και ο Μίδας που αγαπούσε τον πλούτο, χωρίς να το πολυσκεφτεί ζήτησε να μετατρέπεται σε χρυσάφι κάθε αντικείμενο που αγγίζει. Σύντομα διαπίστωσε πως αυτή η επιθυμία του εξελίχθηκε σε κατάρα γιατί ακόμα και το φαγητό που έτρωγε, ακόμα και τα αγαπημένα του πρόσωπα μετατρέπονταν σε χρυσάφι. Καταλαβαίνοντας το λάθος του ζήτησε από τον Διόνυσο να τον απαλλάξει από αυτό το χάρισμα και ο Διόνυσος τον συμβούλεψε να πλυθεί στον Πακτωλό ποταμό ο οποίος από τότε γέμισε χρυσάφι. Το 395 π.Χ. στις όχθες του Πακτωλού, κοντά στις Σάρδεις, ο Αγησίλαος πραγματοποιώντας εκστρατεία στην Περσική αυτοκρατορία αντιμετώπισε τους Πέρσες σε μία μάχη η οποία ήταν νικηφόρα. Εγκυκλοπαίδεια ελληνικής μυθολογίας, Πακτωλός Αρχειοθετήθηκε 2011-05-21 στο Wayback Machine.
Ερβέρτος Α΄ του Βερμαντουά

Ο Ερβέρτος Α΄ (Γαλλική γλώσσα : Herbert I de Vermandois, 850-907) από τον Οίκο των Καρολιδών ήταν κόμης του Βερμαντουά (892 - 907), Κόμης του Μω (896 - 907) και του Σουασόν (889 - 907).

 Ήταν γιος του Πεπίνου, κόμη του Βερμαντουά. Η μητέρα του δεν είναι γνωστή από πηγές, αλλά ο ιστορικός Κ. Φ. Βέρνερ υποθέτει ότι ήταν κόρη του Θευδέριχου των Νίμπελουνγκ. Του δόθηκε η κομητεία του Σουασόν πριν το 889 και υπερασπίστηκε το Ουάζ έναντι των εισβολών των Βίκινγκς. Ήταν σύγχρονος του Βαλδουίνου Β΄ μαργράβου της Φλάνδρας και εγγονός του Βερνάρδου της Λομβαρδίας, εγγονού του Καρλομάγνου. Ήλεγχε το Σαιν-Κεντέν και το Περόν και δραστηριοποιείτο στην κοιλάδα του ποταμού Σομ. Ο Ραούλ, κόμης του Καμπραί του επιτέθηκε και ο Ερβέρτος Α΄ τον αιχμαλώτισε, αλλά αντί να ζητήσει λύτρα, τον σκότωσε. Τότε ο αδελφός του Ραούλ, Βαλδουΐνος Β΄ τον δολοφόνησε το 907. Ο Ερβέρτος Β΄ για να πετύχει συμμαχία με τον Ροβέρτο Α΄ της Δυτικής Φραγκίας (Νευστρίας), είχε δώσει τον γιο του Ερβέρτο Β΄ σύζυγο στην Αδέλα, κόρη του Ροβέρτου από τον πρώτο του γάμο και την κόρη του Βεατρίκη ως δεύτερη σύζυγο στον ίδιο τον Ροβέρτο. Νυμφεύθηκε την Μπέρτα του Μορβίς και είχε τέκνα: Ερβέρτος Β΄ απεβ. 943, κόμης του Βερμαντουά, νυμφεύτηκε την Αδέλα κόμισσα του Μω, κόρη του Ροβέρτου Α΄ της Δυτικής Φραγκίας (Γαλλίας). Βεατρίκη περ. 880-931, παντρεύτηκε τον Ροβέρτο Α΄ της Δυτικής Φραγκίας (Γαλλίας). Κουνιγούνδη απεβ. μετά το 943, παντρεύτηκε τον Όντο των Κορραδιδών, κόμη του Βέττεραου, εξάδελφο του Κορράδου Α΄ της Αντολικής Φραγκίας (Γερμανίας). Dunbabin, Jean (2000): France in the making, 843-1180, Oxford University Press McKitterick, Rosamond (1999): The Frankish Kingdoms under the Carolingians, Pearson Education Limited Riché, Pierre (1993): The Carolingians; A Family who Forged Europe. Μετάφρ. Allen, Michael Idomir. University of Pennsylvania Press.
Chgrp

Η εντολή chgrp (από την αγγλική φράση change group) χρησιμοποιείται από χρήστες χωρίς δικαιώματα σε συστήματα τύπου Unix για την αλλαγή της ομάδας (group) που έχει αντιστοιχηθεί σε ένα αρχείο. Σε αντίθεση με την εντολή chown, η chgrp επιτρέπει η σε απλούς χρήστες να αλλάζουν ομάδες, αλλά μόνο αν είναι μέλη στις νέες ομάδες.

 Η γενική χρήση της εντολής chgrp είναι: chgrp group target1 [target2 ..] Η παράμετρος group ορίζει τη νέα ομάδα που πρέπει να δοθεί. Αυτή μπορεί να είναι ένα συμβολικό όνομα ή ένα αναγνωριστικό ομάδας του Unix (group identifier). Η παράμετρος target1 ορίζει τα αρχεία ή τους φακέλους που πρέπει να γίνει η αλλαγή. Η παράμετρος target2 ορίζει επιπλέον αρχεία ή φακέλους που πρέπει να γίνει η αλλαγή. $ ls -l ttt -rw-r--r-- 1 gbeeker staff 545 Nov 04 2004 ttt $ chgrp system ttt $ ls -l ttt -rw-r--r-- 1 gbeeker system 545 Nov 04 2004 ttt Η παραπάνω εντολή αλλάζει την ομάδα του φακέλου ttt σε 'system', με την προϋπόθεση ότι ο χρήστης που εκτελεί την εντολή είναι μέλος της ομάδας αυτής. Κατάλογος βοηθημάτων του Unix chown
Δήμος Παξών

Ο δήμος Παξών είναι δήμος του νομού Κέρκυρας που περιλαμβάνει τα νησιά Παξοί και Αντίπαξοι. Ο δήμος αποτελείται από 4 δημοτικά διαμερίσματα και έχει συνολικό μόνιμο πληθυσμό 2.466 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2021 (2.300 με βάση την απογραφή του 2011). Έδρα του δήμου είναι ο Γάιος.

 Ο δήμος αποτελείται από τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς: Δ.δ. Γαΐου [ 1.326 ] ο Γάιος ( οι Παξοί ) [ 561 ] ο Αντίπαξος (νησίδα) [ 64 ] τα Βελιανιτάτικα [ 70 ] τα Βλαχοπουλάτικα [ 93 ] ο Ιερομόναχος [ 35 ] τα Κατσιμάτικα [ 13 ] τα Μακράτικα [ 142 ] τα Μπογδανάτικα [ 161 ] ο Οζιάς [ 187 ] η Παναγία (νησίδα) [ 0 ] Δ.δ. Λάκκας [ 416 ] η Λάκκα [ 102 ] τα Απεργάτικα [ 91 ] τα Αρωνάτικα [ 21 ] τα Γραμματικαίικα [ 19 ] τα Δαλιετάτικα [ 69 ] τα Μαστοράτικα [ 39 ] τα Μουγκελάτικα [ 27 ] τα Πετράτικα [ 48 ] Δ.δ. Λογγού [ 279 ] ο Λογγός [ 65 ] τα Ανεμογιαννάτικα [ 16 ] τα Δενδιάτικα [ 61 ] τα Καγκάτικα [ 42 ] τα Κοντογιαννάτικα [ 58 ] το Κούτσιον [ 37 ] Δ.δ. Μαγαζιών [ 417 ] τα Μαγαζιά [ 93 ] τα Αρβανιτακαίικα [ 45 ] τα Κουρταίικα [ 42 ] τα Μανεσάτικα [ 67 ] τα Μποϊκάτικα [ 25 ] ο Πλάτανος [ 145 ]Με την εφαρμογή της νέας διοικητικής διαίρεσης της χώρας κατά το Πρόγραμμα Καλλικράτης το 2011 ουδεμία μεταβολή επήλθε στο Δήμο, σύμφωνα με το άρθρο 1,§ 2.24.Β. αυτού. Με το οριακό 50,35%, ο Σπυρίδων Βλαχόπουλος επανεξελέγη από τον 1ο γύρο στον Δήμο Παξών το 2019. Το 2014 εξελέγη νέος δήμαρχος Παξών ο Σπυρίδων Βλαχόπουλος, με αποτέλεσμα να ολοκληρωθεί η 12ετής θητεία του Σπυρίδωνα Μπογδάνου. Το αποτέλεσμα ήταν οριακό και κρίθηκε σε διαφορά μόλις 30 ψήφων. Ο Σπυρίδων Μπογδάνος επανεξελέγη το 2010 (3η συνεχόμενη θητεία), επικρατώντας του πρώην Δημάρχου Παξών, Θωμά Νικολούζου. 2η συνεχόμενη θητεία για τον Σπυρίδωνα Μπογδάνο, που επικράτησε ξανά(όπως και το 2002), του Γεωργίου Αραβαντινού. Το 2002, οι υποψήφιοι για τον Δήμο Παξών ήταν 2, οπότε το αποτέλεσμα θα κρίνονταν από τον 1ο γύρο. Ο Σπυρίδων Μπογδάνος εξελέγη νέος Δήμαρχος Παξών με ποσοστό 55,3%. Ο Θωμάς Νικολούζος οριακά δεν εξελέγη δήμαρχος Παξών από τον 1ο γύρο, αφού συγκέντρωσε το 49,5% των έγκυρων ψηφοδελτίων. Στον 2ο γύρο συγκέντρωσε ποσοστό 58,4% έναντι 41,6% του Σπυρίδωνα Βλαχόπουλου. Παξοί Πληροφορίες για τους Παξούς Χάρτης Παξών Αρχειοθετήθηκε 2013-05-07 στο Wayback Machine.
Νικολά Νεσατέλ

Ο Νικολά Νεσατέλ (Nicolas Neufchâtel), γνωστός επίσης και ως Lucidel (περίπου 1524 - μετά το 1567) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος καταγόμενος, πιθανότατα, από τη Μονς του σημερινού Βελγίου.

 Η πρώτη τεκμηριωμένη αναφορά στον Νικολά Νεσατέλ χρονολογείται το 1539, οπότε κάποιος με το όνομα "Colyn van Nieucasteel" καταγράφεται στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας, ως μαθητής του Πίτερ Κούκε φαν Ελστ. Το επόμενο έτος, καταγράφεται στη Μονς. Στη συνέχεια ταξίδεψε στο Μαλίν και στην Μπρυζ.. Από το 1561 ως το 1567 έζησε και εργάστηκε στη Νυρεμβέργη, όπου φαίνεται να είχε καταφύγει για να αποφύγει τις διώξεις λόγω των καλβινιστικών του πεποιθήσεων. Δεν είναι τίποτε άλλο γνωστό πέραν αυτής της αναφοράς για τον βίο του.. Φαίνεται ότι ήταν προσωπογράφος με φήμη. Στη Νυρεμβέργη ζωγράφισε σημαντικές προσωπικότητες της πόλης, με λυρισμό παρόμοιον με αυτόν του Τιτσιάνο, αλλά με προσοχή στη λεπτομέρεια που συναντάται στη φλαμανδική σχολή ζωγραφικής.<ref>Neufchâtel, Nicolas de. Lucidel Μουσείο Πράδο/ref> Κατάλογος Φλαμανδών ζωγράφων Gonzalès Decamps, A propos du peintre montois Nicolas de Neufchâtel dit Lucidel, in Annales du Cercle archéologique de Mons, Tome XLI, Mons, 1912 Louis Piérard, Le peintre Wallon : Nicolas de Neufchatel dit Lucidel, Van Oest, Bruxelles A. HYMANS, Neufchatel, in: Biographie Nationale de Belgique, T. XV, H. PAUWELS, Groeningemuseum, Catalogus, Brugge, 1960. André FRANCHOO, De portretten van Jan de Fevere en Anna de Blancke in het Groeningemuseum te Brugge, in: Brugs Ommeland, 1972. Neufchâtel, Nicolas, Λεξικό των Βέλγων ζωγράφων
Μαρία Ελισάβετ της Αυστρίας (1737-1740)

Η Μαρία Ελισάβετ της Αυστρίας (Maria Elisabeth von Österreich, 5 Φεβρουαρίου 1737 - 7 Ιουνίου 1740), ήταν το πρωτότοκο παιδί και η κόρη της Μαρίας Θηρεσίας της Αυστρίας, Αυτοκράτειρας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, και του Φραγκίσκου Στεφάνου της Λωρραίνης.

 Η Μαρία Ελισάβετ Αμαλία Αντωνία Ιωσηφίνα Γαβριέλλα Ιωάννα Αγάθη γεννήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 1737 στο Παλάτι Σενμπρούν της Βιέννης. Δεν υπήρξε, ωστόσο, μεγάλη ευχαρίστηση κατά τη γέννηση του παιδιού, αφού οι γονείς της ήθελαν έναν γιο και κληρονόμο.Ένα ζωηρό και αξιαγάπητο παιδί, σύντομα έγινε η αγαπημένη των δύο γονέων της. Ο εκ μητρός παππούς της, Κάρολος ΣΤ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, λάτρευε τη μεγαλύτερη εγγονή του, στην οποία είχε δώσει το υποκοριστικό Λιζλ και συχνά έπαιζε μαζί της. Κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψης στο Κάστρο Λάξενμπουργκ στις 7 Ιουνίου 1740, η Μαρία Ελισάβετ αρρώστησε ξαφνικά με κράμπες στο στομάχι και εμετό. Καθ' όλη τη διάρκεια της ημέρας, οι κράμπες στο στομάχι εναλλάσσονταν με περισσότερους καινούργιους εμετούς έως ότου η μικρή Αρχιδούκισσα πέθανε εκείνο το βράδυ στις 9 μ.μ, σε ηλικία 3 ετών. Ο πατέρας της, Φραγκίσκος, ανέφερε το θάνατο του πρωτότοκου παιδιού του: «Στις 8 μ.μ. κλήθηκα και έλαβα την επιστολή του γιατρού, όπου μού είπε ότι είναι καιρός να απομακρύνω τη γυναίκα μου, γιατί το παιδί δεν θα ζήσει περισσότερο. Απομακρύνθηκα λίγο σαστισμένος, και βρήκα τη γυναίκα μου να έχει ξεσπάσει εντελώς σε κλάματα όταν έφτασα. Την πήρα από το χέρι και την οδήγησα στα διαμερίσματά της. Τότε επέστρεψα με το άρρωστο παιδί. Λίγο μετά, ανακάθισε, με κοίταξε και είπε με μια καθαρή φωνή: "Σου παραδίδω τον εαυτό μου, Θεέ μου!". Στη συνέχεια έπεσε πίσω και πέθανε στην αγκαλιά μου». Η Μαρία Ελισάβετ ήταν το πρώτο μέλος της οικογένειας των Αψβούργων-Λωρραίνης που θάφτηκε στον θόλο της Μαρίας Θηρεσίας στην Αυτοκρατορική Κρύπτη της Βιέννης. Μία από τις νεότερες αδελφές της, η Μαρία Ελισάβετ, πήρε και το όνομά της και είχε επίσης το υποκοριστικό Λιζλ. Hanne Egghardt: Maria Theresias Kinder. 16 Schicksale zwischen Glanz und Elend. Kremayr & Scheriau, Vienna 2010, (ISBN 978-3-218-00813-6). Elfriede Iby: "Marie-Thérèse, biographie d'une souveraine".
Ιτσιάρ Ιτούνιο

Η Ιτσιάρ Ιτούνιο Μαρτίνεθ (Μπασάουρι, Μπισκάγια, 18 Ιουνίου, 1974) είναι Ισπανίδα ηθοποιός και τραγουδίστρια, ευρέως γνωστή για την ερμηνεία της ως ανακρίτρια Ράκελ Μουρίγιο στη σειρά La casa de papel του Netflix.

 Η Ιτούνιο σπούδασε υποκριτική στη θεατρική σχολή του Μπασαούρι. Σπούδασε κοινωνιολογία. Η μητρική της γλώσσα είναι τα Καστιλιάνικα, αλλά έμαθε τα βάσκικα στην ηλικία των 19, κάτι που της επέτρεψε να συμμετάσχει σε τηλεοπτικές σειρές σε Βασκικά δημόσια κανάλια. Η πρώτη της εμφάνιση ήταν στη Βασκική ταινία Agur Olentzero, agur (Αντίο Ολεντσέρο, Αντίο) η οποία κυκλοφόρησε το 1997.Το 2001 κέρδισε ρόλο στην Βασκική σαπουνόπερα Goenkale. Σε αυτή την τηλεοπτική σειρά, έπαιζε τον ρόλο της Νεκάνε Μπεϊτία, μιας λεσβίας αστυνομικίνας από το φανταστικό χωριό Αράλδε. Έπαιξε το ρόλο μέχρι το 2015, όταν η εκπομπή σταμάτησε να παράγεται. Τότε έγινε διάσημη στην χώρα Χώρα των Βάσκων.Συνέχισε να εργάζεται ως ηθοποιός, πρωταγωνιστώντας στις ταινίες Loreak (ισπανική υποψηφιότητα για τα βραβεία Όσκαρ) και Igelak, οι οποίες κυκλοφόρησαν το 2015 και το 2016 αντίστοιχα. Το 2017, έφυγε από τη Χώρα των Βάσκων για να πρωταγωνιστήσει στην τηλεοπτική σειρά La Casa de Papel (αρχική παραγωγή του Antena 3 αλλά αποκτήθηκε από την Netflix) στο ρόλο της Ρακέλ Μουρίγιο, μιας διαπραγματεύτριας της αστυνομίας.Εκτός από τους ρόλους της στη τηλεόραση, τον κινηματογράφο και το θέατρο, τραγουδάει στις μπάντες Dangiliske, EZ3, και INGOT. Agur Olentzero, agur (1997), τηλεταινία Ander eta konpainia (2000), ETB 1. Teilatupean (2000–2001), ETB 1. Platos sucios (2002), ETB 2. Kilker Dema (2002), ETB 1. Goenkale (2001–2015), ETB 1 Cuéntame cómo pasó (2016), TVE, Pulsaciones (2017), Antena 3. La Casa de Papel (2017-2021), Antena 3 - Netflix Agujeros en el cielo (2001). El final de la noche (2003). Arkadia (2005). El cazador de dragones (2010). Izarren Argia (2010). Loreak (2014). Lasa y Zabala (2014). El Buen Mal (2014). Un otoño sin Berlin (2015). Igelak (2016). Errementari (2017). For the Good Times (2017). Tarde para el recreo (2017). Basque Selfie (2018) Izarrak/Estrellas (2003). Pakitarentzat Bakarrik (2004). Zeta/Seda (2005). Jostailuen Istorioak/Historia de juguetes (2005). Lapurzuola/Cueva de ladrones (2007). Grönholm Metodoa (2008). AURI-AURI (2010). Ilunpetan/El Apagón (2010). Amantalaren Ahotsa (2011). Herioa eta Dontzeila (2012). Hitzak/Palabras (2013–2014). Koadernoa Zuri/Cuaderno en blanco (2016–2017). [citation needed] Desoxirribonucleico (2017). Funtzak (2017). Yo soy Pichichi (2018)
Πλαγίως (ταινία)

Πλαγίως (πρωτότυπος τίτλος: Sideways) είναι αμερικανική κωμική-δραματική ταινία, σε σκηνοθεσία του Αλεξάντερ Πέιν και σενάριο του ίδιου μαζί με τον Τζιμ Τέιλορ. Η ταινία είναι βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Ρεξ Πίκετ. Πρωταγωνιστούν οι Πολ Τζιαμάτι, Τόμας Χέιντεν Τσερτς, Βιρτζίνια Μάντσεν και Σάντρα Ο. Το θέμα της ταινίας είναι δυο άνθρωποι μέσης ηλικίας οι οποίοι, απογοητευμένοι με τους εαυτούς τους, αποφασίζουν κάνουν ένα εβδομαδιαίο ταξίδι στην Καλιφόρνια. Στην πορεία όμως ανακαλύπτουν διάφορα πράγματα καθώς και τον εαυτό τους. Η ταινία κυκλοφόρησε στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 22 Οκτωβρίου 2004. Απέσπασε κυρίως θετικά σχόλια από τους κριτικούς. Η ταινία επίσης προτάθηκε για διάφορα βραβεία, συμπεριλαμβανομένου 5 βραβεία Όσκαρ, επτά Χρυσές Σφαίρες ένα βραβείο BAFTA .

 Ο Μάιλς (Πολ Τζιαμάτι), ένας πληγωμένος ζωντοχήρος και επίδοξος συγγραφέας με εμμονή στο κρασί, αποφασίζει να κάνει δώρο στον παλιό του φίλο απ` το πανεπιστήμιο και αποτυχημένο ηθοποιό, Tζακ (Tόμας Χέιντεν Τσερτς), ένα πανηγυρικό ταξίδι στα αμπέλια της κοιλάδας Σάντα Ινέζ, μία βδομάδα πριν από τον γάμο του Τζακ. Πολ Τζιαμάτι στον ρόλο του Μάιλς Ρέιμοντ Τόμας Χέιντεν Τσερτς στον ρόλο του Τζακ Κολε Βιρτζίνια Μάντσεν στον ρόλο της Μάγια Ρανταλ Σάντρα Ο στον ρόλο της Στέφανι Μαιρη Λουιζ Μπερκ στον ρόλο της Φίλιπς Ρέιμοντ Τζέσικα Χετστ στον ρόλο της Βικτώρια Στέφανι Φάρασυ στον ρόλο της μητέρας της Βικτώριας Μίσι Ντόρτι στον ρόλο της Κάμι Μ.Κ.Γκεΐνεϊ στον ρόλο του συζύγου της Κάμι Αλύσια Ρεΐνερ στον ρόλο της Κριστίν Εργκάνιαν Σεΐκ Τουκμάνιαν στον ρόλο της Κυρίας Εργκάνιαν Σόουν Ντουκ στον ρόλο του Μαΐκ Εργκάνιαν Φιλ Ριβς στον ρόλο του Δρ.Γουολτ Χέντρικς Πλαγίως στην IMDb Πλαγίως Αρχειοθετήθηκε 2020-08-09 στο Wayback Machine. στο cine.gr Sideways Αρχειοθετήθηκε 2013-03-18 στο Wayback Machine. κριτική ανάλυση του Ρότζερ Ίμπερτ (Αγγλικά)
Family Tree

Το Family Tree είναι box set με μουσικό υλικό της Ισλανδής καλλιτέχνιδας Μπιορκ. Το σετ αποτελείται από ένα βιβλίο με στίχους, πέντε mini CDs με σπάνιο ή ακυκλοφόρητο υλικό και ένα CD με επιλογές των καλύτερών της τραγουδιών, επιλεγμένα από την ίδια τη Μπιορκ. Κυκλοφόρησε στις 4 Νοεμβρίου 2002, την ίδια μέρα με την κυκλοφορία του άλμπουμ Greatest Hits, τα περιεχόμενα του οποίου επιλέχθηκε με ψηφοφορία από τους θαυμαστές της.

 Το βιβλίο που περιλαμβάνεται ονομάζεται "Words" και έχει τους στίχους των τραγουδιών που βρίσκονται στα CD του σετ. Τα πέντε mini CD είναι τα εξής: "Roots CD 1", που περιλαμβάνει τραγούδια της Μπιορκ πριν την κυκλοφορία του πρώτου της σόλο άλμπουμ Debut (1993), όταν βρίσκονταν στις μπάντες KUKL, The Elgar Sisters, και The Sugarcubes. "Roots CD 2", με b-sides των σινγκλ της και εναλλακτικές εκδοχές από τραγούδια των άλμπουμ της. "Beats", το οποίο περιέχει παλιότερα τραγούδια της με πιο βαριές ηλεκτρονικές ενορχηστρώσεις. Τέλος, τα "Strings", CD 1 και CD 2 περιλαμβάνουν ζωντανές και στούντιο ηχογραφήσεις της Μπιορκ με το Brodsky Quartet το 1999 και 2000. Το κανονικού μεγέθους CD ονομάζεται "Greatest Hits (as Chosen by Björk)" και αποτελεί παρόμοια συλλογή με το κανονικό Greatest Hits άλμπουμ που κυκλοφόρησε την ίδια μέρα, αλλά με επιλογές της ίδιας της Μπιορκ και όχι των θαυμαστών της. Το εξώφυλλο και η εμφάνιση του CD σχεδιάστηκε από τη M/M Paris, σε συνεργασία με την Ισλανδή μοντέρνα καλλιτέχνη Gabríela Friðriksdóttir. Ένα μουσικό βίντεο για το τραγούδι "Nature is Ancient" κυκλοφόρησε το Νοέμβριο του 2002 σε σκηνοθεσία της Lynn Fox για την προώθηση του box set. Ωστόσο, το τραγούδι είχε κυκλοφορήσει ήδη από το 1997 ως B-side στο σινγκλ "Bachelorette" από το άλμπουμ Homogenic με τον τίτλο "My Snare". Το βίντεο συμπεριλήφθηκε στη συλλογή της με βίντεο Greatest Hits - Volumen 1993–2003 λίγο αργότερα. Δίσκος 1 — Roots 1 Δίσκος 2 — Roots 2 Δίσκος 3 — Beats Δίσκος 4 — Strings 1 Δίσκος 5 — Strings 2 Δίσκος 5 — Greatest Hits as Chosen by Björk
Τζόζεφ Χένρι

Ο Τζόζεφ Χένρι (Joseph Henry, 17 Δεκεμβρίου 1797 - 13 Μαΐου 1878) ήταν Αμερικανός φυσικός ο οποίος ανακάλυψε το φαινόμενο της αυτεπαγωγής. Επίσης ανακάλυψε το φαινόμενο της αμοιβαίας επαγωγής ταυτόχρονα σχεδόν με τον Φαραντέι αλλά ο Φαραντέι δημοσίευσε πρώτος την ανακάλυψη. Η μονάδα του συντελεστή αυτεπαγωγής στο διεθνές σύστημα μονάδων, το Χένρι, έχει πάρει το όνομά του. Ο Χένρι τελειοποίησε επίσης το ηλεκτρομαγνητικό ρελέ που αποτέλεσε βασικό εξάρτημα για την κατασκευή του τηλέγραφου. Ήταν επίσης ο εφευρέτης των πρώτων ηλεκτροκινητήρων.

 Ο Χένρι γεννήθηκε στο Όλμπανυ της Νέας Υόρκης από γονείς μετανάστες από την Σκωτία. Οι γονείς του ήταν φτωχοί και επιπλέον ο πατέρας του πέθανε όσο ήταν ακόμα σε νεαρή ηλικία. Για το υπόλοιπο της παιδικής του ηλικίας ο Χένρι έζησε με την γιαγιά του στο Γκάλγουέι της Νέας Υόρκης. Τελείωσε το σχολείο της περιοχής το οποίο αργότερα θα έπαιρνε τιμητικά το όνομά του. Μετά το σχολείο δούλεψε σε ένα παντοπωλείο και έγινε παράλληλα μαθητευόμενος ωρολογοποιός και ασημοτεχνίτης. Έδειχνε επίσης ιδιαίτερη αγάπη για το θέατρο και πλησίασε στο να γίνει επαγγελματίας ηθοποιός, Για την επιστήμη ενδιαφέρθηκε στην ηλικία των 16 όταν ένα βιβλίο σχετικό του υποκίνησε το ενδιαφέρον. Το 1819 εισήχθη στην Ακαδημία του Όλμπαμυ όπου παραδίδονταν μαθήματα ελεύθερα. Στόχευε να ασχοληθεί με το πεδίο της φαρμακευτικής αλλά το 1924 διορίστηκε βοηθός μηχανικού για μία έρευνα σχετικά με έναν δρόμο της περιοχής κάτι που ον ενέπνευσε να επιλέξει να μηχανικός. Ο Χένρι διέπρεψε στις σπουδές του και το 1826 διορίστηκε καθηγητής μαθηματικών και φυσικών επιστημών στην ακαδημία του Όλμπανυ. Το ενδιαφέρον του για τον γήινο μαγνητισμό τον οδήγησε να ασχοληθεί και να πειραματιστεί πάνω στον μαγνητισμό. Το 1829 βελτίωσε την πρόσφατη εφεύρεση του, εισάγοντας πυρήνα σιδήρου στο πηνίο και κατασκεύασε έναν πολύ ισχυρό ηλεκτρομαγνήτη για το πανεπιστήμιο του Γέιλ. Με τις βελτιώσεις που πραγματοποίησε στο ηλεκτρομαγνητικό εξάρτημα ρελέ, έκανε εφικτή την εφεύρεση του τηλέγραφου. Το 1831 ο Χένρι βασιζόμενος σε μία πρόσφατη ανακάλυψη πάνω στον ηλεκτρομαγνητισμό κατασκεύασε μία διάταξη που αποτέλεσε τον πρόγονο του σημερινού DC κινητήρα. Η ενασχόληση του με αυτή την διάταξη τον οδήγησε στην ανακάλυψη του φαινομένου της ηλεκτρομαγνητικής επαγωγής, ανακάλυψη που πραγματοποίησε ταυτόχρονα ο Άγγλος φυσικός Μάικλ Φαραντέι, ο οποίος δημοσίευσε πρώτος την ανακάλυψη με αποτέλεσμα σήμερα να αποδίδεται σ’ αυτόν. Τα τελευταία χρόνια ήταν διευθυντής του Smithsonian Institution. Λόγω της θέσης του δεχόταν πολλές επισκέψεις εφευρετών της εποχής οι οποίοι τον συμβουλεύονταν, ανάμεσά τους και ο εφευρέτης του τηλεφώνου Γκράχαμ Μπελ. Ο Χένρι πέθανε στις 13 Μαΐου 1878 σε ηλικία 81 ετών. Smithsonian Institution Archives, Joseph Henry Αρχειοθετήθηκε 2009-01-16 στο Wayback Machine.
In Concert (άλμπουμ των Jethro Tull)

Το In Concert είναι ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ του αγγλικού ροκ συγκροτήματος Jethro Tull, το οποίο κυκλοφόρησε στις 10 Απριλίου 1995 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Windsong International".Η ηχογράφηση του άλμπουμ πραγματοποιήθηκε στο "Hammersmith Odeon" στις 8 Οκτωβρίου 1991, ως μέρος της περιοδείας για την προώθηση του δίσκου "Catfish Rising", ο οποίος είχε κυκλοφορήσει έναν μήνα νωρίτερα. Ο δίσκος επανεκδόθηκε σε μορφή CD το 1998 από την "Strange Fruit Records".

 "Minstrel in the Gallery / Cross Eyed Mary" – 4:00 "This is Not Love" – 4:00 "Rocks on the Road" – 6:30 "Heavy Horses" – 7:33 "Tall Thin Girl" – 3:28 "Still Loving You" – 4:40 "Thick as a Brick" – 7:48 "A New Day Yesterday" – 5:45 "Blues Jam" (Instrumental) – 3:00 "Jump Start" – 6:30 Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "In Concert" ήταν οι εξής: Ίαν Άντερσον - φωνητικά, φλάουτο, μαντολίνο, ακουστική κιθάρα, κρουστά Μάρτιν Μπαρ - ηλεκτρική κιθάρα, ακουστική κιθάρα Μάαρτιν Άλκοκ - πλήκτρα Ντέιβ Πεγκ - μπάσο Ντον Πέρι - τύμπανα, κρουστά In Concert - Jethro Tull | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Jethro Tull - In Concert | Sputnikmusic JETHRO TULL In Concert reviews and MP3 - Prog Archives
Κλάους φον Κλίτσιν

Ο Κλάους φον Κλίτσιν (γερμ. Klaus von Klitzing, γενν. 28 Ιουνίου 1943) είναι Γερμανός φυσικός, γνωστός για την ανακάλυψη του κβαντικού φαινομένου Hall, για την οποία κέρδισε το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1985.

 Ο Κλάους φον Κλίτσιν γεννήθηκε στην πόλη Σρόντα, τη σημερινή Σρόντα Βιελκοπόλσκα της [[[Πολωνία]]ς, και τελείωσε τη μέση εκπαίδευση στο Γυμνάσιο Άρτλαντ του Κουάκενμπρυκ (Κάτω Σαξονία). Σπούδασε φυσική στο Πολυτεχνείο του Μπράουνσβάιχ, παίρνοντας πτυχίο το 1969. Συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο του Βύρτσμπουργκ, ολοκληρώνοντας τη διδακτορική διατριβή του με τίτλο Γαλβανομαγνητικές ιδιότητες του τελλουρίου σε ισχυρά μαγνητικά πεδία το 1972, ενώ το 1978 πέρασε την εξέταση για υφηγεσία. Ο φον Κλίτσιν εργάσθηκε στο Εργαστήριο Κλάρεντον του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης και κατόπιν στο Εργαστήριο Ισχυρού Μαγνητικού Πεδίου της Γκρενόμπλ (το σημερινό Laboratoire National des Champs Magnétiques Intenses), όπου παρέμεινε μέχρι την εκλογή του ως καθηγητή στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο του Μονάχου το 1980. Από το 1985 ήταν διευθυντής του Ινστιτούτου Μαξ Πλανκ για Έρευνες Στερεάς Καταστάσεως στη Στουτγκάρδη.Η σταθερά von Klitzing, RK = h/e2 = 25812,80745... Ω, αποκαλείται έτσι προς τιμή της ανακαλύψεως από τον Κλάους φον Κλίτσιν του κβαντικού φαινομένου Hall. Το αντίστροφο της σταθεράς αυτής ισούται με το ήμισυ της τιμής του κβάντου της αγωγιμότητας. Τον 21ο αιώνα οι έρευνες του φον Κλίτσιν εστιάσθηκαν πάνω στις ιδιότητες μικροσκοπικών ηλεκτρονικών συστημάτων, συνήθως σε χαμηλές θερμοκρασίες και σε υψηλής εντάσεως μαγνητικά πεδία. Πολλές είναι οι διακρίσεις που έχει δεχθεί ο Κλάους φον Κλίτσιν, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονται και οι εξής: 1981 Βραβείο Walter Schottky 1982 Βραβείο Europhysics της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Φυσικής 1985 Βραβείο Νόμπελ Φυσικής 1986 Παράσημο του Τάγματος της Αξίας της Βάδης-Βυρτεμβέργης 1988 Μετάλλιο Ντιράκ του Πανεπιστημίου της Νέας Νότιας Ουαλίας 1992 Αναγόρευση σε επίτιμο διδάκτορα του Πανεπιστημίου του Μπαθ 1999 Αναγόρευση σε επίτιμο μέλος της Γερμανικής Φυσικής Εταιρείας 2003 Εκλογή ως αλλοδαπού μέλους/εταίρου της Βασιλικής Εταιρείας 2005 Μετάλλιο Καρλ Φρίντριχ Γκάους της Επιστημονικής Εταιρείας του Μπρούνσβικ 2007 Εκλογή ως μέλους της Κινεζικής Ακαδημίας Επιστημών 2007 Εκλογή ως μέλους της Ποντιφηκικής Ακαδημίας Επιστημών 2009 Αυστριακό Παράσημο Επιστήμης και Τέχνης Ονομασία προς τιμή του της οδού «Καθηγητού φον Κλίτσιν» στο Κουάκενμπρυκ και της οδού «Κλάους φον Κλίτσιν» στο Λαντάου Δημοσιεύσεις του επιστήμονα ευρετηριασμένες στο «Google Scholar» Ο Κλάους φον Κλίτσιν στον ιστότοπο των Βραβείων Nobel (παρατίθεται και η διάλεξή του με θέμα το κβαντικό φαινόμενο Hall στην τελετή απονομής των Βραβείων, 9/12/1985)
Whatzupwitu

Το Whatzupwitu (What's up with you) είναι το R&B τραγούδι του Έντι Μέρφι μαζί με τον Μάικλ Τζάκσον. Συμπεριλήφθηκε στο τρίτο άλμπουμ του Μιόρφι, Love's Alright. Ο Τζάκσον συμφώνησε να συμμετέχει στο βίντεο καθώς θεώρησε ότι το τραγούδι έχει θετικό μήνυμα.

 Το Whatzupwitu είχε μουσικό βίντεο, με διευθυντή τον Βάιν Ισχάμ, που εμπνεύστηκε από το εξώφυλλο του άλμπουμ. Αυτό ακολουθεί την εμφάνιση του Μέρφι στο μουσικό βίντεο του Τζάκσον για το Remember the Time. Το 1999, οι θεατές του MTV το ψήφισαν ως το τρίτο χειρότερο βίντεο όλων των εποχών και για τελευταία φορά εμφανίστηκε στο 25 Lame. CD maxi single (Netherlands)Whatzupwitu (album version) – 3:21 Whatzupwitu (instrumental version) – 3:21 I Was a King (radio edit) – 4:05 Whatzupwitu (video)12" promo (US)A1. Whatzupwitu (Klub mix full) – 7:21 A2. Whatzupwitu (Klub mix edit) – 3:52 A3. Whatzupwitu (Hip hop remix) – 4:47 B1. Whatzupwitu (Eclipse mix) – 6:30 B2. Whatzupwitu (LP version) – 3:21 B3. Whatzupwitu (Klub mix dub) – 6:3412" single (US)A. Whatzupwitu (Klub Full mix) – 7:12 B1. Whatzupwitu (Klub mix edit) – 3:52 B2. Whatzupwitu (Hip hop remix edit) – 3:47CD promo (US)Whatzupwitu (Klub mix edit) – 3:52 Whatzupwitu (Hip hop remix edit) – 3:47 Whatzupwitu (Klub mix full) – 7:21 Whatzupwitu (Eclipse mix) – 6:30 Whatzupwitu (Hip hop remix) – 4:47 Whatzupwitu (LP version) – 3:21CD single (France)Whatzupwitu – 3:21 Whatzupwitu (instrumental) – 3:19 Επίσημο μουσικό βίντεο Δημιουργία του βίντεο
Σεργκέι Μιρόνοφ

Ο Σεγκέι Μιρόνοφ (Серге́й Миха́йлович Миро́нов, 14 Φεβρουαρίου 1953) είναι Ρώσος πολιτικός και πρόεδρος του Ομοσπονδιακού Συμβουλίου της άνω βουλής του ρωσικού κοινοβουλίου. Θεωρείται σύμμαχος του νυν προέδρου και πρώην πρωθυπουργού της Ρωσίας, Βλαντίμιρ Πούτιν.

 Ο Σεργέι Μιρόνοφ γεννήθηκε 14 Φεβρουαρίου 1953, στην Αγία Πετρούπολη. Το 1970, σε ηλικία 17 χρονών, υπηρέτησε στα αερομεταφορμένα στρατεύματα του σοβιετικού στρατού. Αργότερο αποφοίτησε από το Ίδρυμα Μεταλλείας του Λένινγκραντ και εργάστηκε ως Μηχανικός-Γεωφυσικός. Μετά από μια σύντομη περίοδο που εργαζόταν ως επιχειρηματίας, μετά μπήκε στην πολιτική και το 1994 εκλέχθηκε βουλευτής της Νομοθετικής Συνέλευσης της Αγίας Πετρούπολης. Τον Ιούνιο του 2000, εκλέχθηκε ως Αντιπρόεδρος της Νομοθετικής Συνέλευσης της Αγίας Πετρούπολης και το 2001 εισήλθε στο Ομοσπονδιακό Συμβούλιο, εκπροσωπώντας την Αγία Πετρούπολη. Το Δεκέμβριο του 2001, εκλέχθηκε Πρόεδρος του Ομοσπονδιακού Συμβουλίου. Από το Φεβρουάριο του 2003, ο Μιρόνοφ ήταν Πρόεδρος του Ομοσπονδιακού Συμβουλίου και της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης κράτων-μέλων της Κοινοπολιτείας Ανεξαρτήτων Κρατών. Ο Σεργκέι Μιρόνοφ θεωρείται σύμμαχος του νυν πρωθυπουργού της Ρωσίας, Βλαντίμιρ Πούτιν. Ο Σεργκέι Μιρόνοφ ήταν υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του 2004, δεν θεωρήθηκε όμως ως σοβαρή υποψηφιότητα και ο ίδιος είχε πει ότι "Όλοι θέλουμε ο επόμενος Πρόεδρος της Ρωσίας να γίνει ο Βλαντίμιρ Πούτιν". Στις εκλογές έλαβε το 1% των ψήφων. Τον Οκτώβριο του 2006, έγινε ο Πρόεδρος του κόμματος Δίκαιη Ρωσία, που ήταν συγχώνευση των κομμάτων RODINA και του Κόμματος Συνταξιούχων Ρωσίας. Αυτό τον καθιστά έναν ηγέτη της αντιπολίτευσης, πίσω από το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Ο Σεργκέι Μιρόνοφ είχε προτείνει πολλές φορές ο Πρόεδρος να μπορεί να εκλεγεί για 3 θητείες 5 ή 7 ετών η καθεμία. Το 2007, ο Μπορίς Γκριζλόφ, ηγέτης του αντίπαλου κόμματος "Ενωμένη Ρωσία" είπε ότι η αλλαγή του Συντάγματος της Ρωσίας θα ήταν απαράδεκτη. Ο Σεργκέι Μιρόνοφ θεωρεί ότι ο σοσιαλισμός πρέπει να προσανατολίζεται, και πίεσε για τη δημιουργία ειδικών γεωργικών ανταλλαγών στις καταστατικές αγορές των γεωργικών προϊόντων και για κρατικές παρεμβάσεις για τη ρύθμιση των τιμών στα βασικά τρόφιμα. Ο Σεργκέι Μιρόνοφ είναι παντρευμένος με τη Λιουμπόφ Ιβανόβα. Έχει ένα γιο και μια κόρη. Στις 17 Ιανουαρίου του 2008, το μπλόκ του Σεργκέι Μιρόνοφ στο LiveJournal (η πιο δημοφιλές μπλόκ-πλατφόρμα στη Ρωσία) δήλωσε ότι είναι το προσωπικό μπλόκ του Σεργκέι Μιρόνοφ. Αυτό επιβεβαιώθηκε, αλλά από το 2009 το σάιτ περιέχει πληροφορίες που αφορούν τις προεδρικές και τις βουλευτικές εκλογές. Το 2008 του απονεμήθηκε το Βραβείο για τις υπηρεσίες στην πατρική γη ΙΙ βαθμού, από τον τότε-πρόεδρο της Ρωσίας, Βλαντίμιρ Πούτιν. Δίκαιη Ρωσία
Σαβίνα της Βυρτεμβέργης

Η Σαβίνα, γερμ.: Sabine von Württemberg (2 Ιουλίου 1549 στο Moνμπελιάρ - 17 Αυγούστου 1581 στο Ρότενμπουργκ αν ντερ Φούλντα) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν κόρη του δούκα της Βυρτεμβέργης και με τον γάμο της έγινε λαντγκραβίνα της Έσσης-Κάσσελ.

 Ήταν η τρίτη κόρη του Χριστοφόρου δούκα της Βυρτεμβέργης (1515–1568) και της Άννας-Μαρίας των Χόεντσολερν (1526–1589), κόρης του Γεωργίου μαργράβου του Βραδεμβούργου-Άνσμπαχ-Κούλμπαχ. Παντρεύτηκε στις 11 Φεβρουαρίου 1566 στο Mάρμπουργκ τον Γουλιέλμο Δ΄ λάντγκραβο της Έσσης-Κάσσελ, του οποίου ο νεότερος αδελφός Λουδοβίκος Δ΄ λάντγκραβος της Έσσης-Μάρμπουργκ ήταν ήδη νυμφευμένος με τη μεγαλύτερη αδελφή της Σαβίνας, τη Χέντβιχ, και την οποία είχε συναντήσει ο Γουλιέλμος Δ΄ όταν διαπραγματεύτηκε τον γάμο του Λουδοβίκου Δ΄ με τον πατέρα της. Ο γάμος τους εορτάστηκε πολύ πλούσια. Η κόμισσα φρόντιζε την ευημερία της χώρας και ίδρυσε το Δωρεάν Αυλικό Φαρμακείο στο Κάσσελ, το οποίο χρησίμευε, όχι μόνο για την προμήθεια της Αυλής, αλλά και ολόκληρου του πληθυσμού του Κάσσελ. Ο γάμος της Σαβίνας και του Γουλιέλμου Δ΄ χαρακτηρίζεται ευτυχισμένος. Ο Γουλιέλμος Δ΄ αποφάσισε στην πρώτη του διαθήκη ότι, σε περίπτωση πρόωρου τέλους του, η Σαβίνα θα ενεργούσε ως επίτροπος της χώρας για τον μεγαλύτερο γιο της Mαυρίκιο. Ωστόσο αυτή απεβίωσε το 1581, πριν από τον σύζυγό της και αυτός σε μία νέα του διαθήκη δήλωσε ότι ο γιος του Μαυρίκιος είχε φτάσει στην ενηλικίωση. Η Σαβίνα απεβίωσε το 1581 και τάφηκε στο Mάρτινσκιρχε στο Κάσσελ. Παντρεύτηκε το 1566 τον Γουλιέλμο Δ΄ λάντγκραβο της Έσσης-Κάσσελ και είχε τα ακόλουθα παιδιά: Άννα Μαρία (1567–1626), παντρεύτηκε το 1589 τον Λουδοβίκο Β΄ κόμη του Νάσσαου-Ζάαρμπρυκεν (1565–1627). Χέντβιχ (1569–1644), παντρεύτηκε το 1597 τον Ερνέστο (1569–1622) κόμη του Σάουμπουργκ. Αγνή (1569). Σοφία (1571–1616). Mαυρίκιος (1572–1632), λάντγκραβος της Έσσης-Κάσσελ. Σαβίνα (1573). Σιδωνία (1574–1575), απεβ. 1 έτους. Χριστιανός (1575–1578), απεβ. 3 ετών. Ελισάβετ (1577–1578), απεβ. 1 έτους. Χριστίνα (1578–1658), παντρεύτηκε το 1598 τον Ιωάννη-Ερνέστο Β΄ δούκα της Σαξονίας-Άιζεναχ (1566–1638). Ιουλία (1581) Walther Ribbeck. (1898), «Wilhelm IV. (Landgraf von Hessen-Kassel)», Allgemeine Deutsche Biographie (ADB), 43, Leipzig: Duncker & Humblot, σελ. 32–39 (πρόσθετο υλικό στην είσοδο του συζύγου της) Anke Hufschmidt: Adlige Frauen im Weserraum Zwischen 1570 und 1700: Status, Rollen, Lebenspraxis, Aschendorff, 2001, σελ. 202, Pauline Puppel: Die Regentin, σελ. 310
Άζωρος Λάρισας

Ο Άζωρος (πρώην Βουβάλα) είναι χωριό του δήμου Ελασσόνας του νομού Λάρισας. Βρίσκεται στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού και σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 333 μόνιμους κατοίκους.

 Ο Άζωρος είναι κτισμένος σε υψόμετρο 520 μέτρων στους πρόποδες του βουνού Αμάρμπεης, σε απόσταση 18 χιλιομέτρων από την Ελασσόνα, κοντά στα ερείπια της ομώνυμης αρχαίας θεσσαλικής πόλης. Μέχρι το 1991 έφερε την ονομασία Βουβάλα. Απελευθερώθηκε από τον ελληνικό στρατό κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων ενώ υπέστη αρκετές καταστροφές στην περίοδο της Κατοχής και του Εμφυλίου. Η πλειοψηφία των κατοίκων του ασχολείται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία ενώ οι κυριότερες εκδηλώσεις του χωριού πραγματοποιούνται στις 7 Ιανουαρίου (περιφορά εικόνας από τη μονή Ολυμπιωτίσσης), στις 26 Ιουλίου (γιορτή της Αγίας Παρασκευής) και την Καθαρά Δευτέρα με το έθιμο της αναπαράστασης παραδοσιακού γάμου. Διοικητικά ο Άζωρος υπαγόταν μέχρι το 1997 στην επαρχία Ελασσόνας. Στη συνέχεια εντάχθηκε στον καποδιστριακό δήμο Σαρανταπόρου ενώ από το 2011 αποτελεί έδρα της τοπικής κοινότητας Αζώρου του δήμου Ελασσόνας. www.azoros.gr www.azoros.com.gr