IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Φθία Α΄ της Ηπείρου

Η Φθία ήταν βασίλισσα της φυλής των Μολοσσών στην περιοχή της Ηπείρου, η οποία έζησε κατά την κλασική εποχή. Σύζυγός της ήταν ο πρώτος μη-μυθικός βασιλιάς της χώρας ο οποίος αναφέρεται στις πηγές, ο Άδμητος.

 Η βασιλεία του ζεύγους ήταν σύγχρονη του Αθηναίου στρατηγού Θεμιστοκλή, ο οποίος είχε στο παρελθόν κινηθεί πολιτικά ενάντια στον Ηπειρώτη μονάρχη. Ωστόσο το 471 π.Χ., όταν ο Θεμιστοκλής εξοστρακίστηκε από την πατρίδα του και κατηγορήθηκε για προδοσία, αναγκάστηκε να καταφύγει πρώτα στην Κέρκυρα και κατόπιν στην αυλή του βασιλιά Άδμητου για προστασία.Τη στιγμή της άφιξής του, ο βασιλιάς απουσίαζε, αλλά η σύζυγός του, βασίλισσα Φθία, υποδέχτηκε με καλοσύνη το Θεμιστοκλή. Προκειμένου να κερδίσει την εύνοια του βασιλιά, τον συμβούλεψε να καταφύγει σε μια κίνηση ικεσίας με ιδιαίτερη ιερότητα για τους Μολοσσούς: να πάρει το γιο της, το νεαρό πρίγκιπα του βασιλείου, και να τον βάλει να καθίσει στα γόνατά του δίπλα στην εστία. Επιστρέφοντας ο Άδμητος και βλέποντας το γιο του στα χέρια του Θεμιστοκλή, συγκινήθηκε και του υποσχέθηκε την προστασία του. Κλείνοντας τα αυτιά του στα αιτήματα των Αθηναίων και Λακεδαιμονίων πρέσβεων που κατεύθασαν λίγο αργότερα, παρείχε στο Θεμιστοκλή ασφαλή μετακίνηση στην Πύδνα, από όπου μετέβη αργότερα στην περσική αυλή. Δυναστεία των Αιακιδών Αρχαία Ήπειρος Θεμιστοκλής Κλασική εποχή Αρχαίες πηγέςΔιόδωρος ο Σικελιώτης, «Ιστορική Βιβλιοθήκη» (Αγγλικά · Αρχαία ελληνικά και γαλλικά) Θουκυδίδης, «Ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου», Αρχαία Ελληνικά · Αγγλικά Πλούταρχος, «Βίοι Παράλληλοι:Θεμιστοκλής» (Αρχαίο κείμενο · Αγγλικά) Πλούταρχος, «Βίοι Παράλληλοι:Πύρρος» (Αρχαίο κείμενο · Αγγλικά)Σύγχρονη βιβλιογραφία(Αγγλικά) Thirlwall, Connop (2009) [1836]. The History of Greece. BiblioBazaar. σελ. 528. ISBN 9781116375541. (Αγγλικά) William Smith (1870). ««Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology: Admetus (2)»». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Ιουλίου 2009. Ανακτήθηκε στις 6 Ιουνίου 2010.
Πρόβλημα του έτους 2000

Το πρόβλημα του έτους 2000 ήταν ένα από τα γεγονότα που προκάλεσαν αναστάτωση στον τεχνολογικό τομέα. Είχε εκτιμηθεί πως στα συστήματα υπολογιστών θα υπάρξει πρόβλημα με την εμφάνιση ημερομηνιών από το 2000 και έπειτα. Το πρόβλημα είχε ήδη γνωστοποιηθεί από το 1995. Το λεγόμενο «πρόβλημα» ήταν ένας επικίνδυνος ιός ονόματι «Y2K» που ήταν ικανός να προκαλέσει παράλυση όλων των συστημάτων υπολογιστών και καταστροφή όλων των λογισμικών τους λόγω της αδυναμίας αλλαγής του έτους από το 99 στο 00, επειδή το έτος δεν θα άλλαζε σε 2000 αλλά θα γύριζε στο 1900. Το φαινόμενο αυτό ήταν να συμβεί τα μεσάνυχτα της 31ης Δεκεμβρίου με την 1η Ιανουαρίου του 2000.

 Ο όρος Y2K γράφτηκε για πρώτη φορά το 1991 σε περιοδικά σχετικά με τους επαγγελματικούς υπολογιστές. Αρχικά αναφερόταν ως «πρόβλημα» των υπολογιστών επειδή οι ημερομηνίες που ήταν ενσωματωμένες στα λογισμικά των παλαιών υπολογιστών αναγράφονταν με δυο ψηφία, αντί για τέσσερα. Τέτοια συστήματα ακόμη είχαν μεγάλες οργανώσεις καθώς και κυβερνήσεις παγκοσμίως. Λόγω της τακτικής που ακολουθούσαν οι υπολογιστές παλαιάς τεχνολογίας, οδήγησε σε ένα τεράστιας διαστάσεως θέμα τα επόμενα χρόνια, με αποτέλεσμα το λεγόμενο πια «παράσιτο» (bug) Y2K να γίνει επιζήμιο και να προκαλέσει τις εξής επιπτώσεις. Παράλυση προσωπικών υπολογιστών Επιπλοκές σε τραπεζικούς διακανονισμούς στα συστήματα ATM και όχι μόνο Ραγδαία μείωση εσόδων σε επιχειρήσεις Στους προσωπικούς υπολογιστές (PC) η ζημιά που μπορούσε να συμβεί εξαιτίας του ιού «Y2K» ήταν η καταστροφή προσωπικών δεδομένων αλλά ακόμη περισσότερη σημασία θα είχε και η καταστροφή ηλεκτρονικών τραπεζικών λογαριασμών στις χώρες του εξωτερικού. Το 1998 στις Η.Π.Α. σύμφωνα με άρθρο της Chronicle News Service σχετικός κλάδος της Αμερικάνικης κυβερνήσεως ζήτησε το κλείσιμο όλων των τραπεζών κατά την αλλαγή του έτους από το 1999 έως το 2000. Ο αριθμός αυτών των τραπεζών ήταν 700 στον αριθμό. Τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους όσες τράπεζες ήταν εγγεγραμμένες στην Ομοσπονδία Καταθέσεων είχαν μπει σε πρόγραμμα ελέγχου ενώ παράλληλα η ίδια είχε βάλει στα σχέδια κάποιες ιδέες για την μείωση της επίδρασης του ιού. Υπήρχαν και κάποιες πιθανότητες για εξουδετέρωση του, αλλά πόσο μάλλον οι έρευνες έδειχναν την μείωση της δράσης του ιού. Πάντως, οι πιθανές επιπλοκές που θα μπορούσαν να προξενηθούν ήταν η άρνηση αποδοχής της πιστωτικής κάρτας, τα προβλήματα υπολογισμού τόκων και η δυσκολία τραπεζικών συναλλαγών. Οι επιπτώσεις για τον κύκλο των επιχειρήσεων (είτε είναι μικρών, μικρομεσαίων ή και μεγάλων) ήταν οι δυσκολίες της συνεργασίας μεταξύ προμηθευτών για την ασφαλή παράδοση υλικού, δίνοντας συνέχεια στο πρόβλημα με την αδυναμία πώλησης του.
Σωφρόνιος Α΄ Ιεροσολύμων

Ο Σωφρόνιος Α΄ (περί το 560 – 11 Μαρτίου 638) ήταν Πατριάρχης Ιεροσολύμων από το 634 έως τον θάνατό του και τιμάται ως άγιος από την Ορθόδοξη και την Καθολική Εκκλησία.

 Γεννήθηκε στη Δαμασκό της Συρίας περί το 560. Έλαβε μεγάλη φιλοσοφική και θεολογική μόρφωση. Πήγε στα Ιεροσόλυμα, όπου εκάρη μοναχός στη Μονή του Αγίου Θεοδοσίου και επιδόθηκε σε βαθύτερες θεολογικές και εκκλησιολογικές μελέτες. Ήταν πολέμιος της αίρεσης του Μονοθελητισμού, την οποία καταπολέμησε συγγράφοντας πολλά αντιαιρετικά έργα. Για τη μεγάλη του προσφορά, το 634 εξελέγη Πατριάρχης Ιεροσολύμων. Από αυτή τη θέση, συνέχισε με μεγαλύτερη ένταση τον αγώνα του κατά των Μονοθελητιστών. Μετά από πολλούς πολυάριθμους αγώνες, παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο στις 11 Μαρτίου 638. Ως άριστος μουσικός και υμνογράφος συνέγραψε διάφορα τροπάρια, τα στιχηρά ιδιόμελα των μεγάλων Ωρών των Δεσποτικών εορτών Χριστουγέννων («Βηθλεέμ ἑτοιμάζου») και Θεοφανίων, της Μεγάλης Παρασκευής και του Μεγάλου Αγιασμού «Φωνή Κυρίου...». Θεωρείται ο πρώτος ποιητής Τριωδίων και Τετραωδίων Κανόνων, των οποίων ο αριθμός είναι πολυάριθμος. Ο Σωφρόνιος, όταν ήταν μοναχός, αναθεώρησε το τυπικό του Αγίου Σάββα και συμπλήρωσε τον Επιλύχνιο ύμνο «Φως Ιλαρόν...» Πέντε επιγράμματα του Σωφρονίου περιλαμβάνονται στην Παλατινή Ανθολογία (I 90, I 123, VII 679, VII 680, ΙΧ 787). Η Ορθόδοξη Εκκλησία εορτάζει τη μνήμη του στις 11 Μαρτίου. Pierre Waltz, Anthologie Grecque, ed. Les Belles Lettres, Paris, 1960, vol.Ι, p. 135. Friedrich Christian Jacobs, «Anthologia Graeca ad fidem codicis olim Palatini, nunc Parisini, ex apographo Gothano edita» (Λειψία, 1813-1817), τόμ. Γ΄, σελ. 630. W.R.Paton, «The Greek Anthology», Κλασική Βιβλιοθήκη Λεμπ, τόμ. Γ΄, σελ. 424. Pierre Waltz, «Anthologie Grecque», εκδ. Les Belles Lettres, Παρίσι, 1974, τόμ. Η΄, σελ. 168. Ταουσάνης, Ιωάννης, Tο ομιλητικό έργο του Σωφρονίου Ιεροσολύμων στις δεσποτικές και θεομητορικές εορτές: εισαγωγή-κριτική έκδοση, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ), Σχολή Φιλοσοφική, Τμήμα Φιλολογίας, Τομέας Μεσαιωνικών και Νεοελληνικών Σπουδών [1] Μother Nectaria McLees,. «The Marvellous Life of Patriarch Sophronius I, His Company of Saints, and The Fall of Byzantine Jerusalem». Road to Emmaus. A Journal of Orthodox Faith and Culture, τομ.43,(Fall 2010), σελ.47-67. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2014-03-26. https://web.archive.org/web/20140326235232/http://www.roadtoemmaus.net/back_issue_articles/RTE_43/Life_of_Patriarch_Sophronius_I.pdf. Ανακτήθηκε στις 2012-05-28.
Κώστας Μπασακίδης

Ο Κώστας Μπασακίδης (1918 - 14 Μαρτίου 1949) ήταν Έλληνας αξιωματικός του Στρατού Ξηράς, αντιστασιακός την περίοδο της Κατοχής μέσα από τις τάξεις της οργάνωσης Ελληνικός Στρατός και του ΕΛΑΣ, καθώς και ανώτερος αξιωματικός του ΔΣΕ κατά τον Εμφύλιο.

 Ο Μπασακίδης γεννήθηκε στη Βρομόβρυση Μεσσηνίας. Εισήχθη το 1936 στη Σχολή Ευελπίδων και μετά από τετραετή φοίτηση, ορκίστηκε τον Αύγουστο του 1940 ανθυπολοχαγός Πεζικού και ακολούθως τοποθετήθηκε στο 15ο Σύνταγμα Πεζικού. Ήταν ανιψιός του υποστράτηγου Παναγιώτη Μπασακίδη, ο οποίος διετέλεσε την περίοδο 1930 - 1931 διοικητής της Σχολή Πεζικού Χαλκίδας και αργότερα (1945) Ανώτερος Στρατιωτικός Διοικητής Πελοποννήσου.Καθ' όλη τη διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου διακρίθηκε για τις πολεμικές και διοικητικές του επιδόσεις ως διμοιρίτης στον 1ο Λόχο Πολυβόλων του 15ου Συντάγματος ΠΖ αποσπώντας τον έπαινο των ανωτέρων του, ενώ προτάθηκε για την απονομή πολεμικού σταυρού Γ' Τάξεως. Μετά τη συνθηκολόγηση της Ελλάδας ως συνέπεια της γερμανικής εισβολής, επέστρεψε στη γενέτειρα του. Τον Ιούλιο του 1943, συνδέθηκε με την αντιστασιακή οργάνωση Ελληνικός Στρατός ως επικεφαλής ένοπλης ομάδας ενώ μετά τη διάλυση της από τον ΕΛΑΣ τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, προσχώρησε οικειοθελώς στις τάξεις του ΕΛΑΣ, αναπτύσσοντας σημαντική δράση τόσο έναντι των δυνάμεων Κατοχής όσο και κατά των Ταγμάτων Ασφαλείας. Παράλληλα, έσωσε με μεσολάβησή του από πιθανή εκτέλεση, αντάρτες του Ε.Σ. που βρίσκονταν στο χωριό Λαδά ως αιχμάλωτοι του ΕΛΑΣ.Ως διοικητής στον 5ο Λόχο του 2ου Τάγματος του 9ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ, συμμετείχε σε αρκετές ενέδρες και μάχες κατά των γερμανικών δυνάμεων και των ταγμάτων ασφαλείας όπως στον Άγιο Φλώρο, στη θέση Καζάρμα Μεσσηνίας, στον Μελιγαλά την 6η Απριλίου του 1944 (στη μάχη αυτή έχασαν τη ζωή τους 4 άνδρες της Βέρμαχτ και των Ταγμάτων Ασφαλείας) , στη Μεσσήνη , στην Ανδρούσα, στη Βλαχοκερασιά Αρκαδίας κ.α. Τον Σεπτέμβριο του 1944 έλαβε μέρος στην πολύνεκρη μάχη του Μελιγαλά μεταξύ του ΕΛΑΣ και των Ταγμάτων Ασφαλείας. Στον Μπασακίδη οφείλεται η εκπόρθηση του σημαντικού υψώματος του Προφήτη Ηλία κατά την τρίτη ημέρα της σύγκρουσης, που συντέλεσε αποφασιστικά στην επικράτηση του ΕΛΑΣ. Μετά την Απελευθέρωση, διώχτηκε για την δράση του και οδηγήθηκε στις φυλακές Ακροναυπλίας. Κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου, συμμετείχε ενεργά στον ΔΣΕ όντας από τον Φεβρουάριο του 1947 στρατιωτικός διοικητής του Αρχηγείου Πελοποννήσου. Αργότερα (τέλη 1947 ή αρχές 1948), ανέλαβε διοικητής του Αρχηγείου Αχαΐας - Ηλείας, ενώ στις αρχές Νοεμβρίου του 1948 ανέλαβε τη διεύθυνση του γραφείου επιχειρήσεων της Γ' Μεραρχίας του ΔΣΕ. Σκοτώθηκε στις 14 Μαρτίου 1949 κατά τη διάρκεια της τελευταίας μάχης του ΔΣΕ στο ύψωμα Δρακοβούνι της επαρχίας Μαντινείας. Το 1985, μετά την επίσημη αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ, απονεμήθηκε στον Μπασακίδη ο βαθμός του αντισυνταγματάρχη.
Κυβερνήτης του Μισισίπι

Ο Κυβερνήτης του Μισισίπι (αγγλικά: Governor of Mississippi), είναι ο αρχηγός της πολιτείας, ο επικεφαλής της πολιτειακής κυβέρνησης, και ο ανώτατος εκτελεστικός αξιωματούχος στην Αμερικανική πολιτεία του Μισισίπι. Ο Κυβερνήτης επίσης, είναι και ο ανώτατος διοικητής των ενόπλων και αστυνομικών δυνάμεων της πολιτείας.Σημερινός και 65ος Κυβερνήτης της Μισισίπι, είναι ο Ρεπουμπλικανός Τέιτ Ριβς, από τις 14 Ιανουαρίου 2020.

 Σύμφωνα με το άρθρο 5 και παράγραφο 117 του Συντάγματος της Πολιτείας του Μισισίπι, κάθε άτομο που επιθυμεί να είναι υποψήφιος για το αξίωμα του Κυβερνήτη, πρέπει να πληροί τις εξής προϋποθέσεις έτσι ώστε να είναι εκλόγιμος: Να είναι πολίτης των Ηνωμένων Πολιτειών, τουλάχιστον για είκοσι (20) χρόνια Να έχει συμπληρώσει το 30ο έτος της ηλικίας του Να είναι κάτοικος της πολιτείας του Μισισίπι για τουλάχιστον πέντε (5) χρόνια. Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής Πολιτείες των ΗΠΑ Μισισίπι Κυβερνήτης (Ηνωμένες Πολιτείες) Κατάλογος πολιτειακών νομοθετικών σωμάτων των ΗΠΑ
Λαδοχώρι Θεσπρωτίας

Το Λαδοχώρι είναι ένα σχεδόν παραθαλάσσιο χωριό στο νομό Θεσπρωτίας, στην άλλοτε επαρχία Θυάμιδος. Βρίσκεται νότια της Ηγουμενίτσας και έχει δημοτικό σχολείο. Σύμφωνα με την τελευταία διοικητική διαίρεση (Σχέδιο Καλλικράτης) αποτελεί έδρα τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας της Ηγουμενίτσας. Ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ανέρχεται σε 867 μόνιμους κατοίκους. Σήμερα το Λαδοχώρι αποτελεί προάστιο της πόλης της Ηγουμενίτσας (ως η 1η πολεοδομική ενότητα της), στο θαλάσσιο μέτωπο του οποίου βρίσκεται μέρος του νέου λιμένα της πόλης καθώς και πολλές υπηρεσίες της. Ως γνωστόν ,λόγω της κατασκευής της Εγνατίας οδού,σε όλους τους κατοίκους του παλαιού οικισμού του Λαδοχωρίου δώθηκαν δωρεάν ως παραχωρούμενος κλήρος διάφορα ελαιοπερίβολα στη έκταση του σημερινού οικισμού αλλά και μεγάλη χρηματική αποζημίωση.Εκ τότε το σημερινό Λαδοχώρι οικοδομήθηκε εκτενώς.Οι Λαδοχωρίτες όμως ουδέποτε ασχολήθηκαν ικανοποιητικά με την καλλιέργεια της ελιάς. Εκκλησιαστικά υπάγεται στη Μητρόπολη Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας. Η εκκλησία του οικισμού είναι αφιερωμένη στον Άγιο Γεώργιο.

 Κατά την αυτοκρατορική περίοδο (1ο -3ο μ.Χ. αιώνα), μαρτυρείται η ύπαρξη ρωμαϊκού οικισμού σ' ένα αντέρεισμα του βουνού Ζούμπρι, που υψώνεται βορειοανατολικά από το σημερινό Λαδοχώρι, πλάι στο ρέμα που διασχίζει το χωριό. Οι κάτοικοί του θα ασχολούνταν με την αλιεία και την κτηνοτροφία, ενώ θα εκμεταλλεύονταν και ένα μέρος του κάμπου που εκτείνεται μεταξύ Λαδοχωρίου, Ηγουμενίτσας και Γραικοχωρίου. Η ιδιαίτερη πάλι ανάπτυξη της ελαιοκαλλιέργειας στα νεότερα χρόνια, που μαρτυρείται κι από την ονομασία του χωριού, ήταν ενδεχομένως διαχρονική και θα μπορούσε να αναχθεί ως την αυτοκρατορική ακόμη περίοδο. Οι ανασκαφές που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια στην περιοχή του Λαδοχωρίου έχουν φέρει στο φως τμήματα του οδικού δικτύου του οικισμού και κατόψεις κατοικιών και καταστημάτων. Το πιο σημαντικό εύρημα των ανασκαφών αποτελεί η "ρωμαϊκή έπαυλη". Πρόκειται για ένα ερθογώνιο κτίσμα με δωμάτια και διάφορα εργαστήρια εργαστήρια. Στα δυτικά του ανακαλύφτηκε ταφικός θάλαμος με τρεις σαρκοφάγους του 2ου αιώνα π.Χ. Στο παρακάτω διάγραμμα παρουσιάζεται η εξέλιξη του πληθυσμού του οικισμού: "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.12ος, σελ.29
Προϊστορική τέχνη

Με τον όρο προϊστορική εννοούμε την τέχνη που αναπτύχθηκε κατά τους προϊστορικούς χρόνους. Είναι φυσικό, λοιπόν να αναπτύσσεται μια ασταθής εικόνα για το τι θεωρείται προϊστορικό, εφόσον η προϊστορική εποχή δεν είναι απόλυτα καθοριστέα και διαφέρει χρονολογικά από ήπειρο σε ήπειρο, ενίοτε από περιοχή σε περιοχή, εφόσον ως θεμέλιος λίθος του εννοιολογικού πλαισίου που καθορίζει μια αρχαιολογική περίοδο είναι το εργαλείο μέσα από τις ποικίλες μεταμορφώσεις του.

 Ωστόσο, φαίνεται πως το καλλιτεχνικό ένστικτο, όπως και το θρησκευτικό, καλλιεργήθηκαν πολύ νωρίς στο ανθρώπινο είδος. Συνδέοντας την μαγεία με τον νατουραλισμό, ο Άρνολντ Χάουζερ (Arnold Hauser) θεωρεί ότι ο παλαιολιθικός νατουραλισμός πέρα από το γεγονός ότι υποδεικνύει την άμεση και ζωτική σχέση του ανθρώπου με τη φύση, επιβεβαιώνει την εικόνα ως μέρος του τεχνητού μηχανισμού της συμπαθητικής μαγείας που παγιδεύει το θήραμα για χάρη του κυνηγού. Τούτη η μαγική σχέση -άσχετη με οποιοδήποτε άλλο είδος μαγείας γνωρίζουμε σήμερα- θα επιβιώσει και στην ιστορική εποχή μέσα από μύθους και θρύλους για τη σχέση των καλλιτεχνών και των δημιουργημάτων τους, (βλ. Πυγμαλίων) Η τέχνη, λοιπόν, στην προϊστορία βρίσκεται στην υπηρεσία της ζωής και ως τέτοια είναι γεμάτη με τη φρεσκάδα και τη δύναμη που έχει η ίδια η ζωή. Για να μπορέσουμε να την παρακολουθήσουμε όμως χρειάζεται να επιλέξουμε έναν χρονολογικό οδηγό, που στην προκειμένη περίπτωση θα μας καθοδηγήσει σε μια γενική εικόνα της καλλιτεχνικής ανάπτυξης -έτσι τουλάχιστον όπως τη γνωρίζουμε σήμερα μέσω των αρχαιολογικών ανακαλύψεων. Σε γενικές γραμμές η περιοδολόγηση της τέχνης για την Προϊστορία ακολουθεί τον εξής γενικά αποδεκτό κανόνα: 30.000 - 10.000 Π.Κ.Ε.: Παλαιολιθική περίοδος. (Βραχογραφίες, ζωγραφική των σπηλαίων και ειδώλια).10.000 - 8000 Π.Κ.Ε.: Μεσολιθική περίοδος. (Κυνηγετική και καλλιεργητική θεματική. Χρήση ζωικού λίπους και γαιωδών υλικών).8000 - 3000 Π.Κ.Ε.: Νεολιθική περίοδος. Απλά αρχιτεκτονικά οικοδομήματα και κτίσματα. Εισαγωγή του κεραμεικού διάκοσμου. Arnold Hauser, Κοινωνική ιστορία της τέχνης, τομ. 1, Κάλβος, Αθήνα 1985. Apollo 11 cave στο Metropolitan Museum of Art
Σειρά Κρυστάλλωσης Bowen

Στο τομέα της Γεωλογίας, η σειρά κρυστάλλωσης Bowen είναι έργο του πετρολόγου Νόρμαν Λ. Μπόουεν ο οποίος τεκμηρίωσε γιατί συγκεκριμένοι τύποι ορυκτών τείνουν να συνυπάρχουν, ενώ κάποιοι άλλοι όχι.

 Η σειρά κρυστάλλωσης κατά Bowen χωρίζεται σε δύο κατηγορίες, την ασυνεχή σειρά και την συνεχή. Η ασυνεχής σειρά κατά την οποία κρυσταλλώνεται αρχικά ο ολιβίνης, ο οποίος έχει χαμηλή περιεκτικότητα σε πυρίτιο. Καθώς κρυσταλλώνεται ο ολιβίνης η περιεκτικότητα του μάγματος σε ιόντα σιδήρου και μαγνησίου ελαττώνεται ενώ υπάρχει ταυτόχρονη αύξηση σε άλλα ιόντα. Έτσι τα ορυκτά που σχηματίζονται μεταγενέστερα στην κρυστάλλωση του μάγματος είναι πλουσιότερα σε ιόντα πυριτίου. Η συνεχής σειρά σχηματίζεται ταυτόχρονα με την ασυνεχή αρχίζει με την κρυστάλλωση του ανορθίτη, πλαγιόκλαστο πλούσιο σε ασβέστιο(Ca). Σταδιακά η περιεκτικότητα του μάγματος σε ασβέστιο μειώνεται ενώ εμπλουτίζεται σε ιόντα νατρίου(Na). Το νάτριο αντικαθιστά σταδιακά το ασβέστιο καθώς ο κρύσταλλος αυξάνεται και τελικά να προκύψει ένας ζωνώδης κρύσταλλος με πλούσιο σε ασβέστιο πυρήνα και πλούσιο σε νάτριο περιφέρεια. Τελικώς σχηματίζεται ο αλβίτης που είναι ένα νατριούχο πλαγιόκλαστο.
Όθων Ερρίκος του Χάρμπουργκ

Ο Όθων-Ερρίκος (Otto Heinrich von Braunschweig-Harburg, 16 Ιουνίου 1555 - 15 Οκτωβρίου 1591) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν διάδοχος του πριγκιπάτου του Χάρμπουργκ, που ήταν μέρος του δουκάτου του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ. Απεβίωσε όμως πριν τον πατέρα του.

 Ήταν ο πρώτος γιος του Όθωνα Β΄ πρίγκιπα του Χάρμπουργκ και της πρώτης συζύγου του Μαργαρίτας, κόρης του Ιωάννη-Ερρίκου κόμη του Σβάρτσμπουργκ-Λιούτενμπεργκ. Μορφώθηκε κάτω από την αυστηρή επίβλεψη του πατέρα του. Διδάχθηκε επιστήμες, αφού ο Όθων Β΄ ρητά απαγόρευε τις Καλές Τέχνες. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου και ήταν ιερέας (canon) για λίγο, αλλά έπειτα διάλεξε στρατιωτική σταδιοδρομία. Το 1590 οδήγησε το ιππικό του Αλεξάνδρου Φαρνέζε δούκα της Πάρμας κατά τον Ογδοηκονταετή Πόλεμο της ανεξαρτησίας των Κάτω Χωρών από την Ισπανία. Έδειξε θάρρος και τόλμη στη μάχη του Ιβρύ, στην Άνω Νορμανδία, όπου τραυματίστηκε σοβαρά κατά τη διάρκειά της. Απεβίωσε το επόμενο έτος στις Βρυξέλλες, 36 ετών, πριν από τον πατέρα του και έτσι δεν πρόλαβε να αναλάβει το πριγκιπάτο. Το 1588 νυμφεύτηκε τη Μαρία ντ' Ενίν-Λιετάρ, κόρη του κόμη Ζαν ντε Μποσού. Η Μαρία δεν ήταν από την τάξη των ευγενών και από τον μοργανατικό αυτόν γάμο δεν μπορούσε να τον διαδεχθεί ο γιος του: Κάρολος, απεβ. 1620, κυβερνήτης του Μπωμόν στο Λουξεμβούργο. Νυμφεύτηκε την Μαρία Βούτερς, κληρονόμο του Τέρντεκ και Ντυκ. Vaterländisches Archiv für hannoverisch-braunschweigische Geschichte, Herold & Wahlstab, 1835, p. 126 ff Gustav Adelbert Seyler: Vierteljahrsschrift fur Heraldik, sphragistik und Genealogie, 1873, p. 211
2,4-λουτιδίνη

Η 2,4-λουτιδίνη (αγγλικά 2,4-lutidine) είναι βασική ετεροκυκλική αρωματική (δηλαδή ετεροαρωματική) οργανική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο και άζωτο, με μοριακό τύπο C7H9N. Η χημικά καθαρή 2,4-λουτιδίνη, στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος, δηλαδή σε θερμοκρασία 25°C και υπό πίεση 1 atm, είναι υγρό που έχει δυσάρεστη οσμή, παρόμοια με της «μητρικής» πυριδίνης. Είναι μία από τις έξι (6) ισομερείς του διμεθυλοπυριδίνες, των οποίων οι δομές διαφέρουν ανάλογα με τη θέση που οι μεθυλομάδες (-CH3) τους επισυνάπτονται γύρω από το πυριδινικό τους δακτύλιο.

 Η παραγωγή της 2,4-λουτιδίνης μπορεί να γίνει με διάφορες μεθόδους, που προκύπτουν από τις γενικές μεθόδους παραγωγής πυριδινών. Με μείγμα προπινίου (CH3C≡CH), αιθινίου (HC≡CH) και αιθανονιτριλίου (CH3CN), παρουσία διαλυτών ενώσεων του κοβαλτίου, όπως το κοβαλτιοκένιο [Co(C5H5)2], παράγεται μείγμα τριών (3) λουτιδινών. Συγκεκριμένα, συμπαράγονται 2,3-λουτιδίνη, 2,4-λουτιδίνη και 2,6-λουτιδίνη: Με επίδραση 2-προπεν-2-αμίνης [CH2=C(NH2)CH3] σε 3-οξοβουτανάλη (CH3COCH2CHO), που αντιδρά με τη μορφή της ταυτομερούς της 3-υδροξυβουτ-2-ενάλης [CH3C(ΟΗ)=CΗCHO], οδηγεί σε απευθείας παραγωγή 2,4-λουτιδίνης: Με επίδραση 2-μεθυλ-1,3-οξαζολίου σε προπένιο (CH3CH=CH2) παράγεται αρχικά μείγμα από 2,3-διμεθυλ-3-υδρο-2-πυριδινόλη και 2,4-διμεθυλ-3-υδρο-2-πυριδινόλη, που με αφυδάτωση δίνει τελικά μείγμα από 2,3-διμεθυλοπυριδίνη και 2,4-διμεθυλοπυριδίνη: Η 2,4-λουτιδίνη είναι διυποκατεστημένη «θυγατρική» πυριδίνη και γι' αυτό είναι σημαντικά δραστικότερη από τη «μητρική» πυριδίνη και αρκετά δραστικότερη από τις μεθυλοπυριδίνες. Ιδιαίτερα, η 2-μεθυλομάδα της 2,4-λουτιδίνης δίνει αντιδράσεις με διάφορα αντιδραστήρια, όπως για παράδειγμα το φαινυλολίθιο (PhLi), που μεταφέρει το λίθιο στη 2-μεθυλομάδα.Ωστόσο και πάλι, τα ηλεκτρονιόφιλα αντιδραστήρια συνήθως προτιμούν να αντιδρούν με το περισσότερο ηλεκτραρνητικό και επομένως ισχυρότερο πυρινόφιλο άτομο αζώτου της 2,4-λουτιδίνης, σχηματίζοντας άλατα 2,4-λουτιδινωνίου. Ο σχηματισμός του 2,4-λουτιδινωνίου ενισχύει επιπλέον τη δραστικότητα της ένωσης έναντι πυρινόφιλων αντιδραστηρίων, που αντιδρά και πάλι με τη 2-μεθυλομάδα του. Πυριδίνη 2-μεθυλοπυριδίνη 3-μεθυλοπυριδίνη 4-μεθυλοπυριδίνη 2-αιθυλοπυριδίνη 3-αιθυλοπυριδίνη 4-αιθυλοπυριδίνη 2,3-λουτιδίνη 2,5-λουτιδίνη 2,6-λουτιδίνη 3,4-λουτιδίνη 3,5-λουτιδίνη Μεταξυλόλιο Ανιλίνη Βενζυλαμίνη
Πρωτοβάθμια εκπαίδευση

Η πρωτοβάθμια εκπαίδευση είναι συνήθως το πρώτο στάδιο της τυπικής εκπαίδευσης. Η πρωτοβάθμια εκπαίδευση ακολουθεί τη προσχολική ηλικία και προηγείται του γυμνασίου και της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Η Διεθνής Πρότυπη Ταξινόμηση της Εκπαίδευσης θεωρεί την πρωτοβάθμια εκπαίδευση ως ενιαία φάση όπου τα προγράμματα συνήθως σχεδιάζονται ώστε να διδάξουν βασικές δεξιότητες ανάγνωσης, γραφής και μαθηματικών και γενικότερα να χτήσει ένα γερό θεμέλιο μάθησης. Στην διεθνή πρότυπη ταξινόμηση της εκπαίδευσης, η πρωτοβάθμια εκπαίδευση ταξινομείται με τον αριθμό 1 (ISCED 1): Πρωτοβάθμια εκπαίδευση ή πρώτο στάδιο βασικής εκπαίδευσης.

 Ο πρώτος ορισμός της διεθνούς πρότυπης ταξινόμησης εκπαίδευσης (1997) δήλωνε ότι η πρωτοβάθμια εκπαίδευση ξεκινά κανονικά στις ηλικίες 5 – 7. Κατά τον ορισμό του 1997, η πρωτοβάθμια εκπαίδευση σχεδιάζει να δώσει μια βασική εκπαίδευση στην ανάγνωση, τη γραφή και τα μαθηματικά, μαζί με μια στοιχειώδη κατανόηση άλλων θεμάτων. Το 2011 η φιλοσοφία άλλαξε, με την φράση στοιχειώδη κατανόηση άλλων θεμάτων να αλλάζει υπέρ της δημιουργίας ενός γερού θεμελίου μάθησης.Το Ταμείο των Ηνωμένων Εθνών για τα Παιδιά πιστεύει ότι η πρωτοβάθμια εκπαίδευση έχει πολλά οφέλη για τα παιδιά. Αυτά περιλαμβάνουν: Μειώνει τη φτώχεια Μειώνει τα ποσοστά παιδικής θνησιμότητας Ενθάρρυνση της ισότητας των φύλων Αυξάνει την κατανόηση για περιβαλλοντικά θέματαΟι ηλικίες που αναφέρονται παραπάνω καλύπτουν μια περίοδο σημαντικών εξελίξεων στην ανάπτυξη του οργανισμού ενός παιδιού. Η αναπτυξιακή ψυχολογία μεταξύ άλλων επιχειρεί να περιγράψει τον τρόπο με τον οποίο μαθαίνουν τα παιδιά. Στην Ελλάδα η πρωτοβάθμια εκπαίδευση καλύπτει τις ηλικίες 4 έως 11, δηλαδή το νηπιαγωγείο και το δημοτικό σχολείο.
Σύνταγμα του Λουξεμβούργου

Το Σύνταγμα του Λουξεμβούργου είναι η ανώτερη μορφή νομοθεσίας του Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου. Υιοθετήθηκε στις 17 Οκτωβρίου 1868, παρότι αποτελεί τεχνική τροποποίηση του πρώτου συντάγματος του Δουκάτου, που ίσχυε από την 1η Ιανουαρίου 1842.

 15 Μαΐου 1919 - Η εθνική κυριαρχία μεταφέρεται από τον μονάρχη προς το έθνος. Οι μεταβολές της εδαφικής υπόστασης πρέπει να επικυρώνονται με νόμο. Ο μονάρχης ηγείται των ενόπλων δυνάμεων κα υπογράφει συνθήκες. Οι συνθήκες αυτές δεν πρέπει να είναι μυστικές και απαιτείται να επικυρώνονται από το κοινοβούλιο. 28 Απριλίου 1948 - Το Μεγάλο Δουκάτο ορίζεται ως ένα ελεύθερο, ανεξάρτητο και αδιαίρετο κράτος, παύοντας το καθεστώς πολιτικής ουδετερότητας που διατηρούσε προηγουμένως. 6 Μαΐου 1948 - Ο κανονισμός περί χρήσης ορισμένης γλώσσας σε νομικές και δικαστικές υποθέσεις πρέπει να ρυθμίζονται με νόμο. 15 Μαΐου 1948 - Καθορισμός του δικαιώματος ψήφου για τους μόνιμα διαμένοντες στο Λουξεμβούργο, που έχουν ηλικία 21 ετών και άνω και διατηρούν όλα τους τα πολιτικά δικαιώματα. 21 Μαΐου 1948 - 27 Ιουλίου 1956 - 25 Οκτωβρίου 1956 - 27 Ιανουαρίου 1972 - 13 Ιουνίου 1979 - 25 Νοεμβρίου 1983 - 20 Δεκεμβρίου 1988 - 31 Μαρτίου 1989 - 20 Απριλίου 1989 - 13 Ιουνίου 1989 - 16 Ιουνίου 1989 - 19 Ιουνίου 1989 - 23 Δεκεμβρίου 1994 - 12 Ιουλίου 1996 - 12 Ιανουαρίου 1998 - 29 Απριλίου 1999 - 2 Ιουνίου 1999 - 8 Αυγούστου 2000 - 18 Φεβρουαρίου 2003 - 19 Δεκεμβρίου 2003 - 26 Μαΐου 2004 - 19 Νοεμβρίου 2004 - 21 Ιουνίου 2005 - 1 Ιουνίου 2006 - 13 Ιουλίου 2006 - 29 Μαρτίου 2007 - 24 Οκτωβρίου 2007 - 31 Μαρτίου 2008 - 23 Οκτωβρίου 2008 - 12 Μαρτίου 2009
Podium

Η Podium είναι μια ιδιωτική εταιρεία τεχνολογίας με έδρα στο Lehi της Γιούτα που αναπτύσσει λογισμικό που βασίζεται σε σύννεφο που σχετίζεται με μηνύματα, σχόλια πελατών, διαδικτυακές κριτικές, πώληση προϊόντων και αίτημα πληρωμών.

 Το Podium ιδρύθηκε το 2014 από τον Eric Rea και τον Dennis Steele, οι οποίοι ανέπτυξαν ένα εργαλείο για να βοηθήσουν τις μικρές επιχειρήσεις να «χτίσουν τη φήμη τους στο διαδίκτυο» μέσω διαδικτυακών κριτικών. Το Podium ήταν αρχικά γνωστό ως RepDrive πριν μετονομαστεί σε Podium το 2015. Το 2015, το Podium μετακόμισε από μια εφεδρική κρεβατοκάμαρα σε μια νέα τοποθεσία πάνω από ένα κατάστημα ποδηλάτων Provo. Τον Μάρτιο του 2020, η Podium πρόσθεσε τεχνολογία πληρωμών στη σουίτα προϊόντων της. Τον Νοέμβριο του 2021, το Podium συγκέντρωσε 201 εκατομμύρια δολάρια σε χρηματοδότηση της σειράς D και εκτιμήθηκε σε 3 δισεκατομμύρια δολάρια. Το Podium είναι μια πλατφόρμα λογισμικού ως υπηρεσία που έχει σχεδιαστεί για να βελτιώνει τη φήμη των επιχειρήσεων στο διαδίκτυο. Βοηθά τους χρήστες να διαχειρίζονται τις επιχειρηματικές αλληλεπιδράσεις σε ένα εργαλείο. Οι χρήστες μπορούν να επικοινωνούν κριτικές, μηνύματα κειμένου, συνομιλίες και να δημοσιεύουν πληρωμή απευθείας μέσα στην εφαρμογή. Κατατάχθηκε στην 16η θέση στη λίστα "Best Places to Work" του Glassdoor το 2018. Κατατάχθηκε 13η στο 2018 Inc. 5000. Καταχωρήθηκε στο Forbes 2018 και 2021 "Cloud 100". Αναγνωρίστηκε στο Forbes ως μία από τις «Επόμενες νεοσύστατες επιχειρήσεις δισεκατομμυρίων δολαρίων». Κατατάχθηκε ως η ένατη ταχύτερα αναπτυσσόμενη εταιρεία τεχνολογίας, δημόσια ή ιδιωτική, από την Deloitte το 2018
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Φωκίδας 2000–01

Το πρωτάθλημα της Α΄Κατηγορίας Ε.Π.Σ. Φωκίδας της περιόδου 2000-01 ήταν το 16ο κατά σειρά από καθιέρωσης της Ένωσης και διεξήχθη σε έναν όμιλο 10 ομάδων. Τον τίτλο κατέκτησε ο Φωκικός, στη διαδικασία των Play-Off, σε βάρος του Αστέρα Ιτέας, που είχε τερματίσει πρώτος στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος.Στη συνέχεια, ο Φωκικός πήρε μέρος στο Ειδικό πρωτάθλημα για την άνοδο στη Δ΄Εθνική, αλλά απέτυχε να προαχθεί. Πρωταθλητής στη Β΄Κατηγορία αναδείχθηκε ο Α.Σ. Διαγόρας Πολυδρόσου.

 Ο Αστέρας Ιτέας εξασφάλισε την πρώτη θέση της κανονικής περιόδου μια αγωνιστική πριν το τέλος και συγκεκριμένα στις 9 Απριλίου του 2001, όταν νίκησε με σκορ 7-1 στην Ερατεινή, ενώ την ίδια ώρα ο Φωκικός παραχωρούσε ισοπαλία (1-1) στο Προσήλιο, με αντίπαλο τον τοπικό Κεχαγιά. Η βαθμολογία τότε διαμορφώθηκε ως εξής: Αστέρας 49, Φωκικός 44, Ο. Δωρικός 35, Κεχαγιάς 29, Θύελλα Αγίων Πάντων 25, Ολυμπιακός Κίρρας 24, ενώ οι υπόλοιπες συμμετοχές ήταν Ησαΐας Δεσφίνας, Ακαδημία '94, ΠΑΣ Άμφισσα και Τολοφών/Ερατεινή (οι δυο τελευταίοι υποβιβάσθηκαν). Ο Φωκικός, για 2η συνεχόμενη χρονιά, αναδείχθηκε κυπελλούχος Φωκίδας, επικρατώντας του Αστέρα Ιτέας με 2-1. Ηλεκτρονικό αρχείο "Αθλητικής Ηχούς"
Ουρς Γκραφ

Ο Ουρς Γκραφ (γερμανικά: Urs Graf, 1485 Σόλοτουρν, Ελβετία - περ. 1528) ήταν Ελβετός ζωγράφος, χαράκτης, τυπογράφος και χρυσοχόος, καθώς και μισθοφόρος στρατιώτης. Υπάρχουν μόνο 2 γνωστές ξυλογραφίες του τα οποία χρονολογούνται από το 1513 ως την πρωιμότερη δυνατή εκτίμηση, ωστόσο είναι ιδιαίτερα σημαντικά καθώς του αποδίδεται η εφεύρεση της τεχνικής των λευκών γραμμών στην ξυλογραφία όπου με την εισαγωγή λευκών γραμμών σε μαύρο υπόβαθρο δημιουργείται η αναπαράσταση. Παρήγαγε επίσης και κάποια άλλα χαρακτικά στα οποία περιλαμβάνονται και αντίγραφα έργων των Άλμπρεχτ Ντύρερ και Μάρτιν Σονγκάουερ.

 Έμαθε την τέχνη της χρυσοχοΐας από τον πατέρα του, και κατόπιν συνέχισε τις σπουδές του γύρω από το αντικείμενο αυτό στην Ζυρίχη. Κατόπιν άρχισε να εργάζεται ως χρυσοχόος ενώ παράλληλα άρχισε να δημιουργεί παραστάσεις για εικονογράφηση βιβλίων καθώς να ασχολείται και με τις παραστάσεις υαλογραφιών. Η καλλιτεχνική θεματολογία του ήταν αρκετά ευρεία, δημιουργώντας παραστάσεις βασισμένες σε κοινωνικά και στρατιωτικά ζητήματα, έως και ερωτικές αλλά και θρησκευτικές συνθέσεις.Το 1512, μετακόμισε στην Βασιλεία και έγινε μέλος του τοπικού συνδέσμου χρυσοχόοων. Σύντομα απέκτησε προβλήματα με τον νόμο καθώς κακομεταχειριζόταν την γυναίκα του και παράλληλα συνευρισκόταν με ιερόδουλες, ενώ η θέση του χειροτέρεψε ακόμα περισσότερο όταν κατηγορήθηκε για απόπειρα δολοφονίας κάτι που τον ανάγκασε να εγκαταλείψει την πόλη το 1518. Του επιτράπηκε η επάνοδος του κατά το επόμενος έτος και επέστρεψε πίσω, ωστόσο η ζωή του μετά το 1527 είναι άγνωστη. Αναφέρεται πως η σύζυγος του ξαναπαντρεύτηκε το 1528, ενώ διασώζεται έργο του το οποίο έχει χειρόγραφη σημείωση πως έγινε το 1529.Κατά την συνήθεια της εποχής στην Ελβετία όπου αρκετοί πολίτες απασχολούνταν ευκαιριακά και ως μισθοφόροι, ο Γκραφ είχε απασχοληθεί ως στρατιώτης επί πληρωμή για σημαντικά χρονικά διαστήματα, και είναι πιθανό πως είχε συμμετέχει στην άλωση της Ρώμης το 1527. Bible. N.T. Gospels. Latin. 1506. Strassburg, J. Knobloch, 1506, χαρακτικά του Γκραφ σε έκδοση της Αγίας Γραφής, Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου
Σεζόν 1992-1993 της Ολιμπίκ Μαρσέιγ

Η σεζόν 1992-1993 της Ολιμπίκ Μαρσέιγ ήταν η 45η σεζόν της ομάδας της Μασσαλίας στο γαλλικό πρωτάθλημα της Ντιβιζιόν 1. Η σεζόν αυτή ήταν εξέχουσας σημασίας για τον σύλλογο, καθώς, για πρώτη φορά στην ιστορία του, κατέκτησε το, τότε, Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης, ενώ βρέθηκε σε εξαιρετικά δεινή θέση, λόγω της υπόθεσης Βαλανσιέν-Μαρσέιγ.

 Η ομάδα της Μασσαλίας τερμάτισε στην 1η θέση του πρωταθλήματος με συνολική βαθμολογική συγκομιδή της τάξεως των 54 βαθμών. Ο σύλλογος μέτρησε, συνολικά, 22 νίκες, 10 ισοπαλίες και 6 ήττες στη διάρκεια αυτής της σεζόν. 71 τέρματα επιτεύχθηκαν, ενώ δέχτηκε 36, κάτι που έχει ως αποτέλεσμα μια διαφορά τερμάτων της τάξεως των 35. Με 23 τέρματα στο ενεργητικό του, ο Άλεν Μπόκσιτς ήταν ο κορυφαίος σκόρερ της Μαρσέιγ και του πρωταθλήματος εκείνη τη σεζόν. Ο τελικός της διοργάνωσης διεξήχθη στη Γερμανία στο Ολίμπιασταντιον του Μονάχου στις 26 Μαΐου 1993. Η Ολιμπίκ Μαρσέιγ αγωνιζόταν για δεύτερη φορά στην ιστορία της στον τελικό της διοργάνωσης, μετά από την ήττα της σε αυτόν του 1991 στη διαδικασία των πέναλτι, απέναντι στον Ερυθρό Αστέρα Βελιγραδίου στο Μπάρι της Ιταλίας. Όσο για τη Μίλαν, επρόκειτο για τον έκτο τελικό της ιστορίας της στη διοργάνωση, με την τελευταία, επιτυχημένη, παρουσία της να ανάγεται στο 1990. Η αναμέτρηση αυτή είδε να συναντώνται, εκ νέου, οι δρόμοι του Ζαν-Πιέρ Παπέν και της ΟΜ, έναν χρόνο, μόλις, μετά την αποχώρηση του Γάλλου διεθνούς επιθετικού με προορισμό τη Μίλαν. Ο Μαρσέλ Ντεσαϊγί ακολούθησε, έξι μήνες αργότερα, τον ίδιο δρόμο με τον συμπαίκτη του με προορισμό τους Rossoneri.
Νίκος Φάσουρας

Ο Νίκος Φάσουρας (7 Ιανουαρίου 1968 – 16 Οκτωβρίου 2010), ήταν Έλληνας διεθνής αθλητής καλαθοσφαίρισης και προπονητής υποδομών του αθλήματος. Με ύψος 2,11 μ. αγωνίστηκε ως σέντερ και πάουερ φόργουορντ.

 Υπήρξε μέλος επί σειρά ετών (1984 – 1996) στο Γ.Σ. Περιστερίου, με τον οποίο κέρδισε άνοδο στην Α1 ανδρών. Έπαιξε, επίσης, στον Γ.Σ. Αμαρουσίου, στον Άλιμο και στο Αιγάλεω (περίοδος 1998-99, Γ' Εθνική, 25 αγώνες - 196 πόντοι). Συνολικά, έπαιξε σε 98 παιχνίδια στα πρωταθλήματα της Α1 και της Α2. Ξεκίνησε την προπονητική του σταδιοδρομία το 2002. Εργάστηκε αρχικά στον Αρίωνα Αμαρουσίου κι εν συνεχεία αποτέλεσε μέλος του ανδρικού τμήματος του Περιστερίου. Το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του, όμως, το πέρασε σε νεανικά και παιδικά τμήματα. Υπήρξε τεχνικός στα τμήματα υποδομής των Κουκουβάουνων και του ΑΣΟΧ Φοίβος, καθώς και στο αναπτυξιακό πρόγραμμα της ΕΣΚΑ. Αποτέλεσε, επίσης, συνεργάτη του Γιώργου Κολτσίδα στη γυναικεία ομάδα του Περιστερίου, προπονητής στις Νεάνιδες, ενώ ήταν μέλος του ΣΕΠΚ. Ο Νίκος Φάσουρας πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την Εθνική Ελλάδας στις 16 Απριλίου του 1987, στην Ελευσίνα. Έκτοτε, συμμετείχε σε 29 παιχνίδια αντιπροσωπευτικών συγκροτημάτων, τα εννέα εκ των οποίων ήταν με την Εθνική Ανδρών. Η τελευταία παρουσία του με το εθνόσημο στο στήθος ήταν το 1991, σε φιλικό αγώνα με τη Βουλγαρία, στη Θεσσαλονίκη. Συνολικά πέτυχε 91 πόντους, με την καλύτερη εμφάνισή του να γίνεται στις 23 Νοεμβρίου 1990, όταν σημείωσε 9 πόντους στη νίκη της ελληνικής ομάδας επί της Βουλγαρίας, για το Βαλκανικό Πρωτάθλημα. Ο Νίκος Φάσουρας ήταν νυμφευμένος και είχε αποκτήσει δύο κόρες. Πέθανε στα 42 του χρόνια από καρκίνο. Η νεκρώσιμος ακολουθία τελέστηκε στον ιερό ναό των Αγίων Ταξιαρχών. Ο Γ.Σ. Περιστερίου, τιμώντας τη μνήμη του, οργανώνει τουρνουά με το όνομά του, ενώ έχει αποσύρει, τιμητικά, τη φανέλα του με το νούμερο 13.
Παλαιό Κεραμίδι Πιερίας

Το Παλαιό Κεραμίδι είναι ημιορεινό χωριό του νομού Πιερίας. Έχει 790 κατοίκους, με βάση την απογραφή του 2021. Η απόστασή του από την Κατερίνη είναι 8 χιλιόμετρα. Υπάγεται διοικητικά στο Δήμο Κατερίνης, ως ομώνυμη Τοπική Κοινότητα. Οι κάτοικοι (ντόπιοι στο σύνολό τους) ασχολούνται με την καλλιέργεια καπνού και σιτηρών, καθώς επίσης και με την κτηνοτροφία. Ο κεντρικός ναός είναι αυτός των Παμμεγίστων Ταξιαρχών. Το χωριό έλαβε αρνητική δημοσιότητα το Μάρτιο του 1998 όταν ο τότε Πρόεδρος και το Συμβούλιο της κοινότητας έλαβαν απόφαση για απαγόρευση της κυκλοφορίας των Αλβανών μεταναστών μετά τη δύση του ηλίου και τη δημιουργία "μυστικής αστυνομίας". Η απόφαση καταδικάστηκε και προκάλεσε εισαγγελική παρέμβαση.

 Το Παλαιό Κεραμίδι είναι και Δημοτικό Διαμέρισμα με έναν οικισμό. Έδρα του Δήμου Ελαφίνας, εκεί βρίσκεται το Δημαρχείο και το ιατρείο, υπάρχει μικρός χορευτικός σύλλογος, ένα θέατρο, ΚΕΠ, μονοθέσιο νηπιαγωγείο και τριθέσιο Δημοτικό Σχολείο και γήπεδο. Το τελευταίο είναι έδρα του Μορφωτικού Αθλητικού Ομίλου, με την επωνυμία "Η Πρόοδος". Το ίδιο όνομα έχει και η τοπική ποδοσφαιρική ομάδα, που αγωνίζεται στην Γ΄ ερασιτεχνική κατηγορία του τοπικού πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Πιερίας. Η ονομασία του χωριού οφείλεται στους κυραντζήδες, οι οποίοι ήταν επαγγελματίες κεραμοποιοί. Σε αντιδιαστολή με το νέο οικισμό (Νέο Κεραμίδι) που ιδρύθηκε αργότερα από πρόσφυγες, ο παλιός οικισμός ονομάστηκε Παλαιό Κεραμίδι. Την περίοδο της Τουρκοκρατίας ήταν κεφαλοχώρι και ήταν ένα μοναστήρι, αφιερωμένο στους Ταξιάρχες, με δύο Μετόχια (Αγία Τριάδα και Άγιος Γεώργιος, όπου και τα σημερινά παρεκκλήσια). Ένα παλαιό έθιμο που γινόταν σε αυτό το χωριό είναι η καύση των κέδρων και το γαϊτανάκι τις Απόκριες. Άλλο έθιμο που λίγες οικογένειες του χωριού διατηρούν μέχρι και σήμερα είναι η «Γουρουνοχαρά» κατά την οποία συγγενείς και φίλοι μαζεύονται παραμονή Χριστουγέννων και σφάζουν τα οικόσιτα γουρούνια. Ακολουθεί φαγητό και γλέντι. Στο Κεραμίδι, αναφέρει ο περιηγητής Νίκος Σχοινάς, υπήρξε ένας από τους τρεις μύλους της Κατερίνης.
Δύο Φανταστικοί Γονείς

Το Δύο φανταστικοί γονείς (αγγλικά: The Fairly OddParents) είναι αμερικανική παιδική σειρά κινουμένων σχεδίων που δημιουργήθηκε από τον Butch Hartman για το κανάλι Nickelodeon. Είναι η δεύτερη μακροβιότερη σειρά του καναλιού μετά από τον Μπομπ Σφουγγαράκη. Η σειρά εμπνεύστηκε από την σειρά Oh Yeah! Cartoons, που προβάλλονταν στην συχνότητα του Nickelodeon κατά την διάρκεια των διαφημίσεων, από το 1998 έως το 2001.

 Ένα δεκάχρονο αγόρι που λέγεται Τίμι Τέρνερ, έχει τρεις νεραιδονονούς, τον Κόσμο και την Γουάντα και το μωρό τους, Πουφ που πραγματοποιούν την κάθε επιθυμία του προκαλώντας προβλήματα που ο Timmy τα διορθώνει και στην αρχή της σειράς η μπέιμπι σίτερ Βίκυ ήταν ο κύριος ανταγωνιστής. Καθώς η σειρά προχώρησε, περισσότεροι κακοποιοί προστέθηκαν. Για παράδειγμα, ο δάσκαλός του, ο κ. Κρόκερ, πιστεύει, και τους κυνηγάει για ένα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα, τους νεραιδονονούς, και κυρίως τις νεράιδες.Οι "Κανόνες" είναι ένα μεγάλο βιβλίο κανονισμών που ορίζει τα παιδιά τι μπορούν και τι δεν μπορούν να επιθυμούν και πώς οι νεράιδονονοί πρέπει να συμπεριφέρονται, κανείς άλλος δεν μπορεί να ξέρει για αυτούς, ή αλλιώς θα πρέπει να λαμβάνονται μακριά από αυτόν. Στο σχολείο του, ο ίδιος πέφτει συχνά θύμα εκφοβισμού από τον Francis, ένας φαύλο αγόρι που ισχυρίζεται ότι είναι ο πιο δύσκολος μαθητής στο σχολείο, αλλά αποκαλύπτει ο Timmy ότι παίρνει μόνο έξω το θυμό του σε αυτόν, λόγω της τραχιάς ζωής στο σπίτι του και κατάχρησης των γονιών, αποδεικνύοντας ότι είναι κάπου στο ενδιάμεσο ως πρωταγωνιστής και έναν ανταγωνιστή. Τίμι Τέρνερ, ένα 10χρονο χαριτωμένο και αθώο αγοράκι που είναι ο κεντρικός ήρωας της ιστορίας. Η ζωή του είναι άθλια, γιατί κανείς δεν καταλαβαίνει τί περνάει, μέχρι που εμφανίζονται ο Κόσμο και η Γουάντα. Κος Τέρνερ, ο πατέρας του Τίμι. Χαζός κάποιες φορές, αλλά πολύ δραστήριος. Κα Τέρνερ, η μητέρα του Τίμι, πουλάει σπίτια στη δουλειά της. Βίκυ, η 16χρονη κακιά μπέιμπι-σίτερ του Τίμι, που τον βασανίζει. Κόσμο, η μια νεράιδα, σύζυγος της Γουάντα, χαζός και αφελής. Γουάντα, έξυπνη αν και κάποιες φορές γκρινιάζει για αυτά που βλέπει. Πάντα συμβουλεύει τον Τίμι. Πουφ, το μωρό του Κόσμο και της Γουάντα. Ντένζελ Κρόκερ, ο τρελός δάσκαλος του Τίμι, σατανικός και πονηρός, θέλει τις νεράιδες του, φωνάζει συνέχεια και βάζει κακό βαθμό συνέχεια στον Τίμι. AJ, φίλος του Τίμι, χωρίς μαλλιά και αφροαμερικάνος, ο καλύτερος μαθητής της τάξης του, διάνοια. Τσέστερ, φίλος του Τίμι, φτωχός αλλά καλόκαρδος, του αρέσει να τρώει, φοράει σιδεράκια. Έλμερ, φίλος του Τίμι, έχει ένα μεγάλο σπυρί στο δεξί του μάγουλο. Σάντζει, φίλος του Τίμι, από την Ινδία, ζει με τη μητέρα του, τον πατριό του και τον ετεροθαλή φαντάρο αδερφό του και τα κατοικίδια ζώα του(γάτες και ελέφαντας), φτωχός αλλά καλόκαρδος, με γυαλιά. Σοφία Καψαμπέλη: Τίμι, AJ, Έρωτας, Τρίξι (2011-2012), Τούτι (2010), Φουπ (Season 7 2011) Μαρία Ζερβού: Γουάντα, Μαμά του Τίμι, Βίκυ, Τσέστερ, Τρίξι (2010), Τούτι (2011-2012), Χλόη Θοδωρής Σμέρος: Κόσμο, Κρόκερ, Μπαμπάς του Τίμι, Τζόργκεν, Φουπ (Seasons 7-8), Σκοτεινός Λέιζερ, Τσετ Κιέγινε, Μαρκ Τσανγκ κ.α. Χρήστος Θάνος: Σπάρκυ, Φουπ (Season 9), Μαρκ Τσανγκ (Season 9), Τσετ Κιέγινε (Season 9 11-26)
Homo Hellenicus

Homo Hellenicus (Έλληνας Άνθρωπος) είναι τίτλος που απονέμεται σε προσωπικότητες από το διεθνή ακαδημαϊκό και πολιτικό χώρο, οι οποίες συμβάλλουν με τη ζωή και το έργο τους στη διάδοση και την εξάπλωση των αξιών του Ελληνισμού, ταυτότητα με εκείνες του ανθρωπισμού (ουμανισμού). Ο τελευταίος διανοούμενος, ο οποίος κατείχε τον τίτλο αυτόν, ήταν ο Γκαίτε (1793). Το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών σε συνεργασία με το Δήμο Δελφών καθιέρωσαν την απονομή του συγκεκριμένου τίτλου, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων προς τιμήν του Δελφικού Ιδεώδους. Η απονομή του τίτλου, στη σύγχρονη εποχή, έγινε για πρώτη φορά, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων του 3ου Θερινού Σχολείου Δελφών στις 22 Αυγούστου 2007.

 Τάσσος Παπαδόπουλος - Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Γεράσιμος Αρσένης - Βουλευτής, πρώην Υπουργός Εθν. Οικονομίας, Εθνικής Παιδείας, Εθν. Αμύνης Γιάννης Ιωαννίδης - Προπονητής Καλαθοσφαίρισης, Βουλευτής Ελληνικού Κοινοβουλίου Δημήτρης Παπαϊωάννου - Δημιουργός, Σκηνοθέτης, Χορογράφος, Τελετάρχης Ολυμπιακών Αγώνων "Αθήνα 2004" Pujana Juan José Arza - Professor, Senador representante Parlamento Vasco Robert L. Fowler - Professor, Dean Faculty of Arts, University of Bristol Miguel Castillo Didier - Professor Extensión Facultad de Filosofía y Humanidades, Universidad de Chile Yoshiro Takano - Ομ. Καθηγητής Department of Physics, Yokohama National University, Japan Βλαντίμιρ Πούτιν - Πρόεδρος Ρωσίας Νικολά Σαρκοζί, πρόεδρος της Γαλλίας Ζακλίν ντε Ρομιγί, Γαλλίδα φιλόλογος, ακαδημαϊκός Σκοτ Μπόλτον, Director of the Space Sciences Department at Southwest Research Institute (SwRI), Principal Investigator for the Juno mission (NASA) • Σιμόν Λε Μπαρόν Αρχειοθετήθηκε 2016-10-11 στο Wayback Machine.. (Simone Le Baron) Γαλλίδα συγγραφέας στα ελληνικά, φιλόσοφος. Η ιδεολογία της: ο Νεοφιλελληνισμός http://benl.primedu.uoa.gr/conference/school_delphi_07.html http://benl.primedu.uoa.gr/conference/school_delphi_08.html http://benl.primedu.uoa.gr/conference/school_delphi_09.html https://web.archive.org/web/20141004203234/http://delphikiidea.gr/index.php
Άγιος Γεώργιος Ανδραβίδας

Ο Άγιος Γεώργιος είναι χωριό του Νομού Ηλείας και σήμερα οικισμός της Δημοτικής Κοινότητας Ανδραβίδας της ομώνυμης δημοτικής ενότητας του καλλικρατικού Δήμου Ανδραβίδας - Κυλλήνης. Στην απογραφή του 2011 είχε 77 κατοίκους.

 Η παλιά ονομασία του χωριού ήταν "Βραχναίικα" και προέρχεται από το χωριό Βραχνί Καλαβρύτων από όπου προέρχονται οι πρώτοι κάτοικοι του χωριού. Η κατάληξη -αίικα ή -έικα είναι συνηθισμένη στην Αχαΐα και στην Ηλεία και ερμηνεύεται ως εξής: "Βραχναίικα καλύβια" δηλ. "Καλύβια των Βραχναίων". Με το ΦΕΚ 45Α της 16/04/1984 μετονομάστηκε σε "Άγιος Γεώργιος". Μετά την επανάσταση του 1821 ποιμένες από το Βραχνί Καλαβρύτων άρχισαν να κατεβαίνουν το χειμώνα στα πεδινά να ξεχειμωνιάζουν με τα πρόβατα τους. Οι ποιμένες αυτοί πήγαιναν στην περιοχή "Μπάστα" των Λεχαινών όπου ήταν ιδιοκτησία της Μονής Αγίας Λαύρας. Με την πάροδο του χρόνου οι γαίες πέρασαν στην ιδιοκτησία τους και δημιούργησαν οικισμό, το σημερινό χωριό, όπου τον ονόμασαν Βραχναίικα. Βραχνί Αχαΐας Βραχναίικα Αχαΐας Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012) Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Κώστας Παπαγιαννόπουλος, "Η δημιουργία των χωριών" στο Κώστας Παπαγιαννόπουλος (επιμ.), Βραχναίικα και Μονοδένδρι. Αρχαιολογία του τοπίου και τοπική ιστορία, πρόλογος: Βασίλης Τογαντζής, Μιλτιάδης Γούτας, Λάζαρος Κολώνας, Έκδοση Δήμος Βραχναίικων-Δημοτική Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Βραχναίικων, Πάτρα 2009, σελ. 105-134. ISBN 978-960-99129-0-7
Πόρτλαντ (Τζαμάικα)

Η Ενορία της Πόρτλαντ (αγγλικά: Parish of Portland) είναι μια από τις δεκατέσσερις ενορίες της Τζαμάικα. Έχει έκταση 814,0 τ.χλμ. και πληθυσμό 80.205 κατοίκων (2001). Πρωτεύουσα είναι η Πορτ Αντόνιο.

 Η Πόρτλαντ βρίσκεται νοτιοανατολικά της Τζαμάικα. Στα βόρεια και στα δυτικά βρέχεται από την Καραϊβική Θάλασσα. Συνορεύει στα βορειοδυτικά με την Αγία Μαρία, στα νοτιοδυτικά με τον Άγιο Ανδρέα και στα νότια με τον Άγιο Θωμά. Έχει έκταση 814,0 τ.χλμ.. Είναι η έβδομη μεγαλύτερη ενορία της Τζαμάικα μετά την Αγία Άννα, την Αγία Ελίζαμπεθ, την Κλαρεντόν, την Αγία Αικατερίνη, την Τρελόνι και τη Μάντσεστερ. Το κυριότερο ποτάμι είναι το Ρίο Γκράντε. Η Πόρτλαντ είναι πλούσιος σε κόλπους. Ο κυριότερος είναι ο Μπαφ Μπέυ. Άλλοι σημαντικοί κόλποι είναι ο Παλμέττο Μπέυ, ο Όραντζ Μπέυ, ο Ίστερν Χάρμπορ Μπέυ, ο Λιτλ Χάρμπορ Μπέυ, ο Ντράγκον Μπέυ, ο Λυνς Μπέυ, ο Λονγκ Μπέυ, ο Μπόστον Μπέυ και ο Σαιντ Μάργκαρετ'ς Μπέυ. Η Πόρτλαντ έχει αρετές λίμνες και λιμνοθάλασσες. Μια από αυτές είναι η Μπλου Λαγκούν (που σημαίνει "Μπλε Λιμνοθάλασσα") και βρίσκεται στην Πορτ Αντόνιο. Το κυριότερο νησί είναι το Νάβυ Άιλαντ και το δεύτερο μεγαλύτερο το Μάνκι Άιλαντ. Μπόστον Μπιτς Λονγκ Μπέυ Μπιτς Φρέντσμανς Καβ Γουάινιφρεντ'ς Μπιτς Σαν Σαν Μπιτς Σαν Σάι Μπιτς Η Πόρτλαντ είχε πληθυσμό 80.205 κατοίκων (2001). Είναι σε πληθυσμό η τρίτη μικρότερη ενορία της Τζαμάικα, μετά το Αννόβερο και την Τρελόνι. Αλβανία Λονγκ Μπέυ Μανσιονάλ Μπαφ Μπέυ Μπόστον Μπέυ Ντρέιπερς Πορτ Αντόνιο Σαιντ Μάργκαρετ'ς Μπέυ Σπρινγκ Γκάρντεν Στην Πόρτλαντ καλλιεργούνται καφές, μάνγκο, μπανάνες, ινδική καρύδα, αρτόκαρπος και ένα είδος καρπού που ονομάζεται acke. Ενορίες της Τζαμάικα Πληριφορίες για Άγιο Ανδρέα, Τζαμάικα
Όξινο θειούχο λίθιο

Το όξινο θειούχο λίθιο ή υδροθειούχο λίθιο (αγγλικά: lithium hydrogen sulfide) είναι ανόργανη ένωση, που περιέχει λίθιο, θείο και υδρογόνο, με τύπο LiSH. Αποτελεί το ενδιάμεσο προϊόν της (πλήρους) εξουδετέρωσης υδροθείου (H2S) από υδροξείδιο του λιθίου (LiOH). Έχει συμπεριφορά ασθενούς οξέος, αλλά ανήκει στα όξινα άλατα. Αποτελεί, ακόμη, το «θειούχο ανάλογο» του υδροξειδίου του λιθίου.

 Το όξινο θειούχο λίθιο παράγεται με μερική εξουδετέρωση υδροθείου από υδροξείδιο του λιθίου (Li2S): Ακόμη, το όξινο θειούχο λίθιο μπορεί να παραχθεί με μερική υδρόλυση θειούχου λιθίου Το όξινο θειούχο λίθιο έχει όξινες ιδιότητες. Έτσι, με υδροξείδια, όπως το υδροξείδιο του λιθίου (LiOH), σχηματίζει θειούχα άλατα: Το όξινο θειούχο λίθιο μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την παραγωγή θειολών (RSH): Η αντίδραση δεν είναι πλήρως αποτελεσματική, γιατί υπάρχει, επίσης, η ακόλουθη παράπλευρη αντίδραση:
4 μήνες, 3 εβδομάδες και 2 μέρες

Το 4 μήνες, 3 εβδομάδες και 2 μέρες (πρωτότυπος τίτλος: 4 luni, 3 săptămâni şi 2 zile) είναι ρουμάνικη ταινία του 2007 σε σκηνοθεσία και σενάριο του Κριστιάν Μουντζίου.

 Βρισκόμαστε στη Ρουμανία επί εποχής Τσαουσέσκου. Η Οτίλια και η Γκαμπίτα είναι φοιτήτριες και φίλες. Όταν προκύπτει στην Γκαμπίτα ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη, πανικοβάλλεται, καθώς οι εκτρώσεις απαγορεύονται από το καθεστώς. Έτσι, η Γκαμπίτα ζητά τη βοήθεια της Οτίλια. Για να κάνει την έκτρωση, απευθύνονται στον κ. Μπέμπε, που τις κάνει παράνομα, και κλείνουν οι τρεις τους ραντεβού σε ένα ξενοδοχείο. Οι κοπέλες λένε στον Μπέμπε πως η Γκαμπίτα είναι τριών μηνών, κάτι που στη συνέχεια, ανακαλύπτει πως δεν είναι αλήθεια. Για τον λόγο αυτό, τους ζητά περισσότερα χρήματα, αλλά αυτές δεν τα διαθέτουν, και κάνουν σεξ μαζί του για να τον ξεπληρώσουν. Εν τέλει η έκτρωση γίνεται, ο Μπέμπε φεύγει και οι δύο κοπέλες γευματίζουν στο εστιατόριο του ξενοδοχείου και συμφωνούν να μην πουν σε κανέναν ποτέ για αυτό το γεγονός. Αναμαρία Μαρίνκα ως Οτίλια Λάουρα Βασιλίου ως Γκαμπίτα Βλαντ Ιβάνοφ ως Μπέμπε Η ταινία κέρδισε πολλά βραβεία, μεταξύ αυτών ο Χρυσός Φοίνικας και το βραβείο FIPRESCI στο φεστιβάλ των Καννών και το βραβείο καλύτερης ταινίας και σκηνοθεσίας στα Βραβεία Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου.
Πολιτισμός στη μετακομμουνιστική Πολωνία

Με την πτώση του κομμουνισμού, ο πολωνικός πολιτισμός και κοινωνία ξεκίνησε μια διαδικασία βαθειάς μεταμόρφωσης , που χαρακτηρίστηκε από την επιστροφή της δημοκρατίας και την ανάπλαση της κοινωνίας των πολιτών. Μετά το 1989, οι κρατικοί έλεγχοι τελείωσαν και εισήχθησαν οι ριζικές οικονομικές αλλαγές. Η εισροή νέων αισθητικών και κοινωνικών ιδεών συνοδεύτηκε από τις δυνάμεις της δυτικής αγοράς. Για μια γενιά καταξιωμένων συγγραφέων οι στόχοι και οι ηθικές αναζητήσεις της παρέμειναν οι ίδιοι όπως και την προηγούμενη περίοδο. Η πρώτη δεκαετία της ελευθερίας έφερε κυρίως περικοπές στη χρηματοδότηση των πολιτιστικών ιδρυμάτων και την αιγίδα, αναγκάζοντας την αυτοβιωσιμότητα σε μια συχνά αχαρτογράφητη περιοχή. Η λογοτεχνία, ο κινηματογράφος, οι εικαστικές τέχνες, το θέατρο και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης παρέμειναν εστιασμένα στην ενεργό συμμετοχή τους στη δημόσια ζωή.

 Η πολωνική λογοτεχνία περιλαμβάνει πολλούς διάσημους ποιητές και συγγραφείς που ασχολήθηκαν με θέματα που σχετίζονται με το σήμερα: Γιαν Κοχανόφσκι, Άνταμ Μιτσκιέβιτς, Μπολέσουαφ Πρους, Γιούλιους Σουοβάτσκι, Βίτολντ Γκομπρόβιτς, Στανίσουαφ Λεμ και Ρίσαρντ Καπουστσίνσκι. Οι συγγραφείς Χένρικ Σιενκιέβιτς, Βουαντίσουαφ Ρέιμοντ, Τσέσλαφ Μίλος και Βισουάβα Σιμπόρσκα έχουν κερδίσει ο καθένας το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας. Τα γεγονότα που διαμόρφωσαν τον πολωνικό πολιτισμό στην αρχή της μετακομμουνιστικής περιόδου ξεκίνησαν το 1976. Οι διαδηλώσεις του 1976 έδωσαν αφορμή για τις υπόγειες εκδόσεις σε άνευ προηγουμένου κλίμακα. Ήταν η αληθινή αρχή μιας νέας λογοτεχνικής γνώσης στην Πολωνία. Μεταξύ 1976 και 1989, το λεγόμενο Drugi obieg (η Δεύτερη Κυκλοφορία, όρος που χρησιμοποιείται συνήθως στον παράνομο τύπο της Πολωνίας κατά τη διάρκεια του στρατιωτικού πραξικοπήματος), δημοσίευσε τον εκπληκτικό αριθμό των 5.000 τακτικών ενημερωτικών δελτίων και περιοδικών πλήρους μεγέθους, συμπεριλαμβανομένων περίπου 7.000 βιβλίων. Η παπική εκλογή του Πάπα Ιωάννη Παύλου Β΄ το 1978 είχε εξίσου βαθύ αντίκτυπο στην κοινωνία . Δύο χρόνια αργότερα, ο Τσέσλαφ Μίλος, ο οποίο ήταν στη μαύρη λίστα, τιμήθηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας και το κίνημα Αλληλεγγύη γεννήθηκε μετά από ένα κύμα μαζικών απεργιών ενάντια στον ολοκληρωτισμό, τη φτώχεια και τα μέτρα λιτότητας. Σχεδόν κάθε Πολωνός καλλιτέχνης και συγγραφέας συμμετείχε στο κίνημα και –με τη μια ή την άλλη μορφή– υπέστη τις συνέπειες της στρατιωτικής καταστολής του Δεκεμβρίου του 1981. Μετά από αυτό –όπως στις ταινίες του Κσίστοφ Κιεσλόφσκι (Δίχως τέλος, 1985 - Δεκάλογος, 1989) – η απλή φυσική ύπαρξη δεν ήταν πλέον ανεκτή. Εν τω μεταξύ, ο παράνομος τύπος άκμασε, υποστηρίχθηκε οικονομικά μέσω γενναιόδωρων δωρεών από τη Δύση και οι έρευνες για τη φύση του νόμου και της ηθικής συνεχίστηκαν. Η περίοδος 1976–89 παρείχε την απαραίτητη πνευματική και αισθητική βάση πάνω στην οποία θεμελιώθηκε ο πολωνικός μεταμοντερνισμός στις τέχνες και τη λογοτεχνία, εν μέρει εμπνευσμένη από τα ευρέως δημοφιλή έργα των Στανίσουαφ Ιγκνάτσι Βιτκιέβιτς, Βίτολντ Γκομπρόβιτς και Κάρολ Ιζικόφσκι. Οι μεταβάσεις που ξεκίνησαν τη δεκαετία του 1990 συνεχίστηκαν καθ΄ όλη τη διάρκεια των αρχών του 21ου αιώνα.