Χάινριχ Μύλλερ

Ο Χάινριχ Μύλλερ (γερμανικά: Heinrich Müller) (Μόναχο, 28 Μαΐου 1900 - εξαφάνιση στο Βερολίνο την 1η Μαΐου 1945) ήταν Γερμανός στρατηγός, διοικητής του πέμπτου γραφείου του Κεντρικό Γραφείο Ασφαλείας του Ράιχ και της Γκεστάπο από το 1939 μέχρι τη διαφυγή του στην Αργεντινή την 1η Μαΐου 1945.

 Γεννημένος σε μια οικογένεια Καθολικών εργατών, ο Μύλλερ πήρε μέρος στον τελευταίο χρόνο του Α' Παγκοσμίου Πολέμου ως πιλότος μιας μονάδας πυροβολικού, όπου και έλαβε πολλές διακρισεις, συμπεριλαμβανομένου του Σιδηρού Σταυρού πρώτης και δεύτερης τάξης και του Βαυαρικού Σταυρού σε στρατιωτική αξία. Μετά τον πόλεμο, προσχώρησε στην αστυνομία της Βαυαρίας και, παρόλο που δεν ήταν επίσημα μέρος των Freikorps, συμμετείχε στην καταστολή των κομμουνιστικών εξεγέρσεων και στη δολοφονία των υποστηρικτών της δημοκρατίας του συμβουλίου της Βαυαρίας.Κατά τη διάρκεια των χρόνων της δημοκρατίας της Βαϊμάρης εργάστηκε στην πολιτική αστυνομία του Μονάχου, με την οποία είχε την ευκαιρία να συναντήσει διάφορες προσωπικότητες του νεογέννητου Ναζιστικού Κόμματος, όπως ο Ράινχαρντ Χέιντριχ και ο Χάινριχ Χίμλερ. Αλλά αρχικά ήταν μέλος του Λαϊκού Κόμματος της Βαυαρίας και φαίνεται ότι στις 9 Μαρτίου 1933, όταν οι Ναζί πραγματοποιήσαν πραξικόπημα για την ανατροπή της κυβέρνησης του Χάινριχ Χέλντ, πρότεινε στους ανωτέρους του να χρησιμοποιήσουν βία κατά των Ναζί. Αυτή η αρχική εχθρότητα του κατά του Ναζιστικού κόμματος ξεπεράστηκε από την προστασία που του έδωσε ο Χάιντριχ. Ο Μύλλερ έγινε μέλος των SS το 1934 και την ίδια χρονιά η καριέρα του άρχισε να έχει ανοδική πορεία, αφού συμμετείχε ενεργά στη νύχτα των μεγάλων μαχαιριών. Το 1939 έγινε επικεφαλής της Γκεστάπο και αυτό του επέτρεψε να έχει μεγάλη δύναμη, που του επέτρεπε να απαντά απευθείας στον Χάιντριχ (και μετά τον θάνατό του στον Ερνστ Καλτενμπρούννερ). Ωστόσο, για πολλά χρόνια δεν προσχώρησε επίσημα στο Ναζιστικό Κόμμα. Αυτό έγινε τελικά μόνο το 1939, για λόγους πολιτικής σκοπιμότητας, μετά από επιμονή του Χίμλερ. Αρχικά ο Μύλλερ ασχολήθηκε κυρίως με τη στόχευση των κομμουνιστικών και σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων, αλλά αργότερα συμμετείχε σε πολλά αντισημιτικά εγκλήματα που διαπράχθηκαν από τους Ναζί, ειδικά μετά την απόφαση για την εφαρμογή της «Τελικής λύσης», μετά τη Διάσκεψη της Βάνζεε. Στην πραγματικότητα, ένας από τους άμεσους υφισταμένους του ήταν ο Άντολφ Άιχμαν, ένας από τους κύριους διοργανωτές και σχεδιαστές του ολοκαυτώματος. Το 1943 παρουσίασε μια έκθεση στον Χίμλερ, στην οποία ανέφερε ότι ο Βίλχελμ Κανάρις ήταν σε επαφή με τη γερμανική αντιναζιστική αντίσταση, αλλά ο αρχηγός των SS προτιμήσε να αγνοήσει την υπόθεση και από εκείνη τη στιγμή ο Μύλλερ, προσβεβλημένος, συμμάχησε με τον επικεφαλής της καγκελαρίας του Ναζιστικού Κόμματος Μάρτιν Μπόρμαν που ήταν ο μεγαλύτερος αντίπαλος του Χίμλερ εκείνη την εποχή. Μετά την αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας του Χίτλερ στις 20 Ιουλίου 1944, επόπτευσε τις έρευνες και τις ανακρίσεις των υπόπτων και περίπου 5.000 άτομα συνελήφθησαν και 200 ​​καταδικάστηκαν σε θάνατο, συμπεριλαμβανομένου του παλαιού εχθρού του, τον Κανάρις. Τους τελευταίους μήνες του πολέμου παρέμεινε πιστός στον Φύρερ και εξακολουθούσε να είναι πεπεισμένος για τη γερμανική νίκη. Τον Δεκέμβριο του 1944 είπε σε έναν από τους αξιωματικούς του ότι η επίθεση των Αρδεννών θα οδηγούσε στην ανάκτηση του Παρισιού. Έμεινε κλειδωμένος στο καταφύγιο του Χίτλερ μέχρι την 1η Μαΐου 1945 (ημέρα που εμφανίστηκε δημόσια για τελευταία φορά) και ένα από τα τελευταία του καθήκοντα ήταν ο συντονισμός της ανάκρισης του Χέρμαν Φεγκελάιν. Ο Μύλλερ θεωρείται ότι πέθανε το 1945, αν και ένας φάκελος της CIA μπορεί να υποδηλώνει ότι δεν πέθανε στο Βερολίνο εκείνο το έτος.Γνωστός για τον αντικομμουνισμό του και θεωρώντας ότι είχε πει στον πιλότο Χανς Μπάουρ πριν από την εξαφάνισή του ότι δεν ήθελε με τίποτα να φυλακιστεί από τους Ρώσους, οι κύριες υποθέσεις για την τελική του μοίρα είναι είτε ότι αυτοκτόνησε, είτε ότι σκοτώθηκε κατά τις τελευταίες ημέρες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και ότι το σώμα του δεν βρέθηκε ποτέ ή ότι δραπέτευσε σε μια μακρινή χώρα, για παράδειγμα στη Νότια Αμερική, χωρίς να βρεθεί ποτέ από τις αρχές που τον έψαχναν. Ο Μύλλερ πιστεύεται ότι χρησιμοποιήσε ψεύτικο όνομα από τις Ηνωμένες Πολιτείες σε ορισμένες συγκεκριμένες επιχειρήσεις που σχετίζονταν με τον Ψυχρό Πόλεμο (όπως συνέβη με τον Βέρνερ φον Μπράουν). Μερικοί ιστορικοί έχουν ακόμη προωθήσει την υπόθεση ότι ήταν στην υπηρεσία των Ρώσων και ότι έζησε στη Μόσχα όπου στη συνέχεια πέθανε εκεί το 1948.Μια άλλη θεωρία θέλει τον Μύλλερ να φεύγει το 1945 για υπόγειες στοές όπου υπάρχει όπως είχε δηλώσει πολιτισμός και τεχνολογία. Τα απόρρητα έγγραφα του γραφείου του απαγορεύεται να δημοσιευθούν πριν το 2045. Δηλαδή εκατό χρόνια μετά την εξαφάνιση του. Σε αυτά τα έγγραφα υπάρχουν και οι χάρτες που οδηγούν σε αυτές τις πύλες η θύρες. Το 1947 ορισμένες μονάδες του αμερικανικού στρατού έψαξαν στο σπίτι της ερωμένης του Άννα Σμιτ, αλλά δεν βρήκαν στοιχεία που να καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι πιθανότατα ήταν πολύ καιρό νεκρός. Καθώς οι σοβιετικές-αμερικανικές σχέσεις ψυχράθηκαν, οι Σύμμαχοι είχαν άλλες προτεραιότητες και η έρευνα του Μύλλερ επιβραδύνθηκε. Η σύλληψη του Άντολφ Άιχμαν αναζωογόνησε το ενδιαφέρον για τη μοίρα του. Το 1967 ο Φράνσις Γουίλαρντ Κιθ συνελήφθη στον Παναμά με την υποψία ότι ήταν ο Χάινριχ Μύλλερ, αλλά η εξέταση των δακτυλικών αποτυπωμάτων του αποκάλυψε ότι δεν ήταν αυτός.Το 2013, ο Γιοχάννες Τούσελ, διευθυντής του Μνημείο της Γερμανικής Αντίστασης, αποκάλυψε σε εφημερίδες ότι το σώμα του Μύλλερ, που πέθανε τον Μάιο του 1945, φέρεται να τάφηκε στον ομαδικό τάφο του εβραϊκού νεκροταφείου στο Μίττε. Ωστόσο αυτή η απόψη η οποία δεν βρήκε περαιτέρω επιβεβαίωση, επέστησε κριτική από την εβραϊκή κοινότητα. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Heinrich Müller (Gestapo) στο Wikimedia Commons