IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Χόρχε Σεμπρούν

Ο Χόρχε Σεμπρούν Μάουρα (Jorge Semprún Maura, προφέρεται: [xorxe semˈpɾun], Μαδρίτη, 10 Δεκεμβρίου 1923 - Παρίσι, 7 Ιουνίου 2011 ) ήταν Ισπανός συγγραφέας, σεναριογράφος, ακτιβιστής και πολιτικός.

 Αν και γεννήθηκε στην Ισπανία, ο Χόρχε Σεμπρούν ανδρώθηκε στην εξορία, στη Γαλλία, κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Φρανσίσκο Φράνκο, μετά την εκδίωξη του πατέρα του Χοσέ Μαρία Σεμπρούν υ Γκουρέα (1893–1966), φιλελεύθερου πολιτικού και πολιτικού κυβερνήτη επαρχίας κατά την αρχή της δημοκρατίας. Κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο υπήρξε ενεργό στέλεχος του Κομμουνιστικού Κόμματος και αυτός ήταν ένας από τους λόγους για τον οποίο τον συνέλαβαν οι Ναζί και τον φυλάκισαν στο Στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπούχενβαλντ. Μεταπολεμικά έγινε ιδιαίτερα γνωστός για το Μεγάλο Ταξίδι (Le Grand Voyage) και το Τι Ωραία Κυριακή (Quel beau Dimanche). Έγραψε το σενάριο του Ο Πόλεμος Τελείωσε (The War Is Over) και βοήθησε στη συγγραφή του Ζ. Ανέλαβε το υπουργείο Πολιτισμού της Ισπανίας στην περίοδο 1988-1991. Υπήρξε πολυβραβευμένος συγγραφέας και ο μόνος μη Γάλλος, μέλος της Ακαδημίας Γκονκούρ από το 1986. μυθιστορήματα και νουβέλεςLe grand voyage (Το μεγάλο ταξίδι, - 1963)—μτφ. Άρης Αλεξάνδρου (εκδ. "Εξάντας", 1974)L'évanouissement (Η εξαφάνιση - 1967)—μτφ. Τατιάνα Νικολαϊδου, με τίτλο "Όταν χάθηκαν οι αισθήσεις" (εκδ. "Οδυσσέας", 1984)La deuxième mort de Ramón Mercader (Ο δεύτερος θάνατος του Ραμόν Μερκάντερ - 1969)—μτφ. Άρης Αλεξάνδρου (εκδ."Θεμέλιο", 1983)Autobiografía de Federico Sánchez (Η αυτοβιογραφία του Φεδερίκο Σάντσεθ - 1977)—μτφ. Μανόλης Παπαδολαμπάκης (εκδ."Εξάντας", 1987)Quel beau dimanche! {Τι ωραία Κυριακή - 1980)—μτφ. Μπάμπης Λυκούδης (εκδ."Εξάντας", 1989)L'algarabie 1981 Montand: la vie continue (Μοντάν. Η ζωή συνεχίζεται -1983) βιογραφία του Υβ Μοντάν La montagne blanche (Το λευκό όρος - 1986)—μτφ.Βικτώρια Τράπαλη (εκδ."Εξάντας", 1987)Netchaïev est de retour (Η επιστροφή του Νετσάγιεφ - 1987)—μτφ. Κώστας Θεολόγου (εκδ."Εξάντας", 1992)Federico Sánchez vous salue bien (Χαιρετίσματα από τον Φεδερίκο Σάντσεθ - 1993)—μτφ. Μπάμπης Λυκούδης (εκδ. "Εξάντας", 1995)L'écriture ou la vie (Γραφή ή ζωή - 1994)—μτφ.Βασίλης Τομάνας (εκδ. "Εξάντας", 1996)Adieu, vive clarté (Αντίο, φως της νιότης - 1998)—μτφ. Σάρα Μπενβενίστε και Μαρία Παπαδήμα (εκδ. "Εξάντας", 2001)Les sandales (Τα σανδάλια - 2002)—μτφ. Αύγουστος Κορτώ (εκδ. "Εξάντας", 2003)Le mort qu'il faut (Ο νεκρός που μας χρειάζεται - 2001)—μτφ. Οντέτ Βαρών Βασάρ (εκδ. "Εξάντας", 2003)Blick auf Deutschland 2003 Veinte aňos y un di (Είκοσι χρόνια και μια μέρα - 2003)—μτφ. Μελίνα Παναγιωτίδου (εκδ. "Εξάντας", 2005)αυτοβιογραφικάExercices de survie (Ασκήσεις επιβίωσης - 2005)—μτφ. Έφη Κορομηλά (εκδ. "Πόλις", 2014)La langage est ma patrie (Πατρίδα μου είναι ο λόγος - 2010) - σειρά απομαγνητοφωνημένων συνέντευξέων του—μτφ. Ευγενία Γραμματικοπούλου (εκδ. "Εξάντας", 2013) Το λογοτεχνικό πορτρέτο του Χόρχε Σεμπρούν
Αγία Τριάδα Μακρινούς Αιτωλοακαρνανίας

Για οικισμούς στην Ελλάδα με το ίδιο όνομα δείτε: Αγία Τριάδα (αποσαφήνιση) Η Αγία Τριάδα είναι ημιορεινό χωριό του δήμου Αγρινίου στον νομό Αιτωλοακαρνανίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ο πληθυσμός της ανέρχεται στους 44 κατοίκους.

 Η Αγία Τριάδα είναι κτισμένη σε υψόμετρο 310 μέτρων και βρίσκεται νότια της λίμνης Τριχωνίδας και δυτικά του Εύηνου ποταμού. Απέχει 40 χλμ. νοτιοανατολικά από το Αγρίνιο και 32 χλμ. βορειοδυτικά από τη Ναύπακτο. Το παλιό όνομα του χωριού, μέχρι το 1954, ήταν Κάτω Μπερπάτη και με αυτό αναγνωρίστηκε επίσημα το 1951 ως μέρος της τότε κοινότητας Μακρινούς. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με την Κυψέλη, τους Αγίους Αποστόλους, τη Μακρινού και τον Μεταξά αποτελούν την τοπική κοινότητα Μακρινούς που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μακρύνειας του δήμου Αγρινίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 44 κατοίκων. Νωρίτερα υπαγόταν μέχρι το 1997 στην επαρχία Μεσολογγίου και στη συνέχεια ανήκε στον δήμο Μακρυνείας. Στην Αιτωλοακαρνανία υπάρχουν οι συνώνυμοι οικισμοί: Αγία Τριάδα Ανοιξιάτικου, Αγία Τριάδα Γούναρη, Αγία Τριάδα Δρυμώνος, Αγία Τριάδα Στύλιας, Αγία Τριάδα Χόμορης.
Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1935

Οι εκλογές για την Ε' Εθνοσυνέλευση στην Ελλάδα έγιναν στις 9 Ιουνίου 1935. Δεν συμμετείχε το Κόμμα Φιλελευθέρων και τα συνεργαζόμενα κόμματα Αγροτικόν Κόμμα Ελλάδος, Προοδευτικόν Κόμμα, Αγροτικό και Εργατικό Κόμμα και το Κόμμα Συντηρητικών Δημοκρατικών

 Εκλογικό Σύστημα : Πλειοψηφικό, με ευρεία περιφέρεια Εκλογικός νόμος : Ν.6396/12-11-1934 όπως τροποποιήθηκε με την Ε΄Συντ. πρ./4-4-1935 Εκλογικές περιφέρειες : 38 Σύνολο υποψηφίων : 808 Νίκος Οικονόμου, «Εκλογές-Δημοψηφίσματα Α.Πολιτικές συμπεριφορές στην περίοδο 1923-1936», Ιστορία του Νέου Ελληνισμού 1770-2000,τομ 7 Ο Μεσοπόλεμος 1922-1940. Από την Αβασίλευτη Δημοκρατία στη Δικτατορία της 4ης Αυγούστου,εκδ.Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα, 2003, σελ.33-40 Αποτελέσματα εκλογών του 1935 από την Ψηφιακή Βιβλιοθήκη "Πέργαμος", του ΕΚΠΑ, ανάκτηση 26-7-2014.
Μποζιβόι Α΄ της Βοημίας

Ο Μποζιβόι Α΄, τσεχικά Bořivoj I (π. 852 - π. 889) από τον Οίκο των Πρεμυσλιδών ήταν ο πρώτος ιστορικά βεβαιωμένος δούκας της Βοημίας και ο γενάρχης τού Οίκου του. Την εποχή αυτή η Βοημία ήταν υποτελής της Μεγάλης Μοραβίας. Τα Φραγκικά Χρονικά της Φούλντα της εποχής του αναφέρουν αρκετούς πρίγκιπες των Δυτικών Σλάβων και μεταξύ αυτών το 872 τον Γκοριβέι, που ίσως είναι ο Μποριβόι.

 Σύμφωνα με το Χρονικό των Βοημών τού Κοσμά της Πράγας ο Μποριβόι ήταν γιος τού μυθικού Χόστιβιτ πρίγκιπα της Βοημίας, απογόνου τού Πρέμυσλ και της βασίλισσας Λιμπούσε. Οι πρόγονοί του δεν είναι γνωστοί με βεβαιότητα. Επειδή εξαρτιόταν από τη Μοραβία, ίσως ήταν συγγενής με τους εκεί Μοϊμιρόφτσι. Αρχικά ήταν εγκατεστημένος στο Λεβύ Χράντετς, ένα ξύλινο οχυρό στα βορειο-δυτικά της Πράγας. Ως επικεφαλής των Πεμυσλιδών που δέσποζαν στην κεντρική Βοημία, ο Μποζιβόι Α΄ αυτοανακηρύχθηκε kníže (πρίγκιπας) περί το 867. Ο τίτλος του αργότερα μεταφράστηκε από Γερμανούς λογίους ως dux (λατιν. πρίγκιπας με εξουσία) των Βοημών (Τσέχων). Αν και οι ηγεμόνες των επιμέρους δουκάτων της Γερμανίας έφεραν τον ίδιο τίτλο, αυτός τού Μποζιβόι Α΄ είχε άλλη έννοια: σε αντίθεση με τους Γερμανούς δούκες -που ήταν διορισμένοι αντιπρόσωποι τού βασιλιά- ο δούκας της Βοημίας ήταν κυρίαρχος ηγεμόνας. Το 872 τον αναγνώρισε ως δούκα ο επικυρίαρχός του Σβατοπλούκ Α΄ της Μοραβίας, που απέστειλε τον Μεθόδιο επίσκοπο Θεσσαλονίκης να ξεκινήσει τον εκχριστιανισμό της Βοημίας. Νυμφεύτηκε την αγία Λουντμίλα, κόρη τού Σλάβιμπορ πρίγκιπα των Σορμπιανών και είχε τέκνα: Σπυτίνιεφ π. 875-915, δούκας της Βοημίας. Βρατίσλαος Α΄ δούκας της Βοημίας. Στρεζισλάβα, παντρεύτηκε τον Σλάβνικ δούκα τού Λιμπίτσε και γιος τους ήταν ο: Αδαλβέρτος π. 956-997, επίσκοπος της Πράγας, άγιος, προστάτης των Τσέχων, Πολωνών και Πρώσσων. Hugh LeCaine Agnew (2004). The Czechs and the Lands of the Bohemian Crown. Hoover Press. p. 1832. ISBN 978-0-8179-4492-6.
Στέφανος του Δυρραχίου

Ο Στέφανος', γεννημένος Stefano di Durazzo και αργότερα γνωστός ως Estêvão de Nápoles στην Πορτογαλία, (π. 1320 - 1380) από τον Οίκο των Καπετιδών-Ανζού ήταν Ιταλός ευγενής και πολεμιστής.

 Ήταν -όπως ισχυριζόταν- ο νεότερος γιος του Ιωάννη, δούκα του Δυρραχίου, ηγεμόνα του βασιλείου της Αλβανίας, από τη σύζυγό του Αγνή του Περιγκόρ. Ήταν λοιπόν εγγονός του Καρόλου Β΄ της Νάπολης. Αλλά αυτό είναι ένα μεταγενέστερο κατασκεύασμα, ως προέλευση του επωνύμου de Nápoles, γιατί δεν υπάρχει καμία αναφορά στις πηγές για κάποιον τέτοιο νόμιμο ή νόθο γιο ενός πρίγκιπα της Νάπολης. Μετακόμισε στην Πορτογαλία ως σταυροφόρος, έχοντας πολεμήσει τους Μαυριτανούς μαζί με τον «εξάδελφό του» βασιλιά Aλφόνσο Δ΄ της Πορτογαλίας στη μάχη του Σαλάντο, όπως αναφέρεται στα Χρονικά των Βασιλέων της Πορτογαλίας τού Ντουάρτε Νούνιες δε Λεάιο. Γνωστός στην Πορτογαλία ως Εστεβάο ντε Νάπολες (Estêvão de Nápoles), έγινε ο γενάρχης της Πορτογαλικής οικογένειας Νάπολες (Nápoles), ενός ψεύτικου κλάδου του βασιλικού Οίκου των Καπετιδών-Ανζού της Νάπολης. Ο Στέφανος του Δυρραχίου είναι γνωστό ότι νυμφεύτηκε στην Πορτογαλία, αλλά το όνομα της συζύγου του δεν είναι γνωστό. Ο μόνος (γνωστός) γιος του ήταν ο: εονάρντο Εστεβάνο ντε Νάπολες, αν και μερικές φορές αναφέρεται: μία ανώνυμη κόρη. Νάπολες Δουκάτο του Δυρραχίου Οίκος των Καπετιδών-Ανζού Pereira Marques, António Augusto. Os Senhores das Honras de Molelos eo Asilo da Folhadosa . Guarda, 1953; σελ. 6-8. Nunes de Leão, Duarte. Crónicas dos Reis de Portugal . Επιμέλεια M. Lopes de Almeida, Porto, Lello &amp; Irmão, 1975. Σελ. 265
Νήσος Μπίρνι

Η Νήσος Μπίρνι είναι ένα μικρό κοραλλιογενές νησί, με έκταση 0,2 τ.χμ. (20 εκτάρια), τμήμα των Νήσων Φοίνικα, που ανήκουν στο κράτος του Κιριμπάτι. Βρίσκεται περίπου 100 χμ ΝΑ της Νήσου Καντών και 90 χμ Δ-ΝΔ της Νήσου Ραουάκι, παλαιότερα γνωστή ως Νήσος Φοίνικα. Η Νήσος Μπίρνι είναι ακατοίκητη, και έχει μήκος μόλις 1,2 χμ και πλάτος 0,5 χμ. Δεν υπάρχει αγκυροβόλιο, αλλά η προσεδάφιση μπορεί να επιτευχθεί στην απήνεμη παραλία. Η Νήσος Μπίρνι είναι ένα ξηρό νησί, που καλύπτεται κυρίως με χαμηλούς θάμνους παρά με ψηλότερη βλάστηση, και η μικρή λιμνοθάλασσα είναι όλη αποξηραμένη. Λόγω της ανεπηρέαστης φύσης του νησιού, της βλάστησης, και των μεγάλων αποικιών με θαλασσοπούλια που φωλιάζουν εκεί, η Νήσος Μπίρνι ανακηρύχθηκε καταφύγιο άγριας ζωής το 1975.

 Η Νήσος Μπίρνι ανακαλύφθηκε το 1823 από το Λονδρέζικο φαλαινοθηρικό πλοίο "Σύδνεϋ Πάκετ", με καπετάνιο τον Τ. Έμμετ και ονομάστηκε από το όνομα του ιδιοκτήτη του πλοίου, την Λονδρέζικη εταιρεία Αλεξάντερ Μπίρνι και Σία. Την δεκαετία του 1860, το νησί διεκδικήθηκε υπό την Πράξη Νήσων με Γκουανό του 1856 για τις Ηνωμένες Πολιτείες, αν και δεν υπάρχουν αποδείξεις ότι έγινε ποτέ εξόρυξη γκουανό εκεί. Το 1889, υψώθηκε η Βρετανική σημαία, και το νησί ανακηρύχθηκε προτεκτοράτο. Υπήρχαν σχέδια για αποίκηση αλλά δεν έγινε ποτέ. Το 1899, το νησί εκμισθώθηκε στην Εταιρεία Ειρηνικών Νήσων. Το 1916, ήταν ανάμεσα στα νησιά που εκμισθώθηκαν για 87 χρόνια στον Καπετάνιο Άλλεν για την Μεταφορική και Εμπορική Εταιρεία της Σαμόα. Αυτήν την εκμίσθωση ανέλαβε η Εταιρεία Μπερνς Φιλπ (Νότια Θάλασσα). Η Νήσος Μπίρνι έγινε τμήμα της Αποικίας Νήσων Γκίλμπερτ και Έλις το 1937, που ανήκε στην Βρετανία, και αργότερα το 1979 τμήμα του Κιριμπάτι όταν η χώρα απέκτησε την ανεξαρτησία της. Οι Ηνωμένες Πολιτείες εγκατέλειψαν την διεκδίκηση της το 1979 με την Συνθήκη της Ταράουα. Είναι ακόμα ακατοίκητη και σπάνια την επισκέπτονται.
Αλβίζε Τσίπικο

Ο Αλβίζε Τσίπικο ή Ιβάν Τσίπικος (16 Σεπτεμβρίου 1456 – 2 Μαρτίου 1504) ήταν ρωμαιοκαθολικός ιεράρχης που υπηρέτησε ως Αρχιεπίσκοπος του Ζάνταρ (1503) και νωρίτερα ως Επίσκοπος της Αμμοχώστου (1488-1503).

 Ο Αλβίζε Τσίπικο γεννήθηκε στο Τρογκίρ στις 16 Σεπτεμβρίου 1456. Στις 22 Οκτωβρίου 1488, διορίστηκε ως επίσκοπο της Αμμοχώστου. Στις 11 Δεκεμβρίου 1503, διορίστηκε ως Αρχιεπίσκοπος του Ζαντάρ. Πέθανε στη Ρώμη στις 2 Μαρτίου 1504 σε ηλικία 47 ετών. Ο διάδοχός του, ο Φραντσέσκο ντε Πιζάουρο, διορίστηκε στις 18 Απριλίου 1505. Cheney, David M. «Diocese of Famagusta». Catholic-Hierarchy.org. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουνίου 2018. (for Chronology of Bishops) [self-published] Chow, Gabriel. «Titular Episcopal See of Famagusta (Italy)». GCatholic.org. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουνίου 2018. (για την Χρονολογία των Επισκόπων) [self-published] Cheney, David M. «Archdiocese of Zadar (Zara)». Catholic-Hierarchy.org. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουνίου 2018. (για την Χρονολογία των Επισκόπων) [self-published] Chow, Gabriel. «Archdiocese of Zadar (Croatia)». GCatholic.org. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουνίου 2018. (για την Χρονολογία των Επισκόπων) [self-published]
Κλίμακα Τορίνου

Η Κλίμακα Τορίνου, ή Δείκτης Τορίνου, ή Τορίνο κλίμακα (Torino scale κατά την ξένη βιβλιογραφία) είναι μία κλίμακα επικινδυνότητας πιθανής πρόσπτωσης ή σύγκρουσης ουρανίου σώματος (όπως αστεροειδούς ή κομήτη) με τον πλανήτη Γη σε συνάρτηση του μεγέθους των επιπτώσεων που μπορεί να προκληθούν. Ουσιαστικά πρόκειται για μια μέθοδο κατηγοριοποίησης των κινδύνων επιπτώσεων από μια τέτοια περίπτωση, λαμβάνοντας υπόψη και ιστορικά στοιχεία, καλύπτοντας μέχρι τα 100 επόμενα χρόνια.

 Δημιουργός της κλίμακας αυτής είναι ο Αμερικανός, διακεκριμένος αστροφυσικός και καθηγητής του Τεχνολογικού Ινστιτούτου της Μασαχουσέτης Ρίτσαρντ Π. Μπάινζελ (Richard P. Binzel), ο οποίος και την παρουσίασε επίσημα στο διεθνές συνέδριο του 1999, στο Τορίνο της Ιταλίας, εξ ου και η ονομασία της. Η Κλίμακα Τορίνου φέρει δέκα διαβαθμίσεις σε ακέραιους αριθμούς αρχής γενομένης από το 0, ως κατάσταση ανύπαρκτου κινδύνου ή αμελητέου, καταλήγοντας στο 10 ως κατάσταση ολικής καταστροφής του ανθρώπινου πολιτισμού. Οι διαβαθμίσεις αυτές κατανέμονται σε τρεις βασικές έγχρωμες ζώνες: κίτρινη πορτοκαλί και κόκκινη. Οι ενδιάμεσες βαθμίδες από 1 μέχρι και 4 (της κίτρινης ζώνης), αποτελούν βαθμούς αστρονομικής εγρήγορσης μη υπερβαίνοντας το ποσοστό 1% ενός τέτοιου συμβάντος με κάποιες ίσως περιφερειακές επιπτώσεις. Οι τρεις επόμενες βαθμίδες 5, 6 και 7 (της πορτοκαλί ζώνης), αποτελούν βαθμούς ιδιαίτερης αστρονομικής παρακολούθησης από αβέβαιη μέχρι πραγματική απειλή σε βάθος χρόνου μιας δεκαπενταετίας. Στις δε τελευταίες βαθμίδες της κλίμακας Τορίνου (της κόκκινης ζώνης): 8, 9 και 10 η σύγκρουση θεωρείται βεβαία, όπου και προσδιορίζεται το μέγεθος της καταστροφής που θα προκληθεί (ανάλογα του όγκου του απειλούντος ουρανίου σώματος), είτε σε κάποια περιφερειακή περιοχή της Γης (8), είτε σε κάποια ήπειρο (9), ή ακόμα και σε όλο τον πλανήτη (10), με δεδομένη την κλιματική καταστροφή. Επί των παραπάνω, σημειώνεται ότι απ' τη στιγμή που θα εντοπιστεί ένα ουράνιο σώμα να πλησιάζει στην τροχιά της Γης, στη συνέχεια των παρατηρήσεων, η πρώτη εκτίμηση συνεχώς διαφοροποιείται. Στην μηδενική βαθμίδα περιλαμβάνονται οι μετεωρόλιθοι, ενώ οι διάττοντες αστέρες προσδιορίζονται στην βαθμίδα 1 αποτελώντας "ρουτίνα" στις αστρονομικές παρατηρήσεις. Κανένα ουράνιο σώμα δεν έχει αξιολογηθεί μέχρι σήμερα σε βαθμίδα υπεράνω του 4 της κλίμακας αυτής. Οι βαθμίδες της κλίμακας Τορίνου από τη NASA Αρχειοθετήθηκε 2017-01-20 στο Wayback Machine. Κλίμακα Τορίνου, ιστορικό - ανάλυση
Σύνδρομο Ντρέσλερ

Το σύνδρομο Ντρέσλερ (αγγλ. syndrome Dressler), ή αλλιώς σύνδρομο μετά από περικαρδιοτομή, είναι μια εμπύρετη νόσος που επισυμβαίνει ως δευτερογενής μορφή περικαρδίτιδας η οποία εμφανίζεται μετά από τραυματισμό στην καρδιά ή στο περικάρδιο δηλ. την εξωτερική επένδυση της καρδιάς. Το σύνδρομο αυτό είναι επίσης γνωστό ως σύνδρομο μεταμυοκαρδιακού εμφράγματος και ο όρος μερικές φορές χρησιμοποιείται και για αναφορά στην περικαρδίτιδα μετά την περικαρδιοτομή. Χαρακτηρίστηκε έτσι για πρώτη φορά το 1956 από τον γιατρό Γουϊλιαμ Ντρέσλερ και έλαβε το όνομά του.

 Το σύνδρομο στατιστικά παρουσιάζεται περίπου στο 7% των εμφραγμάτων του μυοκαρδίου, αλλά και σε περιπτώσεις διαδερμικής στεφανιαίας επέμβασης, αν και πιο σπάνια. Το σύνδρομο συνδέεται άμεσα με πυρετό, πλευριτικό πόνο, περικαρδίτιδα ή περικαρδιακή συλλογή. Ουσιαστικά είναι μια φλεγμονώδη αντίδραση που προσβάλλει τους υμένες που περιβάλλουν την καρδιά και τους πνεύμονες, δηλαδή το περικάρδιο και τον υπεζωκότα. Συμβαίνει κυρίως σε ασθενείς που υποβάλλονται σε επεμβάσεις της καρδιάς. Τα συμπτώματα τείνουν να εμφανίζονται 2 ή 3 εβδομάδες μετά το έμφραγμα του μυοκαρδίου, αλλά μπορεί επίσης να καθυστερήσουν μερικούς μήνες. Τείνει να υποχωρήσει σε λίγες μέρες και πολύ σπάνια οδηγεί σε καρδιακό επιπωματισμό. Η αυξημένη ESR (ταχύτητα καθιζήσεως ερυθρών) είναι ένα αντικειμενικά επιβεβαιωτικό εργαστηριακό εύρημα. Θεωρείται ότι προκύπτει από μια αυτοάνοση φλεγμονώδη αντίδραση στα μυοκαρδιακά νεογόνα. Μια παρόμοια περικαρδίτιδα μπορεί να συσχετιστεί με οποιαδήποτε περικαρδιοτομία ή τραύμα στο περικάρδιο, ή με κάποια καρδιοχειρουργική επέμβαση. Το σύνδρομο Ντρέσλερ διαφοροποιείται από την πνευμονική εμβολή, μια άλλη αναγνωρίσιμη αιτία του πλευριτικού (και μη πλευριτικού) πόνου στο στήθος σε άτομα που έχουν υποβληθεί σε χειρουργικές επεμβάσεις. Το σύνδρομο αντιμετωπίζεται καλύτερα με ασπιρίνη, σε υψηλές δόσεις. Σε ορισμένες ανθεκτικές περιπτώσεις, τα κορτικοστεροειδή μπορούν να χρησιμοποιηθούν αλλά αποφεύγονται τον πρώτο μήνα λόγω υψηλής συχνότητας για μία εξασθενημένη κοιλιακή επούλωση που οδηγεί σε αυξημένο ρυθμό ρήξης της κοιλίας. Άλλα φάρμακα ΜΣΑΦ, αν και κάποτε χρησιμοποιήθηκαν για τη θεραπεία του συνδρόμου αυτού, εφαρμόζονται λιγότερο -σήμερα πρέπει να αποφεύγονται για ασθενείς με ισχαιμική καρδιακή νόσο-. Ειδικότερα, η δραστική ουσία ινδομεθακίνη δύναται να αναστέλλει την απόθεση νέου κολλαγόνου, μειώνοντας έτσι τη διαδικασία επούλωσης για την περιοχή του εμφράγματος. Η ηπαρίνη πρέπει να αποφεύγεται επειδή μπορεί να οδηγήσει σε αιμορραγία στον περικαρδιακό σάκο, οδηγώντας σε ταμπόν.
Yeti Airlines

Η Yeti Airlines Pvt. Ε.Π.Ε. (νεπαλικά: यती एअरलाइन्स) είναι αεροπορική εταιρεία με έδρα το Κατμαντού του Νεπάλ. Η αεροπορική εταιρεία ιδρύθηκε τον Μάιο του 1998 και έλαβε πιστοποιητικό αερομεταφορέα στις 17 Αυγούστου 1998. Είναι η μητρική εταιρεία της Tara Air. Το 2021, η Yeti Airlines ήταν ο δεύτερος μεγαλύτερος αερομεταφορέας εσωτερικού στο Νεπάλ, μετά τη Buddha Air.

 Η Yeti Airlines ιδρύθηκε από τον Ανγκ Τσερίνγκ Σέρπα τον Μάιο του 1998 και έλαβε το Πιστοποιητικό Αερομεταφορέα της στις 17 Αυγούστου 1998. Ξεκίνησε τη λειτουργία της με δύο de Havilland Canada DHC-6 Twin Otter. Η μητρική εταιρεία της Yeti Airlines, η Yeti World, περιλαμβάνει επίσης άλλες τουριστικές επιχειρήσεις, όπως ξενοδοχεία και θέρετρα και άλλες αεροπορικές εταιρείες, συγκεκριμένα την Air Dynasty και την Altitude Air.Το 2009, η Yeti Airlines ίδρυσε τη θυγατρική Tara Air, στην οποία ανέθεσε τις δραστηριότητές των μικρών αεροσκαφών σε αεροδρόμια στα αγροτικά και ορεινά αεροδρόμια του Νεπάλ και μετέφερε τα αντίστοιχα αεροσκάφη της, DHC-6 Twin Otters και Dornier 228s στην Tara Air.Το 2007, η Yeti Airlines παρουσίασε την Fly Yeti ως κοινοπραξία με την Air Arabia. Λόγω πολιτικής αβεβαιότητας, η αεροπορική εταιρεία διέκοψε τις δραστηριότητές της το 2008. Η Yeti Airlines και η Tara Air συνδυάστηκαν για να σχηματίσουν τη μεγαλύτερη αεροπορική εταιρεία εσωτερικού στο Νεπάλ. Ο όμιλος κατείχε περισσότερο από το 60% του συνολικού μεριδίου αγοράς τον Ιανουάριο του 2008. Το 2013, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή απαγόρευσε σε όλες τις αεροπορικές εταιρείες του Νεπάλ την είσοδο στον ευρωπαϊκό εναέριο χώρο. Αυτός ο περιορισμός εξακολουθεί να ισχύει τον Ιούνιο του 2021 και συγκεκριμένα περιλαμβάνει επίσης την Yeti Airlines.Το 2014, η Yeti Airlines παρουσίασε την Himalaya Airlines, μια άλλη κοινοπραξία, αυτή τη φορά με την κινεζική Tibet Airlines.Από το 2019, η Yeti Airlines είναι ο χορηγός φανέλας του ποδοσφαιρικού συλλόγου Χιμαλάιαν Σέρπα Κλαμπ με έδρα το Κατμαντού, ο οποίος επί του παρόντος αγωνίζεται στο ανώτατο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου του Νεπάλ. Το Δεκέμβριο του 2019, η Yeti World έγινε πρωτοσέλιδο καθώς ενεπλάκη σε υπόθεση διαφθοράς γύρω από τον πρωθυπουργό Χάτζα Πρασάντ Σαρμά Όλι. Επίσης το 2019, η Yeti Airlines έγινε η πρώτη αεροπορική εταιρεία με ουδέτερο άνθρακα στο Νεπάλ και τη Νότια Ασία. Επίσημος ιστότοπος
Ποδοχώρι Καβάλας

Το Ποδοχώρι (μέχρι το 1926 Ποδογόριανη) είναι χωριό του Δήμου Παγγαίου της περιφερειακής ενότητας Καβάλας, στην περιφέρεια Ανατολική Μακεδονία και Θράκη. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 608 κατοίκους. Βρίσκεται σε υψόμετρο 220 μέτρων, στους πρόποδες του Παγγαίου, 42 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Καβάλας. Με το πρόγραμμα Καποδίστριας εντάχθηκε στον δήμο Ορφανού, ενώ παλαιότερα υπαγόταν στην κοινότητα Ποδοχωρίου. Στην τοπική κοινότητα Ποδοχωρίου βρίσκεται επίσης και το Κοκκινοχώρι Καβάλας. Στο χωριό λειτουργεί βιομηχανικός μύλος για την παραγωγή αλευριού. Έχει χαρακτηριστεί ως παραδοσιακός οικισμός με το ΦΕΚ 594/Δ/13-11-1978. Στο Ποδοχώρι λειτουργούν τα δημόσια σχολεία: Νηπιαγωγείο, Δημοτικό Σχολείο, Γυμνάσιο και Λύκειο.

 Στη θέση Γιαλίμια στα νοτιοανατολικά του οικισμού υπάρχει οικισμός προϊστορικών και πρώιμων ιστορικών χρόνων με ορατά επιφανειακά λείψανα. Μέσα στο χωριό, δίπλα στην εκκλησία έχει εντοπιστεί κεραμική ελληνιστικής-μεταβυζαντινής εποχής. Στο δρόμο προς Ακροπόταμο έχουν εντοπιστεί ερείπια τρίκλητης παλαιοχριστιανικής βασιλικής. Το χωριό αναφέρεται σε περιουσιακό κατάστιχο της Μονής Ιβήρων το οποίο χρονολογείται από το 1104. Μέχρι την ανταλλαγή πληθυσμών το 1923, είχε μικτό πληθυσμό Ελλήνων και Τούρκων, με πλειοψηφία Ελλήνων, ενώ μετά την ανταλλαγή πληθυσμών, στο Ποδοχώρι εγκαταστάθηκαν 115 οικογένειες Ελλήνων προσφύγων, προερχόμενες από την Καππαδοκία. Στη όχθη του ρέματος Κρυόρεμα βρίσκεται οθωμανικό λουτρό. Το λουτρό, διαστάσεων 6,60 επί 4,50 μ., αποτελείται από δύο χώρους, έναν ορθογώνιο προθάλαμο και την τετράγωνη κυρίως αίθουσα, η οποία στεγάζεται με πλίνθινο θόλο. Το μνημείο χρονολογείται πιθανότατα τον 17ο αιώνα και ήταν τμήμα μεγαλύτερου κτιριακού συγκροτήματος. Στη θέση Παλαιοκκλήσια, σε απόσταση 100 μ. από το δρόμο Ποδοχωρίου – Ακροποτάμου, βρίσκονται τα ερείπια τρίκλητης παλαιοχριστιανικής βασιλικής με ζωγραφισμένους τοίχους και επιτοίχιο ψηφιδωτό διάκοσμο. Η βασιλική ήταν ξυλόστεγη και σώζεται ο νάρθηκας, ο εξωνάρθηκας, το βαπτιστήριο και ψηφιδωτά.
Πλάκα Αχαΐας

Η Πλάκα (παλιά ονομασία: Μορόχοβα) είναι Τοπική Κοινότητα της Δημοτικής Ενότητας Αροανίας του Δήμου Καλαβρύτων στο Νομό Αχαΐας, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση του Προγράμματος Καλλικράτης που ισχύει στην Ελλάδα από το 2011. Προ της εφαρμογής της διοικητικής μεταρρύθμισης «Καποδίστριας», ήταν αυτοτελής κοινότητα, ενώ στη συνέχεια αποτέλεσε Δημοτικό Διαμέρισμα του «Καποδιστριακού» Δήμου Αροανίας. Το χωριό είναι χτισμένο στην αριστερή όχθη του δυτικού Ερύμανθου ποταμού. Συγκεκριμένα βρίσκεται στους πρόποδες του "Προφήτη Ηλία", παρυφάδας του Ερύμανθου, σε υψόμετρο 655-830 μέτρων. Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός βρέθηκε να έχει πληθυσμό 99 μόνιμους κατοίκους.

 Το χωριό είναι παλιό και υπήρχε πριν την Τουρκοκρατία. Στα παλιά χρόνια ήταν ένας σημαντικός σταθμός παραγωγής καλή ποιότητας καπνού έτσι στην περιοχή το έλεγαν και Καπνοχώρι. Γνώρισε τη μανία των Γερμανών κατά την κατοχή τους στην Ελλάδα. Στο πέρασμα τους από εκεί έκαψαν μερικά από τα σπίτια της. Η Πλάκα ξέφυγε από τον μαρασμό και την εγκατάλειψη που χτύπησαν τόσο βαθιά πολλά χωριά του πρώην Δήμου Αροανίας. Αρκετοί νέοι του χωριού παρέμειναν εκεί, ασχολούμενοι ιδιαίτερα με την κτηνοτροφία και τα οικοδομικά επαγγέλματα, καθώς και άλλες εργασίες. Ο επισκέπτης ακολουθώντας το δρόμο Τριποτάμων - Αγραμπέλων μπορεί να γνωρίσει τις ιδιαιτερότητες του χωριού. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010.
Οσμάν Χαμντί Μπέης

Ο Οσμάν Χαμντί Μπέης (Osman Hamdi Bey) (γεν. 1842 – 24 Φεβρουαρίου 1910) ήταν Οθωμανός διοικητής και λόγιος. Υπήρξε διαπρεπής ζωγράφος και καταξιωμένος αρχαιολόγος. Ίδρυσε το Αρχαιολογικό Μουσείο της Κωνσταντινούπολης και την Ακαδημία Καλών Τεχνών της Κωνσταντινούπολης, που είναι σήμερα το Πανεπιστήμιο Καλών Τεχνών Μιμάρ Σινάν.

 Ο Οσμάν Χαμντί Μπέης γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη στις 30 Δεκεμβρίου 1842. Πατέρας του ήταν ο μετέπειτα Μεγάλος Βεζίρης Ιμπραήμ Εντχέμ Πασάς, ο οποίος είχε ελληνική καταγωγή. Ο Ιμπραήμ Εντχέμ Πασάς ήταν από τη Χίο, είχε μείνει ορφανός μετά τη Σφαγή της Χίου και πουλήθηκε στον Αρχιναύαρχο του Οθωμανικού Στόλου Χιουσρέφ Πασά, ο οποίος τον μεγάλωσε σαν παιδί του, μαζί με άλλα χριστιανόπουλα από τη Χίο, καθώς ο ίδιος δεν είχε παιδιά.
Ζακλίν Κόχραν

Η Ζακλίν Κόχραν (Jacqueline Cochran, 11 Μαΐου 1906 – 9 Αυγούστου 1980) ήταν Αμερικανίδα πιλότος αεροπλάνων και επιχειρηματίας. Υπήρξε πρωτοπόρος ως γυναίκα αεροπόρος και από τους πλέον εξέχοντες αεροπόρους αγώνων της γενιάς της. Σημείωσε πολλά ρεκόρ και «πρωτιές», με το μακράν σημαντικότερο από αυτά τα επιτεύγματα να είναι το γεγονός ότι έγινε η πρώτη γυναίκα στην ιστορία που ξεπέρασε την ταχύτητα του ήχου («έσπασε το φράγμα του ήχου»). Αυτό έλαβε χώρα σε πτήση της στις 18 Μαΐου 1953, μόλις πεντέμισυ χρόνια από την πρώτη τέτοια πτήση από άνδρα. Στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η Κόχραν μαζί με τη Νάνσυ Λαβ ήταν επικεφαλής των «Γυναικών Πιλότων Αεροπορικής Υπηρεσίας» (Women Airforce Service Pilots, WASP) το 1943-1944, μιας μονάδας που είχε στο δυναμικό της περί τις χίλιες Αμερικανίδες, οι οποίες πετούσαν τα νέα πολεμικά αεροσκάφη από τα εγοστάσια παραγωγής τους μέχρι τα αεροδρόμια χρήσεως. Αργότερα η Κόχραν υπεστήριξε το πρόγραμμα γυναικών αστροναυτών «Mercury 13».

 Η Κόχραν γεννήθηκε με το ονοματεπώνυμο Μπέσι Λη Πίτμαν (Bessie Lee Pittman) στην Πενσακόλα (μερικές πηγές αναφέρουν ότι γεννήθηκε στην κωμόπολη Ντεφάνιακ Σπρίνγκς, ανατολικότερα, αλλά επίσης στη βορειοδυτική Φλόριντα), και ήταν το στερνοπαίδι από τα πέντε τέκνα της Μαίρυ και του Άιρα Πίτμαν, ενός επιδέξιου τεχνίτη που περιφερόταν στήνοντας και επαναλειτουργώντας πριονιστήρια. Περί το 1920, δηλαδή σε ηλικία 14 ετών η Μπέσι εγκατέλειψε την οικογένειά της και παντρεύτηκε τον Ρόμπερτ Κόχραν, με τον οποίο απέκτησαν έναν γιο που πέθανε νήπιο, το 1925. Αφού πήραν διαζύγιο, η Μπέσι κράτησε το επώνυμό του και επιπλέον άρχισε να χρησιμοποιεί το «Ζακλίν» ή το «Τζάκι» ως μικρό της όνομα. Μετά το διαζύγιο, η Κόχραν εργάσθηκε για λίγο ως κομμώτρια στην Πενσακόλα και στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στη Νέα Υόρκη. Με την ισχυρή της προσωπικότητα, εξασφάλισε εργασία σε ένα κομμωτήριο περιωπής στην Πέμπτη Λεωφόρο. Αφότου ένας γνωστός της τής προσέφερε μια βόλτα με αεροπλάνο, η Κόχραν άρχισε στις αρχές της δεκαετίας του 1930 μαθήματα στο Λονγκ Άιλαντ για να γίνει αεροπόρος. Μέσα σε τρεις εβδομάδες έμαθε ουσιαστικά να οδηγεί αεροπλάνο, μετά άρχισε τις πτήσεις μόνη της και δύο χρόνια αργότερα απέκτησε την άδεια εμπορικού πιλότου. Το 1934 ήταν η μία από τις τρεις γυναίκες που έλαβαν μέρος στον Αεροπορικό Αγώνα ΜακΡόμπερτσον (Αγγλία-Μελβούρνη). Στο μεταξύ είχε γνωρίσει τον Φλόυντ Μπόστουικ Όντλαμ (Floyd Bostwick Odlum), πλούσιο επιχειρηματία 14 χρόνια μεγαλύτερό της, ο οποίος την ερωτεύθηκε και προσφέρθηκε να τη βοηθήσει να κάνει μια επιχείρηση καλλυντικών. Παντρεύτηκαν το 1936, μόλις και ο Όντλαμ πήρε διαζύγιο από την πρώτη του σύζυγο. Cochran, Jacqueline και Maryann Bucknum Brinley: Jackie Cochran: The Autobiography of the Greatest Woman Pilot in Aviation History, Bantam Books, Νέα Υόρκη 1987, ISBN 0-553-05211-X McGuire, Nina και Sandra Wallus Sammons: Jacqueline Cochran: America's Fearless Aviator, Tailored Tours Publishing, Lake Buena Vista της Florida 1997, ISBN 0-9631241-6-1
Σφίχα

Το Σφίχα (αραβικά: صفيحة‎ sfīḥah) είναι πιάτο το οποίο αποτελείται από επίπεδο ψωμί μαγειρεμένο με επικάλυψη κιμά, συχνά από αρνίσιο κρέας, αρωματισμένο με κρεμμύδι, ντομάτα, κουκουνάρια και μπαχαρικά. Παραδοσιακά το συναντάμε στις κουζίνες του Λεβάντε και είναι στενά συνδεδεμένο με τα πιάτα μανάκις και λαχματζούν.Το σφίχα έχει γίνει δημοφιλές στη Βραζιλία, όπου είναι γνωστό με το όνομα εσφίχα ή εσφίρα, όταν μεταφέρθηκε εκεί με τους μετανάστες από Συρία και Λίβανο.

 Τα επίπεδα ψωμιά είναι εμφανίζονται στις κουζίνες των περιοχών Λεβάντε και της Εύφορης Ημισελήνου από τα προϊστορικά χρόνια. Ψήνονταν σε ζεστές επιφάνειες όπως πέτρες, μεταλλικούς ταβάδες, φούρνους ταμπούν ή ταντούρ. Στον μεσαιωνικό Αραβικό κόσμο, με την ανάπτυξη των φούρνων από τούβλα, αναδύθηκε μία ποικιλία επίπεδων γεμιτσών ή με επικάλυψη ψωμιών, μεταξύ αυτών και του σφίχα, τα οποία εξαπλώθηκαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.Στη Βραζιλία, το εσφίχα έγινε δημοφιλές στα τέλη του 20ού αιώνα κι από τότε αποτελεί ένα από τα πιο γνωστά γρήγορα φαγητά. Κάθε οικογένεια έχει τη δική της προτίμηση στο τι να προσθέσει, επιπρόσθετα από το κρέας. Στον Λίβανο, τα βασικά συστατικά είναι: κρέας, κρεμμύδια, ντομάτες, κουκουνάρια, αλάτι, πιπέρι και αρτύματα όπως κανέλα, σουμάκ ή μελάσα ροδιού. Η περιοχή της Μπάαλμπεκ είναι ιδιαίτερα γνωστή για το σφίχα της. Στη Συρία, στην Παλαιστίνη και στην Ιορδανία, το σφίχα παρασκευάζεται με παρόμοιο τρόπο με αρνίσιο κιμά, μαζί με βότανα και μπαχαρικά, ντομάτες, κρεμμύδια και άλλα συστατικά. Το εσφίχα στη Βραζιλία ψήνεται στον φούρνο και τα επίπεδα ψωμάκια έχουν διάμετρο περίπου 4 ίντσες και επικαλύπτονται με κρέας ή διπλώνονται σε τριγωνικό σχήμα όπως το φαταγιέρ. Η επικάλυψή τους μπορεί να περιλαμβάνει διάφορα υλικά όπως τυρί, γιαούρτι, αρνίσιο κρέας, βοδινό κρέας ή λαχανικά. Λαχματζούν Μανάκις
Μουσικό Κολέγιο Μπέρκλι

Το Μουσικό Κολέγιο Μπέρκλι ιδρύθηκε το 1945 στη Βοστώνη της Μασαχουσέτης και είναι ένα από τα μεγαλύτερα ανεξάρτητα κολέγια σύγχρονης μουσικής στον κόσμο. Είναι γνωστό κυρίως για τη μελέτη της τζαζ και σύγχρονης αμερικανικής μουσικής και προσφέρει τετραετές πτυχίο ή / και δίπλωμα σε μια σειρά από τομείς που σχετίζονται με τη μουσική, όπως η σύνθεση, η απόδοση, η παραγωγή μουσικής, μηχανική, μουσική, μουσική επένδυση, διοίκηση, σύνθεση μουσικής, τη μουσική εκπαίδευση και μουσικοθεραπεία. Μέχρι σήμερα, 99 απόφοιτοι του Berklee έχουν λάβει 229 Βραβεία Γκράμι.

 Το 1945 ο πιανίστας, συνθέτης και ενορχηστρωτής Lawrence Berk ίδρυσε το Schillinger House, που υπήρξε ο πρόδρομος του Berklee School of Music. Το σχολείο ειδικευόταν στο σύστημα Schillinger και τη σύνθεση που αναπτύχθηκε από τον Joseph Schillinger. Μετά την επέκταση του προγράμματος σπουδών της σχολής το 1954, ο Berk άλλαξε το όνομα σε Berklee School of Music, από το όνομα του γιου του Lee Berk Eliot, ώστε να αντανακλά το ευρύτερο πεδίο της διδασκαλίας.Το σχολείο ονομάστηκε Berklee College of Music το 1970 και απένειμε τον πρώτο τίτλο επίτιμου διδάκτωρ στον Ντιούκ Έλινγκτον το 1971. Το 1979, ο ιδρυτής Berklee Lawrence Berk παραιτήθηκε από πρόεδρος και το Διοικητικό Συμβούλιο διόρισε τον γιο του, Lee Berk Eliot, ως αντικαταστάτη. Το 2004, ο Lee Berk Eliot παραιτήθηκε από πρόεδρος της σχολής που είχε ιδρύσει ο πατέρας του και τη θέση του πήρε ο Roger H. Brown που έγινε ο τρίτος πρόεδρος του κολεγίου. Για το ακαδημαϊκό έτος 2012-2013, το σύνολο των εγγραφών στο Berklee ήταν 4.447. Από τους φοιτητές που είναι εγγεγραμμένοι σε προγράμματα σπουδών, το 30% είναι γυναίκες, 9% Αφροαμερικανοί, και το 12% είναι ισπανόφωνοι. Φοιτητές από 91 χώρες εκτός των ΗΠΑ αντιπροσωπεύουν περίπου το 28% του φοιτητικού πληθυσμού, με τη Νότια Κορέα, την Ιαπωνία, τον Καναδά, το Μεξικό και την Ιταλία να είναι οι πέντε κορυφαίες χώρες προέλευσης. Εκτός από τους μαθητές που φοιτούν στην πανεπιστημιούπολη του Berklee στη Βοστώνη, για το ακαδημαϊκό έτος 2012-2013, περίπου 2.500 φοιτητές παρακολουθούν online μαθήματα μέσω του Berkleemusic.com. Επίσημη ιστοσελίδα του Berklee College of Music
Βιτσάδα

Η Βιτσάδα είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Vitsada». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 2018.
Ασβέστι Φθιώτιδας

Το Ασβέστι (ή Ασβέστης, επίσημη ονομασία Ασβέστιον) είναι οικισμός και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Μακρακώμης, του δήμου Μακρακώμης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Φθιώτιδας, στην περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Φθιώτιδας του νομού Φθιώτιδας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας.

 Το Ασβέστι είναι ορεινός οικισμός στο Δ. ΒΔ. τμήμα του νομού Φθιώτιδας. Βρίσκεται στις ανατολικές πλαγιές της κορυφής «Μακρυά Ράχη» (624 μ.) και στις πηγές του ρέματος Ρούζα, στο τέλος του επαρχιακού δρόμου από το Αρχάνι και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 530. Απέχει 14 χλμ. περίπου Β. της Μακρακώμης και 38 χλμ. περίπου ΒΔ. της Λαμίας. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 13,312 χμ² (2011). Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1835 και προσαρτήθηκε στον δήμο Μάκριδος του, τέως, νομού Φωκίδος & Λοκρίδος. Το 1841 προσαρτήθηκε στον δήμο Μακρακώμης. Εντάχθηκε διαδοχικά στους νομούς Φθιώτιδος (1899) και Φθιώτιδος και Φωκίδος (1909). Το 1932 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας και το1943 υπήχθη οριστικά στον νομό Φθιώτιδος. Το 1996 προσαρτήθηκε στον δήμο Αγίου Νικολάου. Με το ΦΕΚ 244Α – 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ασβεστίου Αγίου Νικολάου και προσαρτήθηκε στον δήμο Μακρακώμης. Η εκκλησία Γέννησης της Θεοτόκου στη νότια είσοδο του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Χάρτες «Ανάβαση» (Στερεά Ελλάδα, 1:50.000) Google Earth eetaa.gr http://asvesti.blogspot.com/
Ιλόνα Στάλλερ

Η Ιλόνα Στάλλερ, γνωστή με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Τσιτσιολίνα (Ilona Staller, 26 Νοεμβρίου 1951), είναι Ουγγροϊταλίδα πολιτικός, τραγουδίστρια και πορνοστάρ. Έχει εκλεγεί βουλευτής στο Ιταλικό Κοινοβούλιο το 1987.

 Γεννήθηκε στη Βουδαπέστη στις 26 Νοεμβρίου 1951. Τη δεκαετία του 1970 βρέθηκε στην Ιταλία όπου και ακολούθησε καριέρα πορνοστάρ, γυρίζοντας ταινίες σκληρού πορνό. Από το 1979 άρχισε πολιτική καριέρα με τους Πράσινους και μετά με το Partito Radicale. Το 1987 εξελέγη βουλευτής στο ιταλικό κοινοβούλιο με το "Ριζοσπαστικό κόμμα" (Partito Radicale), κόμμα φιλελεύθερης ιδεολογίας. Στις επόμενες εκλογές δεν επανεξελέγη. Το 1990 προσφέρθηκε να κάνει έρωτα με τον Σαντάμ Χουσεΐν, προκειμένου να επέλθει ειρήνη στη Μέση Ανατολή και να αποφευχθεί ο Πόλεμος του Κόλπου. Υπήρξε σύζυγος του εικαστικού καλλιτέχνη Τζεφ Κουνς, από το 1991 μέχρι το 1992, με τον οποίο απέκτησε έναν γιο. Ο Κουνς μάλιστα είχε δημιουργήσει έργα (φωτογραφίες, πίνακες και γλυπτά), που παρουσίαζαν αυτόν και τη σύζυγό του σε διάφορες ερωτικές στάσεις και τα οποία εκτέθηκαν με τον τίτλο Made In Heaven. Τον χωρισμό τους ακολούθησε μια δικαστική διαμάχη για την κηδεμονία του παιδιού, που κράτησε αρκετά χρόνια . Ilona Staller στο Adult Film Database
Βόρειο Κοσσυφοπέδιο

Το Βόρειο Κοσσυφοπέδιο (σερβικά: Северно Косово, αλβανικά: Kosova Veriore), επίσης γνωστή ως Ιμπάρσκι Κολάσιν (σερβικά: Ибарски Колашин, αλβανικά: Kollashini i Ibrit) είναι μια περιοχή στο βόρειο τμήμα του Κοσσυφοπεδίου, που αποτελείται από τέσσερις σερβόφωνους δήμους: Βόρεια Μιτρόβιτσα, Λεπόσαβιτς, Ζβέτσαν και Ζούμπιν Πότοκ. Πριν από τη συμφωνία των Βρυξελλών του 2013, η περιοχή λειτουργούσε ανεξάρτητα από τα θεσμικά όργανα του Κοσσυφοπεδίου, καθώς αρνήθηκε να αναγνωρίσει την ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου το 2008. Η κυβέρνηση του Κοσσυφοπεδίου αντιτίθεται σε κάθε είδους παράλληλη κυβέρνηση για τους Σέρβους στην περιοχή αυτή.

 Το βόρειο Κοσσυφοπέδιο αποτελείται από τέσσερις δήμους, το Λεπόσαβιτς, το Ζβέτσαν, το Ζούμπιν Πότοκ και την Βόρεια Μιτρόβιτσα. Καλύπτει 1.007 χλμ², ή το 9,97% της έκτασης του Κοσσυφοπεδίου. Λόγω των συνόρων του με τη Σερβία, το Βόρειο Κοσσυφοπέδιο δεν είναι, αυστηρά, «σερβικό περίκλειστον» ή «σερβικό αποσπασμένο έδαφος». Πριν από τον πόλεμο του Κοσσυφοπεδίου, η περιοχή κατοικούνταν κυρίως από Σέρβους, με μια σημαντική μειονότητα Αλβανών του Κοσσυφοπεδίου και μικρότερους πληθυσμούς Βοσνίων και Ρομά. Η απογραφή του 1991 κατέγραψε 50.500 άτομα στους δήμους Λεπόσαβιτς, Ζβέτσαν και Ζούμπιν Πότοκ, εκ των οποίων η συντριπτική πλειοψηφία ήταν Σέρβοι, με μικρό αριθμό Αλβανών και άλλες μικρότερες μειονότητες, αν και η Στατιστική Υπηρεσία του Κοσσυφοπεδίου εκτιμά την ακρίβεια αυτής της απογραφής ως «αμφισβητήσιμη» δεδομένου ότι οι περισσότεροι Αλβανοί την μποϊκόταραν. Ο πληθυσμός του δήμου Μιτρόβιτσας ήταν κατά κύριο λόγο Αλβανικός, με την ίδια την πόλη και δύο από τα κοντινά χωριά να είναι εθνοτικώς μικτά.Η Μιτρόβιτσα χωρίστηκε μεταξύ Σέρβων και Αλβανών στο τέλος του πολέμου, με τον ποταμό Ύβρο να σηματοδοτεί τη διαχωριστική γραμμή. Η Βόρεια Μιτρόβιτσα, η οποία σήμερα φιλοξενεί περίπου 22.500 Σέρβους και 7.000 μέλη άλλων εθνοτικών ομάδων, αναγνωρίζεται από το 2013 ως ξεχωριστός δήμος από την κυβέρνηση του Κοσσυφοπεδίου. Το 2018, ο Οργανισμός για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη υπολόγισε ότι ο πληθυσμός του Λεπόσαβιτς, του Ζβέτσαν, του Ζούμπιν Πότοκ και της Βόρειας Μιτρόβιτσα ανέρχεται σε 48.500 κατοίκους. Από αυτούς, περίπου οι 42.500 (87%) είναι Σέρβοι, οι 5.000 (10%) Αλβανοί, οι 1.000 (3%) Βόσνιοι και άλλοι. Αυτές οι εκτιμήσεις δείχνουν ότι πάνω από το 60% όλων των Σέρβων του Κοσσυφοπεδίου ζουν στο Βόρειο Κοσσυφοπέδιο. Μια ειδική υπηρεσία λεωφορείων λειτουργεί σε περιοχές του Βορείου Κοσσυφοπεδίου για να διευκολύνει τη μετακίνηση μη Σέρβων κατοίκων στην επικράτεια. Το λεωφορείο λειτουργεί με συνοδευτική παρουσία ασφαλείας για τη διασφάλιση της προστασίας των επιβατών και επιτρέπει σε αυτούς τους κατοίκους να εισέρχονται και να εξέρχονται με μεγαλύτερη ασφάλεια από την περιοχή του Βορείου Κοσσυφοπεδίου. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα North Kosovo στο Wikimedia Commons
Μαργαρίτα, μαρκησία του Ναμύρ

Η Μαργαρίτα, μαρκησία του Ναμύρ (1194 - 17 Ιουλίου 1270) μέλος του Οίκου του Κουρτεναί και Μαρκησία του Ναμύρ (1229 - 1237) ήταν μεγαλύτερη κόρη και παιδί του Πέτρου Β΄ του Κουρτεναί και της Γιολάντας της Φλάνδρας. Η Μαργαρίτα παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο τον Ραούλ, λόρδο του Ισσοντάν (1210) που διαδέχθηκε με τον πρόωρο θάνατο του (1216) ως Κυρία του Σατωνέ - συρ -Σερ και του Μαρέγ - αν - Μπερρύ. Την ίδια χρονιά προχώρησε σε δεύτερο γάμο με τον Ερρίκο Α΄, κόμη του Βιαντέν (1216) γιο του Φρειδερίκου Γ΄, κόμη του Βιαντέν (1160 - 1210) και της Ματθίλδης του Νέρμπουργκ της Γερμανίας (πέθανε γύρω στο 1200) που κληρονόμησε ο Φρειδερίκος Α΄ του Νέρμπουργκ νεότερος αδελφός του δεύτερου συζύγου της.

 Η Μαργαρίτα έγινε μαρκησία του Ναμύρ με τον πρόωρο θάνατο του τρίτου αδελφού της Ερρίκου Β΄ του Ναμύρ (1229) που είχε διαδεχτεί τον μεγαλύτερο αδελφό τους Φίλιππο Β΄ (1226). Ο παππούς τους από μητέρα Βαλδουίνος Ε΄ του Αινώ είχε δεχτεί την Κομητεία του Ναμύρ από τον θείο του Ερρίκο Δ΄ του Λουξεμβούργου. Η Μαργαρίτα και ο δεύτερος σύζυγος της Ερρίκος του Βιαντέν ή Ερρίκος Γ' του Ναμύρ κυβέρνησαν το Ναμύρ 8 χρόνια μέχρι που η Μαργαρίτα υποχρεώθηκε να το παραδώσει στον μικρότερο αδελφό της Βαλδουίνο Β΄ της Κωνσταντινούπολης (1237), εξακολουθούσαν να κυβερνούν το Βιαντέν. Ο Ερρίκος Ε΄, κόμης του Λουξεμβούργου εγγονός από μητέρα του Ερρίκου Δ΄ επιτέθηκε στο Ναμύρ, το κατέλαβε και το κυβέρνησε την περίοδο (1256 - 1264) ως Ερρίκος Δ΄. Ο Βαλδουίνος Β΄ πούλησε το Ναμύρ στον ξάδελφο του Γκυ, κόμη της Φλάνδρας γιο της Μαργαρίτα Β΄ της Φλάνδρας που επιτέθηκε με στρατό και έγινε ο ίδιος μαρκήσιος του Ναμύρ αφού έδιωξε τον Ερρίκο Δ΄ (1268). Η Μαργαρίτα μετά τον θάνατο του δευτέρου συζύγου της Ερρίκου (1252) έγινε μοναχή στο Μάριενθαλ κοντά στο Λουξεμβούργο, πέθανε και τάφηκε εκεί (17 Ιουλίου 1270). Με τον δεύτερο σύζυγο της Ερρίκο Α΄ του Βιαντέν απέκτησε: Ματθίλδη (γεν. 1216), παντρεύτηκε (1235) τον Βυζαντινό πρίγκηπα Ιωάννη Καλοϊωάννη γιο του αυτοκράτορα Ισαάκιου Β΄ Άγγελου που ο θείος του Μπέλα Γ΄ της Ουγγαρίας είχε ορίσει διοικητή της Συρμίας. Η κόρη τους Μαρία Αγγελίνα (1235 - 1285) παντρεύτηκε τον Ανσώ του Καγιώ έναν αυλικό του Καρόλου του Ανδεγαυού και ήταν οι γονείς της βασίλισσας της Σερβίας Έλενας του Ανζού. Πέτρος. Φρειδερίκος του Βιαντέν (πέθανε το 1247). Ερρίκος Α΄ του Βιαντέν (πέθανε το 1267), επίσκοπος Ουτρέχτης (1249 - 1267). Φίλιππος Α΄ του Βιαντέν (πέθανε το 1267), κόμης του Βιαντέν (1252 - 1273), παντρεύτηκε την Μαρία της Βραβάντης κόρη του Γοδεφρείδου του Λουβέν αποκτώντας τον Γοδεφρείδο Α΄, κόμη του Βιαντέν (γύρω στο 1307) και άλλα 4 παιδιά. Γιολάντη του Βιαντέν (1231 - 1283). Ναμύρ
Περιφέρειες του Καζακστάν

Το Καζακστάν διαιρείται σε 17 περιφέρειες (καζακικά: облыстар‎ / oblıstar; ενικός: облыс / oblıs; ρωσικά: области‎ / oblasti; ενικός: область / oblast' ). Οι περιφέρειες υποδιαιρούνται περαιτέρω σε επαρχίες (καζακικά: аудандар‎ / awdandar; ενικός: аудан / awdan; ρωσικά: районы‎ / rayony; ενικός: район / ραγιόν ). Τρεις πόλεις, το Σιμκέντ, το Αλμάτι και η Αστάνα είναι ξεχωριστές πόλεις που δεν είναι μέρος της περιφέρειας που περιβάλλονται. Στις 16 Μαρτίου 2022 ο πρόεδρος του Καζακστάν Κασίμ-Ζομάρτ Τοκάγιεφ ανακοίνωσε ότι θα δημιουργηθούν τρεις νέες περιοχές.. Η νεοσύστατη Περιφέρεια Αμπάι δημιουργήθηκε από εδάφη της Περιφέρειας του Ανατολικού Καζακστάν με νέα πρωτεύουσα το Σεμέι. Επίσης η Περιφέρεια Ουλουτάι δημιουργήθηκε από εδάφη της Περιφέρειας Καραγκαντά με νέα πρωτεύουσα το Τζεζκαζγκάν και τέλος η Περιφέρεια Ζετισού δημιουργήθηκε από εδάφη που ανήκαν προηγουμένως στην Περιφέρεια Αλμάτι, με νέα πρωτεύουσα το Ταλντικοργκάν. Σε συνέχεια της διοικητικής μεταρρύθμισης, η πρώην πρωτεύουσα της Περιφέρειας Αλμάτι μεταφέρθηκε από το Ταλντικοργκάν στο Κονάγιεβ.

 ^1^1 Η Αστάνα και το Αλμάτι έχουν καθεστώς κρατικής σημασίας και δεν σχετίζονται με κάποια περιφέρεια. ^2^2 Η περιφέρεια Ατιράου και Δυτικού Καζακστάν ανήκουν μερικώς στην Ευρώπη, καθώς ο Ουράλης περνάει από το Ατιράου και το Οράλ, τα περιφερειακά κέντρα των παραπάνω περιφερειών. ^3^3 Το Μπαϊκονούρ έχει ειδικό καθεστώς καθώς είναι μισθωμένο στη Ρωσία με το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ μέχρι το 2050. Τα τελευταία 60 χρόνια, έχουν αλλάξει αρκετά τα σύνορα, όπως συγχωνεύσεις ή διασπάσεις (περιφέρεια Γκούργιεφ, διασπάστηκε σε Ατιράου και Μανγκιστάου), περιφέρεια Καραγκάντα (ενώθηκε με την περιφέρεια Τζεζκαζγκάν), περιφέρεια Ανατολικού Καζακστάν (ενώθηκε με την περιφέρεια Σεμιπαλατίνσκ), περιφέρεια Κοστανάι (ενώθηκε με την περιφέρεια Τουργκάι) και η περιφέρεια Τσελινογκράντ που ενώθηκε με την περιφέρεια Ακμόλα. Επίσης άλλαξαν τα ονόματα πολλών πόλεων όπως το Άλμα-Άτα που έγινε Αλμάτι. Το 1997, όταν έγινε η τελευταία αλλαγή περιφερειακών συνόρων, το 1999 έγιναν ορισμένες επιπλέον αλλαγές στα σύνορα μεταξύ των περιφερειών Βόρειου Καζακστάν και Ακμόλα, όπου μέρη της πρώην περιφέρειας Κοκσετάου έγιναν μέρη της περιφέρειας Ακμόλα. Έγιναν, για να χωρίσουν τους ρωσικούς πληθυσμούς και να μην υπάρχουν περιφέρειες με πλειοψηφεία Ρώσων.
Χάινριχ Άλντεγκρεβερ

Ο Χάινριχ Άλντεγκρεβερ (γερμ. Heinrich Aldegrever) ή αλλιώς Χίνρικ Τρίπενμαικερ (γερμ. Hinrik Trippenmäker) (1502-μεταξύ 1555 και 1561) υπήρξε Γερμανός χαλκοχαράκτης, ζωγράφος και σφραγιδοκόπτης της Αναγέννησης.

 Γεννήθηκε το 1502 στο Παντερμπόρν. Η μητέρα του λεγόταν Καταρίνα, και πατέρας του ήταν ο αστός Χέρμαν Τρίπενμαικερ, κατασκευαστής ξύλινων υποδημάτων. Μαθήτευσε ζωγράφος, μάλλον στο Ζοστ, αφού στη γενέτειρά του δεν φαίνεται να υπήρχε επαγγελματική ένωση ζωγράφων την εποχή εκείνη. Σε ηλικία 19 χρονών το 1521 πήγε στο Μύνστερ και εργάστηκε ως μαθητευόμενος στο ατελιέ του ζωγράφου Λούτκγερ τομ Ρινγκ του γηραιού. Εν συνεχεία περιόδευσε την Ολλανδία για να εξειδικευτεί όπως ήταν το συνήθειο την εποχή εκείνη. Επέστρεψε στην πατρίδα του και εργάστηκε στο Ζοστ. Γύρω στο έτος 1526-27 πολιτογραφήθηκε αστός στο Ζοστ και γράφτηκε στα μητρώα της επαγγελματικής ένωσης των εκεί ζωγράφων. Απεβίωσε μεταξύ των ετών 1555 και 1561. Επιλογή έργων Fritz, Rolf: Heinrich Aldegrever als Maler, Dortmund 1959 Heppe, Karl B.: Heinrich Aldegrever: die Kleinmeister und die Kunsthandwerker der Renaissance. - Unna: Kulturamt, 1986. - ISBN 3-924210-18-7 Kösters, Klaus (Hrsg.): Bilderstreit und Sinnenlust: Heinrich Aldegrever (1502-2002); Ausstellungskatalog. - Unna: MediaPrint-Verl., 2002. - ISBN 3-935019-65-3 Lorenz, Angelika (Hrsg.): Heinrich Aldegrever: Auswahlkatalog und Ausstellungskatalog mit Kupferstichen aus der Sammlung des Museums zu seinem 500. Geburtstag. - Münster: Westfälisches Landesmuseum für Kunst und Kulturgeschichte, 2002. - ISBN 3-88789-140-6 Karl Möseneder (Hrsg.): Zwischen Dürer und Raffael. Graphikserien Nürnberger Kleinmeister. Petersberg 2010. Παρουσίαση του έργου του Άλντεγκρέβερ Παρουσίαση έργων του Άλντεγκρέβερ
Χώρα Αρκαδίας

Η Χώρα είναι ημιορεινό χωριό της δημοτικής ενότητας Τροπαίων του δήμου Γορτυνίας. Βρίσκεται βορειοδυτικά από την Τρίπολη, κοντά στον ποταμό Λάδωνα, σε υψόμετρο 436 μέτρων. Απέχει από την Τρίπολη 110 χλμ. Έχει εδαφική επιφάνεια 19 τ.χλμ. Βρίσκεται 5 χλμ. από τον οδικό άξονα Τρίπολης-Ολυμπίας-Πύργου βόρεια του ποταμού Λάδωνα, με παράκαμψη 2 χλμ. μετά το Τουμπίτσι.

 Κύρια ασχολία των κατοίκων η γεωργία και η κτηνοτροφία. Τοπίο πράσινο με πεύκα, κυπαρίσσια, αυτοφυή φυτά και καλλιέργειες ελαιόδεντρων. Η εκκλησία του χωριού είναι ο Ιερός Ναός του Αγίου Αθανασίου, ο οποίος υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως. Κοντά στο χωριό βρίσκεται το γνωστό μοναστήρι της Τίμιας Ζώνης. Το χωριό είναι έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Στην κοινότητα ανήκουν επίσης οι οικισμοί Δωδεκάμετρο και Ελαία. Είναι το αρχαιότερο χωριό του τέως δήμου Θελπούσης. Ήταν η έδρα του δήμου από την ίδρυση του μέχρι το 1855 και από το 1870 μέχρι το 1912 πού καταργήθηκε ο δήμος Θελπούσης. Το χωριό εμφανίζεται στα Βενετικά αρχεία το 1698 με το όνομα Τσακοναίοι Χώρα και αργότερα στις αρχές του 18ου αιώνα με το σημερινό όνομα Χώρα. Σύμφωνα με τους ερευνητές Τσακονιές κατά τη βυζαντινή περίοδο ήταν οι στρατιωτικές φρουρές. Το χωριό σε απογραφή του 1698 έχει 23 οικογένειες και το 1815 στην απογραφή από τον Pouqueville 30 οικογένειες. Η Χώρα προσφέρει στην επανάσταση του 1821 με πιο γνωστό τον αγωνιστή Αθανάσιο Μπράμο. Μαύρη σελίδα για το χωριό είναι η εκτέλεση Ελλήνων πατριωτών από τον Ναζιστικό στρατό κατά την γερμανική κατοχή μέσα στην εκκλησία του χωριού. Δήμος Γορτυνίας, από την ιστοσελίδα: www.gortynia.gov.gr του Δήμου Γορτυνίας. Χώρα, από την ιστοσελίδα: arcadia.ceid.upatras.gr Χώρα Γορτυνίας, στο facebook. Χώρα Γορτυνίας. Ιερό Προσκύνημα Τιμίας Ζώνης Γορτυνίας, από την ιστοσελίδα: www.monastiria.gr
La Belle Ferronnière

Η La Belle Ferronnière είναι πίνακας, του οποίου η πατρότητα αποδίδεται στον Λεονάρντο ντα Βίντσι ή στη Σχολή του. Χρονολογείται στα 1495 - 1499 και φιλοξενείται στο Μουσείο του Λούβρου στο Παρίσι.

 Ο πίνακας μνημονεύεται για πρώτη φορά το 1642 σε έναν κατάλογο της βασιλικής συλλογής του Ανακτόρου Φονταινεμπλώ και αναφέρεται ως έργο του Λεονάρντο ντα Βίντσι, που εικονίζει μια Δούκισα της Μάντουα. Η πληροφορία αυτή όμως δεν διασταυρώνεται από τα χειρόγραφα του ντα Βίντσι, αφού δεν αναφέρουν τον ανυπόγραφο και αχρονολόγητο ετούτο πίνακα. Το όνομά του ο πίνακας το έλαβε αργότερα εκ παραδρομής. Στον ίδιο κατάλογο αναφέρεται επίσης ένα πορτραίτο της La Belle Ferronière, κάποιας αγνώστου ονόματος ερωμένης του Γάλλου βασιλιά Φραγκίσκου Α΄. Πιθανόν η ερωμένη αυτή να ήταν σύζυγος ή θυγατέρα κάποιου έμπορου σιδηρικών (γαλ. ferronnier), ή σύζυγος κάποιου δικηγόρου ονόματι Féron ή Le Ferron.Η σύγχυση των δύο πορτρέτων έγινε μάλλον στις αρχές του 18ου αιώνα, και έκτοτε το έργο του ντα Βίντσι αναφέρεται κυρίως με αυτό το όνομα, ή με περιγράφεται ως «Πορτρέτο μιας άγνωστης κυρίας». Η σύγχυση ίσως να έγινε λόγω του διαδήματος που φοράει η εικονιζόμενη γυναίκα. Πρόκειται για μια στενή ταινία σαν λουράκι με πολύτιμους λίθους που στολίζει το μέτωπο. Παρόμοια διαδήματα συναντούμε από τον 16ο αιώνα υπό το όνομα «Ferronière». Εκτός από την ερωμένη του βασιλιά, πιστεύεται ότι η εικονιζόμενη γυναίκα μπορεί να είναι κάποια από τα εξής ιστορικά πρόσωπα: η Λουκρέτσια Κριβέλλι (1452−1508), Σεσίλια Γκαλλεράνι (1473−1536), αμφότερες ερωμένες του Λουδοβίκο Σφόρτσα (1452−1508), ή η Μπεατρίς ντ' Εστέ (1475−1497), την οποία παντρεύτηκε ο Λουδοβίκος το 1491. Martin Kemp: Leonardo, C. H. Beck, München 2008, ISBN 978-3-406-56821-3 Charles Nicholl: Leonardo da Vinci – Die Biographie. S. Fischer, Frankfurt am Main 2006, ISBN 978-3-10-052405-8 Carlo Pedretti: Leonardo; a study in chronology and style. University of California Press, Berkeley 1973, ISBN 0-520-02420-6 Παρουσίαση του πίνακα „La Belle Ferronnière“ από το μουσείο του Λούβρου
Ισότοπα του πυριτίου

Το πυρίτιο (Si) έχει πολλά γνωστά ισότοπα με μαζικούς αριθμούς που κυμαίνονται από 22 έως 44. Σταθερά είναι το 28Si (το πιο άφθονο 92.23 %), το 29Si (4.67%) και το 30Si (3.1%). Το 32Si είναι ραδιενεργό και παράγεται από την κοσμική ακτινοβολία. Η ημιζωή του είναι περίπου 170 χρόνια (0.21 MeV) και διασπάται με β-διάσπαση προς 32P (που έχει ημιζωή 14.28 μέρες) και μετά προς 32S.

 Οι τιμές που σημειώνονται με # δεν είναι απόλυτα τεκμηριωμένες από πειραματικά δεδομένα, αλλά προέρχονται, τουλάχιστον εν μέρει, από θεωρητικά μοντέλα. Αμφίβολες τιμές spin είναι κλεισμένες σε παρενθέσεις. Οι αβεβαιότητες δίνονται επίσης σε παρενθέσεις, αφορώντας στα τελευταία ψηφία. Οι τιμές της αβεβαιότητας αναφέρονται στην φυσική διαφοροποίηση, εκτός από την ισοτοπική σύνθεση και την χαρακτηρισμένη ως πρότυπη ατομική μάζα από την IUPAC, που αυξάνουν τις αβεβαιότητες. Οι συντομογραφίες χρόνων ημιζωής (t1/2) σημαίνουν : a = χρόνια, d = μέρες, min = λεπτά, s = δευτερόλεπτα, 1 ms = 10-3 s, 1 μs = 10-6 s, 1 ns = 10-9 s. Ο εκθέτης m (ή m2, κλπ.), αναφέρεται σε πυρηνικό ισομερές του συγκεκριμένου ισοτόπου.