Τηλέτυπο

Το τηλέτυπο είναι μια ηλεκτρομηχανική συσκευή που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την αποστολή και τη λήψη δακτυλογραφημένων μηνυμάτων μέσω διαφόρων καναλιών επικοινωνίας, τόσο σε διαμορφώσεις από σημείο σε σημείο όσο και σε διαμορφώσεις προς πολλαπλά σημεία. Αρχικά χρησιμοποιήθηκαν στην τηλεγραφία, η οποία αναπτύχθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1830 και του 1840 ως η πρώτη χρήση της ηλεκτρικής μηχανικής, αν και τα τηλέτυπα δεν χρησιμοποιήθηκαν για τηλεγραφία παρά μόνο το 1887. Τα μηχανήματα προσαρμόστηκαν έτσι ώστε να παρέχουν διεπαφή χρήστη σε πρώιμους κεντρικούς υπολογιστές και μικροϋπολογιστές, στέλνοντας πληκτρολογημένα δεδομένα στον υπολογιστή και εκτυπώνοντας την απάντηση. Ορισμένα μοντέλα μπορούσαν επίσης να χρησιμοποιηθούν για τη δημιουργία διάτρητης ταινίας για την αποθήκευση δεδομένων (είτε από πληκτρολογημένα δεδομένα είτε από δεδομένα που λαμβάνονται από απομακρυσμένη πηγή) και για την ανάγνωση της ταινίας αυτής για τοπική εκτύπωση ή μετάδοση. Τα τηλέτυπα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν μια ποικιλία διαφορετικών μέσων επικοινωνίας. Σε αυτά περιλαμβάνονταν ένα απλό ζεύγος καλωδίων, ειδικά τηλεφωνικά κυκλώματα χωρίς μεταγωγή (μισθωμένες γραμμές), δίκτυα με μεταγωγή που λειτουργούσαν παρόμοια με το δημόσιο τηλεφωνικό δίκτυο (τέλεξ), καθώς και ραδιοφωνικές και μικροκυματικές συνδέσεις (τέλεξ στο ραδιόφωνο ή TOR). Ένας τηλέτυπο συνδεδεμένο με ένα μόντεμ μπορούσε επίσης να επικοινωνεί μέσω τυπικών δημόσιων τηλεφωνικών γραμμών. Αυτή η τελευταία διαμόρφωση χρησιμοποιήθηκε συχνά για τη σύνδεση τηλέτυπων με απομακρυσμένους υπολογιστές, ιδίως σε περιβάλλοντα με κοινή χρήση χρόνου. Τα τηλέτυπα έχουν αντικατασταθεί ως επί το πλείστον από πλήρως ηλεκτρονικά τερματικά υπολογιστών που συνήθως διαθέτουν οθόνη υπολογιστή αντί για εκτυπωτή . Τα τηλέτυπα εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται ευρέως στην αεροπορική βιομηχανία (βλ. AFTN και σύστημα τηλετύπου αεροπορικών εταιρειών), και παραλλαγές που ονομάζονται συσκευές τηλεπικοινωνιών για κωφούς (TDD) χρησιμοποιούνται από άτομα με προβλήματα ακοής για δακτυλογραφημένες επικοινωνίες μέσω συνηθισμένων τηλεφωνικών γραμμών.

 Το τηλέτυπο εξελίχθηκε μέσα από μια σειρά εφευρέσεων διαφόρων μηχανικών, μεταξύ των οποίων οι Σάμιουελ Μορς, Αλεξάντερ Μπέιν, Ρόιαλ Ερλ Χάους, Ντέιβιντ Έντουαρντ Χιουζ, Εμίλσμιτ και Φρέντερικ Μποντό, Ντόναλντ Μάρεϊ, Τσαρλς Λ. Κρουμ, Έντουαρντ Κλάιν Γ. Κριντ. Τα τηλέτυπα εφευρέθηκαν για να στέλνουν και να λαμβάνουν μηνύματα χωρίς την ανάγκη για χειριστές εκπαιδευμένους στη χρήση του κώδικα Μορς. Ένα σύστημα δύο τηλετύπων, με έναν χειριστή εκπαιδευμένο στη χρήση πληκτρολογίου, αντικατέστησε δύο εκπαιδευμένους χειριστές κώδικα Μορς. Το σύστημα του τηλέτυπου βελτίωσε την ταχύτητα και το χρόνο παράδοσης των μηνυμάτων, καθιστώντας δυνατή την αποστολή μηνυμάτων σε ολόκληρη τη χώρα με μικρή χειροκίνητη παρέμβαση.Υπήρξαν ορισμένες παράλληλες εξελίξεις και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού Ωκεανού. Το 1835 ο Σάμιουελ Μορς επινόησε έναν τηλέγραφο εγγραφής και γεννήθηκε ο κώδικας Μορς. Το όργανο του Μορς χρησιμοποιούσε ρεύμα για να μετατοπίσει τον οπλισμό ενός ηλεκτρομαγνήτη, ο οποίος μετακινούσε έναν δείκτη, καταγράφοντας έτσι τις διακοπές του ρεύματος. Ο Κουκ και ο Γουίτστοουν έλαβαν ένα βρετανικό δίπλωμα ευρεσιτεχνίας που κάλυπτε την τηλεγραφία το 1837 και ένα δεύτερο το 1840, το οποίο περιέγραφε έναν τηλέγραφο εκτύπωσης τύπων με ατσάλινα γράμματα στερεωμένα στις άκρες των πετάλων ενός περιστρεφόμενου ορειχάλκινου τροχού, που χτυπιόταν από ένα "ηλεκτρικό σφυρί" για την εκτύπωση λατινικών γραμμάτων μέσω ανθρακικού χαρτιού σε μια κινούμενη χάρτινη ταινία. Το 1841 ο Αλεξάντερ Μπέιν επινόησε μια ηλεκτρομαγνητική τηλεγραφική μηχανή εκτύπωσης. Χρησιμοποιούσε παλμούς ηλεκτρισμού που δημιουργούνταν από την περιστροφή ενός καντράν πάνω σε σημεία επαφής για να απελευθερώνει και να σταματάει έναν γραφομηχανισμό που περιστρεφόταν από ένα ρολόι με βάρος- ένας δεύτερος μηχανισμός με ρολόι περιστρέφοντας ένα τύμπανο καλυμμένο με ένα φύλλο χαρτιού το οποίο μετακινούσε αργά προς τα πάνω ώστε ο γραφομηχανισμός να εκτυπώνει τα σήματά του σε μια σπείρα. Το κρίσιμο ζήτημα ήταν να λειτουργούν συγχρονισμένα τα στοιχεία αποστολής και λήψης. Ο Μπέιν προσπάθησε να το επιτύχει αυτό χρησιμοποιώντας φυγοκεντρικούς ρυθμιστές για να ρυθμίζει στενά την ταχύτητα του ρολογιού. Πατενταρίστηκε, μαζί με άλλες συσκευές, την 21η Απριλίου του 1841.Μέχρι το 1846, η τηλεγραφική υπηρεσία Μορς λειτουργούσε μεταξύ της Ουάσιγκτον και της Νέας Υόρκης. Ο Ρόιαλ Ερλ Χάους κατοχύρωσε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας τον τηλεγραφικό εκτυπωτή την ίδια χρονιά. Συνέδεσε δύο πληκτρολόγια τύπου πιάνου 28 πλήκτρων με καλώδιο. Κάθε πλήκτρο του πιάνου αντιπροσώπευε ένα γράμμα του αλφαβήτου και όταν πατιόταν, το αντίστοιχο γράμμα εκτυπωνόταν στο άκρο λήψης. Ένα πλήκτρο "shift" έδινε σε κάθε κύριο πλήκτρο δύο προαιρετικές τιμές. Ένας δακτυλογράφος 56 χαρακτήρων στο άκρο αποστολής συγχρονιζόταν ώστε να συμπίπτει με έναν παρόμοιο δακτύλιο στο άκρο λήψης. Εάν το πλήκτρο που αντιστοιχούσε σε έναν συγκεκριμένο χαρακτήρα πατιόταν στον αρχικό σταθμό, ενεργοποιούσε τον γραφομηχανισμό στον απομακρυσμένο σταθμό ακριβώς όταν ο ίδιος χαρακτήρας μετακινούνταν στη θέση εκτύπωσης, με τρόπο παρόμοιο με τον (πολύ μεταγενέστερο) εκτυπωτή με τον τροχό μαργαρίτας. Ήταν έτσι ένα παράδειγμα ενός σύγχρονου συστήματος μετάδοσης δεδομένων. Ο εξοπλισμός του Χάους μπορούσε να μεταδίδει περίπου 40 άμεσα αναγνώσιμες λέξεις ανά λεπτό, αλλά ήταν δύσκολο να κατασκευαστεί μαζικά. Ο εκτυπωτής μπορούσε να αντιγράψει και να εκτυπώσει έως και 2. 000 λέξεις την ώρα. Η εφεύρεση αυτή τέθηκε για πρώτη φορά σε λειτουργία και εκτέθηκε στο Mechanics Institute της Νέας Υόρκης το 1844. Η λειτουργία των σταθερών τηλετύπων ξεκίνησε το 1849, όταν τέθηκε σε λειτουργία ένα κύκλωμα μεταξύ της Φιλαδέλφειας και της Νέας Υόρκης.Το 1855, ο Ντέιβιντ Έντουαρντ Χιουζ παρουσίασε μια βελτιωμένη μηχανή που βασίστηκε στο έργο του Ρόιαλ Ερλ Χάους. Σε λιγότερο από δύο χρόνια, μια σειρά από μικρές τηλεγραφικές εταιρείες, μεταξύ των οποίων και η Western Union στα πρώτα στάδια ανάπτυξης, ενώθηκαν για να σχηματίσουν μια μεγάλη εταιρεία - Western Union Telegraph Co. - για να συνεχίσουν την τηλεγραφική δραστηριότητα στο σύστημα Χιουζ.Στη Γαλλία, ο Εμίλ Μποντό σχεδίασε το 1874 ένα σύστημα με κώδικα πέντε μονάδων, το οποίο άρχισε να χρησιμοποιείται ευρέως στη χώρα αυτή από το 1877. Το Βρετανικό Ταχυδρομείο υιοθέτησε το σύστημα Μποντό για χρήση σε ένα απλό κύκλωμα μεταξύ Λονδίνου και Παρισιού το 1897 και στη συνέχεια έκανε σημαντική χρήση των συστημάτων Μποντό διπλής όψης στις εσωτερικές τηλεγραφικές υπηρεσίες του. Κατά τη διάρκεια του 1901, ο κώδικας του Μποντό τροποποιήθηκε από τον Ντόναλντ Μάρεϊ (1865-1945, με καταγωγή από τη Νέα Ζηλανδία), με αφορμή την ανάπτυξη ενός πληκτρολογίου που έμοιαζε με γραφομηχανή. Το σύστημα Μάρεϊ χρησιμοποιούσε ένα ενδιάμεσο στάδιο, ένα διάτρητο πληκτρολόγιο, το οποίο επέτρεπε σε έναν χειριστή να διατρήσει μια χαρτοταινία, και έναν πομπό ταινίας για την αποστολή του μηνύματος από τη διάτρητη ταινία. Στο άκρο λήψης της γραμμής, ένας μηχανισμός εκτύπωσης θα εκτύπωνε σε μια χαρτοταινία ή/και θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ένας επαναδιατρητικός μηχανισμός για τη δημιουργία ενός διάτρητου αντιγράφου του μηνύματος. Καθώς δεν υπήρχε πλέον άμεση συσχέτιση μεταξύ της κίνησης του χεριού του χειριστή και των μεταδιδόμενων ψηφίων, δεν υπήρχε ανησυχία για τη διάταξη του κώδικα ώστε να ελαχιστοποιηθεί η κόπωση του χειριστή, και αντίθετα ο Μάρεϊ σχεδίασε τον κώδικα ώστε να ελαχιστοποιήσει τη φθορά των μηχανημάτων, αναθέτοντας τους συνδυασμούς κωδικών με τις λιγότερες διάτρητες οπές στους πιο συχνά χρησιμοποιούμενους χαρακτήρες. Ο κώδικας Μάρεϊ εισήγαγε επίσης αυτό που έγινε γνωστό ως "format effectors" ή "χαρακτήρες ελέγχου" - τους κώδικες CR (Carriage Return) και LF (Line Feed). Μερικοί από τους κώδικες του Μποντό μετακινήθηκαν στις θέσεις όπου παρέμειναν έκτοτε: ο κώδικας NULL ή BLANK και ο κώδικας DEL. Το NULL/BLANK χρησιμοποιήθηκε ως κωδικός αδράνειας για την περίπτωση που δεν στέλνονταν μηνύματα.Στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1902, ο ηλεκτρολόγος μηχανικός Φρανκ Πιρν προσέγγισε τον Τζόι Μόρτον, επικεφαλής της Morton Salt, αναζητώντας έναν χορηγό για την έρευνα σχετικά με τις πρακτικές δυνατότητες ανάπτυξης ενός συστήματος τηλεγράφου εκτύπωσης. Ο Τζόι Μόρτον έπρεπε να διαπιστώσει αν αυτό άξιζε τον κόπο και συμβουλεύτηκε τον μηχανολόγο μηχανικό Τσαρλς Λ. Κρουμ, ο οποίος ήταν αντιπρόεδρος της Western Cold Storage Company. Ο Krum ενδιαφέρθηκε να βοηθήσει τον Πιρν, οπότε δημιουργήθηκε χώρος σε ένα εργαστήριο στη σοφίτα της Western Cold Storage. Ο Φρανκ Πιρν έχασε το ενδιαφέρον του για το έργο μετά από ένα χρόνο και έφυγε για να ασχοληθεί με τη διδασκαλία. Ο Krum ήταν διατεθειμένος να συνεχίσει το έργο του Πιρν και τον Αύγουστο του 1903 κατέθεσε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για έναν "εκτυπωτή σελίδων με μπάρα τύπου". Το 1904, ο Κρουμ κατέθεσε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για μια "τηλεγραφική μηχανή εκτύπωσης με τροχό τύπου", το οποίο εκδόθηκε τον Αύγουστο του 1907. Το 1906 ο γιος του Τσαρλς Κρουμ, Χάουαρντ Κρουμ, συμμετείχε στο έργο του πατέρα του. Ο Χάουαρντ ήταν αυτός που ανέπτυξε και κατοχύρωσε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας τη μέθοδο συγχρονισμού start-stop για τα κωδικοποιημένα τηλεγραφικά συστήματα, η οποία κατέστησε δυνατή την ανάπτυξη του πρακτικού τηλεγραφικού εκτυπωτή.Το 1908, η εταιρεία Morkrum Company (που δημιουργήθηκε από τους Τζόι Μόρτον και Τσαρλς Κρουμ) παρήγαγε έναν τηλεγραφητή που λειτουργούσε και ονομάστηκε Morkrum Printing Telegraph, ο οποίος δοκιμάστηκε στο πεδίο με τον σιδηρόδρομο Alton Railroad. Το 1910, η εταιρεία Morkrum σχεδίασε και εγκατέστησε το πρώτο εμπορικό σύστημα τηλεγραφημάτων στις γραμμές της Postal Telegraph Company μεταξύ Βοστώνης και Νέας Υόρκης, χρησιμοποιώντας την "έκδοση μπλε κώδικα" του τηλεγράφου εκτύπωσης Morkrum.Το 1916, ο Έντουαρντ Κλάινσμιτ κατέθεσε αίτηση για δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για έναν εκτυπωτή σελίδων με μπάρα τύπου. Το 1919, λίγο μετά την απόκτηση του διπλώματος ευρεσιτεχνίας από την εταιρεία Morkrum για τη μέθοδο συγχρονισμού start-stop για συστήματα κωδικοποιημένων τηλεγραφημάτων, η οποία κατέστησε δυνατή τη δημιουργία του πρακτικού τηλεγραφητή, ο Κλάινσμιτ κατέθεσε αίτηση με τίτλο "Method of and Apparatus for Operating Printing Telegraphs", η οποία περιλάμβανε μια βελτιωμένη μέθοδο start-stop. Η βασική διαδικασία start-stop, ωστόσο, είναι πολύ παλαιότερη από τις εφευρέσεις του Κλάινσμιτ και της Morkrum. Είχε ήδη προταθεί από τον Ντ' Αρλικούρτ το 1870.Αντί να σπαταλούν χρόνο και χρήμα σε διαμάχες για την πατέντα της μεθόδου start-stop, η εταιρεία Κλάινσμιτ και η εταιρεία Morkrum αποφάσισαν να ενωθούν και να σχηματίσουν την εταιρεία Morkrum-Kleinschmidt το 1924. Η νέα εταιρεία συνδύασε τα καλύτερα χαρακτηριστικά και των δύο μηχανημάτων τους σε έναν νέο εκτυπωτή με γραφομηχανή, για τον οποίο οι Κλάινσμιτ, Χάουαρντ Κρουμ και Στέρλινγκ Μόρτον απέκτησαν από κοινού δίπλωμα ευρεσιτεχνίας. Το 1924 η βρετανική εταιρεία Creed & Company, που ιδρύθηκε από τον Φρέντερικ Τζορτζ Κριντ, εισήλθε στον τομέα των τηλεεκτυπωτών με το μοντέλο 1P, έναν εκτυπωτή σελίδων, το οποίο σύντομα αντικαταστάθηκε από το βελτιωμένο μοντέλο 2P. Το 1925 ο Κριντ απέκτησε τα διπλώματα ευρεσιτεχνίας για τον κώδικα Μάρεϊ του Ντόναλντ Μάρεϊ, έναν εξορθολογισμένο κώδικα Μποντό. Ο εκτυπωτής ταινιών Model 3, η πρώτη συνδυασμένη μηχανή start-stop του Κριντ, παρουσιάστηκε το 1927 για την υπηρεσία τηλεγραφημάτων του ταχυδρομείου. Αυτό το μηχάνημα εκτύπωνε τα λαμβανόμενα μηνύματα απευθείας σε ταινία από κόλλα χαρτιού με ρυθμό 65 λέξεων ανά λεπτό. Ο Κριντ δημιούργησε το πρώτο του διάτρητο πληκτρολόγιο, το οποίο χρησιμοποιούσε πεπιεσμένο αέρα για να ανοίγει τις τρύπες. Δημιούργησε επίσης ένα διατρητικό παραλαβής και έναν εκτυπωτή. Ο επαναδιατρητής διέτρησε τα εισερχόμενα σήματα Μορς σε χαρτοταινία και ο εκτυπωτής αποκωδικοποίησε την ταινία αυτή για να παράγει αλφαριθμητικούς χαρακτήρες σε απλό χαρτί. Αυτό ήταν η απαρχή του Αυτόματου Συστήματος Εκτύπωσης Υψηλής Ταχύτητας Κριντ, το οποίο μπορούσε να τρέξει με την πρωτοφανή ταχύτητα των 200 λέξεων ανά λεπτό. Το σύστημά του υιοθετήθηκε από την Daily Mail για την καθημερινή μετάδοση του περιεχομένου της εφημερίδας. Ο τηλεεκτυπωτής Creed Model 7 για εκτύπωση σελίδων παρουσιάστηκε το 1931 και χρησιμοποιήθηκε για την υπηρεσία Telex στην ενδοχώρα. Λειτουργούσε με ταχύτητα 50 baud, περίπου 66 λέξεις το λεπτό, χρησιμοποιώντας έναν κώδικα βασισμένο στον κώδικα Μάρεϊ.Το 1928 εγκαταστάθηκε ένα σύστημα τηλέτυπου στο Γραφείο Φάρων, Τμήμα Αερομεταφορών, Σύστημα ραδιοφωνικών σταθμών αερομεταφορών του Σταθμού Υπηρεσίας Πτήσεων, το οποίο μετέφερε διοικητικά μηνύματα, πληροφορίες πτήσεων και δελτία καιρού. Μέχρι το 1938, το δίκτυο τηλέτυπων, το οποίο διαχειριζόταν την κυκλοφορία των μετεωρολογικών δεδομένων, εκτεινόταν σε 20. 000 μίλια, καλύπτοντας και τις 48 πολιτείες εκτός από το Μέιν, το Νιου Χαμσάιρ και τη Νότια Ντακότα. Υπήρχαν τουλάχιστον πέντε κύριοι τύποι δικτύων τηλετύπων: Συστήματα ανταλλαγής, όπως το Telex και το TWX, δημιούργησαν ένα κύκλωμα πραγματικού χρόνου μεταξύ δύο μηχανημάτων, έτσι ώστε οτιδήποτε πληκτρολογούνταν στο ένα μηχάνημα να εμφανίζεται αμέσως στο άλλο άκρο. Τα συστήματα των ΗΠΑ και του Ηνωμένου Βασιλείου διέθεταν τηλεφωνικές κλήσεις, και πριν από το 1981 πέντε κωδικοί περιοχής του βορειοαμερικανικού σχεδίου αριθμοδότησης (NANPA) ήταν δεσμευμένοι για χρήση από τηλέτυπα. Τα γερμανικά συστήματα έκαναν "κλήση" μέσω του πληκτρολογίου. Ήταν δυνατή η δακτυλογραφημένη "συνομιλία", αλλά επειδή η χρέωση γινόταν με σύνδεση, ήταν σύνηθες να προετοιμάζονται εκ των προτέρων τα μηνύματα σε χαρτοταινία και να μεταδίδονται χωρίς παύσεις για δακτυλογράφηση. Τα δίκτυα μισθωμένων γραμμών και ραδιοτηλετύπων, διατεταγμένα σε διαμορφώσεις σημείου προς σημείο ή/και πολλαπλών σημείων, υποστήριζαν εφαρμογές επεξεργασίας δεδομένων για την κυβέρνηση και τη βιομηχανία, όπως η ενσωμάτωση των τμημάτων λογιστηρίου, τιμολόγησης, διαχείρισης, παραγωγής, αγορών, πωλήσεων, αποστολής και παραλαβής εντός ενός οργανισμού για την επιτάχυνση των εσωτερικών επικοινωνιών. Τα συστήματα μεταγωγής μηνυμάτων αποτελούσαν μια πρώιμη μορφή ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, χρησιμοποιώντας ηλεκτρομηχανικό εξοπλισμό. Βλέπε Telegram, Western Union, Plan 55-A. Οι στρατιωτικές οργανώσεις είχαν παρόμοια αλλά ξεχωριστά συστήματα, όπως το Autodin. Συστήματα εκπομπής, όπως η διανομή μετεωρολογικών πληροφοριών και τα "καλωδιακά δελτία ειδήσεων", τα οποία λαμβάνονταν με "καλωδιακά μηχανήματα". Παραδείγματα λειτουργούσαν το Associated Press, η Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία, το Reuters και η United Press (αργότερα UPI). Οι πληροφορίες εκτυπώνονταν σε τηλέτυπα μόνο για λήψη, χωρίς πληκτρολόγια ή καντράν. Συστήματα "βρόχου", όπου οτιδήποτε πληκτρολογείται σε οποιοδήποτε μηχάνημα του βρόχου εκτυπώνεται σε όλα τα μηχανήματα. Τα αμερικανικά αστυνομικά τμήματα χρησιμοποιούσαν τέτοια συστήματα για τη διασύνδεση των περιφερειών. Τα περισσότερα τηλέτυπα χρησιμοποιούσαν το Διεθνές Τηλεγραφικό Αλφάβητο Νο 2 (ITA2) των 5 bit. Αυτό περιόρισε το σύνολο χαρακτήρων σε 32 κωδικούς (25 = 32). Για να πληκτρολογήσει κανείς αριθμούς και ειδικούς χαρακτήρες έπρεπε να χρησιμοποιεί το πλήκτρο αλλαγής "FIGS" (για "φιγούρες"). Οι ειδικές εκδόσεις των τηλετύπων διέθεταν χαρακτήρες FIGS για ειδικές εφαρμογές, όπως τα σύμβολα καιρού για τα δελτία καιρού. Η ποιότητα εκτύπωσης ήταν φτωχή για τα σύγχρονα δεδομένα. Ο κώδικας ITA2 χρησιμοποιήθηκε ασύγχρονα με start και stop bits: ο ασύγχρονος σχεδιασμός του κώδικα ήταν στενά συνδεδεμένος με τον ηλεκτρομηχανικό σχεδιασμό start-stop των τηλετύπων. (Τα πρώτα συστήματα χρησιμοποιούσαν σύγχρονους κώδικες, αλλά ήταν δύσκολο να συγχρονιστούν μηχανικά). Άλλοι κωδικοί, όπως οι FIELDATA και Flexowriter, εισήχθησαν αλλά δεν έγιναν ποτέ τόσο δημοφιλείς όσο ο ITA2. Το σήμα και το διάστημα είναι όροι που περιγράφουν τα λογικά επίπεδα στα κυκλώματα των τηλετύπων. Ο εγγενής τρόπος επικοινωνίας για ένα τηλέτυπο είναι ένα απλό κύκλωμα συνεχούς ρεύματος σειράς που διακόπτεται, όπως ένα περιστροφικό καντράν διακόπτει ένα τηλεφωνικό σήμα. Η συνθήκη σήμανσης είναι όταν το κύκλωμα είναι κλειστό (ρέει ρεύμα), η συνθήκη διαχωρισμού είναι όταν το κύκλωμα είναι ανοικτό (δεν ρέει ρεύμα). Η κατάσταση "αδράνειας" του κυκλώματος είναι μια συνεχής κατάσταση σήμανσης, με την έναρξη ενός χαρακτήρα να σηματοδοτείται από ένα "bit έναρξης", το οποίο είναι πάντα ένα κενό. Μετά το bit έναρξης, ο χαρακτήρας αντιπροσωπεύεται από έναν σταθερό αριθμό bits, όπως 5 bits στον κώδικα ITA2, καθένα από τα οποία είναι είτε ένα σήμα είτε ένα κενό για να υποδηλώσει τον συγκεκριμένο χαρακτήρα ή τη λειτουργία της μηχανής. Μετά τα bits του χαρακτήρα, η μηχανή αποστολής στέλνει ένα ή περισσότερα stop bits. Τα stop bits επισημαίνονται, ώστε να είναι διακριτά από το επόμενο start bit. Εάν ο αποστολέας δεν έχει τίποτα άλλο να στείλει, η γραμμή παραμένει απλώς στην κατάσταση σήμανσης (σαν να πρόκειται για μια συνεχή σειρά από stop bits) μέχρι ένα μεταγενέστερο κενό να υποδηλώνει την έναρξη του επόμενου χαρακτήρα. Ο χρόνος μεταξύ των χαρακτήρων δεν χρειάζεται να είναι ακέραιο πολλαπλάσιο του χρόνου bit, αλλά πρέπει να είναι τουλάχιστον ο ελάχιστος αριθμός stop bits που απαιτεί η μηχανή λήψης. Όταν η γραμμή διακόπτεται, η συνεχής απόσταση (ανοικτό κύκλωμα, χωρίς ροή ρεύματος) αναγκάζει ένα τηλέτυπο λήψης να κάνει συνεχείς κύκλους, ακόμη και όταν δεν υπάρχουν stop bits. Δεν εκτυπώνει τίποτα επειδή οι χαρακτήρες που λαμβάνονται είναι όλοι μηδενικοί, ο χαρακτήρας μηδέν ITA2 blank (ή ASCII). Τα κυκλώματα τηλεεκτυπωτή μισθώνονταν γενικά από έναν κοινό φορέα επικοινωνιών και αποτελούνταν από συνήθη τηλεφωνικά καλώδια που εκτείνονταν από το τηλέτυπο που βρισκόταν στην τοποθεσία του πελάτη στο κεντρικό γραφείο του κοινού φορέα. Αυτά τα κυκλώματα τηλεεκτυπωτή συνδέονταν με εξοπλισμό μεταγωγής στο κεντρικό γραφείο για την υπηρεσία Telex και TWX. Τα κυκλώματα τηλεεκτυπωτών ιδιωτικής γραμμής δεν ήταν απευθείας συνδεδεμένα με τον εξοπλισμό μεταγωγής. Αντ' αυτού, αυτά τα κυκλώματα ιδιωτικών γραμμών συνδέονταν σε κόμβους δικτύου και επαναλήπτες που διαμορφώνονταν έτσι ώστε να παρέχουν υπηρεσία από σημείο σε σημείο ή από σημείο σε πολλαπλά σημεία. Περισσότερα από δύο τηλέτυπα μπορούσαν να συνδεθούν στο ίδιο καλωδιακό κύκλωμα μέσω βρόχου ρεύματος. Τα παλαιότερα τηλέτυπα είχαν τρεις σειρές πλήκτρων και υποστήριζαν μόνο κεφαλαία γράμματα. Χρησιμοποιούσαν τον κώδικα ITA2 των 5 bit και γενικά λειτουργούσαν με 60 έως 100 λέξεις ανά λεπτό. Οι μεταγενέστεροι τηλεεκτυπωτές, συγκεκριμένα το μοντέλο 33 της Teletype, χρησιμοποιούσαν τον κώδικα ASCII, μια καινοτομία που άρχισε να χρησιμοποιείται ευρέως τη δεκαετία του 1960, καθώς οι υπολογιστές έγιναν ευρύτερα διαθέσιμοι. Ο όρος "ταχύτητα", ο οποίος προορίζεται να είναι περίπου συγκρίσιμος με τις λέξεις ανά λεπτό, είναι ο τυπικός όρος που εισήγαγε η Western Union για τον μηχανικό ρυθμό μετάδοσης δεδομένων με τη χρήση του κώδικα ITA2 των 5 bit, ο οποίος ήταν δημοφιλής στη δεκαετία του 1940 και για αρκετές δεκαετίες στη συνέχεια. Ένα τέτοιο μηχάνημα θα έστελνε 1 bit εκκίνησης, 5 bit δεδομένων και 1,42 bit στοπ. Αυτός ο ασυνήθιστος χρόνος stop bit είναι στην πραγματικότητα μια περίοδος ανάπαυσης που επιτρέπει στον μηχανικό μηχανισμό εκτύπωσης να συγχρονιστεί σε περίπτωση λήψης αλλοιωμένου σήματος. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα σε ραδιοκυκλώματα υψηλών συχνοτήτων όπου υπάρχει επιλεκτική εξασθένιση. Η επιλεκτική εξασθένιση προκαλεί το πλάτος του σήματος σήμανσης να είναι τυχαία διαφορετικό από το πλάτος του σήματος χώρου. Η επιλεκτική εξασθένιση ή η εξασθένιση Rayleigh μπορεί να προκαλέσει την τυχαία και ανεξάρτητη εξασθένιση δύο φορέων σε διαφορετικά βάθη. Δεδομένου ότι ο σύγχρονος εξοπλισμός των υπολογιστών δεν μπορεί εύκολα να παράγει 1,42 bit για την περίοδο διακοπής, η κοινή πρακτική είναι είτε να προσεγγίζεται με 1,5 bit είτε να αποστέλλονται 2,0 bit ενώ δέχονται 1,0 bit για τη λήψη. Για παράδειγμα, ένα μηχάνημα "60 ταχυτήτων" έχει ταχύτητα 45,5 baud (22,0 ms ανά bit), ένα μηχάνημα "66 ταχυτήτων" έχει ταχύτητα 50,0 baud (20,0 ms ανά bit), ένα μηχάνημα "75 ταχυτήτων" έχει ταχύτητα 56,9 baud (17,5 ms ανά bit), ένα μηχάνημα "100 ταχυτήτων" έχει ταχύτητα 74,2 baud (13,5 ms ανά bit) και ένα μηχάνημα "133 ταχυτήτων" έχει ταχύτητα 100,0 baud (10,0 ms ανά bit). Η ταχύτητα 60 έγινε το de facto πρότυπο για τη λειτουργία RTTY των ραδιοερασιτεχνών λόγω της ευρείας διαθεσιμότητας εξοπλισμού με αυτή την ταχύτητα και των περιορισμών της Ομοσπονδιακής Επιτροπής Επικοινωνιών των ΗΠΑ (FCC) μόνο για την ταχύτητα 60 από το 1953 έως το 1972. Telex, καλώδια ειδησεογραφικών πρακτορείων και παρόμοιες υπηρεσίες που χρησιμοποιούνται συνήθως 66 υπηρεσίες ταχύτητας. Υπήρξε κάποια μετάβαση σε ταχύτητες 75 και 100 καθώς εισήχθησαν πιο αξιόπιστες συσκευές. Ωστόσο, οι περιορισμοί της μετάδοσης HF, όπως τα υπερβολικά ποσοστά σφαλμάτων λόγω της παραμόρφωσης πολλαπλών διαδρομών και η φύση της ιονοσφαιρικής διάδοσης, κράτησαν πολλούς χρήστες στις ταχύτητες 60 και 66. Οι περισσότερες ηχογραφήσεις που υπάρχουν σήμερα είναι από τηλέτυπα που λειτουργούν με 60 λέξεις ανά λεπτό, και κυρίως από το Teletype Model 15. Ένα άλλο μέτρο της ταχύτητας ενός τηλετύπου ήταν οι συνολικές "λειτουργίες ανά λεπτό (OPM)". Για παράδειγμα, η ταχύτητα 60 ήταν συνήθως 368 OPM, η ταχύτητα 66 ήταν 404 OPM, η ταχύτητα 75 ήταν 460 OPM και η ταχύτητα 100 ήταν 600 OPM. Τα τέλεξ της Western Union ήταν συνήθως ρυθμισμένα σε 390 OPM, με 7,0 συνολικά bit αντί για τα συνηθισμένα 7,42 bit. Τόσο τα τηλεγραφικά γραφεία όσο και τα ιδιωτικά τηλεγραφικά γραφεία διέθεταν καμπάνες για να σηματοδοτούν σημαντικά εισερχόμενα μηνύματα και μπορούσαν να χτυπούν 24 ώρες το 24ωρο, ενώ το ρεύμα ήταν ενεργοποιημένο. Για παράδειγμα, το χτύπημα 4 κουδουνιών στα μηχανήματα της τηλεγραφικής υπηρεσίας UPI σήμαινε ένα "επείγον" μήνυμα, 5 κουδούνια ήταν ένα "δελτίο" και 10 κουδούνια ήταν ένα FLASH, που χρησιμοποιούνταν μόνο για πολύ σημαντικές ειδήσεις, όπως η δολοφονία του Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι. Το κύκλωμα του τηλέτυπου ήταν συχνά συνδεδεμένο με ένα διάτρητο (ή "reperforator") και έναν αναγνώστη ταινιών χαρτιού 5-bit, επιτρέποντας την επαναποστολή των μηνυμάτων που ελήφθησαν σε άλλο κύκλωμα. Πολύπλοκα στρατιωτικά και εμπορικά δίκτυα επικοινωνιών κατασκευάστηκαν με τη χρήση αυτής της τεχνολογίας. Τα κέντρα μηνυμάτων διέθεταν σειρές τηλετύπων και μεγάλα ράφια για τις χάρτινες ταινίες που περίμεναν τη μετάδοση. Οι ειδικευμένοι χειριστές μπορούσαν να διαβάσουν τον κωδικό προτεραιότητας από το μοτίβο της τρύπας και θα μπορούσαν ακόμη και να τροφοδοτήσουν μια ταινία "FLASH PRIORITY" σε έναν αναγνώστη, ενώ αυτή έβγαινε ακόμη από το μηχάνημα διάτρησης. Η κυκλοφορία ρουτίνας έπρεπε συχνά να περιμένει ώρες για αναμετάδοση. Πολλά τηλέτυπα είχαν ενσωματωμένες συσκευές ανάγνωσης και διάτρησης χαρτοταινιών, επιτρέποντας την αποθήκευση μηνυμάτων σε μορφή αναγνώσιμη από μηχανήματα και την επεξεργασία τους εκτός γραμμής. Η επικοινωνία μέσω ασυρμάτου, γνωστή ως ραδιοτηλετυπία ή RTTY (προφέρεται ritty), ήταν επίσης συνηθισμένη, ιδίως μεταξύ των στρατιωτικών χρηστών. Τα πλοία, οι σταθμοί διοίκησης (κινητοί, σταθεροί, ακόμη και αερομεταφερόμενοι) και οι μονάδες διοικητικής μέριμνας επωφελήθηκαν από την ικανότητα των χειριστών να στέλνουν αξιόπιστες και ακριβείς πληροφορίες με ελάχιστη εκπαίδευση. Οι ραδιοερασιτέχνες συνεχίζουν να χρησιμοποιούν αυτόν τον τρόπο επικοινωνίας σήμερα, αν και οι περισσότεροι χρησιμοποιούν γεννήτριες ήχου με διεπαφή υπολογιστή και όχι παλαιό εξοπλισμό τηλεεκτυπωτή. Στην κοινότητα των ραδιοερασιτεχνών χρησιμοποιούνται πολυάριθμοι τρόποι, από την αρχική μορφή ITA2 έως πιο σύγχρονες, ταχύτερες μορφές, οι οποίες περιλαμβάνουν έλεγχο των χαρακτήρων για σφάλματα. Μια γραφομηχανή ή ένας ηλεκτρομηχανικός εκτυπωτής μπορεί να εκτυπώσει χαρακτήρες σε χαρτί και να εκτελέσει λειτουργίες όπως η μετακίνηση του καροτσιού πίσω στο αριστερό περιθώριο της ίδιας γραμμής (επιστροφή καροτσιού), η προώθηση στην ίδια στήλη της επόμενης γραμμής (τροφοδοσία γραμμής) κ. ο. κ. Οι εντολές για τον έλεγχο των μη εκτυπωτικών λειτουργιών μεταδίδονταν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο όπως οι εκτυπώσιμοι χαρακτήρες, στέλνοντας χαρακτήρες ελέγχου με καθορισμένες λειτουργίες (π. χ. ο χαρακτήρας τροφοδοσίας γραμμής ανάγκαζε το καροτσάκι να μετακινηθεί στην ίδια θέση στην επόμενη γραμμή) στα τηλέτυπα. Στη σύγχρονη πληροφορική και τις επικοινωνίες μερικοί χαρακτήρες ελέγχου, όπως η επιστροφή μεταφοράς και η τροφοδοσία γραμμής, έχουν διατηρήσει τις αρχικές τους λειτουργίες (αν και συχνά υλοποιούνται σε λογισμικό αντί να ενεργοποιούν ηλεκτρομηχανικούς μηχανισμούς για την κίνηση ενός φυσικού καροτσιού εκτυπωτή), αλλά πολλοί άλλοι δεν απαιτούνται πλέον και χρησιμοποιούνται για άλλους σκοπούς. Ορισμένα τηλέτυπα διέθεταν ένα πλήκτρο "Εδώ είναι", το οποίο μετέδιδε μια σταθερή ακολουθία 20 ή 22 χαρακτήρων, προγραμματιζόμενη με το σπάσιμο των καρτελών από ένα τύμπανο. Αυτή η ακολουθία θα μπορούσε επίσης να μεταδοθεί αυτόματα με τη λήψη ενός σήματος ENQ (έλεγχος E), εάν είναι ενεργοποιημένο. Ο χειριστής μπορούσε να πατήσει το πλήκτρο για να στείλει το αναγνωριστικό του σταθμού στο άλλο άκρο ή ο απομακρυσμένος σταθμός μπορούσε να ενεργοποιήσει τη μετάδοσή του στέλνοντας τον χαρακτήρα ENQ, ρωτώντας ουσιαστικά "ποιος είσαι;" Η British Creed & Company κατασκεύασε τηλέτυπα για την υπηρεσία τηλετύπων του GPO. Creed model 7 (τηλέτυπο εκτύπωσης σελίδων που παρουσιάστηκε το 1931) Creed μοντέλο 7B (τηλέτυπο εκτύπωσης σελίδων 50 baud) Creed μοντέλο 7E (τηλέτυπο εκτύπωσης σελίδων με κάμερα επικάλυψης και αποστασιόμετρο) Creed μοντέλο 7/TR (μη εκτυπωτική τηλετυπωτική συσκευή επαναδιάτρησης) Creed model 54 (τηλέτυπο εκτύπωσης σελίδων που παρουσιάστηκε το 1954) Creed model 75 (τηλέτυπο εκτύπωσης σελίδων που παρουσιάστηκε το 1958) Creed model 85 (εκτυπωτική συσκευή επαναδιάτρησης που εισήχθη το 1948) Creed model 86 (εκτυπωτική συσκευή επαναδιάτρησης με χρήση ταινίας πλάτους 7/8") Creed model 444 (τηλεεκτυπωτής εκτύπωσης σελίδων που εισήχθη το 1966, GPO type 15) Το τηλέτυπο Gretag ETK-47 που αναπτύχθηκε στην Ελβετία από τον Edgar Gretener το 1947 χρησιμοποιεί μια μέθοδο μετάδοσης 14-bit start-stop, παρόμοια με τον κώδικα 5-bit που χρησιμοποιείται από άλλα τηλέτυπα. Ωστόσο, αντί για μια περισσότερο ή λιγότερο αυθαίρετη αντιστοίχιση μεταξύ κωδικών 5-bit και γραμμάτων του λατινικού αλφαβήτου, όλοι οι χαρακτήρες (γράμματα, ψηφία και σημεία στίξης) που εκτυπώνονται από την ETK είναι κατασκευασμένοι από 14 βασικά στοιχεία σε μια κεφαλή εκτύπωσης, πολύ παρόμοια με τα 14 στοιχεία σε μια σύγχρονη οθόνη δεκατεσσάρων τμημάτων, καθένα από τα οποία επιλέγεται ανεξάρτητα από ένα από τα 14 bits κατά τη μετάδοση. Επειδή δεν χρησιμοποιεί ένα σταθερό σύνολο χαρακτήρων, αλλά αντιθέτως δημιουργεί χαρακτήρες από μικρότερα στοιχεία, το στοιχείο εκτύπωσης ETK δεν απαιτεί τροποποίηση για την εναλλαγή μεταξύ λατινικών, κυριλλικών και ελληνικών χαρακτήρων. Το 1931, ο Αμερικανός εφευρέτης Έντουαρντ Κλάινσμιτ δημιούργησε την Kleinschmidt Labs για να ακολουθήσει ένα διαφορετικό σχέδιο τηλεεκτυπωτή. Το 1944 η Kleinschmidt Labs παρουσίασε την ελαφριά μονάδα της στο Σώμα Σηματοδότησης και το 1949 το σχέδιό της υιοθετήθηκε για τις φορητές ανάγκες του στρατού. Το 1956, η Kleinschmidt Labs συγχωνεύθηκε με την Smith-Corona, η οποία στη συνέχεια συγχωνεύθηκε με την Marchant Calculating Machine Co. , σχηματίζοντας την SCM Corporation. Μέχρι το 1979, το τμήμα Kleinschmidt είχε στραφεί στην ηλεκτρονική ανταλλαγή δεδομένων και είχε απομακρυνθεί από τα μηχανικά προϊόντα. Οι μηχανές Kleinschmidt, με κύριο πελάτη το στρατό, χρησιμοποιούσαν τυποποιημένες στρατιωτικές ονομασίες για τις μηχανές τους. Το τηλέτυπο αναγνωριζόταν με ονομασίες όπως TT-4/FG, ενώ τα "σύνολα" επικοινωνίας στα οποία μπορεί να ανήκε ένα τηλέτυπο χρησιμοποιούσαν γενικά το τυπικό σύστημα ονομασίας του στρατού/ναυτικού, όπως AN/FGC-25. Περιλαμβάνει το τηλέτυπο Kleinschmidt TT-117/FG και τον επαναδιατυπωτή ταινιών TT-179/FG. Η Morkrum πραγματοποίησε την πρώτη εμπορική εγκατάσταση ενός τηλεγράφου εκτύπωσης με την Postal Telegraph Company στη Βοστώνη και τη Νέα Υόρκη το 1910. Έγινε δημοφιλής στους σιδηροδρόμους και το Associated Press την υιοθέτησε το 1914 για την τηλεγραφική του υπηρεσία. Η Morkrum συγχωνεύθηκε με την ανταγωνιστική Kleinschmidt Electric Company και έγινε η Morkrum-Kleinschmidt Corporation λίγο πριν μετονομαστεί σε Teletype Corporation. Η ιταλική εταιρεία κατασκευής εξοπλισμού γραφείου Olivetti (ιδρύθηκε το 1908) άρχισε να κατασκευάζει τηλέτυπα προκειμένου να εφοδιάσει τα ιταλικά ταχυδρομεία με σύγχρονο εξοπλισμό για την αποστολή και τη λήψη τηλεγραφημάτων. Τα πρώτα μοντέλα δακτυλογραφούσαν σε μια χάρτινη κορδέλα, η οποία στη συνέχεια κόπηκε και κολλήθηκε σε φόρμες τηλεγραφημάτων. Olivetti T1 (1938–1948) Olivetti T2 (1948–1968) Olivetti Te300 (1968–1975) Olivetti Te400 (1975–1991) Siemens & Halske, μετέπειτα Siemens AG, γερμανική εταιρεία που ιδρύθηκε το 1897. Teleprinter Model 100 Ser 1 (τέλος της δεκαετίας του 1950) - Χρησιμοποιείται για υπηρεσίες Telex Teleprinter Model 100 Ser. 11 - Μεταγενέστερη έκδοση με μικρές αλλαγές Μοντέλο τηλέτυπου T100 μοντέλα ND (μονό ρεύμα) NDL (διπλό ρεύμα) Τηλέτυπο μοντέλο T 150 (ηλεκτρομηχανικός) Offline διάτρηση ταινίας για τη δημιουργία μηνυμάτων Τηλέτυπο T 1000 ηλεκτρονικός τηλεεκτυπωτής (βασισμένος σε επεξεργαστή) 50-75-100 Bd. Συσκευές διάτρησης ταινιών και αναγνώστη ND/NDL/SEU Μοντέλο V21modem Teleprinter T 1000 Μονάδες μόνο για λήψη, όπως χρησιμοποιούνται από τις αίθουσες ειδήσεων για μη επεξεργασμένες τροφοδοσίες SAPA/Reuters/AP κ. λπ. Τηλέτυπο T 1200 ηλεκτρονικός τηλεεκτυπωτής (με επεξεργαστή) 50-75-100-200 Bd. Πράσινη οθόνη κειμένου LED, 1. 44M 3. 5" δισκέτα ("stiffy"), εξάρτημα Τηλέτυπο PC-Telex με ειδικό εκτυπωτή dot matrix Συνδεδεμένος σε συμβατό υπολογιστή IBM (όπως χρησιμοποιείται από την Telkom South Africa) T4200 Τηλεεκτυπωτής Teletex Με δύο μονάδες δισκέτας και ασπρόμαυρη οθόνη/γραφική γραφομηχανή (DOS2) Η Teletype Corporation, τμήμα του κατασκευαστικού βραχίονα Western Electric της American Telephone and Telegraph Company από το 1930, ιδρύθηκε το 1906 ως Morkrum Company. Το 1925, μια συγχώνευση μεταξύ της Morkrum και της Kleinschmidt Electric Company δημιούργησε την εταιρεία Morkrum-Kleinschmidt. Το όνομα άλλαξε τον Δεκέμβριο του 1928 σε Teletype Corporation. Το 1930, η Teletype Corporation αγοράστηκε από την American Telephone and Telegraph Company και έγινε θυγατρική της Western Electric. Το 1984, η αποεπένδυση του Bell System είχε ως αποτέλεσμα την αντικατάσταση του ονόματος και του λογότυπου της Teletype από το όνομα και το λογότυπο της AT&T, με τελικό αποτέλεσμα την εξάλειψη του εμπορικού σήματος. Τα τελευταία απομεινάρια της πρώην Teletype Corporation έπαψαν να υφίστανται το 1990, τερματίζοντας την αποκλειστική δραστηριότητα των τηλεεκτυπωτών. Παρά το μακροχρόνιο καθεστώς εμπορικού σήματος, η λέξη Teletype πέρασε σε κοινή γενική χρήση στις βιομηχανίες ειδήσεων και τηλεπικοινωνιών. Τα αρχεία του Γραφείου Διπλωμάτων Ευρεσιτεχνίας και Εμπορικών Σημάτων των Ηνωμένων Πολιτειών δείχνουν ότι το εμπορικό σήμα έχει λήξει και θεωρείται νεκρό.Οι τηλετυπικές μηχανές είχαν την τάση να είναι μεγάλες, βαριές και εξαιρετικά ανθεκτικές, ικανές να λειτουργούν ασταμάτητα για μήνες, αν λιπαίνονταν σωστά. Το μοντέλο 15 ξεχωρίζει ως ένα από τα λίγα μηχανήματα που παρέμειναν στην παραγωγή για πολλά χρόνια. Παρουσιάστηκε το 1930 και παρέμεινε στην παραγωγή μέχρι το 1963, δηλαδή συνολικά 33 χρόνια συνεχούς παραγωγής. Πολύ λίγες πολύπλοκες μηχανές μπορούν να φτάσουν αυτό το ρεκόρ. Η παραγωγή παρατάθηκε κάπως λόγω του Β' Παγκοσμίου Πολέμου - το μοντέλο 28 είχε προγραμματιστεί να αντικαταστήσει το μοντέλο 15 στα μέσα της δεκαετίας του 1940, αλλά η Teletype κατασκεύασε τόσα πολλά εργοστάσια για την παραγωγή του μοντέλου 15 κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, που ήταν πιο οικονομικό να συνεχιστεί η μαζική παραγωγή του μοντέλου 15. Το Μοντέλο 15, στην έκδοση χωρίς πληκτρολόγιο, ήταν για δεκαετίες το κλασικό "ειδησεογραφικό τηλέτυπο".