IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μοναστήρι Μορ Μαρκός

Το Μοναστήρι Μορ Μαρκός ή Αγίου Μάρκου (στα συριακά: Dayro d-Mor Marqos) είναι Συριακό Ορθόδοξο μοναστήρι ευρισκόμενο εντός της αρμενικής συνοικίας της Παλαιάς Πόλης των Ιεροσολύμων, επί της βόρειας πλαγιάς του Όρους Σιών. Είναι ρομανικής αρχιτεκτονικής. Αποτελεί έδρα του Συριακού Ορθόδοξου Πατριαρχικού Βικαριάτου Ιεροσολύμων και Αγίων Τόπων.

 Το μοναστήρι επισκέφτηκε και περιέγραψε εντός του έργου του ο Προσκυνητής του Μπορντό το 333, ο Κύριλλος Ιεροσολύμων το 348, η προσκυνήτρια Σίλβα Ισπανίας το 385, καθώς και αρκετοί άλλοι. Ευρισκόμενο, σύμφωνα με μια συριακή παράδοση προερχόμενη από τις Πράξεις των Αποστόλων, στην τοποθεσία της οικίας του Αγίου Μάρκου του Ευαγγελιστή, αποτελεί σήμερα τον τόπο κατοικίας του Συριακού Ορθόδοξου Μητροπολίτη των Ιεροσολύμων, μαζί με το παρεκκλήσιό του αφιερωμένο στον Άγιο Μάρκο του οποίου και η πρόσβαση είναι ανοιχτή στο κοινό. Το μοναστήρι φαίνεται να ανεγέρθηκε από Σταυροφόρους ιππότες στην διάρκεια του 12ου αιώνα (όπως προκύπτει από την μεσαιωνική αρχιτεκτονική του) στην θέση παλαιότερης εκκλησίας, ενώ υπέστη σειρά ανακατασκευών (το 1009, το 1718, το 1791, το 1833, το 1858 και το 1940), με στόχο, μεταξύ άλλων, την προστασία της βιβλιοθήκης του, πλούσιας σε αρχαία χειρόγραφα. Οι σημαντικότερες εκ των εργασιών διεξήχθησαν υπό την εποπτεία του Αμπντέλ Αχάντ Μπεν Φενάχ από το Μαρντίν, το 1719, ο οποίος προχώρησε, επίσης, σε συντήρηση των χειρογράφων. Μια εικόνα της Παναγίας ιδιαίτερης λατρευτικής αξίας για τους Συριακούς Ορθόδοξους ευρίσκεται επάνω από την κολυμβήθρα. Σύμφωνα με την παράδοση, η τελευταία χρονολογείται από την ευαγγελική περίοδο και φιλοτεχνήθηκε από τον Ευαγγελιστή Λουκά. Το μοναστήρι ισχυρίζεται, επίσης, πως έχει στην κατοχή του λείψανα Αγίων, καθώς και του Τιμίου Σταυρού. Μια επιγραφή επάνω σε μια λίθινη πλάκα του 6ου αιώνα ανακαλύφθηκε το 1940 εντός του μοναστηριού. Η τελευταία αναφέρει: «Αυτός είναι ο οίκος της Μαρίας, μητέρας του Ιωάννη - αποκαλούμενου Μάρκου. Χάρη στους Αγίους Αποστόλους, η εκκλησία αυτή έλαβε την προστασία της Παρθένου Μαρίας, Θεομήτορος, έπειτα από την Ανάληψη εις ουράνια του Κυρίου Ιησού Χριστού. Ανεγέρθηκε εκ νέου έπειτα από την καταστροφή των Ιεροσολύμων από τον Αυτοκράτορα Τίτο το έτος 73.» Σύμφωνα με μια παράδοση προερχόμενη από το Ευαγγέλιο του Αγίου Λουκά, ο Απόστολος Πέτρος βρήκε καταφύγιο στην τοποθεσία αυτή, στην οικία της μητέρας του Μάρκου, έπειτα από την απελευθέρωσή του από την φυλακή, όπου και είχε σταλεί από τον Ηρώδη Αγρίππα. Παραδόσεις ύστερων ημερομηνιών καθιστούν την συγκεκριμένη οικία ως τόπο του Μυστικού Δείπνου και της βαπτίσεως της Παρθένου Μαρίας. Συριακή Ορθόδοξη Εκκλησία Επίσκεψη του μοναστηριού (youtube.com) Εικόνες του μοναστηριού (Γερμανικά) Ιστορία και περιγραφή του μοναστηριού (Αγγλικά) Παρουσίαση του μοναστηριού
Δημήτριος Λιανουλόπουλος

Ο Δημήτριος Λιανουλόπουλος (1906-1969), του Αλεξίου, ήταν Έλληνας γιατρός, κλινικάρχης και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής Φωκίδας από το 1958 ως το 1963, εκλεγμένος με την ΕΡΕ. Νωρίτερα υπηρέτησε επί δύο θητείες ως Δήμαρχος Άμφισσας.

 Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, αποκτώντας το πτυχίο του το 1929. Ειδικεύτηκε στην παθολογία και εργάστηκε σε κλινική που ίδρυσε ο ίδιος στο κτήριο του Δημητρίου Ταράτσα (αργότερα στο ισόγειο του ίδιου κτηρίου διατηρούσε το βουλευτικό του γραφείο), και στην οποία έδωσε το όνομα "Άγιοι Ανάργυροι". Στις δημοτικές εκλογές του 1951 εξελέγη δήμαρχος Αμφίσσης, με τον συνδυασμό του να κερδίζει τις εκλογές με 851 ψήφους έναντι 814 για τον αντίπαλο συνδυασμό "Πρόοδος". Επανεξελέγη δήμαρχος στις επόμενες εκλογές του 1954 ως ο μοναδικός υποψήφιος δήμαρχος με τον Ελληνικό Συναγερμό. Υπηρέτησε ως δήμαρχος μέχρι την παραίτησή του, τον Μάρτιο του 1958, προκειμένου να πολιτευτεί στις βουλευτικές εκλογές του 1958. Τον διαδέχθηκε ως δήμαρχος ο αντιπρόεδρος της Δημαρχιακής Επιτροπής, Κωνσταντίνος Δ. Κορδώνης. Στις εκλογές του 1958 εξελέγη βουλευτής Φωκίδας με την ΕΡΕ και επανεξελέγη στην ίδια εκλογική περιφέρεια το 1961. Ο Δημήτριος Λιανουλόπουλος απεβίωσε σε ηλικία 63 ετών στην Αθήνα στις 17 Οκτωβρίου 1969 και ετάφη στην Άμφισσα. Στην κηδεία χοροστάτησε ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Φωκίδος. Εικόνα του Λιανουλόπουλου (στη μέση) στο ΠΙΚΠΑ, τη δεκαετία του '50.
Μουσταφά Γ΄

Ο Μουσταφά Γ΄ ή Μουσταφά Τζιχανγκίρ (III. Mustafa ή Mustafa Cihangir, (Τζιχανγκίρ= κατακτητής) 28 Ιανουαρίου 1717 - 21 Ιανουαρίου 1774) ήταν σουλτάνος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από το 1757 έως το 1774.

 Ήταν γιος του Σουλτάνου Αχμέτ Γ΄ και της Εμινέ Μιχρισάχ Σουλτάν. Ο Μουσταφά Γ΄, εξ αφορμής της επέμβασης της Αυτοκράτειρας Αικατερίνης Β΄ της Ρωσίας στα εσωτερικά της Πολωνίας, ξεκίνησε τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο, στη διάρκεια του οποίου επιχειρήθηκε η επανάσταση της Πελοποννήσου (1769) με την υποκίνηση της Ρωσίας και με την αποστολή ρωσικών ναυτικών δυνάμεων στο Αιγαίο Πέλαγος, ναύαρχοι των οποίων ήταν οι Αλέξης και Γρηγόριος Ορλώφ. Την ίδια εκείνη περίοδο συνέβη και η μεγάλη καταστροφή του Οθωμανικού (τουρκικού) στόλου στον Τσεσμέ. Σύζυγοι Μιχρισάχ Βαλιντέ Σουλτάν Αϊσέ Αντιλσάχ Καντινεφέντι Ριφάτ Καντινεφέντι Αϊνουλχαγιάτ Καντινεφέντι Φεχιμέ ΚαντινεφέντιΓιοί Σελίμ Γ΄ (1762-1808), γιος της Μιχρισάχ Σουλτάν Ηγεμόνας Σουλτάν Μεχμέτ (1767-1772), γιος της Μιχρισάχ ΣουλτάνΚόρες Χιμπετουλάχ Σουλτάν (1759-1762), κόρη της Μιχρισάχ Σουλτάν Σαχ Σουλτάν (1761-1803), κόρη της Μιχρισάχ Σουλτάν Μιχριμάχ Σουλτάν (1762-1762), κόρη της Αϊνουλχαγιάτ Καντινεφέντι Μιχρισάχ Σουλτάν (1763-1769) Μπεϊχάν Σουλτάν (1766-1824), κόρη της Αϊσέ Αντιλσάχ Καντινεφέντι Χατιτζέ Σουλτάν (1768-1821), κόρη της Αϊσέ Αντιλσάχ Καντινεφέντι Φατμά Σουλτάν (1770-1772), κόρη της Μιχρισάχ Σουλτάν Ο Μουσταφά Γ' πέθανε στις 21 Ιανουαρίου 1774 στο παλάτι Τοπ Καπί σε ηλικία 56 ετών. Τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Αμπντούλ Χαμίτ Α΄.
Νοροβίν Αλτανχουγιάγκ

Ο Νοροβίν Αλτανχουγιάγκ (Norovyn Altankhuyag, μογγολικά: Норовын Алтанхуяг, γεν. στις 20 Ιανουαρίου 1958) είναι πολιτικός από τη Μογγολία, 27ος Πρωθυπουργός από τις 10 Αυγούστου 2012 ως τις 5 Νοεμβρίου 2014. Νωρίτερα υπηρέτησε ως Πρώτος Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης και ως υπουργός Γεωργίας και Εμπορίου 1996–2000. Το 2004-2006 διετέλεσε υπουργός Οικονομικών. Εξελέγη πρόεδρος του Δημοκρατικού Κόμματος της Μογγολίας από την Εθνική Συμβουλευτική Επιτροπή το 2008, έπειτα από την ήττα του κόμματος στις βουλευτικές εκλογές εκείνης της χρονιάς.

 Ο Αλτανχουγιάγκ γεννήθηκε στην επαρχία Ουβς και φοίτησε στο γυμνάσιο του Ουλαανγκόμ το 1966. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση το 1976 και εν συνεχεία σπούδασε Φυσικά και Μαθηματικά στο Εθνικό Πανεπιστήμιο της Μογγολίας. Έπειτα από την ολοκλήρωση των σπουδών του, δίδαξε ως καθηγητής στο πανεπιστήμιο. Κατά τη διάρκεια της Δημοκρατικής Επανάστασης του 1990 υπήρξε πρωτεργάτης του κινήματος της νεολαίας. Με τους συντρόφους του, ίδρυσε το Δημοκρατικό Σοσιαλιστικό Κίνημα. Στις 21 Φεβρουαρίου 1990 έγινε η πρώτη συνάντηση με σκοπό την ίδρυση του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Μογγολίας. Εξελέγη μέλος της ιδρυτικής επιτροπής. Την περίοδο 1990-2006, υπηρέτησε συνολικά 4 φορές στο αξίωμα του Γενικού Γραμματέα σε διαφορετικά κόμματα. Εξελέγη βουλευτής δύο φορές. Μετά τις γενικές εκλογές του 2008, ο προηγούμενος ηγέτης του Δημοκρατικού Κόμματος Τσαχιάγκιϊν Ελμπεγκντόρζ παραιτήθηκε μετά την ήττα του κόμματος και νέος ηγέτης του κόμματος έγινε ο Αλτανχουγιάγκ. Κατά τη διάρκεια της θητείας του τελευταίου στην ηγεσία, το κόμμα ξεκίνησε αρκετά προγράμματα με στόχο την ενίσχυση της δημοκρατίας και την οικοδόμηση της κοινωνίας των πολιτών. Ένα από αυτά τα προγράμματα είναι και το "Μογγολικός Λαός- 2020". Τον Αύγουστο του 2012, το Κοινοβούλιο ενέκρινε το διορισμό του στην πρωθυπουργία, με 42 ψήφους. Επίσημος ιστότοπος του πολιτικού Badrakh (28 Οκτωβρίου 2009). «Parliament approves resignation of S.Bayar». BusinessMongolia.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 Οκτωβρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 31 Οκτωβρίου 2009.
Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών

Το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (ΣΥΔ) είναι ελληνική ΛΟΑΤΚΙ ακτιβιστική οργάνωση με έδρα την Αθήνα. Εστιάζει στα δικαιώματα των διαφυλικών και διεμφυλικών ατόμων (τραβεστί, παρενδυτικών ανδρών και γυναικών, τρανσέξουαλ, ερμαφρόδιτων και μεσοφυλικών ατόμων). Πρόεδρος του Σωματείου Υποστήριξης Διεμφυλικών είναι από το 2021 η πρότινος Υποδιευθύντρια Άννα Απέργη Κωνσταντινίδη.

 Τα κύρια αιτήματα του ΣΥΔ είναι: Νομική αναγνώριση ταυτότητας φύλου Άρση κάθε μορφής διάκρισης με βάση την ταυτότητα φύλου Κάλυψη από τα ασφαλιστικά ταμεία των διαδικασιών επαναπροσδιορισμού του φύλουΕπίσης το ΣΥΔ έχει εκπροσωπηθεί στις επιτροπές της Βουλής το 2013 και το 2014 με αφορμή το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο, το 2015 με αφορμή το νομοσχέδιο για το σύμφωνο συμβίωσης και το 2016 στη νομοπαρασκευαστική επιτροπή του Υπουργείου Δικαιοσύνης με σκοπό τη κατάρτιση σχεδίου νόμου για τη νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου. Το καλοκαίρι του 2014, το ΣΥΔ είχε αποφασίσει να συμμετέχει στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ της Αθήνας (4,5,6 Ιουλίου 2014) με περίπτερο. Τελικά, συμμετείχε μόνο την πρώτη μέρα, αφού κατηγόρησε το φεστιβάλ πως είχε τοποθετήσει το περίπτερο του ΣΥΔ εσκεμμένα σε δυσπρόσιτο σημείο. Επίσης, το σωματείο αποφάσισε να μη συμμετάσχει στο φεστιβάλ υπερηφάνειας της Αθήνας το 2015, κατηγορώντας τα μέλη της οργανωτικής επιστροπής του φεστιβάλ για τρανσφοβία. Την ίδια στάση κράτησε και για το φεστιβάλ υπερηφάνειας της Αθήνας του 2016. Δικαιώματα ΛΟΑΤ στην Ελλάδα Η ιστοσελίδα του ΣΥΔ
Περιοχή Ντζόμπε

Η Περιοχή Ντζόμπε (Αγγλικά: Njombe District, Σουαχίλι: Wilaya ya Njombe), είναι μια πρώην περιοχή της Περιφέρειας Ιρίνγκα (Iringa Region) στην Τανζανία. Οι σημερινές περιοχές Ντζόμπε είναι η Αγροτική Περιοχή Ντζόμπε (Njombe Rural District) και η Αστική Περιοχή Ντζόμπε (Njombe Urban District). Μέχρι το 2012, η Περιοχή Ντζόμπε (Njombe District) αποτελούσε μια από τις περιοχές της Περιφέρειας Ιρίνγκα (Iringa Region). Το 2012, η περιοχή που ήταν εντός της παλαιάς Περιοχής Ντζόμπε (Njombe District), ενσωματώθηκε στη νέα Περιοχή Ντζόμπε (Njombe District). Εντός της νέας περιοχής, δημιουργήθηκαν τρεις περιοχές οι οποίοι περιείχαν Τμήματα τα οποία προηγουμένως ανήκαν στην Περιοχή Ντζόμπε (Njombe District): Αγροτική Περιοχή Ντζόμπε (Njombe Rural District), Αστική Περιοχή Ντζόμπε (Njombe Urban District) και Περιοχή Ουανγκινγκ'όμπε (Wanging'ombe District). Επιπλέον, στην Περιοχή Ντζόμπε (Njombe District), προστέθηκαν από την Περιφέρεια Ιρίνγκα (Iringa Region), η Περιοχή Μακέτε (Makete District) και η Περιοχή Λουντέουα (Ludewa District).

 Η ονομασία Ντζόμπε (Njombe), προέρχεται από την ονομασία ενός είδους δέντρου το οποίο στον ενικό ονομάζεται "Mdzombe" και στον πληθυντικό Mazdombe, το οποίο κυριαρχούσε σε μια περιοχή, γνωστή ως Μντάντου (Mdandu). Και ήταν στο Μντάντου (Mdandu), όπου οι Γερμανοί επέλεξαν να χτίσουν το διοικητικό αρχηγείο και μια αμυντική περίφραξη· την Μπόμα. Κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Αποικιοκρατίας, αυτό το είδος του δέντρου είχε ιατρική αξία. Κατά το 2002, σύμφωνα την Εθνική Απογραφή της Τανζανίας, ο πληθυσμός στην Περιοχή Ντζόμπε (Njombe District), ήταν 420.348 άτομα. Ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού είναι Χριστιανοί, λιγοστοί είναι Μουσουλμάνοι και κάποιοι εξασκούν την τοπική Θρησκεία. Η Περιοχή Ντζόμπε (Njombe District), βρίσκεται 160 περίπου μίλια νοτιοδυτικά της Ιρίνγκας (Iringa). Η περιοχή είναι ορεινή και ψυχρή, με πολύ υγιεινό κλίμα. Εδώ, καλλιεργείται εντατικά το πύρεθρον. Η Περιοχή Ντζόμπε (Njombe District), συνολικά αριθμεί οκτώ Έλληνες, τις οικογένειες των: Οι κύριες οικονομικές δραστηριότητες των κατοίκων στη Ντζόμπε (Njombe), περιλαμβάνουν την καλλιέργεια των καλλιεργούμενων τροφίμων. Η Ντζόμπε (Njombe) ήταν ένας από τους μεγαλύτερους παραγωγούς της Ιρλανδικής πατάτας, αραβοσίτου και εν μέρει φασολιών. Όσο για τις καλλιέργειες εισοδήματος, παράγονται σε μεγάλες ποσότητες, ξυλεία πυλώνων ηλεκτρισμού. Πρόσφατα ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού έχει ξεκινήσει στη φύτευση δέντρων για ξυλεία. Τα κοινά είδη δέντρων που καλλιεργούνται εδώ, περιλαμβάνουν σε ένα πολύ μεγάλο ποσοστό, τα Πεύκα και λιγότερο τους Ευκαλύπτους και τα Κυπαρίσσια. Η ξυλεία πωλείται απευθείας στο Νταρ ες Σαλαάμ (Dar es Salaam), όπου υπάρχει μεγαλύτερη αγορά και πωλείται τοπικά για ξυλουργικές εργασίες, οικοδομικές και κατασκευαστικές δραστηριότητες. Από το 2002, η Περιοχή Ντζόμπε (Njombe District), διαιρείται διοικητικά σε είκοσι πέντε Τμήματα: Διοικητικές υποδιαιρέσεις της Τανζανίας Περιφέρεια Ντζόμπε Ντζόμπε Παραπομπές σημειώσεων (Αγγλικά) Njombe District Homepage for the 2002 Tanzania National Census
Γιουβέτσι

Το γιουβέτσι ή γκιουβέτσι (τουρκ. güveç) είναι τρόπος μαγειρέματος της Οθωμανικής κουζίνας που ψήνεται σε πήλινο σκεύος τουρκικής προέλευσης σε αργό ψήσιμο, το οποίο είναι γνωστό με το ίδιο όνομα, ή στη γάστρα στο φούρνο.

 Οι συσκευές με αυτό το όνομα είναι πάντα πήλινες & η πιο συνηθισμένη & παραδοσιακή μορφή είναι το πλατύ και χαμηλό σκεύος. Άλλες μορφές είναι το στενότερο αλλά & βαθύτερο σκεύος (βαθύ γιουβέτσι) το οποίο σε μικρότερο μέγεθος χρησιμοποιείται & ως πιάτο (γιουβετσάκι), ενώ μια τρίτη μορφή που χρησιμοποιείται πολύ σε χώρες της Ανατολικής Ευρώπης (Βουλγαρία κλπ) είναι το γιουβέτσι πουλερικών. Αυτό είναι σαν μεγάλο πιάτο με μια στήλη στο κέντρο του, όπου τοποθετείται μπύρα & επί αυτής το πουλερικό ολόκληρο. Το γιουβέτσι ή γκιουβέτσι (τουρκ. güveç) είναι φαγητό το οποίο παρασκευάζεται από κρέας (συνήθως από αρνί, βοδινό, κατσικίσιο, από κοτόπουλο ή θαλασσινά, όπως γαρίδες) και μικρά συνήθως ζυμαρικά (συνήθως κριθαράκι ή χυλοπίτες) ή και με σάλτσα από διάφορα λαχανικά όπως ντομάτες, κρεμμύδι, μελιτζάνες, πιπεριές, κολοκυθάκια ή καρότο – παραλλαγή γνωστή και ως sebzelı güveç. Ανάλογα με την περιοχή, μπορεί να διαφοροποιείται το είδος του κρέατος, π.χ. στην Τουρκία χρησιμοποιείται συνήθως αρνί, ενώ στην Ελλάδα, την Κύπρο και την Αίγυπτο μοσχάρι (χωρίς να αποκλείεται το αρνί). Η συνταγή δεν είναι πολύπλοκη, αλλά χρειάζεται κάποια προετοιμασία και πάρα πολύ χρόνο μαγειρέματος. Αρχικά τα κομμάτια του κρέατος σιγομαγειρεύονται σε χαμηλή φωτιά συνήθως με σάλτσα ντομάτας, αρωματισμένη με φύλλα δάφνης και μαϊντανό ή και πικάντικα μπαχαρικά όπως μπούκοβο, ενώ μπορεί να προστεθεί και σκόρδο για πιο ιδιαίτερη και έντονη γεύση. Ύστερα συνήθως το κρέας τοποθετείται με τη σάλτσα σε κεραμικό ή πυρίμαχο σκεύος ή σε γάστρα, προστίθενται ζυμαρικά και ανάλογο νερό και το φαγητό ψήνεται στο φούρνο. Όταν δεν χρησιμοποιούνται ζυμαρικά, κατά κανόνα δεν προστίθεται καθόλου νερό και ψήνεται με την υγρασία του κρέατος και των λαχανικών. Αν το φαγητό περιέχει ζυμαρικά, μπορεί να χρησιμοποιηθεί το βαθύ γιουβέτσι αντί του παραδοσιακού ενώ για ολόκληρα πουλερικά χρησιμοποιείται το ειδικά κατασκευασμένο γιουβέτσι πουλερικών. Στη στήλη του, τοποθετείται μπύρα & επί αυτής το πουλερικό. Στο πιάτο τοποθετούνται τα συνοδευτικά (πατάτες κλπ). Στον φούρνο η μπύρα εξατμίζεται αρωματίζοντας το πουλερικό & όση υγροποιείται επί αυτού καταλήγει στα συνοδευτικά, ενώ το λίπος του λιώνει & καταλήγει & αυτό στα συνοδευτικά, κάνοντας έτσι περιττό το λάδι ή το βούτυρο. Gil Marks, Encyclopedia of Jewish Food (John Wiley & Sons, 2010), σσ. 242 και 243. Clifford A. Wright, Bake Until Bubbly (John Wiley & Sons, 2011), σελ. 113. Kathy Hamilton, Güveç is a satisfying meal that is surprisingly easy to make, εφημερίδα Today's Zaman 22 Δεκεμβρίου 2008. Καραβίδες γιουβέτσι (Σάμος) – (eliasmamalakis.gr, ιστότοπος του Ηλία Μαμαλάκη) Κατσικάκι γιουβέτσι (Κάρυστος) – (eliasmamalakis.gr) Νένα Ισμυρνόγλου, Γιουβέτσι στην κατσαρόλα με δεντρολίβανο, εφημερίδα Η ΚαΘημερινή 13 Φεβρουαρίου 2010. Αρνάκι γιουβέτσι - Lovecooking.gr
Χαιρέτα μου τον Πλάτανο

Χαιρέτα μου τον Πλάτανο είναι μία ελληνική καθημερινή σαπουνόπερα κωμική τηλεοπτική σειρά, παραγωγής απο το 2020 μέχρι 2023 που προβάλλεται από τον τηλεοπτικό σταθμό ΕΡΤ1 από τις 12 Οκτωβρίου 2020 και είναι βασισμένη στην Κροατική τηλεοπτική σειρά "Kud puklo da puklo".

 Στον πρώτο κύκλο της σειράς ο Βαγγέλας Κυριαζής (Γιάννης Μόρτζος), ο παρανοϊκός γέρος του χωριού, πεθαίνει και αφήνει στα τρία εγγόνια του, Κατερίνα (Πηνελόπη Πλάκα), Τζώρτζη (Αλέξανδρος Χρυσανθόπουλος) και Θοδωρή (Γιωργής Τσουρής), όλη του την περιουσία: το σπίτι στο χωριό, τρία χωράφια, έξι στρέμματα το καθένα και τρία εκατομμύρια ευρώ με τον όρο να μείνουν στο χωριό, τον Πλάτανο, για έναν χρόνο. Αν κάποιος λείψει για πάνω από εικοσιτέσσερις ώρες, χάνει αυτομάτως το δικαίωμα διεκδίκησης της κληρονομιάς. Αν χάσουν και οι τρεις τα χρήματα περνούν στο χωριό. Τα πράγματα όμως περιπλέκονται πιο πολύ όταν όλο το χωριό στρέφεται εναντίον τους. Στον δεύτερο κύκλο της σειράς καταφθάνει στον πλάτανο ο Βαλεντίνο, ένας Ιταλός ο οποίος αργότερα δολοφονείται. Αργότερα στο πλάτανο καταφθάνουν από την Ιταλία η οικογένεια των Αργυρών.Στον τρίτο κύκλο της σειράς, το μικρό ανυπότακτο χωριό, που ακούει στο όνομα Πλάτανος, έχει φέρει τα πάνω κάτω και μέχρι και οι θεοί του Ολύμπου τσακώνονται εξαιτίας του, κατηγορώντας τον σκανδαλιάρη Διόνυσο ότι αποτρέλανε τους ήδη ζουρλούς Πλατανιώτες, «πειράζοντας» την πηγή του χωριού. Τι σχέση έχει, όμως, αυτή η πηγή με το μαγικό νερό, ένα βράδυ της Αποκριάς που οι Πλατανιώτες δεν θέλουν να θυμούνται, ένα αυθεντικό αβγό Φαμπερζέ κι ένα κοινόβιο μ’ έναν τίμιο εφοριακό και έναν… ψυχοπαθή; Οι Πλατανιώτες θα βρεθούν αντιμέτωποι με τον πιο ισχυρό εχθρό απ’ όλους: το παρελθόν τους, και όλα όσα θεωρούσαμε δεδομένα θα έρθουν τούμπα: οι καλοί θα γίνουν κακοί, οι φτωχοί πλούσιοι, οι συντηρητικοί προοδευτικοί και οι εχθροί φίλοι! Ο άνθρωπος που αδικήθηκε στο παρελθόν από τους Πλατανιώτες θα προσπαθήσει να κάνει ό,τι δεν κατάφεραν οι προηγούμενοι… να εξαφανίσει όχι μόνο τον Πλάτανο και τους κατοίκους του, αλλά ακόμα και την ιδέα πως το χωριό αυτό υπήρξε ποτέ πραγματικά. Η Νέμεσις θα έρθει στο μικρό χωριό μας και η τελική μάχη θα είναι η πιο ανελέητη απ’ όλες! Η τρίτη σεζόν θα βουτήξει στο παρελθόν, θα βγάλει τους σκελετούς από την ντουλάπα και θα απαντήσει, επιτέλους, στο προαιώνιο ερώτημα: Τι φταίει και όλη η τρέλα έχει μαζευτεί στον Πλάτανο; Τι πίνουν οι Πλατανιώτες και δεν μας δίνουν;
Προχώρα μπροστά, μάνα Αιθιοπία

"Wodefit Gesgeshi, Widd Innat Ityopp'ya" ("Προχώρα μπροστά, μάνα Αιθιοπία") είναι ο εθνικός ύμνος της Αιθιοπίας. Οι στίχοι γράφτηκαν από τον Ντερέτζε Μελάκου Μενγκέσα κι η μουσική από το Σολωμόν Λούλου Μιτίκου. Υιοθετήθηκε το 1992..

 የዜግነት ክብር በ ኢትዮጵያችን ፀንቶ (Yäzêgennät Keber Bä-Ityopp'yachen S'änto) ታየ ህዝባዊነት ዳር እስከዳር በርቶ (Tayyä Hezbawinnät Dar Eskädar Bärto.) ለሰላም ለፍትህ ለህዝቦች ነፃነት (Läsälam Läfeteh Lähezboch Näs'annät;) በእኩልነት በፍቅር ቆመናል ባንድነት (Bä'ekkulennät Bäfeqer Qomänal Bä'andennät.) መሰረተ ፅኑ ሰብዕናን ያልሻርን (Mäsärätä S'enu Säbe'enan Yalsharen;) ህዝቦች ነን ለስራ በስራ የኖርን (Hezboch Nän Läsera Bäsera Yänoren.) ድንቅ የባህል መድረክ ያኩሪ ቅርስ ባለቤት (Denq Yäbahel Mädräk Yä'akuri Qers Baläbêt;) የተፈጥሮ ፀጋ የጀግና ህዝብ እናት (Yätäfät'ro S'ägga Yä'jägna Hezb ennat;) እንጠብቅሻለን አለብን አደራ (Ennet'äbbeqeshallän Alläbben Adära;) ኢትዮጵያችን ኑሪ እኛም ባንቺ እንኩራ። (Ityopp'yachen nuri Eññam Banchi Ennekura!) Ο Σεβασμός για τον πολίτη είναι ισχυρός στην Αιθιοπία μας Παντού φαίνεται η εθνική υπερηφάνεια, να λάμπει από τη μια άκρη ως την άλλη. Για ειρήνη, για δικαιοσύνη, για την ελευθερία των λαών, Στεκόμαστε ενωμένοι με ισότητα κι αγάπη. Σταθεροί απ' όπου ξεκινήσαμε, παραμένουμε άνθρωποι. Είμαστε άνθρωποι που ζουν με τη δουλειά. Θαυμάσια είναι η παράδοση, που φέρει περήφανη κληρονομιά, Φυσική χάρη, μητέρα άξιων ανθρώπων. Θα σε προστατέψουμε - έχουμε χρέος. Ζήτω, Αιθιοπία μας! Ας είμαστε περήφανοι για σένα!
Γουλιέλμος Λουδοβίκος του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ

Ο Γουλιέλμος Λουδοβίκος, ολλανδ. Willem Lodewijk (13 Μαρτίου 1560 - 13 Ιουλίου 1620) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόμης του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ και κυβερνήτης της Φρισίας, Χρόνινγκεν και Ντρέντε.

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννη ΣΤ΄, κόμη του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ και της Ελισάβετ, κόρης του Γεωργίου Γ΄, λαντγράβου του Λόιχτενμπεργκ. Υπηρέτησε ως αξιωματικός του Ιππικού υπό τον θείο του Γουλιέλμο Α΄, πρίγκιπα της Οράγγης. Μαζί με τον εξάδελφό του Μαυρίκιο διοίκησαν τον στρατό των Ηνωμένων Επαρχιών και βοήθησαν στο σχεδιασμό της στρατιωτικής τακτικής της Δημοκρατίας εναντίον της Ισπανίας (1588-1609). Νυμφεύτηκε το 1587 την Άννα των Νάσσαου, κόρη του Γουλιέλμου Α΄ πρίγκιπα της Οράγγης και κυβερνήτη της Ολλανδίας, Ζηλανδίας, Ουτρέχτης, Φρήσλαντ. Η Άννα απεβίωσε 6 μήνες μετά και δεν απέκτησαν απογόνους. Biography Channel profile Worldroots.com entry for William Louis Encyclopædia Britannica entry (subscription required)
53 π.Χ.

Το 53 π.Χ. ήταν έτος του προϊουλιανού ρωμαϊκού ημερολόγιο. Στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, μερικές φορές το έτος αναφερόταν υπό την ονομασία έτος 701 ab urbe condita, δηλαδή, 701 χρόνια από την ίδρυση της Ρώμης το 753 π.Χ., αλλά ήταν κυρίως γνωστός ως Έτος της υπατείας του Μεσσάλλα και του Καλβίνου. Η ονομασία 53 π.Χ. για αυτό το έτος χρησιμοποιείται από τους πρώτους αιώνες του Μεσαίωνα, όταν ο διαχωρισμός των ετών σε πριν και μετά Χριστόν έγινε η κύρια μέθοδος ονοματοδοσίας των ετών στην Ευρώπη.

 Ρωμαϊκή δημοκρατία Ύπατος: Μάρκος Βαλέριος Μεσσάλλας Ρούφος και Γναίος Δομίτιος Καλβίνος. Πόλεμοι Ρωμαίων-Πάρθων: Ο Μάρκος Λικίνιος Κράσος καταλαμβάνει τον ναό της Ιεράπολης και τον ναό στην Ιερουσαλήμ θέλοντας να κρατήσει τους Πάρθες απασχολημένους. 6 Μαΐου – Μάχη των Καρρών: Οι Ρωμαίοι νικήθηκαν και ο Κράσσος σκοτώθηκε, από τον παρθικό στρατό του στρατηγού Σουρήνα. Γαλατικός Πόλεμος: Ο Ιούλιος Καίσαρας νικά μια εξέγερση υπό την ηγεσία του Αμβιορίξ κοντά στο Σάμπις στη βόρεια Γαλατία. Στο Κενάβο (σημερινή Ορλεάνη) Ρωμαίοι έμποροι σφάζονται από τους Καρνούτες. Ο Βερσινγκετορίξ, ένας φύλαρχος των Αρβέρνων, ηγείται μιας εξέγερσης κατά του Καίσαρα στην κεντρική Γαλατία. Χειμώνας – Ο Καίσαρας στρατολογεί μη πολίτες στρατιώτες στην Υπεραλπική Γαλατία και αυξάνει την δύναμη του στρατού του σε 10 λεγεώνες. Αρμενία Ο Αρταβάσδης Β΄ γίνεται ο βασιλιάς της Αρμενίας. Αριστόβουλος Γ΄, αρχιερέας της Ιερουσαλήμ (πέθανε το 36 π.Χ.) Γιανγκ Σιονγκ, Κινέζος πολιτικός και φιλόσοφος (πέθανε το 18 μ.Χ.) 6 Μαΐου (εκτελέστηκαν μετά την μάχη των Καρρών) Μάρκος Λικίνιος Κράσσος, Ρωμαίος πολιτικός και στρατηγός Πούβλιος Λικίνιος Κράσσος, γιος του Μ.Λ. Κράσσου Αβγάρ Β΄, Άραβας βασιλιάς της Έδεσσας (σημερινή ανατολική Τουρκία), Γάιος Σκριβόνιος Κούριος, Ρωμαίος πολιτικός και ρήτορας Μάρκος Λικίνιος Κράσσος, Ρωμαίος πολιτικός
Κουιρίνος

Στη ρωμαϊκή μυθολογία ο Κουιρίνος (Λατινικά: Quirinus, Αρχαία: Κυρῖνος) ήταν πρώιμος θεός του Ρωμαϊκού κράτους. Το όνομα Κουιρίνος ήταν επίσης ένα από τα επίθετα του Ιανού, ως Janus Quirinus.

 Ο Κουιρίνος ήταν πιθανότατα αρχικά θεός των Σαβινών. Οι Σαβίνοι είχαν οικισμό κοντά στην τελική τοποθεσία της Ρώμης, και ανέγειραν βωμό του Κουιρίνου στον Κυρίνιο λόφο (Collis Quirinalis), έναν από τους Επτά Λόφους της Ρώμης. Όταν οι Ρωμαίοι εγκαταστάθηκαν στην περιοχή, απορρόφησαν την λατρεία του Κουιρίνου στο δικό τους πρώιμο δογματικό σύστημα -πριν από την άμεση επίδραση από τους Έλληνες- και θεωρήθηκε ως ο θεοποιημένος Ρωμύλος. Σύντομα έγινε σημαντικός θεός της Ρωμαϊκής πολιτείας, και συμπεριελήφθη στους πρωϊμότερους προδρόμους της Καπιτωλιανής Τριάδας, μαζί με τον Μαρς (θεό της γεωργίας την εποχή εκείνη) και τον Γιούπιτερ.Στη μεταγενέστερη εποχή ωστόσο, ο Κουιρίνος έγινε λιγότερο σημαντικός, παραχωρώντας τη θέση του στην μετέπειτα, περισσότερο γνωστή Καπιτωλιανή Τριάδα (η Γιούνο και η Μινέρβα πήραν τη θέση αυτού και του Μαρς). Στο τέλος λατρευόταν σχεδόν αποκλειστικά από τον ιερέα του, τον Φλάμεν Κουιρινάλις, που παρέμενε ωστόσο ένας από τους πατρίκιους φλάμινες μαϊόρες, "οι μεγάλοι ιερείς", οι οποίοι προηγούνταν του Pontifex Maximus. Στην πρώιμη Ρωμαϊκή τέχνη απεικονιζόταν ως γενειοφόρος άνδρας με θρησκευτική και στρατιωτική ενδυμασία. Στα μεταγενέστερα Ρωμαϊκά δογματικά συστήματα δεν απεικονίστηκε σχεδόν ποτέ. Συχνά επίσης συνδεόταν με τη μυρτιά. Η εορτή του ήταν τα Κουιρινάλια, τα οποία ελάμβαναν χώρα στις 17 Φεβρουαρίου. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Quirinus στο Wikimedia Commons
Ένωσις Κοινωνικής Αμύνης

Η Ένωσις Κοινωνικής Αμύνης (EKA) ήταν εθνικιστική αντιστασιακή οργάνωση που έδρασε στην Δυτική Μακεδονία. Στρατιωτικός ηγέτης της οργάνωσης τέλεσε ο ταγματάρχης Χρήστος Παπαβασιλείου (Γρανιτσιώτης), ενώ πολιτικός ηγέτης ανέλαβε το μέλος των ΥΒΕ (και αργότερα της ΠΑΟ) Κωσταντίνος Γκέκας. Η ίδρυση της οργάνωσης, είχε ως στόχο να αποτελέσει αντίβαρο της παρουσίας ανταρτών του ΕΛΑΣ στο βουνό του Ολύμπου.

 Η οργάνωση ιδρύθηκε στην Κοζάνη, εκφράζοντας την αντίδραση των ντόπιων εμπόρων απέναντι στα διόδια που πλήρωναν στους αντάρτες του ΕΛΑΣ για τα εμπορεύματά τους, όταν περνούσαν από την περιοχή (ο ΕΛΑΣ στον Όλυμπο είχε επιβάλει το «αντάρτικο δίκαιο»). Εκτός από τους εμπόρους, προσέλκυσε πρώην αξιωματικούς και διάφορους εθνικιστές. Μετά της επιτυχίες του ΕΛΑΣ στην περιοχή κατά την Άνοιξη του 1943, αποφασίστηκε συνεργασία του ΕΛΑΣ και της ΕΚΑ. Παρόλο που δόθηκαν μάχες από κοινού ενάντια στον κατακτητή, εν τέλει οι διαφωνίες υπερίσχυσαν και οι συνεργασίες διακόπηκαν. Με κύριες διαφορές τον συναισθηματισμό εκ μέρους ΕΛΑΣιτών έναντι του δισταγμού για επιθέσεις (που είχαν οι Εθνικιστές), αλλά και της στάσης των δύο πλευρών προς τους Σλαβομακεδόνες της περιοχής, επήλθε η τελική σύγκρουση. Οι ένοπλες συγκρούσεις μεταξύ των δύο αντιστασιακών οργανώσεων ξεκίνησαν από την περιοχή της Καστοριάς και επεκτάθηκαν. Μέλη της ΕΚΑ εκτέλεσαν τον Σίμο Κερασίδη (μέλος του Μακεδονικού Γραφείου του ΚΚΕ), τον Λάζαρο Ζησιάδη ή Τερποφσκι και άλλα πέντε μέλη του ΚΚΕ ως αντεκδίκηση για εκτελέσεις αξιωματικών της οργάνωσης από τον ΕΛΑΣ. Μετά την εκτέλεση, το ΚΚΕ θα ορκιστεί «άσβεστο ιερό μίσος» εναντίον της ΕΚΑ. Μετά από αντιπαραθέσεις και ένοπλες συγκρούσεις, ο ΕΛΑΣ θα επικρατήσει και η ΕΚΑ θα περάσει στην αφάνεια. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΚΑΛΛΙΑΝΙΩΤΗΣ Οι αρχές της Αντίστασης στη Δυτική Μακεδονία (1941 – 1943), πρωτεύουσα μεταπτυχιακή εργασία για τον τομέα της Νεότερης και Σύγχρονης Ιστορίας και Λαογραφίας του τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας του ΑΠΘ
1940 Χουίπλ

Ο Χουίπλ (Whipple) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,0. Ανακαλύφθηκε το 1975 από το προσωπικο του Αστεροσκοπείου του Χάρβαρντ στο Όουκ Ριτζ, και πήρε το όνομα του προς τιμή του Αμερικανού αστρονόμου Φρεντ Χουίπλ.

 Η μέση διάμετρος του Χουίπλ εκτιμάται σε 33,87 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0613. Ο Χουίπλ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 4 ως 7,5 ώρες περίπου. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Λούτσος

Ο λούτσος (Sphyraena sphyraena) είναι θαλάσσιο αρπακτικό και από τα πιο ταχέα αφρόψαρα των ελληνικών θαλασσών. Το ψάρι αυτό ευδοκιμεί στο Αιγαίο, στο Ιόνιο, και στην Αδριατική θάλασσα

 Ο λούτσος είναι κομψό ψάρι με σώμα μακρύ σαν της ζαργάνας αλλά πιο κυλινδρικό και με χρώμα στην ράχη γκρίζο και στην κοιλιά του λευκό. Το βάρος του στα ελληνικά νερά δεν ξεπερνά τα 4-5 κιλά και σε μήκος φτάνει το 1.5 μέτρο. Το ψάρι αυτό αλιεύεται από την άνοιξη μέχρι και το καλοκαίρι. Του αρέσει να κινείται στον αφρό κοντά σε παράλιες και να κυνηγά εκεί.Οι περιοχές που επισκέπτεται συνήθως είναι η Χαλκιδική, η Ρόδος, οι Σποράδες, η Κως, η Σαμοθράκη και η Πάτμος. Πιο σπάνια ακόμη περνά από Κυκλάδες και Κρήτη. Ο λούτσος, λατρεύει τον γαύρο αλλά τρέφεται και με ζαργάνα ή σαρδέλα.. Για να πιάσει τα θηράματα του όμως, κυνηγά συνήθως σε κοπάδι. Η τεχνική του ονομάζεται εγκλωβισμός. Η τεχνική αυτή έχει δυο φάσεις. Στην πρώτη φάση εντοπίζουν το μικρότερο κοπάδι που θα επιτεθούν. Στη συνέχεια οι μισοί λούτσοι κλείνουν τον δρόμο στα μικρότερα ψάρια και οι υπόλοιποι πραγματοποιούν γρήγορες και στοχευμένες επιθέσεις για να συλλέξουν την τροφή τους. Οι πιο δημοφιλείς συνταγές για μαγειρευτό λούτσο είναι: Λούτσος στη λαδόκολλα Λούτσος με λαχανικά στη λαδόκολλα Λούτσοι στο φούρνο Ψαρόσουπα με λούτσο Ο λούτσος αλιεύεται με συρτή από βάρκα ή με surfcasting και spinning από ακτή. Λούτσος των ποταμών
Νίκος Δενδραμής

Ο Νίκος Δενδραμής (6 Δεκεμβρίου 1901 – 22 Μαΐου 1999) ήταν ένας από τους σημαντικότερους ηθοποιούς του ελληνικού θεάτρου και γνωστός ζεν πρεμιέ των δεκαετιών του '20 και του '30.

 Γεννήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου του 1901 στην Πλάκα. Σπούδασε οικονομικά στη Γενεύη, όπως τον παρότρυνε ο μεγαλύτερος αδερφός του, αλλά τελικά ασχολήθηκε με το θέατρο, που το αγαπούσε από μικρός. Ο Δενδραμής σε ηλικία 17 ετών πρωτοεμφανίστηκε στη σκηνή μαζί με την Κυβέλη, χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο Ν. Δεσύλας. Με το πραγματικό του όνομα εμφανίστηκε στον θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη το 1922. Η συνεργασία τους διήρκεσε επτά χρόνια. Το 1927 Ο Δενδραμής πρωταγωνίστησε σε μία από τις πρώτες ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου, με τίτλο Έρως και κύματα στον ρόλο του Πέτρου Δούκα, σε σενάριο του ποιητή Λάμπρου Αστέρη και σκηνοθεσία του Δημήτρη Γαζιάδη. Το 1929, ο Δενδραμής συγκρότησε δικό του θίασο (Θίασος Ελλήνων Καλλιτεχνών) με τον Περ. Γαβριηλίδη και τον Νίκο Παρασκευά. Από το 1932 έως το 1942 συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο (τότε Βασιλικό Θέατρο), όπου πρωταγωνίστησε σε πολλά έργα του ελληνικού και ξένου ρεπερτορίου. Η περίοδος αυτή ήταν η λαμπρότερη της σταδιοδρομίας στον χώρο του ελληνικού θεάτρου. Ο Δενδραμής έπαιξε και με την Ελένη Παπαδάκη και με τη Βάσω Μανωλίδου, με την οποία αποτέλεσε ένα από τα γοητευτικότερα ζευγάρια του ελληνικού θεάτρου. Το 1943 συγκρότησε μαζί της και με τον Γιώργο Παππά θίασο, ο οποίος ενισχύθηκε αργότερα από την παρουσία του Αιμίλιου Βεάκη, του Νίκου Παρασκευά και της Άννας Λώρη.Το 1945 εκλέχθηκε πρόεδρος του ΣΕΗ. Η δολοφονία της Ελένης Παπαδάκη στα Δεκεμβριανά, η απόπειρα από έναν συνάδελφό του να του ανατινάξει το σπίτι και γενικότερα το εμφυλιακό κλίμα, που ήταν έντονο και στους κόλπους του θεάτρου φαίνεται πως τον οδήγησαν στην απόφαση να εγκαταλείψει το θέατρο σε ηλικία 44 ετών. Η απόφαση του αυτή,την οποία ποτέ δεν αιτιολόγησε δημοσίως αποτέλεσε ένα από τα πολυθρύλητα κουτσομπολιά στον καλλιτεχνικό χώρο της Αθήνας την περίοδο εκείνη. Σύζυγός του ήταν η ηθοποιός Μπίλλυ Κωνσταντοπούλου. Πέθανε στις 22 Μαΐου του 1999. Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου. Νίκος Δενδραμής στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.
Γιώργος Σ. Γεωργιάδης

Ο Γιώργος Γεωργιάδης του Σάββα (γεν. 30 Ιανουαρίου 1971) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιστής και νυν προπονητής. Επικράτησε να συνοδεύεται το όνομά του από το αρχικό γράμμα ή ολόκληρο το πατρώνυμό του (Σάββας), γιατί συνέπεσε στη Δόξα Δράμας και αργότερα στον Παναθηναϊκό,να έχει συμπαίκτη με το ίδιο ονοματεπώνυμο.

 Γεννήθηκε στη Στουτγκάρδη και σε μικρή ηλικία επέστρεψε στην Ελλάδα και τον τόπο καταγωγής του, τη Δράμα. Εντάχθηκε στα τμήματα υποδομών της Δόξας Δράμας και σε σύντομο χρονικό διάστημα προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα, με την οποία αγωνίστηκε 4,5 χρόνια κάνοντας ντεμπούτο ως επαγγελματίας στα εθνικά πρωταθλήματα. Τον Ιανουάριο του 1994 μεταγράφηκε στον Παναθηναϊκό, ενώ αξιοσημείωτα είχε προηγηθεί πρόταση από τον Ολυμπιακό. Με τη φανέλα του Παναθηναϊκού αγωνίστηκε για 5,5 χρόνια διαγράφοντας αξιόλογη πορεία στο εγχώριο πρωτάθλημα αλλά και στην Ευρώπη, όντας από τους πρωταγωνιστές της πορείας των πρασίνων μέχρι τα ημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ το 1996. Ακολούθως αγωνίστηκε στον Άρη, στον ΟΦΗ, στον Ακράτητο Άνω Λιοσίων, στον Ηλυσιακό, στην ΑΕΛ, στον Π.Α.Ο. Αγίου Δημητρίου και στον Π.Α.Σ. Κόρινθος, έπειτα γύρισε στην Δόξας Δράμας όπου και ολοκλήρωσε την ποδοσφαιρική του καριέρα. Το καλοκαίρι του 2008 ξεκίνησε την προπονητική του σταδιοδρομία, με πρώτο του σταθμό τον Ακρίτα Κάτω Νευροκοπίου. Στη συνέχεια εργάστηκε στον Α.Σ. Αμπελοκήπων Θεσσαλονίκης, καθώς και στον Γ.Σ. Προσοτσάνη στη Δ΄ Εθνική, προτού επιστρέψει ξανά στην ομάδα του Κάτω Νευροκοπίου. Το καλοκαίρι του 2014 ανέλαβε την τεχνική ηγεσία του Πυρσού Γρεβενών στη Γ΄ Εθνική, όμως αποχώρησε σύντομα, έπειτα από 3 ήττες σε ισάριθμα παιχνίδια στο ξεκίνημα. Από το 2015 αποτελεί βοηθός προπονητή του Γιώργου Δώνη, με πρώτη συνεργασία στην Αλ Χιλάλ. Ακολούθως συνεργάστηκαν στην Αλ Σαρτζά, στον ΑΠΟΕΛ και από το 2018 στον Παναθηναϊκό. Προφίλ και καριέρα Γιώργου Σ. Γεωργιάδη στο transfermarkt.com
Επτά μέρες ψέματα

Το Επτά μέρες ψέματα γνωστό και με τον τίτλο Τρεις τρελοί...τρελοί ερωτιάρηδες είναι μια ελληνική κωμική ταινία παραγωγής του 1963 σε σκηνοθεσία Κώστα Ανδρίτσου και σε σενάριο του Νίκου Τσιφόρου και του Πολύβιου Βασιλειάδη. Πρωταγωνιστούν οι Νίκος Σταυρίδης, Γιάννης Γκιωνάκης, Νίκος Ρίζος και η Πόπη Λάζου.

 Ένας φωτογράφος, ο Λουκάς αντιμετωπίζει μόνιμα την γκρίνια της αρραβωνιαστικιάς του, η οποία τον πιέζει να παντρευτούν επιτέλους, αλλά και την γκρίνια της σπιτονοικοκυράς του, που του ζητάει τα ενοίκια που της χρωστά. Μαζί με τον βοηθό του, τον Σωτήρη πιάνει δουλειά σαν πλασιέ βιβλίων και κατά την επίσκεψη τους σε ένα σπίτι συναντούν έναν ερασιτέχνη ζωγράφο, τον Μισέλ, που ζει με την ξαδέλφη του, τη Φώφη. Η Φώφη ψάχνει εναγωνίως κάποιον για να παραστήσει τον σύζυγο της, ώστε να μην αποκαλυφθεί ότι η ίδια δεν έχει παντρευτεί και χάσει τελικά το διαμέρισμα που της δώρισε η θεία της από την Αμερική για τον υποτιθεμένο γάμο της. Ο Λουκάς θα δεχτεί την πρόταση της Φώφης, να παίξει τον ρόλο του ψευτοάντρα της για τα μάτια της θείας Τζούλιας, για όσον καιρό αυτήν παραμείνει στην Ελλάδα, ενώ ο Μισέλ προσλαμβάνει τον Σωτήρη παρά τις αντιρρήσεις του ως μοντέλο για τους πίνακες του. Η αρραβωνιαστικιά του Λουκά θα αντιληφθεί ότι κάτι συμβαίνει λόγω της περιέργης συμπεριφοράς του και θα αρχίσει να τον παρακολουθεί ώσπου θα πέσει πάνω στη Φώφη και τότε τα πράγματα θα αρχίσουν να περιπλέκονται, με τη θεία Τζούλια να μην μπορεί να αντιληφθεί τι συμβαίνει και να ζητά εξηγήσεις από τον Λουκά και τη Φώφη. Νίκος Σταυρίδης ως Λουκάς Γιάννης Γκιωνάκης ως Μισέλ (ζωγράφος) Νίκος Ρίζος ως Σωτήρης (βοηθός Λουκά) Πόπη Λάζου ως Φώφη Άννα Παϊτατζή ως Τζούλια (θεία) Γιώργος Γαβριηλίδης ως ΤζονΤο καστ συμπληρώνουν με μικρούς ρόλους οι ηθοποιοί: Η ταινία προβλήθηκε την σεζόν 1963-1964 και είχε 138.092 εισιτήρια. Βρέθηκε στην 37η θέση σε σύνολο 92 ταινιών της περιόδου αυτής. Επτά μέρες ψέματα στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος Επτά μέρες ψέματα στην IMDb
Βλάτος Χανίων

Το Βλάτος είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Κισάμου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Απέχει 54 χιλιόμετρα από τα Χανιά. Είναι κτισμένος σε υψόμετρο 380 μ. Το χωριό αναπτύσσεται σε συνοικίες (Αρχοντικά, Κορακιανά, Κουτσουνάρα, Μπερτιανά κ.ά.) εντός κοιλάδας με πλούσια βλάστηση. Κύρια προϊόντα του χωριού είναι το ελαιόλαδο και τα κάστανα.

 Η περιοχή του χωριού κατά τους ενετικούς χρόνους ανήκε στην οικογένεια Μινότο, η οποία εγκατέστησε κατά τον 15ο αιώνα στην περιοχή του χωριού δουλοπάροικους ώστε να φροντίζουν τις καλλιεργήσιμες εκτάσεις, δημιουργώντας σταδιακά ένα χωριό. Το χωριό αναφέρεται στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται ως Vlatos με 52 κατοίκους και ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 αναφέρει το χωριό ως Vlatos. Η ετυμολογία του ονόματος δεν είναι γνωστή. Ο Εμμανουήλ Λαμπρινάκης στο έργο του Γεωγραφία της Κρήτης (1890) ανέφερε ότι προέρχεται από τη λέξη βλάβος, και ανέφερε επίσης ότι στο χωριό ενδημούσε η ελονοσία. Ο Στέργιος Σπανάκης θεωρεί πιθανότερη την ετυμολογία από τη λέξη βάλτος.Το 1881 ανήκε στον δήμο Εννέα Χωριών και σύμφωνα με την απογραφή είχε 241 κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 255 κατοίκους και υπαγόταν στον ίδιο δήμο. To 1920 αποτελούσε έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου. Το 1925 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Έλους, αλλά το 1929 ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας, η οποία διατηρήθηκε μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997, όταν εντάχθηκε στον δήμο Ιναχωρίου.Δείτε: Κοινότητα Βλάτους Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Ο κεντρικός ναός του χωριού είναι αφιεωμένος στο Γενέσιο της Θεοτόκου. Είναι ο καθεδρικός του χωριού από το 1968, ενώ παλαιότερα κεντρική εκκλησία ήταν ο ναός της Αγίας Τριάδας. Ο ναός της Αγίας Τριάδας κτίστηκε το 1472 και ήταν αρχικά αφιερωμένος στον άγιο Γεώργιο και την Κυρά των Αγγέλων. Η αφιέρωση άλλαξε μετά την κατάκτηση της Κρήτης από τους Τούρκους. Το τέμπλο του ναού είναι ξύλινο και φέρει αγιογραφίες του Εμμανουήλ Παπαδάκη, φιλοτεχνημένες περί το 1882, ενώ η εικόνα της Παναγίας και της Αγίας Τριάδας φαίνεται να είναι παλαιότερες. Ο ναός επεκτάθηκε το 1862.Το παλαιό σχολείο του χωριού πλέον στεγάζει λαογραφική και εκκλησιαστική συλλογή. Ιστοσελίδα του χωριού
Γιώργος Συμπάρδης

Ο Γιώργος Συμπάρδης (Ελευσίνα, 1955) είναι Έλληνας συγγραφέας, με συγγραφική δραστηριότητα μετά το 1987, για τον οποίο αναφέρεται ότι «κατέχει μια σημαντική θέση στη νεότερη πεζογραφία» της Ελλάδας και ότι μπορεί να τοποθετηθεί «ανάμεσα στους πέντε ... σημαντικότερους μυθιστοριογράφους της μεταδικτατορικής περιόδου».

 Ο Συμπάρδης σπούδασε στην Νομικά στην Αθήνα και στο Λονδίνο καθώς και κινηματογραφική σκηνοθεσία. Έργα του είναι τα βιβλία: Το μέντιουμ, 1987 Ο Άχρηστος Δημήτρης, 1998 Υπόσχεση γάμου, 2010 Μεγάλες γυναίκες, 2015Από αυτά το «Ο Άχρηστος Δημήτρης» επανεκδόθηκε το 2012 «διορθωμένο», όπως αναφέρεται στην έκδοσή του. Βραβεύτηκε για το μυθιστόρημα «Υπόσχεση γάμου» το 2012 με το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος, το Βραβείο Πεζογραφίας Κώστα και Ελένης Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών και το Βραβείο του λογοτεχνικού περιοδικού Κλεψύδρα και το 2013 βραβεύτηκε με το Διεθνές Βραβείο Καβάφη.
Sonic Youth

Οι Sonic Youth ήταν εναλλακτικό ροκ συγκρότημα από την Νέα Υόρκη που σχηματίστηκε το 1981. Αν και δεν γνώρισε ιδιαίτερη εμπορική επιτυχία, θεωρείται ένα από τα πιο σημαντικά συγκροτήματα της εποχής του.

 Thurston Moore - κιθάρα, φωνή Lee Ranaldo - κιθάρα, φωνή Kim Gordon - μπάσο, φωνή Steve Shelley - κρουστά Bob Bert - κρουστά Jim O'Rourke - μπάσο Sonic Youth (EP), 1982 Confusion Is Sex (1983.) Bad Moon Rising (1985.) Made in USA (1986.) EVOL (1986.) Sister (1987.) Daydream Nation (1988.) Goo (1990.) Dirty (1992.) Experimental Jet Set, Trash & No Star (1994.) Washing Machine (1995.) Live in Holland 12/27/83 (1995.) A Thousand Leaves (1998.) Goodbye 20th Century (1999.) NYC Ghosts & Flowers (2000.) SYR 5 (2000.) SYR 6 (2002.) Murray Street (2002.) Dirty Deluxe Edition (2003.) Live at the Royal Albert Hall (2003.) Sonic Nurse (2004.) Rather Ripped (2006.) The Eternal (2009.) Επίσημος ιστότοπος (Αγγλικά)
Νομός Ακσού

Ο Νομός Ακσού (απλοποιημένα Κινέζικα: 阿克苏地区, παραδοσιακά κινέζικα: 阿克蘇地區; πινγίν: Ākèsū Dìqū; Ουιγούρων: ئاقسۇ ۋىلايىتى, Ақсу Вилайити, Ουιγουρικό Λατινικό Αλφάβητο: Aqsu Wilayiti, Ουιγουρικό Λατινικό Αλφάβητο: Ak̡su Vilayiti) βρίσκεται στο μεσοδυτικό Σιντσιάνγκ της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας. Έχει έκταση 131.161 τετραγωνικών χιλιομέτρων και πληθυσμό 2.37 εκατομμυρίων κατοίκων στην απογραφή του 2010, από τους οποίους οι 535.657 ζούσαν στην μητροπολιτική περιοχή της αστικής επαρχίας του Ακσού. Στα τουρκικά, το όνομα Ακσού σημαίνει "άσπρο νερό".

 Ο νομός καταλαμβάνει το βορειοδυτικό τμήμα της λεκάνης Ταρίμ και τις νότιες πλαγιές των Τιεν Σαν. Το νότιο τμήμα του νομού είναι εντός της ερήμου Τακλαμακάν. Η γεωργία είναι δυνατή μόνο στις περιοχές που αρδεύονται από το Ποταμό Ταρίμ και τους παραποτάμους του, τον ποταμό Ακσού και Μουζάρτ. Από τους 2,19 εκατομμύρια κατοίκους, το 71,93% των κατοίκων είναι Ουιγούροι, το 26,62% των κατοίκων είναι Κινέζοι Χαν και το υπόλοιπο ανήκει σε άλλες εθνικότητες. Ο νομός Ακσού διαιρείται σε μια πόλη κομητειακού επιπέδου και 8 κομητείες. Χάρτης Μακάν
Ελευθεριακός σοσιαλισμός

Ο ελευθεριακός σοσιαλισμός περιλαμβάνει μία ομάδα πολιτικών θεωριών που στοχεύουν σε μία αυτοδιευθυνόμενη κοινωνία χωρίς κράτος, όπου οι άνθρωποι συνεργάζονται ελεύθερα ως ίσοι (αυτός είναι περίπου ο ορισμός που δίνει στην ιδεατή αταξική, κομμουνιστική κοινωνία ο Φρίντριχ Έγκελς). Αυτό θα μπορούσε να επιτευχθεί δίνοντας τον άμεσο έλεγχο των μέσων παραγωγής (π.χ. εργοστάσια, γαίες, μεγάλες επιχειρήσεις) και την ευθύνη των πολιτικών αποφάσεων στην εργατική τάξη ή, ευρύτερα, στην κοινωνία, η οποία θα τα διαχειρίζεται μέσα από αμεσοδημοκρατικές διεργασίες σε επίπεδο τοπικών κοινοτήτων. Πολλοί ελευθεριακοί σοσιαλιστές έχουν προτείνει την εθελοντική συνομοσπονδιοποίηση αυτών των αυτοδιοικούμενων κοινοτήτων σε περιφερειακό, ή και παγκόσμιο επίπεδο.

 Ο πολιτικός χώρος του ελευθεριακού σοσιαλισμού θεμελιώνεται πάνω στις αξίες της αλληλεγγύης και της ελευθερίας. Στο πλαίσιό του δεν υπάρχει καμία κοινωνική, πολιτική ή οικονομική ιεραρχία, αλλά όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι και συμμετέχουν ισότιμα στις πολιτικοκοινωνικές διεργασίες. Ο ελευθεριακός σοσιαλισμός επομένως για την πραγμάτωσή του απαιτεί πολιτικά υποκείμενα με πίστη στις αξίες της ελευθερίας και της αλληλεγγύης, απαλλαγμένα από την ανάγκη του να εξουσιάζονται από κάποιον. Συνήθως απορρίπτει ρητά τόσο την ολιγαρχία όσο και την αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Ιστορικά στον ελευθεριακό σοσιαλισμό συγκαταλέγονται τα κινήματα του αναρχισμού (π.χ. αναρχοκομμουνισμός) και ποικίλες τάσεις ελευθεριακού μαρξισμού (π.χ. ο συμβουλιακός κομμουνισμός, ο νεομαρξισμός, οι καταστασιακοί κλπ.). Τα κινήματα και οι τάσεις αυτές αντιπαρατίθενται τόσο με τον «κρατικιστικό σοσιαλισμό» (κυρίως τον λενινισμό και τη σοσιαλδημοκρατία), όσο και με τον φιλελευθερισμό. Ο διαχωρισμός τους από τον κρατικιστικό σοσιαλισμό ανάγεται στη διάσπαση της Πρώτης Διεθνούς, όταν οι αναρχικοί διαφώνησαν με το αίτημα των μαρξιστών για μία μεταβατική, μετεπαναστατική δικτατορία του προλεταριάτου η οποία σταδιακά θα αυτοδιαλυθεί και θα οδηγήσει έτσι στην κομμουνιστική κοινωνία. Σήμερα, ο όρος ελευθεριακός χώρος ή αντιεξουσιαστικός χώρος χρησιμοποιείται ευρύτερα για να περιγράψει όχι μόνο τους επιγόνους του ιστορικού ελευθεριακού σοσιαλισμού, αλλά και για παρεμφερή πολιτικά κινήματα που απορρίπτουν ή επιχειρούν να υπερβούν τον κλασικό σοσιαλισμό από αντικαπιταλιστική και αντικρατική σκοπιά (π.χ. ο αναρχοατομικισμός, ο μετααριστερός αναρχισμός, το αυτόνομο κίνημα, η κοινωνική οικολογία κλπ). Στον αγγλοσαξονικό κόσμο, ο όρος ελευθεριακός ή δεξιός ελευθεριακός («libertarianism» ή «right libertarianism») χρησιμοποιείται εναλλακτικά και για να περιγράψει τον αναρχοκαπιταλισμό.
Αίγειρος Ροδόπης

Η Αίγειρος είναι ένα χωριό 12 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Κομοτηνής, στον Νομό Ροδόπης το οποίο ιδρύθηκε το 1923. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Αγροτικό Ορφανοτροφείο και τη Μεσσούνη συναποτελούν την τοπική κοινότητα Αιγείρου που ανήκει στην δημοτική ενότητα Αιγείρου του δήμου Κομοτηνής. Σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 924 κατοίκους. Η τοπική κοινότητα Αιγείρου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 29,358 χμ² (2011) και πληθυσμό 1019 τ0 2021.

 Η κοινότητα αρχικά ονομαζόταν Κιρ Τσιφλίκ (μεταφράζεται από τα Τούρκικα ως "kir çiftlik" δηλαδή "το βρώμικο τσιφλίκι-χωράφι") και στη συνέχεια Νέον Καβακλί (από το όνομα της πόλης στην βόρεια Θράκη (σήμερα Τοπόλοβγκραντ στη Βουλγαρία) όπου οι κάτοικοι ήρθαν ως πρόσφυγες - από το την πόλη Καβακλί. Στις 7 Ιουνίου 1957 το χωριό μετονομάστηκε στο σημερινό όνομα Αίγειρος (ΦΕΚ. 119/1957) . Οι κάτοικοι του χωριού ήρθαν ως πρόσφυγες από την Ανατολική Ρωμυλία και συγκεκριμένα από το χωριό Καβακλί (σήμερα Τοπόλοβγκραντ Βουλγαρίας) και την Κεσσάνη της Ανατολικής Θράκης (σήμερα στην Τουρκία). Το χωριό έχει πληθυσμό 924 κάτοικους.Αξιοθέατο του χωριού είναι η εκκλησία του Αγίου Αθανασίου. Κάθε 18 Ιανουαρίου γίνεται το κεντρικό πανηγύρι του χωριού το οποίο είναι αφιερωμένο στον Άγιο Αθανάσιο. Η εικόνα του Αγίου Αθανασίου στην εκκλησία την έφεραν οι πρόσφυγες από το Μουζάλι της Ανατολικής Θράκης. (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) [σε αγκύλη ο πληθυσμός της δημοτικής ενότητας] Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
Ζευγοστάσι Καστοριάς

Το Ζευγοστάσι είναι ορεινός οικισμός σε υψόμ. 860μ.της Περιφερειακής Ενότητας Καστοριάς. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Άργους Ορεστικού στη Μακεδονία. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είχε 6 κατοίκους. Mέχρι το 1928 ονομάζονταν Δόλιανη. Βρίσκεται στο ΝΔ τμήμα της Π.Ε. Καστοριάς κοντά στα όρια της Π.Ε. Κοζάνης. Απέχει από την πόλη της Καστοριάς περίπου 27 χλμ. Στην πρώτη επίσημη απογραφή του ελληνικού κράτους (1913) αριθμούσε 344 άτομα και μετά τον εμφύλιο πόλεμο (1946-49) καταμετρούνται το 1951 87 κάτοικοι.

 Το χωριό είναι ιδιαίτερα γνωστό στην ευρύτερη περιοχή με πολλές όμως αναφορές και στο διαδίκτυο για το περίτεχνο τρούλο του ναού της και τις τοιχογραφίες του. Πρόκειται για μονόχωρο σταυροειδή μεταβυζαντινό ναό. Η πρώτη τοιχογράφηση, που έχει υποστεί πολλές φθορές, μας πληροφορεί και για το έτος κτίσης του ναού. Η μεσαία ζώνη τοιχογραφιών του 15ου αι. καλύπτεται με αγιογραφίες μέσα σε μετάλλια. Η δεύτερη τοιχογράφηση (1749), ΑΨΜΘ καλύπτει τους τοίχους του νάρθηκα και ορισμένα χαμηλά σημεία του ναού, όπου παριστάνονται η Κοίμηση της Θεοτόκου, ο Άγιος Πέτρος κ.α. Στην είσοδο υπάρχει η επιγραφή: ΑΝΗΓΕΡΘΗ ΚΑΙ ΑΝΙĊΤΟΡΗΘΗ Ο ΘΕΙΟČ ΚΑΙ ΠΑΝĊΕΠΤΟČ ΝΑΟČ ΟΥΤΟĊ ΤΗČ ΥΠΕΡΑΓΙΑĊ ΔΕΣΠΟΙΝΗĊ ΗΜΟΝ ΘΕΟΤΟΚΟΝ ΚΑΙ ΑΕΙΠΑΡΕΝΟΥ ΜΑΡΙΑČ ΑΡΧΙΕΡΑΤΕΥΟΝΤΟĊ ΤΟΥ ΠΑΝΙΕΡΟΤΑΤΟΥ ΚΑΙ ΛΟΓΙΟΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΑČΤΟΡΙΑČ ΚΥΡ ΧΡΥΣΑΝΘΟΥ ΚΑΙ ΕΦΗΜΕΡΕΥΟΝΤΟČ ΔΙΜΙΤΡΙΟΥ ΙΕΡΕΟČ ΚΑΙ ΔΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΗČ ΤΩΝ ΧΡΙĊΤΙΑΝΩΝ ΤΗĊ ΧΩΡΑČ ΤΑΥΤΗČΣ ΕΝ ΕΤΕΙ ,ΑΨΜΘ (sic) Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου - Ζευγοστάσιο
Χακάν Φιντάν

Ο Χακάν Φιντάν (τουρκικά: Hakan Fidan, Άγκυρα, 1968) είναι Τούρκος διπλωμάτης και αξιωματικός των πληροφοριών, ο οποίος είναι υπουργός Εξωτερικών της Τουρκικής Δημοκρατίας, από τον Ιούνιο του 2023. Υπηρέτησε επίσης ως διοικητής της ΜΙΤ από το 2010 έως το 2023. Είναι γνωστός για τη συμβολή του στην τουρκική εθνική ασφάλεια και τη συμμετοχή του σε διάφορες διπλωματικές και μυστικές επιχειρήσεις.

 Ο Φιντάν γεννήθηκε το 1968 στην Άγκυρα. Απέκτησε πτυχίο στη διαχείριση και τις πολιτικές επιστήμες από το Πανεπιστήμιο του Maryland Global Campus. Στη συνέχεια, απέκτησε το μεταπτυχιακό και το διδακτορικό του από το Πανεπιστήμιο Bilkent. Ο Φιντάν διηύθυνε τον Εθνικό Οργανισμό Πληροφοριών από τις 25 Μαΐου 2010 έως τις 7 Φεβρουαρίου 2015 όταν παραιτήθηκε από τη θέση του για να διεκδικήσει την θέση μέλους του Kοινοβουλίου, με στόχο να εκπροσωπήσει το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης. Στις 9 Μαρτίου απέσυρε την υποψηφιότητά του. Διορίστηκε ξανά στη θέση του μέσα σε λίγες ώρες. Κατά τη θητεία του μετατοπίστηκε η συνεργασία στον τομέα της ασφάλειας από το Ισραήλ και τις Ηνωμένες Πολιτείες σε μια συνεργασία με το Ιράν με πιο αξιοσημείωτη αυτή με τον Κασέμ Σολεϊμανί, τον ηγέτη της μεραρχίας Αλ Κουντς. Κατά τη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου τον Φεβρουάριο του 2017, παρέδωσε μια λίστα με 300 υποτιθέμενους υποστηρικτές του Κινήματος Γκιουλέν στον Μπρούνο Καλ, πρόεδρο της Γερμανικής Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Πληροφοριών σε προφανή προσδοκία συνεργασίας. Όμως ο κατάλογος πολύ περισσότερο οδήγησε τις γερμανικές αρχές να προειδοποιήσουν τα άτομα της λίστας για τις δραστηριότητες των τουρκικών υπηρεσιών πληροφοριών. Τον Σεπτέμβριο του 2022, επισκέφτηκε τον Hamis Hancer της σουνιτικής παράταξης στο ιρακινό κοινοβούλιο στη Βαγδάτη και συναντήθηκε επίσης με τον ιρακινό πρόεδρο Μπαρχάμ Σαλίχ . Συμμετείχε σε μυστικές ειρηνευτικές συνομιλίες με το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν (PKK) για τις οποίες το 2012 ένας κρατικός εισαγγελέας ήθελε να τον ερευνήσει. Εκεί όμως ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν παρενέβη εκ μέρους του Φιντάν και αργότερα του ανατέθηκε να συνομιλήσει με τον Αμπντουλάχ Οτζαλάν και κανόνισε το μυστική σχέση του Ιράν μέσω της κυβέρνησης του Ερντογάν. Λίγο μετά τον διορισμό του ως επικεφαλής της Εθνικής Οργάνωσης Πληροφοριών, η ισραηλινή μυστική υπηρεσία Μοσάντ τον κατηγόρησε ότι είχε διαβιβάσει ευαίσθητες πληροφορίες της CIA στο Ιράν. Μετά την επανεκλογή του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στην προεδρία της χώρας, διορίστηκε υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας στις 3 Ιουνίου 2023.