IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Τζον Κίλιαν

Ο Τζον Κίλιαν (επίσης γερμανικά: Johann Kilian‎, Άνω Σορβική γλώσσα: Jan Kilian) (22 Μαρτίου 1811 – 12 Σεπτεμβρίου 1884) ήταν Λουθηρανός πάστορας και ηγέτης της αποικίας γνωστής ως Βένεδοι του Τέξας (Wends of Texas).

 Ο Τζον Κίλιαν γεννήθηκε στο Ντόχλεν του Βασιλείου της Σαξονίας. Μετά το σχολείο στο Ράχλαου και Μπάουτζεν, σπούδασε θεολογία στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας. Ήταν πάστορας στο Χόχκιρχ (η ενορία του) από το 1834-1837. Λόγω του θανάτου του θείου του, έγινε πάστορας στο Κότιτς. Το 1848, έγινε πάστορας στο Βαϊγκερσντόρφ, στην Πρωσία. Απέρριψε τον «αυξανόμενο ορθολογισμό», που αυξανόταν μεταξύ των κληρικών, ζητώντας την επιστροφή στη Γραφή ως έγκυρη, μεταφράζοντας μια σειρά από γερμανικά κείμενα στα Σορβικά. Κατά το έτος 1854 περίπου 558 Βένεδοι Λουθηρανοί από τις εκκλησίες του Κίλιαν στην Πρωσία και επίσης από τη Σαξονία τον κάλεσαν να τους οδηγήσει στο Τέξας. Πολλοί άνθρωποι στην εκκλησία του Κίλιαν ήταν δυσαρεστημένοι με τη φιλοσοφία του ορθολογισμού, που διαδόθηκε σε όλη την Ευρώπη. Ορισμένοι θεωρούσαν τον ορθολογισμό ως απόπειρα αντικατάστασης της θρησκείας με την επιστήμη. Με την αυξανόμενη θρησκευτική δυσαρέσκεια, την οικονομική δυσκολία και την επιθυμία του Κίλιαν να είναι ιεραπόστολος σε μια ξένη χώρα, ο Κίλιαν έφερε τους οπαδούς του στο Γκάλβεστον και τελικά εγκαταστάθηκε περίπου 55 μίλια ανατολικά του Ώστιν στην κομητεία Λι . Στις 25 Μαρτίου 1854, μια νέα λουθηρανική εκκλησία διοργανώθηκε στο Ντάμπαν, για να γίνει ο ακρογωνιαίος λίθος μιας μεγάλης μετανάστευσης των Βενδών. Ο Κίλιαν κλήθηκε ως Πάστορας. Αυτή η κίνηση είχε ως αποτέλεσμα την ίδρυση του Low Pin Oak Settlement, που μετονομάστηκε αργότερα σε Σερμπίν (Serbin). Μία από τις πρώτες πράξεις που πραγματοποίησε ο Κίλιαν επρόκειτο να υποβάλει αίτηση συμμετοχής στην νεοσύστατη Λουθηρανική Εκκλησία – Σύνοδο του Μιζούρι. Η Λουθηρανική Εκκλησία του Αγίου Παύλου στο Σερμπίν έγινε η πρώτη από τις πολλές εκκλησίες της Συνοδου του Μιζούρι στο Τέξας και είχε το μοναδικό σχολείο, που μιλούσε τη Γλώσσα των Βενδών στην Αμερική. Η κληρονομιά του Τζον Κίλιαν είναι εμφανής στην πανεπιστημιούπολη του Πανεπιστημίου Κονκόρντια του Τέξας όπου θα βρείτε την οδό Κίλιαν και το κουδούνι ηλικίας άνω των 150 ετών στην είσοδο του Κτιρίου A, το οποίο ο Κίλιαν και οι οπαδοί του έφεραν στο ταξίδι τους στο Τέξας. Στην παλιά πανεπιστημιούπολη, το πρώτο κτήριο του πανεπιστημίου ονομάστηκε Αίθουσα Κίλιαν. Επίσημος ιστότοπος του Concordia University Texas
Μακάμπι Ρανανά

Η Μακάμπι Ρανανά (εβραϊκά: מכבי עירוני רעננה) είναι ομάδα καλαθοσφαίρισης με έδρα τη Ρανανά του Ισραήλ. Η ομάδα κατέκτησε δύο εγχώριους τίτλους, ένα Κύπελλο Συνομοσπονδίας και ένα πρωτάθλημα δεύτερης κατηγορίας. Σε διεθνές επίπεδο κατάφερε να φτάσει έως τη φάση των 16 του Κυπέλλου Κόρατς την περίοδο 2001/02, ενώ συμμετείχε και στη Σουπρολίγκα.

 Στο τέλος της περιόδου 1995/96 η ομάδα κέρδισε την άνοδο στην ανώτατη κατηγορία της χώρας, στο Πρωτάθλημα Ισραήλ, με προπονητή τον Έρικ Λέβατς και βοηθό του τον Σαρόν Ντρούκερ. Ο Λούμπεκ ήταν προπονητής τις περιόδους 1996/97 και 1997/98. Σχεδόν σε κάθε αγωνιστική περίοδο κατάφερνε να νικήσει τη Μακάμπι Τελ Αβίβ. Την περίοδο 1997/98 τη νίκησε με 22 πόντους διαφορά (73:95). Την περίοδο 1999/2000, υπό την καθοδήγηση του Σαρόν Ντρούκερ, ήταν η μόνη φορά που προκρίθηκε στους τελικούς. Επικράτησε της Χάποελ Ιερουσαλήμ με 2:1 νίκες στα προημιτελικά και με 3:0 επί της Ραμάτ Γκαν στα ημιτελικά. Στους τελικούς ηττήθηκε από τη Μακάμπι Τελ Αβίβ με 3:1. Τα επόμενα χρόνια, απέτυχε να προκριθεί στα ημιτελικά των πλέι-οφ, μετείχε στη Σουπρολίγκα τερματίζοντας στην τελευταία θέση του 1ου ομίλου το 2000/01, ενώ έφτασε ως τη φάση των 16 του Κυπέλλου Κόρατς το 2001/02. Το 2002, η ομάδα συγχωνεύτηκε με τη Χερζίλια δημιουργώντας την «Μπνέι Χασαρόν». Στην αρχή της περιόδου 2011/12, η ομάδα ονομαζόταν «Μπνέι Χασαρόν/Χερζίλια». Στη δεύτερη κατηγορία (Εθνική Λίγκα) η ομάδα μετονομάστηκε και πάλι σε «Μακάμπι Ρανανά». Τον Απρίλιο του 2012, η ​​ομάδα επικράτησε στο διπλό τελικό της Εθνικής Ένωσης έναντι της Μακάμπι Κιριάτ Γκατ. Τον Μάρτιο του 2014, η ομάδα τερμάτησε στην πρώτη θέση στην Εθνική Λίγκα (Βοράς), και ως εκ τούτου κέρδισε την άνοδο στην πρώτη κατηγορία. Πρωτάθλημα Ισραήλ Δεύτερη θέση (1): 1999/2000Εθνική Λίγκα (Β) Πρωταθλήτρια (1): 1995/96Κύπελλο Συνομοσπονδίας Κυπελλούχος (1): 2011/12 Προφίλ της ομάδας στο Eurobasket.com
Χειλόποδα

Τα Χειλόποδα (χείλος + πόδια) ή αλλιώς Εκατοντάποδα είναι ομοταξία των αρθροπόδων και διακρίνονται για τα αρθρωτά εξαρτήματά τους. Εξαπλώνονται σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, σε ψυχρές, εύκρατες και τροπικές περιοχές. Διαβιούν κάτω από πέτρες, σε ρωγμές βράχων, στο χώμα, σε πεσμένους κορμούς ξύλων.

 Η ομοταξία αποτελείται από αριθμό μεταμερών, καθένα από τα οποία φέρει ένα ζεύγος από πόδια. Στο κεφάλι τους έχουν μονομαστιγωτές κεραίες. Στο πρώτο μεταμερές υπάρχει ένα ζεύγος από λαβίδες με δηλητήριο. Στο πίσω μέρος βρίσκεται η γενετική οπή. Τα ζώα αυτά είναι Σαρκοφάγα και μερικά εξ αυτών είναι επικίνδυνα για άλλα ζώα, εξαιτίας του δηλητηρίου τους. Μέχρι σήμερα είναι γνωστά περί τα 3.000 είδη, τα οποία χωρίζονται σε τέσσερις κύριες τάξεις: τα Γεωφιλόμορφα, τα Σκολοπενδρόμορφα, τα Λιθοβιόμορφα και τα Σκουτιγκερόμορφα. Τα Γεωφιλόμορφα περιλαμβάνουν επιμήκη, νηματοειδή ζώα που είναι προσαρμοσμένα να ζουν στο έδαφος, σε μικρά ή μεγάλα βάθη. Τα Λιθοβιόμορφα και τα Σκολοπενδρόμορφα περιλαμβάνουν νωτοκοιλιακά πεπιεσμένα ζώα, αξιόλογου μεγέθους και βάρους, τα οποία ζουν σε σχισμές βράχων, στο χώμα και κάτω από ριγμένα κλαδιά ή κορμούς δέντρων. Στα Σκολοπενδρόμορφα ανήκει και η γνωστή σε όλους Σαρανταποδαρούσα. Τέλος, τα Σκουτιγκερόμορφα είναι ζώα πιεσμένα πλευρικά, με λεπτά και μακριά πόδια, μερικά από τα οποία είναι κοινά κοντά σε ανθρώπινες κατοικίες. Νέα Εγκυκλοπαιδεία, εκδ. Μαλλιάρης Παιδεία, 2006, τ. 27, σελ. 99. Fauna Europaea, ταξινόμηση της ομοταξίας Chilopoda
Γάιος Κλαύδιος Πούλχερ (ύπατος το 177 π.Χ.)

Ο Γάιος Κλαύδιος Πούλχερ, λατιν.: Gaius Claudius Pulcher, (απεβ. το 167 π.Χ.), ύπατος το 177 π.Χ., ήταν γιος τού Αππίου Κλαύδιου Πούλχερ υπάτου το 212 π.Χ., και ήταν πατέρας τού Αππίου Κλαύδιου Πούλχερ υπάτου το 143 π.Χ.

 Έγινε oιωνοσκόπος (augur) το 195 π.Χ., αντικαταστάτης ύπατος peregrinus το 180 π.Χ. Κατά τη διάρκεια της υπατείας του το 177 π.Χ. ξεκίνησε να πολεμήσει εναντίον των Ιστρίων, αλλά δεν κατάφερε να εκτελέσει τις κατάλληλες τελετές και αναγκάστηκε να επιστρέψει στη Ρώμη. Ξεκινώντας ξανά, νίκησε τους Ιστρίους και προχώρησε για να πολεμήσει τους Λιγουρίους, ανακτώντας την πόλη Mutina. Το 169 π.Χ., εξελέγη τιμητής (censor) με τον Τιβέριο Σεμπρόνιο Γράκχο, πρώην συνύπατό του. Η τιμητεία τους ήταν αρκετά αυστηρή, με αποτέλεσμα να παραπεμφθούν. Αθωώθηκαν λόγω της δημοτικότητας τού Γράκχου στον κόσμο. Αργότερα, το 167 π.Χ., πήγε -ως μέρος μίας πρεσβείας- στη Μακεδονία. Εκείνη τη χρονιά απεβίωσε.
Θεοδέμιρος

Ο Θεοδέμιρος (Theodemir, απεβ. 475) ήταν βασιλιάς των Οστρογότθων από τη δυναστεία των Αμάλ (470 - 475) και πατέρας του Θεοδώριχου του Μεγάλου, μικρότερος γιος του βασιλιά Βανδαλάριου και διάδοχος του αδελφού του Βαλάμηρος.

 Ο Θεοδέμιρ(ος) είχε δύο αδελφούς, τον Βαλάμηρος και τον Βιντέμιρρ, ήταν Αρειανιστής ενώ η σύζυγος του Ερελέουβα ήταν Ορθόδοξη και όταν βαπτίστηκε, πήρε το χριστιανικό όνομα Ευσεβία. Ανέλαβε τα τρία Γοτθικά βασίλεια της Παννονίας μετά τον θάνατο του Βιντιμίρ μαζί με τους δυο γαμπρούς του ως υποτελής του Αττίλα. Ο λόγος γι' αυτό ήταν η μακρόχρονη βασιλεία των Οστρογότθων στην Παννονία. Όταν πέθανε, ο γιος του Θεοδώριχος τον διαδέχτηκε στον θρόνο (475). Νυμφεύτηκε την Ερελέουβα, με την οποία απέκτησε δύο παιδιά: τον μετέπειτα ιδρυτή του Βασιλείου των Οστρογότθων στην Ιταλία Θεοδώριχο τον Μέγα και την Αμαλαφρίδα.
Γουλιέλμος Β΄ Ιορδάνης

Ο Γουλιέλμος Β΄ Ιορδάνης, καταλανικά: Guillem Jordà‎, οσιτανικά: Guilhem Jordan, (απεβ. 1109) από τον Οίκο της Βαρκελώνης-Σερδάνια ήταν κόμης της Μπέργα από το 1094, κόμης της Σερδάνιααπό το 1095 και επίτροπος της κομητείας της Τρίπολης από το 1105.

 Ήταν γιος του Γουλιέλμου Α΄ κόμη της Σερδάνια και της Σάντσα, κόρης του Ραϋμόνδου-Βερεγγάριου Α΄ κόμη της Βαρκελώνης. Ο Γουλιέλμος Β΄ συνόδευσε τον στρατό του Ραϋμόνδου Δ΄ κόμη της Τουλούζης, ενός από τους ηγέτες της Α΄ Σταυροφορίας, στους Αγίους Τόπους. Ο Ραϋμόνδος Δ΄ απεβίωσε στην Παλαιστίνη το 1105, αφήνοντας τον νεαρό γιο του Αλφόνσο-Ιορδάνη ως κύριο του Μονς Περεγκρίνους και της Τορτόσα (της Συρίας) και τιτουλάριο κόμη της Τρίπολης (η οποία δεν είχε ακόμη καταληφθεί από τους σταυροφόρους). Δεδομένου ότι ο Aλφόνσος-Ιορδάνης ήταν ακόμη παιδί, οι στρατιώτες του Ραϋμόνδου Δ΄ επέλεξαν τον Γουλιέλμο Ιορδάνη ως αντιβασιλέα. Εν τω μεταξύ στην Τουλούζη, ο μεγαλύτερος γιος του Ραϋμόνδου Δ΄, ο Βερτράνδος κυβερνούσε κατά την απουσία εκείνου. Μετά το τέλος του Ραϋμόνδου Δ΄, οι βαρόνοι της Τουλούζης επέλεξαν τον Αλφόνσο-Ιορδάνη να αντικαταστήσει τον Βερτράνδο, ο οποίος, έχοντας τώρα ανατραπεί, ταξίδεψε στην Ανατολή, φτάνοντας στο Μον Περεγκίνους το 1108 για να το διεκδικήσει για τον εαυτό του. Εκεί, φιλονίκησε με τον Γουλιέλμο για την κληρονομιά του Ραϋμόνδου Δ΄ και για την επιτροπεία της Τρίπολης, που δεν είχε κατακτηθεί ακόμη. Τότε ο Γουλιέλμος συμμάχησε με τον Ταγκρέδο πρίγκιπα της Γαλιλαίας, τότε επίτροπο του πριγκιπάτου της Αντιόχειας, ενώ ο Βερτράνδος ζήτησε από τον Βαλδουίνο Α΄ της Ιερουσαλήμ να παρέμβει. Ο Βαλδουίνος Α΄, ο Βαλδουίνος του Μπουρκ και ο Ζοσλέν του Κουρτεναί συμμάχησαν με τον Βερτράνδο· έτσι ο Γουλιέλμος με τον Tανκρέδο αναγκάστηκαν να συμβιβαστούν. Ο Τανκρέδος αναγκάστηκε να παραιτηθεί από την αξίωσή του στην κομητεία της Έδεσσας, αλλά του επιτράπηκε να διατηρήσει την Αντιόχεια. Ο Γουλιέλμος και ο Βερτράνδος χώρισαν την Τρίπολη μεταξύ τους, αναγνωρίζοντας τον Tανκρέδο και τον Bαλδούινο Α΄ ως τους αντίστοιχους επικυριάρχους τους. Με την επίλυση της διαφοράς, τα στρατεύματα των σταυροφόρων βάδισαν στην Τρίπολη και την πολιόρκησαν, με τη βοήθεια του Γενουατικού στόλου. Στις 12 Ιουλίου 1109 κατέλαβαν την πόλη. Όμως λίγο καιρό αργότερα ο Γουλιέλμος απεβίωσε από ένα τραύμα βέλους, που είχε υποστεί κατά τη διάρκεια της πολιορκίας· έτσι η κομητεία έμεινε όλη στον Βερτράνδο.
Μαρία Ιωάννα Μπατίστη της Σαβοΐας-Νεμούρ

Η Μαρία Ιωάννα Βαπτιστή (ιταλ. Marie Jeanne Baptiste, 11 Απριλίου 1644 - 15 Μαρτίου 1724) από τον Οίκο της Σαβοΐας ήταν κόρη του Δούκα του Νεμούρ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαβοΐας.

 Ήταν το πρώτο παιδί και η πρώτη κόρη του Καρόλου Αμεδαίου, Δούκα του Νεμούρ, και της Ελισάβετ των Βουρβόνων, κόρης του Κάισαρα, Δούκα του Βαντόμ. Παντρεύτηκε το 1665 τον Κάρολο Εμμανουήλ Β΄ της Σαβοΐας και είχε τέκνο: Βίκτωρ Αμεδαίος Β΄ (1666 - 1732), Δούκας της Σαβοΐας, μετέπειτα Βασιλιάς της Σικελίας και μετά της Σαρδηνίας. Oresko, Robert (2004). "Maria Giovanna Battista of Savoy-Nemours (1644-1724): daughter, consort, and Regent of Savoy". In Campbell Orr, Clarissa (ed.). Queenship in Europe 1660-1815: The Role of the Consort. Cambridge University Press. pp. 16–55. ISBN 0-521-81422-7.
Χέντβιχ του Παλατινάτου-Ζούλτσμπαχ

Η Χεδβίγη (γερμ. Hedwig, 15 Απριλίου 1650 - 23 Νοεμβρίου 1681) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του Κόμη του Παλατινάτου-Ζούλτσμπαχ και με τους γάμους της έγινε πρώτα Αρχιδούκισσα της Αυστρίας και μετά Δούκισσα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ.

 Η Μαρία Χεδβίγη Αυγούστα ήταν η πρώτη κόρη του Χριστιανού Αυγούστου Παλατινάτου-Ζούλτσμπαχ και της Αμαλίας, κόρης του Ιωάννη Ζ΄ του Νασσάου-Ζήγκεν. Παντρεύτηκε δι' αντιπροσώπου (per cura) στο παρεκκλήσιο της Αυλής του Ζούλτσμπαχ τον Σιγισμούνδο Φραγκίσκο, Επίσκοπο (μη χειροτονηθέντα) των Άουγκσμπουργκ, Γκουρκ & Τρεντ, ο οποίος, όταν το 1662 απεβίωσε ο μεγαλύτερος αδελφός του, παραιτήθηκε από τις εκκλησιαστικές θέσεις του και τον διαδέχθηκε ως Αρχιδούκας της Πέραν Αυστρίας & Τυρόλου και νυμφεύτηκε τη Χεδβίγη. Όμως ενόσω ο γαμπρός ταξίδευε για να τη συναντήσει, ασθένησε και απεβίωσε στο Ίννσμπρουκ 12 ημέρες μετά τον γάμο, ο οποίος έτσι δεν ολοκληρώθηκε. Έξι έτη μετά η Χεδβίγη ξαναπαντρεύτηκε, με τον Ιούλιο Φραγκίσκο της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ. Ο πατέρας της έθεσε μία αναμνηστική πλάκα στον ενοριακό ναό του Ζούλτσμπαχ για την ανάμνηση του γεγονότος. Η νύφη είχε εξασφαλίσει από τον πρώτο της γάμο ένα ετήσιο εισόδημα 20.000 γκέλντερς· o Ιούλιος-Φραγκίσκος έκανε συμφωνία με τη βασιλική Αυλή των Αψβούργων και έλαβε, αντί αυτού του εισοδήματος, ένα εφ' άπαξ ποσό. Η Χεδβίγη απεβίωσε 31 ετών και τάφηκε στο Λευκό Κστρο του Σλάκενβερτ (νυν Οστρόβ Ουγγαρίας). Παντρεύτηκε πρώτα το 1665 τον Σιγισμούνδο Φραγκίσκο της Αυστρίας· δεν απέκτησε τέκνα. Δώδεκα ημέρες μετά απεβίωσε ο Σιγισμούνδος Φραγκίσκος και η Χέντβιχ έκανε δεύτερο γάμο το 1668, με τον Ιούλιο Φραγκίσκο της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ και είχε τέκνα: Άννα Μαρία Φραγκίσκη 1672-1741, παντρεύτηκε πρώτα τον Φίλιππο Γουλιέλμο Αύγουστο του Παλατινάτου-Νόιμπουργκ και μετά τον Τζαν Γκαστόνε των Μεδίκων, Μεγάλο Δούκα της Τοσκάνης. Σίβυλλα 1675-1733, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Γουλιέλμο του Μπάντεν-Μπάντεν. Theologische Quartalschrift, vol. 50, H. Laupp, 1868, p. 106 Digitized Johann Samuel Ersch: Allgemeine Encyclopädie der Wissenschaften und Künste, section 2 part 28, J. f. Gleditsch, 1851, p. 363
Σιτάρ

Το σιτάρ είναι έγχορδο ινδικό μουσικό όργανο, περισσότερο διαδεδομένο στις βόρειες επαρχίες της Ινδίας και του Πακιστάν. Η εφεύρεσή του ανάγεται στον 12ο αιώνα στη περιοχή του Δελχί. Το σιτάρ έγινε παγκοσμίως γνωστό χάρη στα έργα του κορυφαίου Ινδού μουσικού Ραβί Σανκάρ. Τη δεκαετία του 1960, δημιουργήθηκε μια τάση για τη χρήση του σιτάρ στη δημοφιλή μουσική της Δύσης , με το όργανο να εμφανίζεται σε κομμάτια από συγκροτήματα όπως οι Beatles, οι Doors, οι Rolling Stones και άλλοι.

 Κάθε σιτάρ έχει 21, 22 ή 23 μεταλλικές χορδές, εκ των οποίων κανείς παίζει τις 6 ή 7, επειδή βρίσκονται πάνω από τον καβαλάρη. Οι υπόλοιπες βρίσκονται κάτω από τον καβαλάρη και λειτουργούν ως συμπαθητικές. Στο σιτάρ Γκαντάρ Πάντσαμ (Gandhar Pancham) η χορδή για του μπάσους φθόγγους (χαράτζ) αντικαθίσταται από μία τέταρτη τσικάρι. Κάθε όργανο έχει δύο καβαλάρηδες, έναν μεγάλο (μπαντά γκορά) και έναν μικρό (τσότα γκορά). Η ποιότητα του τόνου προέρχεται από τον τρόπο με τον οποίο οι χορδές ακουμπούν τους επικλινείς καβαλάρηδες. Όταν η χορδή αντηχεί, το μήκος αλλάζει ελαφρά και η άκρη της ακουμπά τον καβαλάρη, δημιουργώντας έτσι ήχους πολύ υψηλής συχνότητας. Αποκτά αντήχηση μέσω των χορδών του, της κοίλης λαβής και τον θάλαμο αντήχησης (ηχείο) από κολοκύθα. Μπορεί να έχει έναν δεύτερο ενισχυτή κοντά στην κορυφή της κοίλης λαβής του. Τα υλικά που χρησιμοποιούνται για την κατασκευή του είναι ξύλο τικ για τη λαβή και το ηχείο. Οι γέφυρες του οργάνου είναι φτιαγμένες από οστά ελαφιού, έβενο ή σπανιότερα οστά καμήλας. Συνθετικά υλικά είναι συνήθη σήμερα. Οι τόνοι που παίζονται ποικίλλουν ανάλογα με τη σχολή, την παράδοση και το στυλ. Συνήθως ακολουθούν τις νότες της ράγκας. Ο οργανοπαίχτης πρέπει να χορδίσει το σιτάρ πριν από κάθε ράγκα, μέσω των ξύλινων καρφιών που βρίσκονται στην κορυφή της λαβής. Μια από τις πιο συνηθισμένες μελωδίες είναι η Χαράτζ Πάντσαμ (Kharaj Pancham). Γενικά, υπάρχει ποικιλομορφία ανάμεσα στις μελωδίες, χωρίς να υπάρχει καμία προκαθορισμένη. Τις περισσότερες φορές η μελωδία διαφέρει ανάλογα με τη σχολή διδασκαλίας (γκαράνα) και το κομμάτι που πρόκειται να ερμηνευθεί. Το όργανο ισορροπεί ανάμεσα στο αριστερό πόδι και το δεξί γόνατο του ερμηνευτή. Τα χέρια κινούνται ελεύθερα, χωρίς να πρέπει να κουβαλήσουν κάποιο από τα βάρος του οργάνου. Ο οργανοπαίχτης παίζει τις χορδές χρησιμοποιώντας μια πένα ή πείρο τεντώματος χορδής, που ονομάζεται μιζράμπ (mizraab). Ο αντίχειρας παραμένει στην κορυφή της λαβής, πάνω από τον κύριο θάλαμο αντήχησης. Γενικά, μόνο ο δείκτης και ο μέσος χρησιμοποιούνται για το τέντωμα των χορδών.
Επαρχία Τεμένους

Η Επαρχία Τεμένους περιελάμβανε μία στενόμακρη λωρίδα γης από βορρά προς νότο. Ανατολικά οριζόταν από την Επαρχία Πεδιάδος, δυτικά από την Επαρχία Μαλεβιζίου, στα νότια από την Επαρχία Μονοφατσίου και από βορρά από τον κόλπο του Ηρακλείου. Βρισκόταν γύρω από την πόλη του Ηρακλείου, ο οποίος αναφερόταν ως Paracandia και ανήκε στο βενετικό κράτος, χωρίς να είχε μοιραστεί στους αποίκους. Αποτελείτο από γηλόφους οι οποίοι ήταν από αμπελώνες και ελαιώνες. Στο κέντρο δέσποζε το ιερό βουνό του Δία, ο Γιούχτας. Η επαρχία εκκλησιαστικώς υπαγόταν στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Κρήτης.

 Το όνομα της Επαρχίας οφειλόταν σε φρούριο, το οποίο έκτισε ο Νικηφόρος Φωκάς στο ύψωμα Ρόκκα, κοντά στο σημερινό χωριό Κανλί Καστέλλι έπειτα από την καταστροφή του αραβικού Χάνδακα το 961. Το βυζαντινό φρούριο ανακαινίστηκε από τους Ενετούς και αποτέλεσε καταφύγιο για τον πρώτο Βενετό Δούκα της Κρήτης, Ιάκωβο Τιέπολο, κατά την επανάσταση των Αγιοστεφανιτών. Ο Τιέπολο έφυγε μεταμφιεσμένος σε γυναίκα από τον Χάνδακα και στη συνέχεια κήρυξε πόλεμο εναντίον του Μάρκου Σανούδου, Δούκα της Νάξου, μέχρι πρότινος συμμάχου του. Πολλά ερείπια του φρουρίου σώζονται σήμερα. Οι Βενετοί διατήρησαν το όνομα του φρουρίου και έπειτα από την Άλωση της Κρήτης από τους Τούρκους ονομάστηκε Κανλί Καστέλλι, που σημαίνει αιματοβαμμένο φρούριο. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι κατά την έφοδο του 1647 για την κατάληψη του φρουρίου υπέστησαν πανωλεθρία, χωρίς να μπορέσουν να το καταλάβουν. Το Ηράκλειον και ο νομός του. Ηράκλειο: Νομαρχία Ηρακλείου. 1971.
Δρακοντιά

Η Δρακοντιά (Dracunculus vulgaris) είναι εντυπωσιακό φυτό της οικογένειας των Αροειδών. Είναι ενδημικό των Βαλκανίων και εξαπλώνεται μέχρι την Ελλάδα, την Κρήτη και τα νοτιοδυτικά της Τουρκίας. Είναι μεγάλο φυτό που φτάνει έως και το 1 μέτρο. Συναντάται σε περιαστικά περιβάλλοντα, κυρίως σε χουμώδη, ξηρά εδάφη, με πολύ ηλιοφάνεια, σε μεγάλες ομάδες, με μέσο υψόμετρο τα 450

 Η ελληνική ονομασία δρακοντιά , όπως και η λατινική ονομασία του γένους Dracunculus, οφείλεται στον σπάδικα, που θυμίζει μικρό δράκοντα που βγαίνει μέσα από τη σπάθη. Με την ονομασία δρακοντιά απαντούν κι άλλα είδη αροειδών (Arum sp.), τα οποία όμως είναι ευρέως γνωστά σαν φιδόχορτα. Με αυτή την ονομασία συναντάται και το Dracunculus vulgaris. Είναι εντυπωσιακό φυτό με ύψος που συχνά είναι μεγαλύτερο από 1 μ. Η σπάθη είναι λογχοειδής, πορφυρή εσωτερικά, κιτρινοπράσινη εξωτερικά, φτάνοντας σε μήκος τα 80 εκ. Ο σπάδικας είναι λεπτός, μακρύς, πορφυρός, κοντύτερος από την σπάθη. Τα φύλλα μεγάλα, πολυσχιδή κυματοειδή με λευκά στίγματα. Ο βλαστός πολύ χαρακτηριστικός με σχέδια που θυμίζουν ζέβρα. Οι καρποί του είναι 60-80 πορτοκαλοκόκκινα κατά την ωρίμανση μούρα, μήκους 1-3 εκ. Υπάρχουν δύο σύνολα λουλουδιών, τα θηλυκά στο κάτω μέρος της βάσης του σπάδικα και τα αρσενικά πάνω μέρος.Κατά την άνθηση το φυτό αποπνέει έντονη δυσοσμία, σαν σάπιας σάρκας, που απωθεί τα ζώα και προσελκύει μύγες (Lucilia sp. και άλλα), οι οποίες παγιδεύονται προσωρινά για την επικονίαση και μετά απελευθερώνονται. Η δρακοντιά δεν είναι σαρκοβόρο φυτό, όπως πολύ πιστεύουν.Ανθίζει την άνοιξη, κατά τα τέλη Μαρτίου μέχρι Μάιο. Η δρακοντιά είναι φυτό ενδημικό της Ανατολικής Μεσογείου, από την Αλβανία, την Ελλάδα, τη Βουλγαρία, μέχρι και την νοτιοδυτική Τουρκία. Αναφορές από την Ιταλία (συμπεριλαμβανομένης Σικελίας και Σαρδηνίας) είναι πιθανόν από τα εισαγόμενα φυτά, ενώ τα υλικά από την Ισπανία, τη Γαλλία και τη Βόρεια Αφρική σίγουρα αντιπροσωπεύουν εισαγωγές.Στην Ελλάδα η δρακοντιά είναι ευρέως κοινή, τόσο στα ηπειρωτικά, όσο και στα νησιά του Αιγαίου και την Κρήτη. Συναντάται στα 100 -1200 μ. υψόμετρο, σε μεγάλες ομάδες σε θέσεις με ανθρωπογενή επιβάρυνση, άκρες κρασπέδων δρόμων, ακαλλιέργητους αγρούς και όρια καλλιεργούμενων αγρών, πετρώδεις θαμνότοπους, ελαιώνες και σκουπιδότοπους. Η δρακοντιά εισήχθη στη Βόρεια Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική, τόσο στις Ηνωμένες Πολιτείες (στις πολιτείες του Όρεγκον, στη Καλιφόρνια, στο Τενεσί και στο Πουέρτο Ρίκο) όσο και στον Καναδά, όπου καλλιεργείται στην επαρχία Οντάριο. Προτιμά τα χουμώδη, καλά στραγγιζόμενα εδάφη. Μπορεί να ανεχθεί τη σκιά, αλλά προτιμά την πλήρη έκθεση στον ήλιο. Μπορεί επίσης να αντέξει την ξηρασία αλλά επωφελείται από λίγο πότισμα.
Godspeed You! Black Emperor

Οι Godspeed You! Black Emperor (Παλαιότερα Godspeed You Black Emperor!) είναι ένα Καναδικό post-rock συγκρότημα από το Μόντρεαλ. Υπήρξαν ένα από τα μεγαλύτερα και γνωστότερα ονόματα της σκηνής που επηρέασαν και επηρεάζουν το είδος μέχρι και σήμερα.

 Δημιουργήθηκαν το 1994 με τρία μέλη, τους Έφριμ Μένουκ, Μάικ Μόγια και Μάουρο Πετσέντε. Το όνομα που επέλεξαν για το συγκρότημά τους προέρχεται από ένα σχεδόν άγνωστο Ιαπωνικό ντοκιμαντέρ του 1976 με το ίδιο όνομα, το οποίο παρουσιάζει την ιστορία μιας συμμορίας με το όνομα Black Emperors. Οι τρεις τους σύντομα κατέληξαν να κάνουν μια ερασιτεχνική ηχογράφηση που κυκλοφόρησε μόνο σε κασέτα σε 33 αντίτυπα και ονομαζόταν All Lights Fucked on the Hairy Amp Drooling. Ύστερα από αυτό αποφασίστηκε να διευρύνουν τον αριθμό των μελών του συγκροτήματος και να δημιουργήσουν μια μεγάλη μπάντα, σχεδόν ορχήστρα, μαζί με πολλά μέλη της μουσικής σκηνής του Μόντρεαλ ανεβάζοντας τον αριθμό των μελών ως και στους 14 διαφορετικούς μουσικούς κάποιες εποχές. Επίσημος ιστότοπος
Μαργαρίτα της Σικελίας

Η Μαργαρίτα της Σικελίας (Φότζια, 1 Δεκεμβρίου 1241 - Φρανκφούρτη, 8 Αυγούστου 1270) μέλος του Οίκου των Χοενστάουφεν ήταν κόρη του Γερμανού αυτοκράτορα Φρειδερίκου Β΄ με την τρίτη σύζυγο του Ισαβέλλα της Αγγλίας. Με τον γάμο της με τον Αλβέρτο Β΄ του Μάισσεν έγινε λαγδραβίνη της Θουριγγίας και κόμισσα του Παλατινάτου της Σαβοΐας. Οι παππούδες της από πατέρα ήταν οι Ερρίκος ΣΤ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και η Κωνσταντία του Ωτβίλ, οι παππούδες της από μητέρα ήταν ο Ιωάννης της Αγγλίας και η Ισαβέλλα του Ανγκουλέμ. Η ημερομηνία που γεννήθηκε είναι δύσκολο να προσδιοριστεί επειδή δεν είναι γνωστός ο ακριβής αριθμός των παιδιών των γονέων της. Μερικές πηγές αναφέρουν ότι ήταν το πρώτο ή το δεύτερο παιδί τους και γεννήθηκε στα τέλη του 1237. Άλλες πηγές αναφέρουν ότι ήταν το τελευταίο παιδί τους και η μητέρα της πέθανε στην γέννα, οι σύγχρονοι ιστορικοί συμφωνούν περισσότερο με αυτή την άποψη.

 Λίγο μετά την γέννηση της η Μαργαρίτα αρραβωνιάστηκε τον Αλβέρτο Β΄ του Μάισσεν, μεγαλύτερο γιο και διάδοχο του Ερρίκου Γ΄ του Μάισσεν (1242). Ο γάμος έγινε 13 χρόνια αργότερα (1255) και η νύφη δέχτηκε προίκα διάφορες πόλεις όπως η Άλτενμπουργκ, η Τσβικάου και η Κέμνιτς. Το ζεύγος μετακινήθηκε τελικά στον Πύργο του Βάρτμπουργκ, απέκτησαν πέντε παιδιά τρεις γιους και δύο κόρες. Από τον δεύτερο γιο της Φρειδερίκο μετέπειτα μαγδράβο του Μάισσεν κατάγονται οι Εκλέκτορες και βασιλείς της Σαξονίας και οι μετέπειτα βασίλισσες της Αγγλίας Μαργαρίτα του Ανζού και Άννα της Κλέβης. Ο σύζυγος της δέχτηκε τους τίτλους του λαγδράβου της Θουριγγίας και του κόμη του Παλατινάτου της Σαβοΐας μετά την παραίτηση του πατέρα του που διατήρησε τον έλεγχο του Μάισσεν. Μετά την εκτέλεση του μικρού ανεψιού της Κορραδίνου (29 Οκτωβρίου 1268) και το ξεκλήρισμα των Χοενστάουφεν η Μαργαρίτα ήταν η μοναδική διάδοχος των κληρονομικών δικαιωμάτων της οικογένειας στο Δουκάτο της Σουαβίας και στο Βασίλειο της Ιερουσαλήμ. Ο γιος της Φρειδερίκος διεκδίκησε κάποιο διάστημα τους τίτλους για τον εαυτό του. Όταν ανακάλυψε την μοιχεία του συζύγου της με την Κουνιγκούντε την Άιζενμπερκ η Μαργαρίτα εγκατέλειψε το Βάρτμπουργκ, σύμφωνα με τον θρύλο πριν φύγει έκοψε το μάγουλο του γιου της Φρειδερίκου, γι'αυτό πήρε τον τίτλο "Φρειδερίκος ο κομμένος". Η Μαργαρίτα έφτασε στην Φραγκφούρτη και έγινε δεκτή με ενθουσιασμό από τους κατοίκους, πέθανε σε έξι βδομάδες. Με τον σύζυγό της Αλβέρτο Β΄ μαργράβο του Μάισσεν απέκτησε: Ερρίκος 1256-1282, κύριος του Πράισνερλαντ, απεβ. 26 ετών. Φρειδερίκος Α΄ 1257-1323, μάργραβος του Μάισσεν. Θεοδώριχος Δ΄ 1260-1307, λάντγκραβος της Λουσατίας. Αγνή, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Α΄ των Γουέλφων δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Γκρούμπενχαγκεν. (Αδελαΐδα) Ειρήνη π. 1293-1324, παντρεύτηκε τον Ανδρόνικο Γ΄ Παλαιολόγο Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Μαργαρίτα 1262-1273, απεβ. 11 ετών. Γερμανοί βασιλείς Χοενστάουφεν
7 θυμοί

Το 7 θυμοί είναι ελληνική ασπρόμαυρη ταινία του 2014, σε σκηνοθεσία του Χρήστου Βούπουρα και σενάριο του ίδιου, της Βασιλικής Ηλιοπούλου και του Γιώργου Κόρρα. Βασίζεται στο ομότιτλο βιβλίο του σκηνοθέτη.Στα Βραβεία Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου του 2015 ήταν υποψήφια στην κατηγορία του καλύτερου σεναρίου.

 Ο Πέτρος είναι αρχαιολόγος και ζει στην Αθήνα. Γνωρίζει και τον Χουσάμ, έναν νεαρό Άραβα μετανάστη, με τον οποίο ξεκινούν μία θυελλώδη σχέση. Παράλληλα, συναναστρέφεται και άλλους, διαφορετικούς ανθρώπους: την Αλεξάνδρα, που ζει με την αλκοολική μητέρα της, τον Αλβανό πιανίστα Λαέρτη, τον Δανιήλ, διευθυντή τράπεζας, τον Στρατή, που επιστρέφει στην Ελλάδα μετά από χρόνια, και τον αστυνομικό Μιχαήλ, που έχει ρατσιστικές αντιλήψεις.
Δωδεκάεδρο

Δωδεκάεδρο στη στερεομετρία λέγεται ένα πολύεδρο που έχει δώδεκα έδρες. Το κανονικό δωδεκάεδρο είναι ένα από τα Πλατωνικά στερεά, που έχει ως έδρες δώδεκα κανονικά πεντάγωνα, τα οποία ενώνονται ανά τρία σε κάθε κορυφή του. Ο Ευκλείδης ασχολείται με το κανονικό δωδεκάεδρο στην Πρόταση 17 του 13ου βιβλίου των Στοιχείων του (XXIII.17). Εκτός από το κανονικό δωδεκάεδρο, άλλα δωδεκάεδρα είναι το ρομβικό δωδεκάεδρο, το δεκαγωνικό πρίσμα, το πενταγωνικό αντιπρίσμα κ.ά.

 Αν θεωρήσουμε α {\displaystyle \alpha \,\!} το μήκος της ακμής του δωδεκαέδρου, τότε ισχύουν τα εξής: όπου ϕ {\displaystyle \phi \,\!} ο χρυσός αριθμός. Η δίεδρη γωνία του κανονικού δωδεκαέδρου είναι ίση με 116.56505°. Το δυϊκό πολύεδρο του δωδεκαέδρου είναι το εικοσάεδρο, δηλαδή τα κέντρα των πενταγωνικών εδρών του δωδεκαέδρου αποτελούν κορυφές εικοσαέδρου. Επίσης, ισχύει και το αντίστροφο, δηλαδή τα κέντρα των εδρών του εικοσαέδρου αποτελούν κορυφές δωδεκαέδρου. Τόσο το δωδεκάεδρο όσο και το εικοσάεδρο ανήκουν στην ίδια ομάδα συμμετρίας, την εικοσαεδρική. Weisstein, Eric W., Dodecaedron (Αγγλικά)
Βεατρίκη του Άντεχς-Μερανίας

Η Βεατρίκη, γερμ. Beatrix von Andechs von Merania (1210 - 9 Φεβρουαρίου 1271) από τον Οίκο του Άντεχς ήταν κόρη του δούκα της Μερανίας και με τον γάμο της έγινε κόμισσα της Βαϊμάρης-Όρλαμυντε.

 Ήταν η τρίτη κόρη του Όθωνα Α΄ δούκα της Μερανίας και της Βεατρίκης Β΄ των Χοενστάουφεν κόμισσας της Βουργουνδίας, κόρης του Όθωνα Α΄ κόμη της Βουργουνδίας. Ήταν κληρονόμος του κάστρου Πλάσενμπουργκ, με το Κούλμπαχ και το Μίττελμπεργκ και την κυριότητα του Μπέρνεκ, περιλαμβανομένου των Γκόλντκροναχ, Μάιναου, Βίρσμπεργκ, Πρέτζεντορφ (σημερινό Χίμελκρον), το κάστρο Τσβάιρνιτς και το Τρέμπγκαστ. Παντρεύτηκε τον Χέρμαν Β΄ των Ασκάνια κόμη της Βαϊμάρης-Όρλαμυντε και είχε τέκνα: Χέρμαν ο Πρεσβύτερος, κληρικός. Χέρμαν Γ΄ π.1230-1283, κόμης της Βαϊμάρης-Όρλαμυντε. Αλβέρτος Γ΄ απεβ. 1293. Όθων Γ΄ ο Μεγαλοπρεπής, κόμης της Βαϊμάρης-Όρλαμυντε. Σοφία, παντρεύτηκε το 1259 τον Ερρίκο Η΄ κόμη της Βάιντα (π.1238-1280). Όθων ο Νεότερος, μέλος του Συλλόγου του καθεδρικού στο Βύρτσμπουργκ το διάστημα 1265-1308. C. Chl. Freiherr von Reitzensten: Regesten der Grafen von Orlamuende aus Babenberger und Ascanischem Stamm, Historical Society of Upper Franconia ("Upper Franconian Historical Society"), Bayreuth, 1871
Powerage

Powerage είναι ο τίτλος του πέμπτου στούντιο δίσκου του Αυστραλιανού Hard Rock συγκροτήματος AC/DC, ο οποίος κυκλοφόρησε στις 5 Μαΐου του 1978 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Atlantic Records" στην Ευρώπη και στις 25 Μαΐου του ίδιου έτους στον υπόλοιπο κόσμο. Ο κιθαρίστας των Rolling Stones, Κιθ Ρίτσαρντς, έχει δηλώσει ότι αυτός είναι ο αγαπημένος του δίσκος.

 Το "Powerage" ηχογραφήθηκε στα "Albert Studios" του Σίδνεϊ στις αρχές του 1978, με τη σύνθεση του συγκροτήματος να αλλάζει, αφού ο Μαρκ Έβανς αντικαταστάθηκε από τον Κλιφ Ουίλιαμς. Αυτό ήταν το πρώτο άλμπουμ των AC/DC το οποίο κυκλοφόρησε με το ίδιο εξώφυλλο σε όλο τον κόσμο και το τελευταίο άλμπουμ, μέχρι το 2000, στο οποίο την παραγωγή έκαναν ο Χάρι Βάντα και ο Τζορτζ Γιανγκ. Η ευρωπαϊκή έκδοση βινυλίου του "Powerage" περιελάμβανε το επιπλέον κομμάτι "Cold Hearted Man". Ο δίσκος κυκλοφόρησε τον Μάιο του 1978, σκαρφαλώνοντας στο # 26 των βρετανικών τσαρτ, ενώ μπήκε στο Top-20 στη Γαλλία, την Ολλανδία και τη Σουηδία, αλλά δεν κατάφερε να μπει στο Top-100 του Billboard, στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το τραγούδι "Rock 'n' Roll Damnation" αποτέλεσε το σινγκλ του άλμπουμ και στη δεύτερη του πλευρά υπήρχε το κομμάτι "Sin City". Το σινγκλ έφθασε στο # 24 στη Μεγάλη Βρετανία, την υψηλότερη θέση από οποιοδήποτε άλλο τραγούδι του συγκροτήματος κατά τη δεκαετία του '70. Το "Powerage" έλαβε θετικές κριτικές με το "Allmusic" να του δίνει 3,5 αστέρια με άριστα τα πέντε, το "Ultimate Guitar" 9,4 και το "The Metal Observer" 10/10.Το συγκρότημα περιόδευσε για το άλμπουμ ξεκινώντας στα τέλη Απριλίου του 1978 από το Γουλβερχάμπτον της Αγγλίας, συνεχίζοντας στην Ευρώπη μέχρι τις 29 Μαΐου. Στη συνέχεια μεταφέρθηκαν στη Βόρεια Αμερική, όπου παρέμειναν για τέσσερις μήνες μέχρι τις αρχές Οκτωβρίου δίνοντας 71 συναυλίες. Τους δύο τελευταίους μήνες της περιοδείας, το συγκρότημα πραγματοποίησε εμφανίσεις στη Γερμανία, την Ολλανδία, το Βέλγιο, τη Γαλλία, τη Σουηδία και τη Μεγάλη Βρετανία. 1. Rock 'n' Roll Damnation (A. Young, M. Young, Scott) - 3:37 2. Down Payment Blues (A. Young, M. Young, Scott) - 6:03 3. Gimme a Bullet (A. Young, M. Young, Scott) - 3:21 4. Riff Raff (A. Young, M. Young, Scott) - 5:11 5. Sin City (A. Young, M. Young, Scott) - 4:45 6. What's Next to the Moon (A. Young, M. Young, Scott) - 3:31 7. Gone Shootin' (A. Young, M. Young, Scott) - 5:05 8. Up to My Neck in You (A. Young, M. Young, Scott) - 4:13 9. Kicked in the Teeth (A. Young, M. Young, Scott) - 3:53 Powerage (άλμπουμ)Αυστραλία (ARIA Certification) : 3 x πλατινένιος Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification) : Πλατινένιος Ηνωμένο Βασίλειο (BPI Certification) : Ασημένιος Ελβετία (IFPI Certification) : Χρυσός Γαλλία (SNEP Certification) : Χρυσός Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά τις ηχογραφήσεις του "Powerage" είχε την εξής μορφή: Μπον Σκοτ - κύρια φωνητικά Άνγκους Γιανγκ - κιθάρα, φωνητικά Μάλκολμ Γιανγκ - κιθάρα, φωνητικά Κλιφ Ουίλιαμς - μπάσο Φιλ Ραντ - τύμπανα Powerage - AC/DC | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Prindle Record Reviews - ACDC - Mark's Record Reviews 1978 AC/DC Tour Dates
Αετόπετρα Κόνιτσας Ιωαννίνων

Η Αετοπέτρα είναι ορεινό χωριό και τοπική κοινότητα του δήμου Κόνιτσας, του νομού Ιωαννίνων στην Ήπειρο. Ο οικισμός είναι χτισμένος σε υψόμετρο 540 μέτρων, 11 χιλιόμετρα δυτικά της Κόνιτσας στην κοιλάδα του Αώου, κοντά στα ελληνοαλβανικά σύνορα. Η κοινοτική έκταση ανέρχεται στα 6.929 στρέμματα και ο μόνιμος πληθυσμός της, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είναι 124 κάτοικοι. Μέχρι το 1953 έφερε την ονομασία Σανοβό.

 Κατά την οθωμανική απογραφή του 1895, ο οικισμός είχε πληθυσμό 190 κατοίκων (86 άνδρες και 104 γυναίκες), οι οποίοι ήταν κατανεμημένοι σε 48 χανέδες. Ο οικισμός απελευθερώθηκε από τον ελληνικό στρατό κατά τη διάρκεια του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου, ενώ η πρώτη ελληνική απογραφή του 1913 κατέγραψε 179 κάτοικους (94 άνδρες και 85 γυναίκες). Το Νοέμβριο του 1940, κατά τη διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου η Αετόπετρα κατελήφθη και λεηλατήθηκε από μονάδες του ιταλικού στρατού και σώματα Αλβανών στρατιωτών. Επιπλέον, 180 κάτοικοι του οικισμού μεταφέρθηκαν στην Αλβανία ως αιχμάλωτοι, ενώ άλλοι εκτοπίστηκαν στην Ιταλία. Τον Ιούλιο του 1943, η Αετόπετρα καταστράφηκε εκ νέου, αυτή τη φορά από άνδρες του 6ου λόχου του 98ου συντάγματος της 1ης Ορεινής Μεραρχίας της Βέρμαχτ που δρούσαν υπό τις διαταγές του αντισυνταγματάρχη Γιόζεφ Ζάλμινγκερ. Κατά τη διάρκεια της δεύτερης επιδρομής σκοτώθηκε ένας κάτοικος που δεν πρόλαβε να εγκαταλείψει εγκαίρως το χωριό. Το τέλος της Κατοχής βρήκε τις υποδομές και την οικονομία της Αετόπετρας πλήρως κατεστραμμένες. Συγκεκριμένα μόλις τέσσερις οικίες του χωριού απέφυγαν τις υλικές ζημιές, ενώ η προπολεμική κτηνοτροφική παραγωγή λεηλατήθηκε σχεδόν ολοκληρωτικά. Η κοιλάδα του Αώου, όπου βρίσκεται η Αετόπετρα, έχει κηρυχθεί από το 1996 ως αρχαιολογικός χώρος "για λόγους προστασίας σημαντικών αρχαιολογικών θέσεων που διασώζονται εκεί". Στη τοποθεσία "Παναγιά" (αγρός Νούτσου) σώζονται οικιστικά λείψανα 5ου - 7ου αιώνα. Αξιόλογο ενδιαφέρον παρουσιάζει ο ιερός ναός του Αγίου Αθανασίου που έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο από το 1997. Πρόκειται για τρίκλιτη θολωτή βασιλική εκκλησία ηπειρωτικού τύπου και είναι κτίσμα του 1817. Ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι εκκλησίες της Αγίας Παρασκευής και το εξωκλήσι της Παναγίας στον κάμπο του χωριού με τις θεόρατες βελανιδιές στον περίβολό της, όπου έχουν ανακαλυφθεί κιβωτιόσχημοι τάφοι και τμήματα αγγείων του 1ου - 2ου αιώνα π.Χ. ή μ.Χ. καθώς και συγκρότημα με μεγάλους πίθους από τους πρώιμους βυζαντινούς αιώνες. Ένας από τους πίθους αυτούς, με ύψος 1,05 μέτρα, εκτίθεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ιωαννίνων.
Sam Albatros

Το Sam Albatros είναι ψευδώνυμο προσώπου ελληνικής καταγωγής, γνωστό στην queer καλλιτεχνική σκηνή για το συγγραφικό του έργο, καθώς και τις μεταφράσεις του σε έργα ποίησης. Φοράει μάσκες και δεν έχει δείξει ποτέ το πρόσωπό του δημόσια.

 Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην επαρχιακή Ελλάδα. Κατέχει μεταπτυχιακό τίτλο στην Ψυχολογία από το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ και διδακτορικό στη Γνωσιακή Νευροεπιστήμη από το Πανεπιστημιακό Κολέγιο του Λονδίνου. Ως καλλιτέχνης έχει παρουσιάσει παραστάσεις video-art σε Ελλάδα, Κύπρο, Ηνωμένο Βασίλειο και Βερολίνο.Τον Μάιο του 2021 συμμετείχε στο Πρόγραμμα Ανταλλαγών Θεσσαλονίκη – Λειψία 2021, ένα δίμηνο πρόγραμμα διαμονής στη Λειψία.Δημοσιεύει πρωτότυπα και μεταφρασμένα ποιήματα στο YouTube και σε ιστότοπο. Faulty Boy (μυθιστόρημα, Hestia Publishers & Booksellers, 2021) Μεταφράσεις Αγγλικά προς Ελληνικά: Richard Siken, Crush (εκδόσεις Polis, προσεχώς) Υποτροφία Καλλιτεχνών Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος από την ARTTWORKS, 2021
Μαραθώνιος στους Ολυμπιακούς Αγώνες

Ο Μαραθώνιος Δρόμος είναι το πιο κλασικό ολυμπιακό αγώνισμα στίβου, αφού δημιουργήθηκε για να τιμηθεί η Ελλάδα με την ευκαιρία της αναβίωσης των Ολυμπιάδων το 1896, στην Αθήνα.Ο αγώνας διεξάγεται εκτός σταδίου στους δρόμους της διοργανώτριας πόλης. Όμως, ο τερματισμός γίνεται πάντα στο Παναθηναϊκό Στάδιο και συγκεντρώνει τεράστιο ενδιαφέρον. Με την τέλεσή του έχουν συνδεθεί πολλά δραματικά επεισόδια και αγωνιώδεις τερματισμοί. Ο Μαραθώνιος γυναικών εντάχθηκε στο ολυμπιακό πρόγραμμα στίβου το 1984 στην Ολυμπιάδα του Λος Άντζελες.

 Σπύρος Λούης: Έλληνας ολυμπιονίκης στην Αθήνα το 1896. Εμίλ Ζάτοπεκ: Τσέχος ολυμπιονίκης στο Ελσίνκι το 1952, ο οποίος στην ίδια ολυμπιάδα κατέκτησε επίσης τα χρυσά μετάλλια των 5.000 και 10.000 μέτρων. Αμπέμπε Μπικίλα: Αιθίοπας με δύο ολυμπιακές νίκες το 1960 στη Ρώμη και το 1964 στο Τόκιο. Μάλιστα το 1960 νίκησε τρέχοντας ξυπόλητος. Βάλντεμαρ Τσιερπίνσκι: Ανατολικογερμανός με δύο ολυμπιακές νίκες το 1976 στο Μόντρεαλ και το 1980 στη Μόσχα. Ελιούντ Κιπτσόγκε: Κένυα με δύο χρυσά, το 2021 και το 2021. 1896 Σπύρος Λούης 1900 Μισέλ Τεατό 1904 Τόμας Χικς 19061 Μπίλι Σέρινγκ 1908 Τζον Χάγιες 1912 Κένεθ Μακάρθρουρ 1920 Χάνες Κολεμάινεν 1924 Άλμπιν Στένροος 1928 Ελ Ουαφί 1932 Χουάν Σαβάλα 1936 / Σον Κιτέι2 1948 Ντέλφο Καμπρέρα 1952 Εμίλ Ζάτοπεκ 1956 Αλέν Μιμούν 1960 Αμπέμπε Μπικίλα 1964 Αμπέμπε Μπικίλα 1968 Μάμο Βόλντε 1972 Φρανκ Σόρτερ 1976 Βάλντεμαρ Τσιερπίνσκι 1980 Βάλντεμαρ Τσιερπίνσκι 1984 Κάρλος Λόπεζ 1988 Τζελίντο Μπορντίν 1992 Γιανγκ Τσο Χουάνγκ 1996 Γιοσία Θουγκβάνε 2000 Γκεζαχένιε Αμπέρα 2004 Στέφανο Μπαλντίνι 2008 Σάμιουελ Γουανχίρου 2012 Στέφεν Κίπροτιτς 2016 Ελιούντ Κίπτσογκε 2021 Ελιούντ ΚίπτσογκεΣημειώσεις: 1 Το 1906 διεξήχθη η ανεπίσημη Μεσο-ολυμπιάδα.2 Ο νικητής του 1936 Σον Κιτέι, ήταν από την Κορέα, τότε κατεχόμενη από την Ιαπωνία, γι’ αυτό η διπλή σημαία: /. 1984 Τζόαν Μπινόιτ 1988 Ρόζα Μότα 1992 / Βαλεντίνα Γιεγκόροβα (Ενωμένη Ομάδα της πρώην ΕΣΣΔ) 1996 Φατούμα Ρόμπα 2000 Ναόκο Τακαχάσι 2004 Μιζούκι Νογκούτσι 2008 Κωνσταντίνα Τομέσκου 2012 Τίκι Γκελάνα 2016 Τζεμίμα Σούμγκονγκ 2021 Πέρες Τζεπτσίρτσιρ Το ολυμπιακό ρεκόρ για το αγώνισμα των ανδρών είναι 2:06:32 και σημειώθηκε από τον Κενυάτη Σάμιουελ Γουανχίρου στις 24 Αυγούστου 2008 κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου. Το αντίστοιχο ρεκόρ για τις γυναίκες είναι 2:23:07 και σημειώθηκε από την Τίκι Γκελάνα (Αιθιοπία) στις 5 Αυγούστου 2012 κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου. Οι Ολυμπιονίκες 1896-1980, Χρυσός Τύπος Α.Ε. Ολυμπιάδα 80, Olympic Press Τοm McNab: Ολυμπιακοί Αγώνες 1984, Bell Η Ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων, Εκδοτική Αθηνών.
Βιτσέντζος Κορνάρος

Ο Βιτσέντζος Κορνάρος (29 Μαρτίου 1553, Σητεία – 1613 ή 1614, Ηράκλειο) ήταν Κρητικός ποιητής. Θεωρείται ένας από τους κυριότερους εκπροσώπους της κρητικής λογοτεχνίας, συγγραφέας του αφηγηματικού ποίηματος «Ερωτόκριτος» και πιθανώς του θρησκευτικού δράματος «Η Θυσία του Αβραάμ».

 Οι πιο ασφαλείς πληροφορίες για την καταγωγή του Κορνάρου είναι αυτές που δίνει ο ποιητής στο τέλος του έργου του: αναφέρει το όνομα Βιτσέντζος, το οικογενειακό όνομα Κορνάρος, τόπο γέννησης τη Σητεία και το Κάστρο (Ηράκλειο), όπου παντρεύτηκε: Κ' εγώ δε θε να κουρφευτώ κι αγνώριστο να μ' έχου μα θέλω να φανερωθώ, κι όλοι να με κατέχου Βιτσέντζος είν' ο ποιητής και στη γενιά Κορνάρος που να βρεθή ακριμάτιστος, σα θα τον πάρη ο Χάρος. Στη Στείαν εγεννήθηκε, στη Στείαν ενεθράφη, εκεί 'καμε κι εκόπιασεν ετούτα που σας γράφει. Στο Κάστρον επαντρεύτηκε σαν αρμηνεύγει η φύση, το τέλος του έχει να γενή όπου ο Θεός ορίσει Παλαιότερα οι φιλόλογοι τοποθετούσαν την ζωή και την δράση του Κορνάρου γύρω στα μέσα του 17ου αι., πίστευαν δηλαδή ότι η Θυσία του Αβραάμ γράφτηκε το 1635, χρονιά που αναφέρεται στο χειρόγραφο, και ο Ερωτόκριτος αργότερα, μέχρι το 1645 ή το 1648, όταν άρχισε η πολιορκία του Ηρακλείου από τους Οθωμανούς. Μάλιστα ένα επεισόδιο του Ερωτόκριτου που αφηγείται την μονομαχία του Κρητικού με τον Καραμανίτη εθεωρείτο προσθήκη εκ των υστέρων, η οποία έγινε μάλλον κατά τα χρόνια του Βενετοτουρικού πολέμου και απηχούσε τους αγώνες των Κρητικών εναντίον των Οθωμανών. Αυτή η άποψη διατυπώνεται και σε παλαιότερες Ιστορίες της Νεοελληνικής λογοτεχνίας, όπως αυτή του Λίνου Πολίτη και του Κ.Θ. Δημαρά. Σύμφωνα με τις τελευταίες έρευνες, ο ποιητής του Ερωτόκριτου ταυτίζεται με έναν βενετοκρητικό Βιτσέντζο Κορνάρο, που γεννήθηκε στις 26 Μαρτίου του 1553 στην Τραπεζόντα της Σητείας, γιος του Ιάκωβου Κορνάρου καί της Ζαμπέτας Ντεμέτζο. Ήταν γόνος εξελληνισμένης και αρχοντικής βενετσιάνικης οικογένειας, πιθανότατα με μεγάλη περιουσία. Ο αδερφός του, Ανδρέας Κορνάρος, είχε γράψει μια Ιστορία της Κρήτης που δεν εκδόθηκε ποτέ. Έζησε στη Σητεία περίπου μέχρι το 1580 ενώ αργότερα εγκαταστάθηκε στον Χάνδακα (σημερινό Ηράκλειο). Εκεί έλαβε χώρα ο γάμος του με την Μαριέτα Ζένο, με την οποία απέκτησε και δύο κόρες, την Ελένη και την Κατερίνα. Από το 1591 ανέλαβε διοικητικά αξιώματα, ενώ κατά την διάρκεια της πανούκλας (1591-1593) ανέλαβε καθήκοντα υγειονομικού επόπτη. Υπήρξε επίσης μέλος ενός λογοτεχνικού συλλόγου, της Ακαδημίας των Παράξενων, που είχε ιδρύσει ο αδελφός του Ανδρέας, επίσης συγγραφέας. Πέθανε στον Χάνδακα το 1613 ή το 1614 από άγνωστη αιτία και θάφτηκε στο μοναστήρι του Αγίου Φραγκίσκου. Αυτή η άποψη έχει γίνει αποδεκτή από τους περισσότερους μελετητές. Την ταύτιση του ποιητή του Ερωτόκριτου με αυτόν τον Κορνάρο δεν αποδέχεται μέχρι σήμερα ο Σπ. Ευαγγελάτος, ο οποίος υποστηρίζει ότι το έργο είναι μεταγενέστερο. Εργογραφία του Κορνάρου: Ερωτόκριτος, έμμετρη μυθιστορία Η Θυσία του Αβραάμ, θρησκευτικό αφηγηματικό δράμα (παραδίδεται ανώνυμο αλλά θεωρείται πιθανόν έργο του Κορνάρου) Ερωτόκριτος Η Θυσία του Αβραάμ
BBC Ουαλία

Το BBC Ουαλία (BBC Cymru Wales) (το Cymru στα Ουαλικά σημαίνει Ουαλία όπως και το Wales το οποίο είναι στα Αγγλικά) είναι μια υπηρεσία του BBC για την Ουαλία. Ο οργανισμός ξεκίνησε να λειτουργεί το 1964, η έδρα του είναι στο Κάρντιφ και απασχολεί 1.200 υπαλλήλους. Οι υπηρεσίες που προσφέρει ο οργανισμός είναι τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά κανάλια, καθώς και ενημέρωση μέσω διαδικτύου.

 Η πρώτη εκπομπή του σταθμού έγινε στις 23 Φεβρουαρίου του 1923, από τον ραδιοφωνικό σταθμό 5WA. Εκείνη την εποχή ο οργανισμός έκπεμπε από πολλά μέρη της Ουαλίας. Στη διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, ο οργανισμός έφυγε από τις έδρες του στην Ουαλία και εγκαταστάθηκε στα κεντρικά στούντιο του BBC. Το πρώτο τηλεοπτικό σήμα στην Ουαλία έγινε στις 15 Αυγούστου του 1952, μέσω του παρόχου Wenvoe, το οποίο μετέδιδε το BBC One. Στις 9 Φεβρουαρίου του 1964 δημιουργήθηκε ο οργανισμός BBC Cymru Wales. Το 1970 ο οργανισμός ξεκίνησε να εκπέμπει το τηλεοπτικό του κανάλι σε έγχρωμη εικόνα και ήταν ο πρώτος έγχρωμος τηλεοπτικός σταθμός σε ολόκληρη την Ουαλία. Στο τέλος του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου το BBC ανακοίνωσε ότι θα σταματήσει να εκπέμπει το BBC Radio 4 από το BBC Cyrmu Wales και θα αντικατασταθεί από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς BBC Radio Wales και BBC Radio Cymru. Το 1997, ο οργανισμός ξεκίνησε να έχει και τη δική του υπηρεσία στο διαδίκτυο, μέσω του BBC Online. Το 2011, ο οργανισμός μετακόμισε στα καινούργια του στούντιο στο κέντρο του Κάρντιφ. BBC One Ουαλία BBC Two ΟυαλίαΤηλεοπτικοί σταθμοί που έχουν κλείσει: BBC 2W BBC Radio Wales BBC Radio Cymru Επίσημη Ιστοσελίδα
Ανδρίτσα

Η Ανδρίτσα είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Λέρνας, του δήμου Άργους - Μυκηνών, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Αργολίδας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Άργους του νομού Αργολίδος, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.

 Η Ανδρίτσα είναι οικισμός στο νοτιοδυτικό τμήμα του νομού Αργολίδας, δίπλα στα όρια με τον νομό Αρκαδίας. Βρίσκεται στις νοτιοανατολικές υπώρειες του Παρθενίου όρους και στις όχθες του μικρού ποταμού Ξαβριού, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 300. Απέχει 28 χλμ. περίπου ΝΔ. του Ναυπλίου. Η τοπική κοινότητα Ανδρίτσας είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 19,304 χμ² (2011). Ο πληθυσμός της Ανδρίτσας διπλασιάστηκε μεταξύ του 1879 και του 1889 αλλά έπειτα σταθεροποιήθηκε μέχρι και το 1961. Έκτοτε έχει συρρικνωθεί σημαντικά. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1879 και προσαρτήθηκε στον δήμο Υσιών του νομού Αργολίδος & Κορινθίας. Το 1899 εντάχθηκε στον νομό Αργολίδας και, το 1909, πάλι στον νομό Αργολίδος & Κορινθίας. Το 1932 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Ανδρίτσας και το 1949 υπήχθη οριστικά στον νομό Αργολίδας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ανδρίτσας και προσαρτήθηκε στον δήμο Λέρνας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Λέρνας και προσαρτήθηκε στον δήμο Άργους-Μυκηνών. Η Ανδρίτσα είχε παλαιότερα σιδηροδρομικό σταθμό στη γραμμή Κορίνθου-Καλαμάτας. Στις υπώρειες του όρους Ζάβιτσα βρίσκεται το «Σπήλαιο Ανδρίτσας», η εξερεύνηση του οποίου ξεκίνησε στις αρχές του 2004 από την Εφορεία Παλαιοανθρωπολογίας-Σπηλαιολογίας Νότιας Ελλάδας. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Δίφιλος ο Σινωπεύς

Ο Δίφιλος ο Σινωπεύς (4ος/3ος αιώνας π.Χ.) ήταν σημαντικός ποιητής της νέας αττικής κωμωδίας με καταγωγή από τη Σινώπη του Εύξεινου Πόντου. Ήταν σύγχρονος του Μενάνδρου (342 - 291 π.Χ.), και τα περισσότερα από τα έργα του γράφτηκαν και διαδραματίστηκαν στην Αθήνα. Ο ίδιος ωστόσο ταξίδεψε αρκετά και πέθανε στη Σμύρνη.

 Διατηρούσε ερωτική σχέση με την εταίρα Γνάθαινα, και συχνά όταν διακατεχόταν από κρίσεις ζηλείας της επιτιθόταν δια μέσου αναφορών στα έργα του. Αναφέρεται πως έγραψε 100 κωμωδίες, από τα έργα αυτά όμως διασώζονται μόνο οι τίτλοι και αποσπάσματα από 54 από αυτές. Μερικές φορές συμμετείχε και ο ίδιος ως ηθοποιός στα έργα του. Ο Ρωμαίος ποιητής Πλαύτος ανέφερε πως υιοθέτησε αρκετά από τα στοιχεία και χαρακτήρες του Διφίλου (για παράδειγμα την Casina από το έργο Κληρούμενοι, Asinaria από το Ὀναγός, κ.α.), κάτι που δείχνει πως οι ικανότητες του Διφίλου στη δημιουργία της πλοκής ήταν πολύ ανεπτυγμένες. Από τους Ρωμαίους, ο Τερέντιος επίσης αναφέρει πως εισήγαγε στο έργο του με τίτλο Adelphi μια σκηνή από το έργο Συναποθνήσκοντες, κάτι που ο Πλαύτος είχε παραλείψει στη δική του εκδοχή του έργου με τίτλο Commorientes.Η τεχνοτροπία του Διφίλου κρίνεται πως είναι απλή και φυσική, και η γλώσσα που χρησιμοποιεί είναι ορθή αττική διάλεκτος, ενώ πρόσεχε ιδιαίτερα τους στίχους του και είχε δημιουργήσει και το δικό του ιδιόμορφο ποιητικό μέτρο. Κατά την αρχαιότητα ήταν αβέβαιο το αν καταλέγονταν ανάμεσα στους ποιητές της Νέας ή της Μέσης κωμωδίας, καθώς η συχνή χρήση μυθολογικών ηρώων στα έργα του (Ηρακλής, Θησέας), και η αναφορά επί της σκηνής των ποιητών Αρχίλοχου (7ος αιώνας π.Χ.) και Ιππώνακτος (6ος αιώνας π.Χ.) ως ανταγωνιστών της Σαπφούς (6ος/5ος αιώνας π.Χ.), ταιριάζει περισσότερο με το πνεύμα της Μέσης κωμωδίας.Με τα αποσπάσματα και ιδιόμορφο ποιητικό μέτρο του Διφίλου ασχολήθηκε ο Γερμανός κλασικιστής του 19ου αιώνα Άουγκουστ Μάινεκε. Οι γνωστοί τίτλοι έργων του είναι όπως παρακάτω: (Αγγλικά) R. Kassel-C. Austin, "Poetae Comici Graeci" (PCG) τομ. 5 (πριν στο T. Kock, Comicorum Atticorum fragmenta ii και J. Denis, La Comédie grecque (1886), ii. σελ. 414; R.W. Bond "Classical Review" 24(1) (Φεβρουάριος 1910) (Αποσπάσματα) (Γαλλικά) J. Denis, La Comédie grecque (1886), ii. p. 414 (Λατινικά) Johannes Kirchner, Prosopographia attica, vol. 1, Berlino, G. Reimer, 1901. (Λατινικά) Rudolf Kassel e Colin Austin, Poetae Comici Graeci, V, Berlino-New York, De Gruyter, 1986, ISBN 978-3-11-086203-4.
Προοδευτική Παράταξις

Η Προοδευτική Παράταξις ήταν ένα δεξιό πολιτικό κόμμα της Κύπρου με πρόεδρο τον Οδυσσέα Ιωαννίδη. Το κόμμα τασσόταν υπέρ μίας πιο στενής σχέσης με την Ελλάδα αν και υποστήριζε ότι αυτό πρέπει να είναι αποτέλεσμα της βούλησης του λαού.

 Το κόμμα ιδρύθηκε το 1969 από δυνάμεις που προήλθαν από το Πατριωτικόν Μέτωπον καθώς και με την υποστήριξη της Παγκύπριας Ένωσης Αγροτών (ΠΕΚ), στον οργανωτικό μηχανισμό της οποίας στηρίχτηκε κατά πολύ. Πραγματικός αρχηγός του κόμματος ήταν ο διοικητής Συνεργατικής Αναπτύξεως, Αντρέας Αζίνας. Όμως, λόγω της θέσης του, όρισε τον Οδυσσέα Ιωαννίδη αρχηγό, ενώ ο ίδιος καθοδηγούσε το κόμμα από το παρασκήνιο. Πριν από τις εκλογές του 1970, ο Γλαύκος Κληρίδης προσπάθησε να συνενώσει το Ενιαίον με την Προοδευτική Παράταξη και είχε συνομιλίες με τον Αζίνα, χωρίς αποτέλεσμα. Σύντομα, η Προοδευτική Παράταξις, απορρόφησε το Προοδευτικόν Κόμμα του Νίκου Σαμψών που είχε ιδρυθεί νωρίτερα.Στις βουλευτικές εκλογές του 1970, η παράταξη κέρδισε 7 στις 35 έδρες της Ελληνοκυπριακής κοινότητας, στηριζόμενη κυρίως στον αγροτικό πληθυσμό του νησιού.Μετά το πραξικόπημα του 1974 και την επακόλουθη τουρκική εισβολή στην Κύπρο, το κόμμα κατέρρευσε εξαιτίας της συμμετοχής μελών του στην πραξικοπηματική κυβέρνηση, συμπεριλαμβανομένων του Νίκου Σαμψών και του Οδυσσέα Ιωαννίδη, οι οποίοι ανέλαβαν Πρόεδρος της Κύπρου και Υπουργός Υγείας αντίστοιχα. Πριν από τις βουλευτικές του 1976, ηγετικά στελέχη του κόμματος ενώθηκαν με το Ενιαίον για να σχηματίσουν το Δημοκρατικό Συναγερμό.Η Προοδευτική Παράταξις διαλύθηκε επισήμως το 1976. Β' Βουλευτική περίοδος Μετά τις βουλευτικές εκλογές του 1970, η Προοδευτική Παράταξις εξέλεξε 7 βουλευτές. Η σύνθεση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας ήταν η εξής:
Α΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1975-1976

Το πρωτάθλημα της περιόδου 1975-76 ήταν το 17ο που διεξήχθη σε μορφή εθνικής κατηγορίας. Το κατέκτησε ο ΠΑΟΚ για 1η φορά στην ιστορία του, τερματίζοντας 5 βαθμούς μπροστά από τη δεύτερη ΑΕΚ.

 ΠΑΟΚ Προπονητής: Γκιούλα Λόραντ. Ποδοσφαιριστές: (Σε παρένθεση συμμετοχές/τέρματα) Τερματοφύλακες: Φορτούλα (30). Αμυντικοί: Αποστολίδης (29/5), Γούναρης (29), Ιωσηφίδης (29), Καπουσούζης (1), Πέλλιος (30), Φουντουκίδης (25). Μέσοι: Αναστασιάδης (28/9), Γκουερίνο (30/11), Κούδας (26/14), Τερζανίδης (24/2). Επιθετικοί: Ασλανίδης (12), Βούλγαρης (5), Κερμανίδης (28/5), Ορφανός (7/1), Παρίδης (1), Σαράφης (24/11). Β = Βαθμοί , Αγ.= Αγώνες, Ν =Νίκες; Ι = Ισοπαλίες, Η = Ήττες, ΓΥ= Γκολ Υπέρ, ΓΚ =Γκολ Κατά, Δ =Διαφορά τερμάτων; Βαθμολογία (νίκη: 2 βαθμοί, ισοπαλία: 1 βαθμός, ήττα: 0 βαθμοί) Δεν υποβιβάστηκε καμία ομάδα λόγω αύξησης του αριθμού των ομάδων την επόμενη χρονιά. Ο Ατρόμητος τιμωρήθηκε με αφαίρεση τριών βαθμών Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία RSSSF 1975-76
Ναρζό του Τουσύ (απεβ. 1293)

Ο Ναρζό του Τουσύ, γαλλ.: Narjot de Toucy (απεβ. το 1293) ήταν γιος του Φιλίππου Α΄ του Τουσύ και της Πορτιά ντε Ρουέ. Ο Nαρζό ήταν εγγονός του Ναρζό του Τουσύ (απεβ. 1241) αντιβασιλιά της Λατινικής αυτοκρατορίας της Κωνσταντινούπολης.

 Ο Nαρζό του Τουσύ ήταν κύριος της Λατέρτσα Απουλίας, γενικός διοικητής του βασιλείου της Αλβανίας, ναύαρχος του βασιλείου της Σικελίας των Καπετιδών-Ανζού το 1277 και βάιλος του πριγκιπάτου της Αχαΐας το 1282. Στις 23 Ιουνίου 1287 βοήθησε να διοικηθεί ένας στόλος γαλερών των Καπετιδών-Ανζού, ο οποίος ηττήθηκε από έναν στόλο, που διοικούσε ο Ρουτζέρο ντι Λαούρια στη μάχη των Κομήτων. Το 1275 ή το 1278 νυμφεύτηκε τη Λουκία της Τρίπολης, τιτουλάρια πριγκίπισσα της Αντιόχειας, που επρόκειτο να γίνει κόμισσα της Τρίπολης το 1288, αργότερα τιτουλάρια. Είχαν έναν γιο, τον Φίλιππο Β΄ του Τουσύ, ο οποίος κληρονόμησε την κυριότητα της Λατέρτσα με το τέλος του Nαρζό το 1293 και την αξίωση για την Αντιόχεια μετά το τέλος της Λουκίας.