Θαλάσσιο σκι

Το θαλάσσιο σκι είναι θαλάσσιο σπορ στο οποίο ένα άτομο έλκεται από ένα ταχύπλοο σκάφος μέσω ενός σκοινιού ή σύρματος και ολισθαίνει σε μια υδάτινη επιφάνεια, συνήθως θάλασσα αλλά και λίμνη ή ακόμα και σε ποταμό.

 Ιστορικά έχουν καταγραφεί πολλές προσπάθειες του ανθρώπου να «περπατήσει» και να γλιστρήσει πάνω στο νερό. Κατά καιρούς χρησιμοποιήθηκαν διάφορες εφευρέσεις που εξυπηρέτησαν, με σχετική επιτυχία, το συγκεκριμένο σκοπό, αλλά τίποτα που να μοιάζει με το σημερινό θαλάσσιο σκι. Ο λόγος προφανής : Το σημαντικότερο ρόλο για την πλεύση, το γλίστρημα και την πορεία στο νερό, παίζει το σκάφος που, ουσιαστικά, είναι η κινητήριος δύναμη του σκιέρ. Το 1900 εμφανίστηκαν στις Η.Π.Α. οι πρώτοι «βενζινάκατοι» που μπορούσαν να αναπτύξουν ταχύτητα γύρω στα 24 χλμ/ώρα. Καταγράφονται οι πρώτες προσπάθειες γλιστρήματος πάνω στο νερό, με τη βοήθεια μίας μεγάλης σανίδας που την τραβούσε το σκάφος. Η περίοδος 1922 – 1924, με επίκεντρο την Φλώριδα, θεωρείται το ορόσημο εμφάνισης του θαλάσσιου σκι. Τα πρώτα ταχύπλοα σκάφη δίνουν νέες δυνατότητες στους επίδοξους σκιέρ. Τα πρώτα πέδιλα ήταν σαφώς μεγαλύτερα από τα σημερινά, με αποτέλεσμα να δυσκολεύουν σημαντικά τις κινήσεις και να ευνοούν τις πτώσεις. Το 1922, ο Ραλφ Σαμουέλσον γίνεται ο πρώτος άνθρωπος που κάνει θαλάσσιο σκι χρησιμοποιώντας τεράστια πέδιλα μήκους 2,7 μέτρων. Ο ίδιος το 1925, προσπαθεί να κάνει άλμα με σκι, συρόμενος από υδροπλάνο. Νωρίτερα στην Ευρώπη και συγκεκριμένα στο Ανεσύ, γύρω στο 1920, Γάλλοι αλπινιστές προσπαθούν να κάνουν θαλάσσιο σκι χρησιμοποιώντας χιονοδρομικά πέδιλα. Το 1948 ιδρύεται η Παγκόσμια Ομοσπονδία Θαλασσίου Σκι. Στην Ελλάδα το θαλάσσιο σκι εμφανίζεται το 1957 στην Βουλιαγμένη. Στα πρώτα του βήματα καλλιεργείται κυρίως από τους σχετικά εύπορους, με αποτέλεσμα να θεωρείται ως «άθλημα των πλουσίων». Το 1963 ιδρύεται η Ελληνική Ομοσπονδία Θαλασσίου Σκι (Ε.Ο.Θ.ΣΚΙ). Η ανάπτυξη του αθλήματος καθυστερεί κι επικεντρώνεται μόνον στην Αθήνα, με ιστορικά πρώτο σωματείο τον Ναυτικό Όμιλο Βουλιαγμένης (Ν.Ο.Β.). Το 1963 ιδρύεται επίσης το τμήμα θαλασσίου σκι του Παναθηναϊκού. Από το 1968 το άθλημα επεκτείνεται κι εκτός Αθηνών. Στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972 στο Μόναχο, το θαλάσσιο σκι υπήρξε άθλημα επίδειξης. Το θαλάσσιο σκι είναι εξαρχής, από το 1981, στο πρόγραμμα των Παγκόσμιων Αγώνων. Το θαλάσσιο σκι ως άθλημα αποτελείται από τρία αγωνίσματα: Ο αθλητής/τρια στο αγώνισμα του σλάλομ προσπαθεί να ολοκληρώσει 6 στροφές γύρω από τις μπάλες του στίβου. Ο βαθμός δυσκολίας αυξάνεται μετά από κάθε επιτυχημένο πέρασμα του αθλητή, με την αύξηση της ταχύτητας του σκάφους έως την ανώτατη ταχύτητα των 58χλμ. για τους άνδρες και 55χλμ. για τις γυναίκες, και εν συνεχεία με τη μείωση του μήκους του σχοινιού έλξης του/της αθλητή/τριας. Ο αθλητής/τρια που θα περάσει τις περισσότερες μπάλες είναι και ο νικητής. Ο αθλητής/τρια στο αγώνισμα των φιγουρών προσπαθεί να κάνει όσες περισσότερες φιγούρες μπορεί σε δύο περάσματα των 20 δευτερολέπτων. Η επιτυχημένη εκτέλεση όσο το δυνατόν περισσότερων και με μεγαλύτερο βαθμό δυσκολίας φιγουρών αναδεικνύουν τον νικητή. Ο αθλητής/τρια στο αγώνισμα του άλματος προσπαθεί, περνώντας πάνω από τον βατήρα του άλματος να επιτύχει την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη απόσταση. Η μέγιστη ταχύτητα του σκάφους είναι σταθερή 57χλμ. για τους άνδρες και 54χλμ. για τις γυναίκες, και το μέγιστο ύψος του βατήρα είναι 1.80μ και 1.65μ. αντιστοίχως. Νικητής αναδεικνύεται ο αθλητής/τρια που θα επιτύχει το μεγαλύτερο άλμα.