Σηλυβρία

Η Σηλυβρία ή Σηλυμβρία (τουρκικά: Silivri) είναι πόλη της Ανατολικής Θράκης στην ακτή της Προποντίδας. Βρίσκεται κοντά στην Κωνσταντινούπολη, της οποίας και ήταν προπύργιο κατά τα βυζαντινά χρόνια. Ωστόσο, η κατάληξη -βρία, η οποία έχει αρχαία θρακική ρίζα, υποδηλώνει ότι η περιοχή κατοικούνταν από την αρχαιότητα. Η σημερινή πόλη μαζί με τα περίχωρά της έχει πληθυσμό περίπου 155.000 κατοίκων (2003).

 http://ikee.lib.auth.gr/record/3675/files/GRI-2003-157.pdf Κατά τον Στράβωνα, «ωνομάσθη Σηλυμβρία από του Σήλυος», ενώ από εκεί καταγόταν και ο Ηρόδικος, αρχαίος Έλληνας ιατρός και δάσκαλος του Ιπποκράτη. Ο Σκύμνος ο Χίος αναφέρει ότι ήταν αποικία Μεγαρέων, η οποία ιδρύθηκε περίπου το 675 π.Χ.Η Σηλυβρία από την αρχαιότητα αποτέλεσε εμπορικό κέντρο για τη γύρω περιοχή. Το 410 π.Χ. κατελήφθη από τον Αλκιβιάδη με προδοσία και έκτοτε παρέμεινε σύμμαχος των Αθηναίων μέχρι την κατάληψή της το 342 π.Χ. από το Φίλιππο Β' το Μακεδόνα. Μετά το θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου περιήλθε υπό την εξουσία του Λυσίμαχου, βασιλιά της Θράκης, κι αργότερα των Ρωμαίων. Από τη Σηλυβρία σώζονται αργυρά νομίσματα, τα οποία χρονολογούνται γύρω στο 509-450 π.Χ. Στο μπροστινό τους μέρος φέρουν την επιγραφή ΣΑ και δείχνουν έναν κόκορα, ενώ στην αντίθετη πλευρά ένα τετράγωνο σχεδιασμένο και διαιρεμένο σε 4 μικρότερα. Κατά τη Βυζαντινή περίοδο, η Σηλυβρία ήταν γνωστή με την ονομασία Ευδοξιούπολις, προς τιμήν της Ευδοξίας, συζύγου του Αυτοκράτορα Αρκάδιου (395-408). Το 479 κατελήφθη από τον Θεοδώριχο των Οστρογότθων, ενώ το 805 από το Βούλγαρο ηγεμόνα Κρούμο. Στα τέλη του 9ου αιώνα, ο αυτοκράτορας Μιχαήλ Γ' ο Μέθυσος έχτισε ένα κάστρο, ερείπια του οποίου σώζονται μέχρι σήμερα, προκειμένου να προστατέψει την πόλη από Σαρακηνούς πειρατές και άλλους εχθρούς. Το 1082, ο Αλέξιος Α' Κομνηνός επέτρεψε στους Ενετούς να μετατρέψουν την πόλη σε εμπορική αποικία. Μετά την ανακατάληψη της Κωνσταντινούπολης το 1261, ο Μιχαήλ Η' Παλαιολόγος μετέφερε στη Σηλυβρία τα οστά του Βασίλειου Β' του Βουλγαροκτόνου. Κατά το τέλος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, η Σηλυβρία ήταν μια από τις λίγες περιοχές που άντεξαν περισσότερο στην οθωμανική πολιορκία, μέχρι και την τελική πτώση της πόλης το Μάρτιο του 1453. Υπήρξε έδρα της ιστορικής Μητροπόλεως Σηλυβρίας. Στον καιρό της οθωμανικής κατοχής, η Σηλυβρία διατήρησε το ελληνικό στοιχείο και το εμπόριο της ανθούσε. Κατά την ελληνική κυριαρχία στην Ανατολική Θράκη μετά τη Συνθήκη των Σεβρών (1920), η Σηλυβρία ήταν η έδρα του νομού Ραιδεστού και είχε 4.500 κατοίκους, που ασχολούνταν με την αλιεία, τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Κατά την ανταλλαγή πληθυσμών στην Ανατολική Θράκη, οι κάτοικοι της Σηλυβρίας κατέφυγαν στην Ελλάδα κυρίως στις πόλεις της Μακεδονίας, όπως η Θεσσαλονίκη και η Καβάλα. Σύμφωνα με δημογραφικά στοιχεία του 2003, η σύγχρονη πόλη έχει πληθυσμό περίπου 75.000 κατοίκων και μαζί με τα προάστιά της 155.000. Επίσης, λόγω της μικρής απόστασης της πόλης από την Κωνσταντινούπολη, πολλοί κάτοικοι της πόλης έχουν εκεί παραθεριστικές κατοικίες. Ηρόδικος Άγιος Νεκτάριος Αιγίνης Γεώργιος Γεννάδιος Σωφρόνιος Σταμούλης, Μητροπολίτης Ελευθερουπόλεως Ελευθέριος Σταυρίδης Ελπινίκη Σταμούλη Σαραντή Αναστάσιος Σταμούλης Σωκράτης Σταυρίδης, Μητροπολίτης Ιερισσού, Αγίου Όρους και Αρδαμερίου Άγιος Νικόλαος ο Νεομάρτυρας ο εξ Ιχθύος της Κορινθίας Αλέκος και Γιώργος Μπατζανός Ρουμπέν Σεβάκ Δημήτριος Τσιανικλίδης, Η Μητρόπολις και ο Ελληνισμός Σηλυβρίας, Διδακτορική Διατριβή, ΑΠΘ 2000. Ζώνας Λ. & Σβανά Ειρ., Οι αποικίες των Μεγάρων, Ναύπλιο 2015, σελ. 22-23. (ISBN 978-618-81554-5-9) Silivri Portal Αχιλλέας Σαμοθράκης, Θρακικό Λεξικό Selymbria at Nationmaster.com Selymbria at Catholic Encyclopedia Silivri's New Portal