IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Κόκκινοι βοηθητικοί αριθμοί

Στη μελέτη των αρχαίων αιγυπτιακών μαθηματικών, οι κόκκινοι βοηθητικοί αριθμοί είναι αριθμοί γραμμένοι με κόκκινη μελάνη στον Μαθηματικό Πάπυρο του Ριντ, προφανώς χρησιμοποιούμενοι ως βοηθήματα για αριθμητικούς υπολογισμούς που περιλαμβάνουν κλάσματα.

 Gillings, Richard J. (1982). Mathematics in the Time of the Pharaohs. Dover Publications. ISBN 9780486243153. Gillings, Richard J. (1982). Mathematics in the Time of the Pharaohs. Dover Publications. ISBN 9780486243153. Gillings, Richard J. (1982). Mathematics in the Time of the Pharaohs. Dover Publications. ISBN 9780486243153. Clagett, Marshall (1989). Ancient Egyptian Science: Ancient Egyptian mathematics. American Philosophical Society. ISBN 9780871692320. Clagett, Marshall (1989). Ancient Egyptian Science: Ancient Egyptian mathematics. American Philosophical Society. ISBN 9780871692320. Clagett, Marshall (1989). Ancient Egyptian Science: Ancient Egyptian mathematics. American Philosophical Society. ISBN 9780871692320. Bunt, Lucas N. H.· Jones, Phillip S. (2012). The Historical Roots of Elementary Mathematics. Dover Publications. ISBN 9780486139685. Bunt, Lucas N. H.· Jones, Phillip S. (2012). The Historical Roots of Elementary Mathematics. Dover Publications. ISBN 9780486139685. Bunt, Lucas N. H.· Jones, Phillip S. (2012). The Historical Roots of Elementary Mathematics. Dover Publications. ISBN 9780486139685.
Δημοσθένης του Πολυεύκτου

Ο ανδριάντας του Δημοσθένη ήταν μπρούτζινος ανδριάντας που εικόνιζε τον Δημοσθένη. Ήταν έργο του κατά τα άλλα άγνωστου γλύπτη Πολυεύκτου. Αντίγραφά του σε μάρμαρο σώζονται σε πολλές πόλεις και μουσεία, μεταξύ των οποίων 50 μαρμάρινες κεφαλές και τρία μαρμάρινα Ρωμαϊκά αντίγραφα σε φυσικό μέγεθος.

 Το 336 π.Χ. ο Κτησιφών είχε κάνει αίτηση να τιμηθεί δημόσια ο Δημοσθένης με χρυσό στεφάνι. Εναντίον της αίτησης έκανε αγωγή ο Αισχίνης, ο οποίος όμως έχασε την υπόθεση και εγκατέλειψε την Αθήνα. 42 χρόνια μετά τον θάνατο του Δημοσθένη, ο Δημοχάρης, ανιψιός του Δημοσθένη έκανε νέα αίτηση, και οι Αθηναίοι έστησαν τον ανδριάντα του Δημοσθένη περίπου το 280 π.Χ. στην Αγορά προς τιμήν του πατριωτικού ρήτορα υπέρ της ελευθερίας. Από τον Πλούταρχο μαθαίνουμε ότι ο Δημοσθένης έστεκε με τα χέρια ενωμένα («έστηκε τους δακτύλους συνέχων δι' αλλήλων»), ως έκφραση της αυτοσυγκράτησης των ιδίων συναισθημάτων. Ο ανδριάντας χαρακτηρίζονταν από ρεαλισμό και ζωντάνια. Είναι ντυμένος με απλό μανδύα. Το πρόσωπο ήταν τόσο λεπτομερώς αποδοσμένο που έμοιαζε να αντικατοπτρίζει τον χαρακτήρα του ρήτορα. Η επιδερμίδα του προσώπου ήταν ρυτιδιασμένη. Τα δασιά φρύδια εξείχαν του προσώπου και ήταν συγκεντρωμένα στη μέση με βλοσυρό βλέμμα. Στο κούτελο δεν είχε καμιά λεία επιφάνεια, παρά μόνο ρυτίδες. Η κόμη και τη κοντή γενειάδα πλαισιώνουν το πρόσωπο. Στην βάση του ανδριάντα υπήρχε η εξής επιγραφή: εἴπερ ἴσην γνώμῃ ῥώμην Δημόσθενες ἔσχες, οὔποτ' ἂν Ἑλλήνων ἦρξεν Ἄρης Μακεδών. Άννα Λάσινγκερ, Skulpturhalle Basel (2010). Skulptur des Montats Dezember 2010: Demosthenes - griechischer Politiker und Redner. σελίδες 1-2. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Ιουλίου 2011. Ανακτήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 2011. Καρλ Άουγκουστ Μπάουμαϊστερ (1885). Denkmäler des klassischen Altertums zur Erläuterung des Lebens der Griechen und Röme. Μόναχο και Λειψία: R. Oldenbourg. σελίδες 425. Ανακτήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 2011.
Ναρζό του Τουσύ (απεβ. 1241)

Ο Ναρζό ντε Τουσύ, γαλλ.: Narjot III de Toucy (απεβ. το 1241), κύριος του Μπεζάρν (Bazarnes), ήταν γιος του Nαρζό Β΄ του Toυσύ (στη Γαλλία) και της συζύγου του Aγνής του Νταμπιέρ.

 Ήταν γιος του Ναρζό Β΄ κυρίου του Τουσύ, Μπαζάρν, Σαιν-Φαργκώ & Πυσαί και της Αγνής του Μοντρεάλ. Ο Ναρζο Β΄ ήταν γιος του Ιτιέ Γ΄ κυρίου του Τουσύ και της Ελισάβετ του Ζουανύ. Ο Ιτιέ Γ΄ ήταν γιος του Ναρζό Α΄ κυρίου του Τουσύ και της Ερμενγάρδης του Κραβάν. Μαζί με τον πεθερό του Θεόδωρο Βρανά και τον Γοδεφρείδο του Μερύ (Geoffroy de Merry), ο Nαρζό του Τουσύ αποτελούσε μέρος του συμβουλίου, που κυβερνούσε για λίγο την Κωνσταντινούπολη από τις 17 Δεκεμβρίου 1219 (με τον τέλος του Κονόν ντε Μπετύν) μέχρι την άφιξη του ορισμένου αυτοκράτορα, Ροβέρτου του Κουρτεναί, το 1220. Υπηρέτησε ως αντιβασιλιάς της Λατινικής αυτοκρατορίας το 1228–1231, κατά τη διάρκεια της ανηλικιότητας του Βαλδουίνου Β΄ της Κωνσταντινούπολης και το 1238–1239 κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του αυτοκράτορα για συγκέντρωση χρημάτων στη δυτική Ευρώπη. Απεβίωσε το 1241. Η πρώτη σύζυγος του Nαρζό του Τουσύ ήταν μία Βρανά, κόρη του Θεοδώρου Βρανά και της χήρας αυτοκράτειρας Άννας (Aγνής των Καπετιδών της Γαλλίας). Είχαν τέσσερα παιδιά: Φίλιππος, αντιβασιλιάς της Λατινικής αυτοκρατορίας από το 1245 έως το 1247, και ναύαρχος της Σικελίας το 1271. Aνσελίν, άρχοντας της Mολτόλα. Μία ανώνυμη κόρη, το 1239 παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Β' των Βιλλαρντουέν, πρίγκιπα της Αχαΐας. Μαργαρίτα, παντρεύτηκε τον Λεονάρντο του Βερούλι, καγκελάριο του πριγκιπάτου της Αχαΐας.Το 1239 ή το 1240, πιθανώς μετά το τέλος της πρώτης του συζύγου, ο Nαρζό νυμφεύτηκε την κόρη του Ιωνά, βασιλιά των Κουμάνων. Αυτή έγινε μοναχή μετά το τέλος του. Jean Longnon, "Les Toucy en Orient et en Italie au XIIIe siècle" στο Bulletin de La Société des Sciences Historiques et Naturelles de l'Yonne (1953/1956) Geanakoplos, Deno John (1953). "Greco-Latin Relations on the Eve of the Byzantine Restoration: The Battle of Pelagonia-1259". Dumbarton Oaks Papers. 7. doi:10.2307/1291057. JSTOR 1291057.
Εδβίγη της Έσσης-Κάσσελ

Η Χέντβιχ, γερμ.: Hedwig von Hessen-Kassel (30 Ιουνίου 1569 στο Κάσσελ · 7 Ιουλίου 1644 στο Χάγκεν) από τον Οίκο της Έσσης ήταν κόρη του λάντγκραβου της Έσσης-Κάσσελ και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Σάουμπουργκ.

 Ήταν κόρη του Γουλιέλμου Δ΄ λαντγκράβου της Έσσης-Κάσσελ (1532-1592) από τον γάμο του με τη Σαβίνα (1549-1581), κόρη του Χριστοφόρου δούκα της Βυρτεμβέργης. Παντρεύτηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 1597 στο κάστρο Βίλχελμσμπουργκ στο Σμάλκαλντεν τον Eρνέστο κόμη του Σάουμπουργκ (1569-1622). Όταν η Χέντβιχ μνηστεύθηκε το 1593, ο αδελφός της Mαυρίκιος είχε θέσει ως προϋπόθεση ότι ο Eρνέστος θα μοιραζόταν τη διακυβέρνηση του Σάουμπουργκ με τον αδελφό του Aδόλφο ΙΑ΄. Το 1559 το Σάουμπουργκ διαιρέθηκε με τη Συνθήκη του Mίντεν και ο Eρνέστος έλαβε το Κάτω Σάουμπουργκ, αποτελούμενο από τις περιοχές Ζάχσενχαγκεν, Χάγκενμπουργκ και Μπόκελοχ. Η Χέντβιχ και ο Eρνέστος ζούσαν αρχικά στο διαθέσιμο κάστρο στο Ζάχσενχαγκεν και το επέκτειναν σε ένα ανάκτορο. Ο Eρνέστος μετακόμισε αργότερα την έδρα της κυβέρνησής του στο Μπύκεμπουργκ. Ο Ερνέστος απεβίωσε το 1627. Η Χέντβιχ κατασκεύασε ένα Πριγκιπικό Μαυσωλείο στην εκκλησία Σανκτ Μάρτινι στο Στάτχαγκεν. Ο γάμος τους παρέμεινε άτεκνος. Η Χέντβιχ έλαβε την πόλη και την περιοχή του Στάτχαγκεν ως ιδιοκτησία χηρείας της (wittum). Είχε ένα ομόλογο 100 τάλερ χωρίς τόκο. Έδωσε στον ανιψιό της Γουλιέλμο Ε΄ ένα ετήσιο εισόδημα και αργότερα κληρονόμησε το ομόλογό της και όλα τα δικαιώματά της στο νομό Σάουμπουργκ στη χήρα του Aμαλία-Ελισάβετ, την οποία διόρισε επίσης εκτελέστρια της τελευταίας διαθήκης της. Η Χέντιχ απεβίωσε το 1644 και τάφηκε στο Πριγκιπικό Μαυσωλείο στην εκκλησία του Σανκτ Μάρτινι στο Στάτχαγκεν, δίπλα στον σύζυγό της. Ένα επίγραμμα επάνω από τον τάφο της αναφέρει: Δεν υπάρχει πιο ιερή απόφαση, από το να μεταβιβάσουμε στους ζωντανούς, εκείνα που μας είχαν ανατεθεί και να τα φυλάξουν, όταν χρειαστεί. Παντρεύτηκε το 1597 τον Eρνέστο κόμη του Σάουμπουργκ. Δεν απέκτησαν απογόνους. Helge bei der Wieden: Ein Norddeutscher Renaissancefürst. Ernst Zu Holstein-Schaumburg, 1569-1622 ,(ISBN 3-89534-125-8) Friedrich Rehm: Handbuch der Geschichte beider Hessen σελ. 442 Andrea Baresel-Μάρκα: Grabdenkmäler nordeuropäischer Fürstenhäuser im Zeitalter der Renaissance ... σελ. 235 ff Christoph von Rommel: Geschichte von Hessen σελ. 646 https://web.archive.org/web/20120402104820/http://www.renaissance-stadthagen.de/index.html; Mausol.html
Aichi E10A

Η αεράκατος νυκτερινής αναγνώρισης Aichi E10A (ονομασία του Ιαπωνικού Αυτοκρατορικού Ναυτικού: «Υδροπλάνο Νυκτερινής Αναγνώρισης Τύπου 96», συμμαχική ονομασία αναφοράς: «Hank») αναπτύχθηκε την δεκαετία του 1930 στην Ιαπωνία. Τα E10A εντάχθηκαν σε υπηρεσία το 1936 με το Αυτοκρατορικό Ναυτικό αλλά δεν έδρασαν την περίοδο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου διότι και τα δεκαπέντε που κατασκευάστηκαν είχαν αποσυρθεί πριν από την επίθεση στο Περλ Χάρμπορ.

 Με βάση την εμπειρία που είχε αποκτηθεί από την αεράκατο AB-4, το Ναυτικό επεδίωξε το 1934 την απόκτηση ενός αεροσκάφους αναγνώρισης που θα μπορούσε να παρακολουθεί τις κινήσεις αντίπαλων στόλων υπό την κάλυψη της νύχτας. Ζητήθηκε από τις εταιρείες Aichi και Kawanishi να υποβάλουν προτάσεις.Η σχεδίαση της Aichi έλαβε εσωτερικά την ονομασία AB-12 και επρόκειτο για ένα μονοκινητήριο διπλάνο ολομεταλλικής κατασκευής με τριμελές πλήρωμα. Οι πτέρυγές του αναδιπλώνονταν προς τα πίσω προκειμένου να εξοικονομείται χώρος επί του πλοίου που θα το μετέφερε. Προωθούνταν από κινητήρα Aichi Τύπου 91, σε ωστική διάταξη.Το αρχικό πρωτότυπο πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση το Δεκέμβριο του 1934 και κατά τη διάρκεια των συγκριτικών δοκιμών αποδείχθηκε πιο σταθερό από το ανταγωνιστικό Kawanishi E10K. and so was ordered into production. Η αεράκατος εντάχθηκε σε υπηρεσία με το Ναυτικό τον Αύγουστο του 1936. Κατασκευάστηκαν δεκαπέντε αεροσκάφη τα οποία παρέμειναν επιχειρησιακά μέχρι και το 1941, όμως όλα τους είχαν αποσυρθεί όταν οι Ιάπωνες επιτέθηκαν στο Περλ Χάρμπορ. Συγκρίσιμα αεροσκάφηAichi AB-4 Aichi E11A Supermarine Walrus Francillon, R.J. Japanese Aircraft of the Pacific War. London:Putnam, 1970. (ISBN 0-370-00033-1). Mikesh, Robert and Abe, Shorzoe. Japanese Aircraft 1910-1941. London:Putnam, 1990. (ISBN 0-85177-840-2). Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Aichi E10A στο Wikimedia Commons
Ευρωπαϊκή Ημέρα του αριθμού 112

Η Ευρωπαϊκή Ημέρα του αριθμού 112, καθιερώθηκε να εορτάζεται κάθε χρόνο στις 11 Φεβρουαρίου σε όλη την Ευρώπη. Ο αριθμός 112 καθιερώθηκε από την Ευρωπαϊκή Ένωση και αποσκοπεί στην προώθηση της ύπαρξης και της κατάλληλης χρήσης του, ως πανευρωπαϊκού αριθμού έκτακτης ανάγκης.

 Ο πανευρωπαϊκός αριθμός τηλεφώνου έκτακτης ανάγκης 112 συστάθηκε το 1991 προκειμένου να καταστεί διαθέσιμη μια κοινή κλήση έκτακτης ανάγκης σε κάθε κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σε ορισμένες χώρες της ΕΕ υπάρχουν επιπλέον εθνικοί αριθμοί τηλεφώνου έκτακτης ανάγκης. Από τον Δεκέμβριο του 2008, οι κλήσεις στις υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης παρέχονται δωρεάν από όλα τα σταθερά και κινητά δίκτυα εντός της ΕΕ, με ένα κοινό αριθμό τηλεφώνου τον 112. Λόγω της αυξανόμενης χρήσης του 112 ως ευρωπαϊκού αριθμού έκτακτης ανάγκης, ο αριθμός αυτός γίνεται για την Ευρωπαϊκή Ένωση ένα κοινό σημείο βοήθειας και υποστήριξης. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή υπέγραψαν τριμερή σύμβαση το 2009 με σκοπό την καθιέρωση της ετήσιας ευρωπαϊκής ημέρας του 112. Η καθιέρωση αυτή προωθεί την ενημέρωση για τη διάδοση και τα πλεονεκτήματα της ευρωπαϊκής κλήσης έκτακτης ανάγκης 112. Επέλεξαν την 11η Φεβρουαρίου καθώς η ημερομηνία περιλαμβάνει τον αριθμό τηλεφώνου (11.2). Η ιδέα της αφιέρωσης μιας συγκεκριμένης ημέρας στην ευρωπαϊκή κλήση έκτακτης ανάγκης συζητήθηκε για πρώτη φορά στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο το 2007 στο πλαίσιο της προετοιμασίας της Δήλωσης του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου σχετικά με τον ευρωπαϊκό αριθμό κλήσης έκτακτης ανάγκης 112. Η συνολική αναγκαιότητα αύξησης του επιπέδου ενημέρωσης για τον ευρωπαϊκό αριθμό έκτακτης ανάγκης επιβεβαιώθηκε στο τεύχος 228 του Ευρωβαρόμετρου τον Φεβρουάριο του 2008: Μόνο το 22% όλων των ερωτηθέντων, κατά μέσο όρο στην ΕΕ, γνώριζε ότι ο αριθμός τηλεφώνου έκτακτης ανάγκης 112 είναι σε ισχύ και διαθέσιμος για ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Μόνο το 4% στην Ελλάδα γνώριζε αυτό το γεγονός. Αυτή η εντύπωση επιβεβαιώθηκε περαιτέρω το 2009 (μέσος όρος ΕΕ 24%, Ελλάδα 4%) και το 2010 (μέσος όρος ΕΕ 25%, Ελλάδα 7%). Πολλές δράσεις πραγματοποιούνται σε όλη την Ευρώπη κάθε χρόνο για τον εορτασμό της Ευρωπαϊκής Ημέρας 112. Ορισμένες οργανώνονται από πολιτικούς και κυβερνητικούς αξιωματούχους, άλλες από υπηρεσίες διάσωσης, πυροσβέστες και Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις. Στην Αθήνα αφίσες στα μέσα μαζικής μεταφοράς και στο αεροδρόμιο ενημέρωσαν για τον ευρωπαϊκό αριθμό έκτακτης ανάγκης. Παρόμοιες δράσεις οργανώθηκαν σε όλη την Ευρώπη, όπως για παράδειγμα στις Βρυξέλλες, όπου το Manneken-Pis ήταν ντυμένο με κοστούμι 112 ή στην Εσθονία όπου πραγματοποιήθηκε διαγωνισμός στον οποίο οικογένειες και νηπιαγωγεία ενθαρρύνθηκαν να γράψουν το "112" στο χιόνι και να στείλουν μια εικόνα του.
Λεβαντόφιδο

Το λεβαντόφιδο ή Ζαμενής της Ρόδου (διεθνής κοινή ονομασία: Coin-marked snake), Hemorrhois nummifer (Reuss, 1834) αποτελεί ένα φίδι της οικογένειας Colubridae. Πρόκειται για μη δηλητηριώδες και ακίνδυνο για τον άνθρωπο φίδι.

 Ημερόβιο, δραστήριο φίδι, αρκετά νευρικό και γρήγορο. Μπορεί να φτάσει έως 150cm σε μήκος, συνήθως όμως λιγότερο. Απαντά συνήθως σε ξηρές, βραχώδεις περιοχές με χαμηλή βλάστηση. Φαίνεται πως μιμείται τον χρωματισμό της οχιάς για αμυντικούς λόγους. Αν απειληθεί δείχνει επιθετική συμπεριφορά σφυρίζοντας, πλαταίνοντας το κεφάλι και αν πιαστεί δαγκώνει δυνατά. Το λεβαντόφιδο απαντάται στη Μικρά Ασία, σε ορισμένα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου (Ρόδος, Λέσβος, Χίος, Σάμος, Κως, Σαμοθράκη, Καστελλόριζο, Σύμη, Λέρος, Κάλυμνος και Λειψοί), την Κύπρο (όπου ονομάζεται «δρόπης»), την Αίγυπτο και τη Μέση Ανατολή. Η παρουσία στην Ανατολική Θράκη απαιτεί επιβεβαίωση.
Might Just Take Your Life

Might Just Take Your Life είναι ο τίτλος του τραγουδιού του χαρντ ροκ συγκροτήματος, Deep Purple. Το κομμάτι αυτό, είναι το δεύτερο τραγούδι του δίσκου "Burn", ο οποίος κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο του 1974, γνωρίζοντας μεγάλη επιτυχία.

 Το "Might Just Take Your Life", είναι χαρακτηριστικό δείγμα της εισαγωγής jazz και funk στοιχείων στον ήχο του συγκροτήματος. Ένα άλλο χαρακτηριστικό είναι ότι αυτός είναι ο πρώτος δίσκος των Deep Purple με δύο τραγουδιστές, τον Ντέιβιντ Κόβερντεϊλ και τον μπασίστα Γκλεν Χιούζ. Η σύνθεση του τραγουδιού έγινε από τον κιθαρίστα Ρίτσι Μπλάκμορ, τον τραγουδιστή Ντέιβιντ Κόβερντεϊλ, τον μπασίστα Γκλεν Χιούζ και τον κιμπορντίστα Τζον Λορντ στο Clearwell Castle τον Σεπτέμβριο του 1973. Το τραγούδι αυτό, κυκλοφόρησε σε μορφή 7" σινγκλ, με το "Coronarias Redig" στη δεύτερη πλευρά του στην Ευρώπη και τη στέρεο έκδοση του "Might Just Take Your Life" στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το σινγκλ μπήκε στις χαμηλές θέσεις στους καταλόγους επιτυχιών στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά, ενώ έφθασε ως το # 23 στην Ιταλία. Οι Deep Purple συμπεριέλαβαν το κομμάτι στο set list των συναυλιών τους το 1974 και το 1975, ενώ μετά τη διάλυση του συγκροτήματος το διασκεύαζαν οι Whitesnake, συγκρότημα του Ντέιβιντ Κόβερντεϊλ και του Τζον Λορντ. Το 2015, το επανηχογράφησαν για το στούντιο άλμπουμ "The Purple Album".Ζωντανές εκτελέσεις του "Might Just Take Your Life", υπάρχουν στις εξής εκδόσεις: Deep Purple Live in London (1982) California Jamming (1996) Perks and Tit (2004)Whitesnake Live... in the Heart of the City (1980) Might Just Take Your Life (σινγκλ) Επίσημη κυκλοφορία: 12 Φεβρουαρίου 1974 Το "Might Just Take Your Life" ηχογραφήθηκε από τη τρίτη σειρά μελών του συγκροτήματος. Τα μέλη της ήταν τα εξής: Ντέιβιντ Κόβερντεϊλ - φωνητικά Ρίτσι Μπλάκμορ - κιθάρα Τζον Λορντ - πλήκτρα Γκλεν Χιούζ - μπάσο Ίαν Πέις - τύμπανα Burn 30th Anniversary CD Booklet 2004 EMI Records Might Just Take Your Life - Deep Purple | Song Info | AllMusic Στίχοι Might Just Take Your Life Αρχειοθετήθηκε 2012-07-26 στο Wayback Machine. Guitar Tabs Deep Purple - Might Just Take Your Life - YouTube
Release Athens

Το Release Athens είναι μουσικό φεστιβάλ, το οποίο διεξάγεται στην Πλατεία Νερού του Ολυμπιακού Συγκροτήματος Φαλήρου στην Αθήνα. Ξεκίνησε το 2016 και πραγματοποιείται σε ετήσια βάση.

 Το Release Athens ξεκίνησε το 2016 και διοργανώθηκε για 4 συνεχόμενες χρονιές. Ακολούθησε μια αναγκαστική παύση 2 ετών λόγω της Πανδημίας του COVID-19 και το 2022 το μουσικό φεστιβάλ ανακοίνωσε την επανέναρξη του με 12ημερο πρόγραμμα. Στο φεστιβάλ λαμβάνουν μέρος καλλιτέχνες που προέρχονται από διαφορετικά μουσικά είδη καθώς στόχος είναι ο όσο το δυνατο μεγαλύτερος μουσικός πλουραλισμός. Ανάμεσα στις συμμετοχές του Release Athens ανα τα χρόνια βρίσκονται διεθνείς καλλιτέχνες, μουσικά σχήματα και εκπρόσωποι διαφορετικών μουσικών ρευμάτων, όπως metal, punk, electronic, hip hop, rock, reggae και πολλά άλλα.Στο Release Athens έχουν συμμετάσχει διεθνώς αναγνωρισμένοι καλλιτέχνες (Iggy Pop, Thievery Corporation, Cypress Hill, Manowar, Parov Stelar, Alice Cooper, New Order, Hozier, Damian "Jr. Gong" Marley, PJ Harvey) και εκπρόσωποι της εγχώριας μουσικής σκηνής. Στο 1ο Release Athens (1–3-7-13 Ιουνίου) πραγματοποίησαν συναυλίες μεταξύ άλλων η Αγγλίδα τραγουδίστρια P.J. Harvey και οι Sigur Ros, The Brian Jonestown Massacre, Slowdive, DIIV. Το 2ο Release Athens (2 &16 Ιουνίου) παρουσίασε σημαντικά ονόματα της Ηλεκτρονικής μουσικής όπως οι νορβηγοί Röyksopp, το γερμανικό supergroup Moderat, οι Archive και οι Thievery Corporation. Ακόμη εμφανίστηκαν εγχώριοι καλλιτέχνες π.χ. Etten και Rattler Proxy. Στην 3η έκδοση του φεστιβάλ (31 Μαΐου, 2 & 17 Ιουνίου) ανάμεσα σε όλες τις συμμετοχές επανήλθαν οι Thievery Corporation που συμμετείχαν και την προηγούμενη χρονιά και επίσης εμφανίστηκαν οι Jamiroquai, ο τραγουδοποιός Richard Ashcroft των The Verve, ο Parov Stelar και το συγκρότημα UB40. Οι ελληνικές συμμετοχές περιλάμβαναν τους Angelika Dusk, Magenta Flaws κ.α. Η τελευταία διοργάνωση (7–30 Ιουνίου) πριν την Πανδημία COVID-19 περιλάμβανε live εμφανίσεις σημαντικών ονομάτων από τη διεθνή σκηνή: ο Iggy Pop, οι Manowar, Anthrax, Alice in Chains, Disturbed, Clutch, Damian Marley, Johnny Marr, New Order, James, Hozier, Morcheeba και Cypress Hill ήταν μερικά από τα ονόματα που εμφανίστηκαν.Ανάμεσα στους εκπροσώπους της ελληνικής σκηνής που συμμετείχαν ήταν οι Anser X Eversor, 12ος Πίθηκος, Ταφ Λάθος και Νέγρος Του Μοριά. Το φεστιβάλ ξεκίνησε στις 8 Ιουνίου και αναμένεται να κρατήσει ως τις 23 Ιουλίου. Επιστρέφουν στο φεστιβάλ οι Iggy Pop, Manowar, Thievery Corporation και Parov Stelar. Στο lineup περιλαμβάνονται και άλλα σημαντικά ονόματα που συνθέτουν μια ποικιλία μουσικών ειδών όπως το electronic pop ντουέτο Pet Shop Boys, οι Nick Cave, Liam Gallagher των Oasis, Bauhaus, Judas Priest, Slipknot, Sepultura, Sabaton, LP κ.α.Από ελληνικής πλευράς αναμένεται να εμφανιστούν καλλιτέχνες όπως οι Rotting Christ, Γιάννης Αγγελάκας, Παύλος Παυλίδης και Κωνσταντίνος Βήτα.
Γενί Τζαμί Κομοτηνής

Το Γενί Τζαμί Κομοτηνής (Τουρκικά: Yeni Camii), μεταφράζεται ως το Νέο Τέμενος είναι ένα οθωμανικό μνημείο το οποίο σύμφωνα με τη μουφτεία, χρονολογείται από το 1585 ή σωστότερα, αν κρίνουμε από το όνομα του ιδρυτή του, λίγο μετά το 1600 . Βρίσκεται στο κέντρο της Κομοτηνής και δίπλα βρίσκεται η Μουφτεία της Ροδόπης. Το Τέμενος έχει τετράγωνη αίθουσα προσευχής και αρχιτεκτονικά έχει επηρεαστεί από την αισθητική του νεοκλασσικισμού. Δίπλα στο Τζαμί εφάπτεται ο Πύργος του Ρολογιού και σε γειτονικούς χώρους έχουν βρεθεί τμήματα οθωμανικού χαμάμ.

 Η ίδρυσή του αποδίδεται στον Αχμέτ Πασά Εκμεκτζόγλου (Ekmekçi-zade Ahmed Pasha) αρχιντεφτερδάρη (υπεύθυνος επί των οικονομικών) το διάστημα 1606-1613 του σουλτάνου Αχμέτ Α' (1603-1617) και Οσμάν Β' (1618-1622). Το τζαμί ήταν μέρος του βακουφιού του Εκμεκτζόγλου Αχμέτ και περιελάμβανε ιεροδιδασκαλείο (μεντρεσέ), ένα διπλό χαμάμ και ένα μεκτέμπ (σχολείο βασικής εκπαίδευσης). Η σημερινή μορφή συμπεριλαμβάνει και την διερεύνηση η οποία έγινε το 1902. Το διάστημα 2007-8 έγινε ανακαίνιση. Ερείπια του χαμάμ Αχμάντ Πασά βρίσκονται ανατολικά του Τζαμιού στην πλατεία Ήφαιστου και καταλαμβάνει ολόκληρο οικοδομικό τετράγωνο. Η περιοχή όπου βρίσκεται το χαμάμ είναι ιδιοκτησία της Μουφτείας Κομοτηνής. Η αρχαιολογική υπηρεσία μέχρι στιγμής δεν έχει κάνει καταγραφή ή ανασκαφική έρευνα. Εσκί Τζαμί Κομοτηνής Πύργος του Ρολογιού (Κομοτηνή) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Yeni Mosque (Komotini) στο Wikimedia Commons
Χουάν δε Βιγιανουέβα

O Χουάν δε Βιγιανουέβα (Juan de Villanueva, Μαδρίτη, 1739-1811) ήταν Ισπανός αρχιτέκτοντας, ο σημαντικότερος εκπρόσωπος του νεοκλασικισμού στην Ισπανία κατά τον 18ο αιώνα. Το ύφος του συνδύασε τον νεοκλασικισμό της εποχής του με το ερεριανό ύφος της ισπανικής αναγέννησης.

 Ο Βιγιανουέβα γεννήθηκε στα πλαίσια μιας οικογένειας αρχιτεκτόνων και ήδη στα έντεκά του ξεκίνησε τις σπουδές του στη Βασιλική Ακαδημία του Σαν Φερνάδο. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του εργάστηκε ως σχεδιαστής υπό τον Τζοβάνι Μπατίστα Σακέτι κατά την κατασκευή του Βασιλικού Ανακτόρου της Μαδρίτης. Παράλληλα έφερε εις πέρας διάφορα σχέδια όπως το δημαρχείο της Μπαδαχόθ. Μεταξύ 1758 και 1765 ταξίδεψε στην Ιταλία και την Ανδαλουσία, μαζί με τον Χουάν δε Ερμοσίγια, για να αποτυπώσει τα αραβικά ερείπια της περιοχής. Από το 1777 εργάστηκε αποκλειστικά ως αρχιτέκτονας της βασιλικής οικογένειας. Βασιλικός Βοτανικός Κήπος Πράδο Προσευχητήριο του Ιππότη της Γκράθια Κήποι του Ελ Ρετίρο Αστρονομικό Παρατηρητήριο Πλάθα ΜαγιόρΣτο Οβιέδο υπήρξε ο δημιουργός του πρώτου δημοσίου αγάλματος αφιερωμένου σε ιδιώτη, τον Γκασπάρ Μελτσόρ ντε Χοβεγιάνος.
Βαρβάρα Στεπάνοβα

Η Βαρβάρα Φιόντοροβνα Στεπάνοβα (ρωσικά: Варвара Фёдоровна Степанова‎· 9/21 Οκτωβρίου 1894 - 20 Μαΐου 1958) ήταν Ρωσίδα καλλιτέχνιδα και εκπρόσωπος του καλλιτεχνικού ρεύματος της Ρωσικής πρωτοπορίας που ασχολήθηκε μεταξύ άλλων με τη ζωγραφική, τη γραφιστική και την τυπογραφία, ενώ συνέδεσε το όνομά της με το κίνημα του κονστρουκτιβισμού. Ήταν σύζυγος και συνεργάτιδα του εικαστικού Αλεξάντρ Ρόντσενκο.

 Γεννήθηκε το 1894 στο Κάουνας της Λιθουανίας, το οποίο τότε υπαγόταν στη Ρωσική Αυτοκρατορία. Προερχόμενη από φτωχή οικογένεια παντρεύτηκε σε νεαρή ηλικία έναν εύπορο αρχιτέκτονα με τον οποίο χώρισε μετά από μικρό χρονικό διάστημα. Το 1910 εισήχθη στη Σχολή Καλών Τεχνών του Καζάν όπου γνωρίστηκε με τον μετέπειτα, δεύτερο, σύζυγό της Αλεξάντρ Ρόντσενκο, και το 1913 μετέβη στη Μόσχα όπου συνέχισε τις σπουδές της στη Σχολή Καλών Τεχνών Στρόγκανοφ ή κατά άλλη εκδοχή στο εργαστήριο του Κονσταντίν Γιουόν. Το 1916 ξεκίνησε τη συμβίωσή της με τον Ρόντσενκο, με τον οποίο παντρεύτηκε μόλις το 1942.Μετά το ξέσπασμα της Οκτωβριανής επανάστασης η Στεπάνοβα συγκαταλέχθηκε στους καλλιτέχνες που συνεργάστηκαν με τον νεοπαγή κρατικό μηχανισμό της Σοβιετικής Ένωσης. Διετέλεσε αρχικά μέλος του τομέα εικαστικών τεχνών του Υπουργείου Παιδείας, στη συνέχεια μεταπήδησε στο Ινστιτούτο Καλλιτεχνικής Παιδείας και αργότερα υπήρξε καθηγήτρια των Ανωτέρων Κρατικών Καλλιτεχνικών και Τεχνικών Εργαστηρίων (ρωσ: ВХУТЕМАС). Παράλληλα εργάστηκε ως σχεδιάστρια βιβλίων και ως σχεδιάστρια υφαντών στο Πρώτο Κρατικό Εργοστάσιο Εκτύπωσης Υφαντών της Μόσχας, ενώ συνεργάστηκε ως γραφίστρια και τυπογράφος με διάφορα σοβιετικά περιοδικά όπως το ΛΕΦ, το Νόβι ΛΕΦ, η Οικοδόμηση της ΕΣΣΔ κ.ά. Επίσης το 1922 ανέλαβε το σκηνογραφικό και ενδυματολογικό κομμάτι της θεατρικής παράστασης Ο Θάνατος του Ταρέλκιν, ενώ τα επόμενα χρόνια ασχολήθηκε εντονότερα με τη ζωγραφική. Είχε αρκετές συμμετοχές σε εκθέσεις της Ρωσικής πρωτοπορίας από τις οποίες ξεχωρίζουν η Ε΄ και Ι΄ Κρατικές Εκθέσεις καθώς και η ιστορική κονστρουκτιβιστική έκθεση “5 × 5 = 25” ενώ συνδέθηκε με καλλιτέχνες όπως οι Ελ Λισίτσκι, Γκούσταβ Κλούτσις, Σεργκέι Αϊζενστάιν, Ντιέγκο Ριβέρα κ.ά. Τα επόμενα χρόνια έπεσε σε δυσμένεια εξαιτίας της κρατικής επιβολής του σοσιαλιστικού ρεαλισμού στις Τέχνες. Πέθανε στη Μόσχα τον Μάιο του 1958 λίγο καιρό μετά την επίσημη αποκατάστασή της ως μέλος της Ένωσης Καλλιτεχνών της ΕΣΣΔ. Μέσα από το έργο της η Στεπάνοβα αναδείχτηκε σε σημαντική μορφή του κονστρουκτιβισμού. Δημιουργίες της βρίσκονται σε διάφορα μουσεία και ιδρύματα ανά την υφήλιο όπως το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης, το Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης της Θεσσαλονίκης κλπ.
Νομός Καρδίτσας

Η Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας (Νομός Καρδίτσας έως την 31η Δεκεμβρίου 2010) είναι μία από τις 74 Περιφερειακές ενότητες της Ελλάδας και ανήκει γεωγραφικά, αλλά και διοικητικά, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας. Πιο συγκεκριμένα, αποτελεί μία από τις πέντε περιφερειακές ενότητες της Θεσσαλίας. Έχει έκταση 2.576 τ.χλμ. και πληθυσμό 113.070 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.Πρωτεύουσα της Π.Ε. είναι η ομώνυμη πόλη της Καρδίτσας με πληθυσμό 32.031 κατοίκους. Ο πρώην Νομός Καρδίτσας συστάθηκε το 1944 (ΦΕΚ Α΄ 82/1944), αποτελώντας μετεξέλιξη της Επαρχίας Καρδίτσας, που μέχρι τότε υπαγόταν στον Νομό Τρικάλων. Από την 1η Ιανουαρίου 2011 μετονομάσθη σε Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας. Στην Π.Ε. Καρδίτσας βρίσκεται η Λίμνη Πλαστήρα, της οποίας το φράγμα απέχει περίπου 50 χιλιόμετρα από το κέντρο της πόλης της Καρδίτσας. Για πλήρη κατάλογο των πόλεων και οικισμών της Π.Ε. Καρδίτσας, δείτε επίσης Διοικητική διαίρεση νομού Καρδίτσας.

 Από την Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας έλκουν την καταγωγή τους ο Γεώργιος Καραϊσκάκης, ο Νικόλαος Πλαστήρας, ο Χαρίλαος Φλωράκης, ο ηθοποιός και λογοτέχνης Νίκος Μπίνας, ο Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ, ο συνθέτης και πρόεδρος της ΕΡΤ από το 2015 έως το 2017 Διονύσης Τσακνής, οι ζωγράφοι Γιώργος Βαλταδώρος και Δημήτρης Γιολδάσης, ο Ολυμπιονίκης Κων/νος Θάνος, ο Ολυμπιονίκης Δημοσθένης Ταμπάκος, ο σεισμολόγος Κώστας Παπαζάχος, ο καλαθοσφαιριστής Γιάννης Μπουρούσης,ο κωμικός Γιώργος Μητσικώστας, η τραγουδίστρια Έλενα Παπαρίζου, η ηθοποιός Κωνσταντίνα Μιχαήλ, ο προπονητής ποδοσφαίρου Σάκης Τσιώλης, ο Στέφανος Τσιτσιπάς και η πρωταθλήτρια του βάδην Αντιγόνη Ντρισμπιώτη. Η Π.Ε. Καρδίτσας βρίσκεται στη νοτιοδυτική Θεσσαλία και δεν βρέχεται από θάλασσα. Η ανατολική πλευρά της καταλαμβάνει μέρος της μεγάλης Θεσσαλικής πεδιάδος, ενώ στη δυτική κυριαρχούν τα μεγαλόπρεπα Άγραφα με τις πανύψηλες κορυφές τους να αγγίζουν τον ουρανό. Στο μέσον περίπου της περιφερειακής ενότητας, βρίσκεται η λίμνη Πλαστήρα, με το ομώνυμο φράγμα, έμπνευση του Καρδιτσιώτη πολιτικού και στρατιωτικού Νικολάου Πλαστήρα. Πολλά ρέματα και μικρά ποτάμια διαρρέουν τον κάμπο (Καράμπαλης, Καλέντζης, Φαρσαλιώτης, Σοφαδίτικος), με κυριότερο τον παραπόταμο του Πηνειού Ενιπέα. Η Π.Ε. Καρδίτσας συνορεύει με την Π.Ε. Τρικάλων στα βόρεια, την Π.Ε. Λάρισας στα ανατολικά, την Π.Ε. Φθιώτιδος στα νοτιοανατολικά, την Π.Ε. Ευρυτανίας στα νότια, την Π.Ε. Άρτας στα δυτικά και ένα ελάχιστο κομμάτι με την Π.Ε. Αιτωλοακαρνανίας στα νοτιοδυτικά. Καράβα 2.184 μ.(η ψηλότερη κορυφή των Αγράφων, βορείων -Καρδίτσας- και νοτίων -Ευρυτανικών-, στην οποία κατά μία εκδοχή προσάραξε η κιβωτός του Δευκαλίωνα και της Πύρρας μετά τον κατακλυσμό του Δία) Βουτσικάκι 2.154 μ. Φλυτζάνι 2.017 μ. Πέντε Πύργοι 2.004 μ. Καζάρμα 1.977 μ. Κουφόλογγος 1.882 μ. Αχελώος 220 χλμ Πηνειός 205 χλμ Ενιπέας 84 χλμ Ταυρωπός 78 χλμ Καράμπαλης Καλέντζης Φαρσαλιώτης Σοφαδίτικος Μέγα Ρέμα Δεξαμενή Βρένικος Τσαμουρτζιάς Παλιούρης Πάμισσος Μπουμπουλίνα Καρδίτσα Παλαμάς Σοφάδες Καρδιτσομαγούλα Μουζάκι Προάστιο Μιζντάνι Ματαράγκα Μητρόπολη Αρτεσιανό Μαυρομμάτι Μερίχοβο 1 Ιανουαρίου 2011-31 Αυγούστου 2019 Βασίλης Τσιάκος 1 Σεπτεμβρίου 2019 - σήμερα: Κωνσταντίνος Νούσιος Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Καρδίτσας
Σφαγή του Τσιεπιέλουφ

Ως Σφαγή του Τσιεπιέλουφ (στα πολωνικά: Zbrodnia w Ciepielowie, στα γερμανικά: Massaker von Ciepielów) είναι γνωστή η δολοφονία περισσότερων από 250 Πολωνών αιχμαλώτων από άνδρες της Βέρμαχτ, στις 8 Σεπτεμβρίου 1939, στο δάσος δίπλα στο χωριό Τσιεπιέλουφ, στην ανατολική Πολωνία, κατά τη διάρκεια της γερμανικής εισβολής στη Πολωνία. Η Σφαγή του Τσιεπιέλουφ αναφέρεται στο Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη, στη Βαρσοβία. Κάθε χρόνο την επέτειο της σφαγής γίνονται εκδηλώσεις μνήμης στο Τσιεπιέλουφ.

 Τα θύματα της σφαγής ήταν Πολωνοί στρατιώτες του 74ου Πολωνικού Συντάγματος Πεζικού της Άνω Σιλεσίας (Polish Upper Silesian 74th Infantry Regiment), του οποίου επικεφαλής του ήταν ο Συνταγματάρχης Wacław Wilniewczyc. Στις 8 Σεπτεμβρίου 1939, και ενώ είχε ξεκινήσει η γερμανική εισβολή στη Πολωνία, το 15ο Σύνταγμα Μηχανοκίνητου Πεζικού, της 29ης Μεραρχίας Μηχανοκίνητου Πεζικού της Βέρμαχτ (15th Motorized Infantry Regiment), ενεπλάκη με υπολείμματα του 74ου Πολωνικού Συντάγματος Πεζικού της Άνω Σιλεσίας, που υποχωρούσε, και συνέλαβε πολλούς Πολωνούς αιχμαλώτους. Το εν λόγω σύνταγμα είχε υποστεί μεγάλες απώλειες στη μάχη της Częstochowa σύμφωνα δε με ορισμένες πηγές είχε σχεδόν καταστραφεί.Σύμφωνα με ανώνυμη μαρτυρία ενός Γερμανού στρατιώτη δεκάδες στρατιώτες του 10ου Λόχου, του 15ου Συντάγματος Μηχανοκίνητου Πεζικού της Βέρμαχτ, μεταξύ αυτών ο επικεφαλής του λόχου, Λοχίας Λεβίνσκι, είχαν σκοτωθεί σε ενέδρα των αντρών του 74ου Πολωνικού Συντάγματος Πεζικού της Άνω Σιλεσίας. Στη συνέχεια ο επικεφαλής του 15ου Συντάγματος Μηχανοκίνητου Πεζικού, συνταγματάρχης Βάλτερ Βέσσελ (Walter Wessel) διέταξε την εκτέλεση περισσοτέρων από 250 Πολωνών αιχμαλώτων. Οι αιχμάλωτοι μεταφέρθηκαν και εκτελέστηκαν σε μια τοποθεσία δίπλα στο χωριό Dąbrowa, αφού τους αφαίρεσαν τις στολές και τους χαρακτήρισαν αντάρτες και όχι στρατιώτες. Ο ανώνυμος μάρτυρας φέρεται να μέτρησε 300 πτώματα σε ένα χαντάκι δίπλα στο δρόμο. Τα σχετικά ντοκουμέντα (φωτογραφίες και μαρτυρία) έλαβε η Πολωνική Στρατιωτική Αποστολή στη Γερμανία, στο Δυτικό Βερολίνο, το 1950. Jochen Böhler Auftakt zum Vernichtungskrieg - Die Wehrmacht in Polen 1939. Eine Publikation des Dt. Historischen Instituts Warschau Frankfurt a.M.: Fischer TB 2006 Jochen Böhler „Tragische Verstrickung" oder Auftakt zum vernichtungskrieg? - Die Wehrmacht in Polen 1939, in: Klaus-Michael *Mallmann/ Bogdan Musial (Hrsg.): Genesis des Genozids - Polen 1939-1941 Darmstadt 2004, σελ. 36-56 Janusz Piekałkiewicz: Polenfeldzug. Hitler und Stalin zerschlagen die Polnische Republik. Augsburg 1998 Robert Seidel: Deutsche Besatzungspolitik in Polen - Der Distrikt Radom 1939-1945, Paderborn/ München/ Wien/ Zürich 2006 Megargee, Geoffrey P. (2006). War of Annihilation: Combat and Genocide on the Eastern Front, 1941. Lanham, Maryland: Rowman & Littlefield. Rossino, Alexander B. (2003). Hitler Strikes Poland: Blitzkrieg, Ideology, and Atrocity. USA: University of Kansas. doi:10.2307/j.ctv9b2tst. Smelser, Ronald; Davies, Edward J. (2008). The Myth of the Eastern Front: The Nazi-Soviet War in American Popular Culture. New York: Cambridge University Press. σελ. 73.
Η άπιστη (ταινία 1946)

Η άπιστη (Αγγλικός τίτλος Deception) είναι φιλμ νουάρ του 1946 σκηνοθεσίας Έρβιν Ρέιπερ, βασισμένο στο θεατρικό Monsieur Lamberthier του Λουί Βερνέι, με πρωταγωνιστές τους Μπέτι Ντέιβις, Κλοντ Ρέινς και Πολ Χένριντ. Οι τρεις αυτοί ηθοποιοί είχαν συνεργαστεί ξανά με επιτυχία στην ταινία του 1942 Το ξέσπασμα μιας ψυχής (Now Voyager).

 Μετά τη λήξη του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου, η ουγγρικής καταγωγής καθηγήτρια μουσικής Κριστίν Ράτκλιφ (Μπέτι Ντέιβις), εγκαθίσταται στην Αμερική πιστεύοντας ότι ο μεγάλος της έρωτας Κάρελ Νόβακ (Πολ Χένριντ) είναι νεκρός. Χρόνια αργότερα τον συναντά τυχαία σε ένα κοντσέρτο και οι δυο τους ξανασμίγουν. Η Κριστίν που έχει φτιάξει τη ζωή της στην Αμερική και είναι οικονομικά ευκατάστατη προσπαθεί να τον βοηθήσει να ορθοποδήσει και τον συστήνει στο μέντορά της τον περίφημο συνθέτη Χολίνιους (Κλοντ Ρέινς). Ο Χολίνιους που υπήρξε εραστής της Κριστίν, κάτι που η Κριστίν κρατάει κρυφό από τον Κάρελ, προτίθεται να προσλάβει τον Κάρελ ως σολίστα στο επόμενό του κοντσέρτο με απώτερο σκοπό την εκδίκηση. Όταν ο Κάρελ και η Κριστίν παντρεύονται ο Χολίνιους εκβιάζει την Κριστίν λέγοντάς της ότι θα αποκαλύψει την παλιά τους σχέση στον Κάρελ και η σύγκρουση μεταξύ των δυο πρώην εραστών έχει τραγικές συνέπειες. Η ταινία είναι βασισμένη σε θεατρική παράσταση του Λουί Βερνέι με τίτλο Monsieur Lamberthier, η οποία ανέβηκε για πρώτη φορά στο Παρίσι το 1927. Την επόμενη χρονιά η παράσταση ανέβηκε στο Μπρόντγουέι με τίτλο Jealousy και πρωταγωνιστές τη Φέι Μπέιντερ και τον Τζον Χάλιντεϊ. Ενώ το 1929 ακολούθησε και η πρώτη κινηματογραφική μεταφορά με τους Τζιν Ιγκλς και Φρέντρικ Μαρτς. Το ενδιαφέρον του κοινού για την παράσταση ανανεώθηκε 17 χρόνια αργότερα όταν το 1946 η παράσταση ανέβηκε στο Μπρόντγουεϊ με τίτλο Obsession και πρωταγωνιστές την Εουτζινί Λεοντόβιτς και τον Μπάζιλ Ράθμποουν. Την ίδια χρονιά η εταιρία παραγωγής Warner Bros. αγόρασε τα δικαιώματα του θεατρικού, έχοντας σκοπό την κινηματογραφική του μεταφορά με πρωταγωνιστές τη Μπάρμπαρα Στάνγουικ και τον Πολ Χένριντ. Ο ρόλος της Κριστίν πήγε τελικά στη Μπέτι Ντέιβις που ήταν εμπορικότερη ηθοποιός του στούντιο την εποχή εκείνη. Η ταινία επανένωσε τη Ντέιβις με τους ηθοποιούς Κλοντ Ρέινς και Πολ Χένριντ, καθώς και με το σκηνοθέτη Έρβιν Ρέιπερ με τους οποίους είχε γυρίσει το άκρως επιτυχημένο Το ξέσπασμα μιας ψυχής (Now Voyager) το 1942. Το κόστος της παραγωγής ήταν υψηλό και παρά το γεγονός ότι η ταινία έλαβε θετικές κριτικές δεν είχε ιδιαίτερη απήχηση στο κοινό. Ήταν η πρώτη ταινία της Ντέιβις που έχασε χρήματα για τη Warner Bros., ακολούθησε μια σειρά μέτριων ή αποτυχημένων φιλμ μέχρι και την ταινία του 1949 Το μυστικό του δάσους (Beyond The Forest) που την ανάγκασε να εγκαταλείψει την εταιρία. Η μουσική για το Κοντσέρτο για τσέλο του Χολίνιους έγινε από το συνθέτη Έριχ Βόλφγκανγκ Κόρνγκολντ. Τα χέρια του Χένριντ στη σκηνή που παίζει πιάνο ντουμπλαρίστηκαν από δυο βιολοντσελίστες. Η άπιστη στο imdb Martin, Mick and Porter, Marsha "DVD & Video Guide 2006"
Νησίδα του Μπρέντφορντ

Η νησίδα του Μπρέντφορντ (αγγλικά: Brentford Eyot ή Ait) είναι ακατοίκητη μακρόστενη νησίδα στον ποταμό Τάμεση κοντά στην περιοχή του Μπρέντφορντ στο νοτιοδυτικό Λονδίνο. Δεν διαθέτει κτήρια, και διοικητικά ανήκει στον δήμο του Ρίτσμοντ. Στην μέση του νησιού υπάρχει μικρό άνοιγμα το οποίο το διαχωρίζει σε 2 τμήματα. Κατά τον 18ο αιώνα υπήρχε στο νησί παμπ η οποία έληξε την λειτουργία της το 1796. Την δεκαετία του 1920 έγινε δεντροφύτευση στο νησί, και πλέον αποτελεί φυσικό καταφύγιο για πτηνά, ιδιαίτερα για ερωδιούς. Σε πολύ κοντινή απόσταση βρίσκεται η νησίδα του Λοτ.

 Bolton, Diane K· Croot, Patricia E C· Hicks, M A (1982). «Chiswick: Introduction». Στο: Baker, T F T· Elrington, C R. A History of the County of Middlesex: Volume 7: Acton, Chiswick, Ealing and Brentford, West Twyford, Willesden. Oxford: Oxford University Press for the University of London, Institute of Historical Research. σελίδες 50–51. OCLC 59178433. Ανακτήθηκε στις 5 Ιανουαρίου 2009. Hatts, Leigh (2005). The Thames Path: From the Sea to the Source (2nd έκδοση). Milnthorpe: Cicerone. ISBN 978-1-85284-436-3. OCLC 276222230. Walker, Duncan. «Brentford Ait – Wild, Beautiful & Notorious». Brentford in Literature. Brentford Dock Right Now. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 26 Αυγούστου 2014.
Ντιναμό Τιφλίδας (καλαθοσφαίριση)

Η Ντιναμό Τιφλίδας (γεωργιανά: საკალათბურთო კლუბი, დინამო) είναι επαγγελματική ομάδα καλαθοσφαίρισης με έδρα την Τιφλίδα, η οποία αγωνίζεται στη γεωργιανή σούπερ λίγκα. Υπήρξε πρωταθλήτρια Ευρώπης το 1962, ενώ είχε φθάσει στον τελικό και δύο χρόνια νωρίτερα.

 Η Ντιναμό Τιφλίδας ιδρύθηκε το 1934, ως μέρος της αθλητικής κοινωνίας Ντιναμό. Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αποτέλεσε μία από τις πρωταγωνίστριες ομάδες καλαθοσφαίρισης της Σοβιετικής Ένωσης, κατακτώντας τέσσερα πρωταθλήματα και τρία κύπελλα, ενώ τέσσερις ακόμη φορές τερμάτισε δεύτερη στο σοβιετικό πρωτάθλημα. Στην πρώτη της συμμετοχή στο κύπελλο πρωταθλητριών ομάδων Ευρώπης το 1960, η Ντιναμό έφθασε ως τον τελικό, όπου ηττήθηκε δύο φορές από την επίσης σοβιετική ομάδα τότε και δύο φορές συνεχόμενη πρωταθλήτρια Ευρώπης, την ΑΣΚ Ρίγα. Δύο χρόνια αργότερα το '62, κέρδισε σε μονό τελικό τη Ρεάλ Μαδρίτης με 90-83, στηΓενεύη, ενώ την αμέσως επόμενη χρονιά το '63 δεν κατάφερε να υπερασπιστεί το στέμμα της αφού αποκλείστηκε στον ημιτελικό της διοργάνωσης από τη ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Στα τέλη της δεκαετίας ('69), έφθασε στον τελικό του κυπέλλου Κυπελλούχων, όπου ηττήθηκε από τη Σλάβια Πράγας με 90-84 στη Βιέννη.Στο νεοσύστατο πρωτάθλημα Γεωργίας του 1991, η Ντιναμό υπήρξε και πάλι πρωταγωνίστρια, κατακτώντας τους δύο πρώτους τίτλους, πριν επιστρέψει στις επιτυχίες το 2003 και το 2014. Μετά την τελευταία της επιτυχία, έφθασε δύο συνεχόμενες φορές στον τελικό του πρωταθλήματος, αλλά ηττήθηκε και στις δύο προσπάθειες της. Πρωταθλήματα Σοβιετικής Ένωσης (4):1949-50, 1952-53, 1953-54, 1967-68 Φιναλίστ Πρωταθλήματος Σοβιετικής Ένωσης (4):1946-47, 1959-60, 1960-61, 1968-69 Κύπελλα Σοβιετικής Ένωσης (3):1948-49, 1949-50, 1968-69 Φιναλίστ Κυπέλλου Σοβιετικής Ένωσης (2):1952-53, 1972-73 Πρωταθλήματα Γεωργίας (4):1990-91, 1991-92, 2002-03, 2013-14 Φιναλίστ Πρωταθλήματος Γεωργίας (6):1995-96, 1996-97, 2001-02, 2003-04, 2014-15, 2015-16 Κύπελλα Γεωργίας (1):2003-04 Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα (Ευρωλίγκα) (1):1961-62 Φιναλίστ Ευρωπαϊκών Πρωταθλημάτων (Ευρωλίγκα) (1):1959-60 Φιναλίστ Κυπέλλου Κυπελλούχων (1):1968-69 DINAMO TBILISI basketball team - Eurobasket სუპერლიგა – გუნდები Αρχειοθετήθηκε 2016-03-08 στο Wayback Machine.
Κωνσταντίνος Εγκολφόπουλος

Ο Κωνσταντίνος Εγκολφόπουλος (1912 - 6 Μαΐου 1991) ήταν Έλληνας ναύαρχος του Πολεμικού Ναυτικού και υπουργός στην Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας, μετά την πτώση της Χούντας των συνταγματαρχών.

 Ακολούθησε σταδιοδρομία στο Πολεμικό Ναυτικό και αποφοίτησε από τη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων. Την περίοδο 1956 - 1958 διετέλεσε διοικητής της σχολής υποβρύχιων καταστροφών φέροντας τον βαθμό του Πλοιάρχου, ενώ την περίοδο 1965 - 1967 Αρχηγός του Στόλου, φέροντας τον βαθμό του Υποναυάρχου. Στις 30 Μαρτίου 1967 ανέλαβε την αρχηγία του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού. Την νύχτα της 21ης Απριλίου συνελήφθη από στρατιωτικούς και οδηγήθηκε στο Πεντάγωνο. Αρνήθηκε να συνεργαστεί με τη Χούντα των Συνταγματαρχών και παραιτήθηκε στις 24 Απριλίου. Κατά τη διάρκεια της επταετίας του προσφέρθηκε η αρχηγία του κινήματος του ναυτικού, την οποία όμως αρνήθηκε καθώς δεν πίστευε στην επιτυχία της κίνησης. Παρ'όλα αυτά, συνελήφθη από το δικτατορικό καθεστώς, καθώς τον θεωρούσε οργανωτή του κινήματος. Αρχικά, μεταφέρθηκε στην ναυτική βάση στον Βοτανικό και στη συνέχεια στο Ειδικό Ανακριτικό Τμήμα της Ελληνικής Στρατιωτικής Αστυνομίας. Μετά την πτώση της Χούντας ανέλαβε στην κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας το Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τις 21 Νοεμβρίου του 1974. Τον Ιανουάριο του 1975 επέστρεψε στην ενεργό υπηρεσία και ανέλαβε για δεύτερη φορά την ηγεσία του Πολεμικού Ναυτικού. Στην ηγεσία του Π.Ν. παρέμεινε μέχρι τον Ιανουάριο του 1976, οπότε και αποστρατεύθηκε με τον βαθμό του Ναυάρχου και τον τίτλο του Επίτιμου Αρχηγού του Π.Ν.. Ήταν μάρτυρας κατηγορίας στη δίκη των πραξικοπηματιών. Απεβίωσε στις 6 Μαΐου του 1991.
Ύφαλος

Ύφαλος (αγγλ. reef) ή (blind rock) (εκ των αρχαίων: υπό + αλς) ονομάζεται η οποιαδήποτε βραχώδης ή και ακόμα κοραλλιογενής απόφυση του πυθμένα της θάλασσας (ή λίμνης) που δεν εξέχει της επιφάνειας και έχει μικρή έκταση. Μεγάλη οικολογική σημασία έχουν οι κοραλλιογενείς ύφαλοι, γύρω από τους οποίους διατηρούνται μερικά από τα πιο ποικιλόμορφα και πλούσια οικοσυστήματα του θαλάσσιου περιβάλλοντος.

 Η μορφολογία των υφάλων όπως και οι αντίστοιχες ονομασίες που τους δίνουν οι ναυτικοί ποικίλλουν: Ύφαλος που έχει διαλυθεί αλλά η υπόστασή του καθίσταται αμφίβολη ονομάζεται σκεπή. Η όποια έξαρση του βυθού σε μεγάλη όμως επιφάνεια ονομάζεται στήθος, κοινώς μπάγκος και είναι συχνά χώρος με πολλά θαλάσσια ζώα. Η κινητή αμμώδης έξαρση του βυθού που μεταβάλλει σχήμα υπό την επήρεια θαλασσίων ρευμάτων ονομάζεται σύρτις, ή αμμοσύρτης και είναι διαδεδομένοι σε αβαθείς περιοχές. Τέτοιος βυθός είναι των κόλπων της Μεγάλης και Μικρής Σύρτεως στη Λιβύη, ενώ τέτοιος βυθός χαρακτηρίζεται και ανατολικά της Χαλκιδικής στην Ελλάδα. Ο ύφαλος που αποτελείται από χαλίκια ονομάζεται έρμα ή σαβούρα. Υφαλογενής ή υφαλογενή χαρακτηρίζεται ο βυθός ή η θαλάσσια έκταση όπου παρατηρείται συστάδα υφάλων, όπως τα μερμήγκια. Οι ύφαλοι μέχρι πλεύσιμου βάθους αποτελούν μόνιμους κινδύνους στη ναυσιπλοΐα για τον λόγο αυτό επισημαίνονται ιδιαίτερα στους ναυτικούς χάρτες ή και φέρονται επ' αυτών μόνιμοι αναλάμποντες φανοί. Γι αυτό τον λόγο αποτελεί ναυτικό έθιμο να λαμβάνουν ονομασία εκείνου που πρώτος τους εντοπίζει και γνωστοποιεί αρμόδια τις ναυτικές αρχές. Μεγάλος Κοραλλιογενής Ύφαλος Υφαλοκρηπίδα
ΤΣΣΚΑ Μόσχας

Η ΤΣΣΚΑ Μόσχας (ρωσικά: ЦСКА Москва, αγγλικά: CSKA Moskva) είναι ένας από τους πιο επιτυχημένους αθλητικούς συλλόγους της Ρωσίας. Ιδρύθηκε το 1911. Είναι ευρέως γνωστή στη Δύση ως Κόκκινος Στρατός ή η ομάδα του Κόκκινου Στρατού, επειδή κατά τη διάρκεια της σοβιετικής εποχής, αποτελούσε μέρος της αθλητικής κοινωνίας του Στρατού (спортивный клубый Армии - СКА), η οποία με τη σειρά της συνδεόταν με το σοβιετικό στρατό. Ο ιστορικός αθλητικός σύλλογος «ΤΣΣΚΑ» (γνωστός και ως «Μεγάλη ΤΣΣΚΑ») εξακολουθεί να είναι τμήμα του ρωσικού υπουργείου Άμυνας. Η πληρης ονομασία της είναι Τσεντράλνι Σπορτίβνι Κλουμπ Άρμι (ΤΣΣΚΑ) Μόσχας (ρωσικά: Центральный спортивный клуб армии - ЦСКА, Tsentral'nyi Sportivnyi Klub Armii που σημαίνει Κεντρικός Αθλητικός Σύλλογος του Στρατού).

 Η ΤΣΣΚΑ δεν είχε πάντα αυτό το όνομα. Ιδρύθηκε το 1911 ως «Ερασιτεχνική Λέσχη Αθλητικού Σκι Μόσχας».Το 1923 το νέο κομμουνιστικό καθεστώς την μετονόμασε σε «Στρατιωτικό Εκπαιδευτικό Οργανισμό Αθλητικού Πειραματισμού και Επιδείξεων» και το 1928 πήρε το ονομα «Αθλητικός Σύλλογος της Κεντρικής Διοίκησης του Κόκκινου Στρατού» (Τσε-Ντε-ΚΑ). Στη συνέχεια πήρε τα ονόματα «Αθλητικός Σύλλογος της Κεντρικής Διοίκησης του Σοβιετικού Στρατού» (Τσε-Ντε-ΣΑ) και «Κεντρικός Αθλητικός Σύλλογος του Υπουργείου Άμυνας» (Τσε-Εσ-ΚΜΟ),για να καταλήξει το 1960 στο σημερινό της όνομα: «Κεντρικός Αθλητικός Σύλλογος του Στρατού» (Τσε-Εσ-ΚΑ ή ΤΣΣΚΑ), το οποίο δεν άλλαξε μετά το τέλος της σοβιετικής εποχής. Το έμβλημα του συλλόγου έχει εξελιχθεί με την πάροδο του χρόνου. Η ΠΦΚ ΤΣΣΚΑ Μόσχας είναι ρώσικη ομάδα ποδοσφαίρου. Ιδρύθηκε το 1911. Κύπελλο ΟΥΕΦΑ (1): 2005. Πρωτάθλημα ΕΣΣΔ (7): 1946, 1947, 1948, 1950, 1951, 1970, 1991. Κύπελλο ΕΣΣΔ (5): 1945, 1948, 1951, 1955, 1991. Πρωτάθλημα Ρωσίας (4): 2003, 2005, 2006, 2013. Κύπελλο Ρωσίας (7): 2002, 2005, 2006, 2008, 2009, 2011, 2013. Σούπερ Καπ Ρωσίας (4): 2004, 2006, 2007, 2009. Διακρίσεις Δευτεραθλήτρια ΕΣΣΔ (4): 1938, 1945, 1949, 1990. Φιναλίστ Κυπέλλου ΕΣΣΔ (3): 1944, 1967, 1992. Δευτεραθλήτρια Ρωσίας (3): 1998, 2002, 2004. Φιναλίστ Κυπέλλου Ρωσίας (3): 1993, 1994, 2000. Φίναλίστ Σούπερ Καπ Ρωσίας(1):2003,2010,2011 Η ΠΜΚ ΤΣΣΚΑ Μόσχας είναι ρώσικη ομάδα καλαθοσφαίρισης. Ιδρύθηκε το 1924. Τίτλοι Εγχώριοι Πρωταθλήματα Σοβιετικής Ένωσης (24) :1945, 1960, 1961, 1962, 1964, 1965, 1966, 1969, 1970, 1971, 1972, 1973, 1974, 1976, 1977, 1978, 1979, 1980, 1981, 1982, 1983, 1984, 1988, 1990 Πρωταθλήματα Ρωσίας (19):1992, 1993, 1994, 1995, 1996, 1997, 1998, 1999, 2000, 2003, 2004, 2005, 2006, 2007, 2008, 2009, 2010, 2011, 2012 Κύπελλα Σοβιετικής Ένωσης (3): 1972, 1973, 1982Κύπελλα Ρωσίας Cups (4): 2005, 2006, 2007, 2012Triple Crowns (1): 2006 Διεθνείς Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα (Ευρωλίγκα) (8): 1961, 1963, 1969, 1971, 2006, 2008, 2016, 2019Συμμετοχή σε τελικούς Ευρωπαϊκών Πρωταθλημάτων (Ευρωλίγκα) (14): 1961, 1963, 1965, 1969, 1970, 1971, 1973, 2006, 2007, 2008, 2009, 2012, 2016, 2019North European Basketball League(1): 2000VTB Λίγκα (3): 2009, 2010, 2012 Επίσημη ιστοσελίδα
Ονφρουά του Μονφόρ

Ο Ονφρουά, γαλλ. Onfroy (απεβ. 12 Φεβρουαρίου 1284) από τον Οίκο τού Μονφόρ ήταν ευγενής Γάλλος στο βασίλειο της Ιερουσαλήμ, κύριος της Τύρου (1283-84). Με τον γάμο του έγινε κύριος της Βηρυτού.

 Ήταν ο τρίτος γιος τού Φιλίππου A΄ κυρίου τού Καστρ & της Τύρου και της 2ης συζύγου του Μαρίας των Πουατιέ κυρίας τού Τορόν, κόρης τού Ραϋμόνδου Ρουπέν πρίγκιπα της Αντιόχειας & συμβασιλιά της Αρμενίας. Νυμφεύτηκε το 1274 την Εσίβ των Ιμπελέν. Το 1282 απεβίωσε η Ισαβέλλα των Ιμπελέν κυρία της Βηρυτού, αδελφή της συζύγου του και η Εσίβ τη διαδέχθηκε. Το 1283 απεβίωσε ο δευτερότοκος αδελφός του, Ιωάννης, κύριος της Τύρου άτεκνος και το φέουδο επέστρεψε στο στέμμα. Ο Ούγος Γ΄ της Κύπρου & της Ιερουσαλήμ το παραχώρησε στον Ονφρουά. Έξι μήνες μετά απεβίωσε και ο Ονφρουά και η κυριότητα της Τύρου επέστρεψε στον βασιλιά. Αυτή τη φορά όμως ο Ερρίκος Β΄ της Κύπρου, ίσως επειδή θεώρησε τους γιους τού Ονφρουά πολύ νέους για να υπερασπιστούν την Τύρο, παραχώρησε το φέουδο στην αδελφή του Μαργαρίτα της Αντιόχειας-Λουζινιάν. Νυμφεύτηκε το 1274 την Εσίβα των Ιμπελέν, κόρη τού Ιωάννη Β΄ κυρίου της Βηρυτού και είχε τέκνα: Ρουπέν απεβ. 1313, ευγενής της Κύπρου. Αμωρί απεβ. 1304. τρεις γιοί και μία κόρη, απεβ. νέοι. "Medieval Lands Project: Nobility of Jerusalem". Foundation for Medieval Genealogy.
Μέλπω (ταινία)

Η Μέλπω είναι μια ελληνική, κωμική ταινία του 1958, σε σενάριο Γιώργου Γιαννακόπουλου, σκηνοθεσία Φρίξου Ηλιάδη και σε παραγωγή Σάββας Φιλμ. Πρωταγωνιστεί η Σπεράντζα Βρανά.Η ταινία έκοψε 8.862 εισιτήρια, και κατέλαβε την 23η θέση από τις 31 ταινίας της σεζόν 1957-58.

 Η ταινία αναφέρεται στη Μέλπω, μια αισθησιακή γυναίκα, που παίζει με τις καρδιές των αντρών. Η Μέλπω κυκλοφόρησε στις κινηματογραφικές αίθουσες τη σεζόν 1957-1958 και, κόβοντας 8.862 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 23η θέση ανάμεσα σε 31 ταινίες της ίδιας σεζόν. Ταινιοθήκης της Ελλάδος, ΜΕΛΠΩ Αρχειοθετήθηκε 2019-12-02 στο Wayback Machine. Το Μέλπω στο IMDb.com Το Μέλπω στο iShow.gr Το Μέλπω στο Cine.gr
Αλπικός τρίτωνας

Ο Αλπικός τρίτωνας (Ichthyosaura alpestris) είναι ένας μεσαίου μεγέθους τρίτωνας που απαντάται στην Ευρώπη. Στην Ελλάδα απαντάται σε μεγάλα υψόμετρα (1.200-2.200 μ). Έχει γκρίζα-καστανόμαυρη ράχη και κοκκινωπή κοιλιά χωρίς κηλίδες.

 Απαντάται σε ένα μεγάλο μέρος της Ευρώπης, κυρίως κεντρικά και ανατολικά. Απομονωμένοι πληθυσμοί εντοπίζονται στην Ιβηρική και Ιταλική χερσόνησο. Εκτός από τη φυσική του κατανομή έχει εισαχθεί στο Ηνωμένο Βασίλειο, την Ολλανδία και τη Γερμανία. Στην Ελλάδα απαντάται κατά μήκος της οροσειράς της Πίνδου μέχρι και τη Β.Α. Πελοπόννησο. Είναι τόσο ημερόβιο, όσο και νυκτόβιο ζώο. Κατά τη διάρκεια της χερσαίας φάσης εντοπίζεται συνήθως κάτω από αντικείμενα, ενώ μπορεί να είναι δραστήριος κατά τη διάρκεια της νύχτας σε υψηλά επίπεδα υγρασίας. Σε ορισμένες περιοχές απουσιάζει η χερσαία φάση. Τα θηλυκά αποθέτουν μέχρι και 250 αυγά ένα προς ένα σε υδρόβια βλάστηση. Τρέφεται με ένα ευρύ φάσμα ασπόνδυλων, όπως αρθρόποδα, σαλιγκάρια και σκουλήκια, με προνύμφες βατράχων ή φρύνων, αλλά και άλλων τριτώνων.
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες 2018

Τα 44α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες (αγγλικά: Los Angeles Film Critics Association Awards), απονεμήθηκαν για να τιμήσουν την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 2018.

 Καλύτερη Ταινία: Roma Επιλαχών: Burning Καλύτερη Σκηνοθεσία: Debra Granik – Leave No Trace Επιλαχών: Αλφόνσο Κουαρόν – Roma Α' Ανδρικός Ρόλος: Ήθαν Χοκ – First Reformed Επιλαχών: Μπεν Φόστερ – Leave No Trace Α' Γυναικείος Ρόλος: Ολίβια Κόλμαν – The Favourite Επιλαχών: Toni Collette – Hereditary Β' Ανδρικός Ρόλος: Steven Yeun – Burning Επιλαχών: Hugh Grant – Paddington 2 Β' Γυναικείος Ρόλος: Regina King – If Beale Street Could Talk Επιλαχών: Elizabeth Debicki – Widows Καλύτερο Σενάριο: Nicole Holofcener και Jeff Whitty – Can You Ever Forgive Me? Επιλαχών: Deborah Davis και Tony McNamara – The Favourite Καλύτερου Διευθυντή Φωτογραφίας: Αλφόνσο Κουαρόν – Roma Επιλαχών: James Laxton – If Beale Street Could Talk Καλύτερο Μοντάζ: Joshua Altman και Bing Liu – Minding the Gap Επιλαχών: Αλφόνσο Κουαρόν and Adam Gough – Roma Καλύτερος Σχεδιασμός Παραγωγής: Hannah Beachler – Black Panther Επιλαχών: Fiona Crombie – The Favourite Καλύτερη Μουσική: Nicholas Britell – If Beale Street Could Talk Επιλαχών: Justin Hurwitz – First Man Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία (TIE): Burning • South Korea Shoplifters • Ιαπωνία Καλύτερο Ντοκιμαντέρ/Μη Κινιματογραφική Ταινία: Shirkers Επιλαχών: Minding the Gap Καλύτερη Ταινία Κινουμένων Σχεδίων: Spider-Man: Into the Spider-Verse Επιλαχών: Incredibles 2 Βραβείο Νέας Γενιάς: Chloé Zhao Βραβείο Επιτεύγματος Καριέρας: Hayao Miyazaki The Douglas Edwards Experimental/Independent Film/Video Award: Evan Johnson, Galen Johnson, and Guy Maddin – The Green Fog Ειδικό Βραβείο: The Other Side of the Wind Ο Επίσημος ιστότοπος
Γενικές εκλογές της Αργεντινής (2019)

Οι γενικές εκλογές στην Αργεντινή για το 2019 πραγματοποιήθηκαν με σκοπό την ανάδειξη προέδρου, αντιπροέδρου, βουλευτών και γερουσιαστών. Νέος πρόεδρος της χώρας εκλέχτηκε ο κεντροαριστερός Αλμπέρτο Φερνάντες, στη θέση που προηγουμένως κατείχε ο Μαουρίσιο Μάκρι.

 Στις 11 Αυγούστου 2019 είχαν πραγματοποιηθεί προκριματικές εκλογές (Ισπανικά: Primarias Abiertas Simultáneas y Obligatorias - PASO), βάσει των οποίων αποκλείστηκαν από την τελική ψηφοφορία κάποια κόμματα με μικρή εκπροσώπηση. Στις 27 Οκτωβρίου 2019 πραγματοποιήθηκαν οι κύριες εκλογές. Ο Αλμπέρτο Φερνάντες εξελέγη πρόεδρος με ποσοστό γύρω στο 46% έναντι 40,5 για τον Μαουρίσιο Μάκρι. Η ορκωμοσία του νέου προέδρου έγινε στις 10 Δεκεμβρίου. Εκλογές στην Αργεντινή