IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Τζαμί Ελασσόνας

Το τζαμί Ελασσόνας ένα θρησκευτικό τέμενος, η βάση του οποίου βρίσκεται στην δυτική συνοικία της Ελασσόνας, κοντά στον Ελασσονίτη ποταμό, σε μικρή απόσταση από τον οδικό άξονα Λάρισας–Κοζάνης. Χρονολογείται περίπου το 1897.

 Με τον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 τουρκικά στρατεύματα καταλαμβάνουν τη Λάρισα και εγκαθιστούν στην Ελασσόνα το κεντρικό στρατηγείο του τουρκικού στρατού. Για τις θρησκευτικές ανάγκες οι Οθωμανοί κατασκεύασαν τζαμιά σε δεσπόζουσες θέσεις της πόλης. Το μοναδικό που σώζεται μέχρι και τις μέρες μας είναι αυτό στην περιοχή Βαρώσια. Ο μιναρές του κατέπεσε κατά το 1961. Φέρει μια, τετράγωνη στην κάτοψή της, θολοσκέπαστη αίθουσα προσευχής διαμέτρου 6μ. περίπου, ο θόλος της οποίας στηρίζεται σε οκταγωνικό τύμπανο που επικάθεται στους τέσσερις τοίχους του κτιρίου. Το μιχράμπ, το οποίο διασώζεται, φέρει διακόσμηση με μουκαρνάς και φυτικά θέματα. Το μινμπάρ δεν διασώζεται. Στο συγκεκριμένο τζαμί δεν υπήρχε εξώστης. Ο φωτισμός του κτιρίου επιτυγχάνεται με δέκα οκτώ παράθυρα: τέσσερα τοξοειδή βρίσκονται στο τρουλαίο τύμπανο και τα υπόλοιπα δεκατέσσερα, τα οποία είναι παραλληλόγραμμα, εγγεγραμμένα σε οξυκόρυφο τόξο, είναι καγκελόφραχτα. Προστώο, λοιπές βοηθητικές στοές και κρήνη δεν υπάρχουν. Ιδιαίτερο στοιχείο που αφορά τη στήριξη του τρούλου εξωτερικά αποτελούν οι τέσσερις τοξωτές αντηρίδες στις γωνίες της στέγης. Από τον μιναρέ, ο οποίος είναι χτισμένος στον νοτιοδυτικό τοίχο, διασώζεται μόνο η βάση του που είναι πετρόκτιστη και διακοσμημένη με μουκαρνάς. Το τζαμί έχει μια είσοδο στα βορειοδυτικά πάνω από την οποία υπάρχει επιγραφή. Γνωρίζουμε ότι υπήρχε νεκροταφείο το οποίο δεν διασώζεται σήμερα. Η αρχιτεκτονική του τζαμιού αυτού προκαλεί δέος. Κυριαρχεί η συμμετρία, η γεωμετρικότητα των όγκων και των ανοιγμάτων και η σχετική λιτότητα των διακοσμητικών στοιχείων. Ενδιαφέρον παρουσιάζει η διάσταση μορφής – κατασκευής, στοιχείο χαρακτηριστικό για τα θρησκευτικά κτίσματα των δύο τελευταίων περιόδων της οθωμανικής αρχιτεκτονικής. Η εσωτερική οργάνωση είναι σε γενικές γραμμές απλή και ακολουθεί τα πρότυπα οργάνωσης παρόμοιων θρησκευτικών κτισμάτων της μουσουλμανικής λατρείας. Το τζαμί έχει ανακαινιστεί και αποκατασταθεί με σκοπό να φιλοξενήσει μελλοντικά τα αρχαιολογικά ευρήματα της περιοχής. Αργύρης Πετρονώτης, Οθωμανικά Αρχιτεκτονήματα της Ελασσόνας (Συμβολή βάσει εντύπων), Ο Όλυμπος στους Αιώνες, Δ΄ Συνέδριο, Πολιτιστικός Οργανισμός Δήμου Ελασσόνας, Ελασσόνα, 1994 Αργύρης Πετρονώτης, Οθωμανικά Αρχιτεκτονικά Τεκτονήματα Ελασσόνας, Ο Όλυμπος στους Αιώνες, Ε΄ Συνέδριο, Πολιτιστικός Οργανισμός Δήμου Ελασσόνας, Ελασσόνα, 1995 Γιάννης Αδάμου, Τα Τζαμιά της Ελασσόνας και ο Τεκές της μέσα από Οθωμανικά αρχεία, Ο Όλυμπος στους Αιώνες, Ζ΄ Συνέδριο, Πολιτιστικός Οργανισμός Δήμου Ελασσόνας, Ελασσόνα, 1994 Ελένη Γαβρά, Μουσουλμανικό Τέμενος του 19ου αιώνα στην Ελασσόνα, Ο Όλυμπος στους Αιώνες, Γ΄ Συνέδριο, Πολιτιστικός Οργανισμός Δήμου Ελασσόνας, Ελασσόνα, 1995 Υπουργείο Πολιτισμού, Θεσσαλία δεκαπέντε χρόνια αρχαιολογικής έρευνας, 1975 – 1990 Αποτελέσματα και Προοπτικές, Πρακτικά Διεθνούς Συνεδρίου, Λυών, 17-22 Απριλίου 1990, Αθήνα, 1994
Αγία Αγάθη

Η Αγία Αγάθη είναι μάρτυρας της πρωτοχριστιανικής Εκκλησίας, η οποία έζησε τον 3ο αιώνα μ.Χ. και μαρτύρησε στα χρόνια του αυτοκράτορα Δεκίου, (249-251 μ.Χ).

 Όσα γνωρίζουμε γι' αυτήν προέρχονται κυρίως από τις δύο διηγήσεις του μαρτυρίου της. Η πρώτη και αρχαιότερη είναι γραμμένη στα λατινικά από κάποιον ανώνυμο πιστό ενώ η δεύτερη, η ελληνική, είναι μεταγενέστερη και ,επίσης,από ανώνυμο συγγραφέα. Τον 9ο αι. ο πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Μεθόδιος (843-847), συνέταξε Εγκώμιον εις την Αγίαν μεγαλομάρτυρα του Χριστού Αγάθη. Το Εγκώμιον αυτό στηρίζεται σε πληροφορίες που παρείχε το ελληνικό μαρτύριο της αγίας.Επίσης ανάμεσα στα έργα του Συμεών του Μεταφραστή (10ος αι.) συγκαταλέγεται και η ΄Αθλησις της Αγίας και καλλινίκου μαρτύρος του Χριστού Αγάθης παρθένου: και αυτό αντλεί αρκετό υλικό από το ελληνικό μαρτύριο. Οι κατοπινές συλλογές των Μηνολογίων και Συναξαρίων στηρίζονται στο κείμενο του Συμεών του Μεταφραστή. Την καταγωγή της διεκδικούν δύο πόλεις της Σικελίας, η Κατάνη και το Παλέρμο. Ενώ το λατινικό μαρτύριο και το Εγκώμιό του Μεθόδιου, δεν μνημονεύουν την ιδιαίτερη πατρίδα της, το ελληνικό μαρτύριο υποδεικνύει ως τέτοιο την Κατάνη. Ο Συμεών Μεταφραστής, τέλος, αναφέρει την Πάνορμο, το σημερινό Παλέρμο. Την εκ Κατάνης καταγωγή ενισχύει ο Πέτρος επίσκοπος Άργους ,στο Εγκώμιον που συνέταξε για τον εκ Κατάνης καταγόμενο ,επίσκοπο Μεθώνης Αθανάσιο. Ο Πέτρος αναφέρει πως στη ίδια πόλη γεννήθηκε ανατράφηκε και μαρτύρησε η αγία Προερχόταν από πλούσια οικογένεια ειδωλολατρών. Τα ονόματα των γονιών της δεν έχουν σωθεί, ενώ μάλλον ήταν μοναχοκόρη Επίσης δεν μπορούν να επιβεβαιωθούν οι μαρτυρίες που λένε πως μοίρασε την οικογενειακή της περιουσία ή πως μαρτύρησε δεκαπέντε χρονών ,αφού δεν ξέρουμε το έτος γέννησής της. Αυτό που γνωρίζουμε με βεβαιότητα είναι ότι μαρτύρησε σε νεαρή ηλικία ,στις 5 Φεβρουαρίου στα χρόνια του αυτοκράτορα Δεκίου .Μάλιστα στο λατινικό μαρτύριο προσδιορίζεται και το ακριβές έτος: «sub Decio imperatore ,ipso Decio ter Consule», δηλαδή κατά το τρίτο έτος της βασιλείας του Δέκιου Ο Δέκιος διέταξε τον διωγμό στα τέλη του 249 ή στις αρχές του 250 ,άρα θα θανατώθηκε το 251. Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη της στις 5 Φεβρουρίου. Απολυτίκιο. ήχος γ’. Θείας πίστεως. Ρόδον εύοσμον, της παρθενίας, νύμφη άφθορος, του Ζωοδότου, αναδέδειξαι Αγάθη πανεύφημε, των αγαθών την πηγήν γαρ ποθήσασα, μαρτυρικώς εν τω κόσμω διέπρεψας. Μάρτυς ένδοξε, λιταίς σου θείαις αγάθυνον, τους πόθω μεγαλύνοντας τους άθλους σου. Κοντάκιον. Ήχος δ. Επεφάνης σήμερον. Στολιζέσθω σήμερον, η Εκκλησία, πορφυρίδα ένδοξον, καταβαφείσαν εξ αγνών, λύθρων Αγάθης τής Μάρτυρος, Χαίρε, βοώσα, Κατάνης το καύχημα. Δ. Σ. Λουκάτου, Αγάθη,Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαιδεια ,τομ.1 (1962),στ.89-90 αρχιμ.Χαρ. Βασιλόπουλου ,Η Αγία Αγάθη ,εκδ.Ορθόδοξου Τύπου ,Αθήναι 1980 Γ. Κ. Γούναρη ,« Η Αγία παρθενομάρτυς Αγάθη », Όσιος Νικάνωρ 6(1991) τ/χ62 ,σελ.21-22 Φώτιος Ιωαννίδης « Αγία Αγάθη » Κληρονομία 20 (1988),σελ.133-142
Αρμονικός μέσος

Στα μαθηματικά, ο αρμονικός μέσος n {\displaystyle n} θετικών πραγματικών αριθμών a 1 , … , a n {\displaystyle a_{1},\ldots ,a_{n}} ορίζεται ως εξής a ¯ H = n 1 a 1 + … + 1 a n . {\displaystyle {\overline {a}}_{H}={\frac {n}{{\frac {1}{a_{1}}}+\ldots +{\frac {1}{a_{n}}}}}.}

 Ο αρμονικός μέσος των αριθμών { 2.3 , 7.6 , 9.1 , 12.7 } {\displaystyle \{2.3,7.6,9.1,12.7\}} , υπολογίζεται ως a ¯ H = 4 1 2.3 + 1 7.6 + 1 9.1 + 1 12.7 = 5.298.. . {\displaystyle {\overline {a}}_{H}={\frac {4}{{\frac {1}{2.3}}+{\frac {1}{7.6}}+{\frac {1}{9.1}}+{\frac {1}{12.7}}}}=5.298..\ .} Αρμονική πρόοδος Ανισότητα αριθμητικού-γεωμετρικού-αρμονικού μέσου Μέσος όρος
Άγγελος Πιτζαμάνος

Ο Άγγελος Πιτζαμάνος, που μερικές φορές αναφέρεται ως Μπιτζαμάνος ή Πιτσαμάνος (1467 – 1535) ήταν Έλληνας ζωγράφος της Αναγέννησης. Γεννήθηκε στην Κρήτη και μετανάστευσε στο Οτράντο της Νότιας Ιταλίας, όπου έκανε το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς του. Ένα συμβόλαιο μεταξύ του Ανδρέα Παβία και του Πιτζαμάνου δείχνει, ότι ο Πιτζαμάνος ήταν μαθητευόμενός του. Έμεινε μαθητής του για πέντε χρόνια (1482-1487). Είναι προφανές ότι το έργο του εμφανιάζει τόσο την ελληνική, όσο και την ιταλική τεχνοτροπία της εποχής. Ο Πιτζαμάνος έγινε αργότερα διάσημος διδάσκαλος.

 Ο Άγγελος γεννήθηκε στην Κάντια (Κρήτη) και ο πατέρας του λεγόταν Νικόλαος. Τόσο ο Άγγελος, όσο και ο αδελφός του Δονάτος, ήταν ενεργοί ζωγράφοι. Ο Άγγελος σπούδασε κοντά στον Ανδρέα Παβία για πέντε χρόνια. Ταξίδεψε σε όλη τη Βενετική Επικράτεια ζωγραφίζοντας για διάφορους προστάτες. Κάποια από τα έργα υπογράφτηκαν από τον ίδιο και τον αδελφό του μαζί. Ο Μπιτζαμάνος ζωγράφισε ένα πολύ διάσημο τρίπτυχο, που εκτέθηκε στη Ρώμη στο παλάτσο Ρουστικούτσι-Aκοραμπόνι. Το τρίπτυχο αποκτήθηκε από τον Χένρυ Γουόλτερς με τη συλλογή Mασαρέντι το 1902. Στο κεντρικό πλαίσιο απεικονίζονται ο Χριστός και η Παναγία. Το αριστερό μέρος δείχνει τον Άγιο Ιερώνυμο στην έρημο και το δεξί τον Ιωάννη τον Βαπτιστή. Το τρίπτυχο ζωγράφισε ο Άγγελος Μπιτζαμάνος: μία επιγραφή στο εσωτερικό αριστερά γράφει Angelus / Bi/zamanus / Pinxit (λατιν.: το ζωγράφισε). Μία άλλη μορφή της υπογραφής του ήταν Angelus Bizamanus Grecus Cadiotus Pinxit in Otranto. Μερικά από αυτά τα έργα βρίσκονται στο Μουσείο Tέχνης Γουόλτερς. Ο Άγγελος δραστηριοποιήθηκε στην Κρήτη, τη Δαλματία και την Ιταλία. Το 1518 του ανατέθηκε να δημιουργήσει μία εικόνα βωμού για την Αδελφότητα του Αγίου Πνεύματος στο Kομόλακ της Δαλματίας, μία αποικία της Βενετίας. Μαζί του ήρθε και ο αδελφός του Δονάτος Μπιτζαμάνος. Ζωγράφισαν μαζί στο Οτράντο και τη Μπαρλέτα. Μερικά άλλα κομμάτια περιελάμβαναν την Πρεδέλα (το κάτω μέρος της εικόνας του βωμού) του Κομόλακ και την Εικόνα της επίσκεψης υπό του Αγγέλου. Έλληνες μελετητές στην Αναγέννηση Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Angelos Bitzamanos στο Wikimedia Commons
Σάντα Τέκλα

Η Σάντα Τέκλα (ισπαν.: Santa Tecla) είναι η όγδοη μεγαλύτερη πόλη του Ελ Σαλβαδόρ. Είναι η πρωτεύουσα του διαμερίσματος Λα Λιμπερτάδ. πληθυσμό 214.430 κατοίκων (2012).

 Η Σάντα Τέκλα βρίσκεται δυτικά του Ελ Σαλβαδόρ και ανατολικά του Λα Λιμπερτάδ. Βρίσκεται ανάμεσα στη Λα Παζ και στο Νέο Κουσκατλάν. Η πόλη έχει έκταση 112.2 τ.χλμ.. Η Αουατσαπάν είχε, σύμφωνα με την απογραφή του 2012, 213.430 κατοίκους. Είναι η όγδοη μεγαλύτερη πόλη του Ελ Σαλβαδόρ μετά το Σαν Σαλβαδόρ, τη Σάντα Άνα, το Σογιαπάνγκι, το Σαν Μιγκέλ, την Απόντα, το Μεχικάνος και τη Σιουδάδ Ντελγάδο. Έχει πυκνότητα 1.902 κατοίκων ανά τ.χλμ. Ο δήμος της Σάντα Τέκλα διαιρείται σε 15 καντόνια: Αγιαγουάλο Άλβαρες Βικτόρια Ελ Κεκέισκε Ελ Λιμόν Ελ Ματανάσο Eλ Προγρέσσο Ελ Σακασίλ Ελ Τριούνφο Λας Γκραναδίγιας Λόμα Λάργα Λος Αμάτες Λος Παχάλες Μπουένα Βίστα Σάντα Τέκλα Κατάλογος πόλεων του Ελ Σαλβαδόρ Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Santa Tecla, El Salvador στο Wikimedia Commons
Λεωφόρος Κηφισίας

Η Λεωφόρος Κηφισίας είναι κεντρικός οδικός άξονας της Αθήνας, ο οποίος συνδέει το κέντρο της Αθήνας με τον Βόρειο τομέα. Ο οδικός άξονας ξεκινά από το 7ο δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου της Αθήνας στον κόμβο των Αμπελοκήπων και συγκεκριμένα στη διασταύρωση των λεωφόρων Αλεξάνδρας, Βασιλίσσης Σοφίας και Μεσογείων, στην πλατεία Ευαγγελικής Σχολής. Ο δρόμος ήταν γνωστός στην παλαιά Αθήνα για τη συγκέντρωση θεάτρων, κινηματογράφων, χώρων εστίασης, και πολλών χώρων πρασίνου γύρω από το Γηροκομείο των Αθηνών. Έξω από την πόλη συνδεόταν ως επέκταση του ίδιου άξονα, με την παλαιά λεωφόρο Μαραθώνος, η οποία διερχόταν από το Μαρούσι και την Κηφισιά για να καταλήξει στο Μαραθώνα. Σήμερα αποτελεί κομβικό άξονα μήκους 19 περίπου χιλιομέτρων ανάμεσα στο κέντρο της Αθήνας και την Κηφισιά, γύρω από τον οποίο αναπτύχθηκαν τα βόρεια προάστια τον 20ό αιώνα. Διέρχεται από τρεις γέφυρες, τη γέφυρα των Αμπελοκήπων, τη νέα γέφυρα Ψυχικού και τη γέφυρα Χαλανδρίου, διακλαδίζεται με τη λεωφόρο Σπύρου Λούη στον κόμβο του Πολύδροσου και διέρχεται από το οδικό δαχτυλίδι στον Παράδεισο Αμαρουσίου, όπου συνδέεται με την Αττική Οδό. Ο άξονας συνεχίζει προς Μαρούσι για να καταλήξει στην πλατεία Πλατάνου στην Κηφισιά. Εισερχόμενος στην Κηφισιά περιορίζεται σε πρωτεύοντα αστικό δρόμο του οδικού δικτύου της Κηφισιάς και μετά διαχωρίζεται σε δύο οδικούς άξονες, τη λεωφόρο Τατοΐου και τη λεωφόρο Ελευθερίου Βενιζέλου, οι οποίες καταλήγουν στην εθνική οδό Αθηνών-Λαμίας και στη λεωφόρο Θησέως αντίστοιχα.

 Σήμερα η λεωφόρος Κηφισίας αποτελεί έναν από τους πιο εμπορικούς και ακριβούς οδικούς άξονες της Αθήνας, αλλά και της Ελλάδας. Σε αυτήν βρίσκονται ξενοδοχεία, εμπορικά καταστήματα, νοσοκομεία και κλινικές (Υγεία και Ιασώ), εκθεσιακά κέντρα, πρεσβείες και θεματικά πάρκα. Στην περιοχή του Παραδείσου στο Μαρούσι συγκεντρώθηκαν τα τελευταία χρόνια πολλές ελληνικές και διεθνείς επιχειρήσεις. Η μεγάλη ανάπτυξη που γνώρισε ο οδικός άξονας, παράλληλα με την παραμέληση των γειτονικών αξόνων, υπερφόρτωσε τη λεωφόρο Κηφισίας. Αρκετά έργα επιχείρησαν να βελτιώσουν την κατάσταση. Από τον άξονα σχεδιάζεται να διέλθει η νέα Γραμμή 4 του Μετρό, αν και τα έργα κατά μήκος της λεωφόρου δεν έχουν αρχίσει ακόμη.Κατά μήκος του άξονα της λεωφόρου Κηφισίας, κυρίως στο Ψυχικό, βρίσκονται πολλές πρεσβείες, προξενεία και διπλωματικές αποστολές, μεταξύ των οποίων της Αλβανίας, της Βενεζουέλας, του Ισραήλ, του Καμερούν, του Κουβέιτ, της Νέας Ζηλανδίας, της Νότιας Αφρικής, της Νότιας Κορέας, της Ουκρανίας, της Παλαιστινιακής Αρχής, της Βόρειας Μακεδονίας, της Σαουδικής Αραβίας, της Σιγκαπούρης, της Ταϋλάνδης και της Τυνησίας. Η λεωφόρος Κηφισίας διασταυρώνεται με οδικούς άξονες των όμορων περιοχών. Σε αρκετούς από τους κόμβους αυτούς προβλέπεται στο μέλλον να κάνει στάσεις η νέα Γραμμή 4 του Μετρό. Απεικόνιση της Λεωφόρου Κηφισίας από τη Wikimapia Τάνια Μποζανίνου (28 Φεβρουαρίου 1999). «Πίσω από τη βιτρίνα της λεωφόρου Κηφισίας». ΤΟ άλλο ΒΗΜΑ. ΤΟ ΒΗΜΑ online. σελίδες C17. Ανακτήθηκε στις 6 Νοεμβρίου 2008. Μαρία Τσιβγέλη (Νοέμβριος 1999). «Τετραγωνικό και εκατομμύριο στην Κηφισίας». Οικονομική Επιθεώρηση. Ανακτήθηκε στις 6 Νοεμβρίου 2008.
Στάδιο (άθλημα)

Το Στάδιο (αρχαία ελληνικά: Στάδιον) ήταν αρχαίο αγώνισμα δρόμου, και αποτελούσε μέρος των Ολυμπιακών αγώνων καθώς και των άλλων πανελλήνιων αγώνων στην αρχαιότητα. Ήταν επίσης ένα από τα πέντε κύρια αγωνίσματα που αποτελούσαν το πένταθλο, και το κορυφαίο γεγονός του γυμνικού αγώνα. Από τα έτη 776–724 π.Χ., το στάδιο ήταν το μοναδικό άθλημα που λάμβανε χώρα στους Ολυμπιακούς Αγώνες και ο νικητής (που ονομαζόταν επίσης και σταδιονίκης) έδινε το όνομά του σε ολόκληρη την τετραετία γνωστή ως Ολυμπιάδα. Αυτό επιτρέπει στους επιστήμονες να γνωρίζουν τα ονόματα σχεδόν όλων των αρχαίων νικητών στο Ολυμπιακό στάδιο.

 Το αγώνισμα στάδιον πήρε το όνομά του από το γήπεδο στο οποίο λάμβανε χώρα, το οποίο ονομάζεται επίσης στάδιον. Αυτή η λέξη έγινε stadium στα λατινικά, και στη συνέχεια πέρασε σε πολλές άλλες γλώσσες. Υπήρχαν και άλλα είδη αγώνων δρόμου, αλλά το στάδιον ήταν το πιο διάσημο. Ο νικητής του συχνά θεωρούσαν ότι είναι ο νικητής ολόκληρης της διοργάνωσης. Αν και ξέχωρα το στάδιον ήταν επίσης μέρος του αρχαίου Πεντάθλου. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες, το στάδιο (ως γήπεδο) ήταν αρκετά μεγάλο για να διαγωνιστούν έως είκοσι αθλητές, και ο αγώνας ήταν ένα σπριντ για μια απόσταση 200-γιάρδων (περίπου 180 μ.). Το στάδιο της Αρχαίας Ολυμπίας ήταν περίπου 190 μέτρα. Ο αγώνας ξεκινούσε με το ήχισμα των σάλπιγγων, και τους αγωνοθέτες να παρακολουθούν τους βατήρες για να βεβαιωθούν ότι δεν υπάρχουν λανθασμένες εκκινήσεις. Υπήρχαν, επίσης, αγωνοθέτες στο τέλος της διαδρομής για να βεβαιωθούν και να αποφασίσουν σχετικά με το ποιος είναι ο νικητής. Αν οι αγωνοθέτες αποφάσιζαν ότι υπήρχε ισοπαλία, ο αγώνας έπρεπε να επαναληφθεί. Οι δρομείς ξεκινούσαν τον αγώνα από τη θέση εκκίνησης, ίσως με τα χέρια απλωμένα προς τα εμπρός, αντί να σκύβουν όπως οι σύγχρονοι δρομείς. Έτρεχαν γυμνοί σε ένα χαραγμένο διάδρομο. Κατά τον πέμπτο αιώνα, ο διάδρομος σημαδεύτηκε από μια πέτρα στη γραμμή της εκκίνησης γνωστή ως βαλβίς. Η εξελίξεις αυτής της πέτρινης βαλβίδος εκκίνησης οδήγησαν στο να έχει μια σειρά από διπλές αυλακώσεις (10–12 εκατοστών μεταξύ τους), στις οποίες ο δρομέας τοποθετούσε τα δάχτυλα των ποδιών του. Ο σχεδιασμός αυτών των αυλακιών είχε σαν σκοπό να δώσει μία μόχλευση στον δρομέα για την εκκίνησή του.Ο νικητής του σταδίου στους πρώτους Ολυμπιακούς αγώνες ήταν ο Κόροιβος ο Ηλείος. Ο αγώνας αυτός έδωσε το όνομά του και στη μονάδα μήκους στάδιο, η οποία είναι ίση με την απόσταση που έτρεχαν οι δρομείς στο αγώνισμα αυτό. Νικητές του σταδίου στους αρχαίους ολυμπιακούς αγώνες: Νικητές του σταδίου παίδων στους αρχαίους ολυμπιακούς αγώνες: Ολυμπιακοί αγώνες στην αρχαιότητα Δρόμος 200 μ. στις Ολυμπιάδες Δρόμος 100 μ. στις Ολυμπιάδες Harris, H. A. (1964). Greek Athletes and Athletics. London: Hutchinson. σελίδες 65–66. Miller, Stephen G. (2004). Ancient Greek Athletics. New Haven: Yale University Press. σελίδες 31. ISBN 0-300-11529-6.
Περιφέρεια Κγκατλένγκ

Η Περιφέρεια Κγκατλένγκ (σετσουάνα: Kgatleng) είναι μια από τις 9 περιφέρειες της Μποτσουάνα. Έχει έκταση 7.960 τ.χλμ. και πληθυσμό 73.507 κατοίκων με πυκνότητα 9,3 κατοίκων ανά τ.χλμ. Πρωτεύουσα είναι το Μοτσούντι.

 Το Κγκατλένγκ βρίσκεται νοτιοανατολικά της Μποτσουάνα. Συνορεύει στα βόρεια μεε την Κεντρική περιφέρεια, στα νότια με τη νοτιοανατολική περιφέρεια, στα δυτικά με την Κουενένγκ και στα ανατολικά με τη Νότια Αφρική. Έχει έκταση 7.960 τ.χλμ. Το Κγκατλένγκ συμπεριλαμβάνει μόνο την επαρχία Κγκατλένγκ. Μοτσούντι Μποκάα Οόντι Μόρουα Ρασέσα Μοντιπάνε Μαλολουάνε Ματουμπουντουκουάνε Σικουάνε Μασομάνε Ματεμπελένγκ Πιλάνε Μαμπαλάνε Όλιφαντς Ντριφτ Φαμονάκα Εδώ αναφέρονται τα μεγαλύτερα χωριά και ο πληθυσμός τους σύμφωνα με την απογραφή του 2001: Κγκομοντιατσάμπα - 330 Κουρούτσε - 35 Λεσιμπίτσε - 407 Μαλολουάνε - 2.369 μαλοτουλανα - 354 Μαμπαλάνε - 814 Ματεμπελένγκ - 1.180 Ματουμπουντουκουάνε - 2.049 Μοντιπάνε - 2.423 Μόρουα - 2.696 Μοσομάνε - 1.462 Μοτσούντι - 39.700 Μποκάα - 3.812 Ντικγκόνυε - 216 Ντικουιντίντι - 203 Όλιφαντς Ντριφτ - 758 Οόντι - 3.440 Πιλάνε - 1.178 Ραμονάκα - 518 Ραμοτλαμπάκι - 200 Ρασέσα - 2.461 Σικουάνε - 1.585 Περιφέρειες της Μποτσουάνα
Αχερουσία Πρέβεζας

Η Αχερουσία είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Φαναρίου, του δήμου Πάργας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Πρεβέζης, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Νικοπόλεως και Πάργας του νομού Πρέβεζας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου. Μέχρι το 1927 ο οικισμός ονομαζόταν Γιαννούζι.

 Η Αχερουσία είναι πεδινό χωριό στο δυτικό τμήμα του νομού Πρεβέζης. Βρίσκεται στον κάμπο του ποταμού Αχέροντα και δίπλα στην επαρχιακή οδό Καναλλακίου-Νεράιδας, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 20. Απέχει 48 χλμ. περίπου ΒΔ. της Πρέβεζας. Η τοπική κοινότητα Αχερουσίας είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 5,544 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τον οικισμό Αηδόνι. | (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1919 ως Γιαννούζι και ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας του νομού Πρεβέζης. Το 1927 μετονομάστηκε σε Αχερουσία. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 προσαρτήθηκε στον δήμο Φαναρίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Φαναρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Πάργας. Το χωριό βρίσκεται στην περιοχή όπου, κατά την αρχαιότητα, υπήρχε η -νυν αποξηραμένη- λίμνη Αχερουσίας. Η εκκλησία Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, στο βορειοδυτικό τμήμα του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1964 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr https://www.youtube.com/watch?v=cqjtNVaZHH8
Φόρεμα Τραβόλτα

Το «φόρεμα Τραβόλτα» ανήκε στην πριγκίπισσα Νταϊάνα. Φορέθηκε για πρώτη φορά σε ένα εορταστικό δείπνο στον Λευκό Οίκο τον Νοέμβρη του 1985, και πήρε το όνομά του από τον Αμερικανό ηθοποιό Τζον Τραβόλτα, με τον οποίο η πριγκίπισσα χόρεψε στο δείπνο.

 Το φόρεμα που σχεδιάστηκε από τον Βίκτορ Έντελσταϊν, είναι μία βραδινή, μπλε βελούδινη τουαλέτα, εμπνευσμένη από το στυλ της εποχής του Εδουάρδου, Η δημοσιογράφος Τζάκι Μόντλινγκερ το περιέγραψε ως «δραματικό στο στυλ» και «βασιλικό στο ύφασμα». Ο Έντελσταϊν θυμάται ότι η πριγκίπισσα είδε τη μπορντό εκδοχή του φορέματος στο στούντιο του και ζήτησε να της φτιάξουν ένα ίδιο στο χρώμα του μπλε (μπλε μεσανύχτων). Οι πρόβες για τη δοκιμή του φορέματος πραγματοποιήθηκαν στα ιδιωτικά της διαμερίσματα στο Παλάτι του Κένσινγκτον. Μετά τις πρόβες, η πριγκίπισσα ήταν τόσο χαρούμενη με το τελικό αποτέλεσμα που έσπευσε να το δείξει στον πρίγκιπα Κάρολο. Εικάζεται ότι της είπε ότι φαινόταν υπέροχη με το φόρεμα και ότι θα ήταν τέλειο να το φορέσει με κοσμήματα. Η Νταϊάνα επισκέφτηκε τις ΗΠΑ το 1985 με τον σύζυγό της, Πρίγκιπα Κάρολο . Το ζευγάρι έμεινε στον Λευκό Οίκο, όπου παρακολούθησαν ένα εορταστικό δείπνο στις 9 Νοεμβρίου. Σε εκείνη την περίσταση, η πριγκίπισσα της Ουαλίας φόρεσε το φόρεμα του Έντελσταϊν. Φωτογραφήθηκε να χορεύει με τον ηθοποιό Τζον Τραβόλτα στη μουσική της ερμηνείας του στην ταινία Πυρετός το Σαββατόβραδο στον χώρο υποδοχής το 1977. Οι φωτογραφίες και τα τηλεοπτικά πλάνα τους «γλιστρούν γύρω από το δωμάτιο» κυκλοφόρησαν ευρέως παγκοσμίως και το φόρεμα έγινε γνωστό ως «φόρεμα Τραβόλτα». Η Πριγκίπισσα της Ουαλίας φόρεσε το φόρεμα ξανά στη Γερμανία το 1987 και στην πρεμιέρα της ταινίας του Όλιβερ Στόουν στη Γουόλ Στριτ το 1988. Το φόρεσε για την τελευταία της επίσημη φωτογραφία πορτρέτου, που τραβήχτηκε από τον Άντονι Άρμστρονγκ-Τζόουνς, το έτος 1997. Λίγο πριν από το θάνατό της σε τροχαίο στο Παρίσι το 1997, η Νταϊάνα ζήτησε να πουληθεί το φόρεμα σε φιλανθρωπική δημοπρασία. Η επιχειρηματίας Μορίν Ντανκέλ με έδρα τη Φλόριντα το αγόρασε για 100.000 λίρες στη Νέα Υόρκη τον Ιούνιο του 1997, μαζί με άλλα εννέα φορέματα που ανήκαν στο παρελθόν στην Πριγκίπισσα. Το φόρεμα Τραβόλτα ήταν το πιο ακριβό που πουλήθηκε στη δημοπρασία. Όταν χρεοκόπησε το 2011, η Ντανκέλ αναγκάστηκε να τα βγάλει σε δημοπρασία, αλλά το φόρεμα Τραβόλτα ήταν ένα από τα έξι που δεν πουλήθηκαν. Τελικά το αγόρασε η Κέρι Τέιλορ στο Λονδίνο στις 19 Μαρτίου 2013, με 240.000 λίρες και ήταν και πάλι το πιο ακριβό φόρεμα που δημοπρατήθηκε. Αγοράστηκε από «έναν Βρετανό κύριο ως έκπληξη για να φτιάξει το κέφι της γυναίκας του». Το 2019, πουλήθηκε για 264.000 λίρες στα Ιστορικά Βασιλικά Παλάτια, μια φιλανθρωπική οργάνωση που φροντίζει βασιλικά αναμνηστικά, συμπεριλαμβανομένων ρούχων και τεχνουργημάτων. Το φόρεμα έχει ενταχθεί στη Συλλογή Βασιλικών Φορεμάτων Τελετών και ανήκει στο παλάτι. Το φόρεμα παρουσιάστηκε αργότερα στο κοινό στο Παλάτι του Κένσινγκτον, μετά από 20 χρόνια από τότε που έφυγε για πρώτη φορά από το μέρος.
Γιαννακός Τζελέπης

Ο Γιαννακός Τζελέπης υπήρξε ένας από τους πρώτους «επώνυμους» οικιστές της σύγχρονης πόλης του Πειραιά, κατά το 19ο αιώνα. Στην «ομάδα» των αρχικών οικιστών συμπεριλαμβάνονταν τα δυο αδέλφια του Τζελέπη, ο αθηναίος Σπυρίδων Διπλάρης και ο Ιωάννης Κατελούζος.

 O Τζελέπης εγκαταστάθηκε στον Πειραιά το 1829, προερχόμενος από τη Μακρυνίτσα του Πηλίου. Σύμφωνα με το ταφικό επίγραμμα του Τζελέπη, πριν τη μετάβασή του στον Πειραιά, είχε φύγει από «την πατρίδα του Θετταλομαγνησίαν» για να λάβει μέρος στην Επανάσταση του 1821 («… εις της επαναστάσεως την ζάλην την αγρίαν ενδόξως ηγωνίσθη»).Έκτισε στο λιμάνι, στη σημερινή Πλατεία Καραϊσκάκη (πρώην Όθωνος), το σπίτι του καθώς και το πρώτο πανδοχείο της πόλης, που αρχικά ήταν ξύλινη κατασκευή. Πέριξ του πανδοχείου, το οποίο ήταν ακριβώς μπροστά από την τότε πρόχειρη αποβάθρα του λιμανιού, αναπτύχθηκε ένας από τους πρώτους οικιστικούς ιστούς του σύγχρονου Πειραιά, με παράγκες και μικρομάγαζα. Αργότερα (τo 1839), ο Τζελέπης κατασκεύασε νέο οίκημα από πέτρα, καθιστώντας το τό πρώτο «εκλεκτό» οικοδόμημα της πόλης, όπως ανέγραφε το επίγραμμα στον τάφο του («… και αυτός εις Πειραιώς την γην οικοδομήσας πρώτος οικίαν εκλεκτήν …»). Για πολλά χρόνια το ξενοδοχείο, πλέον, του Τζελέπη δέσποζε επί της πλατείας, που ήταν η κυριώτερη από τις πέντε πλατείες της πόλης, μαζί με το διπλανό Hôtel Naval, που ήταν τα δυο σπουδαιότερα ξενοδοχεία του Πειραιά εκείνα τα χρόνια. Τόσο το πανδοχείο, όσο και το ξενοδοχείο του Τζελέπη, λειτουργούσαν και ως καφενεία. Όπως μαρτυρείται χαρακτηριστικά, ο ποιητής Γεώργιος Παράσχος (μεγαλύτερος αδελφός του Αχιλλέα Παράσχου), πήγαινε συχνά στον Πειραιά από την Αθήνα «και ερρόφα ηδυπαθώς τον ναργιλέ του εις το Καφενείον Τζελέπη». Ο Τζελέπης απεβίωσε στις 24 Μαΐου 1843. Η σύζυγός του, Φλωρού, είχε πεθάνει μεταξύ 1840 και 1842 (στις 14 Αυγούστου). Αρχικά και οι δυο είχαν ταφεί σε δυο κοινούς, ατομικούς τάφους. Αργότερα, τα αδέλφια του Γιαννακού Τζελέπη έφτιαξαν ιδιαίτερο μνήμα, όπου τοποθετήθηκαν τελικά τα οστά και των δυο. Ο τάφος αυτός ήταν στην περιοχή του Άγιου Διονυσίου του Πειραιά, όπου βρισκόταν τότε το νεκροταφείο της πόλης. Όταν αυτό μεταφέρθηκε στην Ανάσταση, φτιάχτηκε νέο μνημείο εκεί για τον Γιαννακό και τη Φλωρού. Από το παλιό μνήμα διασώθηκε μόνο η ταφόπλακα. Ο γύρω χώρος πλαισιώθηκε με χαμηλή περίφραξη από κάγκελα, διαμορφώνοντας έτσι ένα ταφικό σύνολο, καθώς προστέθηκαν στη συνέχεια άλλοι δυο ταφοι και δυο μαρμάρινα κουτιά, όπου αναπαύονται μέλη της οικογένειας Τζελέπη. Προς τιμήν του, η παράκτια ζώνη-δρόμος της Πλατείας Καραϊσκάκη ονομάστηκε Ακτή Τζελέπη, o λεγόμενος και «παλαιός μώλος». Επίσης, μια μικρή οδός στο κέντρο του Πειραιά φέρει το όνομά του: Γιαννακού Τζελέπη.
Γκερτ Φρέμπε

Ο Καρλ Γκέρχαρτ "Γκερτ" Φρέμπε (γερμανικά: Gert Fröbe), (25 Φεβρουαρίου 1913 - 5 Σεπτεμβρίου 1988) ήταν Γερμανός ηθοποιός. Έγινε διεθνώς γνωστός για τον ρόλο του διαβοήτου εγκληματία Όρικ Γκολντφίνγκερ στην ταινία Τζέιμς Μποντ, Πράκτωρ 007 εναντίον Χρυσοδάκτυλου, η οποία σημείωσε τεράστια εμπορική επιτυχία και θεωρείται μια από τις καλύτερες ταινίες της κινηματογραφικής σειράς.

 Ο Γκερτ Φρέμπε γεννήθηκε στο Oberplanitz, σημερινό μέρος του Τσβίκαου από πατέρα υποδηματοποιό. Ξεκίνησε την καριέρα του αρχικά παίζοντας βιολί αλλά στη συνέχεια την εγκατέλειψε για να ακολουθήσει μια επαγγελματική καριέρα στο καμπαρέ και το θέατρο. Άρχισε να αποκτά φήμη παίζοντας σε μία από τις πρώτες γερμανικές ταινίες που έγιναν μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, που ονομάζεται "Η Μπαλάντα του Βερολίνου" (Berliner Ballade) (1948). Από τη δεκαετία του 1950 και μετά άρχισε να παίζει και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες κυρίως στη Γαλλία. Ο Φρομπ έκανε τρεις γάμους, η πρώτη από τις συζύγους του ήταν η Τάτιανα Ιβανόβα, γερμανίδα ηθοποιός και τραγουδίστρια ρωσικής καταγωγής όπου ο Φρέμπε υιοθέτησε τον γιο της που είχε από προηγουμένο γάμο της, τον ηθοποιό Αντρέας Ζάιφερτ (Andreas Seifert). Σε μια συνέντευξη του 1965 στη βρετανική εφημερίδα Daily Mail, ο Φρέμπε παραδέχτηκε ότι ήταν μέλος του Ναζιστικού Κόμματος μέχρι το 1937, όπου και αποχώρησε με προσωπικό κόστος για τον ίδιο, καθώς η Ναζιστική κυβέρνηση έκλεισε τα περισσότερα θεάτρα στη Γερμανία. Μετά από αυτή την αποκάλυψη που έκανε ο Φρομπ, όλες οι ταινίες που συμμετείχε απαγορεύτηκαν στο Ισραήλ, αλλά οκτώ εβδομάδες αργότερα αυτή η απόφαση ακυρώθηκε όταν έγινε γνωστό ότι ο Γκερτ Φρομπ, παρείχε στέγη και τροφή κατά το ξεσπάσμα του Β' Παγκόσμιου Πολέμου σε μια εβραϊκή οικογένεια. Ο Γκερτ Φρέμπε στην IMDb (Αγγλικά)
ΙΟΝ

Η ΙΟΝ Ανώνυμη Εταιρεία Βιομηχανίας και Εμπορίου Κακάο και Σοκολάτας είναι ελληνική εταιρεία σοκολατοποιίας που εδρεύει στο Νέο Φάληρο από το 1930 (ΦΕΚ 267/23.09.1930) και θεωρείται μία από τις 50 μεγαλύτερες ελληνικές επιχειρήσεις, με ετήσιο κύκλο εργασιών άνω των 118,8 εκατομμυρίων ευρώ. Τα προϊόντα παραγωγής περιλαμβάνουν διάφορους τύπους σοκολάτας, κρουασάν, γκοφρέτες και άλλα ζαχαρώδη, με πιο γνωστή τη Σοκολάτα αμυγδάλου, τη Σοκοφρέτα και τη Νουκρέμα. Το 1947 η σοκολατοποιία ΙΟΝ παρουσίασε για πρώτη φορά στην ελληνική αγορά τη σοκολάτα γάλακτος με αμύγδαλα, ονόματι ΙΟΝ Αμυγδάλου.

 Η σοκοφρέτα είναι γκοφρέτα με επικάλυψη σοκολάτας, που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στην ελληνική αγορά το 1977.Η ΙΟΝ πριν βγάλει τη σοκοφρέτα, έβγαλε την παιδική γκοφρέτα Σαφάρι, η οποία είχε στη συσκευασία της μέσα αυτοκόλλητες εικόνες άγριων ζώων. Χρ. Κορφιάτη και Ν. Φραντζή, Η Nabisco φλερτάρει με την ΙΟΝ, Το Βήμα, 28/09/1997 (ανακτήθηκε 4/2/12) Δ. Μαρκόπουλου, ΙΟΝ Η εταιρία-πρότυπο ξανά σε ρόλο "νύφης", Μακεδονία, 30/12/2007 (ανακτήθηκε 4/2/12) Η. Αγιαννίδη, Made In Greece #11: ΙΟΝ, η ευωδία του μενεξέ και τα μεγάλα «Όχι», Protagon.gr, 26/02/2018 (ανακτήθηκε 15/09/20) Σ. Εμμανουήλ, Ισχυρές επιδόσεις για την ιστορική σοκολατοβιομηχανία, Fortunegreece.com, 08/07/2020 (ανακτήθηκε 17/09/20) Επίσημος ιστότοπος
Πέτρος Απιανός

Ο Πέτρος Απιανός (λατινικά: Petrus Apianus, 16 Απριλίου 1495 - 21 Απριλίου 1552), επίσης γνωστός ως Πήτερ Άπιαν (γερμανικά: Peter Apian), ήταν Γερμανός ανθρωπιστής, γνωστός για τα έργα του στα μαθηματικά, την αστρονομία και τη χαρτογραφία.

 Cosmographicus liber (επίσης λέγεται Cosmographia), Landshut 1524. Ein newe und wolgegründete underweisung aller Kauffmanns Rechnung in dreyen Büchern, mit schönen Regeln und fragstücken begriffen, Ingolstadt 1527. Ένα εγχειρίδιο εμπορικής αριθμητικής· που απεικονίζονται στη ζωγραφιά Οι Πρεσβευτές από τον Χανς Χόλμπαϊν τον νεότερο. Cosmographiae introductio, cum quibusdam Geometriae ac Astronomiae principiis ad eam rem necessariis, Ingolstadt 1529. Ein kurtzer bericht der Observation unnd urtels des jüngst erschinnen Cometen..., Ingolstadt 1532. Στις παρατηρήσεις του στους κομήτες. Quadrans Apiani astronomicus, Ingolstadt 1532. Σε τεταρτοκύκλια. Horoscopion Apiani..., Ingolstadt 1533. Σε ηλιακά ρολόγια. Instrument Buch..., Ingolstadt 1533. Ένα επιστημονικό βιβλίο για τα αστρονομικά όργανα στα γερμανικά. Instrumentum primi mobilis, Nuremberg 1534. Στην τριγωνομετρία, περιέχει πίνακες ημιτόνων. Astronomicum Caesareum, Ingolstadt 1540. Ο σεληνιακός κρατήρας Απιανός και ο αστεροειδής 19139 Άπιαν ονομάστηκαν προς τιμήν του.
1075 Ελίνα

Η Ελίνα (Helina) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,332. Ανακαλύφθηκε το 1926 από τον Ρώσο αστρονόμο Γκριγκόρι Νικολάεβιτς Νέουιμιν, που παρατηρούσε από το Σιμέις της Κριμαίας.

 Η μέση διάμετρος της Ελίνας εκτιμάται σε 35,52 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι μάλλον SU, ενώ το άλβεδό της είναι 0,122. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Ελίνα γύρω από τον εαυτό της. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Άρτουρς Ζάγκαρς

Ο Άρτουρς Μάρτινς Ζάγκαρς (λετονικά: Artūrs Mārtiņš Žagars) (γενν. 21 Απριλίου 2000) είναι Λετονός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πόιντ γκαρντ/σούτινγκ γκαρντ. Η τελευταία ομάδα του ήταν η ΚΚ Νεβέζις.

 Το 2017, ο Ζάγκαρς υπέγραψε μακροχρόνιο συμβόλαιο με την ισπανική Ζουβεντούτ Μπαδαλόνα. Στις 11 Μαρτίου 2018, έκανε το ντεμπούτο του στο Πρωτάθλημα Ισπανίας, σκοράροντας 2 πόντους σε 7 λεπτά εναντίον της Μπασκόνια.Τον Νοέμβριο του 2018, ο Ζάγκαρς υπέστη ρήξη συνδέσμου στον αστράγαλο και έμεινε εκτός δράσης μέχρι τις αρχές Μαρτίου 2019, μετά από χειρουργική επέμβαση.Στις 19 Απριλίου 2019, ο Ζάγκαρς δηλώθηκε για το NBA Ντραφτ του 2019.Στις 16 Φεβρουαρίου 2021, ο Ζάγκαρς δόθηκε δανεικός στην εσθονική ΜΚ Κάλεβ.Στις 12 Ιανουαρίου 2022, δόθηκε δανεικός στη γερμανική Λέβεν Μπράουνσβαϊγκ.Στις 20 Ιουλίου 2022, ο Ζάγκαρς υπέγραψε με την ΚΚ Νεβέζις. Σε 22 αγώνες πρωταθλήματος Λιθουανίας, είχε μέσο όρο 15,4 πόντους, 3 ριμπάουντ, 4,4 ασίστ και 1,1 κλέψιμο ανά αγώνα. Ο Ζάγκαρς ονομάστηκε στην Κορυφαία Ομάδα του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κ18 του 2018 στη Ρίγα, έχοντας κατά μέσο όρο 18,9 πόντους, 6,3 ασίστ και 1,9 κλέψιμο ανά αγώνα, καθώς οδήγησε την Εθνική Λετονίας Κ18 στην πρώτη της εμφάνιση σε τελικό, όπου κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο στη διοργάνωση.Ο Ζάγκαρς εκπροσώπησε την Εθνική Λετονίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2023, στο οποίο η ομάδα κατέκτησε την 5η θέση στο ντεμπούτο της. Επιπλέον, ο Ζάγκαρς πέτυχε το ρεκόρ ασίστ όλων των εποχών στο Παγκόσμιο Κύπελλο, δίνοντας 17 ασίστ σε έναν αγώνα εναντίον της Λιθουανίας. Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ18: 2018 Άρτουρς Ζάγκαρς στο acb.com Άρτουρς Ζάγκαρς στο proballers.com Άρτουρς Ζάγκαρς στο realgm.com Άρτουρς Ζάγκαρς στο fiba.basketball
Μαρία της Αντιόχειας (διεκδικήτρια)

Η Μαρία (γαλλ. Marie de Poitiers, απεβ. μετά τις 10 Δεκεμβρίου 1307) από τον Οίκο του Πουατιέ ήταν κόρη του πρίγκιπα της Αντιόχειας και διεκδίκησε το βασίλειο της Ιερουσαλήμ.

 Ήταν η μόνη κόρη του Βοημούνδου Δ΄ πρίγκιπα της Αντιόχειας & κόμη της Τρίπολης και της Μελισσάνθης των Λουζινιάν, κόρης του Αμωρί Β΄ της Ιερουσαλήμ. Το 1268 ο εξάδελφός της Κορραδίνος των Χοενστάουφεν, βασιλιάς της Σικελίας & Ιερουσαλήμ, νικήθηκε και εκτελέστηκε από τον Κάρολο Α΄, ο οποίος είχε την παπική άδεια να καταλάβει το βασίλειο της Σικελίας. Ο Κορραδίνος ήταν εγγονός της Ισαβέλλας Β΄ της Ιερουσαλήμ, εγγονής της Ισαβέλλας Α΄ της Ιερουσαλήμ. Τότε η Μαρία, ως η μόνη επιζήσασα εγγονή της Ισαβέλλας Α΄ (δηλ. πλησιέστερης εξ αίματος συγγενής), διεκδίκησε το βασίλειο τη Ιερουσαλήμ. Ωστόσο η Συνέλευση των βαρόνων (Haute Cour) εξέλεξε τον Ούγο Γ΄ της Κύπρου ως τον νέο βασιλιά της Ιερουσαλήμ. Αυτός ήταν εγγονός της Αλίκης της Καμπανίας, 2ης κόρης της Ισαβέλλας Α΄, ενώ η Μελισσάνθη των Λουζινιάν ήταν 5η κόρη της. Έτσι η Μαρία μετέβη στη Ρώμη και πρότεινε στον Κάρολο Α΄ να πωλήσει τα δικαιώματά της. Πράγματι με τη συγκατάθεση και ευλογία του πάπα, πωλήθηκαν το 1277. Ο Κάρολος Α΄ έλαβε τον τίτλο του βασιλιά της Ιερουσαλήμ και κατέκτησε την Άκρα, που την κράτησε ως το 1285. Από τότε η διεκδίκηση στο βασίλειο άλλαξε συχνά χέρια, περνώντας σε επόμενη γενεά με διαθήκη ή κατάκτηση, παρά με απευθείας διαδοχή. Η Μαρία απεβίωσε άτεκνη στο Καστέλο ντε Κανόζα της Απουλίας μετά τις 10 Δεκεμβρίου 1307.
Ελισάβετ της Βοημίας (1292-1330)

Η Ελισάβετ, τσεχικά Eliška (20 Ιανουαρίου 1292 - 28 Σεπτεμβρίου 1330) από τον Οίκο των Πρεμυσλιδών ήταν πριγκίπισσα της Βοημίας & Πολωνίας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Βοημίας & κόμισσα του Λουξεμβούργου.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Βεγκέσλαου Β΄ της Βοημίας & Πολωνίας και της πρώτης συζύγου του Ιουδήθ των Αψβούργων, κόρης του Ροδόλφου Α΄ δούκα της Αυστρίας & βασιλιά της Γερμανίας. Παντρεύτηκε το 1300 τον Ιωάννη βασιλιά της Βοημίας & κόμη του Λουξεμβούργου και είχε τέκνα: Μαργαρίτα 1313-1341, παντρεύτηκε τον Ερρίκο ΙΔ΄ των Βίττελσμπαχ δούκα της Κάτω Βαυαρίας. Μπόννη 1315-1349, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Β΄ των Βαλουά βασιλιά της Γαλλίας. Κάρολος Δ΄ 1316-1378, βασιλιάς της Βοημίας & Γερμανίας. Ιωάννης-Ερρίκος 1322-1375, μάργραβος της Μοραβίας. Άννα 1323-1338, παντρεύτηκε τον Όθωνα των Αψβούργων δούκα της Αυστρίας. Πρέμυσλ-Ότακαρ απεβ. 2 ετών, Ελισάβετ απεβ. 1 έτους. Agnew, Hugh LeCaine (2004). The Czechs and the Lands of the Bohemian Crown. Hoover Institution Press. Antonín, Robert (2017). The Ideal Ruler in Medieval Bohemia. Brill.
Master of the Moon

Master of the Moon είναι ο τίτλος του δέκατου στούντιο δίσκου του αμερικανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Dio, ο οποίος κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 2004 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Sanctuary Records".

 Με τον μπασίστα Τζεφ Πίλσον στη σύνθεση τους, οι Dio κυκλοφόρησαν το δίσκο "Master of the Moon" στα τέλη Αυγούστου του 2004, αλλά λόγω άλλων υποχρεώσεων του, ο Πίλσον αποχώρησε από το συγκρότημα δίνοντας τη θέση του στον Ρούντι Σάρζο. Με τον Σάρζο στη σύνθεση τους ξεκίνησαν μία μεγάλη περιοδεία για να προωθήσουν το νέο τους άλμπουμ, ξεκινώντας από τη Ρωσία. Τον Σεπτέμβριο της επόμενης χρονιάς, επέστρεψαν στη Ρωσία με μία άλλη περιοδεία κατά την οποία έπαιζαν ολόκληρο το δίσκο "Holy Diver". Στις 3 Οκτωβρίου 2005, ο Γκόλντι αναγκάστηκε να αποχωρήσει λόγω προβλήματος στον καρπό του, με αποτέλεσμα να αντικατασταθεί προσωρινά από τον Νταγκ Όλντρικ. Ο τελευταίος παρέμεινε στο συγκρότημα μέχρι την εμφάνιση τους στη Φινλανδία, στις 10 Δεκεμβρίου 2005. Η περιοδεία ξεκίνησε ξανά μέσα στο 2006, για να ολοκληρωθεί στη Βουλγαρία την παραμονή της πρωτοχρονιάς του 2007. Ο δίσκος γνώρισε ανάλογη επιτυχία με τα δύο προηγούμενα άλμπουμ του συγκροτήματος, ανεβαίνοντας στο # 159 των βρετανικών τσαρτ, ενώ μπήκε και σε χαμηλές θέσεις αρκετών ευρωπαϊκών τσαρτ, χωρίς όμως να καταφέρει να μπει στο Billboard Top-200. 1. One More for the Road (Dio, Goldy) - 3:18 2. Master of the Moon (Dio, Goldy) - 4:19 3. The End of the World (Dio, Goldy) - 4:39 4. Shivers (Dio, Goldy) - 4:15 5. The Man Who Would Be King (Dio, Goldy) - 4:58 6. The Eyes (Dio, Goldy) - 6:27 7. Living the Lie (Dio, Goldy, Wright) - 4:25 8. I Am (Dio, Goldy) - 5:00 9. Death by Love (Dio, Goldy, Garric, Wright) - 4:21 10. In Dreams (Dio, Goldy) - 4:26 Master of the Moon (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: 7 Σεπτεμβρίου 2004 Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "Master of the Moon" είχε την εξής μορφή: Ρόνι Τζέιμς Ντίο - φωνητικά Γκρεγκ Γκόλντι - κιθάρα Τζεφ Πίλσον - μπάσο Σκοτ Γουόρεν - πλήκτρα Σάιμον Ράιτ - τύμπανα Tapio's Ronnie James Dio Pages: Dio biography Master of the Moon - Dio | Songs, Reviews, Credits | AllMusic Dio - Master of the Moon - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives Master Of The Moon by Dio - Music Charts Suche - Offizielle Deutsche Charts
Μάρκος Β΄ Σανούδος

Ο Μάρκος Β΄ Σανούδος (Ιταλικά : Marco II Sanudo, πέθανε το 1303), 3ος Δούκας του Αρχιπελάγους (1262 - 1303) ήταν γιος και διάδοχος του Άγγελου Α΄ Σανούδου. Ο ιστορικός Ουίλιαμ Μίλερ στο έργο του Οι Λατίνοι στην Ανατολή, μια ιστορία της Φραγκοκρατούμενης Ελλάδας (1204 - 1566) περιγράφει τη μητέρα του σαν "Γαλλίδα κυρία υψηλής καταγωγής" πιθανότατα κόρη του Μακαίρ του Σαιν-Μενεούλ. Η μητέρα του δέχτηκε θερμά τον Βαλδουίνο Β΄ της Κωνσταντινούπολης, την εποχή που έκανε σκληρές προσπάθειες να ανακτήσει τη Λατινική Αυτοκρατορία. Ο εκ πατρός πάππος ήταν ο Μάρκος Α΄ Σανούδος, ιδρυτής και πρώτος κυβερνήτης στο Δουκάτο του Αρχιπελάγους με έδρα τη Νάξο. Η εκ πατρός μάμμη του, σύμφωνα με τον Ουίλιαμ Μίλερ, ο οποίος βασίστηκε στα Ιταλικά Χρονικά, ανήκε στη Δυναστεία των Λασκαριδών: ήταν αδελφή του Θεοδώρου Α΄ Λάσκαρη και του Κωνσταντίνου ΙΑ΄ Λάσκαρη. Το "Ιστορικό Λεξικό των μεγάλων Οικογενειών της Ελλάδας, της Αλβανίας και της Κωνσταντινούπολης" του Μιχαήλ Στούρτζα (1983), που βασίστηκε στις πρωτογενείς Βυζαντινές πηγές, απορρίπτει αυτή τη θεωρία.

 Την περίοδο της εξουσίας του οι Βυζαντινοί, με τη βοήθεια του τυχοδιώκτη Λικαρίου, ανέκτησαν πολλά νησιά του Αιγαίου· ο Μάρκος Β΄ περιορίσθηκε στη Νάξο και την Άνδρο. Με πλεονέκτημα τη διένεξη των Βυζαντινών με τους Βενετούς, ο Μάρκος Β΄ Σανούδος ανέκτησε ορισμένα νησιά, ωστόσο η παρακμή του Δουκάτου είχε αρχίσει. Ο Μάρκος Β΄ Σανούδος απαρνήθηκε την ψιλή υποτέλεια, που έδιναν μέχρι τότε οι Δούκες του Αρχιπελάγους στη Δημοκρατία της Βενετίας και έδωσε όρκο υποτέλειας στον Βασιλιά της Νεαπόλεως Κάρολο Β΄ τον Χωλό. Το όνομα της συζύγου του δεν είναι γνωστό· μαζί της απέκτησε : Γουλιέλμος Α΄ Σανούδος δούκας της Νάξου και Μάρκος Σανούδος, κύριος της Γκρίφα. Από τον γιο του Γουλιέλμο κύριο της Γκρίφα είχε εγγονό τον Νικόλαο Β΄ τον λεγόμενο εξολοθρευτή, κύριο της Γκρίφα και σύζυγο της Φιορέντσας Σανούδου δούκισσας της Νάξου. Mihail-Dimitri Sturdza, Dictionnaire Historique et Généalogique des Grandes Familles de Grèce, d'Albanie et de Constantinople, Paris: Sturdza, 1983 Setton, Kenneth M. (general editor) A History of the Crusades: Volume II — The Later Crusades, 1189 – 1311. Robert Lee Wolff and Harry W. Hazard, editors. University of Wisconsin Press: Milwaukee, 1969. William Miller, "The Latins in the Levant. A History of Frankish Greece (1204-1566)" (1908) Λατίνοι ηγεμόνες στην Ελλάδα Λατίνοι ηγεμόνες στην Ελλάδα ΝΙΚΑΙΑ
Αντιφών ο Ραμνούσιος

Ο Αντιφών ο Ραμνούσιος (480 π.Χ. – 410 π.Χ.) από τον Ραμνούντα της Αττικής ήταν Αθηναίος πολιτικός μαθητής του Γοργία που διαπνέονταν από ολιγαρχικά ιδεώδη, γεγονός που περιόρισε την πολιτική του δράση για πολλά χρόνια στην δημοκρατική Αθήνα του 5ου αιώνα π.Χ.

 Ο Αντιφών ήταν ο πρώτος από τους Αττικούς ρήτορες που προσάρμοσε το ρητορικό λόγο στη δικαστηριακή πράξη και ο πρώτος που κατέγραψε τους λόγους του, επειδή είχε συνειδητοποιήσει ότι ο έντεχνος ρητορικός λόγος, εκτός από την πρόσκαιρη συμβολή του στην εξέλιξη μιας δίκης, μπορούσε να είναι ένα λογοτεχνικό έργο με πνευματική αυτοτέλεια και διάρκεια. Έγραψε τους δικανικούς λόγους Περί του Ηρώδου φόνου, Περὶ τοῦ χορευτοῦ και Περὶ φαρμακείας κατὰ της μητρυιᾶς. Επίσης σώζονται αποσπάσματα του λόγου Περί μεταστάσεως, του μόνου που εκφώνησε ο ίδιος το 410 π.Χ., ως απολογία στην δίκη του για προδοσία. Ο Αντιφών εμφανίστηκε στο πολιτικό προσκήνιο της Αθήνας το 411 π.Χ. με την επιβολή του ολιγαρχικού καθεστώτος των Τετρακοσίων, ως ιθύνων νους των αδιάλλακτων ολιγαρχικών και αντίπαλος του αρχηγού των μετριοπαθών Θηραμένη. Ένα χρόνο αργότερα (410 π.Χ.) το ολιγαρχικό καθεστώς ανατράπηκε και οι ηγέτες του κατέφυγαν στο σπαρτιατικό στρατόπεδο της Δεκέλειας. Ωστόσο ο Αντιφών δεν τους ακολούθησε στη φυγή τους: έμεινε στην πόλη, δικάστηκε για προδοσία και καταδικάστηκε να θανατωθεί πίνοντας κώνειο. Η γενναία αυτή στάση του προκάλεσε τον θαυμασμό του ιστορικού Θουκυδίδη. E. Bignone, Antifonte oratore e Antofone sofista, Ουρμπίνο 1974. Αντιφώντας- Λόγοι και αποσπάσματα, εκδ. Παπαδήμα ISBN 960-206-220-7 Χωρίο περί δικαιοσύνης Φαρμακείας κατὰ τῆς μητρυιᾶς (1-13) Κατά Ηροδότου φόνου
Φώτης Ζωγράφος

Ο Φώτης Ζωγράφος ήταν Έλληνας αθλητής. Γεννήθηκε στην Αίγινα, αλλά μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Αγωνίστηκε με τον Άρη Θεσσαλονίκης στην κολύμβηση, τις καταδύσεις, την υδατοσφαίριση (πόλο) και την καλαθοσφαίριση (μπάσκετ), αναδεικνυόμενος πρωταθλητής Ελλάδας στα δύο ομαδικά αθλήματα. Ο αδελφός του Αγησίλαος υπήρξε συμπαίκτης του και επίσης πανελληνιονίκης. Διετέλεσε μέλος του διοικητικού συμβουλίου της ΕΚΟΦ (σήμερα Κολυμβητική Ομοσπονδία Ελλάδος ΚΟΕ) και υπήρξε εκλέκτορας και προπονητής στην εθνική Ελλάδας της κολύμβησης κατά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1948 στο Λονδίνο.

 Υδατοσφαίριση: τρία (3) πρωταθλήματα Ελλάδας (1928, 1929 και 1930)Καλαθοσφαίριση: ένα (1) πρωτάθλημα Ελλάδας (1930)Κολύμβηση: μία (1) δεύτερη πανελλήνια νίκη στα 1.500 μ. ελευθέρου (1930) 100 χρόνια Μπάσκετ 1891-1991, Περιοδικό Τρίποντο, 1991 "ΑΣ Άρης 1914-2004", συλλογικό έργο, έκδοση Κέντρου Ιστορίας Θεσσαλονίκης, Θεσσαλονίκη 2004, ISBN 960-873-448-7 "Η Ιστορία του Άρη, Μπάσκετ 1922-2000", Κωνσταντίνος Ίντος, έκδοση Συνδέσμου Φιλάθλων Άρη Super 3, Θεσσαλονίκη 2000 ημερήσια εφημερίδα "Μακεδονία", φύλλα 18, 20 Αυγούστου 1930 και 31 Ιουλίου 1931
Ε/Γ - Ο/Γ Ταξιάρχης

Το Ταξιάρχης, ήταν επιβατηγό οχηματαγωγό πλοίο, που αποτελούσε τμήμα του στόλου της Ναυτιλιακής Εταιρείας Λέσβου (ΝΕΛ) - NEL Lines. Ναυπηγήθηκε το 1976 στη Νορβηγία και τέθηκε σε λειτουργία στη ΝΕΛ το 1999. Πήρε το όνομά του από τους Ταξιάρχες, δηλαδή, τους Αρχαγγέλους Μιχαήλ και Γαβριήλ, στους οποίους έχει αφιερωθεί ένα μοναστήρι στη Λέσβο, όπου έδρευε η ΝΕΛ. Το πλοίο είναι πλέον παροπλισμένο, αρχικά στο Λαύριο και αργότερα στα Αμπελάκια Σαλαμίνας. Το πλοίο πολύ δύσκολα θα επανέλθει σε λειτουργική κατάσταση, λόγω της διάλυσης της ΝΕΛ και μακροχρόνιου παροπιλισμού.

 Το πλοίο ναυπηγήθηκε στα ναυπηγεία Frammes της Νορβηγίας ως το Union Hobart της Union Shipping of Australia, η οποία υπηρετούσε δρομολόγια μεταξύ Αυστραλίας και Νέας Ζηλανδίας, μέχρι και το 1985, όταν μετονομάστηκε σε Seaway Hobart και εκτελούσε δρομολόγια μεταξύ ηπειρωτικής Αυστραλίας και Νέας Ζηλανδίας. Στην Ελλάδα ήρθε από την εταιρεία AK Ventouris ως "Seaway I" και μετά από εκτεταμένη μετασκευή μετονομάστηκε σε "Αγία Μεθοδία" και δρομολογήθηκε μεταξύ Πάτρας και Μπρίντιζι από το 1994 μέχρι το 1995, όταν ναυλώθηκε στην Eurolink Ferries ως Euromantique. Εκεί λειτουργούσε μεταξύ Σήρνες και Βλήσινγκεν. Ωστόσο, η υπηρεσία αυτή έκλεισε το 1996 και το 1999 πωλήθηκε στη ΝΕΛ και έλαβε τη σημερινή του ονομασία. Το 2015, όταν η ΝΕΛ διαλύθηκε, παροπλίστηκε στο Λαύριο. Το 2018 εκφράστηκε ενδιαφέρον για την αφορά του σε πλειοδοτικό διαγωνισμό από μία άγνωστη εταιρεία φορτηγών πλοίων (Ro-Ro), η οποία το μετέφερε στα Αμπελάκια Σαλαμίνας για την επισκευή του. Το 2023 πουλήθηκε για διάλυση στην Τουρκία και στις 23 Σεπτεμβρίου, του ίδιου έτους μεταφέρθηκε, με ρυμουλκό σκάφος, στα διαλυτήρια πλοίων του Αλί Αγά, στην τουρκική επαρχία της Σμύρνης. πληροφορίες του Ε/Γ-Ο/Γ Ταξιάρχης και εικόνες από το εσωτερικό στο επίσημο σάητ «NEL LINES | Ναυτιλιακή Εταιρεία Λέσβου» (Όπως ήταν στις 13 Ιανουαρίου 2016)
NGC 4744

Ο NGC 4744 ραβδωτός φακοειδής γαλαξίας ο οποίος απέχει περίπου 160 εκατομμύραι έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό Κένταυρο. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Τζον Χέρσελ (John Herschel) στις 8 Ιουνίου 1834 και ανήκει στο Σμήνος γαλαξιών του Κενταύρου.

 Δεδομένα για το NGC 4744 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 4744 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 4744 στο Wikimedia Commons
Κομοντόριος

Ο Κομοντόριος ήταν Γαλάτης βασιλιάς του Γαλατικού βασιλείου της αρχαίας Θράκης. Ήταν ο πρώτος ηγεμόνας των Γαλατών της Θράκης περίπου από το 279π.Χ. Οι Γαλάτες αποτελούσαν τμήμα του μεγάλου στρατού του Βρέννου που μετά την μάχη στους Δελφούς κατέφυγαν στην Θράκη , φτάνοντας εκεί δεν πέρασαν τον Βόσπορο αλλά κατέλαβαν την γύρω περιοχή και εγκαταστάθηκαν εκει. Πρωτεύουσα του βασιλείου κατέστησε την Τύλην σημερινό Τύλοβο που βρισκόταν στους πρόποδες του Αίμου.

 [...] [4,46] οὗτοι δ´ ἐκίνησαν μὲν ἅμα τοῖς περὶ Βρέννον ἐκ τῆς οἰκείας, διαφυγόντες δὲ τὸν περὶ Δελφοὺς κίνδυνον, καὶ παραγενόμενοι πρὸς τὸν Ἑλλήσποντον, εἰς μὲν τὴν Ἀσίαν οὐκ ἐπεραιώθησαν, αὐτοῦ δὲ κατέμειναν διὰ τὸ φιλοχωρῆσαι τοῖς περὶ τὸ Βυζάντιον τόποις. οἳ καὶ κρατήσαντες τῶν Θρᾳκῶν, καὶ κατασκευασάμενοι βασίλειον τὴν Τύλιν, εἰς ὁλοσχερῆ κίνδυνον ἦγον τοὺς Βυζαντίους. κατὰ μὲν οὖν τὰς ἀρχὰς ἐν ταῖς ἐφόδοις αὐτῶν ταῖς κατὰ Κομοντόριον τὸν πρῶτον βασιλεύσαντα [...] Πολύβιου Ιστορίαι
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 2015

Το 80ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 2015 διεξήχθη στις 25 και 26 Ιουλίου 2015 στο Ολυμπιακό Στάδιο Αθηνών στο Μαρούσι, εκτός από τα πρωταθλήματα 10χλμ, βάδην, σύνθετων αγωνισμάτων, ημιμαραθωνίου και μαραθωνίου που έγιναν σε διαφορετικούς τόπους και ημερομηνίες. Πρωταθλήτρια ομάδα αναδείχθηκε ο Γ.Σ. Γλυφάδας για πρώτη φορά στην ιστορία του.

 Διεξήχθησαν ξεχωριστά από το πανελλήνιο πρωτάθλημα σε διάφορες περιοχές ως εξής: Έπταθλο. Διεξήχθη στις 5-6 Ιουνίου 2015, στη Νάξο, στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Συνθέτων Αγωνισμάτων. 10.000μ. Οι πανελλήνιοι αγώνες 10.000μ διεξήχθησαν στις 24 Μαΐου 2015, στο Δημοτικό Στάδιο Μεγάρων. Ημιμαραθώνιος. Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα ημιμαραθωνίου Ανδρών – Γυναικών διεξήχθη στις 22 Μαρτίου 2015 στο κέντρο της Αθήνας. Μαραθώνιος. Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Μαραθωνίου διεξήχθη τον Οκτώβριο του 2014, παράλληλα με το Διεθνή Κλασικό Μαραθώνιο «Γρηγόρης Λαμπράκης». 20χλμ βάδην. Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Βάδην 20χλμ διεξήχθη στις 28 Μαρτίου 2015 στη παραλία Μεγάρων. ΣΕΓΑΣ: Αποτελέσματα Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου 2015 Αρχειοθετήθηκε 1-11-2022 στο Wayback Machine. ΣΕΓΑΣ: Αποτελέσματα σύνθετων αγωνισμάτων Πανελληνίου Πρωταθλήματος Στίβου [Αρχειοθετήθηκε 30-10-2022 στο Wayback Machine. Αποτελέσματα Πανελληνίου Πρωταθλήματος 20 χλμ βάδην Αρχειοθετήθηκε 30-10-2022 στο Wayback Machine. sportsfeed.gr: Αποτελέσματα Πανελλήνίου Πρωταθλήματος 10.000μ Αρχειοθετήθηκε 30-10-2022 στο Wayback Machine. Αποτελέσματα ημιμαραθώνιου 2015 Αρχειοθετήθηκε 30-10-2022 στο Wayback Machine. Αποτελέσματα Μαραθώνιου Αθήνας 2014
Φολί-Μπερζέρ

Τα Φολί Μπερζέρ (γαλλικά: Folies Bergère) είναι αίθουσα θεαμάτων - καμπαρέ, που βρίσκεται στο Παρίσι, στο 9ο διαμέρισμα. Κατασκευάστηκε αρχικά ως όπερα και άνοιξε το 1869 παρουσιάζοντας ελαφρά ψυχαγωγικά θεάματα όπως οπερέτες, όπερα κομίκ, δημοφιλή τραγούδια και γυμναστικά θεάματα. Το κτήριο έχει καταχωρηθεί ως ιστορικό μνημείο από το Νοέμβριο του 1990.

 Η αίθουσα θεαμάτων Φολί Μπερζέρ βρίσκεται στην οδό Ρισέ 32, στο 9ο διαμέρισμα του Παρισιού. Κατασκευάστηκε αρχικά ως όπερα και άνοιξε το 1869 ως Φολί Τρεβίζ. Ήταν μια αίθουσα μουσικής και θεαμάτων όπου η ανώτερη μεσαία τάξη του Παρισιού συνέρρεε για να παρακολουθήσει μια μεγάλη ποικιλία εκπληκτικών ψυχαγωγικών δραστηριοτήτων, όπως μπαλέτο, καμπαρέ, ακροβατικά, παντομίμα, οπερέτες, τραγούδια και άλλα. Ο χώρος δεν άργησε να γίνει στέκι μποέμ και καλλιτεχνών που αναζητούσαν διασκέδαση και έμπνευση.Η αίθουσα μετονομάστηκε σε Φολί Μπερζέρ το 1872, παίρνοντας το όνομά του από τη γειτονική οδό Μπερζέρ. Έφτασε στα ύψη της φήμης και της δημοτικότητάς του κατά τη Μπελ Επόκ, από τη δεκαετία του 1890 μέχρι τη δεκαετία του 1920. Οι παραστάσεις των Φολί Μπερζέρ χαρακτηρίζονταν από εξωφρενικές ενδυμασίες, σύνολα και εφέ, και συχνά γυμνές γυναίκες. Το 1926, η Ζοζεφίν Μπέικερ, Αμερικανίδα τραγουδίστρια και χορεύτρια, προκάλεσε αίσθηση χορεύοντας στα Φολί Μπερζέρ με μια φορεσιά αποτελούμενη από μια κοντή φούστα με χειροποίητες μπανάνες και ένα κολιέ με χάντρες. Στη σκηνή των Φολί Μπερζέρ ανέβηκαν τα μεγαλύτερα ονόματα και όλοι οι σταρ της εποχής: Ζοζεφίν Μπέικερ, Τσάρλι Τσάπλιν, Εντίτ Πιαφ, Σαρλ Αζναβούρ, Δαλιδά, Φρανκ Σινάτρα, Έλλα Φιτζέραλντ, Υβ Μοντάν, Μωρίς Σεβαλιέ και πολλοί άλλοι. Το καμπαρέ συνεχίζει να λειτουργεί και εξακολουθεί να αποτελεί ένα ισχυρό σύμβολο της γαλλικής και παρισινής ζωής. Το Μπαρ στα Φολί Μπερζέρ, 1882, ένας από τους τελευταίους πίνακες του Εντουάρ Μανέ, δείχνει μια σερβιτόρα των Φολί Μπερζέρ που στέκεται μπροστά σε έναν καθρέφτη του μπαρ, στον οποίο αντικατοπτρίζεται τμήμα του καμπαρέ. Το όνομα της σερβιτόρας ήταν Συζόν. Σήμερα, ο πίνακας βρίσκεται στην Πινακοθήκη Κουρτώ στο Λονδίνο.Εικόνες από τα Φολί Μπερζέρ Η ιστοσελίδα των Φολί Μπερζέρ (γαλλικά, αγγλικά)