Τζορτζ Λέιζενμπι

Ο Τζορτζ Ρόμπερτ Λέιζενμπι (αγγλικά: George Robert Lazenby, γεν. 5 Σεπτεμβρίου 1939) είναι Αυστραλός ηθοποιός και πρώην μοντέλο. Είναι ο δεύτερος ηθοποιός που υποδύθηκε τον φανταστικό Βρετανό μυστικό πράκτορα Τζέιμς Μποντ στη σειρά ταινιών της Eon Productions, υποδυόμενος τον χαρακτήρα στην ταινία Στην υπηρεσία της αυτής μεγαλειότητος (On Her Majesty's Secret Service, 1969). Έχοντας εμφανιστεί μόνο σε μία ταινία, η θητεία του Λέιζενμπι ως Μποντ είναι η συντομότερη από κάθε άλλου ηθοποιού της σειράς. Ξεκινώντας την επαγγελματική του σταδιοδρομία ως μοντέλο, ο Λέιζενμπι είχε παίξει μόνο σε διαφημίσεις όταν κλήθηκε να αντικαταστήσει τον πρώτο ηθοποιό που ενσάρκωσε τον Μποντ, τον Σον Κόνερι. Αρνήθηκε να ξαναπαίξει τον ρόλο στις επόμενες ταινίες Μποντ και αντ' αυτού ερμήνευσε ρόλους σε ταινίες κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970 που περιελάμβαναν τα Universal Soldier (1971), Ποιος είδε την κυρία να πεθαίνει; (1972), Στόουνερ, ο εκδικητής με τ' ατσαλένια χέρια (1974), Χονγκ Κονγκ, η φωλιά των δολοφόνων (1975) και Η τρέλα δεν έχει όρια (1977). Αφού σταμάτησε η καριέρα του την ίδια περίοδο, άρχισε να ασχολείται με επιχειρήσεις και με επενδύσεις σε ακίνητα. Ο Λέιζενμπι εμφανίστηκε αργότερα σε ρόλους που παρωδούσαν τον χαρακτήρα του Τζέιμς Μποντ. Το 2017, μια ταινία ντοκιμαντέρ της Hulu με τίτλο Becoming Bond παρουσίαζε τον Λέιζενμπι να αφηγείται την ιστορία της ζωής του και την ερμηνεία του ως Μποντ.

 Ο Τζορτζ Ρόμπερτ Λέιζενμπι γεννήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 1939 στο Γκούλμπερν της Νέας Νότιας Ουαλίας. Γονείς του ήταν ο εργάτης σιδηροδρόμων Τζορτζ Έντουαρντ Λέιζενμπι και η Σίλα Τζόαν Λέιζενμπι (το γένος Μπόουντελ), που εργαζόταν στο πολυκατάστημα Fosseys. Πήγε στο δημόσιο δημοτικό σχολείο του Γκούλμπερν και στο γυμνάσιο του Γκούλμπερν μέχρι το 1954. Η αδερφή του, Μπάρμπαρα, ήταν καταξιωμένη χορεύτρια. Όταν ήταν μικρός, έμεινε 18 μήνες στο νοσοκομείο μετά από μια εγχείρηση που του άφησε μόνο μισό νεφρό. Ο Λέιζενμπι υπηρέτησε στον Αυστραλιανό Στρατό και στη συνέχεια εργάστηκε ως πωλητής αυτοκινήτων και μηχανικός. Ο Λέιζενμπι μετακόμισε στο Λονδίνο το 1963 ακολουθώντας μια γυναίκα την οποία είχε ερωτευτεί. Έγινε πωλητής μεταχειρισμένων αυτοκινήτων και στη συνέχεια νέων αυτοκίνητα στην οδό Παρκ Λέιν, όπου εντοπίστηκε από έναν ανιχνευτή ταλέντων που τον έπεισε να γίνει μοντέλο. Σύντομα κατάφερε να κερδίζει 25.000 λίρες ετησίως (495,000 λίρες σήμερα). Έγινε ευρέως γνωστός για μια διαφήμιση για μπάρες σοκολάτας. Το 1966 ψηφίστηκε Top Model της χρονιάς. Το 1968, αφού ο Σον Κόνερι είχε αποχωρήσει από τον ρόλο του Τζέιμς Μποντ, ο παραγωγός Άλμπερτ Ρ. Μπρόκολι συνάντησε τον Λέιζενμπι για πρώτη φορά ενώ κουρεύονταν στο ίδιο κουρείο με αυτόν. Ο Μπρόκολι τον είδε αργότερα στη διαφήμιση της μπάρας σοκολάτας και ένιωσε ότι θα μπορούσε ίσως να ενσαρκώσει τον Μποντ, οπότε τον κάλεσε για δοκιμαστικό. Ο Λέιζενμπι ντύθηκε για τον ρόλο με διάφορα αξεσουάρ τύπου Μποντ, όπως ένα ρολόι χειρός Rolex Submariner και ένα κοστούμι από τη Σάβιλ Ρόου, το οποίο είχε παραγγείλει, αλλά δεν είχε προλάβει να φορέσει, ο Κόνερι. Ο Μπρόκολι του προσέφερε μια ακρόαση. Η θέση κατακυρώθηκε τελικά, όταν ο Λέιζενμπι έδωσε κατά λάθος μια γροθιά στο πρόσωπο σε έναν επαγγελματία αθλητή του κατς που έκανε τον κασκαντέρ, εντυπωσιάζοντας τον Μπρόκολι με την ικανότητά του να δείχνει επιθετικότητα. Ο σκηνοθέτης Πίτερ Ρ. Χαντ είπε αργότερα:Θέλαμε κάποιον με εμφανές σεξαπίλ και αυτό ακριβώς ήταν αυτός ο τύπος. Φανταστείτε τι θα γίνει όταν τον δουν οι γυναίκες στην οθόνη... Δεν λέω ότι είναι ηθοποιός. Υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα σε έναν ηθοποιό και σε έναν σταρ. Μήπως και τον Γκάρι Κούπερ δεν τον ανακάλυψαν όσο ήταν ηλεκτρολόγος; Τον Ιούλιο του 1969, αφού γύρισε το Στην υπηρεσία της αυτής μεγαλειότητος, ο Λέιζενμπι επέστρεψε στο σπίτι του, για να δει τους γονείς του. Είπε ότι είχε 18 ταινίες να σκεφτεί. «Αλλά είναι όλα εμπορικά σκουπίδια, όπως ο τύπος που πήρε το κορίτσι στο τέλος της Μάχης της Αγγλίας», είπε. «Θα περιμένω και βλέπουμε». Δήλωσε επίσης στον Τύπο: «Δεν νομίζω ότι είμαι έτοιμος ακόμα για κάτι σαν τον Άμλετ, αλλά θα ήθελα πολύ να παίξω τον Νεντ Κέλι». Σε αυτό το στάδιο, ο Λέιζενμπι είπε ότι σκόπευε να κάνει την επόμενη ταινία του Μποντ, η οποία θα ήταν το Τζέιμς Μποντ, πράκτωρ 007: Ο άνθρωπος με το χρυσό πιστόλι. Ωστόσο, μέχρι τον Νοέμβριο του 1969, και πριν από την κυκλοφορία της ταινίας στην οποία έπαιξε, ο Λέιζενμπι είπε ότι δεν ήθελε να συνεχίζει να παίζει τον Μποντ, αναφέροντας:«Οι παραγωγοί με έκαναν να νιώθω ανόητος. Αγνοούσαν όλα όσα πρότεινα απλώς και μόνο επειδή δεν είχα ασχοληθεί με τον κινηματογράφο όπως αυτοί για κάπου χίλια χρόνια». Η συμπρωταγωνίστριά του, Νταϊάνα Ριγκ, ήταν μεταξύ πολλών που σχολίασαν αυτή την απόφαση:Ο ρόλος έκανε τον Σον Κόνερι εκατομμυριούχο. Καθιέρωσε τον Σον Κόνερι... Πραγματικά δεν ξέρω τι έχει ο Τζορτζ στο μυαλό του, μπορώ να μιλήσω μόνο για τη δική μου αντίδραση. Τη θεωρώ πολύ ανόητη κίνηση.Η Ριγκ φέρεται επίσης να είπε: «Δεν αντέχω πλέον την εμμονή του με τον εαυτό του. Είναι εντελώς παντελώς, απίστευτα ... ανυπόφορος». Ο Ντέσμοντ Λεουέλιν (ο οποίος έπαιξε τον Q σε 17 ταινίες Μποντ) είπε: «Πώς μπορείς να περιμένεις από κάποιον που δεν έχει παίξει ποτέ πριν… να αναλάβει πρωταγωνιστικό ρόλο;» Ο Λέιζενμπι άφησε γένια και μακριά μαλλιά. «Ο Μποντ είναι βάναυσος. . . Τον έχω ήδη ξεπεράσει. Δεν θα τον ξαναπαίξω ποτέ. Ειρήνη – αυτό είναι το μήνυμα τώρα», ανακοίνωσε Την εποχή της κυκλοφορίας του Στην υπηρεσία της αυτής μεγαλειότητος, η ερμηνεία του Λέιζενμπι έλαβε μεικτές κριτικές. Κάποιοι ένιωθαν ότι, ενώ ήταν σωματικά πειστικός, κάποια κοστούμια ήταν ακατάλληλα – «πολύ έντονα» σύμφωνα με κάποιους – και ότι ερμήνευε άσχημα τον ρόλο του. Ο Κόνερι είπε στον Λέιζενμπι σε ένα εστιατόριο «ήσουν καλός». Ο Μπρόκολι είπε στον Τύπο λίγο μετά την κυκλοφορία της ταινίας: Δεν συμφωνώ με τον Τύπο. Νομίζω πως έπρεπε να του βάλουν άριστα για την προσπάθεια. Σίγουρα δεν είναι Ολίβιε, όμως ο Ολίβιε δεν θα μπορούσε να παίξει τον Μποντ σε καμία περίπτωση.Παρόλο που στον Λέιζενμπι είχε προταθεί συμβόλαιο για επτά ταινίες, ο ατζέντης του, Ρόναν Οράχιλι, τον έπεισε ότι ο μυστικός πράκτορας θα ήταν απαρχαιωμένος την απελευθερωμένη δεκαετία του 1970. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να αφήσει τη σειρά μετά την κυκλοφορία του Στην υπηρεσία της αυτής μεγαλειότητος το 1969. Ο Λέιζενμπι έχει υποδυθεί τον Τζέιμς Μποντ πολλές φορές όλα αυτά τα χρόνια σε πολλές παρωδίες και ανεπίσημους ρόλους του 007, κυρίως στην τηλεοπτική ταινία του 1983 U.N.C.L.E.: Η επιστροφή του Σόλο (στην οποία ο χαρακτήρας του προσδιορίζεται μόνο με τα αρχικά JB - Τζ. Μπ.), στο βιντεοπαιχνίδι του 1996 Fox Hunt (τμήματα του οποίου αναδιασκευάστηκαν σε ταινία μεγάλου μήκους ) και σε ένα επεισόδιο της σειράς Ο Άλφρεντ Χίτσκοκ παρουσιάζει με τίτλο "Τα διαμάντια δεν είναι παντοτινά" (Diamonds Aren't Forever, 1989). Το 2012 ο Λέιζενμπι έκανε μια γκεστ εμφάνιση στην καναδική κωμική σειρά σκετς This Hour Has 22 Minutes, παρωδώντας τη σειρά ταινιών 007 σε ένα σκετς με τίτλο "Help, I've Skyfallen and I Can't Get Up". Τα επόμενα χρόνια, ο Λέιζενμπι έχει μιλήσει με καλά λόγια για την ταινία. «Τώρα που τη βλέπω, είναι καλογυρισμένη. Δεν μπορώ να πω ότι ήμουν ο Ρίτσαρντ Μπάρτον ή ένας σπουδαίος ηθοποιός, γιατί ήταν η πρώτη μου υποκριτική εμπειρία, αλλά τα κατάφερα στον ρόλο. Ήταν δύσκολο να τα καταφέρω μετά τον Σον Κόνερι γιατί ήταν καλός, μου άρεσε. Πρέπει να καταλάβετε ότι η υπόθεση ήταν καλή και είχε ουσία, ενώ τα περισσότερα από αυτά, δυστυχώς δεν έχουν." Για ένα διάστημα, υπήρχε μια πιθανότητα να εμφανιστεί ο Λέιζενμπι σε ένα γουέστερν, το Deakin. Μίλησε στον Τύπο για τη χρήση LSD και μαριχουάνας και συμμετείχε σε ένα περιστατικό που πήρε μεγάλη προβολή, βοηθώντας έναν φίλο του που συνελήφθη στη Γερμανία. Μάκρυνε τα μαλλιά και το μουστάκι του και μιλούσε για την απόρριψη των «παγίδων του υλισμού». Ο Λέιζενμπι γύρισε άλλη μια ταινία ένα χρόνο μετά την ταινία Μποντ με τίτλο Universal Soldier (1971), στην οποίας το σενάριο βοήθησε. Είπε ότι η ταινία ήταν «κατά των όπλων και κατά του Μποντ… μια [κωμωδία] χωρίς πλοκή. Είναι στην πραγματικότητα μια σειρά από γεγονότα που διασκεδάζουν το κοινό. Αυτό είναι το είδος των ταινιών που βγαίνουν σήμερα στην Ευρώπη». Ο Λέιζενμπι εμφανίστηκε στη συνέχεια στην ιταλική ταινία του 1972 Ποιος είδε την κυρία να πεθαίνει; δίπλα στην Ανίτα Στρίντμπεργκ, μια παράσταση για την οποία έχασε 35 κιλά και έλαβε θετικές κριτικές. Πέρασε τους επόμενους 15 μήνες ταξιδεύοντας σε όλον τον κόσμο με την Κρίσι Τάουνσον, κάτι που τελείωσε όταν εκείνη έμεινε έγκυος στο πρώτο τους παιδί, κάνοντας τον Λέιζενμπι να ηρεμήσει και να προσπαθήσει να επανενεργοποιήσει την υποκριτική του καριέρα. Τον Φεβρουάριο του 1973, αποκάλυψε ότι είχε ξοδέψει όλα τα χρήματα που είχε κερδίσει παίζοντας τον Μποντ, είχε περάσει δύο νευρικές κρίσεις και είχε γίνει αλκοολικός. Είπε ότι αν δεν άφηνε τον ρόλο θα είχε «κλειστεί ήδη μέσα. . . Χρειάζεται ψυχική προετοιμασία για να παίξεις τον Μποντ», πρόσθεσε. Ο Λέιζενμπι έπαιξε έναν ρόλο στη σειρά του BBC Play For Today το 1973. Θα ακολουθούσε ένα αγγλοϊταλικό γουέστερν που γυρίστηκε στην Τουρκία και μια ταινία για τις μαθητικές κινητοποιήσεις στην Κούβα πριν από την εποχή του Κάστρο, αλλά δεν έγινε κανένα από τα δύο. Το 1973, ο Λέιζενμπι είπε ότι είναι «καθαρός» όταν πήγε στο Χονγκ Κονγκ για να γνωρίσε τον Μπρους Λι και τον παραγωγό Ρέιμοντ Τσόου. Κατέληξαν να του προσφέρουν 10.000 δολάρια (58.300 σημερινά δολάρια) για να εμφανιστεί σε μια ταινία με τον Λι, η οποία επρόκειτο να είναι η ταινία Game of Death. Ωστόσο, αυτό δεν έγινε λόγω του ξαφνικού θανάτου του Λι – για την ακρίβεια, ο Λέιζενμπι επρόκειτο να φάει με τον Λι το μεσημέρι της ημέρας του θανάτου του. Αντίθετα, ανακοινώθηκε ότι ο Λέιζενμπι θα συμμετείχε στο The Golden Needles of Ecstasy. «Είμαι ενθουσιασμένος που μπορώ να συγκεντρωθώ μόνο στην υποκριτική σε αυτή την ταινία», είπε. «Στο Universal Soldier συμμετείχα στην παραγωγή, τη συγγραφή και λίγο και στη σκηνοθεσία. Δεν νομίζω ότι είμαι αρκετά καλός ηθοποιός για να κατακερματιστώ έτσι σε μια δουλειά. Τώρα μπορώ να δώσω την πλήρη συγκέντρωσή μου στην υποκριτική. Ελπίζω να είναι καλή και να φέρει άλλους ρόλους». Αποκάλυψε ότι συμβουλευόταν αστρολόγο επί τέσσερα χρόνια. «Ακόμα και πριν κάνω την ταινία του Μποντ, μου είχε πει ότι θα γίνω διάσημος και ότι θα έχω μεγάλα προβλήματα για μερικά χρόνια», είπε. «Τότε με διαβεβαίωσε ότι θα επέστρεφα στην κορυφή της καριέρας μου μέχρι το τέλος του 1973. Είναι φανταστικό, γιατί όλα όσα μου είπε έχουν συμβεί». Τελικά, ο Λέιζενμπι δεν γύρισε το Golden Needles, αλλά γύρισε άλλες τρεις ταινίες για την ίδια εταιρεία (Golden Harvest) τα Στόουνερ, ο εκδικητής με τ' ατσαλένια χέρια (1974), Χονγκ Κονγκ, η φωλιά των δολοφόνων (1975) και A Queen's Ransom (1976). Στα μέσα της δεκαετίας του 1970, ο Λέιζενμπι εμφανίστηκε σε μια σειρά από τηλεοπτικές ταινίες που γυρίστηκαν στην πατρίδα του, την Αυστραλία, και σε ένα επεισόδιο της τοπικής αστυνομικής δραματικής σειράς Matlock Police. Επέστρεψε και στο μόντελινγκ, εμφανιζόμενος σε μια σειρά από διαφημίσεις για τα τσιγάρα Benson και Hedges. Λίγα χρόνια αργότερα, είπε σε ένα αυστραλιανό περιοδικό: «Πήρα μερικούς ρόλους αλλά τίποτα το θεαματικό, όμως ήμουν έτοιμος, πρόθυμος και ικανός να δουλέψω. Απλώς δεν νομίζω ότι θα τα καταφέρω εδώ. Αν ερχόταν κάτι καλό, θα έμενα, όμως». Στα τέλη της δεκαετίας του 1970 ο Λέιζενμπι μετακόμισε στο Χόλιγουντ όπου άρχισε να παρακολουθεί μαθήματα υποκριτικής και προσπάθησε να επανενεργοποιήσει την καριέρα του. «Απολαμβάνω τις ΗΠΑ, για να είμαι ειλικρινής», είπε. «Έχω Αμερικανίδα σύζυγο και πράσινη κάρτα». Εμφανίστηκε σε μια τηλεοπτική ταινία με τίτλο Cover Girls (1977). Το 1978 ο Μπρόκολι περιέγραψε την επιλογή του Λέιζενμπι ως «το μεγαλύτερο λάθος μου εδώ και 16 χρόνια. Δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει την επιτυχία. Ήταν πολύ αλαζόνας. Αν και είχε το ανάστημα και την όψη ενός Μποντ, ο Λέιζενμπι δεν τα πήγαινε καλά με τους άλλους ηθοποιούς και τεχνικούς». Ο Σον Κόνερι υπερασπίστηκε τον Λέιζενμπι λέγοντας «Γνωρίζω τον Τζορτζ πολλά χρόνια και η αλαζονεία δεν είναι στον χαρακτήρα του. Αλίμονο, δεν μπορώ να πω το ίδιο για τον Κάμπι Μπρόκολι». «Το ενδιαφέρον σε αυτό είναι ότι δεν έχω γνωρίσει ποτέ τον Σον», είπε ο Λέιζενμπι. «Δεν τον ξέρω καθόλου. Μια φορά, πριν από χρόνια, ήρθε να πάρει κάποιον που έμενε στο σπίτι μου και τον είδα από την πόρτα. Αυτό είναι όλο. Πάντα όμως τον θαύμαζα. Προσπάθησα να τον αντιγράψω όταν έπαιζα τον Μποντ γιατί, τελικά, δεν ήμουν ηθοποιός, οπότε σκέφτηκα ότι η καλύτερη ευκαιρία μου θα ήταν να προσπαθήσω να είμαι όσο πιο κοντά στον Κόνερι μπορούσα». Το 1978 έβαλε αγγελία στο περιοδικό Variety προσφέροντας τον εαυτό του ως ηθοποιό. «Αν μπορούσα να πάρω μια τηλεοπτική σειρά ή μια καλή ταινία, ορκίζομαι ότι θα το έκανα δωεάν», είπε σε κάποιον δημοσιογράφο. Την επόμενη χρονιά, πήρε έναν αξιοσημείωτο δεύτερο ρόλο στο Ο άνθρωπος από τη Σιγκαπούρη (1979), σε σκηνοθεσία του Πίτερ Μπογκντάνοβιτς. Ο Λέιζενμπι ήταν πολύ πρόθυμος να γυρίσει Τα πουλιά πεθαίνουν τραγουδώντας , αλλά αυτό το έργο δεν γυρίστηκε παρά πολλά χρόνια αργότερα και χωρίς τον Λέιζενμπι. Κατάφερε, ωστόσο, να εξασφαλίσει ρόλους στο Χαβάη 5-0 και στο Evening in Byzantium. Τη συμμετοχή του στο τελευταίο είδε ο Χάρι Ζάλτσμαν που πρόσφερε στον Λέιζενμπι έναν πρωταγωνιστικό ρόλο σε μια ταινία επιστημονικής φαντασίας με τίτλο The Micronauts. «Όταν άφησα τον Μποντ μετά από μία ταινία, είχε πει ότι θα φρόντιζε να μην ξαναδουλέψω», είπε ο Λάζενμπι. «Τώρα μου προσφέρει δουλειά. Φαίνεται ότι η 10ετής κάθειρξη έχει τελειώσει. Ο Χάρι με είδε σε μια τηλεοπτική εκπομπή που έκανα πρόσφατα για το NBC». Ωστόσο, η ταινία δεν γυρίστηκε ποτέ. Ο Λέιζενμπι έκανε μια γκεστ εμφάνιση στην τηλεοπτική σειρά Superboy, σε ένα επεισόδιο δύο μερών κατά τη διάρκεια του δεύτερου κύκλου της σειράς το 1990. Εμφανίστηκε με τη Σίλβια Κριστέλ σε πολλές νέες ταινίες της σειράς Εμμανουέλα τη δεκαετία του 1990, πολλές από τις οποίες προβλήθηκαν από την καλωδιακή τηλεόραση. Το 1993, ο Λέιζενμπι συμμετείχε στην ταινία Γκέτισμπεργκ. Στις 19 Σεπτεμβρίου 2013, ο κωμικός Τζομ Τζεφέρις ανακοίνωσε στο Twitter ότι ο Λέιζενμπι θα υποδυόταν τον πατέρα του στον επερχόμενο δεύτερο κύκλο της κωμικής σειράς του FX Legit. Το 2019, ο Λέιζενμπι πρωταγωνίστησε ως δρ Τζέισον Λαβ σε μια έκδοση του κατασκοπευτικού μυθιστορήματος Passport to Oblivion σε ομιλούν βιβλίο. Η μοναδική ερμηνεία του εμβληματικού χαρακτήρα του Μποντ από τον Λέιζενμπι και το γεγονός ότι δεν κατάφερε να γίνει ο αγαπημένος Μποντ της σειράς ταινιών είχε ως αποτέλεσμα το όνομά του να χρησιμοποιείται ως μεταφορά για ξεχασμένες, μη αξιοσημείωτες υποκριτικές προσπάθειες σε άλλες σειρές ταινιών. Στην κριτική του για το Μπάτμαν & Ρόμπιν, που θεωρείται ευρέως η πιο αδύναμη και λιγότερο επιτυχημένη ταινία της σειράς ταινιών Μπάτμαν, ο Μικ Λασάλ της εφημερίδας San Francisco Chronicle είπε ότι ο Τζορτζ Κλούνεϊ «πρέπει να μείνει στην ιστορία ως ο Τζορτζ Λέιζενμπι της σειράς». Ο ηθοποιός Πολ Μακ Γκαν έχει περιγράψει τον εαυτό του αστειευόμενος ως «ο Τζορτζ Λέιζενμπι του Doctor Who» γιατί, αν και ερμήνευσε τον ρόλο του Όγδοου Γιατρού σε άλλα μέσα, έκανε μόνο δύο εμφανίσεις στην τηλεόραση ως ο Time Lord. Σε ένα επεισόδιο του The Daily Show τον Σεπτέμβριο του 2006, ο κωμικός Τζον Όλιβερ είπε ότι ο Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ΄ είναι ο Τζορτζ Λέιζενμπι του παπισμού, σε σύγκριση με τον "Σον Κόνερι του Πάπα Ιωάννη Παύλου Β΄". Το 2009, ο Νορβηγός τραγουδιστής και τραγουδοποιός Σόντρε Λερκ κυκλοφόρησε ένα τραγούδι που ονομάζεται "Like Lazenby" (Σαν τον Λέιζενμπι) στο άλμπουμ του Heartbeat Radio, στο οποίο θρηνεί για τις χαμένες ευκαιρίες επιθυμώντας μια "δεύτερη προσπάθεια". Ο Λερκ έγραψε το τραγούδι αφού έλαβε ως παιδί μια βιντεοκασέτα με την ταινία Στην υπηρεσία της αυτής μεγαλειότητος, ενώ είχε ζητήσει μια δωρεάν κόπια της ταινίας, διαπιστώνοντας ότι είχε γίνει μέλος μιας κινηματογραφικής λέσχης Τζέιμς Μποντ. Αντιμετώπισε προβλήματα όταν επικοινώνησαν με τη μητέρα του για να πληρώσει για τη συνδρομή. Χρόνια αργότερα, βλέποντας ξανά την ταινία σε DVD (με τις συνεντεύξεις του Λέιζενμπι), και τη θεώρησε «τέλεια μεταφορά για τις απογοητεύσεις της ζωής». Το 2010, ο Ρότζερ Μουρ, ο οποίος έπαιξε επίσης τον Τζέιμς Μποντ, έδωσε τη φωνή του στον ρόλο ενός ομιλούντος γάτου ονόματι Ταμπ Λέιζενμπι στην ταινία Σαν το σκύλο με τη γάτα 2: Η εκδίκηση της Κίτι Γκαλόρ, η οποία περιείχε αρκετές αναφορές και παρωδίες των ταινιών της σειράς Μποντ. Το 1973, ο Λέιζενμπι παντρεύτηκε την επί τρία χρόνια σύντροφό του Κρίσι Τόμσον. Στη συνέχεια απέκτησαν δύο παιδιά, τον Ζάκαρι και τη Μέλανι. Ο Ζάκαρι διαγνώστηκε με κακοήθη όγκο στον εγκέφαλο στα έντεκά του και πέθανε στα 19 του. Η Μέλανι έγινε μεσίτρια ακινήτων στη Νέα Υόρκη. Το 2002 ο Λέιζενμπι παντρεύτηκε την πρώην τενίστρια Παμ Σράιβερ. Τον Αύγουστο του 2008, ανακοινώθηκε ότι η Σράιβερ είχε υποβάλει αίτηση διαζυγίου. Τα έγγραφα που κατατέθηκαν στο Ανώτατο Δικαστήριο του Λος Άντζελες αναφέρουν «ασυμβίβαστες διαφορές» που οδήγησαν στο τέλος του εξαετούς γάμου του ζευγαριού. Το ζευγάρι απέκτησε τρία παιδιά, συμπεριλαμβανομένων δύο δίδυμων που γεννήθηκαν το 2005. Το διαζύγιό τους οριστικοποιήθηκε τον Μάιο του 2011. Ο Λέιζενμπι ζει στο Μπρέντγουντ του Λος Άντζελες. Τζέιμς Μποντ στα Τζέιμς Μποντ, πράκτωρ 007: Τα διαμάντια είναι παντοτινά (1971), Ζήσε κι άσε τους άλλους να πεθάνουν (1973) και Ποτέ μην ξαναπείς ποτέ (1983) – απέρριψε την πρώτη πρόταση της Eon να επιστρέψει, ενώ η δεύτερη πρόταση δεν υποστηρίχθηκε από τον σκηνοθέτη. Κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης στην έκθεση ποπ Supanova του Σίδνεϊ 2014, ο Λέιζενμπι δήλωσε ότι ο λόγος ήταν επειδή ήταν πολύ τριχωτός εκείνη την εποχή. Ο Κέβιν Μακλόρι σκέφτηκε τον Λέιζενμπι για την ταινία Μποντ της αντίπαλης εταιρείας, αλλά επέλεξε τον Σον Κόνερι όταν συμφώνησε να συμμετάσχει στην ταινία, ενώ αρχικά είχε αρνηθεί. Ο ρόλος που έπαιξε ο Τζέιμς Κόμπερν στο Κάτω τα κεφάλια! (1971) – τον οποίο απέρριψε. Ο ρόλος που έπαιξε ο Γκιγκ Γιανγκ στο Παιχνίδι του θανάτου (Game of Death, 1978) Ο Τζον Κλιζ είπε ότι ήθελε τον Λέιζενμπι στον ρόλο του Χριστού για την ταινία Ένας προφήτης... Μα τι προφήτης! 1. Ο Σάι Έντφιλντ σκηνοθέτησε τη διαφήμιση του της μπάρας σοκολάτας. Ο Σον Κόνερι είχε συνεργαστεί με αυτόν τον σκηνοθέτη στο Τυχοδιώκτες της κολάσεως του 1957. Επίσημος ιστότοπος Τζορτζ Λέιζενμπι στην IMDb Τζορτζ Λέιζενμπι στο National Film and Sound Archive Συνέντευξη Αρχειοθετήθηκε 2020-10-26 στο Wayback Machine., 10 Ιουνίου 2005