Πανεπιστήμιο της Οδησσού

Το Πανεπιστήμιο της Οδησσού, επίσημα: «Εθνικό Πανεπιστήμιο της Οδησσού I.I. Μέτσνικοφ» (ουκρανικά: Одеський національний університет імені І. І. Мечникова, ОΗУ), είναι ένα από τα μεγαλύτερα πανεπιστήμια της Ουκρανίας. Βρίσκεται στην πόλη Οδησσό και ονομάσθηκε προς τιμή του βιολόγου Ίλια Μέτσνικοφ (Βραβείο Νόμπελ 1908). Το Πανεπιστήμιο της Οδησσού ιδρύθηκε το 1865 με διάταγμα του Τσάρου Αλεξάνδρου Β΄ της Ρωσίας, που αναδιοργάνωνε το Λύκειο Ρισελιέ της Οδησσού στο νέο «Αυτοκρατορικό Πανεπιστήμιο της Νέας Ρωσίας». Κατά τη σοβιετική εποχή το ίδρυμα μετονομάσθηκε σε «Πανεπιστήμιο της Οδησσού I.I. Μέτσνικοφ», ενώ κατόπιν, στην ανεξάρτητη πλέον Ουκρανία, προστέθηκε στην ονομασία και το επίθετο «Εθνικό». Σήμερα το Εθνικό Πανεπιστήμιο της Οδησσού «I.I. Μέτσνικοφ» αποτελείται από δέκα σχολές-τμήματα, τέσσερα ινστιτούτα και εφτά «ειδικά συμβούλια». Είναι εξάλλου περίφημο για την επιστημονική βιβλιοθήκη του, την παλαιότερη και μεγαλύτερη πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη σε όλη την Ουκρανία (έχει 3.600.000 τόμους βιβλίων, που χρονολογούνται από τον 15ο αιώνα μέχρι σήμερα).

 Το Εθνικό Πανεπιστήμιο της Οδησσού είναι ένα από τα παλαιότερα σε όλη την Ουκρανία. Ιδρύθηκε το 1865 με διάταγμα του Τσάρου Αλεξάνδρου Β΄ της Ρωσίας, που αναδιοργάνωνε το Λύκειο Ρισελιέ της Οδησσού (Рішелівський ліцей, έτος ιδρύσεως 1817) στο νέο «Αυτοκρατορικό Πανεπιστήμιο Νέας Ρωσίας» Κάθε πτυχή της ακαδημαϊκής και επιστημονικής δραστηριότητας στο πανεπιστήμιο από την ημέρα της ιδρύσεώς του καθοριζόταν από το Καταστατικό του 1863, που εγκαινίασε τη φιλελεύθερη-δημοκρατική παράδοση του ιδρύματος. Από τα πρώτα ήδη έτη της λειτουργίας του το Αυτοκρατορικό Πανεπιστήμιο Νέας Ρωσίας έγινε σημαντικό κέντρο των θετικών επιστημών, γνωστό για την άρτια εκπαίδευση που παρείχε στους μετέπειτα ερευνητές και εκπαιδευτικούς της περιοχής των βόρειων ακτών της Μαύρης Θάλασσας. Ο ίδιος ο Μέτσνικοφ, ο οποίος έδωσε αργότερα το όνομά του στο ίδρυμα, εργάσθηκε σε αυτό, όπως και άλλοι εξέχοντες επιστήμονες.. Ο πρώτος πρύτανης του νέου πανεπιστημίου ήταν ο Καθηγητής I.Γ. Σακαλόφ, ενώ άλλοι εξέχοντες ειδικοί στον τομέα τους που διετέλεσαν πρυτάνεις ήταν οι καθηγητές Π.Ν. Λεμπεντιέφ, Α.Ι. Γιουρζένκο, Α.Β. Μπογκάτσκι, Β.Β. Σερντιούκ και Ι.Π. Ζελίνσκυ. Τα κτίσματα του πανεπιστημίου είναι συγκεντρωμένα σε δύο διαφορετικά μέρη της πόλεως και καταλαμβάνουν συνολικά περίπου 700 στρέμματα. Σήμερα το Εθνικό Πανεπιστήμιο της Οδησσού αποτελείται από δέκα σχολές-τμήματα, τέσσερα ινστιτούτα, ένα κολέγιο, δύο «τμήματα προετοιμασίας», 15 επιστημονικά εργαστήρια, διοικητικές υπηρεσίες, παιδαγωγικό εργαστήριο και εννέα κοιτώνες για τους φοιτητές και άλλους εκπαιδευόμενους. Διαθέτει ακόμα αθλητικό συγκρότημα με το δικό του στάδιο και μια «βάση αναπαύσεως» για τους φοιτητές, το προσωπικό και τους φιλοξενούμενους από το ίδρυμα, που βρίσκεται στο χωριό Τσερνομόρκα. Σε όλες τις τοποθεσίες υπάρχουν φοιτητικά εστιατόρια, καφετέριες και κέντρα πρώτων βοηθειών. Σχολή Βιολογίας Σχολή Διεθνών Σχέσεων, Πολιτικών και Κοινωνικών Επιστημών Σχολή Οικονομικών και Νομικών Επιστημών Σχολή Γεωλογίας και Γεωγραφίας Σχολή Ιστορίας και Φιλοσοφίας Σχολή Δημοσιογραφίας, Διαφημιστικής και Εκδόσεων Σχολή Φυσικομαθηματικών και Τεχνολογιών της Πληροφορίας Σχολή Ψυχολογίας και Κοινωνικού Έργου Σχολή Γερμανικής Φιλολογίας Σχολή ΧημείαςΔύο «τμήματα προετοιμασίας» (ένα για Ουκρανούς πολίτες και ένα για ξένους σπουδαστές)Υπάρχει επίσης ξεχωριστό «Κολέγιο Οικονομικών και Κοινωνικού Έργου» Εργαστήρια επιστημονικών ερευνών Βοτανικός Κήπος Ερευνητικό Ινστιτούτο Φυσικής Αστεροσκοπείο Το Πανεπιστήμιο της Οδησσού έχει μια ιστορία συνεργασιών σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο κατά τα τελευταία 150 έτη. Σήμερα είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ενώσεως Πανεπιστημίων, της Παγκόσμιας Ενώσεως Πανεπιστημίων, της Ευρασιατικής Ενώσεως Πανεπιστημίων, του Δικτύου Πανεπιστημίων Ευξείνου Πόντου και του Συμβουλίου Πρυτάνεων του Δούναβη. (με ελληνική αλφαβητική σειρά) Σερκέι Βίτε, πρωθυπουργός της Ρωσικής Αυτοκρατορίας Τζορτζ Γκάμοφ, Ουκρανοαμερικανός πρωτοπόρος φυσικός, κοσμολόγος και συγγραφέας Μάριους Ζαρούσκι, ταξίαρχος του πολωνικού στρατού Αλέκο Κονσταντίνοφ, Βούλγαρος συγγραφέας Νικοντίμ Κοντακόφ, Ρώσος ιστορικός της τέχνης, Ακαδημαϊκός Βαλέρια Κουχαρένκο, (γεννηθείς το 1927) – διδάκτωρ φιλολογικών επιστημών, καθηγήτρια, επικεφαλής του τμήματος λεξικολογίας και στυλιστικής της αγγλικής γλώσσας (1975-1983). Βλαντίμιρ Ιπολίτοβιτς Λίπσκι, Ουκρανός βοτανολόγος Καντίς Λουζ, υπουργός και πρόεδρος της Βουλής του Ισραήλ Οκσάνα Μας, εικαστική καλλιτέχνιδα Κρίστε Μισίρκωφ, Οθωμανός-Σλαβομακεδόνας φιλόλογος, ιστορικός και εθνογράφος Μορντεχάι Ναμίρ, Ισραηλινός υπουργός και δήμαρχος Τελ Αβίβ Ιόν Νίστορ, Ρουμάνος ιστορικός και πολιτικός Άλα Ντζιόγεβα, αντιπρόεδρος της κυβερνήσεως της Νότιας Οσσετίας Αλί Μοχάμεντ Σέιν, ο 7ος Πρόεδρος της Ζανζιβάρης Ιβάν Σέτσενοφ, Ρώσος φυσιολόγος Νικολάι Τσεμποταριόφ, Σοβιετικός μαθηματικός Επίσημος ιστότοπος