IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Φλάβιος Φιλόστρατος

Ο Λούκιος Φλάβιος Φιλόστρατος (160/170 - 244/249 μ.Χ.) είναι, μαζί με τον Δίωνα τον Χρυσόστομο, ο κύριος εκπρόσωπος της Δεύτερης Σοφιστικής. Χρονολογικά ήταν ο δεύτερος σοφιστής της οικογενείας των Φιλοστράτων και έτσι είναι γνωστός και ως Φιλόστρατος Β΄, αν και ο ίδιος αποκαλούσε τον εαυτό του Φιλόστρατος ο Αθηναίος.

 Γεννήθηκε στη Λήμνο, και έζησε στα τέλη του 2ου αι. και στο α΄ μισό του 3ο αι. μ.Χ., εν συνεχεία πήγε στην Αθήνα για να σπουδάσει και αργότερα εγκαταστάθηκε στη Ρώμη, την εποχή που βασίλευε ο Σεπτίμιος Σεβήρος, όπου απέκτησε την εύνοια της γυναίκας του αυτοκράτορα και μητέρας του Καρακάλλα Ιουλίας Δόμνας. Μετά το 217, οπότε βρήκαν τραγικό τέλος η Ιουλία Δόμνα και ο Καρακάλλας, γύρισε στην Αθήνα (κατά άλλη όμως εκδοχή πήγε στην Τύρο, όπου του δόθηκαν πολιτικά δικαιώματα) για να δραστηριοποιηθεί ως δάσκαλος της σοφιστικής. Πατέρας του ήταν ο σοφιστής και δραματικός ποιητής Φιλόστρατος ο Βέρος. Από τα σωζόμενα έργα του «φιλοστρατείου σώματος» αποδίδονται στον Φλάβιο Φιλόστρατο τα εξής: Βίοι Σοφιστών σε δύο βιβλία. Στο πρώτο βιβλίο αναφέρονται είκοσι έξι φιλόσοφοι-σοφιστές, με πρώτο τον Πρωταγόρα και τελευταίο τον Αισχίνη, ενώ στο δεύτερο τριάντα τρεις ρήτορες, από τους εισηγητές της νέας κατεύθυνσης ως τον ίδιο τον συγγραφέα.. Μάλιστα στο βιβλίο αυτό ο Φιλόστρατος έδωσε και το όνομα στην ανανεωτική αυτή κίνηση: Δεύτερη Σοφιστική. Ηρωικός. Διάλογος, που παρουσιάζει πολλές ομοιότητες στη σκοποθεσία και στον χαρακτήρα με τον Βίον Απολλωνίου του Τυανέως. Γυμναστικός. Ανήκει στην παραδοση των προτρεπτικων λόγων που δίνει αξιόπιστες πληροφορίες για τους αγώνες, τα είδη των αθλημάτων και τις μεθόδους προπονήσεως. Νέρων. Διάλογος που, καθώς θύμιζε πολύ τον Λουκιανό, αποδόθηκε λαθεμένα σ' αυτόν. Στο έργο ο φιλόσοφος Μουσιώνος καταγγελει την ύβριν του τυραννου. Επιστολές. Έχει σωθεί συλλογή από εβδομήντα τρεις επιστολές, γραμμένες σε περίτεχνο ύφος, από τις οποίες οι περισσότερες είναι ερωτικά παιχνίδια. Η 73η έχει ως αποδέκτη την Ιουλία Δόμνα και αποτελεί απολογία και υπεράσπιση της σοφιστικής. Βίος Απολλωνίου του Τυανέως. Τη φήμη του οφείλει κυρίως ο Φιλόστρατος στα οκτώ βιβλία που αποτελούσαν: Τα εις τον Τυανέα Απολλώνιον. Οι εθνικοί για να το χρησιμοποιήσουν ως αντίβαρο στη θεαματική εξάπλωση του χριστιανισμού αλλοίωσαν την εικόνα του ιστορικού αυτού προσώπου (Απολλωνίου του Τυανέως) προσθέτοντας διηγήσεις θαυμάτων του και παρουσιάζοντάς τον ως δεινό μάγο κατά τρόπο που προκάλεσε την αντίδραση του Λουκιανού με τον Αλέξανδρον ή Ψευδόμαντιν.Παλαιότερα του αποδιδόταν και η πρώτη σειρά του έργου Εικόνες. Η οποία πλέον αποδίδεται στον Φιλόστρατο τον πρεσβύτερο. Β΄Σοφιστική
Αγγέλα Κοκκόλα

Η Αγγέλα Κοκκόλα (13 Ιουλίου 1932 - 16 Δεκεμβρίου 2017) ήταν Ελληνίδα πολιτικός. Διετέλεσε ιδιαίτερη γραμματέας του Γεωργίου και του Ανδρέα Παπανδρέου, διευθύντρια του Ιδιαίτερου Γραφείου του πρωθυπουργού, και ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ.

 Γεννήθηκε στις 13 Ιουλίου 1932 στη Λάρισα, κόρη του υποστράτηγου Στ. Κοκκόλα. Αποφοίτησε από το Pierce College και τη Σχολή του ΕΟΤ και εργάστηκε στον ΟΗΕ, τη Βουλή των Ελλήνων και την Διεθνή Κοινωνική Υπηρεσία. Έγινε γραμματέας του Ανδρέα Παπανδρέου το 1964, μετά από μεσολάβηση της τότε οικονομικής συμβούλου του Ανδρέα Παπανδρέου Βιργινίας Τσουδερού (που μεταπολιτευτικά προσχώρησε στην κεντροδεξιά και έγινε υπουργός της Νέας Δημοκρατίας), την οποία η Κοκκόλα γνώριζε από το Διοικητικό Συμβούλιο του ελληνικού παραρτήματος της Διεθνούς Κοινωνικής Υπηρεσίας.Τον Ιούλιο του 1965 αποσπάστηκε στο γραφείο του Γεωργίου Παπανδρέου, όπου και παρέμεινε μέχρι το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967. Η πρώτη γνωριμία της με τον Γεώργιο Παπανδρέου, στις 8 Ιουλίου του 1965, έγινε «σε πάρα πολύ δύσκολες ώρες, και για εκείνον, αλλά και για την Ελλάδα» σύμφωνα με αφήγηση της ίδιας. Ο Ανδρέας Παπανδρέου την έστειλε στο σπίτι του πρωθυπουργού πατέρα του στο Καστρί για να δακτυλογραφήσει την απάντηση του Γεωργίου Παπανδρέου στην επιστολή του βασιλιά Κωνσταντίνου, για την υποτιθέμενη συνωμοσία του ΑΣΠΙΔΑ:Ταράχτηκα πάρα πολύ από το περιεχόμενο. Προσπάθησα να διανοηθώ τι θα του είχε γράψει ο βασιλιάς για να απαντάει έτσι ο Γεώργιος Παπανδρέου. [...] Κλιμακώθηκαν όπως ξέρουμε τα γεγονότα, έγραψα και την δεύτερη επιστολή, και την τρίτη, που ήταν η αποφασιστική. Το γράμμα του αυτό ήταν και η παραίτησή του.[...] Γιατί νομίζω αυτό που τον χαρακτήριζε, μαζί με πολλά άλλα που θα μπορούσα να πω, ήταν η μεγάλη αίσθηση της αξιοπρέπειας που είχε. Μου έχει μείνει πραγματικά και με έχει οδηγήσει και στην ζωή μου, κάτι που λέει στην τρίτη επιστολή, ότι «δεν θα μπορούσα να ήμουν εξευτελισμένος πρωθυπουργός».Από το 1981 μέχρι το 1989 η Αγγέλα Κοκκόλα διατέλεσε διευθύντρια του Ιδιαίτερου Γραφείου του πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου και προϊσταμένη της γραμματείας του. Στις ευρωεκλογές του 1994 τοποθετήθηκε σε εκλόγιμη θέση στο ευρωψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ και υπηρέτησε ως ευρωβουλευτής μέχρι το 1999.Απεβίωσε στις 16 Δεκεμβρίου του 2017. Η νεκρώσιμη ακολουθία εψάλη στο νεκροταφείο Παπάγου και ενταφιάστηκε στο Α' νεκροταφείο Αθηνών.
XHamster

Το xHamster είναι ιστοσελίδα παροχής βίντεο πορνογραφικού περιεχομένου, η οποία έχει τα κεντρικά γραφεία της στην Λεμεσό της Κύπρου. Τον Νοέμβριο του 2015 ήταν στην θέση 72 της κατάταξη του Alexa, κάτι που την τοποθετεί στις 100 πρώτες ιστοσελίδες του κόσμου από άποψη επισκεψιμότητας.

 Ο ερευνητής Conrad Longmore ισχυρίζεται ότι οι διαφημίσεις που παρουσιάζονται από την ιστοσελίδα, διαπιστώθηκε ότι περιείχαν κακόβουλο λογισμικό (malware), το οποίο εγκαθιστούσε επιβλαβή αρχεία στις συσκευές των χρηστών χωρίς την άδειά τους. Ο Longmore ισχυρίστηκε στο BBC ότι δύο δημοφιλείς ιστοσελίδες —το xHamster και το Pornhub— ήταν οι πιο μεγάλες απειλές.
Ένοχος Χωρίς Αποδείξεις

Ένοχος Χωρίς Αποδείξεις (Guilty by Suspicion) είναι μια αμερικανική δραματική ταινία του 1991 για τη Μαύρη Λίστα του Χόλυγουντ, τον Μακαρθισμό , καθώς και τις δραστηριότητες της Επιτροπής Αμερικανικών Δραστηριοτήτων. Σε σενάριο και σκηνοθεσία του Ίρβιν Γουίνκλερ, πρωταγωνιστούσαν ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο, η Ανέτ Μπένινγκ και ο Τζωρτζ Γουέντ. Η ταινία εισήχθη στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών το 1991.

 Ο Ντέηβιντ Μέριλ (Ντε Νίρο), σκηνοθέτης του Χόλυγουντ του 1950, επιστρέφει από το εξωτερικό για να διαπιστώσει ότι μια αυξανόμενη παλίρροια του Μακαρθισμού και του Κόκκινου Φόβου έχει οδηγήσει στο ότι δεν του επιτρέπεται να δουλεύει σε ταινίες. Θα του επιτραπεί να σκηνοθετήσει μόνο όταν εμπλέξει τους συναδέλφους του ως κομμουνιστές πράκτορες. Πιεζόμενος και από τον παραγωγό του Ντάρυλ Ζάνουκ, πρέπει να αποφασίσει εάν θα μετατραπεί σε καταδότη ή να τηρήσει τις Αρχές του με κόστος το έργο της ζωής του. Παρόλο που ο ίδιος δεν υπήρξε ποτέ κομμουνιστής, μπαίνει σε φοβερή περιπέτεια. Τον εγκαταλείπουν οι καλύτεροί του φίλοι, τα στούντιο του κλείνουν τις πόρτες, τον παρακολουθούν άντρες του FBI, βρίσκεται χωρίς δουλειά και τελικά χάνει το σπίτι του. Σε όλο αυτό το κλίμα εξευτελισμού ο Ντέηβιντ βρίσκει τη δύναμη να μη λυγίσει. Ρόμπερτ Ντε Νίρο ως David Merrill Ανέτ Μπένινγκ ως Ruth Merrill Τζωρτζ Γουέντ ως Bunny Baxter Patricia Wettig ως Dorothy Nolan Sam Wanamaker ως Felix Graff Luke Edwards ως Paulie Merrill Chris Cooper ως Larry Nolan Ben Piazza ως Darryl Zanuck Μάρτιν Σκορσέζε ως Joe Lesser Η ταινία άνοιξε με καλές κριτικές και κέρδισε επαίνους για την απόδοση του Ρόμπερτ Ντε Νίρο. Ο Ρότζερ Ίμπερτ έδωσε στην ταινία τριάμιση από τα τέσσερα αστέρια και έγραψε ότι η ταινία "διδάσκει ένα μάθημα που πάντα κινδυνεύουμε να ξεχνάμε: ότι η μεγαλύτερη υπηρεσία που μπορούμε να κάνουμε στη χώρα μας είναι να είμαστε πιστοί στη συνείδησή μας". Guilty by Suspicion στην IMDb Guilty by Suspicion στο Rotten Tomatoes Guilty by Suspicion στο Box Office Mojo
Γεωγραφικό κέντρο της Ασίας

Η θέση του γεωγραφικού κέντρου της Ασίας (ρωσικά: Центр Азии, τουβανικά: Азияның Төвү, κινέζικα: 亚洲地理中心) εξαρτάται από τον ορισμό των συνόρων της Ασίας, κυρίως αν απομακρυσμένα νησιά συμπεριληφθούν για να οριστούν τα ακραία σημεία της Ασίας, και σχετικά με τη μέθοδο υπολογισμού του τελικού αποτελέσματος. Επίσης, σχετικά με την προβολή που χρησιμοποιείται (ακτινική προβολή στο αεροπλάνο εναντίον προβολής στο γεωειδές), δεν υπάρχει αντικειμενικά σωστός τρόπος για να βρεθεί "το κέντρο της Ασίας". Έτσι, πολλά μέρη ισχυρίζονται ότι φιλοξενούν αυτό το υποθετικό κέντρο. Η πρώτη επίσημη δήλωση για το Κέντρο της Ασίας, έγινε στη δεκαετία του 1890 από Βρετανό ταξιδιώτη, και υπολογίζεται να είναι κοντά στο Αρχοντικό του Κτήματος του Σαφιάνοφ στο Σαλντάμ (σύγχρονη Τούβα στη Ρωσία) στο 52°29′00″N 96°05′09″E. Υπάρχει ένα μνημείο για τον εορτασμό αυτού του γεγονότος στο κήπο του κτήματος.

 Το Γεωγραφικο Κέντρο της Ασιατικής Ηπείρου (亚洲大陆地理中心) είναι το όνομα του ενός μνημείου που δείχνει το υποτιθέμενο γεωγραφικό κέντρο της Ασιατικής ηπείρου. Βρίσκεται περίπου 20 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Ουρούμτσι, στο Σιντσιάνγκ της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας. Η μέτρηση στο οποίο βασίζεται χρονολογείται από το 1992. Ήταν με βάση υπολογισμού το γεωγραφικό κέντρο των 49 Ασιατικών χωρών (συμπεριλαμβανομένων και των νησιωτικών κρατών της Κύπρου και της Ιαπωνίας, και μετρώντας την Παλαιστίνη και Σικκίμ ως ξεχωριστές χώρες), το γεωγραφικό κέντρο των χωρών αυτών τοποθετείται στο 43°40′52″Β 87°19′52″Α. Πριν από την ολοκλήρωση του μνημείου, η περιοχή χαρακτηριζόταν από ένα ξύλινο κοντάρι που έγραφε "Γεωγραφικό Κέντρο της Ασίας" (亚洲地理中心). Ένα χωριό έτυχε να βρίσκεται στο χώρο όπου μεταφέρθηκε το μνημείο που ήταν να κατασκευαστεί, και το νέο χωριό είναι τώρα γνωστό ως η "Καρδιά της Ασίας" (亚心). Ο χώρος έχει έναν πύργο με την ένδειξη "Κέντρο της Ασίας", το οποίο αντιπροσωπεύει τις 48 χώρες της Ασίας. Το μνημείο ολοκληρώθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1990. Ο Οβελίσκος "Κέντρο της Ασίας" (ρωσικά: Центр Азии, τουβανικά: Азияның Төвү) είναι το όνομα ενός μνημείου που δείχνει το υποτιθέμενο γεωγραφικό κέντρο της Ασιατικής ηπείρου. Αυτό το μνημείο βρίσκεται στο Κιζίλ, στη Δημοκρατία της Τιβά στη Ρωσική Ομοσπονδία. Βρίσκεται στο περιοχή Τος-Μπουλάκ νότια της πόλης, σε απόσταση περίπου 700 χλμ. βόρεια-βορειοανατολικά του μνημείο του Ουρούμτσι στις γεωγραφικές συντεταγμένες 51°43′29″N 94°26′37″E. Το μνημείο ολοκληρώθηκε το 1968.
Φρανκ Λόιντ

Ο Φρανκ Λόιντ (Frank William George Lloyd, 2 Φεβρουαρίου 1886 - 10 Αυγούστου 1960) ήταν Βρετανός σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός ταινιών βραβευμένος με δυο Όσκαρ Σκηνοθεσίας για τις ταινίες Η μη Εστεμμένη Βασίλισσα (The Divine Lady, 1929) και Καβαλκάντ (Cavalcade, 1933). Ο Λόιντ ήταν ένας από τους ιδρυτές της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών και πρόεδρός της από το 1934 εώς και το 1935.Ο Φρανκ Λόιντ ήταν ο πρώτος Σκωτσέζος σκηνοθέτης που τιμήθηκε με Όσκαρ Σκηνοθεσίας, είναι επίσης ο μοναδικός που κατάφερε να λάβει τρεις υποψηφιότητες για το βραβείο την ίδια χρονιά. Οι ταινίες για τις οποίες βρέθηκε υποψήφιος ήταν η βωβή Η μη Εστεμμένη Βασίλισσα (The Divine Lady, 1929), η μερικώς ομιλούσα Ο Μοιραίος Χείμαρρος (Weary River, 1929) και η ομιλούσα Drag, κερδίζοντας στο τέλος για το Η μη Εστεμμένη Βασίλισσα. Βραβεύτηκε άλλη μια φορά με Όσκαρ Σκηνοθεσίας για την ταινία Καβαλκάντ κι έλαβε άλλη μια υποψηφιότητα για την επική περιπέτεια του 1935 Ναυτική Ανταρσία (Mutiny on the Bounty) που είναι ίσως η πιο αξιομνημόνευτη ταινία του. Το 1957 βραβεύτηκε με το βραβείο Τζορτζ Ίστμαν για την προσφορά του στο χώρο του κινηματογράφου.

 The Black Box (1915) The Tongues of Men (1916) The Code of Marcia Gray (1916) The Intrigue (1916) The Loves of Letty (1919) Madame X (1920) Oliver Twist (1922) Black Oxen (1923) The Sea Hawk (1924) Ο Κουρσάρος με τη Μάσκα (The Eagle of the Sea, 1926) Children of Divorce (1927) Η μη Εστεμμένη Βασίλισσα (The Divine Lady, 1929) Ο Μοιραίος Χείμαρρος (Weary River, 1929) Drag (1929) The Lash (1930) Καβαλκάντι / Καβαλκάντ (Cavalcade, 1933) Το Μυθιστόρημα μιας Εταίρας (Hoop-La, 1933) Ναυτική Ανταρσία (Mutiny on the Bounty, 1935) Υπό δυο Σημαίας (Under Two Flags, 1936) Το Ξεκίνημα ενός Λαού (Wells Fargo, 1937) Η Μάγισσα του Σέιλεμ (Maid of Salem, 1937) Αν Ήμουν Βασιλιάς (If I Were King, 1938) Κυρίαρχοι των Θαλασσών (Rulers of the Sea, 1939) Έρωτας στη Σκιά του Πολέμου (The Howards of Virginia, 1940) Πριν Σβήσει το Παρελθόν (Forever and a Day, 1943) Αίμα στον Ήλιο (Blood on the Sun, 1945) Η Τελευταία Διαταγή (The Last Command, 1955) Φρανκ Λόιντ Αρχειοθετήθηκε 2017-07-30 στο Wayback Machine., σελίδα στον ιστότοπο Cine.gr (Ελληνικά). Φρανκ Λόιντ, σελίδα στον ιστότοπο της Internet Movie Database (Αγγλικά).
Αρά Χαρουτιουνιάν

Ο Αρά Α. Χαρουτιουνιάν ή Αρουτιουνιάν (αρμενικά: Արա Հարությունյան, ρωσικά: Ара Арменович Арутюнян, 1928 - 1999) ήταν διακεκριμένος Αρμένιος γλύπτης και πανεπιστημιακός που άκμασε κατά τη σοβιετική περίοδο της Αρμενίας.

 Γεννήθηκε στις 28 Μαρτίου του 1928 στο Γερεβάν της Αρμενίας (τότε αποτελούσε κομμάτι της Σοβιετικής Ένωσης) και προερχόταν από μουσική οικογένεια. Ασχολήθηκε από τα παιδικά του χρόνια με τις τέχνες και μετά την ολοκλήρωση των εγκύκλιων σπουδών του εισήχθη στο τμήμα ζωγραφικής της Σχολής Καλών Τεχνών, μεταπηδώντας αργότερα στη γλυπτική. Αποφοιτώντας από τη σχολή εγκαινίασε μια επιτυχημένη καριέρα, αποκτώντας ευρεία αναγνώριση, ενώ εξέθεσε τις δημιουργίες του τόσο στην ΕΣΣΔ και την Αρμενία, όσο και στο εξωτερικό (Κίνα, Βουλγαρία, Ιταλία κλπ). Μεταξύ των έργων του περιλαμβάνονται εμβληματικά κτίρια και μνημεία όπως τα γλυπτά του μνημείου του Σαρνταραπάτ, το Μνημείο της Νίκης κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η κεντρική είσοδος της Κρατικής Ακαδημίας Θεάτρου, το μνημείο του Σαγιάτ-Νοβά, καθώς και προτομές προσωπικοτήτων όπως ο εμβληματικός μουσικός Κομιτάς, ο λογοτέχνης Χοβχανές Τουμανιάν, ο ηθοποιός Μχερ Μκρτσιάν κ.ά.. Απεβίωσε στο Γερεβάν, την 28η Φεβρουαρίου του 1999. Pʻilipʻosyan, Hasmik. Margaryan, A. H. (2004). Armenian sculpture. Hayastani azgayin patkerasrah. Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια. 11ος. Αθήνα: Εκδοτική Εταιρεία Ακάδημος. 1979.
Μεξικανική Αθλητική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης

Η Μεξικανική Αθλητική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης (ισπανικά: Asociación Deportiva Mexicana de Básquetbol, ADEMEBA) είναι το όργανο διοίκησης της καλαθοσφαίρισης στο Μεξικό. Εδρεύει στην Πόλη του Μεξικού και είναι μέλος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (FIBA). Διοργανώνει εθνικά ερασιτεχνικά πρωταθλήματα ανδρών, γυναικών και νέων, εποπτεύει το επαγγελματικό πρωτάθλημα ανδρών, ενώ είναι υπεύθυνη και για τη διεξαγωγή του κυπέλλου της χώρας. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων του Μεξικού.

 Η Μεξικανική Αθλητική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης (Asociación Deportiva Mexicana de Básquetbol A.C.) ιδρύθηκε το 2008. Αναγνωρίστηκε από τη FIBA ως εθνική ομοσπονδία καλαθοσφαίρισης για το Μεξικό, παίρνοντας τη θέση που κατείχε μέχρι πρότεινoς η Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης Μεξικού (FMB).Το Νοέμβριο του 2015, η FIBA απέβαλε το Μεξικό από τις διεθνείς διοργανώσεις, διότι η Εθνική Επιτροπή Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού (CONADE) δεν αναγνώριζε καμία ομοσπονδία καλαθοσφαίρισης στη χώρα. Τελικά, με κίνδυνο η εθνικη ομάδα των ανδρών να μείνει εκτός του Προολυμπιακού Τουρνουά του 2016, η CONADE αναγνώρισε την ADEMEBA ως εθνική ομοσπονδία καλαθοσφαίρισης και η FIBA δέχτηκε και πάλι στις διοργανώσεις της το Μεξικό. Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης Μεξικού Επίσημος ιστότοπος
Πανεπιστήμιο της Λιέιδα

Το Πανεπιστήμιο της Λιέιδα (Universitat de Lleida, UdL) είναι δημόσιο πανεπιστήμιο που βρίσκεται στη Λιέιδα. Είναι το αρχαιότερο πανεπιστήμιο της Καταλονίας και του τέως Στέμματος της Αραγώνας και ένα από τα αρχαιότερα της Ευρώπης καθώς ιδρύθηκε το 1300 από τον Ιάκωβο Β΄. Σήμερα διαθέτει τέσσερις πανεπιστημιουπόλεις και είναι ιδιαίτερα γνωστό για την εξειδίκευσή του στις αγροτικές και δασικές επιστήμες. Το ακαδημαϊκό έτος 2015/16 φοίτησαν στο πανεπιστήμιο 11.010 άτομα.

 Το Πανεπιστήμιο της Λιέιδα ιδρύθηκε την 1η Σεπτεμβρίου 1300 μετά από διάταγμα του Ιάκωβου Β΄ που είχε ακολουθήσει την παπική βούλα του Βονιφάτιου Η΄ που όριζε την ίδρυση πανεπιστημίου (στα λατινικά Studium generale) στα εδάφη του Στέμματος της Αραγώνας. Η ίδρυση του πανεπιστημίου οδήγησε στη δημιουργία μια ξεχωριστής συνοικίας για τους φοιτητές του που προέρχονταν από το σύνολο των εδαφών του στέμματος στην Ιβηρική χερσόνησο και τη Μεσόγειο. Η παρακμή του πανεπιστημίου επήλθε σταδιακά κατά τη διάρκεια του 17ου αιώνα λόγω των πολέμων μεταξύ της γαλλικής και ισπανικής μοναρχίας και της Εξέγερσης των Θεριστών το 1640. Η ήττα των υποστηρικτών του αρχιδούκα Καρόλου κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Ισπανικής Διαδοχής και η καταπίεση των καταλανικών νόμων και θεσμών από τον Φίλιππο Ε΄ επέφερε τη συγχώνευση όλων των καταλανικών πανεπιστημίων σε αυτό της Σερβέρα. Το κλείσιμο του πανεπιστημίου της Λιέιδα επήλθε επίσημα το 1717 μετά από 417 χρόνια λειτουργίας. Επανιδρύθηκε ε το 1991 από την Κυβέρνηση της Καταλονίας.
Σίλβια Καρτράιτ

Η Βαρώνη Σίλβια Ρόουζ Καρτράιτ (Silvia Rose Cartwright) (το γένος Πούλτερ (Poylter)) (γεν. 7 Νοεμβρίου 1943) ήταν Γενική Κυβερνήτης της Νέα Ζηλανδίας μεταξύ των ετών 2001 - 2006, η δεύτερη γυναίκα που κατέλαβε αυτή τη θέση. Κατά τη διάρκεια της θητείας της ,και ως αντιπρόσωπος της Βασίλισσας, κατοικούσε στον Κυβερνητικό Οίκο στην πρωτεύουσα Ουέλλινγκτον. Έχει αποφοιτήσει από το Πανεπιστήμιο του Οτάγκο, όπου απέκτησε Πτυχίο Νομικής το 1967.

 Το 1989 έγινε η πρώτη γυναίκα Αρχηγός Δικαστής Περιφερειακού Δικαστηρίου και το 1993 ήταν η πρώτη γυναίκα που ορίστηκε στο Ανώτατο Δικαστήριο. Πριν από τον διορισμό της ως Γενική Κυβερνήτης, ήταν ίσως περισσότερο γνωστή στο κοινό για την προεδρία της σε μια έρευνα του 1988 για θέματα που σχετίζονταν με τον αυχενικό καρκίνο και τη θεραπεία του στο Εθνικό Νοσοκομείο Γυναικών του Ώκλαντ, γνωστή ως Έρευνα Καρτράιτ. Η Βαρώνη Σίλβια έγινε Γενική Κυβερνήτης τον Απρίλιο του 2001. Τερμάτισε τη θητεία της στις 4 Αυγούστου 2006. Τη διαδέχθηκε η Λαίδη Σιάν Ελάιας. Είναι παντρεμένη με τον Πίτερ Καρτράιτ. Διαδυκτιακός τόπος της Σίλβια Καρτράιτ στην ιστοσελίδα του Γενικού Κυβερνήτη της Νέας Ζηλανδίας
Ντονγκ

Το ντονγκ (đồng , κωδικός VND) είναι το νόμισμα του Βιετνάμ από τις 3 Μαΐου 1978. Τυπώνεται από την Κρατική Τράπεζα του Βιετνάμ και έχει σύμβολο ₫. Υποδιαιρείται σε 10 χάο (hào). Ωστόσο, το χάο έχει σήμερα πολύ μικρή αξία και έχει σταματήσει η παραγωγή του. Ένα χάο ισοδυναμεί με 10 σου (xu).

 Στα βιετναμέζικα đồng σημαίνει στην κυριολεξία χαλκός. Αυτό υπενθυμίζει ότι στην αρχή της περιόδου της γαλλικής αποικιοκρατίας, στη χώρα κόβονταν νομίσματα από χαλκό. Την εποχή που το Βιετνάμ έγινε τμήμα της Γαλλικής Ινδοκίνας, η σταθερή νομισματική μονάδα ήταν η πιάστρα (γρόσι) της Γαλλικής Ινδοκίνας (piastre). Το 1946, η κυβέρνηση του Βορείου Βιετνάμ εισήγαγε το δικό της νόμισμα, το ντονγκ, σε αντικατάσταση της πιάστρας της Γαλλικής Ινδοκίνας, με την οποία είχε ίση αξία. Ακολούθησαν δύο αναπροσαρμογές στην αξία του νομίσματος, το 1951 και 1958. Η πρώτη ήταν σε αναλογία 100:1 και η δεύτερη σε αναλογία 1000:1. Το 1953 στο Νότιο Βιετνάμ εισήχθησαν χαρτονομίσματα με διπλή ονομαστική αξία, σε πιάστρες και ντονγκ. Στις 22 Σεπτεμβρίου 1975, έπειτα από την πτώση της Σαϊγκόν, νόμισμα του Νοτίου Βιετνάμ έγινε το "ντονγκ της ελευθερίας" με αξία ίση με 500 παλαιά ντονγκ του Νοτίου Βιετνάμ. Έπειτα από την επανένωση του κράτους, συντελέστηκε επίσης ενοποίηση του νομίσματος, στις 3 Μαΐου του 1978. Η ισοτιμία ήταν 1 νέο ντονγκ = 1 ντονγκ του Βορείου Βιετνάμ = 0,8 ντονγκ της απελευθέρωσης (Ν. Βιετνάμ). Το 1985 το ντονγκ υποτιμήθηκε και ένα νέο ντονγκ ισούτο με 10 παλαιά ντονγκ. Η υποτίμηση αυτή ήταν και η απαρχή ενός χρόνιου πληθωρισμού στη χώρα. Το 1978 εισήχθησαν κέρματα από αλουμίνιο σε ονομαστικές αξίες των 1, 2 και 5 χάο και του 1 ντονγκ. Εξαιτίας του χρόνιου πληθωρισμού, δεν κυκλοφορούσαν κέρματα για μεγάλο χρονικό διάστημα. Η Κρατική Τράπεζα του Βιετνάμ συνέχισε να εκδίδει νομίσματα το 2003. Τα νέα κέρματα κόπηκαν σε νομισματοκοπείο της Φιλανδίας, σε ονομαστικές αξίες των 200, 500, 1000, 2.000 και 5.000 ντονγκ. Το 1978 εισήχθησαν τραπεζογραμμάτια από την Κεντρική Τράπεζα (Ngân hàng Nhà nước Việt Nam) σε ονομαστικές αξίες των 5 χάο, καθώς επίσης και των 1, 5, 10, 20 και των 50 ντονγκ. Το 1980 κυκλοφόρησαν χαρτονομίσματα των 2 ντονγκ και την επόμενη χρονιά κυκλοφόρησαν τραπεζογραμμάτια των 30 και 100 ντονγκ. Το 1985 εισήχθησαν χαρτονομίσματα των 5 χάο και των 1, 2, 5, 10, 20, 30, 50, 100 και 500 ντονγκ. Ακολούθησαν αυτά των 200, 1000, 2.000 και 5.000 ντονγκ το 1987, 10.000 και 50.000 ντονγκ το 1990, 20.000 ντονγκ το 1991, 100.000 ντονγκ το 1994, 500.000 ντονγκ το 2003 και 200.000 ντονγκ το 2006. Έχουν εκδοθεί ως σήμερα 5 σειρές χαρτονομισμάτων. Στις 7 Ιουνίου 2007 με διαταγή της κυβέρνησης σταμάτησαν να εκδίδονται χαρτονομίσματα των 50.000 και 100.000 ντονγκ από βαμβάκι.Έπειτα από την υποτίμηση του Δολαρίου της Ζιμπάμπουε, στις 1 Αυγούστου 2006, το ντονγκ έγινε το νόμισμα με τη μικρότερη αξία στον κόσμο. Από το 2007 είναι το δεύτερο μικρότερο σε αξία νόμισμα στον κόσμο. Ντονγκ ανά Ευρώ Ντονγκ ανά Δολλάριο Αμερικής Ντονγκ ανά Λίρα Αγγλίας Ντονγκ ανά Ιαπωνικό Γιεν
Ε.Μ.Α.Σ. Ηρακλής Σκοπής

Ο Εξωραϊστικός Μορφωτικός και Αθλητικός Σύλλογος Σκοπής «ο Ηρακλής» ήταν ένας αθλητικός σύλλογος που ιδρύθηκε στη Σκοπή Αρκαδίας. Σε αντίθεση με τους περισσότερους ομώνυμους αθλητικούς συλλόγους, όπως ο Ηρακλής Θεσσαλονίκης, τα χρώματα της ομάδας είναι το κόκκινο και το λευκό.

 Ο ΕΜΑΣ Ηρακλής Σκοπής ιδρύθηκε στις 6 Μαρτίου του 1930 με Αριθμό Απόφασης του Πρωτοδικείου Τρίπολης 244/1930. Από την ίδρυσή του, ο σύλλογος αγωνίστηκε σε πολλά αθλήματα, με έμφαση στο ποδόσφαιρο, με αθλητές κυρίως από το χωριό της Σκοπής αλλά και γειτονικά χωριά. Ωστόσο, μετά από 42 χρόνια λειτουργίας, ο σύλλογος αναγκάστηκε να διαλυθεί το 1972 με απόφαση του Πρωτοδικείου Τρίπολης αριθμός 18/1972.Παρόλη τη διάλυσή του, οι παλιοί κάτοικοι της Σκοπής διατήρησαν ζωντανές τις αναμνήσεις και συνέχισαν να τιμούν το παρελθόν του συλλόγου. Το τραβηγμένο αυτό διάλειμμα έλαβε τέλος το 2010, όταν ο νέος Διοικητικός Σύλλογος του Εξωραϊστικού και Μορφωτικού Συλλόγου Σκοπής, εκλεγμένος τον Φεβρουάριο του 2010, θέτει ως πρώτο στόχο την αναβίωση της ομάδας του Ηρακλή. Ο σύλλογος ξεκινά όλες τις απαραίτητες νομικές διαδικασίες για την επανίδρυση της ομάδας, και το καταστατικό τροποποιείται για να ενσωματώσει τη λειτουργία ποδοσφαιρικής ομάδας με το όνομα «Ηρακλής Σκοπής». Το όνειρο γίνεται πραγματικότητα, και ο Ηρακλής Σκοπής κερδίζει τον αριθμό μητρώου 6.114 από την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία. Στην επανεμφάνηση του στα γήπεδα της Αρκαδίας καταφέρνει να τερματίσει πρώτος στην Γ' Κατηγορία της ΕΠΣ Αρκαδίας τη σεζόν 2010-11 με έξι νίκες, μία ήττα και μία ισοπαλία, και να προαχθεί στην Β' Κατηγορία. Τη σεζόν 2011-12 έρχεται τρίτος στην Β' Κατηγορία διεκδικόντας μέχρι την τελευταία αγωνιστική τον τίτλο.Στις 29 Ιουνίου του 2012 ο Ηρακλής Σκοπής διαλύεται για δεύτερη φορά στην ιστορία του. Πρωταθλητής Γ' Κατηγορίας της ΕΠΣ Αρκαδίας: 2010-11 Κατάλογος ποδοσφαιρικών σωματείων Ε.Π.Σ. Αρκαδίας Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Αρκαδίας Η σελίδα της ΕΠΣ Αρκαδίας
Καλλιόπη Βέττα

Η Καλλιόπη Βέττα γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Λιβαδερό Κοζάνης. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας στο Τμήμα Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού και Μονωδία στο Ωδείο Αθηνών, ενώ ομιλεί Αγγλικά και Ρώσικα.

 Εργάστηκε ως καθηγήτρια Φυσικής Αγωγής στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση και ως προπονήτρια βόλεϊ σε παιδικές ομάδες. Είναι ερμηνεύτρια, με μεγάλη προσωπική δισκογραφία και συμμετοχές σε πολλές διεθνείς παραγωγές και δισκογραφικές συλλογές. Έχει συνεργαστεί με σπουδαίους δημιουργούς, όπως οι: Μίκης Θεοδωράκης, Lorenna McKennitt, Nicola Piovanni, Γιάννης Κ. Ιωάννου, Γ. Μαρκόπουλος, Χρ. Λεοντής, Π. Θαλασσινός, Μ. Πασχαλίδης, Γ. Σπανός , Μ. Πλέσσας, Μ. Ελευθερίου, Μ. Γρηγορίου κ.ά. Έχει επίσης συνεργαστεί με σπουδαίους Έλληνες και ξένους ερμηνευτές, συμμετέχοντας σε πολλές μουσικο-θεατρικές παραστάσεις και συναυλίες εντός και εκτός Ελλάδας, ενώ έχει πραγματοποιήσει προσωπικές συναυλίες στις όπερες του Χαρκόβου της Ουκρανίας, του Καΐρου, της Αστανά του Καζακστάν, στο Βερολίνο, στη Σμύρνη, στην Κύπρο, στην Βασιλεία της Ελβετίας κ.λπ., καθώς και με την Λαϊκή Ορχήστρα Μίκης Θεοδωράκης στο Ηρώδειο, στον Λυκαβηττό, σε πόλεις της Αυστραλίας, στην Κύπρο, στην Κωνσταντινούπολη και αλλού. Το 2014 εξελέγη Περιφερειακή Σύμβουλος στην Περιφέρεια Αττικής με την παράταξη «Δύναμη Ζωής» και διετέλεσε μέλος της Γ.Σ. της Ένωσης Περιφερειών Ελλάδας και της Επιτροπής Πολιτισμού και Αθλητισμού της Περιφέρειας Αττικής έως το 2019. Στις τελευταίες εκλογές (Ιούλιος 2019) εξελέγη Βουλευτής της Π.Ε. Κοζάνης με τον ΣΥΡΙΖΑ.Είναι μέλος της Διαρκούς Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής, καθώς και της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Προστασίας Περιβάλλοντος. Είναι αντιπρόεδρος στην κοινοβουλευτική ομάδα φιλίας Ελλάδας – Εσθονίας και συμμετέχει επίσης στις κοινοβουλευτικές ομάδες φιλίας Ελλάδας-Ρωσίας, Ελλάδας-ΗΠΑ και Ελλάδας-Κίνας. Διετέλεσε για τρεις χρονιές Πρέσβειρα του #Be Active (Πανευρωπαϊκό Πρόγραμμα για τον Μαζικό Αθλητισμό της Ευρωπαϊκής Επιτροπής) και είναι μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Παραολυμπιακής Ελληνικής Επιτροπής - υπεύθυνη Δημοσίων Σχέσεων.
Ευανθία Γαλάνη

Η Ευανθία Γαλάνη είναι Ελληνοαμερικανίδα καθηγήτρια ογκολογίας, γονιδιακής θεραπείας και μοριακής ιατρικής στη διεθνώς αναγνωρισμένη κλινική Mayo Clinic, που εδρεύει στη Μινεσότα των ΗΠΑ, έχει ασχοληθεί εκτεταμένα με νέες τεχνικές γονιδιακής καταπολέμησης του καρκίνου και το ερευνητικό έργο της έχει σημαντική διεθνή αναγνώριση.

 Γεννήθηκε στην Καρδίτσα το 1965. Εκπλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές της στο 1ο Γενικό Λύκειο της Καρδίτσας, από όπου αποφοίτησε με άριστα. Σπούδασε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και αποφοίτησε το 1990 με τον υψηλότερο βαθμό πτυχίου. Στη συνέχεια μετά από σπουδές στην παθολογία χρίστηκε διδάκτωρ της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών (1993) και εκπόνησε την ειδικότητα της παθολογίας καθώς και της αιματολογίας-ογκολογίας στην κλινική Mayo Clinic στις ΗΠΑ. Το 1998 εκλέχθηκε διευθύντρια του τμήματος Ογκολογίας στην εν λόγω κλινική και το 2008 εκλέχθηκε τακτική καθηγήτρια Ογκολογίας και τιμητικά κατέλαβε την ερευνητική έδρα Sandra J. Schultze. Το 2009 εκλέχθηκε ως επικεφαλής του προγράμματος γονιδιακής θεραπείας και ιοθεραπείας του καρκίνου των ΗΠΑ. Πρόσθετα το 2015 ορίστηκε ως πρόεδρος της ερευνητικής ομάδας του Εθνικού Αντικαρκινικού Ινστιτούτου των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής για την έρευνα της καρκινικής νόσου του γλοιοβλαστώματος. Το 2019 εκλέχθηκε Πρύτανης της Mayo Clinic και το 2020 τιμήθηκε με τον τίτλο της διακεκριμένης ερευνήτριας της Mayo Clinic. Το 2013 υπήρξε η πρώτη γιατρός που ενεργοποίησε την πρώτη κλινική μελέτη -παγκοσμίως- για τη χρήση βλαστοκυττάρων για τη μεταφορά ογκολυτικών ιών στη θεραπεία του καρκίνου του παχέος εντέρου και άλλων καρκίνων. Τον Φεβρουάριο 2023 τιμήθηκε με τον τίτλο της επίτιμης διδάκτωρος της Ιατρικής Σχολής του ΕΚΠΑ, για το διακεκριμένο ερευνητικό έργο και τις δράσεις κατά του καρκίνου.
Μαυσωλείο του Θεοδώριχου

Το Μαυσωλείο του Θεοδώριχου (ιταλ. Mausoleo di Teodorico) είναι ένα αρχαίο μνημείο λίγο έξω από τη Ραβέννα της Ιταλίας. Κτίστηκε το 520 από τον Θεοδώριχο Α΄ τον Μεγάλο, ηγεμόνα των Οστρογότθων, ως τον μελλοντικό του τάφο.

 Η σημερινή δομή του μαυσωλείου αποτελείται από δύο δεκάγωνα, το ένα επάνω στο άλλο και και τα δύο από πέτρα της Ίστριας. Το επίπεδο της βάσης είναι πιο χαμηλό από το γύρω από αυτό επίπεδο του εδάφους. Η οροφή του επάνω ορόφου είναι μία μονοκόμματη πέτρα της Ίστριας 230 τόνων, με διάμετρο 10 μ. Ένα άνοιγμα οδηγεί στο ισόγειο δωμάτιο, που ήταν μάλλον ένα παρεκκλήσιο για λειτουργίες· μία εξωτερική σκάλα οδηγεί στον επάνω όροφο. Στο κέντρο του επάνω ορόφου βρίσκεται ένας αρχαίος ρωμαϊκός, από πορφυρίτη, λουτήρας (πιθανότατα από ένα συγκρότημα λουτρών), στον οποίο τάφηκε ο Θεοδώριχος. Τα λείψανά του αφαιρέθηκαν κατά τη βυζαντινή κυριαρχία, όταν το μαυσωλείο μετατράπηκε σε χώρο προσευχής. Η ιλύς από ένα κοντινό ρέμα, που είχε καταχώσει το κάτω μέρος του μαυσωλείου, τον 19ο αι. αποστραγγίστηκε και ανασκάφηκε. Έχει καταχωρηθεί με επτά άλλα κτίρια «Πρώιμων Χριστιανικών Μνημείων και Μωσαϊκών της Ραβέννας» ως ένα από τα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το 1996. Σύμφωνα με την αξιολόγηση του ICOMOS, «η σημασία του μαυσωλείου έγκειται στο γοτθικό στιλ και τη διακόσμησή του, που δεν οφείλει τίποτα στη βυζαντινή τέχνη, αν και χρησιμοποιεί τη ρωμαϊκή τεχνική κατασκευής πέτρας opus quadratum, η οποία είχε εγκαταλειφθεί τέσσερις αιώνες πριν" και στο γεγονός ότι "είναι το μόνο σωζόμενο παράδειγμα τάφου βασιλιά αυτής της περιόδου". Ραβέννα των Οστρογότθων Ανάκτορο του Θεοδώριχου, που δεν σώζεται, επίσης στη Ραβέννα Ρουνικός λίθος της Sparlösa Χάους Πότσνταμ Ιστορία των μεσαιωνικών αραβικών και δυτικών ευρωπαϊκών τρούλων Weitzmann, Kurt, ed., Age of spirituality: ύστερη αντίκα και παλαιοχριστιανική τέχνη, τρίτος έως έβδομος αιώνας, αρ. 109, 1979, Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης, Νέα Υόρκη,(ISBN 9780870991790) ; πλήρες κείμενο διαθέσιμο στο Διαδίκτυο από το The Metropolitan Museum of Art Library Ravenna Turismo Χρονοδιάγραμμα και πληροφορίες για την επίσκεψη στο μαυσωλείο και άλλα μνημεία της Ραβέννας, στα Ιταλικά, Αγγλικά και Γερμανικά. Το αρχικό κείμενο εγκρίθηκε από. Δεν έχει βρεθεί ειδοποίηση περί πνευματικών δικαιωμάτων στον ιστότοπο μέχρι στιγμής. Καταργήστε το κείμενο και τη φωτογραφία εάν βρείτε. Περιστρεφόμενη εικόνα του επάνω ορόφου. Αρχειοθετήθηκε 2020-02-18 στο Wayback Machine. Η μπανιέρα σκούρου χρώματος εμφανίζεται στην κάτω γωνία. Κατεβάστε ένα δωρεάν χάρτινο μοντέλο του Μαυσωλείου Theoderic (www.papermodel.cz)
Ιωάννης της Βουργουνδίας (Επίσκοπος του Καμπραί)

Ο Ιωάννης της Βουργουνδίας (1404 - 27 Απριλίου 1479), ήταν νόθος υιός του Ιωάννη του Ατρόμητου, μέσω της ερωμένης του, Ανιές ντε Κρόι, κόρης του Ζαν Α΄ ντε Κρόι, ο οποίος ορίστηκε Αρχιεπίσκοπος της Τριρ, υπηρέτησε ως Επίσκοπος του Καμπραί την περίοδο μεταξύ 1439-1479, καθώς και ως Εφημέριος του Καθεδρικού Ναού του Αγίου Δονατιανού και του Καθεδρικού Ναού του Αγίου Πέτρου στη Λιλ. Ήταν δισέγγονος του Βασιλέα Ιωάννη Β΄ της Γαλλίας.

 Ιστορικοί σημειώνουν πως ο Επίσκοπος Ιωάννης ήταν μέρος της χειραγώγησης της εκκλησίας από τους Δούκες της Βουργουνδίας η οποία έλαβε χώρα στην διάρκεια της συγκεκριμένος περιόδου, με τον πατέρα του να κατηγορείται για νεποτισμό και ευνοιοκρατία προς όφελος των συγγενών και υποστηρικτών του, ορίζοντάς τους στην ηγεσία επισκοπών, αββαείων, καθώς και καπίτουλων προκειμένου να αποκτήσει μεγαλύτερο έλεγχο και επιρροή επί της εκκλησίας. Ο πατέρας του όρισε τον ίδιο τον καγκελάριό του ως Επίσκοπο του Τουρναί, τον Ιωάννη ως Επίσκοπο του Καμπραί, ενώ ο αδερφός του Ιωάννη, Φίλιππος, όρισε τον υιό του, Δαυίδ, ως Επίσκοπο της Ουτρέχτης. Ο Φίλιππος όρισε, επίσης, τους εκκλησιαστικούς αξιωματούχους στο Τουρναί, το Αρράς, την Κολωνία, την Μπεζανσόν, το Ωτάν, το Μακόν και την Οσέρ. Το 1446, ο Πάπας Ευγένιος Δ΄ ευρέθηκε μπλεγμένος σε εσωτερική εκκλησιαστική σύγκρουση αναφορικά με την εγκυρότητα της παποσύνης του με τον Φήλιξ Ε΄. Αναγνωρισμένος από τους Βασιλείς της Καστίλης, της Γαλλίας και της Αγγλίας, ο Ευγένιος προχώρησε σε κινήσεις που ως στόχο είχαν την ισχυροποίηση των υποστηρικτών του εντός της εκκλησίας, μέσω του αφορισμού και της καθαίρεσης υποστηρικτών του Φήλικα, συμπεριλαμβανομένων των Αρχιεπισκόπων της Τριρ και της Κολωνίας. Ο Ευγένιος όρισε τον Ιωάννη προκειμένου να αναπληρώσει την χηρεύουσα Αρχιεπισκοπή της Τριρ, ωστόσο, ο συγκεκριμένος ορισμός τέθηκε υπό αμφισβήτηση. Ο Ιωάννης απέκτησε αριθμό νόθων τεκνών, ενώ αναφέρεται πως χοροστάτησε λειτουργίας, κάποτε, στο Καμπραί, παρουσία των συνολικά 36 νόθων υιών ή εγγονών του.
Παρεκκλήσιο της Μητέρας του Λυτρωτή

Το Παρεκκλήσιο της Μητέρας του Λυτρωτή, ιταλ./λατιν. Capella Redemptoris Mater, προηγουμένως γνωστό ως Παρεκκλήσιο της Ματθίλδης, είναι ένα ρωμαιο-καθολικό παρεκκλήσιο στον 2ο όροφο του Αποστολικού Παλατιού στο Βατικανό. Τοποθετημένο μόλις έξω από τη θύρα των παπικών διαμερισμάτων, το παρεκκλήσιο είναι αξιοσημείωτο για τα ποικίλα ψηφιδωτά του, όμοια με τα έργα της πρώιμης Βυζαντινής περιόδου και χρησιμοποιείται αποκλειστικά από τον πάπα. Το κόστος της ανακαίνισής του ήταν δώρο το 1996 από τον Σύλλογο των Καρδιναλίων στην επέτειο των 50 ετών από την χειροτονία σε ιερέα του πάπα Ιωάννη-Παύλου Β΄ (1987-2005). Ο τωρινός Αποστολικός Ιεροκήρυκας, Καπουτσίνος αδελφός, πατήρ Ρανιέρο Κανταλαμέσα συνήθως προεδρεύει των ομιλιών στο παρεκκλήσιο, που χρησιμοποιούσε περιστασιακά ο πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ΄ (2005-2013).

 Το παρεκκλήσιο αρχικά ονομαζόταν της Ματθίλδης, αλλά μετονομάστηκε κατ' αίτηση του πάπα Ιωάννη Παύλου Β΄ το 1987. Την εποχή εκείνη συνέπεσε οι παραδόσεις των Ανατολικών Καθολικών Εκκλησιών να γίνουν πιο έντονες μέσα στην Εκκλησία, όπως περιγράφεται στο βιβλίο Λειτουργία των ανατολικών χριστιανών στη Ρώμη το έτος της Μαρίας 1987-88. Οι ανακαίνιση άρχισε στα τέλη του 1996 και αφιερώθηκε από τον Ιωάννη-Παύλο Β΄ στις 4 Νοεμβρίου 1999. Ο πάπας θεώρησε το παρεκκλήσιο ως ένα οικουμενικό σύμβολο για τις διάφορες ανατολικές και Δυτικές εκκλησίες, που ενώνονται (unite) στην παπωσύνη. Σημείωσε ότι το παρεκκλήσιο έχει μία ειδική οικουμενική αξία και υπηρετεί ως μία σημαντική παρουσία της Ανατολικής παράδοσης στο Βατικανό. Ο σχεδιαστής του εικονογραφικού προγράμματος των ψηφιδωτών είναι ο καθηγητής Ολέγκ Ουλυάνοφ. Ο πρώτος τοίχος είναι καμωμένος από έναν Ορθόδοξο καλλιτέχνη της Ρωσίας, τον Αλεξάντερ Κορνούκοφ. Η εργασία του συνίσταται από μία παραδοσιακή απόδοση της Θεοτόκου και της Αγίας Τριάδος, όπως συχνά παρίσταται στην Ανατολική Ορθοδοξία και της Ανατολικές Καθολικές εκκλησίες. Οι άλλοι τρεις τοίχοι ολοκληρώθηκαν με ένα πιο σύγχρονο σχέδιο και ποικίλες βιβλικές σκηνές, που τελείωσε ο Σλοβένος Ιησουΐτης ιερέας Μάρκο-Ιβάν Ρούπνικ. Υπάρχει επίσης ένα μεγάλο ψηφιδωτό της Ευλογημένης Παρθένου Μαρίας ως μητέρας του Λυτρωτή στον πρώτο κεντρικό τοίχο, που ιδιαίτερα ζητήθηκε και θαυμάστηκε από τον Ιωάννη-Παύλο Β΄. Το 2005 η Αγία Έδρα, με την οικονομική βοήθεια των Ιπποτών του Κολόμβου, έδωσε μία πανοραμική 3-Διάστατη περιήγηση του παρεκκλησίου στο διαδίκτυο, επιτρέποντας σε προσκυνητές που δεν ταξίδευσαν να δουν το παρεκκλήσιο από τον επίσημο ιστότοπο του Βατικανού. Το παρεκκλήσιο της Μητέρας του Λυτρωτή λειτούργησε επίσης ως έμπνευση για το παρεκκλήσιο των Ιπποτών του Κολόμβου στο Νιού Χέιβεν του Κοννέκτικατ των ΗΠΑ. Ο ανώτερος ιππότης του Τάγματος, Καρλ Α. Άντερσον, προσκάλεσε τον πατέρα Μάρκο-Ιβάν Ρούπνικ, δημιουργό των αυθεντικών μωσαϊκών της Μητέρας του Λυτρωτή (ο οποίος είχε επίσης συνεισφέρει στο ιερό της Ημετέρας Κυρίας της Λούρδης και στη βασιλική της πόλης Σαν Τζοβάννι Ροτόντο) να δημιουργήσει όμοια ψηφιδωτά για την οργάνωση της αδελφότητας. The Secrets of the Vatican’s New Sistine Chapel: The Redemptoris Mater Chapel, Marcianum Press, 2008; ISBN 978-88-89736-58-6, 319pp., 42 colour plates
249

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 249 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το έτος 249 (CCXLV) ήταν ένα κοινό έτος, το οποίο ξεκινούσε την Δευτέρα. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το έτος των Υπάτων Γαβίου και Ακιλίνου (ή, λιγότερο γνωστό, το έτος 1002 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 249 έχει χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος ονομασίας των ετών στην Ευρώπη.

 Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Ο Δέκιος καταστέλλει μία εξέγερση στην Μησία και στην Παννονία. Οι πιστοί του Λεγεωνάριοι τον ανακηρύσσουν αυτοκράτορα και τον οδηγούν στην Ιταλία. Στην μάχη της Βερόνας νικά και σκοτώνει τον Φίλιππο τον Άραβα. Ο Δέκιος αρχίζει να διώκει τους Χριστιανούς και άλλους, αρνούμενοι να συμμετάσχουν στην αυτοκρατορική λατρεία. Κίνα 5 Φεβρουαρίου - ατύχημα στους τύμβους Γκαοπίνγκ: στο κινεζικό κράτος Τσάο Γουέι, ο αντιβασιλέας Σίμα Γι, σ' ένα πραξικόπημα αντιμετωπίζει τον αντιβασιλέα Τσάο Σουάνγκ για να εγκαταλείψει την ισχύ του, αφότου πάρει τον έλεγχο στην πρωτεύουσα Λουογιάνγκ και διενεργήσει έναν επιμνημόσυνο λόγο, απαριθμώντας τα διάφορα εγκλήματα που αυτός και η κουστωδία του διέπραξαν. Θρησκεία Στην Αλεξάνδρια, ο λαός λεηλατεί τις χριστιανικές οικίες. Σι Τσονγκ, Κινέζος πολιτικός 9 Φεβρουαρίου - Τσάο Σουάνγκ, Κινέζος στρατηγός και αντιβασιλέας του κράτους Τσάο Γουέι Φίλιππος ο Άραβας, Ρωμαίος αυτοκράτορας (γεννιέται το 204) Κουάν Κονγκ, Κινέζος στρατηγός του κράτους Ανατολικού Γου (γεννιέται το 198) Γουάνγκ Μπάι, Κινέζος φιλόσοφος (γεννιέται το 226) Ζου Ρεν, Κινέζος στρατηγός του κράτους Ανατολικού Γου (γεννιέται το 182)
Α΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1990-1991

Το πρωτάθλημα της περιόδου 1990-91 ήταν το 32ο που διεξήχθη σε μορφή εθνικής κατηγορίας και το 12ο από καταβολής του επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Το κατέκτησε ο Παναθηναϊκός, τερματίζοντας 8 βαθμούς μπροστά από τον δεύτερο Ολυμπιακό. Το πρωτάθλημα αυτό σημαδεύτηκε από δύο διακοπές αγώνων λόγω επεισοδίων, του αγώνα ΑΕΚ - Ολυμπιακού ο οποίος διακόπηκε στο 85ο λεπτό και επαναλήφθηκε στη Ρόδο και του αγώνα Ολυμπιακού - Αθηναϊκού που διακόπηκε στο 88ο λεπτό και είχε ως αποτέλεσμα την τιμωρία του Ολυμπιακού με μηδενισμό του στον συγκεκριμένο αγώνα και αφαίρεση 2 βαθμών από το πρωτάθλημα.

 Παναθηναϊκός Προπονητής: Βασίλης Δανιήλ. Ποδοσφαιριστές: (Σε παρένθεση συμμετοχές/τέρματα) Τερματοφύλακες: Βάντσικ (34), Νικοπολίδης (δεν αγωνίστηκε). Αμυντικοί: Αποστολάκης (31/3), Γεωργαμλής (25/2), Καλαντζής (28), Καλιτζάκης (24/2), Κουρμπανάς (29/2), Μαυρίδης (18/2), Παυλόπουλος (2), Χατζηαθανασίου (11). Μέσοι: Αντωνίου (29/8), Β.Βλάχος (15/2), Γεωργακόπουλος (17/5), Μαραγκός (30), Τσιφούτης (5/1), Φραντζέσκος (22/5), Λ.Χριστοδούλου (25/2). Επιθετικοί: Βαζέχα (31/18), Καλπάκης (7), Λούπου (10/1), Σαραβάκος (30/23), Σαμαράς (7/1). Το σύστημα βαθμολογίας ήταν: Νίκη: 2 βαθμοί - Ισοπαλία: 1 βαθμός - Ήττα: 0 βαθμοί. Η κατάταξη ομάδων που ισοβαθμούσαν καθοριζόταν από τους βαθμούς που είχαν συλλέξει στους μεταξύ τους αγώνες, σε περίπτωση ισοβαθμίας, από τα τέρματα στους μεταξύ τους αγώνες. Ο Ολυμπιακός είχε τιμωρηθεί με αφαίρεση 2 βαθμών, ο ΠΑΟΚ με αφαίρεση 3 βαθμών. 1 Ο αγώνας ΑΕΚ - Ολυμπιακού διακόπηκε λόγω επεισοδίων κι ενώ το σκορ ήταν 1-2 υπέρ του Ολυμπιακού. Επαναλήφθηκε σε ουδέτερο γήπεδο (Ρόδος) κι εκεί η ΑΕΚ νίκησε με σκορ 1-0. 2 Ο αγώνας Ολυμπιακού - Αθηναϊκού διακόπηκε σε βάρος του Ολυμπιακού κι ενώ το σκορ ήταν ισόπαλο 2-2. Κατοχυρώθηκε με σκορ 0-2 υπέρ του Αθηναϊκού και αφαιρέθηκαν 2 βαθμοί από τον Ολυμπιακό. 3 Ο αγώνας Παναθηναϊκού - ΠΑΟΚ διακόπηκε σε βάρος του ΠΑΟΚ κι ενώ το σκορ ήταν 3-0 υπέρ του Παναθηναϊκού. Το αποτέλεσμα παρέμεινε ως τελικό και αφαιρέθηκαν 3 βαθμοί από τον ΠΑΟΚ.
Δημοτική ποίηση

Η Δημοτική ποίηση είναι ένας όρος στενά συνδεδεμένος με το Δημοτικό τραγούδι. Είναι η ποίηση της οποίας δεν γνωρίζουμε το όνομα του δημιουργού της, αφού τα έργα της πέρασαν μέσα από τους αιώνες από στόμα σε στόμα, εκφράζοντας τον λαό. Η Δημοτική ποίηση μπορεί να θεωρηθεί πηγή της νέας ελληνικής λογοτεχνίας και εντάσσεται περίπου στην χρονολογική περίοδο της τουρκοκρατίας (1453-1821).

 Τα δημοτικά ποιήματα και τραγούδια διακρίνονται στα εξής: Επικά δημοτικά (π.χ. τα ακριτικά τραγούδια) Δραματικά δημοτικά (π.χ. οι παραλογές) Λυρικά δημοτικά (π.χ τα νανουρίσματα) Το περιεχόμενο της συνήθως αναφέρεται στην αγάπη για τη ζωή, στη φύση και τα ηρωικά κατορθώματα και τους αγώνες του λαού. Δεν συναντάμε ομοιοκαταληξια όπως και άψυχα αντικείμενα αποκτούν την ιδιότητα να συμπεριφερονται ως άνθρωποι δηλαδή με ανθρώπινο χαρακτηρα. Το μέτρο που χρησιμοποιείται στη δημοτική ποίηση είναι ο ιαμβικός δεκαπεντασύλλαβος.
Νίκος Περέλης

Ο Νίκος Περέλης είναι Έλληνας σκηνοθέτης του θεάτρου, ιδρυτής και διευθυντής θεατρικών σκηνών. Γεννήθηκε στη Μυτιλήνη το 1940, σπούδασε στη σχολή του Εθνικού Θεάτρου, στο Πανεπιστήμιο LAVAL του Κεμπέκ και παρακολούθησε ειδικά σεμινάρια σε πολλές χώρες. Σκηνοθέτης 150 έργων από το 1965 (στο Εθνικό Θέατρο, στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, στην Επίδαυρο, στο Ηρώδειο, στον Λυκαβηττό, στο Άρμα Θέσπιδος, στα Δημοτικά Θέατρα και σε σκηνές ελεύθερου θεάτρου, καθώς και στο εξωτερικό). Δημιούργησε την Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου (1996) και τη διήυθυνε μέχρι το 2001. Διευθυντής στα Δημοτικά θέατρα Πάτρας ('84-'85) και Ιωαννίνων ('88-'90). Δημιούργησε το “Θέατρο 3ης Σεπτεμβρίου” ('83-'93), την “Αυλαία Τέχνης” (1968), το “Θέατρο 70”, τον “Κύκλο” (1971), το “Theatre de l' Ave. du Park” (Μόντρεαλ 1973). Συνιδρυτής του “Θεάτρου Ν.Ιωνίας” (1965). Σκηνοθέτησε αρχαίο δράμα στην Επίδαυρο, στο Ηρώδειο, στον Λυκαβηττό, στην Πειραματική του Εθνικού, στο Conservatoire του Κεμπέκ.

 Δίδαξε θέατρο στη σχολή Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, στο εργαστήρι του Εθνικού Θεάτρου, στη σχολή Κατσέλη, στο Κονσερβατουάρ του Κεμπέκ και στη σχολή Βεάκη. Έγραψε θέατρο (Μπόμπα 1981, Φελάχα Γιουλαλάμ 1983, Αστραπόβροντο 1979, Μοναξιά των σκουληκιών 1994, Το τελευταίο μήνυμα 2005, Η πόλη στον πάτο 2008, Η επιστροφή της Φελάχας 2012) που παίχτηκαν στο Εθνικό, το 3ης Σεπτεμβρίου, στο Εντροπία, στο Αναλυτή, στο θέατρο της ημέρας και σε διάφορα άλλα θέατρα. Βιβλία “Υπόγειος χώρος” (εκδ. Προσκήνιο) “Ο Κώδικας της Μάσκας” (εκδ. Προσκήνιο) “Θεατρικά έργα Α' και Β' τόμος” (εκδ. Δωδώνη) “Η Διαθήκη του Αχιλλέα” (εκδ. Αγγελάκη) “Η επιστροφή της Φελάχας” (εκδ. Αγγελάκη) “Το τελευταίο μήνυμα” (εκδ. Δωδώνη) “Μπόμπα 2014” (εκδ. Δωδώνη) “Η Πόλη στον πάτο” (εκδ. Αγγελάκη) Μεταφράσεις Στριντμπεργκ “Μητρική Στοργή – Μπροστά στον θάνατο” (εκδ. Δωδώνη) Ίψεν “Ένας εχθρός του λαού” (εκδ. Αγγελάκη) Ίψεν “ Όταν εμείς οι νεκροί ξυπνήσαμε” (εκδ. Δωδώνη) Γκολντόνι “Ο ψεύτης” (εκδ. Δωδώνη) Σκαρπέτα “Σανταρέλλα” (εκδ. Δωδώνη) Το 1992 έλαβε Κρατικό βραβείο θεάτρου (για το έργο του “Η Μοναξιά των σκουληκιών”), το 2010 τιμήθηκε από την ιδιαίτερη πατρίδα του με το μετάλλιο της Πόλης. Είναι μέλος της Εταιρείας Σκηνοθετών και της Εταιρείας Ελλήνων θεατρικών συγγραφέων. Ως ηθοποιός συμμετείχε σε ελάχιστες παράστασεις, ερμηνεύοντας σημαντικούς ρόλους (Μπόργκμαν – Ίψεν, Κρόγκσταντ – Ίψεν, Στόκμαν – Ίψεν, Χαμ – Μπέκετ κ.α.). Κατάλογος θεατρικών παραστάσεων που σκηνοθέτησε ο Περέλης. Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης Επίσημη ιστοσελίδα
Γουόλτερ Γκρίμσο

Ο Γουόλτερ Γκρίμσο (Walter Grimshaw 12 Μαρτίου 1832-27 Δεκεμβρίου 1890) ήταν ένας συνθέτης σκακιστικών προβλημάτων του 19ου αιώνα. Το 1854, στο Λονδίνο, νίκησε στον πρώτο διαγωνισμό λύσης σκακιστικών προβλημάτων. Είναι γνωστός επειδή έδωσε το όνομά του στο πασίγνωστο στους προβληματιστές θέμα Γκρίμσο.

 Δεξιά βλέπουμε ένα πρόβλημά του, ένα ορθόδοξο πολυκίνητο σε 5, (τα λευκά παίζουν πρώτα και πρέπει να κάνουν ματ στα μαύρα μέσα σε πέντε κινήσεις, όσο καλά κι αν αμυνθούν τα μαύρα), που πρωτοδημοσιεύτηκε στο Illustrated London News το 1850. Το κλειδί είναι (σε αλγεβρική γραφή): 1.Αγ8 που απειλεί 2.Βγ5# ή Βδ2#. Για να αμυνθούν, τα μαύρα παίζουν 1...Α:γ8 τα λευκά παίζουν 2.Βζ6 απειλώντας 3...γ4#, και τώρα εμφανίζεται η παρεμβολή Γκρίμσο: τα μαύρα μπορούν να αποκόψουν την βασίλισσα από το δ6, παίζοντας 2...Αε6 (ή και 2...Ιε6), αλλά έτσι παρεμβάλλονται στον πύργο που φρουρεί το ε5, επιτρέποντας το 3.Βε5#, οπότε τα μαύρα, για να εξουδετερώσουν την εξέλιξη αυτή, παίζουν 2...Πε6 αλλά αυτό παρεμβάλλεται στον αξιωματικό που φρουρεί το ζ5, και η συνέχεια είναι 3.Βδ4+ Ρ:δ4 4.Ιζ5+ Ρδ5 5.γ4# Το πρόβλημα που βλέπουμε δεξιά είναι ένα από τα πιο γνωστά τριάρια του συνθέτη Γκρίμσο, που το υπέβαλε στον διαγωνισμό σύνθεσης που οργάνωσε το Chess Players Chronicle, την τριετία 1852–1854. Το κλειδί είναι αρκετά παράδοξο, αφού θυσιάζει ένα δυνατό λευκό κομμάτι (σε αλγεβρική γραφή): 1.Πζ1 Αυτό έχει δυο απειλές, 2.Ιζ3 (και μετά ο λευκός πύργος θα κάνει ματ από το δ4 ή το ε5), και 2.ζ3+ (και μετά ο λευκός ίππος θα κάνει ματ από το ζ5 ή το η2). Η προφανής άμυνα των μαύρων, 1...ε:ζ1=Β 2.Ιζ3 Ρ:ζ3 3.Πδ2# δεν είναι ικανοποιητική, αλλά ούτε αν μετά το κλειδί τα μαύρα αμυνθούν με 1...ζ3 που δίνει μεν το τετράγωνο διαφυγής ζ4 για τον μαύρο βασιλιά, αλλά τα λευκά επιστρέφουν τον πύργο εκεί που ήταν αρχικά (switchback) για να εκμεταλλευτούν την ανοικτή "η"-στήλη 2.Πη1 οτιδήποτε 3.Πη4# Σκακιστική παρτίδα του Γκρίμσο, το 1886
Πατριάρχης Μόσχας Αλέξιος Β΄

Ο Αλέξιος Β΄ (1929-2008, κατά κόσμον Αλεξέι Μιχάιλοβιτς Ρίντιγκερ, ρωσικά: Алексей Михайлович Ри́дигер) ήταν Πατριάρχης Μόσχας και Πασών των Ρωσιών για δεκαοκτώ έτη, από το 1990 έως το 2008.

 Γεννήθηκε στις 23 Φεβρουαρίου 1929 στο Τάλιν της Εσθονίας. Φοίτησε στη Θεολογική Σχολή της Αγίας Πετρούπολης (τότε Λένινγκραντ). Το 1950 χειροτονήθηκε Διάκονος και Πρεσβύτερος. Το 1958 προήχθη σε Πρωτοπρεσβύτερος. Το 1961, μετά το θάνατο της Πρεσβυτέρας του, εκάρη Μοναχός και χειροθετήθηκε Αρχιμανδρίτης. Στις 9 Μαρτίου 1945, μετά την προσάρτηση της Εσθονίας στη Σοβιετική Ένωση, κατά την διάρκεια του Β´ Παγκοσμίου Πολέμου καταργήθηκε παράνομα και αντικανονικά από το Πατριαρχείο Μόσχας η αυτονομία της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Εσθονίας. Έτσι συστάθηκε η Επισκοπή Ταλλίνης του Πατριαρχείου Μόσχας. Για τον λόγο αυτό ό,τι εσθονικό ορθόδοξο είχε οικοδομηθεί στα χρόνια του ελευθέρου βίου της Αυτονομίας (1923-1940) της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Εσθονίας στοχοποιήθηκε ώστε να ρωσοποιηθεί και να υπαχθεί στο Πατριαρχείο Μόσχας. Στις 3 Σεπτεμβρίου 1961 στον Καθεδρικό Ναό του Τάλιν χειροτονήθηκε επίσκοπος Ταλλίνης και Εσθονίας της Εκκλησίας της Ρωσίας και ανέλαβε και τοποτηρητής της Επισκοπής Ρίγας και Λετονίας. Μάλιστα ως Μητροπολίτης Ταλλίνης ο Αλέξιος διακήρυσσε απερίφραστα πως «ό,τι είναι εσθονικό, είναι λουθηρανικό· ό,τι είναι ρωσικό, είναι ορθόδοξο».Το 1964 προήχθη σε Αρχιεπίσκοπος και διορίστηκε Αρχιγραμματέας του Πατριαρχείου Ρωσίας. Το 1968 προήχθη στο βαθμό του Μητροπολίτη. Το 1986 εξελέγη Μητροπολίτης Λένινγκραντ και Νόβγκοροντ και ανέλαβε παράλληλα τοποτηρητής της Επισκοπής Ταλλίνης και Εσθονίας. Στις 10 Ιουνίου 1990 εξελέγη Πατριάρχης Μόσχας και πασών των Ρωσιών. Ήταν επίτιμος διδάκτωρ της Θεολογικής Ακαδημίας της Αγίας Πετρούπολης και της Θεολογικής Ακαδημίας Μόσχας. Μετά την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος της Σοβιετικής Ένωσης εργάστηκε για την ανασυγκρότηση της Εκκλησίας, το χτίσιμο νέων ναών και την επανόρθωση του κύρους της Εκκλησίας. Από την άλλη μεριά, «ερευνητές που είχαν πρόσβαση στα αρχεία της KGB έχουν δηλώσει ότι [...] ο Αλέξιος ήταν πράκτορας, γεγονός το οποίο ουδέποτε επιβεβαίωσε το Πατριαρχείο». Επί των ημερών του οι σχέσεις του Πατριαρχείου Ρωσίας με τις υπόλοιπες Ορθόδοξες Εκκλησίες, ιδίως δε τις ελληνόφωνες και μάλιστα το Οικουμενικό Πατριαρχείο μπορούν να χαρακτηριστούν ως ψυχρές. Η ψυχρότητα αυτή οφειλόταν κυρίως στην άρνηση της Ρωσικής Εκκλησίας να υπαναχωρήσει από εκκλησιαστικά τετελεσμένα που προκλήθηκαν από την εγκαθίδρυση της Σοβιετικής Ένωσης, και τα οποία πλέον είχαν εκλείψει. Έτσι, αρνούνταν για παράδειγμα την ανεξαρτησία της Ορθόδοξη Εκκλησία της Εσθονίας, η οποία είχε προσαρτηθεί βιαίως το 1940 στην Εκκλησία της Ρωσίας, ως αποτέλεσμα της βίαιης προσάρτησης του κράτους της Εσθονίας στη Σοβιετική Ένωση.Απεβίωσε το πρωί της Παρασκευής 5 Δεκεμβρίου 2008. Κηδεύτηκε στις 9 Δεκεμβρίου 2008 παρουσία του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου, του Προέδρου της Ρωσίας Ντμίτρι Μεντβέντεφ, του πρωθυπουργού Βλαντίμιρ Πούτιν, των προέδρων της Λευκορωσίας, της Αρμενίας και της Σερβίας και πλήθους κόσμου.