IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (2014)

Το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 του 2014 είναι το 65ο που διοργάνωσε η FIA και περιλαμβάνει 19 Γκραν Πρι. Ξεκίνησε την 16η Μαρτίου στη Μελβούρνη της Αυστραλίας και ολοκληρώθηκε την 23η Νοεμβρίου στο Αμπού Ντάμπι. Στο Πρωτάθλημα πήραν μέρος 22 οδηγοί. Τη σεζόν αυτή εντάχθηκε στο καλεντάρι το Γκραν Πρι της Ρωσίας και το Γκραν Πρι της Αυστρίας αντικαθιστώντας τα Γκραν Πρι της Ινδίας και της Κορέας. Επίσης ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία της Φόρμουλα 1 που στον τελευταίο αγώνα του Πρωταθλήματος οι βαθμοί μέτρησαν διπλοι. Ο Σεμπάστιαν Φέτελ ξεκίνησε την σεζόν προσπαθώντας να υπερασπιστεί τον τίτλο του, αλλά αναδείχθηκε νέος Παγκόσμιος Πρωταθλητής ο Λιούις Χάμιλτον για 2η φορά στην καριέρα του. Νέα πρωταθλήτρια ήταν η ομάδα της Mercedes και αυτή ήταν η πρώτη κατάκτηση της συγκεκριμένης ομάδας.

 Ο Φελίπε Μάσα, έπειτα από οχτώ χρόνια συνεργασίας με την Ferrari, υπέγραψε συμβόλαιο με την Williams. Ο Κίμι Ράικονεν ήταν ο αντικαταστάτης του Φελίπε Μάσα στην Ferrari, και για πρώτη φορά μετά το 1954, η ομάδα είχε δύο πιλότους πρώην παγκόσμιους πρωταθλητές. Ο Παστόρ Μαλδονάδο, που αντικαταστάθηκε από τον Φελίπε Μάσα στην Williams, υπέγραψε συμβόλαιο με την ομάδα της Lotus, όπου και θα αντικαταστήσει τον Κίμι Ράικονεν, που μετακόμισε στην Ferrari. Ύστερα από 12 σεζόν ο Μαρκ Γουέμπερ θα συνεχίσει στο FIA World Endurance Championship, όπου θα οδηγήσει για λογαριασμό της Porsche. Αντικαταστάτης του Μαρκ Γουέμπερ στην Red Bull ήταν ο Ντάνιελ Ρικιάρντο. Ο Ντανιίλ Κβίατ ήταν ο αντικαταστάτης του Ντάνιελ Ρικιάρντο στην Toro Rosso. Μετά από μία μόλις σεζόν στη McLaren ο Σέρχιο Πέρες θα την αφήσει και θα αντικατασταθεί από τον Κέβιν Μάγκνουσεν, με τον Πέρες να συνεχίζει στην Ινδική Force India. Ο Νίκο Χούλκενμπεργκ επέστρεψε στην Force India, μετά από μία σεζόν στην Sauber και στη θέση του αγωνίστηκε ο Άντριαν Σούτιλ. Οι ακόλουθες ομάδες και οδηγοί συμμετείχαν στη σεζόν του 2014. Τ.Ώ. – Η τοπική ώρα δείχνει την ώρα της χώρας που γίνεται ο αγώνας. Η βαθμολογία για το πρωτάθλημα των οδηγών είχε ως εξής: † - Οδηγοί που δεν τερμάτισαν τον αγώνα, αλλά κατατάχθηκαν έχοντας συμπληρώσει πάνω από το 90% της συνολικής διαδρομής.‡ - Οι οδηγοί θα κερδίσουν διπλάσιους πόντους στον τελευταίο αγώνα στο Άμπου Ντάμπι. Μετά την κατάκτηση του 1–2 από τους πιλότους της Mercedes στο Γκραν Πρι της Ρωσίας, το αποτέλεσμα ήταν αρκετό για να εξασφαλίσει η Mercedes το πρώτο της Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κατασκευαστών, παρότι υπολοίπονταν τρεις ακόμη αγώνες για να λήξει η σεζόν. Η βαθμολογία για το πρωτάθλημα των κατασκευαστών είχε ως εξής: Ο επίσημος ιστότοπος της διοργάνωσης
Λατινική Κοιλάδα

Η Λατινική Kοιλάδα (ιταλικά: Valle Latina) είναι μια ιταλική γεωγραφική και ιστορική περιοχή που εκτείνεται από το νότο της Ρώμης μέχρι το Κασίνο, που αντιστοιχεί στην ανατολική περιοχή του αρχαίου ρωμαϊκού Λάτιου (Latium). Οι κύριες πόλεις της κοιλάδας είναι οι Φροζινόνε, Κασίνο, Σώρα και Αλάτρι.

 Giuseppe Ponzi, Osservazioni geologiche fatte lungo la Valle Latina, Roma, 1849 Sabrina Pietrobono, La Media Valle Latina: castelli e viabilità in una zona di frontiera, Società degli Archeologi Medievisti Italiani, 2006 Sabrina Pietrobono, I monasteri della Media Valle Latina (Frosinone): aspetti topografici e scelte insediative, in Letizia Ermini Pani, Committenza, scelte insediative e organizzazione patrimoniale nel Medioevo, Atti del Convegno di studio, Tergu 15-17 settembre 2006, Centro Italiano di Studi sull'Alto Medioevo, Spoleto, 2007
Νεφέλωμα της Έλικας

Το νεφέλωμα της Έλικας ή NGC 7293 είναι πλανητικό νεφέλωμα το οποίο βρίσκεται στον αστερισμό του Υδροχόου. Απέχει από τη Γη περίπου 700 έτη φωτός και είναι το κοντινότερο από τα λαμπρά πλανητικά νεφελώματα. Επίσης, με φαινόμενο μέγεθος +7,5 είναι ένα από τα λαμπρότερα.

 Αν και βρίσκεται κοντά στο Μεσιέ 30, εξαιτίας της χαμηλής επιφανειακής του λαμπρότητας, δεν παρατηρήθηκε ούτε από τον Σαρλ Μεσιέ, ούτε τον Ουίλιαμ Χέρσελ, ενώ διέλαθε της προσοχής και του Τζον Χέρσελ. Το ανακάλυψε ο Καρλ Λούντβιγκ Χάρντινγκ πριν το 1824, στα πλαίσια των ερευνών του. Το νεφέλωμα της Έλικας έχει παρόμοια εμφάνιση με νεφέλωμα μάτι της γάτας και το δακτυλιοειδές νεφέλωμα, ενώ η ηλικία του, το μέγεθός του και τα φυσικά χαρακτηριστικά είναι παρόμοια με αυτά του νεφελώματος του Αλτήρα, και διαφέρουν μόνο λόγω της εγγύτητάς του και τη διαφορετική γωνία θέσης (από τον ισημερινό του νεφελώματος). Η ηλικία του είναι περίπου 10.600 έτη, με βάση το ρυθμό επέκτασής τους. Η διάμετρός του φτάνει τα 2,5 έτη φωτός, ενώ η μάζα του είναι 3.5 × 10-3 M⊙. Αν και είναι λαμπρό νεφέλωμα, το μεγάλο μέγεθός του (η κεντρική περιοχή είναι λίγο μεγαλύτερη από τη διάμετρο της πανσέληνου) έχει ως αποτέλεσμα να μην είναι εύκολο να παρατηρηθεί. Τα καλύτερα όργανα για την παρατήρησή του είναι τα κιάλια και τα τηλεσκόπια ευρέως πεδίου, τα οποία μπορούν να αποκαλύψουν καλύτερα την αντίθεση στη φωτεινότητα ανάμεσα στο νεφέλωμα και τον ουρανό.
Βαλκανικοί αγώνες καλαθοσφαίρισης ανδρών 1983

Οι 25οι Βαλκανικοί Αγώνες καλαθοσφαίρισης διεξήχθησαν από τις 31 Αυγούστου εώς 4 Σεπτεμβρίου 1983 στον Τίτοβρμπας, Γιουγκοσλαβίας. Μετείχαν πέντε χώρες και νικήτρια αναδείχθηκε η Γιουγκοσλαβία για εικοστή φορά στην ιστορία της. Πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης αναδείχθηκε ο Παναγιώτης Γιαννάκης με 96 πόντους.

 Durupınar, Mehmet. Türk Basketbolunun 100 yıllık tarihi, (2009). Efes Pazarlama ve Dağıtım Ticaret A.Ş. (ISBN 978-975-00995-1-9) Milivoje Karalejić, Saša Jakovljević, Žarko Kandić, Vladimir Stanković, Milan Tasić, Ivica Mihajlović. Košarkaška enciklopedija 1946-2000 : muške reprezentacije (2001) (ISBN 978-86-82989-03-5) 100 χρόνια Μπάσκετ 1891-1991, Περιοδικό Τρίποντο, 1991
Αιγιάλη Αμοργού

Η Αιγιάλη είναι παραδοσιακός οικισμός της Αμοργού. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2011 ο πληθυσμός της ανέρχεται στους 261 μόνιμους κατοίκους, ενώ ο πληθυσμός της κοινότητας Αιγιάλης φτάνει τους 514 κατοίκους. Η Αιγιάλη αποτελείται από τρεις επιμέρους οικισμούς, τη Λαγκάδα (ή από το 1940 Αιγιάλη), τον Όρμο Αιγιάλης και τον Ποταμό. Η Αιγιάλη είναι κτισμένη σε υψόμετρο 200 μέτρων.

 Η Αιγιάλη βρίσκεται στο βόρειο τμήμα του νησιού. Αποτελεί ένα σύμπλεγμα χωριών το οποίο περιλαμβάνει τη Λαγκάδα, τον Ποταμό, τον Όρμο Αιγιάλης και τα Θολάρια. Ο Όρμος Αιγιάλης απέχει 17 χιλιόμετρα από την Χώρα Αμοργού και η Λαγκάδα απέχει 4 χιλιόμετρα από τον Όρμο Αιγιάλης, όπου λειτουργεί το δεύτερο λιμάνι της Αμοργού. Βόρεια της Λαγκάδας διέρχεται ο χείμαρρος Αρακλός, ο οποίος σχηματίζει φαράγγι κοντά στον οικισμό. Ο οικισμός βρίσκεται κοντά στην ψηλότερη κορυφή του νησιού, τον Κρίκελλο, που έχει ύψος 821 μέτρα. Η Αιγιάλη έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός. Έχει στενά σοκάκια με καμάρες. Στην ανατολική είσοδο του χωριού βρίσκεται η πλατεία Λόζα, η οποία αποτελεί τον τόπο συγκέντρωσης του χωριού σε γιορτές. Διαθέτει χώρους εστίασης. Στο κεντρικό στενό του χωριού βρίσκεται η εκκλησία της Αγίας Σοφίας με τους δύο τρούλους. Δίπλα της είναι κτισμένη η Παναγία Ακαθή η Αϊβαλιώτισσα. Στην Κάτω Γειτονιά βρίσκεται ο λόφος του κάστρου. Κοντά στο χωριό βρίσκεται ο σπηλαιώδης ναός της Αγίας Τριάδας, ο οποίος στον παρελθόν χρησιμοποιούταν ως κρησφύγετο σε επιθέσεις πειρατών. Άλλα σημεία ενδιαφέροντος περιλαμβάνουν την Παναγία την Επανοχωριανή, τους ανεμόμυλους, την εκκλησία του Σταυρού και τον παλιό οικισμό του Στρούμπου. Βορειοανατολικά της Λαγκάδας, κοντά στον Κρίκελλο βρίσκεται η μονή του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου, η οποία σήμερα αποτελεί μετόχι της Παναγίας της Χοζοβιώτισσας. Ο ναός του χρονολογείται από τους βυζαντινούς χρόνους και είναι τοιχογραφημένος. Είναι προσβάσιμη μέσω μονοπατιού.Ανάμεσα στην Αιγιάλη και στη Χώρα, στην περιοχή Όξω Μεριά, σώζεται ο παλιός οικισμός Ασφοντυλίτης. Στην είσοδο του χωριού βρίσκεται ο ναός του Αγίου Νικολάου. Τα σπίτια είναι κτισμένα από ξερολιθιά και οι στέγες από ξύλα και χώμα. Στον Ασφοντυλίτη υπάρχουν 200 βραχογραφίες που απεικονίζουν βιολιτζήδες, μουσικούς και χορευτές. Είναι έργο του ντόπιου Μιχάλη Ρούσσου, ο οποίος έζησε στο πρώτο μισό του 20ού αιώνα.Στον Όρμο Αιγιάλης λειτουργούν καταλύματα, χώροι εστίασης και χώρος κατασκήνωσης.
Καλόγερος Ρεθύμνου

Ο Καλόγερος ή το Καλογέρου είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Αμαρίου, στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Απέχει 30 χιλιόμετρα από το Ρέθυμνο και είναι κτισμένο σε υψόμετρο 480 μέτρα στις βορειοδυτικές πλαγιές της κοιλάδας του Αμαρίου. Σε μικρή απόσταση βρίσκεται το χωριό Θρόνος. Έχει ανακηρυχθεί παραδοσιακός οικισμός.

 Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Calogeru. Στην ενετική απογραφή του 1583 από Καστροφύλακα αναφέρεται ως Calogieru με 67 κατοίκους και στην απογραφή του Βασιλικάτα του 1630 αναφέρεται ως Calogieri. Στην απογραφή του 1834 η οποία πραγματοποιήθηκε από τους Αιγυπτίους διέθετε αμιγώς χριστιανικό πληθυσμό, με 7 χριστιανικές οικογένειες να διαμένουν στο χωριό. Στην απογραφή του 1881 αναφέρεται στον δήμο Μέρωνα και είχε 192 χριστιανούς κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 233 κατοίκους. Στην απογραφή του 1920 αναφέρεται ως έδρα αγροτικού δήμου. Το 1925, ο Καλόγερος υπάχθηκε στην κοινότητα Θρόνου, αλλά το 1930 ορίστηκε έδρα δικής του κοινότητας μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση, οπότε και προσαρτήθηκε στον Δήμο Σιβρίτου.Δείτε: Κοινότητα Καλογέρου Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Κοντά στο χωριό σώζεται ο ναός της Αγίας Μαρίνας, ο οποίος στο εσωτερικού είναι τοιχογραφημένος. Σύμφωνα με την κτητορική επιγραφή, χρονολογείται από το 1300 (,ςωη = 6808). Στη θέση Σπήλιος βρίσκεται ο τοιχογραφημένος ναός του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου. Στο δυτικό τοίχο σώζεται η κτητορική επιγραφή, η οποία γράφει ότι ο ναός κτίστηκε το 1347 με έξοδα του Ιωάννη Ασπρομούρη. Οι τοιχογραφίες του ναού μεταξύ άλλων παρουσιάζουν γεγονότα από τη ζωή του αγίου Ιωάννη του Θεολόγου, όπως το ναυάγιο. Ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος απεικονίζεται επίσης στο τεταρτημόριο της κόγχης στην παράσταση της Δέησης.Στο χωριό έχει την έδρα της μονάδα παραγωγής τυροκομικών προϊόντων.
Μπόρσι Ηλείας

Το Μπόρσι είναι χωριό της Ηλείας. Ανήκει στο Δήμο Πηνειού. Βρίσκεται κοντά στην τεχνητή λίμνη Πηνειού. Από την ευρύτερη περιοχή του χωριού πηγάζει ο χείμαρρος "Γουβός".

 Την 20/04/1835 προσαρτάται στον τότε Δήμο Ξενίας. Το ΦΕΚ 5Α της 08/03/1841 αποσπά τον οικισμό από το Δήμο Ξενίας και τον προσαρτά στον τότε Δήμο Βουπρασίων. Με το ΦΕΚ 256Α της 28/08/1912 προσαρτάται στην κοινότητα Καπελέτου. Την 16/10/1940 το όνομα του χωριού διορθώνεται σε Μπόρσιον. Με το ΦΕΚ 244Α της 04/12/1997, σύμφωνα με τη Διοικητική Μεταρρύθμιση "Καποδίστριας", προσαρτάται στο Δήμο Λεχαινών μέχρι το 2010 που εντάχθηκε στο Δήμο Ανδραβίδας-Κυλλήνης (ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010) βάσει της Διοικητικής Μεταρρύθμισης "Καλλικράτης". Ο οικισμός απείχε δύο ώρες δρόμο στα 1885 από τη Μανωλάδα, την έδρα του τότε Δήμου Βουπρασίων. Σήμερα απέχει 14 χλμ. από την Βάρδα, 20 χλμ. από τα Λεχαινά και 23 χλμ. από την Αμαλιάδα. Η εξέλιξη του μόνιμου πληθυσμού του οικισμού τον 21ο αιώνα είναι η εξής: Νέα Πικέρνη Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012) Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Νέος χωρογραφικός πίναξ. Συνταχθείς και εκδοθείς εγκρίσει του Υπουργείου των Στρατιωτικών υπό Ιωάννου Εμ. Νουχάκη ανθυπασπιστού του Πεζικού, Εκ του Τυπογραφείου του Υπουργείου των Στρατιωτικών, Εν Αθήναις 1885 Βασίλης Παναγιωτόπουλος, Πληθυσμός και Οικισμοί της Πελοποννήσου: 13ος-18ος αιώνας, μετάφρ. Χριστίνα Αγριαντώνη, επιμ. Αγγελική Κόκκου, Ιστορικό Αρχείο - Εμπορική Τράπεζα της Ελλάδος, Αθήνα 1987. ISBN 978-000-7059-21-8. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές οικισμού Μπόρσι Ηλείας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 24/02/2014.
Ατσουπάδες Κεφαλονιάς

Οι Ατσουπάδες είναι οικισμός της Κεφαλονιάς. Διοικητικά υπάγονται στην τοπική κοινότητα Βαλεριάνου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ελειού-Πρόνων, του δήμου Αργοστολίου, της περιφερειακής ενότητας Κεφαλληνίας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών που ακολούθησαν αυτό το πρόγραμμα. . Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Κραναίας του νομού Κεφαλληνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ιονίων Νήσων.

 Οι Ατσουπάδες είναι ημιορεινός οικισμός της νοτιοανατολικής Κεφαλονιάς, στις νότιες παρυφές του Αίνου, πάνω στην επαρχιακή οδό Πόρου-Αργοστολίου και δίπλα στον Βαλεριάνο, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 230. Απέχει 23 χλμ. περίπου ΝΑ. του Αργοστολίου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1866 και προσαρτήθηκε στον δήμο Πρόν(ν)ων του νομού Κεφαλληνίας. Το 1926 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Βαλεριάνου. Με το ΦΕΚ 244Α – 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Βαλεριάνου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ελειού-Πρόνων. Με το ΦΕΚ 87Α – 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ελειού-Πρόνων και προσαρτήθηκε στον δήμο Κεφαλονιάς. Με το ΦΕΚ 43Α – 09/03/2019 αποσπάστηκε από τον δήμο Κεφαλονιάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Αργοστολίου. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1996 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Χάρτες «ROAD» (Κεφαλονιά-Ιθάκη 1:70.000) Google Earth eetaa.gr https://greece.terrabook.com/el/kefalonia/page/atsoupades/
Διεθνής αναγνώριση του Ισραήλ

Η διεθνής αναγνώριση του Ισραήλ αναφέρεται στη διπλωματική αναγνώριση του Κράτους του Ισραήλ, το οποίο ιδρύθηκε με την Ισραηλινή Διακήρυξη Ανεξαρτησίας στις 14 Μαΐου 1948. Το καθεστώς του Ισραήλ αμφισβητείται λόγω της ισραηλινοπαλαιστινιακής σύγκρουσης. Εκτός των 192 κρατών μελών του ΟΗΕ, τα άλλα 161 αναγνωρίζουν σήμερα το Ισραήλ.

 Στις 14 Μαΐου 1948 ιδρύθηκε το Κράτος του Ισραήλ με την Ισραηλινή Διακήρυξη Ανεξαρτησίας. Ο Αραβικός Σύνδεσμος και οι αραβικές χώρες αντιτίθονταν σε οποιαδήποτε διαίρεση της Παλαιστίνης και στην εγκαθίδρυση του Ισραήλ και ανέλαβαν στρατιωτική δράση εναντίον του νεοσυσταθέντος κράτους κατά τον αραβοϊσραηλινό πόλεμο του 1948. Επί του παρόντος, συνολικά 25 κράτη μέλη των Ηνωμένων Εθνών δεν αναγνωρίζουν το κράτος του Ισραήλ: 14 από τα 21 μέλη του ΟΗΕ στον Αραβικό Σύνδεσμο: Αλγερία, Κομόρες, Τζιμπουτί, Ιράκ, Κουβέιτ, Λίβανος, Λιβύη, Κατάρ, Σαουδική Αραβία, Σομαλία, Συρία, Τυνησία και Υεμένη. 9 επιπλέον μέλη του Οργανισμού Ισλαμικής Συνεργασίας: Αφγανιστάν, Μπανγκλαντές, Μπρουνέι, Ινδονησία, Ιράν, Μαλαισία, Μάλι, Νίγηρας και Πακιστάν. Άλλες χώρες που δεν αναγνωρίζουν το Ισραήλ είναι η Κούβα και η Βόρεια Κορέα. Το 2002, ο Αραβικός Σύνδεσμος πρότεινε την αναγνώριση του Ισραήλ από τις αραβικές χώρες ως μέρος της επίλυσης της ισραηλινοπαλαιστινιακής ισραηλινοπαλαιστινιακή σύγκρουσης στην Αραβική Ειρηνευτική Πρωτοβουλία.
Δαιμόνια Νύμφη

Οι Δαιμονία Νύμφη είναι ελληνικό folk μουσικό συγκρότημα γνωστό κυρίως για τα όργανα που χρησιμοποιεί, τα οποία είναι ανακατασκευές αρχαίων ελληνικών οργάνων, κατασκευασμένα από τον οργανοτεχνίτη Νικόλαο Μπρα. Η μουσική τους έχει παγανιστική και αρχαιοελληνική ατμόσφαιρα. Το σύνολο ολοκληρώνουν οι στίχοι, γραμμένοι συνήθως στα αρχαία ελληνικά, με θεματολογία κυρίως βακχικές τελετές και επικλήσεις.

 Οι Δαιμονία Νύμφη δημιουργήθηκαν το 1994 από τον Σπύρο Γιασαφάκη και τον Παντελή Γιασαφάκη. Τέσσερα χρόνια μετά τη δημιουργία τους, κυκλοφόρησαν τον πρώτο τους δίσκο με τίτλο Ο Βακχικός Χορός των Νυμφών. Το 1999 συναντούν τον Νικόλαο Μπρα, έναν κατασκευαστή οργάνων που ήδη από το 1980 ασχολούνταν με την κατασκευή αρχαιοελληνικών οργάνων, όπως η λύρα, ο βάρβιτος, η αρχαία κιθάρα και άλλα. Συνεργάζονται μαζί του και εμφανίζονται για πρώτη φορά ζωντανά στο Αναγεννησιακό φεστιβάλ Ρεθύμνου και αλλού. Ταυτόχρονα κυκλοφορούν το mini-CD demo "Τυρβασία", το οποίο κάνει την εμφάνισή του σε περιοδικά μέταλ, όπως το Metal Hammer και το Metal Invader, παρότι απέχει μουσικά από την υπόλοιπη ύλη των περιοδικών. Ειδικότερα το Metal Invader περιλαμβάνει και δύο τραγούδια των Δαιμονία Νύμφη σε συλλογές που δίνονται δώρο μαζί με το περιοδικό και γράφει διθυραμβικές κριτικές για αυτούς. Οι εμφανίσεις αυτές, αλλά και το συγκρότημα του αδελφού του Σπύρου Γιασαφάκη οι Fiendish Nymphe (στους οποίους ο Γιασαφάκης συμμετέχει), με παρόμοια θεματολογία, αλλά με Black metal μουσική, κάνουν τους Δαιμονία Νύμφη σχετικά γνωστούς σε αυτούς τους μουσικούς κύκλους. Στη συνέχεια, τον Σεπτέμβριο του 2002, το συγκρότημα κάνει ένα μεγάλο βήμα στην πορεία του. Υπογράφουν συμβόλαιο με την γαλλική εταιρεία Prikosnovenie και κυκλοφορούν τον ομώνυμο δίσκο τους. Στο δίσκο συμμετέχει σε ένα τραγούδι ο Αλκίνοος Ιωαννίδης στα φωνητικά, ενώ χρησιμοποιούνται σχεδόν αποκλειστικά οι αντιγραφές των αρχαιοελληνικών οργάνων του Νικολάου Μπρα. Δύο μήνες αργότερα, το Δεκέμβριο, το συγκρότημα σε συνεργασία με την Αυστραλή Λουίζα Τζον Κρολ (Louisa John Krol), τον Ιταλό Φραντσέσκο Μπαντσίνι (Francesco Banchini) (μέλος των Αταράξια και των Γκορ) και τους Γάλλους Λις (Lys) κυκλοφορεί το δίσκο Love Sessions. Πέρα από τα δύο μέλη του συγκροτήματος, στις ζωντανές εμφανίσεις τους την εκτέλεση συμπληρώνουν οι Μαρία Στεργίου (αδελφή της Εύης Στεργίου), Χρήστος Κουκάρας, Δάφνη Κοτσιάνη και Βαγγέλης Πασχαλίδης. Ο βακχικός χορός των νυμφών (1998) Τυρβασία (1999) Δαιμονία Νύμφη (2002) Ο βακχικός χορός των νυμφών - Τυρβασία (2004) Κραταιά Αστερόπη (2007) Ψυχοστασία (2013) Μάκβεθ (2016) Επίσημος δικτυακός τόπος της Prikosnovenie
Αντικυβερνήτης της Βιρτζίνια

Ο Αντικυβερνήτης της Βιρτζίνια (ή Αναπληρωτής Κυβερνήτης) (αγγλικά: Lieutenant Governor of Virginia), είναι αιρετός συνταγματικός αξιωματούχος στην Κοινοπολιτείας της Βιρτζίνια, ο οποίος κατέχει το δεύτερο υψηλότερο αξίωμα στην πολιτεία, ύστερα από τον Κυβερνήτη της Βιρτζίνια. Ο Αντικυβερνήτης, εκλέγεται άμεσα και καθολικά, κάθε τέσσερα έτη ταυτόχρονα με τις εκλογές του Κυβερνήτη και του Γενικού Εισαγγελέα. Ο Κυβερνήτης και ο Αντικυβερνήτης, εκλέγονται χωριστά και έτσι μπορεί να ανήκουν σε διαφορετικά πολιτικά κόμματα. Το γραφείο του Αντικυβερνήτη, βρίσκεται στο "Finance Building" στην Capitol Square στην πολιτειακή πρωτεύουσα της Βιρτζίνια το Ρίτσμοντ. Ο Αντικυβερνήτης παράλληλα, χρηματίζει και ως Πρόεδρος της Γερουσίας της Βιρτζίνια και είναι πρώτος στη γραμμή διαδοχής του κυβερνήτη, δηλαδή σε περίπτωση θανάτου, παραίτησης ή άλλης αιτίας εγκατάλειψης του αξιώματος του κυβερνήτη, ο Αντικυβερνήτης, γίνεται Κυβερνήτης. Αντίθετα με τον κυβερνήτη ο Αντικυβερνήτης της Βιρτζίνια, μπορεί να διεκδικήσει διαδοχικά την επανεκλογή του στο αξίωμα.Σημερινός και 42η Αντικυβερνήτης της Βιρτζίνια, είναι η Ρεπουμπλικανή Γουίνσομ Σίαρς.

 Από τα τέλη της δεκαετίας του 1920, ο αναπληρωτής κυβερνήτης έχει υπάρξει μία από τις μόνο τρεις πολιτειακές θέσεις η οποία πληρούται μέσω μιας εκλογής σε όλη την έκταση της πολιτείας της Βιρτζίνια (μαζί με τον κυβερνήτη και τον γενικό εισαγγελέα). Αφότου ο κυβερνήτης δεν μπορεί να διαδεχθεί τον εαυτό του, όποιος εκλέγεται αναπληρωτής κυβερνήτης σχεδόν πάντα θεωρείται κορυφαίος υποψήφιος για κυβερνήτης. Αυτό συμβαίνει ιδιαίτερα αν ο αναπληρωτής κυβερνήτης και ο γενικός εισαγγελέας προέρχονται από διαφορετικά κόμματα. Για παράδειγμα, αφότου ο Δημοκρατικός Τιμ Κέιν εκλέχθηκε αναπληρωτής κυβερνήτης και ο Ρεπουμπλικανός Τζέρρυ Κίλγκορ εκλέχθηκε γενικός εισαγγελέας το 2001, θεωρήθηκε σχεδόν δεδομένο ότι θα αντιμετώπιζαν ο ένας τον άλλο στην εκλογή του εκλογή του 2005. Το αξίωμα του Αναπληρωτή Κυβερνήτη έχει αποικιακή προέλευση και ανάγεται στο Συμβούλιο της Βιρτζίνια του Λονδίνου. Το συμβούλιο διοριζόταν από τον Βασιλιά, με την σειρά του, το Συμβούλιο διόριζε τον Αναπληρωτή Κυβερνήτη ή έναν αντικαταστάτη. Όταν το Αγγλικό στέμμα απαγόρευσε την απουσία του αποικιακού κυβερνήτη από τις αποικίες χωρίς άδεια το 1680, έγινε καθήκον του Συμβουλίου να ορίζει ή να στέλνει έναν αναπληρωτή ο οποίος μπορούσε να ασκεί όλες τις εξουσίες του Κυβερνήτη υπό τις γραπτές οδηγίες του στέμματος και του κυβερνήτη. Το πρώτο Σύνταγμα της Βιρτζίνια, υιοθετημένο το 1776, προέβλεπε ένα Συμβούλιο της Πολιτείας από το οποίο εκλεγόταν ετησίως ένας Πρόεδρος από τα μέλη του. Ο Πρόεδρος ενεργούσε ως Αναπληρωτής Κυβερνήτης σε περίπτωση θανάτου, ανικανότητας ή απαραίτητης απουσίας του Κυβερνήτη από την κυβέρνηση. Το Σύνταγμα της Βιρτζίνια του 1851 κατάργησε το Συμβούλιο της Πολιτείας του Κυβερνήτη και προέβλεπε την λαϊκή εκλογή του Αναπληρωτή Κυβερνήτη. Ο Σέλτον Φάρραρ Λικ, από την Κομητεία Άλμπερμεϊρλ, ήταν ο πρώτος αιρετός Αναπληρωτής Κυβερνήτης, θέση στην οποία χρημάτισε την περίοδο 1852-1856. Lieutenant Governor of Virginia's website List of past Lieutenant Governors
Σκαλούλα Φωκίδας

Η Σκαλούλα είναι ορεινός οικισμός που βρίσκεται στη Δωρίδα του Νομού Φωκίδος, σε υψόμετρο 680 μέτρα. Έχει πληθυσμό 27 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011 και μαζί με το Αιγίτιο, τη Λεύκα, το Παλαιόκαστρο και την Πεντάπολι, αποτελεί την Τοπική Κοινότητα Πενταπόλεως της Δημοτικής Ενότητας Λιδωρικίου του Δήμου Δωρίδος.

 Το χωριό βρίσκεται ΝΔ του Λιδωρικίου σε απόσταση περίπου 7 χλμ., ΒΔ της Πεντάπολης (3 χλμ.) και ΝΑ από τις Καρούτες (6 χλμ.), πολύ κοντά στη λίμνη του Μόρνου. Την περίοδο της Γερμανοϊταλικής κατοχής (1941 – 1944) το χωριό, όπως και τα γειτονικά Αιγίτιο, Βραΐλα, Καρούτες και Λιδωρίκι, κάηκε από τους Γερμανούς. Μετά την απελευθέρωση, η Πολιτεία αποφάσισε να δημιουργηθεί ο οικισμός της Πεντάπολης, όπου εγκαταστάθηκαν οι περισσότεροι από τους εναπομείναντες κάτοικους της Σκαλούλας με αποτέλεσμα ο πληθυσμός της συνεχώς να φθίνει. Απογραφές πληθυσμού
Επτά επί Θήβας

Επτά επί Θήβας είναι ο τίτλος τραγωδίας του Αισχύλου. Αποτελεί το τελευταίο μέρος της τριλογίας του Αισχύλου για τον Θηβαϊκό κύκλο και το μοναδικό έργο της τριλογίας που σώζεται έως σήμερα (περιλαμβάνονται επιπλέον τα έργα της τριλογίας Λάιος και Οιδίπους και το σατυρικό δράμα Σφιγξ). Παρουσιάστηκε στην Αθήνα το 467 π.Χ. και με το έργο αυτό, ο Αισχύλος κέρδισε τον ποιητικό αγώνα που πραγματοποιήθηκε κατά το πρώτο έτος της 78ης Ολυμπιάδας.

 Η ιστορία της τραγωδίας είναι βασισμένη στο μύθο των γιων του Οιδίποδα και της Ιοκάστης, Ετεοκλή και Πολυνείκη. Σύμφωνα με αυτόν, τα δύο αδέλφια συμφώνησαν αρχικά να κυβερνούν εναλλάξ τη Θήβα, ωστόσο, μετά από την άρνηση του Ετεοκλή να παραδώσει το θρόνο στον Πολυνείκη, ο τελευταίος οργάνωσε με έξι ακόμα βασιλείς (τον Άδραστο, τον Αμφιάραο, τον Καπανέα, τον Ιππομέδοντα, τον Τυδέα και τον Παρθενοπαίο) εκστρατεία εναντίον του Ετεοκλή και της πόλης της Θήβας. Η πολεμική αυτή σύγκρουση αναφέρεται με τον όρο Επτά επί Θήβαις και κατέληξε με νίκη των Θηβαίων, αλλά και τον θάνατο των δύο διεκδικητών του θρόνου. Το ίδιο θέμα πραγματεύεται και η τραγωδία του Ευριπίδη Φοίνισσαι, ενώ υπήρχε και το έπος Θηβαΐς, 7.000 στίχων, το οποίο έχει χαθεί. Επίγονοι Ελεύθερο βιβλίο Επτά επί Θήβας στο Project Gutenberg (σε μετάφραση του Ιωάννη Γρυπάρη) Τσίλλερ, Αντώνης. «Στοιχεία προσωκρατικής φιλοσοφίας στους "Επτά επί Θήβας" του Αισχύλου». Τμήμα Θεατρικών Σπουδών (ΜΔΕ), 2011. http://nemertes.lis.upatras.gr/jspui/handle/10889/4774.
Νότια Περιφέρεια (Μποτσουάνα)

Η Νότια Περιφέρεια είναι μια από τις 9 περιφέρειες της Μποτσουάνα. Έχει έκταση 28.470 τ.χλμ. και πληθυσμό 186.831 κατοίκων με πυκνότητα 6,6 κατοίκων ανά τ.χλμ. Πρωτεύουσα είναι η Κάνιε.

 Η Νότια Περιφέρεια βρίσκεται νότια της Μποτσουάνα. Συνορεύει στα δυτικά και νοτιοδυτικά με το Κγκαλαγκάντι, στα νοτιοανατολικά με τη Νότια Αφρική, στα βόρεια με το Κουενένγκ και στα βορειοανατολικά με τη νοτιοανατολική Περιφέρεια (Μποτσουάνα)Νοτιοανατολική Περιφέρεια. Έχει έκταση 28.470 τ.χλμ. Η Νότια Περιφέρεια συμπεριλαμβάνει τρεις επαρχίες: Γκούντχοουπ Κάνιε Μαμπουτσάνε Κάνιε Μοσούπα Τζουανένγκ Μολαποουαμποτζάνγκ Περιφέρειες της Μποτσουάνα
Μαύρο

Το μαύρο είναι το χρώμα που δεν έχει ή δεν αντανακλά φως σε κανένα σημείο του ορατού φάσματος. Πρακτικώς, το μαύρο είναι η απουσία χρώματος ή αλλιώς το αχρωματικό χρώμα και είναι το αντίθετο του λευκού.

 Το μαύρο χρώμα στον Δυτικό Κόσμο είναι το κατεξοχήν χρώμα του πένθους (αντιθέτως, οι λαοί του Ανατολικού Κόσμου έχουν συνήθως διαφορετικά πένθιμα χρώματα, για παράδειγμα στην Κίνα το χρώμα του πένθους είναι το λευκό) και επίσης χρησιμοποιείται ιδιαίτερα σε λαϊκές εκφράσεις και συμβολισμούς που υποδηλώνουν αρνητικές έννοιες, όπως μαύρη αγορά ή μαύρο στην κάλπη / τον μαύρισαν στην κάλπη, με την έννοια ότι τον καταψήφισαν. Παρομοίως, η τυχαία συνάντηση με μαύρη γάτα σε πολλές χώρες πιστεύεται από μεγάλο ποσοστό της κοινής γνώμης ότι φέρνει κακή τύχη, αν και σε άλλες πιστεύεται το αντίθετο, ότι φέρνει καλή τύχη. Χαρακτηριστικά αρνητικός είναι και ο όρος µαύρη πανώλη ή µαύρος θάνατος, όπως έμεινε από τότε μέχρι σήμερα να αναφέρεται η πανδημία των ετών 1348 - 1353, η οποία θεωρείται και η πλέον πιο καταστροφική και θανατηφόρα στην καταγεγραμμένη παγκόσμια ιστορία. Γνωστή είναι και η χρήση του χρώματος στον επιστημονικό όρο μαύρη τρύπα στην αστρονομία, με την έννοια ότι οι μαύρες τρύπες δεν εκπέμπουν φως, διότι έχουν τόσο ισχυρή βαρύτητα που ούτε το φως μπορεί να διαφύγει από αυτές, καθώς η ταχύτητα διαφυγής από αυτές τείνει στο άπειρο και επομένως είναι μεγαλύτερη από την ταχύτητα του φωτός (ενώ το «τρύπα» έχει την έννοια ότι αναρροφούν τα πάντα που θα τύχει να συναντήσουν, για τον ίδιο λόγο). Μαύρη πανώλη Μαύρη τρύπα Μαύρη αγορά Μαύρο ψωμί Μαύρη φυλή Αφροαμερικανοί Κάνναβη Pastoureau, Michael (2008). Black: The History of a Color. Princeton University Press. σελ. 216. ISBN 978-0691139302. Heller, Eva (2009). Psychologie de la couleur – Effets et symboliques. Pyramyd (French translation). ISBN 978-2-35017-156-2. Zuffi, Stefano (2012). Color in Art. Abrams. ISBN 978-1-4197-0111-5. Gage, John (2009). La Couleur dans l'art. Thames & Hudson. ISBN 978-2-87811-325-9. Flam, Jack (1995). Matisse on Art. University of California Press. ISBN 0-520-20037-3. Cranshaw, Whitney (2004). Garden Insects of North America. Princeton, New Jersey: Princeton University Press. ISBN 0-691-09560-4. Gottsegen, Mark (2006). The Painter's Handbook: A Complete Reference. New York: Watson-Guptill Publications. ISBN 0-8230-3496-8. Varichon, Anne (2000). Couleurs – pigments et teintures dans les mains des peuples. Paris: Editions du Seuil. ISBN 978-2-02-084697-4. Jalland, Patricia (2000). Death in the Victorian Family. Oxford University Press. ISBN 9780198208327. Broecke, Lara (2015). Cennino Cennini's Il Libro dell'Arte: a New English Translation and Commentary with Italian Transcription. Archetype. ISBN 978-1-909492-28-8.
Βιλέμ Φλούσερ

Ο Βιλέμ Φλούσερ (Vilém Flusser, Πράγα, 12 Μαΐου 1920 – 27 Νοεμβρίου 1991) ήταν φιλόσοφος, θεωρητικός της επικοινωνίας και κριτικός της τέχνης και της τεχνολογίας. Γεννήθηκε στην Πράγα και το 1939 μετανάστευσε στο Σάο Πάολο όπου εργάστηκε ως δημοσιογράφος και καθηγητής φιλοσοφίας. Ο Φλούσερ έχασε όλη την οικογένειά του σε στρατόπεδα συγκέντρωσης κατά τη διάρκεια του πολέμου. Στη δεκαετία του 1970 επέστρεψε στην Ευρώπη. Πέθανε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα ενώ επισκεπτόταν τη γενέτειρά του για πρώτη φορά μετά τον πόλεμο.

 Ο Φλούσερ γεννήθηκε το 1920 στην Πράγα της Τσεχοσλοβακίας από οικογένεια Εβραίων διανοουμένων. Ο πατέρας του, Γκούσταβ, σπούδασε μαθηματικά και φυσική (υπό τον Άλμπερτ Αϊνστάιν μεταξύ άλλων). Ο Φλούσερ φοίτησε σε γερμανικά και τσεχικά δημοτικά σχολεία και αργότερα σε γερμανικό γυμνάσιο. Το 1938, ο Φλούσερ άρχισε να σπουδάζει φιλοσοφία στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Καρόλου στην Πράγα. Το 1939, λίγο μετά τη ναζιστική κατοχή, ο Φλούσερ μετανάστευσε στο Λονδίνο (με την Edith Barth, την μετέπειτα σύζυγό του και τους γονείς της) για να συνεχίσει τις σπουδές του το LSE. Ο Φλούσερ έχασε όλη του την οικογένειά του στα γερμανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης: ο πατέρας του πέθανε στο Μπούχενβαλντ το 1940, οι παππούδες του, η μητέρα του και η αδερφή του μεταφέρθηκαν στο Άουσβιτς και αργότερα στο Theresienstadt όπου σκοτώθηκαν. Τον επόμενο χρόνο, μετανάστευσε στη Βραζιλία, ζώντας τόσο στο Σάο Πάολο όσο και στο Ρίο ντε Τζανέιρο . Άρχισε να εργάζεται σε τσέχικη εταιρεία εισαγωγών/εξαγωγών και στη συνέχεια στη Stabivolt, κατασκευαστή ραδιοφώνων και τρανζίστορ. Το 1960 άρχισε να συνεργάζεται με το Βραζιλιάνικο Ινστιτούτο Φιλοσοφίας (IBF) στο Σάο Πάολο και δημοσίευσε στο Revista Brasileira de Filosofia, με αυτά τα μέσα προσέγγισε σοβαρά τη βραζιλιάνικη πνευματική κοινότητα. Ο Φλούσερ είχε φίλο και στενότερο συνομιλητή του τον Βραζιλιάνο φιλόσοφο Βισέντε Φερέιρα ντα Σίλβα. Ο Φλούσερ και ο Ντα Σίλβα συναντήθηκαν στο Σάο Πάολο τη δεκαετία του 1960 και ξεκίνησαν έναν στενό διανοητικό διάλογο που συνεχίστηκε μέχρι το θάνατο του Ντα Σίλβα το 1963. Ο Φλούσερ έγραψε πολλά δοκίμια για το έργο του. Έργα του Φλούσερ κυκλοφορούν και στα ελληνικά: (2015) Προς μια φιλοσοφία της φωτογραφίας, University Studio Press (2008) Προς το σύμπαν των τεχνικών εικόνων, Σμίλη (2007) Οι χειρονομίες, University Studio Press (2006) Η γραφή, Ποταμός (1998) Προς μια φιλοσοφία της φωτογραφίας, University Studio Press
Μπιμπάις

Το Μπιμπάις (αραβικά : بلبيس) είναι πόλη της Αιγύπτου στο Κυβερνείο Σαρκία στο ανατολικό άκρο του νότιου Δέλτα του Νείλου. Έχει 300.000 κατοίκους, είναι πρωτεύουσα της Μαρκάζ Μπιμπάις και διαθέτει διεθνές αεροδρόμιο

 Η Μπιμπάις στην αρχαιότητα ήταν φρούριο που καταλήφθηκε κατά την αραβική κατάκτηση της Αιγύπτου. Η πόλη έπαιξε σημαντικό ρόλο τη περίοδο των Φατιμιδών, το 1164 πολιορκήθηκε χωρίς επιτυχία από τους σταυροφόρους του Βασιλείου της Ιερουσαλήμ. Το 1168 πολιορκήθηκε, καταλήφθηκε, λεηλατήθηκε ενώ σκοτώθηκαν πολλοί κάτοικοι της από τους σταυροφόρους, κάτι που εξόργισε του κόπτες της πόλης που ενώθηκαν με τους μουσουλμάνους και έδιωξαν τους σταυροφόρους. Το 1798 ο στρατός του Ναπολέοντα ανακατασκεύασε τα τείχη του φρουρίου. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Bilbeis στο Wikimedia Commons
Στέφεν Ογκουλάουα Αντεγκμπόγιε

Ο Στέφεν Αντεγκμπόγιε, γεννημένος στις 23 Σεπτεμβρίου 1987, είναι Βρετανός καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε στην Ελλάδα και την Κύπρο με τις ομάδες του ΑΠΟΕΛ, της ΕΘΑ Έγκωμης, της Α.Ε.Ν. Κηφισιάς και του Άρη Θεσσαλονίκης. Πλέον, αγωνίζεται στην Ιταλία με την ομάδα της Βανόλι Κρεμόνα.

 Ο Αντεγκμπόγιε γεννήθηκε στη Νιγηρία και μετανάστευσε μαζί με την οικογένεια του στο Λονδίνο, σε ηλικία τριών ετών. Αγωνίστηκε στους Τόπκατς του Μπρίξτον πριν μετακομίσει στις Ηνωμένες Πολιτείες για να φοιτήσει στο κολέγιο του Λαμάρ. Στα δύο χρόνια που παρέμεινε στο Λαμάρ, είχε μέσο όρο 11,1 πόντων και 3,2 ασίστ. Στην συνέχεια, μεταγράφηκε στο κολέγιο του Σεντ Μποναβεντούρ, με τους οποίους είχε 6,6 πόντους στο πρώτο του έτος και 11,5 πόντους και 4 ασίστ στο δεύτερο.Το καλοκαίρι του 2011, μεταγράφηκε στην ομάδα του ΑΠΟΕΛ, ενώ την επόμενη σεζόν αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα μπάσκετ της Κύπρου με την ομάδα της ΕΘΑ Έγκωμης.Το καλοκαίρι του 2013, μεταγράφηκε στη Νέα Κηφισιά, με την οποία κατέκτησε την πέμπτη θέση του ελληνικού πρωταθλήματος.Στην αρχή της επόμενης χρονιάς, παρέμεινε χωρίς συμβόλαιο, αλλά το φθινόπωρο του 2015 υπέγραψε στον Άρη Θεσσαλονίκης, με τον οποίο κατέκτησε την τέταρτη θέση του ελληνικού πρωταθλήματος, αν και δεν αγωνίστηκε σε μεγάλος μέρος των πλέι-οφ λόγω τραυματισμού.Τον Αύγουστο του 2015, υπέγραψε στην ιταλική Βανόλι Κρεμόνα. Με την ιταλική ομάδα είχε μέσους όρους 8,6 πόντων, 2,6 ριμπάουντ και 1,8 ασίστ, πριν μεταγραφεί στην πολωνική Κινγκ Βίλκι Μόρσκι τον Δεκέμβριο του 2015, όπου όμως δεν αγωνίστηκε. Συνέχισε στην ιταλική Καζέρτα, ενώ τον Ιανουάριο του 2016 συμφώνησε με την Ρέτζιο Καλάμπρια. Τον Οκτώβριο του 2016, συμφώνησε με την ομάδα της Κύμης, επιστρέφοντας στο ελληνικό πρωτάθλημα. Απόδραση από την κόλαση του Λόρενμπεργκ | AllAboutARIS Ο Άγγλος που διαβάζει ελληνικά - Άρης - SPORT 24 Ogo Adegboye (@OgoAde) | Twitter
Εφέδρα

Η Εφέδρα είναι γένος γυμνόσπερμων θάμνων, το μόνο γένος στην οικογένεια των Εφεδριδών και στην τάξη των Εφεδροειδών. Αυτά τα φυτά φυτρώνουν σε ξηρά κλίματα, σε μια ευρείας κλίμακας περιοχή του Βορείου Ημισφαιρίου η οποία περιλαμβάνει την νότια Ευρώπη, τη Βόρεια Αφρική, τη νοτιοδυτική και κεντρική Ασία, τις νοτιοδυτικές περιοχές της Βόρειας Αμερικής, ενώ στο Νότιο Ημισφαίριο, φυτρώνει στη Νότια Αμερική μέχρι την Παταγονία. Επίσης το αποκαλούν "τσάι των Μορμόνων" ή "τσάι της Ερήμου" κι αυτό γιατί χρησιμοποιήθηκε σαν τσάι από τους πρώτους αποίκους της Αμερικής.

 Τα φυτά του γένους Εφέδρα χρησιμοποιούνταν από τους ανθρώπους εδώ και πολλές χιλιάδες χρόνια για να θεραπεύσουν δυσκολίες στην αναπνοή κατά το άσθμα, την αλλεργία, το κοινό κρυολόγημα και την κατατονία. Ενεργά συστατικά του φυτού απομονώνονται και χρησιμοποιούνται σε πολλά παρασκευάσματα καταπολέμησης του κρυολογήματος και των αλλεργιών. Η εφέδρα περιέχει δύο αλκαλοειδή, την εφεδρίνη και την ψευδοεφεδρίνη. Αυτές οι ουσίες διεγείρουν το νευρικό σύστημα (ΚΝΣ) και έχουν αποσυμφορητική δράση. Χρησιμοποιείται συχνά ως αναβολικό σε αθλήματα, ενώ γίνεται συχνά χρήση της σε προϊόντα αδυνατίσματος σε συνδυασμό συνήθως με την καφεΐνη και ασπιρίνη. Ο πιθανώς επικίνδυνος αυτός συνδυασμός χρησιμοποιείται από άτομα στον χώρο της άθλησης συχνά στην προπόνηση για την απότομη απόκτηση ενέργειας και βελτίωση των αντανακλαστικών τους. Η χρόνια χρήση ή και η υπέρδοση, η οποία δεν απέχει πολύ από μια μεσαία-δυνατή δόση, μπορεί να προκαλέσει παρενέργειες όπως ζαλάδα, υπερένταση, πονοκέφαλο, ναυτία, άγχος, αϋπνίες, αδυναμία - κατατονία. Ο χρήστης θα πρέπει να επιζητεί άμεση ιατρική συμβουλή/περίθαλψη σε περίπτωση που εμφανίσει τις ακόλουθες ακραίες παρενέργειες: σφίξιμο στο στήθος - δυσκολία στην αναπνοή, πρήξιμο στο στόμα ή το πρόσωπο, τρέμουλο, έντονες ζαλάδες, παραισθήσεις, εγκεφαλικό επεισόδιο. Η χρήση εφεδρίνης πρέπει να αποφεύγεται από άτομα με υψηλή πίεση και άλλα γενικά προβλήματα υγείας. Είναι δυνατή η έντονη εξάρτηση του χρήστη στην εφεδρίνη που συνοδεύεται συνήθως από μια σειρά "συμπτωμάτων εξάρτησης". Η υπερβολική χρήση και ανάμειξη αυτής της ουσίας έχει οδηγήσει στη νοσηλεία έως και τον θάνατο ορισμένων αθλητών από λειψυδρία με αποτέλεσμα την απαγόρευση της εφεδρίνης σε συμπληρώματα διατροφής στις Η.Π.Α., ενώ στην Μεγάλη Βρετανία απαγορεύτηκε επίσης η κατοχή και πώληση του βοτάνου Εφέδρα η σινική (Ephedra sinica), παρότι αφέθηκαν ελεύθερα στο εμπόριο πολλά άλλα είδη φυτών που εμπεριέχουν μικρότερα αλλά αρκετά δραστικά ποσοστά εφεδρίνης. Τα πιο γνωστά είδη εφέδρας είναι τα ακόλουθα: Εφέδρα η διστάχυα (Ephedra distachya): Ενδημικό της Νότιας Ευρώπης και της Νοτιοδυτικής Ασίας. Εφέδρα η σινική (Ephedra sinica): Ενδημικό της Κίνας. Εφέδρα της Νεβάδα (Ephedra nevadensis): Ενδημικό των δυτικών περιοχών της Βορείου Αμερικής.
Rai 3

Το Rai 3 είναι το τρίτο κανάλι της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης της Ιταλίας, η οποία διαθέτει και άλλα κανάλια, μεταξύ άλλων το Rai 1 και το Rai 2. Το κανάλι άρχισε να εκπέμπει στις 15 Δεκεμβρίου του 1979.

 Το κανάλι επρόκειτο να ξεκινήσει τη μετάδοσή του σε υψηλή ευκρίνεια από τον Σεπτέμβριο του 2013, αλλά τελικώς ξεκίνησε τρία χρόνια μετά. Στην κοιλάδα της Αόστα το κανάλι μεταδίδει κάποια προγράμματα στα γαλλικά. Στο Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε η περιοχή έχει το δικό της κανάλι που ονομάζεται Rai Südtirol (ωστόσο μεταδίδει προγράμματα από το Rai3), το οποίο δεν έχει σταθερό καθημερινό πρόγραμμα (οι ώρες μετάδοσης του Rai Südtirol ποικίλουν ανάλογα με την ημέρα). Στην περιοχή της Φρίουλι-Βενέτσια Τζούλια υπάρχει ένα ξεχωριστό κανάλι που μεταδίδει καθημερινά από τις 18:40 για μισή ώρα και δελτίο ειδήσεων στα Σλοβενικά μαζί με άλλα τηλεοπτικά προγράμματα. Επίσημος ιστότοπος (Ιταλικά)
Ιωάννης Πετρίδης

Ο Ιωάννης Πετρίδης (18 Αυγούστου 1931 - 6 Ιανουαρίου 2016) ήταν Έλληνας οικονομολόγος και πολιτικός, που υπηρέτησε ως βουλευτής Πιερίας με τη Νέα Δημοκρατία από το 1985 ως το 1989.

 Γεννήθηκε στην Κατερίνη. Σπούδασε Οικονομικές Επιστήμες και ήταν απόφοιτος της Νομικής Σχολής. Επίσης, επιμορφώθηκε στη Διοίκηση Επιχειρήσεων. Διετέλεσε πρόεδρος της Ένωσης Γεωργικών Συνεταιρισμών Πιερίας. Δίδαξε ως έκτακτος καθηγητής στη Συνεταιριστική Σχολή της Θεσσαλονίκης.Ο Ιωάννης Πετρίδης κατήλθε ως υποψήφιος στις δημοτικές εκλογές του 1959 και πήρε 359 ψήφους στις εκλογές για το δημοτικό συμβούλιο. Αργότερα χρημάτισε αντιπρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Κατερίνης.Στις βουλευτικές εκλογές του 1974 ήταν υποψήφιος με την Ένωση Κέντρου - Νέες Δυνάμεις αλλά δεν εξελέγη βουλευτής, καθώς συγκέντρωσε 4.029 ψήφους. Στις επόμενες εκλογές , το 1977, απέτυχε ξανά να εκλεγεί βουλευτής με την ΕΔΗΚ, όπως είχε μετονομαστεί η Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις. Ο Ιωάννης Θ. Πετρίδης εξελέγη βουλευτής με τη ΝΔ στις εκλογές του 1985 στο νομό Πιερίας και η θητεία του έληξε το 1989. Αργότερα εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Το Νοέμβριο του 2009 ήταν ανάμεσα στα 49 πρόσωπα από την Πιερία που πήραν μέρος στο έκτακτο συνέδριο της ΝΔ στην ελληνική πρωτεύουσα.Πέθανε στην Αθήνα σε ηλικία 84 ετών.
Καλαθοσφαίριση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2000 / άνδρες

Το τουρνουά καλαθοσφαίρισης ανδρών της 27ης Ολυμπιάδας διεξήχθη στο Σίδνεϋ μεταξύ 17 Σεπτεμβρίου και 1 Οκτωβρίου 2000, με τη συμμετοχή δώδεκα εθνικών ομάδων. Οι αγώνες ξεκίνησαν στο κλειστό γήπεδο Ντομ, για να μεταφερθούν κατά την τελική φάση στο Σούπερ Ντομ. Νικήτριες αναδείχθηκαν αήττητες οι Ηνωμένες Πολιτείες (12ο χρυσό) με πρωταγωνιστές τους Βινς Κάρτερ και Κέβιν Γκαρνέτ. Δεύτερη τερμάτισε η έκπληξη της διοργάνωσης Γαλλία, η οποία μετά από ένα νωθρό ξεκίνημα, κέρδισε όλα τα κρίσιμα παιχνίδια μέχρι τον τελικό, με τους Αντουάν Ριγκοντό και Λοράν Σκιαρά να πραγματοποιούν το καλύτερο τουρνουά της καριέρας τους. Στην τρίτη θέση του βάθρου ανέβηκε η Λιθουανία των Σαρούνας Γιασικέβιτσιους - Γκιντάρας Εϊνίκις, η μόνη ομάδα που απείλησε πραγματικά τις ΗΠΑ (έχασε στον ημιτελικό για ένα καλάθι). Πρώτος σκόρερ αναδείχθηκε ο Άντριου Γκέιζ (Αυστραλία) με μέσο όρο 19,9 πόντων ανά αγώνα. Στο Σίδνεϋ έκαναν το ντεμπούτο τους σε παγκόσμια διοργάνωση κάποιοι από τους σπουδαιότερους καλαθοσφαιριστές της δεκαετίας του 2000, όπως οι Γιάο Μινγκ, Ραμούνας Σισκάουσκας, Αντρέι Κιριλένκο, Πρέντραγκ Στογιάκοβιτς και Χουάν Κάρλος Ναβάρο.

 Η FIBA παραχώρησε αυτοδίκαιη συμμετοχή στη διοργανώτρια και την παγκόσμια πρωταθλήτρια 1998. Τα υπόλοιπα δέκα εισιτήρια μοιράστηκαν μέσω των πρωταθλημάτων των ηπειρωτικών ζωνών, ανάλογα με τη δυναμικότητά τους: Ασία, Αφρική και Ωκεανία έλαβαν από ένα, η Αμερική δύο, η Ευρώπη πέντε. Πιο συγκεκριμένα: Οι ομάδες χωρίστηκαν με κλήρωση σε δύο ομίλους. Οι τέσσερις πρώτοι κάθε ομίλου προκρίνονταν στα νοκ-άουτ παιχνίδια των προημιτελικών, τα οποία με τη σειρά τους οδηγούσαν τους νικητές σε προκαθορισμένες διασταυρώσεις στους ημιτελικούς. Οι νικητές των ημιτελικών αναμετρήθηκαν στο τελικό, οι ηττημένοι στο μικρό τελικό. Οι ηττημένοι των προημιτελικών οδηγήθηκαν στους αγώνες κατάταξης των θέσεων 5-8, με ένα ασυνήθιστο σύστημα: Όσοι αποκλείστηκαν στα χιαστί των 2ων-3ων, αγωνίστηκαν για την 5η θέση. Αντίστοιχα, όσοι αποκλείστηκαν στα χιαστί των 1ων-4ων, αγωνίστηκαν για την 7η θέση. Οι 5οι και 6οι των ομίλων αναμετρήθηκαν μεταξύ τους για την 9η και 11η θέση αντίστοιχα. Σίδνεϋ Ντομ, 17-25 Σεπτεμβρίου Κριτήρια κατάταξης ισοβαθμούντων (ιεραρχικά): περισσότερες νίκες στους μεταξύ τους αγώνες, μεγαλύτερο πηλίκο Π+ διά Π- στους μεταξύ τους αγώνες, μεγαλύτερο πηλίκο Π+ διά Π- στο σύνολο των αγώνων. Στάδιο: Σίδνεϋ Σούπερ Ντομ (μέσοι όροι ανά αγώνα) 2000 Olympic Games: Tournament for Men - επίσημος ιστοχώρος της FIBA
Live at the Checkerboard Lounge, Chicago 1981

Live at the Checkerboard Lounge, Chicago 1981 είναι ο τίτλος του ζωντανά ηχογραφημένου άλμπουμ και DVD του Αμερικανού blues καλλιτέχνη Μάντι Γουότερς, το οποίο κυκλοφόρησε στις 10 Ιουλίου 2012 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Eagle Vision".Τον τραγουδιστή συνόδευαν οι Rolling Stones, οι οποίοι εν μέσω της παγκόσμιας περιοδείας τους βρέθηκαν στο Σικάγο για τρεις εμφανίσεις στο "Rosemont Horizon". Την ημέρα που δεν είχαν συναυλία, βρέθηκαν στο κλαμπ του Buddy Guy για να δουν από κοντά τον Muddy Waters, ανεβαίνοντας τελικά στην σκηνή, όπως και ο Buddy Guy. Η συναυλία ηχογραφήθηκε και βιντεοσκοπήθηκε, κυκλοφορώντας παράνομα εκείνη την εποχή, μέχρι να εκδοθεί επίσημα το 2012. Το "The Checkerboard Lounge" ήταν ένα blues κλαμπ στο νότιο Σικάγο, το οποίο εγκαινιάστηκε την δεκαετία του '50 και ο Buddy Guy το αγόρασε το 1972, διατηρώντας το υπό την διαχείριση του μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του '80.

 Introductions – 1:44 "You Don't Have to Go" – 5:43 "Baby Please Don't Go" – 11:00 "Hoochie Coochie Man" – 4:18 "Long Distance Call" – 4:49 "Mannish Boy" – 10:25 "Got My Mojo Workin'" – 3:18 "Next Time You See Me" – 11:00 "One Eyed Woman" – 9:44 "Clouds in My Heart" – 6:22 "Champagne and Reefer" – 6:58 Live at the Checkerboard Lounge, Chicago 1981 (άλμπουμ)Επίσημη κυκλοφορία: 10 Ιουλίου 2012 Οι μουσικοί που ηχογράφησαν το "Muddy "Live at the Checkerboard Lounge, Chicago 1981" ήταν οι εξής: Μάντι Γουότερς - φωνητικά, κιθάρα Τζόν Πράιμερ - κιθάρα Μπομπ Μάργκολιν - κιθάρα Λόβι Λι - πιάνο Έρνεστ Τζόνσον - μπάσο Ρέι Άλισον - τύμπανα Τζορτζ Μπάφορντ - φυσαρμόνικαΓκεστ συμμετοχέςΜικ Τζάγκερ - φωνητικά Κιθ Ρίτσαρντς - κιθάρα Ρον Γουντ - κιθάρα Ίαν Στιούαρτ - πιάνο Buddy Guy - φωνητικά, κιθάρα Lefty Dizz - φωνητικά, κιθάρα Junior Wells - φωνητικά, φυσαρμόνικα Ρικ Κρέερ - κιθάρα Νικ Τσαρλς - μπάσο Checkerboard Lounge: Live Chicago 1981 - Muddy Waters | Songs, Reviews, Credits | AllMusic Muddy Waters and the Rolling Stones: Live at the Checkerboard | Slant Magazine Muddy Waters, The Rolling Stones - The Checkerboard Lounge, Chicago - CDs and Vinyl at Discogs
Ευαγγέλιο του Βίττεκιντ

Το Ευαγγέλιο του Βίττεκιντ (λατινικά: Codex Wittekindeus) είναι εικονογραφημένη χειρόγραφη περγαμηνή που γράφτηκε στην σχολή γραφής και εικονογράφησης της Μονής της Φούλντα και αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα έργα της Οθωνικής εικονογραφίας. Φυλάσσεται στην Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου με τον αύξοντα αριθμό Codex Theol. Lat. fol. 1.

 Το ευαγγέλιο αποτελείται από 127 φύλλα περγαμηνής με πανέμορφες εικονογραφίες, οι οποίες σύμφωνα με την συνήθεια της εποχής προηγούνται των αντίστοιχων κεφαλαίων του ευαγγελίου. Στις εικόνες αυτές γίνεται χρήση του πολύτιμου και εξαιρετικά σπάνιου πορφυρού χρώματος. Είναι δεμένο με δερμάτινο εξώφυλλο και περιέχει επίσης τέσσερις σελίδες από ελεφαντόδοντο. Αρχικά ήταν στολισμένο με χρυσές σφυρήλατες διακοσμήσεις, πολύτιμους λίθους, και οκτώ εικόνες αγίων. Το εικονογραφημένο χειρόγραφο βρίσκονταν αρχικά στην Μητρόπολη του Μαγδεβούργου και αργότερα μεταφέρθηκε στο παρεκκλήσι της κρύπτης του Βίττεκιντ της Σαξονίας στην Μονή Ένγκερ. Από εκεί τον 17ο αιώνα δωρίστηκε στον μεγάλο Πρίγκηπα Εκλέκτορα (Kurfürst) Φρίντριχ Βίλχελμ (Friedrich Wilhelm) του Βρανδεμβούργου και από το 1661 στόλισε την συλλογή της Αυτοκρατορικής Βιβλιοθήκης της Κολωνίας παρά τον Σπρε. Georg Reimann und Horst Büttner, Mittelalterliche Buchmalerei, (mit Abbildungen), 1962
Κρισταμπέλ Μποργκ

Η Κρισταμπέλ Μποργκ (Christabelle Borg, γεννημένη στις 28 Απριλίου 1992), γνωστή ως Κρισταμπέλ, είναι τραγουδίστρια, τραγουδοποιός και τηλεοπτική παρουσιάστρια από τη Μάλτα. Εκρποσώπησε τη Μάλτα στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision το 2018 με το τραγούδι "Taboo".

 Η Μποργκ γεννήθηκε το 1992 στη Μάλτα. Σπούδασε μουσική στο Mount St. Mary's College, από όπου αποφοίτησε το 2014. Έπειτα ξεκίνησε να σπουδάζει λογιστική στο Πανεπιστήμιο της Μάλτας. Η Μποργκ ξεκίνησε την καριέρα της από την εφηβεία, όντας η οικοδέσποινα στα τηλεοπτικά σόου της Μάλτας Teen Trouble και Teen Traffic. Το 2014 η Μποργκ συμμετείχε στο Malta Eurovision Song Contest 2014 με το τραγούδι "Lovetricity" και κατέκτησε την όγδοη θέση στον τελικό. Επέστρεψε στον διαγωνισμό το 2015 με το τραγούδι "Rush" και το 2016 με το τραγούδι "Kingdom", κατακτώντας τη δεύτερη και τέταρτη θέση αντίστοιχα. Το 2018 επέστρεψε για τέταρτη φορά στο Malta Eurovision Song Contest με το τραγούδι "Taboo" με το οποίο κέρδισε τον διαγωνισμό. Έτσι, εκπροσώπησε τη Μάλτα στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision το 2018 αλλά απέτυχε να προκριθεί στον τελικό. "Eurovision participants: Christabelle Borg". TVM Roxburgh, Gordon (8 Φεβρουαρίου 2014). "Firelight to represent Malta". Eurovision.tv Roxburgh, Gordon (23 Ιανουαρίου 2016). "Malta sends Ira Losco to Stockholm". eurovision.tv. European Broadcasting Union "Ira Losco wins the 2016 Malta Eurovision Song Contest". tvm.com.mt. TVM. 23 Ιανουαρίου 2016 Roxburgh, Gordon (22 Νοεμβρίου 2014). "Amber to represent Malta". Eurovision.tv Farren, Neil (3 Φεβρουαρίου 2018). "Malta: Christabelle Borg to Eurovision 2018". Eurovoix Jordan, Paul; Zwart, Josianne (3 Φεβρουαρίου 2018). "Malta's Christabelle set to break taboos at Eurovision 2018". EBU
Σύστημα Διαχείρισης Περιεχομένου

Τα Συστήματα Διαχείρισης Περιεχομένου (ΣΔΠ, Content Management Systems, CMS) είναι διαδικτυακές εφαρμογές που επιτρέπουν την online τροποποίηση του περιεχομένου ενός δικτυακού τόπου. Οι διαχειριστές μέσω του διαδικτύου ενημερώνουν το περιεχόμενο στο ΣΔΠ, το οποίο είναι εγκατεστημένο σ' ένα διακομιστή. Οι αλλαγές αυτές γίνονται αυτόματα διαθέσιμες πάλι μέσω του διαδικτύου, σε όλους τους επισκέπτες και χρήστες του δικτυακού τόπου.

 Ένα επιχειρησιακό σύστημα διαχείρισης περιεχομένου (CMS - Enterprise Content Management System), ασχολείται με το περιεχόμενο, τα έγγραφα, τα στοιχεία και τα παραστατικά που σχετίζονται με τις οργανωτικές διαδικασίες μιας επιχείρησης. Ο σκοπός και το αποτέλεσμα είναι να διαχειρίζεται το περιεχόμενο και τις αδόμητες πληροφορίες του οργανισμού, με όλες τους τις ποικιλίες μορφής και τοποθεσίας. Η διαχείριση περιεχομένου ιστοσελίδων (WCM) είναι ένα σύστημα CMS σχεδιασμένο για να απλοποιήσει τη δημοσίευση του δικτυακού περιεχομένου των web sites και των κινητών συσκευών, μεταξύ άλλων, επιτρέπει στους δημιουργούς περιεχομένου να υποβάλουν περιεχόμενο χωρίς να απαιτεί τεχνική γνώση HTML ή μεταφόρτωση των αρχείων. Πολλά web-based συστήματα διαχείρισης περιεχομένου υφίστανται, τόσο Ανοιχτού Κώδικα όσο και με εμπορικά κατoχυρωμένα πνευματικά δικαιώματα. Ωστόσο, αυτός είναι ένας τομέας στον οποίο το OSS (Open Source Software) έχει αποκτήσει δεσπόζουσα θέση έναντι των ιδιοκτησιακής μορφής ομολόγων του. Χρησιμοποιώντας ένα στοιχείο του συστήματος διαχείρισης περιεχομένου, το περιεχόμενο αποθηκεύεται και αποτελεί αντικείμενο διαχείρισης σε επίπεδο Υποεγγράφου (ή εξαρτήματος), για μεγαλύτερη επαναχρησιμοποίηση του περιεχομένου) Κατάλογος Συστημάτων Διαχείρισης Περιεχομένου
Νεάπολη Πάτρας

Η Νεάπολη Πάτρας είναι συνοικία της σύγχρονης Πάτρας, ευρισκόμενη στο νότιο τμήμα της πόλης, και απέχει οδικώς περί τα 5,5 χιλιόμετρα από το κέντρο της.

 Η συνοικία βρίσκεται στον Νότιο Τομέα της Πάτρας, εκτείνεται νότια των Ζαρουχλαιίκων, νοτιοδυτικά της Ταραμπούρα, δυτικά των Πορτών (Ροδόπουλου) και ανατολικά των Κρύων Ιτεών και του εργοστασίου της Πειραϊκής - Πατραϊκής. Το νοτιότερο όριο της συνοικίας βρίσκεται ανάντη του ποταμού Γλαύκου. Βασικές οδικές αρτηρίες της συνοικίας είναι οι οδοί Αργοναυτών, Βελισσαρίου Οικονόμου, Γλαύκου (κάθοδος), Ετεοκλέους, Ευβοίας, Ευφήμου, Εχίονος, Κορώνου, Λαοκόοντος, Μπεγλή, Παπακωνσταντοπούλου και Φινέως. Στη Νεάπολη βρίσκεται επίσης η πλατεία Ολυμπίων Θεών. Στη συνοικία έχουν φτιαχτεί την τελευταία δεκαπενταετία εργατικές κατοικίες, στην περιοχή των οποίων έχουν βρεθεί και ανασκαφεί λείψανα ταφικού θαλάμου και αγροικίας που ανάγονται στην περίοδο των ρωμαϊκών χρόνων. Αρχικά, υπήρχε στην Πάτρα του 19ου αιώνα συνοικία με το παρόν όνομα βορείως της συνοικίας του Βλατερού, σύμφωνα με πολεοδομικό σχέδιο της πόλης του Σταματίου Βουλγάρεως, το οποίο όμως έπεσε σε αχρηστία και έπαψε να ακούγεται στην πόλη. Δ. Καρατζά, Χ. Χαραλάμπους, Δ. Γκότση, Γ. Λύρα, Πάτρα, ονομάτων επίσκεψις, Έκδοση των εφημερίδων «Εθνικός Κήρυξ των Πατρών» και «Ημερήσιος Κήρυξ των Πατρών», Πάτρα 1995. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικό λεξικόν των Πατρών, Τόμος Β΄, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Νεάπολις. Νεάπολη Πάτρας. wikimapia.org. Ανακτήθηκε: 14/02/2014.