IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Θεοτόκος Τρικάλων

Το χωριό Θεοτόκος Τρικάλων (δημοτική κοινότητα Αχλαδέας - δημοτική ενότητα Χασίων) ανήκει στον δήμο Μετεώρων του νομού Τρικάλων που βρίσκεται στην Περιφέρεια Θεσσαλίας. Κατά τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας με το σχέδιο Καποδίστριας, μέχρι το 2010, η Θεοτόκος ανήκε στο τοπικό διαμέρισμα Αχλαδέας, του πρώην δήμου Χασίων του νομού Τρικάλων.

 Το χωριό βρίσκεται στο βόρειο τμήμα του νομού Τρικάλων, ανατολικά του χωριού Αγιόφυλλο και δυτικά του χωριού Αχλαδέα. Το βόρειο τμήμα της εκτάσής του αποτελεί τα φυσικά σύνορα με το νομό Γρεβενών. Απέχει 28 χιλιόμετρα από την Καλαμπάκα και έχει υψόμετρο 600 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας. Πριν από τις νέες ονομασίες της δεκαετίας του 1950 είχε την ονομασία Φλιάκα Κερασιά. Από κατάστιχα των Ιερών Μονών των Μετεώρων, προκύπτει ότι στην περιοχή του χωριού κατοικούσαν νομάδες που έβρισκαν ευνοϊκές συνθήκες για την βοσκή των κοπαδιών τους. Το 1754 κατοικούσαν 11 οικογένειες, το 1758 4 οικογένειες, το 1765 8 οικογένειες, το 1767 5 οικογένειες, το 1769 7 οικογένειες, το 1772 6 οικογένειες και το 1820-1821 είχε 3 κτίσματα. Με την απελευθέρωση της Θεσσαλίας το 1881 είχε 109 κατοίκους, το 1896 είχε 144 και το 1907 είχε 200. Με την απογραφή του 1961 στον οικισμό κατοικούσαν 463 κάτοικοι, ενώ το 1977 ο γενικός πληθυσμός ήτανε 550 κάτοικοι από τους οποίους 196 ήτανε μετανάστες στο εξωτερικό. Με την απογραφή του 1981 είχε 394 κάτοικους. Στα τέλη της δεκαετίας του 50, το δημοτικό σχολείο της Θεοτόκου αριθμούσε γύρω στους 100 μαθητές. Το 2009 υπήρχαν στο χωριό 80 κάτοικοι, ενώ το 2021 ο πραγματικός πληθυσμός είναι λιγότερο από 60 άτομα. Μαζί με το άλλο χωριό της δημοτικής κοινότητας, την Αχλαδέα, το 2021, απογράφτηκαν 130 άτομα. Είναι κτισμένος στα δυτικά του χωριού, στην περιοχή με την ονομασία Παλιοχώρι. Είναι βυζαντινού ρυθμού με τρούλο και χτίστηκε το 1977 στη θέση παλαιότερης εκκλησίας, η οποία ήταν βασιλικού ρυθμού με νάρθηκα αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Σε πολύ κοντινή απόσταση υπάρχει μικρός ναός αφιερωμένος στον Άγιο Γεώργιο, οποίος χτίστηκε στη θέση ομώνυμου ναΰδριου. Βρίσκεται στο κέντρο του χωριού και θεμελιώθηκε το 1967, ενώ εγκαινιάσθηκε το 1974. Νοτιοανατολικά του χωριού υπάρχει το ύψωμα Τσιουμαντάλα. Στους πρόποδες υπάρχει το εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής. Είναι το ψηλότερο σημείο του χωριού. Βρίσκεται βορειοανατολικά του μέσα σε μία κατάμεστη από βελανιδιές περιοχή. Την ονομασία την πήρε από το εκκλησάκι του προφήτη Ηλία.
Ακάκιος Μελιτηνής

Ο Άγιος Ακάκιος, γνωστός και ως Ακάθιος ή Αχάτης, ήταν επίσκοπος της Μελιτηνής (σημερινή Μαλάτεια της Τουρκίας) κατά τον 3ο αιώνα μ.Χ. , μολονότι κάποιες φορές θεωρείται ως επίσκοπος Αντιοχείας. Η Μελιτηνή ήταν πρωτεύουσα της ρωμαϊκής επαρχίας της Αρμενίας Δευτέρας. Δεν πρέπει να συγχέεται με έναν μεταγενέστερο Ακάκιο, ο οποίος ήταν επίσης επίσκοπος Μελιτηνής κατά τον 5ο αιώνα.

 Έζησε την εποχή του διωγμού των Χριστιανών από τον Αυτοκράτορα Δέκιο και παρόλο που είναι βέβαιο ότι παραπέμφθηκε στο δικαστήριο του Μαρκιανού για να δώσει εξηγήσεις για την πίστη του, δεν είναι βέβαιο ότι πέθανε για αυτόν τον λόγο. Πράγματι καταδικάστηκε σε θάνατο, αλλά η σύνεση και η σταθερότητα του χαρακτήρα του εντυπωσίασαν τον Αυτοκράτορα που τον απελευθέρωσε αν και είχε υποστεί σημαντικά βάσανα.Ο Ακάκιος έγινε διάσημος τόσο για τη λαμπρότητα της δογματικής διδασκαλίας του όσο και για τα θαύματα που έκανε. Η Ορθόδοξη και η Καθολική Εκκλησία εορτάζουν τη μνήμη του στις 31 Μαρτίου, ενώ η Ορθόδοξη τιμά την μνήμη του και στις 15 Σεπτεμβρίου, ημέρα μετακομιδής των λειψάνων του. Η Αρμενική Εκκλησία εορτάζει τη μνήμη του στις 22 Μαρτίου.
Φρέζια

Η φρέζια (Freesia) είναι γένος ποωδών πολυετών ανθοφόρων φυτών της οικογένειας Ιριδίδες, που περιγράφηκε για πρώτη φορά ως γένος το 1866 από τον Κρίστιαν Φρίντριχ Έκλον (1886) και πήρε το όνομά του από τον Γερμανό βοτανολόγο και ιατρό Φρίντριχ Φρέεζε (1795-1876). Είναι ιθαγενές στην ανατολική πλευρά της νότιας Αφρικής, από τη νότια Κένυα έως τη Νότια Αφρική, τα περισσότερα είδη βρίσκονται στις επαρχίες του Ακρωτηρίου. Είδη του πρώην γένους Anomatheca περιλαμβάνονται τώρα στη Φρέζια. Τα φυτά που είναι κοινώς γνωστά ως «φρέζιες», με αρωματικά λουλούδια σε σχήμα χωνιού, είναι καλλιεργούμενα υβρίδια μιας σειράς ειδών φρέζιας. Μερικά άλλα είδη καλλιεργούνται επίσης ως καλλωπιστικά φυτά.

 Είναι ποώδη φυτά που αναπτύσσονται από έναν κωνικό βολβό διαμέτρου 1–2,5 cm (0,39–0,98 in), από όπου αναπτύσσεται μια τούφα στενών φύλλων μήκους 10–30 cm (4–12 in) και ένα αραιά διακλαδισμένο στέλεχος ύψους 10–40 cm (4–16 in) με λίγα φύλλα και μια χαλαρή μονόπλευρη ακίδα λουλουδιών με έξι τέπαλα. Πολλά είδη έχουν αρωματικά άνθη σε σχήμα στενού χωνιού, αν και αυτά που τοποθετούνταν στο παρελθόν στο γένος Anomatheca, όπως το F. laxa, έχουν επίπεδα άνθη. Τα φυτά που συνήθως ονομάζονται «φρέζιες» στην κηπουρική και την ανθοκομία προέρχονται από διασταυρώσεις που έγιναν τον 19ο αιώνα μεταξύ των ειδών Freesia refracta και Freesia leichtlinii. Πολυάριθμες ποικιλίες έχουν εκτραφεί από αυτά τα είδη και τις μορφές Freesia corymbosa με ροζ και κίτρινα άνθη. Οι σύγχρονες τετραπλοειδείς ποικιλίες έχουν άνθη που κυμαίνονται από λευκό έως κίτρινο, ροζ, κόκκινο και μπλε-μωβ. Καλλιεργούνται ως επί το πλείστον επαγγελματικά στην Ολλανδία από περίπου 80 καλλιεργητές.
Εξουσιοδοτημένοι Ουδέτεροι Αθλητές

Οι Εξουσιοδοτημένοι Ουδέτεροι Αθλητές (ANA, Authorized Neutral Athletes) είναι μια κατηγορία του στίβου όπου συμμετέχουν οι Ρώσοι αθλητές που έχουν εγκριθεί από την IAAF, ώστε να διαγωνίζονται σε διεθνείς διοργανώσεις, έπειτα από το σκάνδαλο ντόπινγκ στη Ρωσία, όπου βγήκε για πρώτη φορά στο φως τον Δεκέμβριο του 2014.

 Οι Εξουσιοδοτημένοι Ουδέτεροι Αθλητές έκαναν την πρώτη εμφάνισή τους στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2017 με 19 αθλητές. Συμμετείχαν στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2018 με 8 αθλητές, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου Εφήβων 2018 με εννέα αθλητές και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018 με 30 αθλητές. Συμμετείχαν στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2019 και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2021.
Ρόμπερτ Τσάρτοφ

Ο Ρόμπερτ Τσάρτοφ (Robert Chartoff, 26 Αυγούστου 1933 - 10 Ιουνίου 2015) ήταν Αμερικανός παραγωγός ταινιών. Γενήθηκε στη Νέα Υόρκη. Στις σημαντικότερες του παραγωγές ανήκουν η ταινία The Right Stuff - Οι κατάλληλοι Άνθρωποι όπως και (σε μακροχρόνια συνεργασία με τον Ίρβιν Γουίνκλερ) όλες οι ταινίες της σειράς Ρόκυ.

 1977 - Όσκαρ (Ρόκυ) 1981 - Υποψηφιότητα: Όσκαρ (Οργισμένο είδωλο) 1984 - Υποψηφιότητα: Όσκαρ (Οι κατάλληλοι Άνθρωποι). 1986 - Υποψηφιότητα: Χρυσό Βατόμουρο (Ρόκυ Νο 4) 1991 - Υποψηφιότητα: Χρυσό Βατόμουρο (Ρόκυ Νο 5) Rocky Balboa (2006) Country of My Skull: Guilt, Sorrow, and the Limits of Forgiveness in the New South *Africa (2004) Ρόκυ Νο 5 (1990) Ρόκυ Νο 4: Η Γιγαντομαχία (1985) The Right Stuff - Οι κατάλληλοι Άνθρωποι (1984) Ρόκυ Νο 3: Ο Θρίαμβος (1982) Raging Bull - Οργισμένο είδωλο (1981) Ρόκυ Νο 2 (1979) Comes a Horseman - Ελεύθερος Καβαλάρης (1978) New York, New York (1977) Ρόκυ (1977) Up the Sandbox (1972) Leo the Last - Λέων ο Έσχατος (1970) The Strawberry Statement (1970) They Shoot Horses, Don`t They? - Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν (1969) Point Blank - Ο Επαναστάτης του Αλκατράζ (1967) Ο Ρόμπερτ Τσάρτοφ στο IMDb Ο Ρόμπερτ Τσάρτοφ στο cine.gr Αρχειοθετήθηκε 1999-11-28 στο Wayback Machine.
Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο

Το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο ήταν χρηματοπιστωτικό ίδρυμα, το οποίο ιδρύθηκε το 1900 στην ανεξάρτητη τότε Κρητική Πολιτεία και λειτουργούσε στην Ελλάδα μέχρι το 2013, οπότε και διασπάστηκε σε "καλή" και "κακή" τράπεζα. με το "καλό" κομμάτι να λειτουργεί υπό την ονομασία «Νέο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο», ενώ το ίδιο έτος πωλήθηκε στον όμιλο Eurobank, ο οποίος το απορρόφησε διατηρώντας αρχικά το δίκτυο καταστημάτων του διακριτό, με τη σήμανση «Δίκτυο Νέο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο».

 Λίγα χρόνια μετά την ίδρυση της Τράπεζας Κρήτης αποφασίστηκε από την Κρητική Πολιτεία η ίδρυση ενός ακόμα πιστωτικού ιδρύματος στο νησί. Στις 10 Δεκεμβρίου 1900 υπογράφηκε από τον Ύπατο αρμοστή της Κρητικής πολιτείας Πρίγκιπα Γεώργιο ο νόμος 265 περί Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου, ο οποίος δημοσιεύτηκε στις 16 Δεκεμβρίου 1900 ενώ η επίσημη έναρξη των εργασιών του έγινε το 1902 στα 20 περίπου ταχυδρομικά γραφεία τα οποία ήταν διάσπαρτα στο νησί. Η έκδοση του πρώτου βιβλιαρίου του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου, το οποίο ήταν στο όνομα του πρίγκιπα Γεωργίου έγινε τον Απρίλιο του 1903. Το 1909 οι δραστηριότητές του επεκτάθηκαν και στην υπόλοιπη Ελλάδα. Λίγο μετά την ένωση της Κρητικής Πολιτείας με την υπόλοιπη Ελλάδα, το 1914-1915 η έδρα του μεταφέρθηκε στην Αθήνα. Το ταχυδρομικό ταμιευτήριο έπαιξε σημαντικό ρόλο στη χρηματοδότηση δημοσίων έργων κυρίως την περίοδο του μεσοπολέμου. Προσπάθησε να εμπεδώσει την έννοια της αποταμίευσης στους Έλληνες από την εποχή της ίδρυσής του με διάφορες δράσεις. Έτσι με αφορμή την Παγκόσμια μέρα αποταμίευσης στις 31 Οκτωβρίου κάθε έτους θεσμοθέτησε την ετήσια βράβευση της καλύτερης μαθητικής έκθεσης με θέμα την αποταμίευση. Το 2002 η εταιρική μορφή του μετατράπηκε, με τον νόμο 3082/2002, σε ανώνυμη εταιρεία ενώ το 2006 του χορηγήθηκε άδεια λειτουργίας πιστωτικού ιδρύματος την οποία δεν είχε αφού λειτουργούσε για χρόνια ως δημόσια υπηρεσία, απευθείας υπαγόμενη στο Υπουργείο Μεταφορών και Επικοινωνιών. Το ίδιο έτος εισήχθη στο χρηματιστήριο αξιών Αθηνών. Στις 19 Ιανουαρίου 2013, στα πλαίσια της δημοσιονομικής εξυγίανσής του, το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο διασπάστηκε από το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας σε "καλή" και "κακή" τράπεζα. Το "καλό" κομμάτι συνέχισε να λειτουργεί υπό την ονομασία «Νέο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο» με στόχο τη μελλοντική πώλησή του σε μία από τις 4 συστημικές τράπεζες, ενώ το "κακό" κομμάτι πέρασε σε διαδικασία εκκαθάρισης. Τον Ιούλιο του 2013 αποφασίστηκε η πώληση του Νέου Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου στην Eurobank. Η Νομική Συγχώνευση με απορρόφησή του από την Eurobank ολοκληρώθηκε στις 27 Δεκεμβρίου 2013, ενώ η λειτουργική ενοποίηση ολοκληρώθηκε τον Μάιο του 2014, με την ενοποίηση και των συστημάτων της T Bank (πρώην Aspis). Με σεβασμό στους πελάτες και την ιστορία του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου, η Eurobank αποφάσισε να κρατήσει το δίκτυο καταστημάτων διακριτό, με σήμανση «Δίκτυο Νέο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο» στα καταστήματα ΕΛΤΑ. Το λογότυπο της εταιρείας όπως έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου. Τράπεζα της Ελλάδας Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων Επίσημος ιστότοπος
Βαχτάνγκ του Αράγκβι

Ο Βαχτάνγκ ο Καλός , γεωργιανά: ვახტანგ კარგი, (1738 ή 1742 – 1 Φεβρουαρίου 1756 ή 1760 ) ήταν Γεωργιανός βασιλικός πρίγκιπας (batonishvili) από τον Οίκο Μπαγκρατιόνι. Ήταν το πρώτο παιδί και ο μεγαλύτερος γιος τού Ηρακλή Β΄, τότε πρίγκιπα τού Καχέτι, που γεννήθηκε από τον πρώτο του γάμο με την Κετεβάν Ορμπελιάνι ή, σύμφωνα με πιο πρόσφατες έρευνες, την Κετεβάν Πχεΐτζε.

 Ο Βαχτάνγκ γεννήθηκε την εποχή, που η ανατολική Γεωργία ανακαταλήφθηκε από τον επεκτεινόμενο ηγεμόνα τού Ιράν Ναντέρ σαχ από την Οθωμανική αυτοκρατορία (που είχε πριν την ανατολική Γεωργία) και οι ιθαγενείς μοναρχίες και στα δύο βασίλεια της Γεωργίας, Κάρτλι (κεντρικά) και Καχέτι (δυτικά), ήταν ακόμη αδρανείς. Το 1744, ο Nαντέρ σαχ αναγνώρισε τον Ηρακλή Β΄ και τον πατέρα του Tεϊμουράζ Β΄ ως βασιλείς τού Kαχέτι και του Kάρτλι, αντίστοιχα. Έτσι, ο Βαχτάνγκ έγινε κληρονομικός διάδοχος τού θρόνου τού Καχέτι. Επιπλέον, το 1747, ο παππούς του Τεϊμουράζ Β΄ παραχώρησε στον Βαχτάνγκ το φέουδο του Αράγκβι, ο κληρονομικός δούκας (eristavi) τού οποίου Μπεζάν, δολοφονήθηκε από τους επαναστάτες αγρότες το 1743. Στο εξής, το δουκάτο τού Αράγκβι πέρασε στην κατοχή της βασιλικής οικογένειας. Καθώς ο Βαχτάνγκ ήταν ακόμη ανήλικος, το δουκάτο διοικούνταν για λογαριασμό του από τον πρίγκιπα Τζιμσέρ Τσολοκασβίλι, ο οποίος έπρεπε να αντιμετωπίσει μία εξέγερση αγροτών και τις επιδρομές από το Νταγκεστάν. Αργότερα, μετά το πρόωρο τέλος τού Βαχτάνγκ από ευλογιά στην Τιφλίδα, το Αράγκβι παραχωρήθηκε στον ετεροθαλή αδελφό του, Λέβαν. Νυμφεύτηκε την Κετεβάν (20 Φεβρουαρίου 1744–4 Μαρτίου 1808), κόρη του Κωνσταντίνου Γ΄, πρίγκιπα τού Μουχράνι . Δεν είχαν παιδιά. Η πριγκίπισσα Kετεβάν έζησε για να δει το τέλος τού γεωργιανού βασιλείου, όταν αυτό προσαρτήθηκε στη Ρωσική Αυτοκρατορία το 1801 και απεβίωσε στην Αγία Πετρούπολη το 1808 .
Η Εκκλησία στην Ωβέρ

Η Εκκλησία στην Ωβέρ είναι ελαιογραφία που δημιουργήθηκε από τον Ολλανδό μετα-ιμπρεσιονιστή καλλιτέχνη Βίνσεντ βαν Γκογκ τον Ιούνιο του 1890 που τώρα βρίσκεται στο Μουσείο του Ορσαί στο Παρίσι, στη Γαλλία. Η πραγματική εκκλησία βρίσκεται στην Πλατεία Place de l'Eglise, στο Ωβέρ-συρ-Ουάζ, στη Γαλλία, 27 χλμ βορειοδυτικά του Παρισιού.

 "Η Εκκλησία στην Ωβέρ"- μαζί με άλλους πίνακες, όπως το "Δημαρχείο στην Ωβέρ" και αρκετά σχέδια με μικρά σπίτια με αχυρένιες σκεπές - θυμίζουν σκηνές από την περίοδό του στην Νουένεν . Σχετική νοσταλγία για το βορρά ήταν ήδη εμφανής στην τελευταία εβδομάδα του στο Σεν Ρεμί ντε Προβάνς: σε μια επιστολή που έγραψε μια-δυο εβδομάδες πριν από την αναχώρησή του, αναφέρει: «Ενώ ήμουν άρρωστος μπόρεσα ωστόσο να κάνω μερικούς μικρούς πίνακες από μνήμης τους οποίους θα δεις αργότερα στις μνήμες του Βορρά».Ειδικά αναφέρεται σε παρόμοια δουλειά του πίσω στην Νουένεν στην περιγραφή του σε αυτόν τον πίνακα, σε γράμμα του προς την αδελφή του Γουιλχελμίνα στις 5 Ιουνίου του 1890: Έχω μια μεγαλύτερη εικόνα για την εκκλησία του χωριού- ένα εφέ στο οποίο το κτήριο παρουσιάζεται βιολετί- με απόχρωση που έρχεται σε αντίθεση με το απλό βαθύ μπλε χρώμα του ουρανού, καθαρό κοβάλτιο. Το βιτρό παράθυρο φαίνεται σαν κηλίδες ουλτραμαρίνας, η οροφή είναι βιολετί και μερικώς πορτοκαλί. Σε πρώτο πλάνο μερικά πράσινα φυτά σε άνθιση και άμμος με την ροζ ακτίνα της ηλιοφάνειας μέσα της. Και για μια ακόμα φορά είναι σχεδόν το ίδιο πράγμα με τις μελέτες που έκανα στην Νουένεν για τον παλιό πύργο και το νεκροταφείο, μόνο που τώρα ίσως το χρώμα είναι ακόμα πιο εκφραστικό, πιο πλούσιο. Το "απλό βαθύ μπλε" χρησιμοποιείται ακόμα στο Πορτρέτο της Αντελίν Ραβού, ζωγραφισμένο την ίδια σύντομη περίοδο με την Οβέρ σουρ Ουάζ. Το πρώτο πλάνο στο έργο "Η Εκκλησία στην Ωβέρ" λαμπυρίζει από τον ήλιο, αλλά η ίδια η εκκλησία παραμένει στη σκιά της και «ούτε αντικατοπτρίζει, ούτε απορρέει καμία δική της φωτεινότητα». Αργότερα ο Βαν Γκογκ απέρριψε την ευαγγελική καριέρα που ήλπιζε να συνεχίσει στο Borinage στο Βέλγιο, γράφοντας στον αδελφό του Τεό από το Cuesmes τον Ιούλιο του 1880 παραθέτοντας μια εικόνα του Σαίξπηρ από τον Henry IV, Μέρος 1 για το σκοτεινό κενό μέσα σε μια εκκλησία που συμβολίζει το "άδειο και μη φωτισμένο κήρυγμα" «ο Θεός τους είναι σαν τον Θεό του μεθυσμένου Φάλσταφ του Σαίξπηρ, "το εσωτερικό της εκκλησίας"».Το μοτίβο με τις αποκλίνουσες πορείες εμφανίζεται επίσης στον πίνακά του Σιταροχώραφο με Κοράκια.
Αγκαντέζ

Η Αγκαντέζ (Agadez) είναι μια πόλη στο κεντρικό τμήμα της Δημοκρατίας του Νίγηρος με πληθυσμό των 88.569 κατ. (2005). Η πόλη βρίσκεται στη Σαχάρα, στα όρη Αϊρ, μιας παραδοσιακά κατοικημένης από Τουαρέγκ περιοχής, και είναι γνωστή και ως το "μαργαριτάρι" του Νίγηρα. Το ιστορικό κέντρο της Αγκαντέζ ανακηρύχθηκε το 2013 μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς από την UNESCO. Η πόλη είναι επίσης και η πρωτεύουσα της Περιφέρειας Αγκαντέζ, με πληθυσμό 347.330 κατ. (2005).

 Η πόλη ανακαλύφθηκε τον 14ο αιώνα και σύντομα έγινε η κυριότερη πόλη των Τουαρέγκ στη Σαχάρα συμπεριλαμβάνοντας μαζί της την πόλη "Ασσοντέ". Η πόλη δέχεται συχνά τα καραβάνια των Τουαρέγκ που καταφθάνουν από την Μπιλμά γεμάτα με στήλες άλατος από τα αλατωρυχεία της. Το 1449 η πόλη έγινε σουλτανάτο όπου και αργότερα, το 1500 καταλήφθηκε από την Αυτοκρατορία Σονγκάι. Εκείνη την περίοδο, η πόλη είχε πληθυσμό που έφθανε τους 30.000 κατ. περίπου και ήταν ένα πέρασμα κλειδί για τα καραβάνια που όδευαν για τις πόλεις της Δυτικής Αφρικής, το Τιμποκτού στο Μάλι και την Κάνο στη Νιγηρία και στις πόλεις της Βόρειας Αφρικής όπως το Γκατ, την Γκανταμές και την Τρίπολη, όλες στη Λιβύη. Μετά όμως τη Μαροκινή εισβολή, ο πληθυσμός της πόλης μειώθηκε σημαντικά, φθάνοντας μόνο σε λιγότερους από 10.000 κατ. Η πόλη καταλήφθηκε από τους Γάλλους γύρω στο 1900, όπου βρέθηκαν αντιμέτωποι με την ισχυρή αντίσταση του Κάοκεν Αγκ Μοχάμεντ το 1916. Στη δεκαετία του 90', η πόλη έγινε κύριος πυρήνας της επανάστασης των Τουαρέγκ. Σήμερα η Αγκαντέζ είναι ξακουστή για την αγορά της, και είναι το κέντρο της διακίνησης ουρανίου, το οποίο εξορύσσεται από τις γύρω περιοχές του Αϊρ. Στην πόλη υπάρχουν πολλά σημαντικά ιστορικά κτήρια συμπεριλαμβανομένων το Μεγάλο Τζαμί της Αγκαντέζ, σουδανικής αρχιτεκτονικής το οποίο αρχικά χτίστηκε το 1515 και ανακατασκευάστηκε με την ίδια πάντα αρχιτεκτονική το 1844, το Παλάτι Κάοκαν το οποίο σήμερα χρησιμοποιείται ως ξενοδοχείο και το Παλάτι του Σουλτάνου της Αγκαντέζ. Η πόλη είναι επίσης φημισμένη για το παζάρι καμηλών και για την κατασκευή ασημιού και την επεξεργασία δέρματος. Η Αγκαντέζ διαθέτει ένα διεθνές αεροδρόμιο ονόματι Μανό Νταγιάκ, ονόματος ενός ηγέτη των Τουαρέγκ, ο οποίος κατάγεται από την περιοχή. Historic Centre of Agadez από την ιστοσελίδα των Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO Agadez Audio interview with Agadez resident about life in Agadez. Great place http://www.agadez.org Site covering Nothern Niger. Photo Gallery by Michel Batlle "portraits de femmes touarègues" interactive Map of the Agadez region. https://web.archive.org/web/20161126050447/http://www.agadez-niger.com/ Site covering Agadez and Touareg culture.
Γκούλκαντ

Το γκούλκαντ, gulkand, gulqand ή gulkhand (Περσικά: گل قند, Ούρντου: گل‏قند, Χίντι: गुलक़न्द [γκουλ = λουλούδι, καντ = γλυκό]), είναι ένα διατηρούμενο γλυκό από ροδοπέταλα προερχόμενο από το Πακιστάν και την Βόρεια Ινδία στην Ινδική υποήπειρο. Παρασκευάζεται χρησιμοποιώντας ειδικά ροζ ροδοπέταλα τα οποία αναμιγνύονται με ζάχαρη.

 Αρχικά, τοποθετούνται εντός αεροστεγούς γυάλας, αλλεπάλληλες στρώσεις ροδοπέταλων και ζάχαρης και αφήνονται στον ήλιο για τουλάχιστον 6 ώρες την ημέρα, επί 3 έως 4 εβδομάδες. Κάθε τόσο, το περιεχόμενο θα πρέπει να αναμειγνύεται με ξύλινη κουτάλα. Όταν είναι έτοιμο, φυλάσσεται εντός της οικίας. Μπορούν να προστεθούν και άλλα συστατικά όπως το βάρκ, Ο άργυρος και ο χρυσός, αν και άγευστος είναι βρώσιμος. Το βαρκ γίνεται με το σφυροκόπημα του αργύρου σε φύλλα πάχους λίγων μικρομέτρων (μm), τυπικά 0,2 μm-0,8 μm. Τα φύλλα αργύρου τυπικά συσκευάζονται μεταξύ στρώσεων χάρτου για υποστήριξη· αυτό το χαρτί αποφλοιώνεται πριν από τη χρήση, praval pishti, σπόροι κάρδαμου, muktapishti (σκόνη μαργαριταριών), προκειμένου να βελτιωθούν οι ιδιότητες του gulqand. Το gulqand είναι ένα τονωτικό αγιουρβέντα. Το Εθνικό Ινστιτούτο Αγιουρβέντα, προτείνει έναν κατάλογο σε σχέση με τα θετικά σημεία που αφορούν την κατανάλωση του gulkhand, συμπεριλαμβάνοντας την pittá (σύμφωνα με την γιόγκα, είναι ο μεταβολισμός η σταθερότητα, η θερμοκρασία του οργανισμού κλπ.) και τη θερμοκρασία του σώματος, τη μείωση των φλεγμονών και της ερυθρότητας των οφθαλμών, την ενίσχυση των οδόντων και των ούλων καθώς και τη θεραπεία από τις ξυνίλες. Στην Ινδία και το Πακιστάν, το gulkhand χρησιμοποιείται σαν υλικό του paan, το οποίο είναι ένα χωνευτικό επιδόρπιο τόσο στην Ινδία και το Πακιστάν, όσο και στο Μπαγκλαντές. Ρόδο του Ισπαχάν Ροδόνερο Μαρμελάδα (μη-εσπεριδοειδών) Παραπομπές σημειώσεων
Άντονι Γεωργίου

Ο Άντονι Μάικλ Γεωργίου (Anthony Michael Georgiou, 24 Φεβρουαρίου 1997) είναι Αγγλοκύπριος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως αριστερός πλάγιος μέσος για τη Λεβάντε, με δανεισμό από την Τότεναμ.

 Έκανε το επαγγελματικό ντεμπούτο του για την Τότεναμ σε μία νίκη με 3-0 επί του ΑΠΟΕΛ για το Τσάμπιονς Λιγκ, στις 26 Σεπτεμβρίου 2017.Στη μεταγραφική περίοδο του Ιανουαρίου 2019, μετακινήθηκε με δανεισμό στην ισπανική Λεβάντε. Ο Γεωργίου γεννήθηκε στην Αγγλία και είναι Ελληνοκυπριακής καταγωγής. Αγωνίστηκε για τις μικρές Εθνικές ομάδες της Κύπρου και έκανε το ντεμπούτο του για την Εθνική Κύπρου σε μία φιλική ισοπαλία 0-0 με το Μαυροβούνιο στις 23 Μαρτίου 2018. Μέχρι τις 21 Μαρτίου 2019. Προφίλ στο Tottenhamhotspur.com Προφίλ στο Uefa.com Προφίλ στο Kicker.de Προφίλ στο Transfermarkt.com
Ελεονώρα της Βρετάνης (1275-1342)

H Ελεονώρα, γαλλ. Eleanora de Bretagne (1275 - 16 Μαΐου 1342) από τον Οίκο του Ντρε ήταν κόρη του δούκα της Βρετάνης, που έγινε ηγουμένη στο αββαείο του Φοντεβρώ.

 Γεννήθηκε στην Αγγλία και ήταν η τρίτη κόρη του Ιωάννη Β΄ δούκα της Βρετάνης και της Βεατρίκης των Ανζού (Πλανταγενετών), κόρης του Ερρίκου Β΄ της Αγγλίας. Το 1281, σε ηλικία 7 ετών, εισήλθε στο αββαείο του Έιμεσμπρυ, του τάγματος του Φοντεβρώ. Εκεί τάφηκε και η Ελεονώρα των Ανζού (Πλανταγενετών), κόρη του δούκα της Βρετάνης, εξαδέλφη του πάππου της Ερρίκου Β΄ της Αγγλίας. Το 1290 μετακόμισε στο αββαείο του Φοντεβρώ στο Λουάρ (Λίγηρα) της Γαλλίας, στο κεντρικό αββαείο του τάγματος, όπου ανέλαβε τους μοναστικούς όρκους και έγινε μοναχή. Το πλούσια εικονογραφημένο Αντιφωνάριο της δόθηκε με την εγκατάστασή της εκεί. Το 1304 έγινε ηγουμένη. Με το τέλος της σε ηλικία 67 ετών κληροδότησε το Αντιφωνάριο στο αββαείο. Διασώζεται ως τις ημέρες μας και διατηρείται στη δημόσια βιβλιοθήκη της Λιμόζ. Berenice M. Kerr, Religious life for women, c.1100-c.1350 : Fontevraud in England. Oxford: Oxford University Press, 1999. Célestin Port, Dictionnaire historique, géographique et biographique de Maine-et-Loire et de l'ancienne province d'Anjou : A-C, t. 1, Angers, H. Siraudeau et Cie, 1965, 2nd edition.
Δήμος Ατσικής

Ο Δήμος Ατσικής ήταν ένας από τους τέσσερις δήμους της Λήμνου από το 1999 ως το 2010. Περιλάμβανε το κεντρικό και το βόρειο τμήμα του νησιού και είχε έδρα την Ατσική.

 Ο Δήμος Ατσικής ιδρύθηκε το 1999 σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστριας με έδρα το χωριό Ατσική. Με τη διοικητική διαίρεση του 2011 που προβλέπει το Σχέδιο Καλλικράτης ο Δήμος Ατσικής εντάχθηκε στο νέο Δήμο Λήμνου. Στη σύντομη ιστορία του δήμου Δήμαρχοι Ατσικής διετέλεσαν. 1999-2002: Γιώργος Αρχοντίδης 2003-2006: Ανδρέας Καλαϊτζής 2007-2010: Ανδρέας Καλαϊτζής Στο δήμο ανήκαν τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμοί: Δ.δ. Ατσικής [ 989 ] η Ατσική [ 918 ] το Προπούλι [ 71 ] Δ.δ. Αγίου Δημητρίου -- ο Άγιος Δημήτριος [ 733 ] Δ.δ. Βάρους [ 405 ] το Βάρος [ 235 ] ο Αερολιμήν [ 170 ] Δ.δ. Δάφνης -- η Δάφνη [ 179 ] Δ.δ. Καρπασίου -- το Καρπάσι [ 168 ] Δ.δ. Καταλάκκου [ 115 ] το Κατάλακκο [ 115 ] το Σεργίτσι (νησίδα) [ 0 ] Δ.δ. Σαρδών -- οι Σαρδές [ 305 ]
Ζαγκουέμπιε Βάουμπζιχ

Η Ζαγκουέμπιε Βάουμπζιχ (πολωνικά: Zagłębie Wałbrzych) είναι πολωνικός πολυαθλητικός σύλλογος, που βρίσκεται στη νοτιοδυτική πόλη Βάουμπζιχ. Ο σύλλογος, που βρίσκεται στη συνοικία Bialy Kamien (Μπιάουι Κάμιεν) του Βάουμπζιχ, είναι πιο διάσημος για την ποδοσφαιρική ομάδα του.

 Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1945, όταν η πρώην γερμανική πόλη Waldenburg (Βάλντενμπουργκ) έγινε μέρος της Πολωνίας. Οι ιδρυτές του ήταν Πολωνοί μετανάστες από τη Γαλλία και το Βέλγιο, οι οποίοι ονόμασαν τον σύλλογο Thorez (Τορέζ), από τον Μωρίς Τορέζ, έναν Γάλλο κομμουνιστή ηγέτη. Το όνομα δεν άρεσε στους περισσότερους οπαδούς και άλλαξε το 1968 σε Ζαγκουέμπιε, που σημαίνει λεκάνη άνθρακα στα πολωνικά, καθώς το Βάουμπζιχ ήταν ένα σημαντικό κέντρο μεταλλευτικής. Το 1968, η Ζαγκουέμπιε Βάουμπζιχ κέρδισε την άνοδο στην Εκστρακλάσα και στη σεζόν 1970-1971 τερμάτισε στην 3η θέση, πίσω από τις Γκούρνικ Ζάμπζε και Λέγκια Βαρσοβίας. Η Ζαγκουέμπιε συμμετείχε στους αγώνες του Κυπέλλου UEFA, όπου προκρίθηκε στον δεύτερο γύρο. Στον πρώτο γύρο, νίκησε την τσεχοσλοβακική ομάδα ΦΚ Τέπλιτσε (1-0, 3-2) και στον δεύτερο γύρο αποκλείστηκε από τη ρουμανική ομάδα ΦΚ ΟΤΑ Αράντ (1-1, 1-2). Ο πιο διάσημος παίκτης της ομάδας ήταν ο τερματοφύλακας Μάριαν Σέγια, ο οποίος συμμετείχε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972. Μετά τη σεζόν του 1974, η Ζαγκουέμπιε υποβιβάστηκε από την Εκστρακλάσα και δεν επέστρεψε ποτέ. Μια δύσκολη οικονομική κατάσταση των αθλητικών συλλόγων στο Βάουμπζιχ σήμαινε ότι στις αρχές της δεκαετίας του 1990 ο σύλλογος συγχωνεύτηκε με τη «μισητή» αντίπαλο της, Γκούρνικ Βάουμπζιχ, μια απόφαση σοκ για τους οπαδούς και των δύο ομάδων μετά από 40 χρόνια αντιπαλότητας. Η νέα συγχωνευθείσα ομάδα έγινε τότε «KP Wałbrzych» (ΚΠ Βάζουμπζιχ) και στη συνέχεια «KP Górnik/Zagłębie Wałbrzych» (ΚΠ Γκούρνικ/Ζαγκουέμπιε Βάουμπζιχ). Οι αγώνες διεξάγονταν στο γήπεδο της Ζαγκουέμπιε, αλλά τελικά το τμήμα Ζαγκουέμπιε αποσύρθηκε από το όνομα και ο σύλλογος de facto έπαψε να υπάρχει.Στις 6 Απριλίου 2006 δημιουργήθηκε η «Stowarzyszenie GKS Zagłębie Wałbrzych» (Στοβαζισένιε ΓΚΣ Ζαγκουέμπιε Βάουμπζιχ), ενεργοποιώντας εκ νέου το τμήμα ποδοσφαίρου του συλλόγου. Από το 2008, η ομάδα συμμετέχει στους περιφερειακούς αγώνες της Κάτω Σιλεσίας. 3η θέση στη Εκστρακλάσα: 1970-1971 2x προημιτελικοί Κυπέλλου Πολωνίας: 1962-63, 1992-93 1/16 του Κυπέλλου UEFA: 1971/72 Οι Μάριαν Σέγια, Γιόαχιμ Σταχούουα και Στανίσουαφ Πάζντζιορ έχουν αγωνιστεί στην Εθνικής Πολωνίας ανδρών. Επίσημος ιστότοπος
Εθνική Ελλάδας U20 (καλαθοσφαίριση γυναικών)

Τελ. Ενημέρωση: Μάιος 2019 Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών U20 της Ελλάδας είναι το συγκρότημα που αντιπροσωπεύει τη χώρα της Ελλάδας σε διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης για αθλήτριες που δεν ξεπερνούν την ηλικία των 20 ετών. Είναι επίσης γνωστή ως Εθνική Ελλάδας Νέων Γυναικών. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (ΕΟΚ).

 Πορεία σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα U20 (Division A) Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Ελλάδας σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα U20 (Νέων Γυναικών) επιπέδου Α: Πορεία σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα U20 (Division B) Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Ελλάδας σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα U20 (Νέων Γυναικών) επιπέδου Β: Εθνική Ελλάδας (καλαθοσφαίριση γυναικών) Εθνική Ελλάδας U18 (καλαθοσφαίριση γυναικών) Εθνική Ελλάδας U16 (καλαθοσφαίριση γυναικών) Greece, ιστορικό ανά έτος στον επίσημο ιστότοπο των αρχείων της FIBA. (Αγγλικά) Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης, επίσημος ιστότοπος. (Ελληνικά) Στατιστικά Εθνικής Νέων Γυναικών Αρχειοθετήθηκε 2019-05-04 στο Wayback Machine., πληροφορίες στον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης. (Ελληνικά)
Πάλη στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2024

Τα αγωνίσματα της Πάλης, στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2024 στο Παρίσι, έχουν προγραμματιστεί να διεξαχθούν από τις 5 έως και τις 11 Αυγούστου στο Grand Palais Éphémère στο Πεδίον του Άρεως . Αναμένεται να συμμετέχουν 288 παλαιστές σε 18 διαφορετικές κατηγορίες βάρους. Οι άνδρες θα μπορούν να συμμετέχουν σε αγωνίσματα ελευθέρας και Ελληνορωμαϊκής, ενώ οι γυναίκες μόνο σε ελευθέρας. Το άθλημα της πάλης έχει διεξαχθεί σε όλους τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες της σύγχρονης εποχής, εκτός από αυτός στο Παρίσι το 1900 .

 Σε κάθε αγώνισμα συμμετέχουν 16 παλαιστές. Ο διαγωνισμός αποτελείται από ένα τουρνουά με 3 νοκ-άουτ γύρους και έναν επαναληπτικό (ρεπεσάζ), που διεξάγεται μετά τους ημιτελικούς για τον καθορισμό των νικητών των δύο χάλκινων μεταλλίων. Τα ματς του ρεπεσάζ αρχίζουν με τους παλαιστές που έχασαν στον πρώτο γύρο (Γύρος των 16) με τον ένα ή τους δύο φιναλίστ μέχρι τους ηττημένους στα ημιτελικά. Οι νικητές στα δύο τελευταία ματς του ρεπεσάζ θα λάβουν ο καθένας ένα χάλκινο μετάλλιο. Οι νικητές των 2 ημιτελικών, προκρίνονται απευθείας στον τελικό γύρο, όπου θα παλέψουν για το χρυσό και το ασημένιο μετάλλιο. Όπως και στους προηγούμενους Αγώνες του Τόκιο, υπάρχουν 288 διαθέσιμες θέσεις πρόκρισης, μέσα από 3 διαγωνιστικές φάσεις για το 2024. Κάθε ΕΟΕ μπορεί να στείλει μόνο έναν παλαιστή ανά κατηγορία βάρους. Η διοργανώτρια χώρα (Γαλλία) δεν θα λάβει καμία απευθείας θέση πρόκρισης. Η περίοδος πρόκρισης ξεκινά με το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πάλης 2023, στο Βελιγράδι της Σερβίας, όπου θα απονεμηθούν 5 θέσεις πρόκρισης σε καθεμία από τις 18 κατηγορίες βάρους: στους 4 μεταλλιούχους και στο νικητή του αγώνα μεταξύ των δύο ηττημένων από τους αγώνες του ρεπεσάζ για το χάλκινο μετάλλιο. Στην αρχή της σεζόν του 2024, θα διεξαχθούν 4 ηπειρωτικά προκριματικά τουρνουά (Ασία, Ευρώπη, Αμερική και ένα κοινό για την Αφρική και τη Ωκεανία), όπου θα απονεμηθούν συνολικά άλλες 144 θέσεις σε κάθε κατηγορία, στους δύο φιναλίστ του κάθε τουρνουα. Το υπόλοιπο της διαθέσιμων θέσεων θα διανεμηθεί από το Παγκόσμιο Προ-Ολυμπιακό Προκριματικό Τουρνουά του 2024. 3 θέσεις θα δοθούν ανά κατηγορία βάρους, στους δύο παλαιστές με την υψηλότερη βαθμολογία και στον νικητή του αγώνα μεταξύ των δύο χάλκινων μεταλλιούχων. Π = Πρωινό πρόγραμμαΑ = Απογευματινό πρόγραμμα * Διοργανώτρια χώρα ( Γαλλία )
Γκόραν Σόμπιν

Ο Γκόραν Σόμπιν (Σπλιτ, 3 Σεπτεμβρίου 1963 - 19 Δεκεμβρίου 2021) ήταν Κροάτης πρώην καλαθοσφαιριστής. Με ύψος 2,06 μέτρα αγωνιζόταν ως σέντερ. Αγωνίστηκε ως ο δεύτερος ξένος στον Άρη Θεσσαλονίκης τη σεζόν 1990-1991, με μεταγραφή από την τότε πρωταθλήτρια Ευρώπης ΠΟΠ 84.

 Ξεκίνησε την καριέρα του στην ΚΚ Σπλιτ (τότε γνωστή ως Γιουγκοπλάστικα) το 1985. Ήταν μέλος της μεγάλης ομάδας της Γιουγκοπλάστικα έως το 1990, κατακτώντας συνολικά έξι τίτλους, δυο από τους οποίους ήταν τα συνεχόμενα Κύπελλα Ευρώπης (Ευρωλίγκα) το 1989 και 1990.Αγωνίστηκε για ένα χρόνο στον Άρη Θεσσαλονίκης (1990-1991), κερδίζοντας το Πρωτάθλημα Ελλάδας της σεζόν. Ύστερα αγωνίστηκε στην Κροατία από το 1991 έως το 1994 σε Τσιμπόνα Ζάγκρεμπ και Άλκαρ. Τη σεζόν 1995-1996, αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην Ισπανία για λογαριασμό της Σάσκι Μπασκόνια. Αυτή ήταν και η τελευταία σεζόν της ενδεκαετούς σταδιοδρομίας του, αφού το 1996 αποσύρθηκε από την ενεργό δράση σε ηλικία 33 ετών. Ο γιος του Γιοσίπ είναι επίσης καλαθοσφαιριστής. Απεβίωσε στις 19 Δεκεμβρίου 2021, σε ηλικία 58 ετών. 2x Κύπελλα Ευρώπης: 1989, 1990 3x Πρωταθλήματα Γιουγκοσλαβίας: 1988, 1989, 1990 Κύπελλο Γιουγκοσλαβίας: 1990 Πρωτάθλημα Ελλάδας: 1991 2x Πρωταθλήματα Κροατίας: 1992, 1993
Φεοντόρα του Λάινινγκεν

Η Θεοδώρα (γερμ. Feodora, 7 Δεκεμβρίου 1807 - 23 Σεπτεμβρίου 1872) από τον Οίκο του Λάινινγκεν ήταν κόρη του 2ου Πρίγκιπα του Λάινινγκεν και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα του Χόενλοε-Λάνγκενμπουργκ.

 Η Άννα Θεοδώρα Αυγούστα Καρλόττα Βιλελμίνη ήταν η μόνη κόρη του Έμιχ Καρόλου του Λάινινγκεν και της Βικτωρίας, κόρης του Φραγκίσκου της Σαξονίας-Κόμπουργκ-Ζάαλφελντ. Παντρεύτηκε το 1828 τον Ερνέστο Α΄ του Χόενλοε-Λάνγκενμπουργκ και είχε τέκνα: Κάρολος Λουδοβίκος Β΄ (1829 - 1907), Πρίγκιπας του Χόενλοε-Λάνγκενμπουργκ. Ελίζα (1830 - 1850). Χέρμαν (1832 - 1913), Πρίγκιπας τού Χόενλοε-Λάνγκενμπουργκ. Βίκτωρ (1833 - 1891), Πρίγκιπας τού Χόενλοε-Λάνγκενμπουργκ. Αδελαΐδα (1835 - 1900), παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Η΄ του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν. Θεοδώρα (1839 - 1872), παντρεύτηκε τον Γεώργιο Β΄ της Σαξονίας-Μάινινγκεν. Albert, Harold A. (1967). Queen Victoria's sister: the life and letters of Princess Feodora. London: Hale. Gill, Gillian (2009). We Two: Victoria and Albert: Rulers, Partners, Rivals. New York: Ballatine Books. ISBN 0-345-52001-7. Hibbert, Christopher (2000). Queen Victoria: A Personal History. London: HarperCollins. ISBN 0-00-638843-4. Pakula, Hannah (1997). An Uncommon Woman: The Empress Frederick, Daughter of Queen Victoria, Wife of the Crown Prince of Prussia, Mother of Kaiser Wilhelm. New York: Simon and Schuster Inc. ISBN 0-684-84216-5. Vallone, Lynne (2001). Becoming Victoria. Yale University Press. ISBN 0-300-08950-3.
Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1856

Οι ελληνικές βουλευτικές εκλογές του 1856 διενεργήθηκαν από την Κυβέρνηση Βούλγαρη στις 6 Νοεμβρίου. Την απόλυτη πλειοψηφία των 138 βουλευτών απέκτησαν οι φιλοβασιλικοί με τον Δημήτριο Βούλγαρη ο οποίος έμεινε στην πρωθυπουργία για έναν ακόμη χρόνο με την ίδια κυβέρνηση.

 Η προηγούμενη κυβέρνηση αποκαλούμενη και υπουργείον της κατοχής είχε εξαναγκασθεί να μείνει ουδέτερη στον Κριμαϊκό Πόλεμο υπό την απειλή των όπλων, όταν Αγγλικά και Γαλλικά στρατεύματα είχαν αποβιβασθεί τον Πειραιά. Η Κυβέρνηση Βούλγαρη είχε αναλάβει το 1855, υπό το ίδιο καθεστώς κατοχής, κάτω από το οποίο έγιναν και οι εκλογές το Νοέμβριο του 1856 που διενέργησε και κέρδισε η κυβέρνηση. Οι Άγγλοι και οι Γάλλοι εμπόδιζαν έτσι την κυβέρνηση που ήθελε να εκμεταλλευτεί τον ΡωσοΤουρκικό πόλεμο και να επιτεθεί στην Τουρκία. Η κατοχή έληξε στις 15 Φεβρουαρίου 1857. Το διάταγμα προκήρυξης των εκλογών δημοσιεύτηκε στις 5 Οκτωβρίου 1856 με υπογραφή της Αμαλίας που εκτελούσε χρέη Αντιβασιλείας, ενώ ο Όθων βρισκόταν στο εξωτερικό. Οι εκλογές διενεργήθηκαν στις 6 Νοεμβρίου 1856 με πλειοψηφικό εκλογικό σύστημα, σε στενή περιφέρεια με ψηφοδέλτιο, με ισχύοντα νόμο τον «Περί εκλογών βουλευτών» της 18ης Μαρτίου 1844, ΦΕΚ 7, 25 Μαρτίου 1844. Εκλέχθηκαν 138 βουλευτές. Το κλίμα των εκλογών ήταν επιβαρυμένο λόγω της κατάληψης του Πειραιά και των Αθηνών από Αγγλικές και Γαλλικές δυνάμεις, καθώς επίσης και από επιδημία χολέρας. Μετά τις εκλογές του 1856 έγιναν καταγγελίες για νοθεία και σε νεώτερη βιβλιογραφία χαρακτηρίζονται ως νόθες
Ιράν Εόρι

Η Ιράν Εόρι (Irán Eory, γεννημένη ως Ελβίρα Τερέσα Εόρι Σίντι Elvira Teresa Eory Sidi, 21 Οκτωβρίου 1937 - 10 Μαρτίου 2002) ήταν Ιρανο-Ισπανίδα και Μεξικανή ηθοποιός και μοντέλο.

 Ταινίες Tres huchas para Oriente - 1954 El diablo toca la flauta - 1954 Los ases buscan la paz - 1955 Fray Escoba - 1961 Prohibido enamorarse - 1961 Accidente 703 - 1962 Sabían demasiado - 1962 Vuelve San Valentín - 1962 Rogelia - 1962 Esa pícara pelirroja - 1963 Ensayo general para la muerte - 1963 La verbena de la Paloma - 1963 La máscara de Scaramouche - 1963 Los muertos no perdonan - 1963 Horror - 1963 Confidencias de un marido - 1963 El pecador y la bruja - 1964 Nobleza baturra - 1965 Misión Lisboa Espionage in Lisbon - 1965 El hombre del valle maldito - 1965 Las viudas - 1966 Tre notti violente - 1966 El arte de no casarse - 1966 ¿Qué hacemos con los hijos? - 1967 Los chicos con las chicas - 1967 Novios 68 - 1967 No desearás la mujer de tu prójimo - 1968 Una chica para dos - 1968 Flash 18 - 1968 Rubí - 1969 ¡Se armó el belén! - 1970 Muchacho - 1970 El cielo y tú - 1971 Entre dos amores - 1972 Las tres perfectas casadas - 1972 La justicia tiene doce años - 1973 El amor tiene cara de mujer - 1973 En busca de un muro - 1973 The Children of Sánchez - 1978 Barcelona sur - 1981 El último kamikaze - 1983Τηλενουβέλες Encrucijada - 1970, ως Σούσαν Χάρρισον Las máscaras - 1971, ως Σιλβίνα Κρους El amor tiene cara de mujer - 1971/73, ως Βικτόρια "Βίκι" Γκαγιάρδο ι Πιμεντέλ Mundo de juguete - 1974/77, ως Τία Μερσέδες Μπαλμπόα Doménica Montero - 1978, ως Ντομένικα Μοντέρο Rosángela - 1978/79, ως Ροσάνχελα Principessa - 1984/86, ως Πάολα Σαν Ρομάν Cuando llega el amor - 1989/90, ως Ροσαλία ντε Κοντρέρας En carne propia - 1990/91, ως Σουσάνα Ταμαρίς La pícara soñadora - 1991, ως Δόνια Μαρσελίνα Ρουβαλκάβα χηρ. ντε Ροτσαϊλντ Carrusel de las Américas - 1992, ως Δόνια Μαρσελίνα Ρουβαλκάβα χηρ. ντε Ροτσαϊλντ Entre la vida y la muerte - 1993, ως Αΐντα Τρέχος Prisionera de amor - 1994, ως Ελοίσα ντε Μοναστέριος El vuelo del águila - 1994/95, ως Αγουστίνα ντε Ρομέρο Ρούμπιο (νεαρή) María la del barrio - 1995/96, ως Βικτόρια Μοντενέγρο ντε ντε λα Βέγα Esmeralda - 1997, ως Αδελφή Πιέδαδ (γκεστ εμφάνιση) Mi generación - 1997, (γκεστ εμφάνιση) Sin ti - 1997/98, ως Μερσέντες La usurpadora - 1998, ως Λούρδες ντε Ρεσέντις (γκεστ εμφάνιση) Gotita de amor - 1998, ως Μητέρα Ηγουμένη Por tu amor - 1999, ως Πας "Μαμά Πας" Γκαγιάρδο χηρ. ντε Μοντάλβο Por un beso - 2000/01, ως Κάρμεν Aventuras en el tiempo - 2001, ως Βιολέτα Φλόρες (3η ηλικία)Τηλεόραση El hombre, ese desconocido - 1961/63, (2 επεισόδια) Confidencias - 1963/65, (8 επεισόδια) Estudio 3 - 1964, (2 επεισόδια) Tengo un libro en las manos - 1964, (2 επεισόδια) Historias de mi barrio - 1964, (3 επεισόδια) Sábado 64 - 1964, (1 επεισόδιο) Novela - 1964/66, (4 επεισόδια) Primera fila - 1965, (1 επεισόδιο) Diego de Acevedo - 1966, (1 επεισόδιο) Hermenegildo Pérez, para servirle - 1966, (1 επεισόδιο) Tiempo y hora - 1966, (5 επεισόδια) La pequeña comedia - 1966/68, (σειρά, 2 επεισόδια) Y al final esperanza - 1967, (1 επεισόδιο) Cuentos imposibles - 1967/84, (2 επεισόδια) Βραβεία TVyNovelas Ιράν Εόρι στην IMDb
Σεισμός στη Σάμο (1904)

Ο σεισμός στη Σάμο το 1904 χτύπησε την Ελλάδα στις 11 Αυγούστου με μέγεθος 6,8 της κλίμακας Ρίχτερ και μέγιστη ένταση στην κλίμακα Μερκάλι X (10 με μέγιστο το 12), δηλαδή «εξαιρετικά καταστροφικός». Τέσσερις άνθρωποι σκοτώθηκαν.

 Ο σεισμός είχε ένταση 6,8 Ρίχτερ. Μεταξύ του κύριου σεισμού και ενός μετασεισμού που έγινε τρεις ημέρες αργότερα, 540 σπίτια καταστράφηκαν στη Σάμο, τότε αυτόνομο τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Τέσσερις άνθρωποι σκοτώθηκαν. Η βλάβη επεκτάθηκε στην Πάτμο και την Ανατολία, ενώ το έδαφος έτρεμε μέχρι τη Χίο και τη Σαντορίνη, όπως και το Αϊδίνιο και το Οδεμήσιο στην Τουρκία. Μέσα στους τελευταίους δύο αιώνες, η Σάμος έχει βιώσει πολλαπλούς σεισμούς με μέγεθος άνω του 6.0. Έξι σεισμοί καταγράφηκαν κατά τον 19ο αιώνα και δύο περισσότεροι τον 20ο αιώνα. Μια ανάλυση δείχνει ότι τρεις σεισμοί έχουν συμβεί πριν τον 19ο αιώνα, γύρω στο 200 π.Χ., το 47 και το 1761. Ένας σεισμός το 1476 που ίσως κατέστρεψε το νησί, είχε ως αποτέλεσμα την εκκένωση του νησιού από τους Γενουάτες. Επίσης, τον 6ο αιώνα έγινε άλλος σεισμός γύρω στο 500 μ.Χ. Κατάλογος των σεισμών του 1904 Κατάλογος των σεισμών στην Ελλάδα
Β΄ Εθνική Πετοσφαίρισης Ελλάδας Γυναικών

Η Β΄ Εθνική – Εθνικό Περιφερειακό Πρωτάθλημα Πετοσφαίρισης Γυναικών είναι ένα Ελληνικό πρωτάθλημα για γυναικείους συλλόγους πετοσφαίρισης. Στο Ελληνικό σύστημα πρωταθλημάτων πετοσφαίρισης, είναι το τέταρτο σε τάξη πρωτάθλημα της χώρας και διοργανώνεται από την Ελληνική Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης (Ε.Ο.ΠΕ.) σε συνεργασία με τις ερασιτεχνικές Ενώσεις Σωματείων Πετοσφαίρισης και τις Τοπικές Επιτροπές. Το πρωτάθλημα αποτελείται από 119 ομάδες (2016–17), χωρίζεται σε 10 περιφερειακούς ομίλους και λειτουργεί με το σύστημα προώθησης και υποβιβασμού με την Α2 Εθνική και τα τοπικά πρωταθλήματα.

 Η Β΄ Εθνική – Εθνικό Περιφερειακό Πρωτάθλημα περιλαμβάνει σήμερα 119 ομάδες (2016–17) που χωρίζονται σε 10 περιφερειακούς ομίλους, που αντιστοιχούν στις 9 ερασιτεχνικές Ενώσεις και 5 Τοπικές Επιτροπές της Ελλάδας. Κάθε όμιλος διοικείται από την τοπική ερασιτεχνική Ένωση Σωματείων Πετοσφαίρισης ή την Τοπική Επιτροπή. Στο τέλος της περιόδου οι πρωταθλήτριες ομάδες από κάθε έναν από τους 10 ομίλους προβιβάζονται στην Α2 Εθνική. Στα 6 τοπικά πρωταθλήματα συνήθως υποβιβάζονται οι τελευταίες ομάδες κάθε ομίλου. Ωστόσο, ο αριθμός των ομάδων που θα υποβιβαστεί εξαρτάται από τις ομάδες που θα υποβιβαστούν από την Α2 Εθνική στο τέλος της περιόδου. Επίσημη ιστοσελίδα της Ελληνικής Ομοσπονδίας Πετοσφαίρισης
Αρχιεπισκοπικό Παρεκκλήσιο (Ραβέννα)

Το Παρεκκλήσιο του Αρχιεπισκόπου, ιταλ. Capella Archivescovile ο Capella di S. Andrea, είναι ένα παρεκκλήσιο στον πρώτο όροφο του παλατιού των επισκόπων στη Ραβέννα της Ιταλίας, το μικρότερο από τα 8 διάσημα ψηφιδωτά μνημεία της πόλης. Είναι ένα ιδιωτικό ιερό των Ορθοδόξων επισκόπων, που χρονολογείται από τα τέλη του 6ου αι. Αν και συνήθως αποδίδεται στον Άγιο Πέτρο τον Χρυσόλογο, αρχιεπίσκοπο της Ραβέννας το διάστημα 433-450, το παρεκκλήσιο κτίστηκε στην πραγματικότητα από τον Πέτρο Β', λίγο μετά που έγινε αρχιεπίσκοπος το 495. Τα ψηφιδωτά χρονολογούνται από την αρχική κατασκευή ή λίγο μετά.

 Το μικρό σταυροειδές παρεκκλήσιο είναι επί του παρόντος αφιερωμένο στον Άγιο Ανδρέα, αν και η αρχική αφιέρωση ήταν στον Σωτήρα Χριστό, όπως αποδεικνύεται από ένα τύμπανο επάνω από τη βόρεια θύρα του νάρθηκα, που αναπαριστά τον Χριστό να πατά επάνω σε θηρία, ντυμένος ως στρατηγός ή νικηφόρος Αυτοκράτορας. Ο θόλος του νάρθηκα έχει κρίνους και πτηνά, ενώ πιο κάτω υπάρχει η επιγραφή: Aut lux hic nata est, aut capta hic libera regnat / lux estante venit caeli decus unde modernum / autprivata diem pepererunt tecta nitentem / inclusumque iubar secluso fulget olympo / marmora cum radiis vernantur cerne serenis (είτε το φως γεννήθηκε εδώ, είτε αιχμαλωτίστηκε, πάντως εδώ βασιλεύει ελεύθερα / κ.λπ.), που είναι μία αναφορά του Ορθόδοξου επισκόπου στην επικράτηση των Γότθων Αρειανών. Ο αγένειος Ιησούς κρατά το Ευαγγέλιο: Ego sum via, veritas et vita. Τα ζώα που πατεί συμβολίζουν και την κακοδοξία, την αίρεση. Τα κατώτερα μέρη των τοίχων είναι επενδεδυμένα με μαρμάρινες πλάκες, ενώ το υπόλοιπο εσωτερικό καλύπτεται με πλούσια ψηφιδωτά σαν ταπισερί, όπως είναι ακόμη ο θόλος. Ορισμένα τμήματα αυτών διασώθηκαν, ενώ άλλα αντικαταστάθηκαν από πίνακες από τέμπερα από τον Λούκα Λόνγκι τον 16ο αι. Το ιερό είναι σταυροειδές: η ανατολική αψίδα έχει έναν σταυρό, με έναν ουρανό από λευκά και χρυσά άστρα στο βάθος. Η έμπνευση γι' αυτό πρέπει να είναι από το μαυσωλείο της Γάλλας Πλακιδίας. Στην οροφή τέσσερεις Άγγελοι κρατούν το μονόγραμμα ΙΧ (Ιησούς Χριστός), ενώ μεταξύ τους υπάρχουν τα σύμβολα των Ευαγγελιστών. Στο ανατολικό τόξο υπάρχουν στηθάρια 6 Αποστόλων (Πέτρου, Παύλου, Φιλίππου, Ανδρέα, Ιακώβου και Ιωάννη) και του νεαρού Χριστού. Στο βόρειο τόξο έξι στηθάρια με Αγίες (Περπέτουα, Ευφημία, Καικιλία, Φελίσιτας, Δαρία) και το μονόγραμμα ΙΧ ΑΩ και στο εδώ τύμπανο η αναγεννησιακή νωπογραφία του Λόνγκι με την Αποκαθήλωση. Στο νότιο τόξο άλλοι 6 απόστολοι (Βαρολομαίος, Ματθαίος, Θωμάς, κ.ά.) και στο τύμπανο η Ανάσταση του Λόνγκι. Στο δυτικό άγιοι (Κοσμάς, Δαμιανός, Χρύσανθος, κ.ά.) και στο τύμπανο μία επιγραφή. Σύμφωνα με την αξιολόγηση του ICοMοS (Διεθνούς Συμβουλίου Μνημείων & Τόπων) γι' αυτό το Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς, «η σημασία αυτού του κτηρίου είναι το γεγονός, ότι είναι το μόνο ιδιωτικό ιερό των παλαιοχριστιανικών χρόνων, που έχει επιβιώσει μέχρι σήμερα. Η εικονογραφία του είναι επίσης σημαντική, λόγω του έντονα αντι-Αρειανού της συμβολισμού". [1] Αξιολόγηση ICOMOS του ακινήτου
Κέιντεν Κάρτερ

Η Allyssa "Lacey" Lane (γεννήθηκε στις 20 Μαΐου 1988) είναι μία Φιλιππινέζα-Αμερικανή επαγγελματίας παλαιστής που έχει υπογράψει στο WWE με το ψευδώνυμο Kayden Carter, με την επωνυμία NXT.

 Η Lane εγγράφηκε στην Ομάδα 3D Academy στο 2016, και αγωνίζονταν τακτικά σε έδρες της Φλόριντα. Η πρώτος δημόσιος αγώνας της ήταν μια νικηφόρα προσπάθεια εναντίον της Trish Adora για την προώθηση του Go Wrestle στο Daytona Beach τον Αύγουστο του 2016. Η Lane είχε μια δοκιμή στο WWE Performance Center τον Φεβρουάριο του 2017, μετά την οποία της προσφέρθηκε συμβόλαιο ανάπτυξης. Ωστόσο, μια φυσική εξέταση αποκάλυψε αρθρίτιδα στο γόνατό της και η σύμβαση ακυρώθηκε. Η Lane πέρασε τέσσερις μήνες αποκαθιστώντας το γόνατό της και τον Νοέμβριο του 2017 προσχώρησε στο The Crash Lucha Libre στην Τιχουάνα της Μπάχα Καλιφόρνια του Μεξικού, κερδίζοντας τελικά το Πρωτάθλημα Γυναικών από την Keyra στις 20 Ιανουαρίου 2018. NXT (2018 – σήμερα) Αφού πέρασε μια δεύτερη φυσική, η Lane υπέγραψε με το WWE τον Ιούλιο του 2018.Η Lane συμμετείχε στο δεύτερο Mae Young Classic, νικώντας τη Vanessa Kraven στον πρώτο γύρο και την Taynara Conti στο δεύτερο γύρο,πριν ηττηθεί από την Meiko Satomura στους προημιτελικούς.Τον Σεπτέμβριο του 2019, το ψευδώνυμο της Lane άλλαξε σε Kayden Carter. Στο επεισόδιο του NXT στις 29 Ιανουαρίου 2020, η Κάρτερ είχε την πρώτη της νίκη στην τηλεόραση, νικώντας την Τσέλσι Γκριν. Ήταν ηττημένη στο rematch τους στο επεισόδιο του NXT στις 19 Φεβρουαρίου.
Παγκόσμιο πρωτάθλημα καλλιτεχνικής παγοδρομίας

Το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Καλλιτεχνικού Πατινάζ αποτελεί τη σημαντικότερη διεθνή διοργάνωση του καλλιτεχνικού πατινάζ. Διεξάγεται κάθε χρόνο σε 4 κατηγορίες: ανδρών, γυναικών, ζευγαριών και χορού στον πάγο.

 Περισσότεροι τίτλοι Χρυσό: (25) , (22) , (15) Χρυσό: (10) Ούλρικ Σάλχοβ Αργυρό: (21) , (16) , (13) Χάλκινο: (19) , (15) , (13) / Περισσότεροι τίτλοι Χρυσό: (26) , (10) , (9) Χρυσό: (10) Σόνια Χένιε Αργυρό: (22) , (17) , (9) Χάλκινο: (24) , (12) , (8) / Περισσότεροι τίτλοι Χρυσό: (33) /ΚΑΚ/, (18) , (12) Χρυσό: (10) Ιρίνα Ρόντνινα Χρυσό: (6) Ιρίνα Ρόντνινα / Αλεξάντερ Ζάιτσεφ Αργυρό: (30) /, (13) , (10) Χάλκινο: (18) /, (17) , (11) , Περισσότεροι τίτλοι Χρυσό: (28) /ΚΑΚ/, (17) , (7) Χρυσό: (6) Λιουντμίλα Παχόμοβα / Αλεξάντρ Γκόρσκοφ Αργυρό: (20) /ΚΑΚ/, (12) , (11) Χάλκινο: (20) , (13) , /ΚΑΚ/ - Επίσημος ιστότοπος της διοργάνωσης του 2009. Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Καλλιτεχνικού Πατινάζ 2011
Ιωάννης Λευίτης

Ο Ιωάννης Λευίτης (αναφέρεται στις πηγές και ως Ιωάννης Λεβίδης, 1881 - Αύγουστος 1972) ήταν πρωτοπόρος της γεωπονικής επιστήμης στην Πιερία, Δήμαρχος Κατερίνης το 1944. Επίσης, χρημάτισε επί μακρόν διευθυντής της Ενώσεως Γεωργικών Συνεταιρισμών της Κατερίνης.

 Γιος ιερέα, καταγόταν από πατριαρχική οικογένεια της Τραπεζούντας (από το χωριό Κογκά, όπου είχαν φυτείες λεπτοκαρυάς) και σπούδασε Γεωπονία στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών. Στη συνέχεια επιδόθηκε σε γεωργικές και κτηνοτροφικές επιχειρήσεις στον Καύκασο και επανήλθε στην Τραπεζούντα όταν ετέθη υπό ρωσική Κατοχή, όπου εργάστηκε ως αγρονόμος. Το 1922 εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα και εργάστηκε ως υπάλληλος του Εποικισμού. Έπειτα από τη διάλυση του τελευταίου κατέστησε το γεωπονικό του κλήρο στην Κατερίνη ως πρότυπο επιστημονικής καλλιέργειας.Υπήρξε διευθυντής της Ενώσεως Γεωργικών Συνεταιρισμών της Κατερίνης από την ίδρυσή της μέχρι την παραίτησή του, με σκοπό να πολιτευθεί με το κόμμα Δημοκρατική Ένωση του Παπαναστασίου στην εκλογική περιφέρεια Κατερίνης-Βεροίας-Ναούσης. Στις εκλογές του 1926 συγκέντρωσε 167 ψήφους και δεν εκλέχθηκε βουλευτής. Επίσης, διετέλεσε αντιπρόσωπος της Ελληνικής Εταιρείας Λιπασμάτων. Το 1944 υπηρέτησε ως Δήμαρχος Κατερίνης, διαδεχόμενος τον Αθανάσιο Βασιλειάδη. Ως δήμαρχος η θητεία του υπήρξε σύντομη, όμως στην κρίσιμη χρονική περίοδο κατάφερε να αποσοβήσει εντάσεις.Τον διαδέχθηκε στη δημαρχία ο Χαράλαμπος Σιδηρόπουλος.Ο Ιωάννης Λευίτης πέθανε σε ηλικία 91 ετών και κηδεύτηκε στις 3 Αυγούστου 1972 στη Θεσσαλονίκη. Σύζυγός του ήταν η Νίνα Λευίτου.
Πίνακας μεταλλίων Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1924

Ο πίνακας μεταλλίων των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1924 είναι μία λίστα της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, η οποία κατατάσσει τις χώρες με βάση τον αριθμό των μεταλλίων που κατέκτησαν στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1924. Συνολικά, 3.089 αθλητές από 44 χώρες έλαβαν μέρος σε 126 αγωνίσματα των 17 αθλημάτων που πραγματοποιήθηκαν στο Παρίσι της Γαλλίας, το διάστημα 5-27 Ιουλίου 1924. Από τις 44 συμμετέχουσες χώρες, οι 27 κέρδισαν μετάλλιο στους Αγώνες.

 Παρακάτω είναι ο πίνακας μεταλλίων, που κατατάσσει τις χώρες με βάση τα μετάλλια που απονεμήθηκαν από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή στη διάρκεια των Αγώνων. Η κατάταξη δεν γίνεται με βάση το συνολικό αριθμό των μεταλλίων, αλλά πρώτα με βάση τον αριθμό των χρυσών, στη συνέχεια τον αριθμό των ασημένιων και τέλος, με βάση τον αριθμό των χάλκινων μεταλλίων. Αν μετά από αυτά υπάρχουν ισοπαλίες μεταξύ των χωρών, τότε οι χώρες κατατάσσονται στην ίδια θέση και μπαίνουν στη λίστα αλφαβητικά, σύμφωνα με τους κωδικούς χωρών της ΔΟΕ. Διοργανώτρια Χώρα Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1924 - Παρίσι (Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή) «1924 Summer Olympics». Olympedia.com. Ανακτήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 2021. «Olympic Analytics/1924_1». olympanalyt.com.