IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Σαν Μιχάλης Σύρου

Ο Σαν Μιχάλης ή Άη Μιχάλης είναι μικρός οικισμός που βρίσκεται στο βόρειο τμήμα του νησιού της Σύρου και στην ευρύτερη περιοχή που είναι γνωστή ως Απάνω Μεριά.

 Κατά τις τελευταίες δεκαετίες έχουν εγκατασταθεί εκεί λιγοστοί κάτοικοι που ασχολούνται κυρίως με αγροτικές εργασίες και την κτηνοτροφία. Από το βουνό στο οποίο είναι χτισμένος ο οικισμός έχει πάρει το όνομά του και το παραδοσιακό τυρί Σαν Μιχάλη, που παρασκευάζεται από γάλα αγελάδων, οι οποίες εκτρέφονται στην περιοχή.Σε κοντινή απόσταση βρίσκεται ο ναός του Αγίου Μιχαήλ και η περιοχή Κάμπος, που διαθέτει λίγα ταβερνάκια με θέα τις βόρειες ακτές της Σύρου και τα γύρω νησιά. Διοικητικά, ο Σαν Μιχάλης ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Άνω Σύρου, η οποία υπάγεται στον Δήμο Σύρου - Ερμούπολης. Πριν το Πρόγραμμα Καλλικράτης, υπαγόταν στον Δήμο Άνω Σύρου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, στον οικισμό ζουν σήμερα 11 κάτοικοι. Η πορεία του πληθυσμού τις τελευταίες δεκαετίες: Δήμος Σύρου - Ερμούπολης «Απάνω Μεριά». Δήμος Σύρου - Ερμούπολης.
Λουίζα Σοφία του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Αουγκούστενμπουργκ

Η Λουίζα Σοφία του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Αουγκούστενμπουργκ (Louise Sophie von Schleswig-Holstein-Sonderburg-Augustenburg, 8 Απριλίου 1866 - 28 Απριλίου 1952) ήταν κόρη του Φρειδερίκου Η΄ του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν.

 Η Θεοδώρα Λουίζα Σοφία Αδελαΐδα Ερριέττα Αμαλία γεννήθηκε στις 8 Απριλίου 1866 στο Κίελο, και ήταν το έκτο παιδί και η τρίτη κόρη του Φρειδερίκου Η΄ του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν, και της Αδελαΐδας του Χοενλόε-Λάνγκενμπουργκ.Στις 24 Ιουνίου 1889 παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Λεοπόλδο της Πρωσίας στο Παλάτι Σαρλόττενμπουργκ. Μαζί απέκτησαν τέσσερα παιδιά: Βικτωρία Μαργαρίτα (1890 - 1923), παντρεύτηκε τον Ερρίκο ΛΓ΄ του Ρόυς-Καίστριτς. Απέκτησαν 2 παιδιά. Φρειδερίκος Σιγισμούνδος (1891 - 1927), παντρεύτηκε την Μαρία Λουίζα του Σάουμπουργκ-Λίππε. Απέκτησαν 2 παιδιά. Φρειδερίκος Κάρολος (1893 - 1917). Φραγκίσκος Ιωσήφ Όσκαρ Ερνέστος Πατρίκιος Φρειδερίκος Λεοπόλδος (1895 - 1959).Πέθανε στις 28 Απριλίου 1952 στο Μπαντ Ναουχάιμ της Έσσης σε ηλικία 86 ετών. Είναι θαμμένη στο Κοιμητήριο του Μπαντ Ναουχάιμ.
Νεργκισέβ Χανιμεφέντι

Η Νεργκισέβ Χανιμεφέντι (Οθ. Τούρκικα:السيدة نيرجيزيف) (Τούρκικα: Nergizev Hanımefendi, 1830 - 26 Οκτωβρίου 1848) ήταν η δωδέκατη σύζυγος του σουλτάνου Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Nergizev Hanımefendi Aliyyetü'ş-Şân Hazretleri

 Γεννήθηκε το 1830 στην Ανάπα. Ο πατέρας της ήταν ο Αλμπόρα Μπέη και η μητέρα της ήταν η Νταντουσέ Χανίμ. Είχε δύο αδέλφια, τον Ιμπραήμ Μπέη και τον Χουσεΐν Μπέη, και δύο αδελφές, τον Μιχρινούρ Χανίμ και τον Μιουνεβέρ Χανίμ.Η Νεργκισέβ παντρεύτηκε τον Αμπντούλ Μετζίτ το 1847. Της δόθηκε ο τίτλος της "Τέταρτης Τυχερής". Στις 7 Ιουλίου 1848, ένα χρόνο μετά το γάμο, γέννησε το μοναδικό της παιδί, έναν γιο, τον Ηγεμόνα Μεχμέτ Φουάντ στο Παλιό Παλάτι Τσιραγάν. Ο πρίγκιπας πέθανε σε ηλικία δύο μηνών στις 28 Σεπτεμβρίου 1848.Πέθανε ένα μήνα μετά το θάνατο του γιου της, στις 26 Οκτωβρίου 1848. Θάφτηκε στο Μαυσωλείο της Τουρχάν Σουλτάν στο Γενί Τζαμί. Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover) Açba, Harun (2007). Kadın efendiler: 1839-1924. Profil. ISBN 978-9-759-96109-1. Paşa, Ahmed Cevdet (1960). Tezâkir. [2]. 13 - 20, Volume 2. Türk Tarih Kurumu Basımevi. Sakaoğlu, Necdet (2008). Bu Mülkün Kadın Sultanları: Vâlide Sultanlar, Hâtunlar, Hasekiler, Kandınefendiler, Sultanefendiler. Oğlak Yayıncılık. ISBN 978-6-051-71079-2. Uluçay, Mustafa Çağatay (2011). Padişahların kadınları ve kızları. Ankara: Ötüken. ISBN 978-9-754-37840-5.
Ορκίνι

Το ορκίνι (διωνυμική ονομασία: Auxis rochei) είναι πελαγικό ψάρι της οικογένειας των σκομβριδών του γένους θύννος. Είναι στενά συνδεδεμένο με την πόλη της Ιερισσού, στο τρίτο πόδι της Χαλκιδικής. Γνωστό από τα αρχαία χρόνια, το ορκίνι αποτελεί έναν από τους σημαντικούς θαλασσινούς μεζέδες της περιοχής. Κοινά λέγεται και κοπάνι, βαρελάκι, κοπανέλι,τουμπαρέλι, τερνέττα.

 Το μήκος του ορκινιού φτάνει τα 50 εκατοστά και το βάρος του τα 2 κιλά. Ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του ψαριού είναι το άνω χείλος του, που εκτείνεται ως το ύψος του ματιού. Επίσης, το χρώμα στο πρώτο ραχιαίο πτερύγιο είναι μαύρο με εξαίρεση το ένα τέταρτο. Στο ορκίνι τα ραχιαία πτερύγια (1ο και 2ο) δεν είναι σε επαφή αλλά σε απόσταση. Έχει αξιοσημείωτη ταχύτητα πλεύσης και, με αφετηρία τη Μαύρη Θάλασσα κατέρχεται προς τη Μεσόγειο μέσω του Αιγαίου, φτάνοντας, σε αναζήτηση φαγητού και χώρου αναπαραγωγής, στον Κόλπο της Ιερισσού τον τελευταίο μήνα της άνοιξης.. Απαντάται σε βάθη από 10 έως 100 μέτρα. Το ορκίνι είναι γνωστό από τα αρχαία χρόνια και αποτελούσε βασικό είδος διατροφής για τους κατοίκους της αρχαίας Ακάνθου, στα νομίσματα της οποίας απεικονίζεται. Με την ονομασία αυτή απαντάται σε έγγραφο της Μονής Ζωγράφου με τη φράση "της των ορκίνων αλιείας", το οποίο χρονολογείται από τον 14ο αιώνα (1331). Η από αρχαιοτάτων χρόνων διατροφική εξάρτηση των κατοίκων της σημερινής Ιερισσού από το εν λόγω ψάρι, οδήγησε στο να τους δοθεί το προσωνύμιο "Ορκινάδες".Το ψάρι μαγειρεύεται κοκκινιστό ή παστώνεται και συνήθως συνοδεύεται με ούζο.
Βάλντεμαρ της Δανίας

Ο Βλαδίμηρος (δανικά: Valdemar, 27 Οκτωβρίου 1858 - 14 Ιανουαρίου 1939) από τον Οίκο του Γκλύκσμπουργκ ήταν πρίγκιπας της Δανίας. Υπηρέτησε στο ναυτικό και έγινε ναύαρχος της Δανίας.

 Ήταν ο τρίτος γιος του Χριστιανού Θ΄ της Δανίας και της Λουίζας, κόρης του Γουλιέλμου της Έσσης-Κάσσελ. Γεννήθηκε στο Ανάκτορο Μπέρνστορφ του Γκέντλοφε, βόρεια της Κοπεγχάγης και βαπτίσθηκε στις 21 Δεκεμβρίου 1858. Τον Μάρτιο του 1863 ταξίδεψε μαζί με τους γονείς του στο Λονδίνο για το γάμο της αδελφής του Αλεξάνδρας με τον Αλβέρτο Εδουάρδο, Πρίγκηπα της Ουαλίας, γιο του Αλβέρτου της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα και της Βικτωρίας του Ηνωμένου Βασιλείου. Τον Νοέμβριο του ίδιου έτους ο πατέρας του διαδέχθηκε τον Φρειδερίκο Ζ΄ της Δανίας. Ο Βλαδίμηρος μορφώθηκε από παιδαγωγούς. Το 1874 συνόδευσε τον πατέρα του στην Ισλανδία για τις εορτές της Χιλιετίας από την εκεί εγκατάσταση. Το ίδιο έτος έλαβε την επιβεβαίωση του μέλους της Εκκλησίας. Όπως ήταν συνήθεια την εποχή εκείνη για τους πρίγκιπες, ξεκίνησε στρατιωτική σταδιοδρομία σε Ναυτικό Κολλέγιο. Το 1879 ήταν ανθυποπλοίαρχος και το επόμενο έτος υποπλοίαρχος· συμμετείχε σε ναυτικές εξερευνήσεις. Από το 1883 ζούσε στο Ανάκτορο Μπέρνστορφ κοντά στην Κοπεγχάγη. Όταν ήταν ναύαρχος, ήλθε ο ανιψιός του Γεώργιος της Ελλάδας και εγγράφτηκε στο Ναυτικό της Δανίας. Ο Βαλτεμάρ τον είχε υπό την εποπτεία του και ο Γεώργιος τον εκτιμούσε ως πατέρα του. Είχε μακρά ναυτική σταδιοδρομία. Του προσφέρθηκε ο θρόνος από τη Βουλγαρία και μετά από τη Νορβηγία, αλλά η διεθνής πίεση τον ανάγκασαν να τους αρνηθεί. Το 1856 ιδρύθηκε η Ένωση Θαλασσινών και ο Βλαδίμηρος έγινε ο πρώτος πρόεδρός της. Το 1939 απεβίωσε στο Κίτρινο Ανάκτορο της Κοπεγχάγης και τάφηκε στον καθεδρικό του Ρόσκιλε. Είχε τιμηθεί με τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Λουτρού το 1901 από τον Εδουάρδο Ζ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου και με τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Πύργου & του Ξίφους από την Πορτογαλία. Νυμφεύτηκε το 1885 τη Μαρία της Ορλεάνης, κόρη του Ροβέρτου, Δούκα του Σαρτρ (εγγονού του Λουδοβίκου Φιλίππου της Γαλλίας). Τον γάμο πρότεινε ο Φίλιππος, Κόμης του Παρισιού (αδελφός του Ροβέρτου), και η τελετή έγινε στο μέγαρό του, στον Πύργο του Ε. Παραβρέθηκαν πολλοί στον γάμο. Ο Βλαδίμηρος ήταν Λουθηρανός, ενώ η Μαρία ήταν Καθολική· κατά τον γάμο τους συμφώνησαν οι γιοί να γίνουν Λουθηρανοί και οι κόρες να ακολουθήσουν την Καθολική πίστη. Είχαν τέκνα: Άαγκε (1887 - 1940), μετά τον μοργανατικό γάμο του έγινε Κόμης του Ρόσενμποργκ. Άξελ (1888 - 1964), πρίγκιπας της Δανίας. Έρικ (1890 - 1950), μετά τον μοργανατικό γάμο του έγινε Κόμης του Ρόσενμπογρκ. Βίγκο (1893 - 1970), μετά τον μοργανατικό γάμο του έγινε Κόμης του Ρόσενμποργκ. Μαργαρίτα (1895 - 1992), παντρεύτηκε τον Ρενέ των Βουρβόνων-Πάρμας. Η κόρη τους: Άννα, παντρεύτηκε τον Μιχαήλ της Ρουμανίας. Prince Valdemar at the website of the Royal Danish Collection at Amalienborg Palace.
Τριμερές Σύμφωνο

Το Τριμερές Σύμφωνο του Άξονα ήταν σύμφωνο στρατιωτικής συμμαχίας που υπογράφτηκε στο Βερολίνο στις 27 Σεπτεμβρίου, 1940, ανάμεσα στις Δυνάμεις του Άξονα κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Το σύμφωνο υπέγραψαν οι αντιπρόσωποι των χωρών που συμμετείχαν. Για το Γερμανικό Ράϊχ υπέγραψε ο Αδόλφος Χίτλερ, για το Βασιλείο της Ιταλίας ο υπουργός των εξωτερικών Γκαλεάτσο Τσιάνο και για την Αυτοκρατορία της Ιαπωνίας ο Ιάπωνας πρέσβης στη Γερμανία Σαμπουρό Κουρούσου.

 Τα τρία έθνη που συνυπέγραψαν συμφώνησαν σε δεκαετή συνεργασία, με στόχο την ευημερία και την πολιτική, στρατιωτική και οικονομική αλληλεγγύη στην περίπτωση που οποιοδήποτε από τα τρία δεχτεί εξωτερική επίθεση. Στη συνθήκη, εκτός των ιδρυτικών μελών-κρατών, συμμετείχαν: Βασίλειο της Ουγγαρίας, 20 Νοεμβρίου 1940 Βασίλειο της Ρουμανίας, 23 Νοεμβρίου 1940 Σλοβακική Δημοκρατία, 24 Νοεμβρίου 1940 Βασίλειο της Βουλγαρίας, 1 Μαρτίου 1941 Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας, 25 Μαρτίου 1941 Ανεξάρτητο Κράτος της Κροατίας, 15 Ιουνίου 1941 Βασίλειο της Ταϊλάνδης Κράτος της Μαντζουρίας Κίνα (Κυβέρνηση Νανκίν) ΕΣΣΔ: Το 1939 υπεγράφη το Γερμανοσοβιετικό Σύμφωνο μη Επίθεσης, γνωστό και ως Σύμφωνο Ρίμπεντροπ - Μολότωφ, μεταξύ του Γερμανικού Ράϊχ κα της ΕΣΣΔ. Για το Τριμερές Σύμφωνο η σοβιετική κυβέρνηση γνώριζε αρκετά πριν την υπογραφή την ύπαρξη της συμφωνίας αυτής και διερεύνησε τις δυνατότητές της να την υπογράψει. Με την επίσκεψη του Μολότωφ συμφωνήθηκε καταρχήν η συμμετοχή της ΕΣΣΔ, με την προϋπόθεση να γίνει επαναδιαπραγμάτευση στο ζήτημα της προσάρτησης της Φινλανδίας. Η σοβιετική κυβέρνηση έστειλε μια αναθεωρημένη έκδοση της συνθήκης στη Γερμανία στις 25 Νοεμβρίου.. Ωστόσο, οι Γερμανοί αρνήθηκαν έχοντας ήδη καταστρώσει σχέδια επίθεσης κατά της ΕΣΣΔ. Φινλανδία: Η στρατιωτική συνεργασία της Φινλανδίας και της ναζιστικής Γερμανία ξεκίνησε στα τέλη του 1940 μετά την απώλεια εδαφών της πρώτης από την ΕΣΣΔ. Το Βασίλειο της Ιταλίας παραδόθηκε στους Συμμάχους το 1943, σημειώνοντας την έναρξη του τέλους του συμφώνου. Το 1944, η Βουλγαρία και η Ρουμανία άλλαξαν στρατόπεδο και έγιναν στρατιωτικοί σύμμαχοι της ΕΣΣΔ. Μετά την καταστολή της σλοβακικής εξέγερσης από τους Γερμανούς, στις αρχές του Απριλίου του 1945, η Ουγγαρία μετά την ανατροπή της φιλοναζιστικής της κυβέρνησης αποχώρησε. Η παράδοση της Ιαπωνίας και η ολοκληρωτική ήττα της Γερμανίας σήμαναν το τέλος του Τριμερούς Συμφώνου. Nish, Ian Hill (2002). Japanese foreign policy in the interwar period. Greenwood Publishing Group. ISBN 978-0-275-94791-0. Weinberg, Gerhard L. (2001). A World at Arms: A Global History of World War II. UK: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-61826-7. Γερμανοσοβιετικό Σύμφωνο μη Επίθεσης The text of the Tripartite Pact Signing of the Tripartite Pact The Axis Alliance
Χρήστος Γκοσλιόπουλος

Ο Χρήστος Γκοσλιόπουλος (17 Οκτωβρίου 1956-), του Πασχάλη και της Μαρίας, είναι Έλληνας συνταξιούχος εκπαιδευτικός και πολιτικός. Υπηρέτησε ως ο τελευταίος διορισμένος Νομάρχης Πιερίας και ως αιρετός δήμαρχος Νεστορίου, θέση στην οποία εξελέγη ξανά έπειτα από τις δημοτικές εκλογές του 2019.

 Γεννήθηκε το 1956 στο Νεστόριο Καστοριάς, όπου ολοκλήρωσε τις μαθητικές του σπουδές. Σπούδασε στη Φυσικομαθηματική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και έγινε μέλος της Ένωσης Ελλήνων Φυσικών. Υπηρέτησε τη θητεία του στο στρατό στο Μηχανικό, στην περιοχή του Έβρου. Το 1982, χρονιά διορισμού του στη δημόσια εκπαίδευση, εγκαταστάθηκε στην πόλη της Καστοριάς, όπου διαμένει με την οικογένειά του. Εργάστηκε επί αρκετά χρόνια ως καθηγητής σε Λύκεια στην πόλη της Καστοριάς και στο Άργος Ορεστικό. Συνταξιοδοτήθηκε το 2014. Ανέπτυξε συνδικαλιστική δράση στην ΕΛΜΕ Καστοριάς, στο Δ.Σ. της οποίας ήταν μέλος. Τον Νοέμβριο του 1993 διορίστηκε Νομάρχης Πιερίας και υπηρέτησε ως τις 31 Δεκεμβρίου 1994. Από το 1995 ως το 1996 διετέλεσε Περιφερειακός Διευθυντής Θεσσαλονίκης, και από το 2002 ως το 2004 ήταν πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του ΕΟΜΜΕΧ.Η θητεία του στην Τοπική Αυτοδιοίκηση ξεκίνησε με την εκλογή του ως κοινοτικού συμβούλου Νεστορίου το 1990. Πολιτεύτηκε στις εκλογές του 1996 με το ΠΑΣΟΚ στην εκλογική περιφέρεια Καστοριάς. Εξελέγη δήμαρχος Νεστορίου για πρώτη φορά το 2002 συγκεντρώνοντας το 78,74% των ψήφων και επανεξελέγη με ποσοστό 51,6% στον πρώτο γύρο το [2006.Το 2010 επανεξελέγη δήμαρχος με ποσοστό 68,86% από τον πρώτο γύρο.Ο Γκοσλιόπουλος εξελέγη ξανά δήμαρχος στις εκλογές του 2019 με συντριπτικό ποσοστό 80,11% από τον 1ο γύρο. Είναι παντρεμένος με την Κωνσταντίνα Παπατέρπου και έχουν έναν γιο, τον Μιχάλη. Βιογραφικό Χρήστου Γκοσλιόπουλου, Political Pedia, ανάκτηση 27 Μαρτίου 2017.
Μπρούνο Βάλε (Ιταλός ποδοσφαιριστής)

Ο Μπρούνο Βάλε (γεννημένος στις 10 Ιουλίου 1911 στην πόλη Ριέκα της σημερινής Κροατίας), ήταν Ιταλός ποδοσφαιριστής και προπονητής ποδοσφαίρου. Καθ'όλη τη διάρκεια της ποδοσφαιρικής του καριέρας, ο Βάλε αγωνίστηκε σε ομάδες της Ιταλίας.

 Ο Μπρούνο Βάλε έκανε τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα στις ακαδημίες της Προ Γκορίτσια, με την οποία υπέγραψε και το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο το 1930, σε ηλικία 19 ετών. Στην ομάδα της Γκορίτσια παρέμεινε για τέσσερα χρόνια. Τη διετία 1934-36, ο Μπρούνο Βάλε αγωνίστηκε αρχικά στη Αλεσσάντρια Κάλτσιο (1934-35) κι έπειτα στην Ουνιόνε Αρέθο (1935-36). Το 1936 μεταπήδησε στη Ουνιόνε Βενέτσια, στην οποία παρέμεινε για δύο χρόνια πραγματοποιώντας συνολικά 52 εμφανίσεις και πετυχαίνοντας τρία γκολ. Κατά τη διάρκεια της παρουσίας του στη Βενέτσια, ο Μπρούνο Βάλε πραγματοποίησε κατά διαστήματα εξαιρετικές εμφανίσεις, οι οποίες προκάλεσαν το ενδιαφέρον αρκετών ομάδων τόσο εντός, όσο και εκτός Ιταλίας. Τελικώς, η ομάδα η οποία κατάφερε να τον αποκτήσει ήταν η Ίντερ, τότε ονομαζόμενη Α.Σ. Αμπροζιάνα-Ίντερ. Ο Μπρούνο Βάλε παρέμεινε στην ομάδα του Μιλάνου για ένα χρόνο κατακτώντας ένα κύπελλο Ιταλίας και πετυχαίνοντας δύο γκολ σε σύνολο 18 εμφανίσεων. Στη συνέχεια μεταγράφηκε στη Νοβάρα Κάλτσιο, στην οποία παρέμεινε για δύο χρόνια. Κατά τη διάρκεια της παρουσίας του στη Νοβάρα πραγματοποίησε 53 εμφανίσεις, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να πετύχει κάποιο γκολ. Την περίοδο 1941-42 ο Βάλε αγωνίστηκε με τη φανέλα της Μπρέσια Κάλτσιο, με την οποία πραγματοποίησε συνολικά 32 εμφανίσεις. Επόμενος σταθμός στην καριέρα του ήταν η Προ Γκορίτσια, η ομάδα από την οποία ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα. Το 1945 αγωνίστηκε στη Νοβάρα Κάλτσιο, ενώ τον αμέσως επόμενο χρόνο μεταγράφηκε στη Ρετζιάνα. Μετά το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 1946-47, ο Μπρούνο Βάλε αποφάσισε να κρεμάσει τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια και να βάλει τέλος στην πολυετή του ποδοσφαιρική καριέρα. Κατά τη διάρκεια της παρουσίας του στη Ρετζιάνα τη σεζόν 1946-47 ο Μπρούνο Βάλε είχε διπλό ρόλο, καθώς εκτελούσε χρέη παίκτη / προπονητή της ομάδος. Το 1947 ανέλαβε προπονητής στη Κάλτσιο Φανφούγια, στην οποία παρέμεινε για ένα χρόνο. Το 1948 προσλήφθηκε ως προπονητής στη ΣΠΑΛ, στην οποία παρέμεινε επίσης για ένα χρόνο. Το 1958, ο Μπρούνο Βάλε βρέθηκε στην Ελλάδα και εργάστηκε ως προπονητής στον Ολυμπιακό Πειραιώς. Στην ομάδα του Πειραιά παρέμεινε για σχεδόν δύο χρόνια (ως τον Απρίλιο του 1960), έχοντας καταφέρει να κατακτήσει ένα πρωτάθλημα Ελλάδας (1959) και ένα Κύπελλο Ελλάδας (1959), ενώ κοουτσάρισε τον Ολυμπιακό στους διπλούς αγώνες με τη ΑΚ Μίλαν στην πρώτη συμμετοχή της ομάδας και γενικότερα ελληνικού συλλόγου σε ευρωπαϊκή διοργάνωση. Ως ποδοσφαιριστής 1 Κύπελλο Ιταλίας: 1939Ως προπονητής 1 Πρωτάθλημα Ελλάδας: 1959 1 Κύπελλο Ελλάδας: 1959 Το προφίλ του Μπρούνο Βάλε στο worldfootball.net Το προφίλ του Μπρούνο Βάλε στο transfermarkt.co.uk Κατάλογος με όλους τους προπονητές του Ολυμπιακού Πειραιώς
Discoverer 18

Ο Discoverer 18 ή Corona 9013 ήταν αμερικανικός κατασκοπευτικός δορυφόρος ο οποίος εκτοξεύτηκε το 1960. Ήταν τύπου KH-2 Corona και βασίζονταν στο στάδιο πυραύλου Agena-B. Ήταν ο πρώτος δορυφόρος αυτού του τύπου που ολοκλήρωσε με επιτυχία την αποστολή του.

 Ο δορυφόρος εκτοξεύτηκε στις 7 Δεκεμβρίου 1960 (20:20:58 UTC) με πύραυλο Thor DM-21 Agena-B από την αεροπορική βάση Βάντενμπεργκ. Τέθηκε με επιτυχία σε χαμηλή περιγήινη τροχιά και στην συνέχεια έλαβε την ονομασία Χάρβαρντ 1960 Sigma 1. Είχε μάζα 1.240 kg και διέθετε πανοραμική φωτογραφική μηχανή εστιακής απόστασης 61 cm, μέγιστης ανάλυσης 7,6 m. Οι φωτογραφίες αποτυπώνονταν σε φιλμ των 70 mm, το οποίο επέστρεψε με την κάψουλα επανεισόδου πίσω στην Γη τρεις ημέρες μετά την εκτόξευση. Το κύριο σκάφος παρέμεινε σε τροχιά μέχρι τις 2 Απριλίου 1961, οπότε και καταστράφηκε στην ατμόσφαιρα. Διαστημικές αποστολές το 1960
Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1916

Οι Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες του 1916, γνωστοί και ως Αγώνες της 6ης Ολυμπιάδας, ήταν μία διεθνής αθλητική διοργάνωση προγραμματισμένη να διεξαχθεί στο Βερολίνο της Γερμανίας, η οποία ματαιώθηκε λόγω του ξεσπάσματος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Ήταν η πρώτη, χρονολογικά, Ολυμπιάδα που ακυρώθηκε λόγω πολεμικών γεγονότων.

 Η διαδικασία επιλογής της διοργανώτριας χώρας περιελάμβανε έξι υποψηφιότητες και νικήτρια αναδείχτηκε η πόλη του Βερολίνου μπροστά από την Αλεξάνδρεια, το Άμστερνταμ, τις Βρυξέλλες, τη Βουδαπέστη και το Κλίβελαντ. Η επιλογή πραγματοποιήθηκε στην 14η Σύνοδο της ΔΟΕ που διοργανώθηκε στη Στοκχόλμη στις 4 Ιουλίου 1912. Μάλιστα ο πρόεδρος της ΔΟΕ Πιερ ντε Κουμπερτέν είχε ευνοήσει το Βερολίνο, επειδή πίστευε ότι αυτό θα μπορούσε να βοηθήσει στην αποτροπή ενός πιθανού επικείμενου πολέμου, με την έννοια της διεθνούς κατανόησης της διοργάνωσης από την πόλη αυτή. Οι εργασίες στο Γερμανικό Στάδιο (Deutsches Stadion) του Βερολίνου ξεκίνησαν το 1912. Ήταν σχεδιασμένο να χωράει περισσότερους από 18.000 καθιστούς θεατές. Στις 8 Ιουνίου 1913, το στάδιο εγκαινιάστηκε με την απελευθέρωση 10.000 περιστεριών, παρουσία 60.000 θεατών.Με το ξέσπασμα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου το 1914, η προετοιμασία των Αγώνων συνεχίστηκε κανονικά, αφού κανείς δεν περίμενε ότι ο πόλεμος θα διαρκούσε για αρκετά ακόμη χρόνια. Στη συνέχεια όμως, οι Αγώνες ματαιώθηκαν.Μια χειμερινή αθλητική εβδομάδα με χόκεϊ επί πάγου, σκι και πατινάζ προγραμματίστηκε αντί των Αγώνων. Ο σχεδιασμός αυτής της εβδομάδας έδωσε την ιδέα για τη διοργάνωση των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων. Μετά το πέρας των εχθροπραξιών, αποφασίστηκε να διατηρηθεί ο αύξων αριθμός (σαν να έγιναν δηλαδή οι Αγώνες του Βερολίνου) και να διοργανωθεί η έβδομη -πλέον- Ολυμπιάδα στην Αμβέρσα του Βελγίου. Το Βερολίνο επέστρεψε στις υποψηφιότητες των Αγώνων το 1931, όταν κέρδισε τη Βαρκελώνη και διοργάνωσε τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936, στα 20 χρόνια μετά την Ολυμπιάδα που ακυρώθηκε. Η Βαρκελώνη τελικά διοργάνωσε τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992. Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες Ολυμπιακοί Αγώνες Άλλοι Αγώνες που ματαιώθηκαν λόγω πολέμου: Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1940 Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1940 Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1944 Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1944 Volker Kluge: Olympische Sommerspiele. Die Chronik I. Athen 1896 – Berlin 1936. Sportverlag Berlin, Berlin 1997, ISBN 3-328-00715-6. Karl Lennartz: Die VI. Olympischen Spiele Berlin 1916, Dokumente. Carl Diem Institut 1978. ISBN 3-88338-001-6.
Βουγλωσσοειδές το αρουραίο

Βουγλωσσοειδές το αρουραίο (επιστ. ονομ. Buglossoides arvensis) ή Λιθόσπερμο των αγρών (Lithospermum arvense) ή ανήκει στην οικογένεια των Boraginaceae (Βοραγινίδες) και κατανέμεται σ’ όλη την Ευρώπη, βορειοδυτική Αφρική και Δυτική Ασία. Απαντά σ’ όλη την Ελλάδα και συναντάται σε χέρσους αγρούς, στις άκρες των δρόμων, μεταξύ 0-1800μ. Οι λοβοί του κάλυκα γραμμικώς λογχοειδείς περίπου 4 χιλιοστομέτρων, ενώ η στεφάνη περίπου 5-9 χιλιοστομέτρων, λευκή. Ανθίζει από τον Απρίλιο μέχρι τον Ιούνιο.

 Krigas, N., Lagiou, E., Hanlidou, E. & Kokkini, S., 1999: The vascular flora of the Byzantine Walls of Thessaloniki (N Greece). — Willdenowia 29: 77–94Lafranchis T. & Sfikas G. 2001, Flowers of Greece (Vol. II).Pignatti S. 1982, Flora d’ Italia (Vol. II)Strid A. 1980, Φυτά του Ολύμπου. Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής ΙστορίαςTutin et al. 2005, Flora Europaea Vol 3, Cambridge University Press http://portal.cybertaxonomy.org/flora-greece/cdm_dataportal/taxon/72ce568d-12fe-43ff-a6f5-8564c89e7486https://www.greekflora.gr/el/flowers/1442/Lithospermum-arvense-L-1753http://euromed.luomus.fi/euromed_map.php?taxon=435641&size=medium
Αρβανιτακαίικα Παξών

Τα Αρβανιτακαίικα είναι οικισμός των Παξών. Υπάγονται διοικητικά στην τοπική κοινότητα Μαγαζιών, του δήμου Παξών, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κέρκυρας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ο οικισμός ανήκε στην επαρχία Παξών του νομού Κερκύρας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ιονίων Νήσων.

 Τα Αρβανιτακαίικα βρίσκονται στο δυτικοκεντρικό τμήμα των Παξών, πάνω στον επαρχιακό δρόμο Λουτρών-Λάκκας και λίγο νοτιότερα από τα Μαγαζιά, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 210. Ο οικισμός απέχει 3 χλμ. περίπου ΒΔ. του Γαΐου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1866 και προσαρτήθηκε στον δήμο Γαϊανών των Παξών του νομού Κέρκυρας. Το 1912 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Μαγαζειών (Μαγαζιών). Καταργήθηκε το 1940 για να επανασυσταθεί το 1971. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Μαγαζιών και προσαρτήθηκε στον δήμο Παξών. Οι «Γαλάζιες Σπηλιές», δυτικά του οικισμού, προς τον όρμο και το ακρωτήριο της Πούντας, σε θέση εξαιρετικού κάλλους Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr
Όρκα (Κύπρος)

Η Όρκα είναι κοινότητα της επαρχίας Κερύνειας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Orga». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 2018.
Συναγωγή Μπεθ Σαλώμ (Αθήνα)

Η συναγωγή Μπεθ Σαλώμ (εβραϊκά: בית כנסת בית שלום‎‎), ονομασία που σημαίνει "Οίκος της Ειρήνης" είναι μία από τις δύο συναγωγές που εξυπηρετούν τις θρησκευτικές ανάγκες της Εβραϊκής Κοινότητας Αθηνών.

 Η συναγωγή Μπεθ Σαλώμ είναι η μία από τις δύο συναγωγές που υπάρχουν η μία απέναντι από την άλλη στην οδό Μελιδώνη. Η Μπεθ Σαλώμ είναι η νεότερη και χτίστηκε το 1935 από Σεφαραδίτες Εβραίους που είχαν εγκατασταθεί τα προηγούμενα χρόνια στην ελληνική πρωτεύουσα προερχόμενοι από τη Βόρεια Ελλάδα και τη Μικρά Ασία και για αυτό ονομάζεται και "σεφαραδίτικη" συναγωγή. Η κατασκευή της ολοκληρώθηκε λίγο πριν την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και ανακαινίστηκε τη δεκαετία του 1970.Αυτή είναι η κύρια συναγωγή όπου τελούνται σε μόνιμη βάση οι θρησκευτικές τελετές της Εβραϊκής Κοινότητας των Αθηνών. Εξωτερικά η συναγωγή Μπεθ Σαλώμ είναι επενδεδυμένη με πεντελικό μάρμαρο και αρχιτεκτονικά ακολουθεί το νεοκλασικό ρυθμό. Εσωτερικά είναι ευρύχωρη και μετά την ανακαίνιση του 1970 κυριαρχεί η ξύλινη επένδυση και τα μοντέρνα διακοσμητικά στοιχεία, ενώ παρουσιάζει σημαντικές διαφορές από τους παραδοσιακούς τύπους ελληνικών συναγωγών. Τα δύο μεγάλα βιτρό που κοσμούν το εσωτερικό είναι έργα της ζωγράφου Μαρί Πολυχρονοπούλου από το 1972. Η συναγωγή έχει εμβαδόν 400 τετραγωνικά μέτρα και χωρητικότητα 550 ατόμων. Συναγωγή Ετς Χαγίμ (Αθήνα) Συναγωγή Αρχαίας Αγοράς Αθήνας Εβραϊκό Μουσείο Ελλάδος Elias Messinas, The Synagogues of Greece: A Study of Synagogues in Macedonia and Thrace: With Architectural Drawings of all Synagogues of Greece. KDP, Seattle 2022. (ISBN 979-8-8069-0288-8), σελ. 151. Nicholas Stavroulakis και Timothy DeVinney, Jewish Sites and Synagogues of Greece, Τalos Press, Αθήνα 1992, ISBN 9607459016, σελ. 47. http://www.synagogues360.org
Ο ανίκητος (ταινία, 1956)

Ο Ανίκητος (Βεγγαλικά: অপরাজিত, αγγλική μεταγραφή: Aparajito / ελληνική: Απαραζίτο) είναι δραματική ταινία του 1956 του σκηνοθέτη Σατιατζίτ Ράι, και η δεύτερη ταινία της τριλογίας του Απού μετά την ταινία Το τραγούδι του δρόμου. Η πλοκή βασίζεται στο ίδιο βιβλίο για το Τραγούδι του δρόμου καθώς και το επόμενο βιβλίο της σειράς με τίτλο Ανίκητος. Ξεκινά από το τέλος της προηγούμενη ταινίας, με την οικογένεια του Απού πλέον να μετακομίζει στο Βαρανάσι, και καταγράφει τη ζωή του από την παιδική ηλικία ως την ενηλικίωση του και την εγγραφή του στο κολλέγιο, έως και τον θάνατο της μητέρας του όταν πλέον απομένει μόνος.

 Όταν ο Ράι ξεκίνησε τα γυρίσματα του Τραγουδιού δεν σκόπευε να γυρίσει και άλλη ταινία με βάση την ιστορία αυτή, ωστόσο η μεγάλη κριτική και εμπορική επιτυχία της ταινίας τον έκανε να αναθεωρήσει. Σε αντίθεση με την προηγούμενη του ταινία όπου παρέμεινε πιστός στις λεπτομέρειες του βιβλίου όπου βασίζονταν η ταινία, ο Ράι έκανε σημαντικές καλλιτεχνικές διαφοροποιήσεις στον Ανίκητο παρουσιάζοντας τη σχέση του Απού και της μητέρας του με πολύ διαφορετικό τρόπο. Το αποτέλεσμα ήταν η ταινία να μην έχει πολύ καλή υποδοχή στην Ινδία καθώς το κοινό βρήκε ανάρμοστη την διαμάχη που εισήγαγε ο Ράι μεταξύ της μητέρας και του γιού, σε αντίθεση με την καθιερωμένη αγάπη και αφοσίωση μεταξύ γονέων και παιδιών κατά την παράδοση.Ωστόσο η υποδοχή της ταινίας εκτός της Ινδίας ήταν εξαιρετικά θετική, και κέρδισε 11 διεθνή βραβεία, στα οποία συμπεριλαμβάνονταν και ο Χρυσός Λέοντας και το βραβείο κριτικών στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας, και ήταν η πρώτη ταινία η οποία έλαβε και τα 2 βραβεία. Θεωρείται μια από τις κορυφαίες Ινδικές δραματικές ταινίες, και η διεθνής επιτυχία της ώθησε τον Ράι ώστε να δημιουργήσει κατόπιν και μια 3η ταινία με τίτλο Ο κόσμος του Απού, με την τελική τριλογία να είναι μια από τις καλλιτεχνικά κορυφαίες τριλογίες όλων των εποχών σύμφωνα με τον κριτικό κινηματογράφου Ρότζερ Ίμπερτ. Ray, Bijoya (2012). Manik and I. Penguin. ISBN 978-0-143-41625-8. Robinson, Andrew (1989). Satyajit Ray: The Inner Eye. University of California Press. ISBN 978-0-520-06946-6. Robinson, A (2003). Satyajit Ray: The Inner Eye: The Biography of a Master Film-Maker. I. B. Tauris. ISBN 1-86064-965-3. Σατγιαζίτ Ρέι: ένας κλασικός από την Ινδία - Ταινιοθήκη Θεσσαλονίκης Στιγμιότυπο από την ταινία - YouTube Τριλογία του Απού Το τραγούδι του δρόμου Ο κόσμος του Απού Σατιατζίτ Ράι
Ορθόδοξη Εκκλησία της Γεννήσεως της Θεοτόκου στο Χοτίνιετς

Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Γεννήσεως της Θεοτόκου στο Χοτίνιετς είναι μια γοτθικού ρυθμού, ξύλινη εκκλησία που βρίσκεται στο χωριό Χοτίνιετς από το δέκατο έβδομο αιώνα, η οποία μαζί με άλλα τσέρκβα (εκκλησία ανατολικής ορθόδοξης αρχιτεκτονικής) ορίζεται ως μέρος των ξύλινων τσέρκβα της περιοχής των Καρπαθίων στην Πολωνία και την Ουκρανία της UNESCO.

 Το πρώτο έγγραφο που καταγράφει την ύπαρξη του τσέρκβα προέρχεται από το 1671. Το τσέρκβα είναι ένα από τα πολυάριθμα ενεργά τσέρκβα της Ουκρανικής Ελληνοκαθολικής Εκκλησίας στην Πολωνία, που διασώθηκε από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τις μεταγενέστερες μετακινήσεις πληθυσμού της Πολωνίας. Το τσέρκβα είχε υποστεί πολλές ανακαινίσεις και ανακατασκευάστηκε το 1733, το 1858 και το 1925. Μετά την Επιχείρηση Βιστούλας του 1947 (εκτοπισμός ουκρανικών μειονοτήτων από τη Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας), το τσέρκβα έκλεισε και μετατράπηκε σε ρωμαιοκαθολική εκκλησία. Τη δεκαετία του 1980, το τσέρκβα έκλεισε λόγω της κακής δομικής του κατάστασης. Το 1990, ανακτήθηκε από τον προηγούμενο ιδιοκτήτη του και μετατράπηκε σε ουκρανική ελληνική καθολική εκκλησία τσέρκβα. Μεταξύ 1991 και 1994, το τσέρκβα υπέστη σύνθετη ανακαίνιση, κυρίως με τη βοήθεια των τοπικών ενοριών.
Μικρολίμανο Κερατέας Αττικής

Το Μικρολίμανο είναι μικρός παραθαλάσσιος οικισμός της νοτιοανατολικής Αττικής που αναπτύχθηκε μπροστά από την ομώνυμη μικρή παραλία που χρησιμοποιείται και σαν λιμανάκι. Στο παρελθόν ονομαζόταν Τουρκολίμανο. Βρίσκεται λίγο βορειότερα του Λαυρίου και είναι ένας από τους πολυάριθμους οικισμούς του δήμου Κερατέας που έχουν δημιουργηθεί στην παραλιακή ζώνη μεταξύ του Λαυρίου και του Πόρτο Ράφτη. Ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είναι 234 κάτοικοι

 Γύρω από το Μικρολίμανο έχουν αναπτυχθεί τα τελευταία χρόνια πολυάριθμοι οικισμοί, αποτέλεσμα της ανεξέλεγκτης αυθαίρετης δόμησης που υπήρξε στην περιοχή των Μεσογείων τα προηγούμενα χρόνια. Οι οικισμοί αυτοί έχουν σχεδόν ενωθεί με το Μικρολίμανο και αποτελούν ένα ενιαίο συγκρότημα. Η Αγία Μαρίνα είναι μικρός νεόδμητος παραθαλάσσιος οικισμός που βρίσκεται λίγο βορειότερα του Μικρολίμανου σε μία παραλιακή ζώνη με μικρούς ορμίσκους στους οποίους σχηματίζονται μικρές παραλίες. Έχει πάρει το όνομά της από το ομώνυμο παραθαλάσσιο εκκλησάκι. Ο πληθυσμός της είναι 139 κάτοικοι. Είναι μικρός νεόδμητος παραθαλάσσιος οικισμός λίγο νοτιότερα του Μικρολίμανου. Ο πληθυσμός του είναι 163 κάτοικοι. Ο οικισμός είναι ενωμένος οικιστικά με το Μικρολίμανο. Το Συρί είναι μικρός οικισμός που βρίσκεται λίγο νοτιότερα του Πανοράματος Μικρολίμανου, κοντά στις εγκαταστάσεις του ηλεκτροπαραγωγού σταθμού της ΔΕΗ στο Λαύριο. Ο πληθυσμός του είναι 37 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Η Τζόνιμα βρίσκεται κατά μήκος της ακτής μεταξύ των οικισμών Αγία Μαρίνα Μικρολίμανου και Καλοπήγαδο. Είναι μικρός οικισμός με πληθυσμό 117 κατοίκων σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Το Ελαιοχώρι βρίσκεται σε απόσταση τριών χιλιομέτρων από την ακτή του Μικρολίμανου, χτισμένο κατά μήκος της λεωφόρου Λαυρίου σε υψόμετρο 40 μέτρων. Ο πληθυσμός του είναι 39 κάτοικοι.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1969

Το NΕ΄ Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1969 διεξήχθη από τις 8 ως τις 10 Αυγούστου 1969 στο Στάδιο Καραϊσκάκη, στον Πειραιά, μαζί με το αντίστοιχο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1969. Πρωταθλητής αναδείχθηκε και πάλι ο Παναθηναϊκός Α.Ο. για 15η συνεχόμενη χρονιά.

 Στους αγώνες δήλωσαν συμμετοχή αθλητές και αθλήτριες από 40 περίπου σωματεία από όλη την Ελλάδα και από την Κύπρο. Το πανελλήνιο πρωτάθλημα μαραθωνίου διεξήχθη χωριστά, στις 6 Απριλίου, στην κλασική διαδρομή, παράλληλα με τον Διεθνή Κλασικό Μαραθώνιο. Ξεχωριστά έγινε και το δέκαθλο, στις 16-17 Οκτωβρίου. Τα αποτελέσματά τους υπολογίστηκαν στην ομαδική βαθμολογία. Τους αγώνες δεν παρακολούθησε μεγάλος αριθμός φιλάθλων (3.000 περίπου καθημερινά) και σημείωσαν μέτρια επιτυχία. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε για άλλη μια χρονιά ο Παναθηναϊκός Α.Ο. με διαφορά 30 β. από τον δεύτερο Πανελλήνιο. *Συνολικά βαθμολογήθηκαν 32 σωματεία. νεκρός σύνδεσμος] "Αθλητική Ηχώ", 8/8/1969 ως 11/8/1969. "Αθλητική Ηχώ", 14/10/1969 ως 18/10/1969. Ηρακλής Αθανασόπουλος, "Μαραθώνιος & Μαραθώνας", Αθήνα 2010, σ. 121-123.
Οικογένεια Σίνα

Η οικογένεια Σίνα, υπήρξε ονομαστή οικογένεια εμπόρων και τραπεζιτών στα πλαίσια της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας. Με απώτατη καταγωγή τις βλάχικες φυλές της Ηπείρου, τον 17ο αιώνα είναι εγκατεστημένοι στην Μοσχόπολη, σημαντικός εμπορικός κόμβος της ευρύτερης περιοχής της σημερινής νότιο- ανατολικής Αλβανίας (Βόρεια Ήπειρος). Ασχολούνται με το χερσαίο εμπόριο μεταξύ Οθωμανικής και Αυστροουγγρικής αυτοκρατορίας, από το οποίο και αποκτούν τα πρώτα κέρδη. Αργότερα, και όταν γίνονται υπήκοοι της Αυστροουγγαρίας πλέον, απολαμβάνοντας τα προνόμια του Αυστριακού μεγαλέμπορου επεκτείνουν τις επιχειρήσεις τους, για να περιλάβουν την ίδρυση εργοστασίων υφαντουργίας, την γαιοκτησία, το απευθείας εμπόριο βαμβακιού με την Ινδία, την συμμετοχή σε εταιρείες σιδηροδρόμων, και ναυτιλιακές εταιρείες (με πιο σημαντική την έντονη παρουσία τους στην ναυσιπλοΐα του Δούναβη) καθώς και την ίδρυση τραπεζών. Γνωστότερα μέλη της οικογένειας είναι Γεώργιος Σίνας (1783 - 1856) και ο γιός του, Σίμωνας Σίνας (1810 - 1876), οι οποίοι υπήρξαν εθνικοί ευεργέτες της Ελλάδας.Η έλλειψη αρσενικών διαδόχων, οδήγησε το επίθετο στην αφάνεια, ενώ και ο εμπορικός και τραπεζικός οίκος διαλύθηκε το 1881.

 Σίνας Γεώργιος (Μοσχόπολη, 1715 - ; ), σύζυγος Ελένη ΤύρκαΣίνας Συμεών (Σίμων), (Μοσχόπολη, 1753 - Βιέννη, 22 Αυγούστου 1822), σύζυγος σε πρώτο γάμο, Ειρήνη Τσίππη (1767 - 1793) και Αικατερίνη Γύρα σε δεύτερο γάμοΣίνας Γεώργιος, (Νις, (Georg Simon Sina, Freiherr von Hodos und Kisdia) ( 20 Νοεμβρίου 1783, - Βιέννη, 18 Μάη 1856 ), παιδί από τον πρώτο του γάμο. Σύζυγος Αικατερίνη Δέρρα (Catharina Dera de Moroda) (1792 - 1852) Σίνας Ιωάννης, ( 1804 - ; ), παιδί από τον δεύτερο γάμο . Σύζυγος Μαρίας Νικαρούση, άτεκνοι Σίνας Σίμωνας, του Γεωργίου (Simon Georg Sina Freiherr von Hodos und Kisdia ) (Βιέννη, 15 Αυγούστου 1810 - Βιέννη, 15 Απριλίου 1876) Σύζυγος Ιφιγένεια Γκίκα (1815 - 1884)Σίνα (Σίμωνος) Αναστασία (1838 - 1889), σύζυγος Βίκτορ Αιγκίντιους φον Βίμπφεν Σίνα (Σίμωνος) Ειρήνη, (1840 - 1881), σύζυγος Γεώργιος Μαυροκορδάτος Σίνα (Σίμωνος) Ελένη, (1845 - 1893), σύζυγος Γρηγόριος Υψηλάντης Σίνα (Σίμωνος) Ιφιγένεια (1846 - 1914), πρώτος σύζυγος Εντμόν ντε Λα Κρουά, δεύτερος σύζυγος Εμμανυέλ ντε ΑρκούρΑπό τις κόρες του Σίνα, η μόνη η οποία απέκτησε διαδόχους ήταν η Ελένη Σίνα. Τα παιδιά της ήταν: Υψηλάντη Χαρίκλεια Υψηλάντη Ιφιγένεια Υψηλάντης Εμμανουήλ Υψηλάντης Θεόδωρος
Φίλιππος Εμμανουήλ της Λωρραίνης

Ο Φίλιππος-Εμμανουήλ, γαλλ. Philipp Emmanuel, (9 Σεπτεμβρίου 1558 - 19 Φεβρουαρίου 1602) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν δούκας του Μερκέρ (Mercœur) το διάστημα 1577-1602. Ήταν στρατιωτικός και εξέχουσα φυσιογνωμία της Καθολικής Μερίδας.

 Ήταν ο μεγαλύτερος από τους γιους του Νικολάου δούκα του Μερκέρ και της 2ης συζύγου του Ιωάννας της Σαβοΐας, κόρης του Φιλίππου δούκα του Νεμούρ. Το 1577 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ως δούκας του Μερκέρ. Ο πατέρας του από τον 1ο του γάμο είχε κόρη τη Λουίζα, που το 1575 παντρεύτηκε τον Ερρίκο Γ΄ της Γαλλίας, τελευταίο των Βαλουά. Το 1582 τοποθετήθηκε κυβερνήτης της Βρετάνης από τον Ερρίκο Γ΄. Το 1588 ανέλαβε την αρχηγία της Καθολικής Μερίδας της Βρετάνης και ανακηρύχθηκε προστάτης της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας της επαρχίας αυτής. H σύζυγός του Μαρία ήταν απόγονος της Ιωάννας των Ντρέ. To 1341 είχε αποβιώσει ο δούκας της Βρετάνης και για τη διαδοχή διαπληκτίστηκαν η ανιψιά του Ιωάννα και ο ανιψιός του Ιωάννης Δ΄ της Βρετάνης. Ο δεύτερος πήρε το δουκάτο, αλλά η Ιωάννα και οι απόγονοί της το διεκδικούσαν. Ο Φίλιππος-Εμμανουήλ επικαλούμενος το δικαίωμα αυτό της συζύγου του, προσπάθησε να γίνει ανεξάρτητος στην επαρχία αυτή: οργάνωσε Κυβέρνηση στη Νάντη και αποκαλούσε τον γιο του δούκα της Βρετάνης. Συμμάχησε με την Ισπανία και συνέχισε να πιέζει για την ανεξαρτησία του, ακόμη και όταν έγινε βασιλιάς ο Ερρίκος Δ΄ της Γαλλίας. Ο νέος ηγεμόνας έστειλε εναντίον του στρατό υπό τον Ερρίκο των Βουρβόνων δούκα του Μονπανσιέ, αλλά με τη συνδρομή των Ισπανών νίκησε ο Φίλιππος-Εμμανουήλ στη μάχη του Κραν το 1592. Τότε ο Ερρίκος Δ΄, με τη βοήθεια Αγγλικού στρατού, εκστράτευσε προσωπικά εναντίον του και έλαβε την υποτέλειά του στο Άνγκερς το 1598. Ο βασιλιάς πάντρεψε τον νόθο γιο του Καίσαρα δούκα του Βαντόμ με τη Φραγκίσκη, κόρη του δούκα του Μερκέρ, ο οποίος εξασφάλισε τον έλεγχο της Βρετάνης. Έπειτα ο Φίλιππος-Εμμανουήλ μετέβη στην Ουγγαρία, όπου προσχώρησε στην υπηρεσία του Ροδόλφου Β΄ των Αψβούργων· πολέμησε εναντίον των Τούρκων και το 1601 κατέλαβε το Σεκεσφεχερβάρ. Απεβίωσε το επόμενο έτος. Το 1579 στο Παρίσι νυμφεύτηκε τη Μαρία του Λουξεμβούργου, κόρη του Σεβαστιανού δούκα του Παντιέβρ και είχε τέκνα: Φραγκίσκη 1592-1669, παντρεύτηκε τον Καίσαρα των Βουρβόνων, δούκα του Βαντόμ, γιο του Ερρίκου Δ΄ από την ερωμένη του Γκαμπριέλ ντ'Εστρέ. Chisholm, Hugh, ed. (1911). "article name needed". Encyclopædia Britannica (11th ed.). Cambridge University Press. St François de Sales. Oraison funèbre de Philippe-Emmanuel de Lorraine, duc de Mercœur et de Penthièvre. Introduction de Pierre-Olivier Combelles. Editions Saint-Rémi (Cadillac), 2006.
Αικατερίνη Ιβάνοβνα της Ρωσίας

Η Αικατερίνη Ιβάνοβνα Ρομάνοβ (20 Οκτωβρίου 1691 - 14 Ιουνίου 1733) ήταν διάδοχος (τσάρεβνα) του πατέρα της Ιβάν Ε΄. Ήταν αδελφή της τσαρίνας Άννας Ιβάνοβνας και γιαγιά του τσάρου Ιβάν ΣΤ΄ της Ρωσίας.

 Μητέρα της ήταν η Πρασκόβια Σαλτύκοβα. Η Αικατερίνη γεννήθηκε στη Μόσχα και ανάδοχός της ήταν ο θείος της Πέτρος Α΄ της Ρωσίας (ο Μέγας). Δύο αδελφές που είχαν γεννηθεί ενωρίτερα από αυτήν, απεβίωσαν 3 και 1 ετών, ενώ μετά από αυτήν γεννήθηκε η Άννα της Ρωσίας και η Πρασκόβια. Μικρή ζούσε στο Ισμαΰλοβο, όπου οι τρεις αδελφές σπούδασαν κατά τον δυτικό τρόπο: Γερμανικά, Γαλλικά, χορό και εθιμοτυπία με ξένους δασκάλους. Το 1708 οι οικογένεια μετακινήθηκε στην Αγία Πετρούπολη. Ήταν ικανή, με μαύρα μαλλιά, χαριτωμένη και πολύ κοινωνική. Το 1716 ο θείος της Πέτρος Α΄ την πάντρεψε με τον Κάρολο-Λεοπόλδο δούκα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν. Ο θείος της ήθελε τη συμμαχία τού δούκα εναντίον της Σουηδίας και χρειαζόταν το Μεκλεμβούργο για τον ελλιμενισμό του στόλου του. Το γαμήλιο συμβόλαιο εξασφάλιζε στην Αικατερίνη τη διατήρηση της ορθόδοξης πίστη της και ετήσια πρόσοδο 6000 ταλήρων, ενώ ο Πέτρος Α΄ υποχρεούτο να συνδράμει τον δούκα στην κατάληψη του Βίσμαρ. Το 1718 γεννήθηκε η κόρη τους Ελισάβετ-Αικατερίνη-Χριστίνα. Επειδή ο Λεοπόλδος συχνά πρόσβαλε την Αικατερίνη, εκείνη το 1722 τον άφησε και επέστρεψε στη Ρωσία με την κόρη τους χωρίς να τον ξανασυναντήσει. To 1730 απεβίωσε ο εγγονός του Πέτρου Α΄, Πέτρος Β΄ της Ρωσίας και το Ανώτατο Συμβούλιο της Επικράτειας αποφάσισε για διάδοχο μια κόρη τού Ιβάν Ε΄ της Ρωσίας, αδελφού του Πέτρου Α΄. Επειδή η διάδοχος (τσάρεβνα) Αικατερίνη είχε χαρακτήρα ανεξάρτητο και ιδιότροπο, επελέγη η νεότερη αδελφή της Άννα Ιβάνοβνα ως πιο υπάκουη. Όταν έπειτα από λίγο αξιωματικοί της φρουράς έδωσαν μία αναφορά στην Άννα για ελαφρύτερη διακυβέρνηση, η Αικατερίνη την παρότρυνε να την υπογράψει. Η Αικατερίνη διατηρούσε ένα θέατρο με ηθοποιούς δουλοπάροικους. Η συμβίωσή της με έναν πρίγκιπα, αξιωματικό του ναυτικού, προκάλεσε την εξορία της στα Ουράλια. Το 1733 βαπτίσθηκε Ορθόδοξη η κόρη της με το όνομα Άννα, για να έχει δικαίωμα διαδοχής στο θρόνο της Ρωσίας. Απεβίωσε το ίδιο έτος και τάφηκε στη Μονή Αλεξάνδρου Νέφσκυ, δίπλα στη μητέρα της. Την Άννα της Ρωσίας διαδέχθηκε ο εγγονός της Αικατερίνης Ιβάν ΣΤ΄ της Ρωσίας. Παντρεύτηκε το 1716 τον Κάρολο-Λεοπόλδο δούκα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν και είχε τέκνο: Άννα Λεοπόλδοβνα 1718-1746, παντρεύτηκε τον Αντώνιο-Ούλριχ των Γουέλφων δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ. Μεταξύ άλλων είχε τέκνο: Ιβάν ΣΤ΄ Αυτοκράτορας της Ρωσίας. Ekaterina Ivanovna Romanova in: Genealogy Database by Herbert Stoyan. И. В Курукин. Бирон (ЖЗЛ). Молодая гвардия, 2006, p. 215.
Κατάλογος νησιών στο Μπανγκλαντές

Αυτός είναι κατάλογος των νησιών του Μπαγκλαντές. Τα νησιά του Μπαγκλαντές είναι διάσπαρτα κατά μήκος του Κόλπου της Βεγγάλης, και το στόμιο του ποταμού Πάντμα. Η λέξη "Τσαρ" χρησιμοποιείται σε πολλά από τα ονόματα και αναφέρεται στα νησιά με πλημμυρικά ιζήματα του Δέλτα του Γάγγη.

 Ασάρ Τσαρ Αντάρ Τσαρ Τσαρ Χαρέ Τσαρ Λάξμι/Νήσος Μπιρσρέστα Χαμίντ Τσαρ Μανίκα Νίτζουμ Ντουίπ Νήσος Ραμναμπάντ Τσαρ Μαντάζ Ρανγκαμπάλι Ντουμπλάρ Τσαρ Μπουρίρ Τσαρ Παχίρ Τσαρ Ντιμέρ Τσαρ Τσαρ Μπαγκάλα Νήσος Μπόλα, το μεγαλύτερο νησί της χώρας Σάντουιπ Ουριρτσάρ Σουάρνα Ντουίπ (Τζαχατζέρ τσορ/Τζαχετζάρ τσορ) Χατίγια Νήσος Μανπούρα Τσαρ Σακούτσια Τσαρ Νιζάμ Τσαρ Κούκρι Μούκρι Νταλ Τσαρ Τσαρ Γκάζι Τσαρ Φαϊζουντίν Νήσος Αγίου Μαρτίνου Νήσος Τσχέρα Τζαλιαντουίπ Κουτούμπντια Νήσος Μαχεσκάλι Σονάντια Νησιά που προηγουμένως υπήρχαν, αλλά σήμερα έχουν εξαφανιστεί. Μπολάρ Ντουίπ ένα μικρό νησάκι που βρίσκεται μεταξύ του Τεκνάφ και της Νήσου Αγίου Μαρτίνου, εξαφανίστηκε το 1861. Νήσους του Νότιου Ταλπατί, αμφισβητούμενο μεταξύ της Ινδίας και του Μπαγκλαντές. Το Associated Press το ανέφερε βυθισμένο τον Μάρτιο του 2010.
Ουατζέτ

Η Ουατζέτ, στα αρχαία ελληνικά αναφερόμενη ως Βουτώ, ήταν η θεά κόμπρα, της οποίας το αρχικό σπίτι και το κέντρο λατρείας ήταν στο Δέλτα του Νείλου στο Per-Uatchit. Με την πάροδο του χρόνου έγινε προφανής προστάτης όλης της Κάτω Αιγύπτου. Ως εκ τούτου ήταν συνηθισμένα συνδεδεμένη με τη θεά της Άνω Αιγύπτου, Nekhebet. Μαζί, εμφανίστηκαν σε πολλά έργα τέχνης ως σύμβολα των Δύο Οικισμών, μιας ενωμένης Αιγύπτου. Η Βουτώ δεν προστατεύει μόνο την Αίγυπτο, ήταν επίσης μία επιθετική υπερασπίστρια του βασιλιά.

 Απεικονίζεται ως cobra uraeus. Η κουκούλα της είναι απλωμένη σε απειλητική θέση και είναι έτοιμη να φτύνει δηλητήριο σε όλους τους εχθρούς του Φαραώ ή να τους κάψει με τη φλογερή της λάμψη. Θεωρείται ίσως ότι οι δυνάμεις της θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν και εναντίον του Φαραώ. Το δάγκωμα της μπορεί να ήταν η θανατηφόρα συσκευή που χρησιμοποιούσε ο Anubis κατά την καθορισμένη ώρα του θανάτου του Φαραώ. Η Βουτώ ήταν η προσωποποίηση του καυτού ήλιου και ονομάστηκε «Κυρία του Ουρανού» και η βασίλισσα όλων των θεών. Ήταν στενά συνδεδεμένη με τον Horus the Elder, ο οποίος ήταν ο προστάτης θεός της Κάτω Αιγύπτου. Επίσης συσχετίστηκε με τον Harpokrates (Horus the Young), ο οποίος προστατεύει από τον Seth στα έλη του Δέλτα ενώ η Isis αναζητούσε το σώμα του Osiris. Η Βουτώ απεικονίστηκε στην τέχνη ως γυναίκα που φορούσε τον ουραίο ή το Κόκκινο Στέμμα της Κάτω Αιγύπτου. Παρουσιάστηκε ότι έφερε ένα στέλεχος παπύρου γύρω από το οποίο περιτυλίχθηκε μια κόμπρα. Μερικές φορές παρουσιάστηκε ως απλά μια κόμπρα τυλιγμένη σε ένα καλάθι, φορώντας το στέμμα της Κάτω Αιγύπτου.
Μπέλα του Σαιντ-Ομέρ

Ο Μπέλα, ουγγρ. Bela (άκμασε το α΄ τέταρτο του 13ου αι.) από τον Οίκο του Σαιντ-Ομέρ ήταν κύριος του 1/2 της Θήβας, ως σύζυγος της Μπόνης των Λα Ρος, αδελφής τού Γκυ Α΄ Κύρη των Αθηνών.

 Ήταν γιος τού Νικολάου Α΄ κυρίου των Θεσπιών στη Θήβα και της Μαργαρίτας των Άρπαντ, κόρης τού Μπέλα Γ΄ της Ουγγαρίας. Ο πατέρας του ήλθε μετά την Δ΄ Σταυροφορία και έλαβε το φέουδο των Θεσπιών στη Βοιωτία. Nυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα, χήρα του Ισαακίου Β΄ Αγγέλου και μετά του Βονιφάτιου Α΄ της Θεσσαλονίκης. Ο γάμος εθεωρείτο ότι έγινε π. το 1213, αλλά ο ιστορικός Φίλιπ φαν Τριχτ εκτιμά ότι έγινε μετά το 1217. Έλαβε το όνομα του πάππου του Μπέλα Γ΄ και είχε νεότερο αδελφό τον Γουλιέλμο. Νυμφεύτηκε το 1240 τη Μπόνη των Λα Ρος, αδελφή του Γκυ Α΄ Κύρη των Αθηνών & Θηβών και έλαβε ως προίκα το 1/2 της Θήβας. Είχε τέκνα: Νικόλαος Β΄ απεβ. 1294, κύριος του 1/2 των Θηβών. Όθων μετά το 1240-πριν το 1299, διάδοχος του Νικολάου Β΄. Ιωάννης απεβ. 1311, μαρεσάλης της Αχαΐας. Bon, Antoine (1969). La Morée franque. Recherches historiques, topographiques et archéologiques sur la principauté d’Achaïe (in French). Paris: De Boccard. Longnon, Jean (1969). "The Frankish States in Greece, 1204–1311". In Wolff, Robert Lee; Hazard, Harry W. A History of the Crusades, Volume II: The Later Crusades, 1189–1311. University of Wisconsin Press. pp. 234–275. Perra, Foteini (2011). Οικογένεια Σεντ Ομέρ. Encyclopedia of the Hellenic World, Boeotia (in Greek). Foundation of the Hellenic World. Van Tricht, Filip (2011). The Latin Renovatio of Byzantium: The Empire of Constantinople (1204-1228). Leiden: Brill.
Τζόναθαν η χελώνα

Ο Τζόναθαν (εκκολάφθηκε γύρω στο 1832-33 ) είναι μια γιγαντιαία χελώνα των Σεϋχελλών ( Aldabrachelys gigantea hololissa ), ένα υποείδος της γιγαντιαίας χελώνας Aldabra ( Aldabrachelys gigantea ) και είναι το παλαιότερο γνωστό ζωντανό χερσαίο ζώο με ηλικία 188 ή 189 έτη. Ο Jonathan κατοικεί στο νησί της Αγίας Ελένης, ένα βρετανικό υπερπόντιο έδαφος στον Νότιο Ατλαντικό Ωκεανό .

 Ο Τζόναθαν μεταφέρθηκε στην Αγία Ελένη από τις Σεϋχέλλες στον Ινδικό Ωκεανό το 1882, μαζί με τρεις άλλες χελώνες σε ηλικία περίπου 50 ετών. Πήρε το όνομα του τη δεκαετία του 1930 από τον Κυβερνήτη της Αγίας Ελένης Sir Spencer Davis ( Σερ Σπένσερ Ντέϊβις ). Μέχρι σήμερα συνεχίζει να ζει στο έδαφος του Plantation House, επίσημη κατοικία του κυβερνήτη, και φροντίζεται από την κυβέρνηση της Αγίας Ελένης. Η ηλικία του υπολογίζεται στα 188 ή 189 έτη επειδή ήταν «εντελώς ώριμος» όταν μεταφέρθηκε στην Αγία Ελένη το 1882. «Πλήρως ώριμο» σημαίνει τουλάχιστον 50 ετών, άρα εκτιμάται ότι εκκολάφθηκε το αργότερο, το 1832. Μια φωτογραφία με τον Τζόναθαν που αρχικά εκτιμήθηκε ότι τραβήχτηκε το 1902 , στην πραγματικότητα χρονολογείται γύρω στο 1886 και δείχνει τον Τζόναθαν τέσσερα χρόνια μετά την άφιξή του στην Αγία Ελένη. Οι μετρήσεις που ελήφθησαν από τη φωτογραφία δείχνουν ότι ήταν σίγουρα πλήρως ώριμος το 1886. Σύμφωνα με το Guinness World Records, ο κάτοχος ρεκόρ όλων των εποχών για την παλαιότερη χελώνα στον κόσμο, είναι η Tu'i Malila, η οποία πέθανε στην Τόνγκα το 1966 σε ηλικία 189 ετών . Η Αντβέιτα, μια γιγαντιαία χελώνα Aldabra που πέθανε το 2006 στους Ζωολογικούς Κήπους της Καλκούτας στην Ινδία, πιστεύεται ότι έζησε μέχρι την ηλικία των 255 ετών, αλλά αυτό δεν έχει επιβεβαιωθεί. Το φύλο της Φρεντερίκ(α) , μια από τις δύο αγαπημένες χελώνες του Τζόναθαν , εκτιμήθηκε ότι ήταν θηλυκό (το άλλο είναι η Έμιλυ ), και σύντροφός του από το 1991, όμως αμφισβητήθηκε το 2017 όταν η κτηνίατρος του νησιού Catherine Man έδειξε ότι λόγω παραμόρφωσης του κελύφους, το έλαστρο δεν ήταν δυνατό να επαληθευτεί. Από τότε αποφασίστηκε ο Φρέντερικ να είναι αρσενικού φύλου και το όνομά του άλλαξε ανάλογα. Ενώ ο Frederik υποβλήθηκε στην εξέταση, ο Jonathan ήρθε και δεν τον άφησε από το πλευρό του καθ 'όλη τη διάρκεια της διαδικασίας. Τον Δεκέμβριο του 2015, γνωστοποιήθηκε ότι ο Jonathan ότι ήταν «ζωντανός και καλά >> [. . . ] Παρόλα αυτά ( λόγω και της μεγάλης του ηλικίας ) είναι τυφλός από καταρράκτη, έχει χάσει την αίσθηση της μυρωδιάς του, και έτσι δεν μπορεί να ανιχνεύσει φαγητό, αλλά διατηρεί εξαιρετική ακοή. " Τον Ιανουάριο του 2016, το BBC ανέφερε ότι δόθηκε στον Τζόναθαν μια νέα ειδική διατροφή με σκοπό να τον κρατήσει υγιή και να παρατείνει τη ζωή του. Λόγω της μεγάλης ηλικίας του, ο Jonathan περνά τις μέρες του κάνοντας σχεδόν τα πάντα με τον σύντροφό του, συμπεριλαμβανομένου του φαγητού, του ύπνου και του ζευγαρώματος. Χάριετ (χελώνα) Λίστα με τα μακροβιώτερους οργανισμούς
Λιμποβίσι Αρκαδίας

Το Λιμποβίσι είναι εγκαταλελειμμένο χωριό της Αρκαδίας, ευρισκόμενο σε ελατόφυτη τοποθεσία στα 1.200 μέτρα υψόμετρο, πάνω από τις χαράδρες του Μαινάλου. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Πιάνας και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Φαλάνθου, του Δήμου Τρίπολης. Απέχει περίπου 30 χιλιόμετρα από την Τρίπολη.

 Από το Λιμποβίσι καταγόταν ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης καθώς η οικογένειά του, όπου ζούσε εδώ για δώδεκα γενιές. Πρώτος έφτασε κυνηγημένος ο προπάτορας του Θεόδωρου, ο Τριανταφυλλάκος Τσεργίνης. Υπήρξε μεγάλη και τρανή επικράτεια, ένα πραγματικό οχυρό. Η ύπαρξη του οικισμού μαρτυρείται ήδη από την Ενετοκρατία και μάλιστα με ευάριθμους κατοίκους, κοντά στους 500. Κατά τη δεύτερη Τουρκοκρατία της Πελοποννήσου το Λιμποβίσι αναφέρεται ότι υπαγόταν διοικητικά στο Βιλαέτι της Καρύταινας. Μετά την Επανάσταση του 1821, οι κάτοικοι εγκατέλειψαν την περιοχή και εγκαταστάθηκαν στο χωριό Κατσίμπαλη. Σήμερα ο περιβάλλων χώρος έχει αναδιαμορφωθεί με δαπάνες του Παναγιώτη Αγγελόπουλου. Το αναστηλωμένο κτήριο λειτουργεί ως μουσείο της οικογένειας των Κολοκοτρωναίων και της Ελληνικής Επανάστασης, είναι κτισμένο δίπλα στο παλιό πατρικό σπίτι του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη και είναι πιστό αντίγραφο του παραδοσιακού κολοκοτρωναίικου σπιτιού. Ακόμη έχει αναστηλωθεί και η παρακείμενη εκκλησία του Αγίου Ιωάννη Προδρόμου. Στην πλακόστρωτη πλατεία του χωριού υπάρχουν πηγές. Το πλάτωμά του αγναντεύει το Μαίναλο και το Αρκουδόρεμα, το καταφύγιο της Άρκτου των Αρκάδων. Στο Λιμποβίσι πραγματοποιείται στις 28 Αυγούστου κάθε έτους παραδοσιακό πανηγύρι προς τιμήν του Αγίου Ιωάννη Προδρόμου. Πολύ κοντά στο Λιμποβίσι βρίσκεται το επίσης εγκαταλελειμμένο χωριό Αρκουδόρεμα, εκεί όπου πριν από την έναρξη της Επανάστασης του 1821 είχαν τα λημέρια τους οι Κολοκοτρωναίοι και άλλοι καπεταναίοι και Κλέφτες. Το Λιμποβίσι το 1835 (ΦΕΚ 16Α - 24/05/1835), προσαρτάται στο Δήμο Φαλάνθου, με έδρα το Αρκουδόρεμα. Το 1841 (ΦΕΚ 5Α - 08/03/1841), η έδρα του Δήμου Φαλάνθου, μεταφέρεται στην Πιάνα. Το 1879 (ΦΕΚ 50Α - 25/07/1879), ο οικισμός Λιμποβίσι, καταργείται. Αρκουδόρεμα Αρκαδίας Παναγία Αρκουδορέματος Αρκαδίας Ιστοσελίδα traveltripolis, Δήμου Τρίπολης Αρχειοθετήθηκε 2020-01-15 στο Wayback Machine.