Τζίνι (άγριο παιδί)

Η Τζίνι (γεννημένη το 1957) είναι το ψευδώνυμο ενός άγριου παιδιού από την Αμερική, που υπήρξε θύμα σοβαρής κακοποίησης, παραμέλησης και κοινωνικής απομόνωσης. Οι καταστάσεις κάτω από τις οποίες διαβίωσε, καταγράφτηκαν στα χρονικά της γλωσσολογίας και της ανώμαλης παιδικής ψυχολογίας. Όταν ήταν περίπου 20 μηνών, ο πατέρας της άρχισε να την κρατά κλειδωμένη σε ένα δωμάτιο. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, σχεδόν πάντα την έδενε σε μία παιδική τουαλέτα με τα χέρια και τα πόδια της ακινητοποιημένα, και απαγόρευε σε όλη την οικογένεια να αλληλεπιδράει μαζί της, δεν της έδωσε σχεδόν καμία διέγερση οποιουδήποτε είδους και την άφησε σοβαρά υποσιτισμένη. Η απομόνωση αυτή την εμπόδισε να εκτίθεται σε σημαντικό αριθμό ομιλίας και ως εκ τούτου δεν απέκτησε γλώσσα κατά την παιδική της ηλικία. Την κακοποίηση της ανακάλυψε η Πρόνοια του Λος Άντζελες τον Νοέμβριο του 1970, όταν ήταν 13 ετών και 7 μηνών. Οι ψυχολόγοι, οι γλωσσολόγοι και άλλοι επιστήμονες αρχικά εστίασαν μεγάλη προσοχή στην περίπτωση της Τζίνι. Αφού διαπίστωσαν ότι η Τζίνι δεν είχε μάθει ακόμη κάποια γλώσσα, οι γλωσσολόγοι προσπάθησαν να της διδάξουν την αγγλική. Καθ 'όλη τη διάρκεια της μελέτης των επιστημόνων, η Τζίνι σημείωσε σημαντική πρόοδο στη συνολική ψυχική της ανάπτυξη. Μέσα σε μήνες, ανέπτυξε εξαιρετικές δεξιότητες επικοινωνίας και σταδιακά έμαθε κάποιες βασικές κοινωνικές δεξιότητες, αλλά ακόμη και μέχρι το τέλος της μελέτης της περίπτωσής της, εξακολουθούσε να παρουσιάζει πολλά χαρακτηριστικά συμπεριφοράς ενός μη κοινωνικοποιημένου ατόμου. Συνέχισε επίσης να μαθαίνει και να χρησιμοποιεί νέες γλωσσικές δεξιότητες καθ 'όλη τη διάρκεια της μελέτης, αλλά τελικά παρέμεινε ανίκανη να αποκτήσει πλήρως μια γλώσσα. Αρχικά, οι αρχές ρύθμισαν την είσοδο της Τζίνι στο Νοσοκομείο Παίδων του Λος Άντζελες, όπου μια ομάδα γιατρών και ψυχολόγων ανέλαβε τη φροντίδα της για αρκετούς μήνες. Τον Ιούνιο του 1971, έφυγε από το νοσοκομείο για να ζήσει με έναν δάσκαλο από το νοσοκομείο, αλλά ενάμιση μήνα αργότερα, οι αρχές την τοποθέτησαν με την οικογένεια του επιστήμονα και επικεφαλή της ερευνητικής ομάδας, με τον οποίο έζησε για σχεδόν τέσσερα χρόνια. Λίγο μετά τα 18 της, η Τζίνι επέστρεψε για να ζήσει με τη μητέρα της, η οποία αποφάσισε μετά από λίγους μήνες ότι δεν μπορούσε να την φροντίσει επαρκώς. Στη συνέχεια, οι αρχές την μετέφεραν σε ένα ίδρυμα, όπου οι άνθρωποι εκεί την απομάκρυναν από σχεδόν όλους όσους γνώριζε και την υπέστησαν σε ακραία σωματική και συναισθηματική κακοποίηση. Ως αποτέλεσμα, η σωματική και ψυχική υγεία της επιδεινώθηκε σοβαρά και οι νέες δεξιότητες της γλώσσας και της συμπεριφοράς της υποχώρησαν πολύ γρήγορα. Τον Ιανουάριο του 1978, η μητέρα της Τζίνι απαγόρευσε όλες τις επιστημονικές παρατηρήσεις και τα πειράματα που αφορούσαν την Τζίνι. Λίγα είναι γνωστά για το τι απέγινε από τότε. Η τρέχουσα τοποθεσία της είναι αβέβαιη, αν και πιστεύεται ότι ζει κάτω από την φροντίδα της πολιτείας της Καλιφόρνια. Ψυχολόγοι και γλωσσολόγοι συνεχίζουν να συζητούν γι' αυτή, και υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον από τα τα μέσα ενημέρωσης για την ανάπτυξη της και τις μεθόδους της ερευνητικής ομάδας που την μελετούσε. Συγκεκριμένα, οι επιστήμονες συνέκριναν τη Τζίνι με τον Βίκτωρ του Αβέιρον, ένα γάλλο παιδί του 19ου αιώνα που ήταν επίσης αντικείμενο μελέτης περίπτωσης καθυστερημένης ψυχολογικής ανάπτυξης και καθυστερημένης απόκτησης γλώσσας.

 Η Τζίνι ήταν το τελευταίο παιδί (και το μοναδικό ζωντανό), ανάμεσα σε τέσσερα παιδιά που γεννήθηκαν από γονείς που ζούσαν στην Αρκάντια της Καλιφόρνια. Ο πατέρας της εργάστηκε σε εργοστάσιο ως μηχανικός αεροπορίας κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και στη συνέχεια συνέχισε να εργάζεται στην αεροπορία και η μητέρα της, η οποία ήταν περίπου 20 χρόνια νεότερη και καταγόταν από μια αγροτική οικογένεια της Οκλαχόμα. Είχε έρθει στη νότια Καλιφόρνια ως έφηβη με φίλους της οικογένειας της. Κατά τη διάρκεια της πρώιμης παιδικής της ηλικίας, η μητέρα της Τζίνι υπέστη σοβαρό τραυματισμό στο κεφάλι λόγω ενός ατυχήματος, που την οδήγησε σε παρατεταμένη νευρολογική βλάβη που προκάλεσε εκφυλιστικά προβλήματα όρασης στο ένα της μάτι. Ο πατέρας της Τζίνι μεγάλωσε κυρίως σε ορφανοτροφεία στον Βορειοδυτικό Ειρηνικό. Ο πατέρας του πέθανε από έναν κεραυνό και η μητέρα του δούλευε σε οίκο ανοχής, ενώ τον έβλεπε σπάνια. Επιπρόσθετα, η μητέρα του τού έδωσε ένα θηλυκό όνομα που τον έκανε στόχο διαρκούς χλευασμού. Ως αποτέλεσμα, είχε έντονη δυσαρέσκεια προς τη μητέρα του κατά τη διάρκεια της παιδικής του ηλικίας. Ο αδελφός της Τζίνι και οι επιστήμονες που μελέτησαν τη Τζίνι πίστευαν ότι ήταν η βασική αιτία των επακόλουθων προβλημάτων θυμού του. Όταν ο πατέρας της Τζίνι ενηλικιώθηκε, άλλαξε το όνομα του σε ένα όνομα που ήταν πιο τυπικά αντρικό, και η μητέρα του άρχισε να περνά μαζί του όσο περισσότερο χρόνο μπορούσε. Προσκολλήθηκε αρκετά στη μητέρα του, ως εκ τούτου, εκείνη αντιμετώπιζε όλες τις σχέσεις του γιου της ως δευτερεύουσες, στην καλύτερη περίπτωση. Παρόλο που οι γονείς της Τζίνι φάνηκαν αρχικά χαρούμενοι με την σχέση τους μπροστά στους ανθρώπους που τους γνώριζαν, λίγο μετά το γάμο τους, ο πατέρας της Τζίνι απέτρεψε τη σύζυγό του από το να φύγει από το σπίτι και άρχισε να την κακοποιεί συστηματικά. Η όρασή της επιδεινώθηκε σταθερά λόγω των παρατεταμένων επιδράσεων από την υπάρχουσα νευρολογική της βλάβη, την έναρξη σοβαρού καταρράκτη και έναν αποκολλημένο αμφιβληστροειδή στο ένα μάτι, αφήνοντάς την να εξαρτάται όλο και περισσότερο από τον σύζυγό της. Στον πατέρα της Τζίνι δεν του άρεσαν τα παιδιά και δεν ήθελε να κάνει δικά του, βρίσκοντάς τα θορυβώδη και ενοχλητικά, αλλά περίπου πέντε χρόνια μετά το γάμο τους, η γυναίκα του έμεινε έγκυος. Αν και χτυπούσε τη σύζυγό του καθ 'όλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της και στο τέλος προσπάθησε να την στραγγαλίσει μέχρι θανάτου, εκείνη γέννησε μια φαινομενικά υγιή κόρη. Ο πατέρας της για να πνίξει τις κραυγές της, την έβαλε στο γκαράζ, όπου και υπέφερε από πνευμονία και πέθανε σε ηλικία δέκα εβδομάδων. Το δεύτερο παιδί τους, που γεννήθηκε περίπου ένα χρόνο αργότερα, ήταν ένα αγόρι που διαγνώστηκε με ασυμβατότητα Rh και πέθανε σε ηλικία δύο ημερών, είτε από επιπλοκές της ασυμβατότητας Rh είτε από πνιγμό στην ίδια του τη βλέννα. Τρία χρόνια αργότερα απέκτησαν έναν άλλο γιο, τον οποίο οι γιατροί περιέγραψαν ως υγιή, παρά το γεγονός ότι είχε επίσης ασυμβατότητα Rh. Ο πατέρας του ανάγκασε τη σύζυγό του να τον κρατάει ήσυχο, προκαλώντας του σημαντικές φυσικές και γλωσσικές αναπτυξιακές καθυστερήσεις. Όταν έφτασε στην ηλικία των τεσσάρων ετών, η γιαγιά του ανησυχούσε για την ανάπτυξή του και ανέλαβε τη φροντίδα του για αρκετούς μήνες και ο ίδιος έκανε αρκετή πρόοδο μαζί της προτού τελικά επιστραφεί στους γονείς του. Η Τζίνι γεννήθηκε περίπου πέντε χρόνια μετά τον αδερφό της, δηλαδή περίπου την εποχή που ο πατέρας της άρχισε να απομονώνει τον εαυτό του και την οικογένειά του από όλους τους άλλους ανθρώπους. Κατά τη γέννηση της, το βάρος ήταν στο 50ο εκατοστημόριο. Την επόμενη μέρα έδειξε σημάδια ασυμβατότητας Rh και απαιτούσε μετάγγιση αίματος, αλλά δεν τελικά δεν υπεβλήθει. Ένα ιατρικό ραντεβού τρεις μήνες αργότερα έδειξε ότι αυξάνετε το βάρος της κανονικά, αλλά βρήκε μια συγγενή εξάρθρωση ισχίου, η οποία την υποχρέωσε να φορά ένα πολύ περιοριστικό νάρθηκα Frejka από την ηλικία των 4 1⁄2 έως και των 11 μηνών. Ο νάρθηκας έκανε την Τζίνι να καθυστερήσει να περπατήσει, και οι ερευνητές πίστευαν ότι αυτό οδήγησε τον πατέρα της σε εικασίες ότι ήταν διανοητικά καθυστερημένη. Ως αποτέλεσμα, κατέβαλε μια συγκεντρωμένη προσπάθεια να μην της μιλάει ή να μην την προσέχει και αποθάρρυνε έντονα τη γυναίκα και τον γιο του να κάνουν το ίδιο επίσης. Υπάρχουν λίγες πληροφορίες για την πρώιμη ζωή της Τζίνι, αλλά τα διαθέσιμα αρχεία δείχνουν ότι κατά τους πρώτους μήνες της ζωής της παρουσίασε σχετικά φυσιολογική ανάπτυξη. Η μητέρα της Τζίνι αργότερα υπενθύμισε ότι η Τζίνι δεν ήταν ένα χαριτωμένο μωρό. Μερικές φορές έλεγε ότι σε κάποιο απροσδιόριστο σημείο του χρόνου, η Τζίνι άρχισε να λέει μεμονωμένα λόγια, αλλά δεν μπορούσε να τα θυμηθεί, αλλά άλλες φορές έλεγε ότι η Τζίνι δεν είχε παράγει ομιλία οποιουδήποτε είδους. Οι ερευνητές δεν καθόρισαν ποτέ ποια ήταν η αλήθεια. Στην ηλικία των 11 μηνών η Τζίνι ήταν ακόμα σε καλή κατάσταση και δεν είχε εμφανίσει ψυχικές ανωμαλίες, αλλά το βάρος της είχε πέσει στο 11ο εκατοστημόριο. Οι άνθρωποι που την μελέτησαν αργότερα πίστευαν ότι αυτό ήταν ένα σημάδι ότι άρχιζε να υποφέρει από κάποιο βαθμό υποσιτισμού. Όταν η Τζίνι ήταν 14 μηνών, υπέφερε από πυρετό και πνευμονίτιδα και οι γονείς της την πήγαν σε έναν παιδίατρο που δεν την είχε ξαναδεί. Ο παιδίατρος είπε ότι, παρόλο που η ασθένειά της τον εμπόδιζε να καταλήξει σε μια οριστική διάγνωση, υπήρχε πιθανότητα να ήταν διανοητικά καθυστερημένη και ότι η εγκεφαλική δυσλειτουργία μπορεί να είναι παρούσα, ενισχύοντας περαιτέρω το συμπέρασμα του πατέρα της ότι το παιδί είχε μεγάλη καθυστέρηση. Έξι μήνες αργότερα, όταν η Τζίνι ήταν 20 μηνών, η γιαγιά της (από την μεριά του πατέρα της) πέθανε σε τροχαίο ατύχημα. Ο θάνατός της επηρέασε τον πατέρα της Τζίνι πολύ πέρα ​​από τα κανονικά επίπεδα θλίψης, και επειδή ο γιος του ήταν μαζί της εκείνη την στιγμή, έκρινε υπεύθυνο τον γιο του, και ο θυμός του άρχισε να αυξάνεται. Όταν ο οδηγός του φορτηγού έλαβε μόνο μια δοκιμαστική ποινή τόσο για την ανθρωποκτονία όσο και για την οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλ, ο πατέρας της Τζίνι οργίστηκε αρκετά. Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι αυτά τα γεγονότα τον έκαναν να νιώσει ότι η κοινωνία είχε καταστραφεί, και πείστηκε ότι θα χρειαζόταν να προστατεύσει την οικογένειά του από τον έξω κόσμο, αλλά με αυτόν τον τρόπο δεν είχε την αυτογνωσία να αναγνωρίσει την καταστροφή που θα προκαλούσαν οι πράξεις του. Επειδή πίστευε ότι η Τζίνι είχε καθυστερήσει σοβαρά, πίστευε ότι χρειαζόταν για να την προστατεύσει ακόμη περισσότερο, και ως εκ τούτου επέλεξε να κρύψει την ύπαρξή της όσο το δυνατόν περισσότερο. Εγκατέλειψε αμέσως τη δουλειά του και μετέφερε την οικογένειά του στο σπίτι των δύο υπνοδωματίων της μητέρας του, ώστε να απομονώσει περαιτέρω την οικογένειά του. Όταν μετακόμισε η οικογένεια, ο πατέρας της Τζίνι περιόριζε όλο και περισσότερο τη Τζίνι στο δεύτερο υπνοδωμάτιο, στο πίσω μέρος του σπιτιού, ενώ η υπόλοιπη οικογένεια κοιμόταν στο σαλόνι. Κατά τη διάρκεια της ημέρας, για περίπου 13 ώρες, ο πατέρας της Τζίνι την έδενε σε μία παιδική τουαλέτα με μια αυτοσχέδια ζώνη σχεδιασμένη ώστε να την στενεύει. Ενώ ήταν στη τουαλέτα, φορούσε μόνο πάνες και μπορούσε μόνο να μετακινήσει τα άκρα της. Τη νύχτα, την έδενε συνήθως σε έναν υπνόσακο και την έβαζε σε μία κούνια με μεταλλικό κάλυμμα, κρατώντας τα χέρια και τα πόδια της ακινητοποιημένα, και οι ερευνητές πίστευαν ότι μερικές φορές την άφηνε στην παιδική τουαλέτα και κατά διάρκεια της νύχτας. Οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι, αν η Τζίνι φώναζε ή έκανε κάποιον άλλο θόρυβο, ο πατέρας της την κτυπούσε με μια μεγάλη σανίδα που κρατούσε στο δωμάτιό της. [10] [7] Για να την κρατήσει ήσυχη, της γαύγιζε και της γρύλιζε σαν άγριο σκυλί, και μεγάλωνε τα νύχια του για να την τραυματίζει. Αν υποπτευόταν ότι έκανε κάτι που δεν του άρεσε, έκανε αυτούς τους θορύβους έξω από την πόρτα της και την χτυπούσε εάν πίστευε ότι συνεχίζει να το κάνει. Από αυτές τής τις εμπειρίες, η Τζίνι ανέπτυξε έναν επίμονο φόβο για τις γάτες και τους σκύλους. Κανείς δεν μπόρεσε να διακρίνει τον ακριβή λόγο του γιατί η συμπεριφορά του ήθελε να μοιάζει με σκύλο, αν και ένας επιστήμονας εικάζεται ότι μπορεί να είχε δει τον εαυτό του ως σκύλο-φύλακα και έπαιζε αυτόν τον ρόλο. Ως αποτέλεσμα, η Τζίνι έμαθε να κάνει όσο το δυνατόν λιγότερη φασαρία. Η Τζίνι ανέπτυξε την τάση να αυνανίζεται σε κοινωνικά ακατάλληλα περιβάλλοντα, γεγονός που οδήγησε τους γιατρούς να εξετάσουν σοβαρά την πιθανότητα του αν ο πατέρας της Τζίνι την κακοποίησε σεξουαλικά ή ανάγκασε τον αδερφό της να το κάνει, αν και ποτέ δεν ανακάλυψαν τέτοιου είδους στοιχεία. Ο πατέρας της Τζίνι τάιζε τη Τζίνι όσο το δυνατόν λιγότερο και αρνιόταν να της δώσει στερεά τροφή, τροφοδοτώντας τήν μόνο με παιδική τροφή, δημητριακά, πολτό δημητριακών (Pablum), περιστασιακά μαλακά βραστά αυγά και υγρά. Ο πατέρας της, ή όταν εξαναγκαζόταν, ο αδερφός της, έριχνε φαγητό στο στόμα της όσο το δυνατόν γρηγορότερα, και αν πνιγόταν ή δεν μπορούσε να το καταπιεί αρκετά γρήγορα, το άτομο που τη σίτιζε το έτριβε στο πρόσωπό της. Επέτρεπε κάποιες φορές στη σύζυγο του να βλέπει την Τζίνι, αν και δεν την άφηνε να την ταΐσει. Η μητέρα της Τζίνι ισχυρίστηκε ότι ο σύζυγός της τάιζε πάντα τη Τζίνι τρεις φορές την ημέρα, αλλά επίσης είπε ότι η Τζίνι μερικές φορές έκανε θόρυβο όταν πεινούσε, οδηγώντας τους ερευνητές να πιστεύουν ότι συχνά αρνιόταν να την ταΐσει. Στις αρχές του 1972, η μητέρα της Τζίνι είπε στους ερευνητές ότι, όποτε ήταν δυνατόν, περίπου στις 11:00 το βράδυ θα προσπαθούσε κρυφά να δώσει στη Τζίνι κι άλλο φαγητό, αναγκάζοντας τη Τζίνι να αναπτύξει ένα ανώμαλο πρότυπο ύπνου στο οποίο κοιμόταν από τις 7 έως τις 11:00, ξυπνούσε για λίγα λεπτά, και κοιμόταν για επιπλέον 6 ώρες. Αυτό το μοτίβο ύπνου συνεχίστηκε για αρκετούς μήνες αφότου την ανακάλυψαν οι αρχές και την πήραν μακριά από τον πατέρα της. Ο πατέρας της Τζίνι είχε πολύ χαμηλή ανοχή στο θόρυβο, μέχρι που αρνήθηκε να υπάρχει τηλεόραση ή ραδιόφωνο στο σπίτι. Ποτέ σχεδόν δεν επέτρεπε στη σύζυγο ή τον γιο του να μιλάνε και να τους ξυλοκοπούσε αν το έκαναν χωρίς την άδεια του. Ιδιαίτερα τους απαγόρευε τους να μιλήσουν με τη Τζίνι ή γύρω από το πρόσωπο της. Οποιαδήποτε συνομιλία μεταξύ τους ήταν, συνεπώς, πολύ ήσυχη και έξω από το ακουστικό πεδίο της Τζίνι, αποτρέποντάς της να ακούσει οποιαδήποτε σημαντική γλώσσα. Ο πατέρας της Τζίνι κρατούσε το δωμάτιο της Τζίνι εξαιρετικά σκοτεινό, και τα μόνα διαθέσιμα ερεθίσματα της ήταν η κούνια της, η καρέκλα, οι κουρτίνες σε κάθε ένα από τα παράθυρα, τρία έπιπλα και δύο πλαστικά μπουφάν βροχής που κρέμονταν στον τοίχο. Σε σπάνιες περιπτώσεις επέτρεπε στην Τζίνι να παίζει με πλαστικά δοχεία φαγητού ή παλιά καρούλια με νήματα. Το δωμάτιο είχε δύο σχεδόν αποκλειστικά παράθυρα, ένα από τα οποία ο πατέρας της άφηνε ελαφρώς ανοιχτό. Αν και το σπίτι ήταν πολύ μακριά από τον δρόμο και τα άλλα σπίτια, η Τζίνι μπορούσε να δει την πλευρά ενός γειτονικού σπιτιού και λίγα εκατοστά από τον ουρανό, και κατά καιρούς άκουγε περιβαλλοντικούς ήχους ή ένα γειτονικό παιδί που έπαιζε πιάνο. Καθ 'όλη τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο πατέρας της Τζίνι σχεδόν ποτέ δεν επέτρεπε σε κανέναν άλλο να φύγει από το σπίτι, επιτρέποντας μόνο στον γιο του να πάει από και προς το σχολείο, και για να αποθαρρύνει την ανυπακοή, καθόταν συχνά στο σαλόνι με ένα κυνηγετικό όπλο στην αγκαλιά του. Δεν επέτρεπε σε κανέναν άλλο να εισέρχεται μέσα ή κοντά στο σπίτι, και κρατούσε το όπλο του κοντά του σε περίπτωση που κάποιος πλησίαζε. Κανένας στη γειτονιά δεν ήξερε για την κακοποίηση που ασκούσε ο πατέρας της Τζίνι στην οικογένειά του και κανείς δεν γνώριζε ότι οι γονείς της Τζίνι είχαν άλλο παιδί εκτός από τον γιο τους. Καθ 'όλη τη διάρκεια αυτών των χρόνων, ο πατέρας της Τζίνι διατηρούσε λεπτομερείς σημειώσεις που κατέγραφαν την κακομεταχείριση της οικογένειας του και τις προσπάθειές του να κρύψει από όλους τη Τζίνι. Η μητέρα της Τζίνι ήταν παθητική από τη φύση της και σχεδόν τελείως τυφλή καθ 'όλη τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Ο σύζυγός της συνέχιζε να τη χτυπά και απειλούσε να τη σκοτώσει αν προσπαθούσε να επικοινωνήσει με τους γονείς της, ή άλλους στενούς φίλους της που ζούσαν εκεί κοντά ή την αστυνομία. Ο πατέρας της Τζίνι ανάγκασε επίσης τον γιο του να σιωπήσει, δίνοντάς του οδηγίες για το πώς να κρατήσει μυστικές τις ενέργειες του πατέρα του, και τον χτυπούσε με αυξανόμενη συχνότητα και σοβαρότητα. Καθώς μεγάλωνε, ο πατέρας του τον ανάγκαζε να κάνει προοδευτικά όλο και μεγαλύτερη την κακοποίηση της Τζίνι. Ο αδερφός της Τζίνι ένιωθε εντελώς ανίσχυρος να κάνει το οτιδήποτε ώστε να σταματήσει αυτό το μαρτύριο και φοβόταν ότι αν προσπαθούσε να επικοινωνήσει με κάποιον, ο πατέρας του θα τον ανακάλυπτε και θα τον σκότωνε. Πολλές φορές προσπάθησε να το σκάσει ανεπιτυχώς από το σπίτι. Ο πατέρας της Τζίνι ήταν πεπεισμένος ότι η Τζίνι θα πέθαινε μέχρι την ηλικία των 12 ετών και υποσχέθηκε ότι, αν επιζούσε μετά από αυτήν την ηλικία, θα επέτρεπε στη σύζυγό του να ζητήσει εξωτερική βοήθεια γι 'αυτήν. Όταν η Τζίνι τα κατάφερε και έγινε 12 ετών, ο πατέρας της άλλαξε γνώμη, και ανάγκασε για άλλη μια φορά την μητέρα της Τζίνι να μείνει σιωπηλή. Η κατάσταση αυτή συνεχίστηκε για ακόμη ενάμιση χρόνο. Τον Οκτώβριο του 1970, όταν η Τζίνι ήταν περίπου 13 ετών και έξι μηνών, οι γονείς της Τζίνι είχαν ένα βίαιο καυγά, στον οποίο η μητέρα της απείλησε να φύγει από το σπίτι αν δεν την άφηνε ο άντρας της να επισκεφθεί τους γονείς της. Ο σύζυγός της τελικά παραιτήθηκε, και αργότερα εκείνη την ημέρα η μητέρα της Τζίνι έφυγε με τη Τζίνι όταν ο πατέρας της ήταν έξω από το σπίτι, και πήγε στους γονείς της στο Μοντέρεϊ Παρκ. Ο αδερφός της Τζίνι, μέχρι τότε, είχε ήδη φύγει από το σπίτι και ζούσε με φίλους. Περίπου τρεις εβδομάδες αργότερα, στις 4 Νοεμβρίου, η μητέρα της Τζίνι αποφάσισε να υποβάλει αίτηση για παροχές αναπηρίας για τους τυφλούς στην κοντινή πόλη Τεμπλ Σίτι της Καλιφόρνια και πήρε τη Τζίνι μαζί της, αλλά λόγω της σχεδόν ολοκληρωτικής τύφλωσης της, η μητέρα της Τζίνι μπήκε κατά λάθος στο γραφείο κοινωνικών υπηρεσιών, στη διπλανή πόρτα. Η κοινωνική λειτουργός που τους χαιρέτησε, αμέσως αισθάνθηκε ότι κάτι ήταν λάθος όταν είδε τη Τζίνι, και σοκαρίστηκε όταν έμαθε την αληθινή ηλικία της, αφού υπολόγισε από την εμφάνιση και τη συμπεριφορά της ότι ήταν περίπου έξι ή επτά ετών, και πιθανώς αυτιστική. Αφού εκείνη και ο επόπτης της ρώτησαν την μητέρα της Τζίνι και αυτή επιβεβαίωσε την ηλικία της Τζίνι, ήρθαν αμέσως σε επαφή με την αστυνομία. Οι γονείς της Τζίνι συνελήφθησαν και λόγω της σχεδόν μη κοινωνικοποιημένης κατάστασης της Τζίνι, εκδόθηκε αμέσως δικαστική απόφαση για την Τζίνι να μεταφερθεί στο Νοσοκομείο Παίδων του Λος Άντζελες. Με την είσοδο της Τζίνι στο Νοσοκομείο Παίδων, ο Ντέιβιντ Ρίγκλερ, θεραπευτής και καθηγητής ψυχολογίας του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνιας που ήταν και ο επικεφαλής ψυχολόγος στο νοσοκομείο, και ο Χάουαρντ Χάνσεν, τότε επικεφαλής του τμήματος ψυχιατρικής και πρώιμος εμπειρογνώμονας για την κακοποίηση παιδιών, ανέλαβε τον άμεσο έλεγχο της φροντίδας της Τζίνι. Την επόμενη ημέρα ανέθεσαν στον ιατρό Τζέιμς Κεντ, έναν άλλο πρώιμο υποστηρικτή της ευαισθητοποίησης για την κακοποίηση των παιδιών, να πραγματοποιήσει τις πρώτες εξετάσεις της. Οι περισσότερες από τις πληροφορίες που έλαβαν οι γιατροί σχετικά με την πρώιμη ζωή της Τζίνι προήλθαν από την αστυνομική έρευνα για τους γονείς της Τζίνι. Ακόμα και μετά από αυτή την έρευνα, υπήρχε ένας μεγάλος αριθμός άλυτων ερωτήσεων σχετικά με την παιδική ηλικία της Τζίνι, τις οποίες η επόμενη έρευνα δεν απάντησε ποτέ. Οι ειδήσεις για την ανακάλυψη της Τζίνι έφτασαν στα μεγάλα μέσα μαζικής ενημέρωσης στις 17 Νοεμβρίου, λαμβάνοντας πολλή τοπική και εθνική προσοχή, και η μία φωτογραφία που κυκλοφόρησαν οι αρχές της Τζίνι, τροφοδότησαν σημαντικά το δημόσιο ενδιαφέρον για αυτήν. Αν και ο πατέρας της Τζίνι αρνήθηκε να μιλήσει με την αστυνομία ή τα μέσα ενημέρωσης, στη συνέχεια μεγάλα πλήθη πήγαν να προσπαθήσουν να τον δουν, το οποίο σύμφωνα με πληροφορίες ο ίδιος βρήκε εξαιρετικά δύσκολο να διαχειριστεί. Στις 20 Νοεμβρίου το πρωί, πριν από μια προγραμματισμένη εμφάνιση δικαστηρίου για τις κατηγορίες κακοποίησης των παιδιών του, αυτοκτόνησε πυροβολώντας τον εαυτό του. Η αστυνομία βρήκε δύο σημειώματα αυτοκτονίας, μία προοριζόμενη για τον γιο του, η οποία εν μέρει έλεγε, "Γίνε καλό αγόρι, σ 'αγαπώ" και μία που απευθύνεται στην αστυνομία. Ένα σημείωμα - οι πηγές έρχονται σε σύγκρουση ως προς το ποιο - περιείχε τη δήλωση, "Ο κόσμος δεν θα καταλάβει ποτέ." Αφού ο πατέρας της Τζίνι αυτοκτόνησε, οι αρχές και το προσωπικό του νοσοκομείου επικεντρώθηκαν αποκλειστικά στη Τζίνι και τη μητέρα της. Χρόνια αργότερα ο αδερφός της Τζίνι είπε ότι η μητέρα του άρχισε σύντομα να αφιερώνει όλη την αγάπη και την προσοχή της στη Τζίνι, αφότου ο ίδιος έφυγε από την περιοχή του Λος Άντζελες. Κατόπιν αιτήματος του Χάνσεν, ο πληρεξούσιος Τζον Μάινερ, γνωστός του Χάνσεν, εκπροσώπησε τη μητέρα της Τζίνι στο δικαστήριο. Είπε στο δικαστήριο ότι οι ξυλοδαρμοί του σύζυγού της και η σχεδόν πλήρης τύφλωσή της, την είχαν αφήσει ανίκανη να προστατεύσει τα παιδιά της. Οι κατηγορίες εναντίον της απορρίφθηκαν και έλαβε ψυχιατρική βοήθεια. Ο Χάνσεν ήταν ο άμεσος επόπτης του θεραπευτή της. Ο Τζέιμς Κεντ δήλωσε ότι οι αρχικές του εξετάσεις για την Τζίνι αποκάλυψαν μακράν την πιο σοβαρή περίπτωση κακοποίησης παιδιού που θα αντιμετώπιζε ποτέ και έφυγε εξαιρετικά απαισιόδοξος για την πρόγνωση της Τζίνι. Η Τζίνι ήταν ένα εξαιρετικά χλωμό και πολύ υποσιτισμένο παιδί, έχοντας ύψος μόλις 1,37 μ. και βάρος περίπου 27 κιλά. Είχε δύο σχεδόν ολοκληρωμένα δόντια στο στόμα της και μια φουσκωμένη κοιλότητα. Το λουρί που χρησιμοποιούσε ο πατέρας της, τής προκάλεσε έναν παχύρρευστο κάλο και έντονες μαύρες μώλωπες στους γλουτούς της, που χρειάστηκαν αρκετές εβδομάδες για να επουλωθούν. Μέσω μίας σειράς ακτινογραφιών, οι γιατροί έκριναν ότι η ηλικία των οστών της ήταν εκείνη ενός 11χρονου παιδιού. Παρά τα πρώτα τεστ που επιβεβαίωσαν ότι είχε φυσιολογική όραση και στα δύο μάτια, δεν μπορούσε να τα επικεντρώσει την προσοχή σε τίποτα περισσότερο από 3 μέτρα μακριά, που αντιστοιχεί στις διαστάσεις του δωματίου που την κρατούσε ο πατέρας της. Οι κινητικές ικανότητες της Τζίνι ήταν εξαιρετικά αδύναμες, δεν μπορούσε ούτε να σηκωθεί εντελώς όρθια, ούτε να ισιώσει πλήρως κανένα από τα άκρα της. Οι κινήσεις της ήταν πολύ διστακτικές και ασταθείς και εμφάνιζαν το χαρακτηριστικό της "περπάτημα λαγού", που σήμαινε ότι τοποθετούσε τα χέρια της ακριβώς πάνω από τα πόδια της κατά τη διάρκεια του περπατήματος. Ο Κεντ ήταν κάπως έκπληκτος όταν διαπίστωσε ότι οι λεπτές κινητικές δεξιότητές της ήταν σημαντικά καλές, προσδιορίζοντας ότι ήταν περίπου στο επίπεδο των δύο ετών. Δεν μπορούσε να μασήσει και είχε πολύ σοβαρή δυσφαγία, ήταν ανίκανη να καταπιεί στερεά ή ακόμα και μαλακά τρόφιμα και μόλις κατάφερνε να καταπιεί υγρά. Όταν έτρωγε, κρατούσε οτιδήποτε δεν μπορούσε να καταπιεί στο στόμα της έως ότου το σάλιο της το έσπαγε, και αν αυτό έπαιρνε ώρα, έσπαγε το φαγητό σε πολύ μικρά κομμάτια με τα δάχτυλα της. Επίσης, δεν ανταποκρίθηκε σε ακραίες θερμοκρασίες. Οι γιατροί βρήκαν εξαιρετικά δύσκολο το να εκτιμήσουν την ψυχική ηλικία της Τζίνι ή οποιαδήποτε από τις γνωστικές της ικανότητες, αλλά σε δύο τους απόπειρες, υπολόγισαν ότι η Τζίνι σημείωσε νοημοσύνη σε επίπεδο 13 μηνών. Προς έκπληξη των γιατρών, ενδιαφερόταν έντονα να εξερευνήσει νέα περιβαλλοντικά ερεθίσματα, αν και τα αντικείμενα φάνηκαν να την ενδιαφέρουν πολύ περισσότερο από τους ανθρώπους. Φαινόταν ιδιαίτερα περίεργη για τους άγνωστους ήχους και ο Κεντ σημείωσε πόσο προσεκτικά έψαχνε τις πηγές τους. Οι γιατροί παρατήρησαν τον υπερβολικό φόβο της για τις γάτες και τους σκύλους από πολύ νωρίς κατά τη διάρκεια της παραμονής της, αλλά αρχικά πίστευαν ότι αυτό οφειλόταν στην ανικανότητά της για λογική σκέψη. Δεν διέκριναν την πραγματική προέλευσή τους παρά χρόνια αργότερα. Από την αρχή η Τζίνι έδειξε ενδιαφέρον για πολλά μέλη του προσωπικού του νοσοκομείου, συχνά πλησίαζε και περπατούσε με εντελώς αγνώστους ανθρώπους, αλλά ο Κεντ είπε ότι δεν φαίνεται να ξεχωρίζει τους ανθρώπους και δεν έδειξε σημάδια προσκόλλησης σε κανέναν, συμπεριλαμβανομένης της μητέρας και του αδερφού της. Στην αρχή δεν επέτρεπε σε κανέναν να την αγγίξει, απομακρυνόταν γρήγορα από οποιαδήποτε φυσική επαφή και όταν της ζητήθηκε να παραμείνει στην αγκαλιά της μητέρας της, έμεινε πολύ σφιγμένα και σύντομα. Το προσωπικό του νοσοκομείου δήλωσε η μητέρα της φαινόταν εντελώς αδιάφορη για τα συναισθήματα και τις πράξεις της Τζίνι. Η συμπεριφορά της Τζίνι ήταν συνήθως εξαιρετικά αντικοινωνική και αποδείχτηκε εξαιρετικά δύσκολη για τους άλλους. Ανεξαρτήτως από το πού βρισκόταν, συνεχώς έφτυνε, μύριζε και φυσούσε τη μύτη της σε οτιδήποτε έμοιαζε να βρίσκεται κοντά. Δεν είχε καμία αίσθηση προσωπικής ιδιοκτησίας, συχνά ήθελε να πάρει κάτι που άνηκε σε κάποιον άλλο. Οι γιατροί έγραψαν ότι ενεργούσε αυθόρμητα, σημειώνοντας ιδιαίτερα ότι συχνά αυνανιζόταν σε δημόσιους χώρους και μερικές φορές προσπαθούσε να εμπλέξει μεγαλύτερους άντρες σε αυτό. Από την αρχή, η Τζίνι έδειξε μια μικρή ανταπόκριση σε μη λεκτικές πληροφορίες, συμπεριλαμβανομένων χειρονομιών και εκφράσεων των προσώπων άλλων ατόμων, και έκανε αρκετά καλή επαφή με τα μάτια. Ωστόσο, η συμπεριφορά της ήταν εντελώς απαλλαγμένη από οποιεσδήποτε εκφράσεις ή διακριτή γλώσσα του σώματος, και μπορούσε μόνο να αντιμετωπίσει οριακά μερικές πολύ βασικές ανάγκες. Διέκρινε ξεκάθαρα την ομιλία από άλλους ήχους, αλλά παρέμενε σχεδόν εντελώς σιωπηλή και δεν ανταποκρινόταν στην ομιλία. Όταν αναστατωνόταν η Τζίνι τα έβαζε με τον εαυτό της, ωστόσο ακόμη και τότε παρέμενε χωρίς καμία έκφραση και ποτέ δεν έκλαιγε. Ορισμένοι πίστευαν ότι δεν μπορούσε να κλάψει. Όταν ήθελε να κάνει θόρυβο, έσπρωχνε καρέκλες ή άλλα παρόμοια αντικείμενα. Ο θυμός της εμφανίστηκε από νωρίς - ο Κεντ έγραψε ότι ποτέ δεν θέλησε να δείξει την πηγή του θυμού της - και συνέχιζε έως ότου κάποιος να της αποσπάσει την προσοχή της ή να κουραστεί. Σε αυτό το σημείο θα γινόταν ξανά σιωπηλή. Οι γλωσσολόγοι αργότερα διαπίστωσαν ότι, τον Ιανουάριο του 1971, η Τζίνι έδειξε κατανόηση μόνο του ονόματός της, των ονομάτων μερικών άλλων ανθρώπων, και περίπου 15-20 λέξεων, και το ενεργό λεξιλόγιό της αποτελούταν τότε από δύο φράσεις, «σταμάτα» και "όχι πια". Αφού παρατήρησαν την Τζίνι για κάποιο χρονικό διάστημα, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι δεν ήταν επιλεκτικά σιωπηλή και οι δοκιμές που έκαναν πάνω της δεν βρήκαν καμία φυσιολογική ή ψυχολογική εξήγηση για την έλλειψη γλώσσας. Επειδή τα υπάρχοντα ιατρικά αρχεία της δεν περιείχαν σαφείς ενδείξεις ψυχικής αναπηρίας, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι, λόγω της ακραίας απομόνωσης και της έλλειψης έκθεσης στη γλώσσα κατά τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας, δεν είχε αποκτήσει ποτέ μια πρώτη γλώσσα. Μέσα σε ένα μήνα μετά την είσοδο της Τζίνι στο Νοσοκομείο Παίδων, ο Τζέι Σούρλεϊ, καθηγητής ψυχιατρικής επιστήμης στο Πανεπιστήμιο της Οκλαχόμα και ειδικός στην ακραία κοινωνική απομόνωση, ενδιαφέρθηκε για την περίπτωση της Τζίνι. Ο Σούρλεϊ σημείωσε ότι η Τζίνι ήταν η πιο σοβαρή περίπτωση απομόνωσης που είχε μελετήσει ποτέ. Τον επόμενο ενάμισι χρόνο ερχόταν σε τριήμερες επισκέψεις για να κάνει καθημερινές παρατηρήσεις και να πραγματοποιήσει μια μελέτη ύπνου, ελπίζοντας να προσδιορίσει εάν η Τζίνι ήταν αυτιστική, αν είχε υποστεί εγκεφαλική βλάβη ή όχι και αν γεννήθηκε διανοητικά καθυστερημένη. Ο Σούρλεϊ κατέληξε στο ότι δεν ήταν αυτιστική, συμπέρασμα με το οποίο συμφώνησαν αργότερα οι ερευνητές. Ο Σούρλεϊ δεν βρήκε σημάδια εγκεφαλικής βλάβης, αλλά παρατήρησε μερικές επίμονες ανωμαλίες στον ύπνο της Τζίνι, συμπεριλαμβανομένης μιας σημαντικά μειωμένης ποσότητας ύπνου, με διακύμανση διάρκειας πολύ μεγαλύτερη από τον μέσο όρο και ασυνήθιστα υψηλό αριθμό ατράκτων ύπνου (εκρήξεις ρυθμικής ή επαναλαμβανόμενης νευρικής δραστηριότητας). Τελικά κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η Τζίνι είχε καθυστερήσει διανοητικά από τη γέννηση της, αναφέροντας συγκεκριμένα τον σημαντικά αυξημένο αριθμό ατράκτων του ύπνου, καθώς αυτά είναι χαρακτηριστικά των ατόμων που γεννήθηκαν σοβαρά καθυστερημένα. Άλλοι επιστήμονες μετά την υπόθεση παρέμειναν διχασμένοι σε αυτό το θέμα. Πολύ αργότερα, για παράδειγμα, η Σούζαν Κέρτις, υποστήριξε με έμφαση ότι, αν και η Τζίνι σαφώς είχε σοβαρές συναισθηματικές δυσκολίες, δεν θα μπορούσε να έχει καθυστερήσει. Τόνισε ότι η Τζίνι σημείωσε αναπτυξιακή πρόοδο ενός έτους μετά τη διάσωσή της, κάτι που δεν θα αναμενόταν εάν είχε καθυστερήσει τόσο πολύ, και ότι ορισμένες πτυχές της γλώσσας που απέκτησε η Τζίνι δεν ήταν χαρακτηριστικές των διανοητικά καθυστερημένων ατόμων. Αντίθετα πίστευε ότι η Τζίνι γεννήθηκε με τουλάχιστον μέσο όρο νοημοσύνης και ότι η κακοποίηση και η απομόνωση της παιδικής της ηλικίας την άφησαν λειτουργικά καθυστερημένη. Στην πρώτη του συνάντηση με τη Τζίνι, ο Τζέιμς Κεντ αρχικά δεν κατάφερε να της αποσπάσει αντιδράσεις, αλλά τελικά στις επόμενες συναντήσεις τους η Τζίνι εμφάνισε μία μικρή ποσότητα μη λεκτικής και λεκτικής ανταπόκρισης. Ο Κεντ χρησιμοποίησε μια μικρή μαριονέτα γι' αυτόν τον σκοπό. Παίζοντας με αυτή και με άλλες παρόμοιες μαριονέτες, γρήγορα έγινε η αγαπημένη της δραστηριότητα και, εκτός από την οργή της, μεσώ αυτών των μαριονετών εξέφραζε και όλα της τα συναισθήματα κατά τη διάρκεια του πρώτου μέρους της παραμονής της στο νοσοκομείο. Μέσα σε λίγες μέρες άρχισε να ντύνεται μόνη της και άρχισε να χρησιμοποιεί την τουαλέτα, αλλά συνέχιζε να υποφέρει από ακράτεια κατά τη διάρκεια της νύχτας και κατά τη διάρκεια της ημέρας, η οποία βελτιώθηκε κατά την πάροδο του χρόνου. Ο Κεντ συνειδητοποίησε γρήγορα ότι θα υπήρχε ένας μεγάλος αριθμός ατόμων που θα συνεργάζονταν με τη Τζίνι και ανησυχούσε ότι δεν θα κατάφερνε να μάθει πως να σχηματίσει μια φυσιολογική σχέση, εκτός αν κάποιος αποτελούσε μία σταθερή παρουσία στη ζωή της, οπότε αποφάσισε να τη συνοδεύει στους περιπάτους και στα ραντεβού της με άλλους ειδικούς. Η Τζίνι άρχισε γρήγορα να μεγαλώνει και να αυξάνει το βάρος της, και σταθερά έγινε πιο σίγουρη με τις κινήσεις της. Μέχρι τον Δεκέμβριο, είχε αναπτύξει καλό συντονισμό μεταξύ των ματιών και των χεριών της και κατάφερνε να επικεντρώνει σε κάποιο σημείο τα μάτια της πολύ καλύτερα. Άρχισε επίσης να αναπτύσσει γρήγορα μια αίσθηση ιδιοκτησίας, συσσώρευσε αντικείμενα τα οποία της άρεσαν για λόγους που οι γιατροί δεν γνώριζαν, και γινόταν εξαιρετικά αναστατωμένη εάν κάποιος άγγιζε ή μετακινούσε οτιδήποτε που πίστευε ότι της ανήκει. Αναζητούσε συγκεκριμένα πολύχρωμα πλαστικά αντικείμενα, τα οποία οι γιατροί υπέθεσαν ότι οφείλονται στα αντικείμενα στα οποία είχε πρόσβαση ως παιδί και δεν φάνηκε να νοιάζεται αν ήταν παιχνίδια ή απλά αντικείμενα, αλλά αναζητούσε συνήθως κουβαδάκια παραλίας. Κατά τη διάρκεια των πρώτων μηνών της παραμονής της, αν κάποιος της έδινε ένα από αυτά τα αντικείμενα θα μπορούσε να κατευνάσει την οργή της. Μετά από μερικές εβδομάδες η Τζίνι έγινε πολύ πιο ευαίσθητη με άλλους ανθρώπους, και λίγο αργότερα άρχισε να δίνει προσοχή σε ανθρώπους που της μιλούσαν, αλλά στην αρχή παρέμενε ως επί το πλείστον χωρίς κάποια έκφραση και δεν ήταν σαφές εάν ανταποκρινόταν περισσότερο σε λεκτικά ή μη λεκτικά ερεθίσματα. Λίγο αργότερα, έδειξε σαφείς απαντήσεις σε μη λεκτικά σήματα και οι μη λεκτικές δεξιότητές της επικοινωνίας της έγιναν γρήγορα εξαιρετικές. Ένα μήνα μετά την παραμονή της, η Τζίνι άρχισε να είναι κοινωνική με γνωστούς της ενήλικες, πρώτα με τον Κεντ και αμέσως μετά με το υπόλοιπο προσωπικό του νοσοκομείου. Ήταν σαφώς χαρούμενη όταν κάποιος που γνώριζε την επισκεπτόταν και μερικές φορές επέμενε αρκετά στο να μείνει κάποιος μαζί της, και απογοητευόταν όταν τελικά έφευγε. Αφού το κράτος αφαίρεσε τις κατηγορίες εναντίον της μητέρας της Τζίνι, άρχισε να επισκέπτεται τη Τζίνι δύο φορές την εβδομάδα, και κατά τη διάρκεια μερικών μηνών η αλληλεπίδραση μεταξύ τους έγινε κάπως καλύτερη. Περίπου την ίδια χρονική περίοδο, σημειώθηκε ότι στη Τζίνι άρεσε να ρίχνει σκόπιμα κάτω ή να καταστρέφει μικρά αντικείμενα. Ο Κεντ έγραψε ότι έκανε την ίδια σειρά ενεργειών αρκετές φορές και ότι φαινόταν να μειώνει κάποια εσωτερική της ένταση, και ως εκ τούτου, σκέφτηκε ότι το έκανε για να αποκτήσει τον έλεγχο των τραυματικών παιδικών της εμπειριών. Έδειξε επίσης μια βαθιά γοητεία με την κλασική μουσική πιάνου που έπαιζε κάποιος μπροστά της, την οποία οι ερευνητές πίστευαν ότι ήταν πιθανό να άκουγε κατά την παιδική της ηλικία. Δεν είχε την ίδια αντίδραση στις ηχογραφήσεις κλασσικής μουσικής και αν κάποιος έπαιζε κάτι άλλο εκτός από κλασική μουσική, θα άλλαζε τη μουσική σε ένα από τα κομμάτια που της άρεσαν. Εκείνο τον μήνα ο Ντέιβιντ Ρίγκλερ έλαβε μια μικρή επιχορήγηση από το National Institute of Mental Health (NIMH) για να οργανώσει προκαταρκτικές μελέτες σχετικά με τη Τζίνι, και άρχισε να οργανώνει μια ερευνητική ομάδα για να υποβάλει ένα ακόμη μεγαλύτερο αίτημα. Τον Ιανουάριο του 1971, οι γιατροί έκαναν μία αναπτυξιακή αξιολόγηση στην Τζίνι και διαπίστωσαν ότι η Τζίνι ήταν στο αναπτυξιακό επίπεδο παιδιού από ενός έως τριών ετών. Τον επόμενο μήνα, οι ψυχολόγοι Τζιν Μπλοκ και ο σύζυγός της Τζακ Μπλοκ, αξιολόγησαν τη Τζίνι και οι βαθμολογίες της κυμαίνονταν σε ένα επίπεδο μεταξύ των δύο και τριών χρονών. Την ίδια στιγμή, οι γιατροί σημείωσαν ότι ενδιαφερόταν πολύ για τους ανθρώπους που της μιλούσαν και ότι προσπαθούσε να μιμηθεί μερικούς ήχους ομιλίας. Μέχρι τον Απρίλιο και τον Μάιο του 1971, οι βαθμολογίες της Τζίνι στις δοκιμές Leiter International Performance Scale είχαν αυξηθεί δραματικά, με τη συνολική νοητική ηλικία της στο επίπεδο ενός τυπικού παιδιού ανάμεσα στα τέσσερα με εννιά του χρόνια. Η πρόοδός της με τη γλώσσα επιταχύνθηκε, και οι γιατροί παρατήρησαν ότι οι λέξεις που χρησιμοποίησε έδειξαν μια αρκετά προχωρημένη διανοητική κατηγοριοποίηση αντικειμένων και καταστάσεων και επικεντρωνόντουσαν σε αντικειμενικές ιδιότητες, κάτι που συνήθως δεν κάνουν τα παιδιά. Περίπου εκείνη την εποχή, όταν ένας μικρός σεισμός έπληξε το Λος Άντζελες, η Τζίνι έτρεξε φοβισμένη στην κουζίνα του νοσοκομείου και μίλησε γρήγορα και αγχωμένα στους μάγειρες, σηματοδοτώντας την πρώτη φορά που αναζήτησε λεκτική επαφή με κάποιο άτομο και την πρώτη φορά που ήταν τόσο εύκολος για εκείνη ο προφορικός λόγος. Ωστόσο, δυσκολευόταν ακόμη και τότε να βρίσκεται ανάμεσα σε μεγάλα πλήθη ανθρώπων. Στο πάρτι γενεθλίων της, αναστατώθηκε τόσο με όλους τους καλεσμένους που παραβρέθηκαν σε αυτό, που έπρεπε να πάει έξω με τον Ριγκλέρ για να ηρεμήσει. Κατά το τελευταίο μέρος της παραμονής της Τζίνι στο νοσοκομείο, άρχισε επίσης να απολαμβάνει να δίνει και να παίρνει αγκαλιές. Συνέχισε επίσης να εκδηλώνει απογοήτευση και εκνευρισμό. Τον Απρίλιο του 1971, προς μεγάλη έκπληξη των γιατρών, άρχισε να επιτίθεται σε ένα άλλο κορίτσι, επειδή ένιωθε ότι το νοσοκομειακό φόρεμα που φορούσε το άλλο κορίτσι άνηκε μόνο σε εκείνη και σε κανέναν άλλο. Αυτή ήταν και η πρώτη της τόσο έντονη έκθεση για μια αίσθηση ιδιοκτησίας πάνω σε αντικείμενα που νόμιζε ότι ήταν δικά της. Ξεκινώντας τον Ιανουάριο του 1971, οι επιστήμονες διεξήγαγαν μια σειρά νευρογλωσσικών δοκιμών στη Τζίνι για να προσδιορίσουν και να παρακολουθήσουν την πορεία και την έκταση της διανοητικής της ανάπτυξης, καθιστώντας την το πρώτο παιδί που στερείται γλώσσας και υπέστη λεπτομερή μελέτη του εγκεφάλου της. Ολόκληρος ο εγκέφαλος της Τζίνι ήταν σωματικά άθικτος και οι μελέτες ύπνου του Σούρλεϊ διαπίστωσαν ότι τα πρότυπα ύπνου ενός χαρακτηριστικά κυρίαρχου ατόμου υπάρχουν στο αριστερό ημισφαίριο, με αποτέλεσμα οι επιστήμονες να πιστεύουν ότι ήταν πιθανότατα δεξιόχειρας. Κατά τα επόμενα χρόνια, πολλές δοκιμές σχετικά με την ευστροφία της υποστήριξαν αυτό το συμπέρασμα, όπως και οι παρατηρήσεις της σε καθημερινές καταστάσεις. Με βάση τις πρώτες δοκιμές τους, οι γιατροί υποπτεύονταν ότι ο εγκέφαλος της Τζίνι ήταν κυρίαρχος στο δεξί ημισφαίριο. Στις αρχές Μαρτίου του ίδιου έτους, οι νευροεπιστήμονες Ούρσουλα Μπελούγκι και Έντουαρντ Κλίμα, ήρθαν από το Salk Institute for Biological Studies για να διεξάγουν τις δικές τους σειρές εξετάσεων εγκεφάλου στη Τζίνι. Οι δοκιμές ακουστικής μέτρησης επιβεβαίωσαν ότι είχε φυσιολογική ακοή και στα δύο αυτιά, αλλά σε μια σειρά από άλλες δοκιμές ακρόασης, η Μπελούγκι και ο Κλίμα διαπίστωσαν ότι αναγνώρισε γλωσσικούς ήχους με ακρίβεια 100% στο αριστερό της αυτί, ενώ δεν απάντησε σωστά στο ίδιο επίπεδο στο δεξί αυτί της. Ένα τέτοιο ακραίο επίπεδο ασυμμετρίας σε αυτές τις εξετάσεις είχε προηγουμένως τεκμηριωθεί μόνο σε ασθενείς με σπασμένο εγκέφαλο ή που είχαν υποβληθεί σε ημισφαιρεκτομή ως ενήλικες. Όταν της έδωσαν μονοφωνικά τεστ τόσο για γλωσσικούς όσο και για μη γλωσσικούς ήχους, απάντησε με 100% ακρίβεια και στα δύο αυτιά, κάτι που ήταν φυσιολογικό. Σε μη γλωσσικές δοκιμές ακρόασης, έδειξε μια μικρή προτίμηση για τον εντοπισμό μη γλωσσικών ήχων στο αριστερό αυτί της, κάτι που ήταν τυπικό για ένα δεξιόχειρα άτομο και βοήθησε να αποκλειστεί το ενδεχόμενο ότι ο εγκέφαλος της έχει κάποιο μεγάλο πρόβλημα. Με βάση αυτά τα αποτελέσματα, η Μπελούγκι και ο Κλίμα πίστευαν ότι η Τζίνι είχε εξελιχθεί ως ένα τυπικό δεξιόχειρο άτομο μέχρι τη στιγμή που ο πατέρας της άρχισε να την απομονώνει. Αποδίδουν την ανισορροπία μεταξύ των ημισφαιρίων της Τζίνι στο γεγονός ότι η αισθητηριακή είσοδος της Τζίνι ως παιδί ήταν σχεδόν αποκλειστικά βασισμένη στην οπτική και στην αφή, διεγείροντας λειτουργίες που ελέγχονται κυρίως στο δεξί ημισφαίριο ενός δεξιόχειρου ατόμου και παρόλο που αυτή η είσοδος ήταν εξαιρετικά ελάχιστη ήταν αρκετή για να προκαλέσει ανάπτυξη στο δεξί ημισφαίριο. Τη στιγμή της εισαγωγής της Τζίνι στο Νοσοκομείο Παίδων, υπήρχε ευρεία συζήτηση τόσο στους λαϊκούς όσο και στους ακαδημαϊκούς κύκλους σχετικά με την υπόθεσεις του Νοάμ Τσόμσκι, ο οποίος είχε αρχικά προτείνει ότι η γλώσσα ήταν έμφυτη για τον άνθρωπο και γι' αυτόν τον λόγο ο άνθρωπος διακρίνεται από τα υπόλοιπα ζώα, και σχετικά με τις υποθέσεις του Έρικ Λένεμπεργκ, ο οποίος το 1967 υπέθεσε ότι υπάρχει μία συγκεκριμένη χρονική περίοδος κατά την οποία ο άνθρωπος μπορεί να αναπτύξει τη γλώσσα, κι αυτή η κρίσιμη περίοδος κυμαίνεται από την παιδική ηλικία έως και την εφηβεία. Παρά το ενδιαφέρον για αυτές τις υποθέσεις, πριν από την ανακάλυψη της Τζίνι, δεν υπήρχε τρόπος να διεξαχθούν πάνω σε κάποιον τα κατάλληλα πειράματα. Αν και αρχαία και μεσαιωνικά κείμενα έκαναν αρκετές αναφορές σε πειράματα ανθρώπων με στέρηση της γλώσσας, οι σύγχρονοι ερευνητές χαρακτήρισαν τέτοιες ιδέες "Το Απαγορευμένο Πείραμα", καθώς θεωρούσαν αδύνατο να πραγματοποιηθεί κάτι τέτοιο για ηθικούς λόγους. Συμπωματικά, η ταινία "François Truffaut (Το Άγριο Παιδί)", η οποία αφηγείται τη ζωή του Βίκτορ του Αβερόν, τα χρόνια αμέσως μετά την ανακάλυψή του και τις προσπάθειες του Ζαν Μαρκ Γκασπάρ Ιτάρ να του διδάξει την ανθρώπινη γλώσσα και να τον ενσωματώσει στην κοινωνία. Στις Ηνωμένες Πολιτείες η ταινία έκανε την πρεμιέρα της μια εβδομάδα μετά τη διάσωση της Τζίνι. Η ταινία σημείωσε μεγάλη επιτυχία και αύξησε περαιτέρω το δημόσιο ενδιαφέρον για περιπτώσεις παιδιών που υπέστησαν ακραία κακοποίηση ή απομόνωση. Προκαλούμενος από αυτή τη χρονική σύμπτωση, ο Ντέιβιντ Ρίγκλερ έγινε επικεφαλής μιας ομάδας επιστημόνων που αναζήτησαν και έλαβαν τριετή επιχορήγηση από το NIMH για να μελετήσουν τη Τζίνι τον Μάιο του 1971. Μετά από πρόταση του Τζιν Μπάτλερ, καθηγητή ειδικής εκπαίδευσης της Τζίνι στο νοσοκομείο, εξέτασαν την ταινία "Το Άγριο Παιδί" κατά την πρώτη τους συνάντηση, και οι επιστήμονες αργότερα δήλωσαν ότι η ταινία είχε άμεσο και βαθύ αντίκτυπο. Προς έκπληξη πολλών επιστημόνων που συμμετείχαν στις συναντήσεις επιχορηγήσεων, ο Ρίγκλερ αποφάσισε ότι ο πρωταρχικός στόχος της μελέτης θα ήταν να τεστάρει τις υποθέσεις του Τσόμσκι και του Λένεμπεργκ, και επέλεξε την καθηγήτρια γλωσσολογίας του UCLA, Βικτόρια Φρόμκιν, ως επικεφαλή της γλωσσικής αξιολόγησης. Η ερευνητική ομάδα σχεδίαζε επίσης να συνεχίσει τις περιοδικές αξιολογήσεις της ψυχολογικής ανάπτυξης της Τζίνι σε διάφορες πτυχές της ζωής της. Από τη στιγμή της εισαγωγής της Τζίνι στο Νοσοκομείο Παίδων, οι ερευνητές προσπάθησαν να κρατήσουν την ταυτότητά της κρυφή, και ήταν περίπου εκείνη την εποχή που υιοθέτησαν το ψευδώνυμο Τζίνι για αυτήν, κάνοντας έναν συμβολικό συνειρμό ανάμεσα σε ένα τζίνι που βγαίνει από ένα λυχνάρι χωρίς παιδική ηλικία, και στη Τζίνι που ξαφνικά εμφανίζεται στην κοινωνία χωρίς παιδική ηλικία. Λίγο μετά την αποδοχή της πρότασης επιχορήγησης από το NIMH, στα τέλη Μαΐου 1971, η Σούζαν Κέρτις ξεκίνησε το έργο της για την υπόθεση της Τζίνι ως φοιτήτρια με μεταπτυχιακό στη γλωσσολογία υπό την επιτήρηση της Βικτόρια Φρόμκιν και για το υπόλοιπο της παραμονής της Τζίνι στο Νοσοκομείο Παίδων, η Κέρτις συναντούσε τη Τζίνι σχεδόν κάθε μέρα. Η Κέρτις αντιλήφθηκε γρήγορα τις ισχυρές μη λεκτικές επικοινωνιακές ικανότητες της Τζίνι, γράφοντας ότι κάποιοι ξένοι συχνά αγόραζαν κάτι γι 'αυτήν, επειδή ένιωθαν ότι θα της άρεσε, και ότι αυτοί οι τύποι ανθρώπων ήταν οι αγαπημένοι της Τζίνι. Η Κέρτις κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η Τζίνι είχε μάθει μια σημαντική ποσότητα γλώσσας, αλλά ότι δεν ήταν ακόμη σε εύχρηστο επίπεδο, οπότε αποφάσισε να αφιερώσει τους επόμενους μήνες στην γνωριμία της με την Τζίνι και στην ανάπτυξη της φιλίας τους. Τον επόμενο μήνα, αυτή και η Τζίνι συνδέθηκαν πολύ γρήγορα μεταξύ τους. Περίπου την ίδια χρονική περίοδο που η Κέρτις ξεκίνησε τη δουλειά της με την Τζίνι, οι γιατροί επανεκτίμησαν την εκτιμώμενη ψυχική ηλικία της Τζίνι, η οποία κυμαινόταν μεταξύ της ηλικίας των πέντε με οχτώ ετών. Οι γιατροί πίστευαν ότι η Τζίνι είχε μάθει να χρησιμοποιεί χειρονομίες για να καθορίσει τον αριθμό των αντικειμένων και πλέον μπορούσε να διακρίνει με ακρίβεια τον σωστό αριθμό έως και επτά αντικειμένων μέσω των χειρονομιών. Η φυσική υγεία της Τζίνι συνέχισε επίσης να βελτιώνεται και μέχρι τότε η αντοχή της είχε αυξηθεί δραματικά. Η κοινωνική της συμπεριφορά εξακολουθούσε να είναι πολύ ανώμαλη και οι γιατροί ανησυχούσαν ιδιαίτερα ότι σχεδόν ποτέ δεν θα κατάφερνε να αλληλεπιδράσει με άτομα της ηλικίας της. Τον Ιούνιο του 1971, η Ζαν Μπάτλερ έλαβε την άδεια να πηγαίνει με την Τζίνι ημερήσιες εκδρομές στο σπίτι της στο Country Club Park, στο Λος Άντζελες. Κοντά στο τέλος αυτού του μήνα, μετά από μία από αυτές τις εξορμήσεις, η Μπάτλερ είπε στο νοσοκομείο ότι η ίδια μπορεί να έχει προσβληθεί από ερυθρά (γερμανική ιλαρά), στην οποία είναι πιθανόν να έχει εκτεθεί και η Τζίνι. Το προσωπικό του νοσοκομείου ήταν απρόθυμο στο γεγονός να δώσει την ανάδοχη επιμέλεια της Τζίνι στην Μπάτλερ και ήταν πολύ δύσπιστοι όλοι για την ιστορία της, υποψιαζόμενοι ότι την είχε επινοήσει ως μέρος μιας προσπάθειας να αναλάβει τον ρόλο του κηδεμόνα της Τζίνι, αλλά αποφάσισαν ότι το να τοποθετηθεί η Τζίνι σε ένα θάλαμο απομόνωσης του νοσοκομείου θα μπορούσε ενδεχομένως να είναι πολύ αρνητικό για την κοινωνική και ψυχολογική της ανάπτυξη, οπότε συμφώνησαν να μείνει σε καραντίνα προσωρινά στο σπίτι της Μπάτλερ. Η Μπάτλερ, η οποίοα ήταν άτεκνη, άγαμη και εκείνη τη χρονική περίοδο ζούσε μόνη της, υπέβαλε στη συνέχεια αίτηση για την ανάδοχη επιμέλεια της Τζίνι, και παρά τις αντιρρήσεις του νοσοκομείου, οι αρχές επέκτειναν τη διαμονή της Τζίνι στο σπίτι της, ενώ εξέταζαν το θέμα. Αμέσως μετά τη μετακόμιση στο σπίτι της Μπάτλερ, η Τζίνι άρχισε να εκδηλώνει τα πρώτα σημάδια της εφηβείας, σηματοδοτώντας μια δραματική βελτίωση στη συνολική σωματική της ανάπτυξη. Η Μπάτλερ συνέχισε να παρατηρεί ότι η Τζίνι συνέλεγε πολλά πράγματα στο δωμάτιο της, σημειώνοντας ιδίως ότι συνέλεξε και φύλαξε δεκάδες δοχεία υγρών. Παρόλο που δεν μπόρεσε να διακρίνει τον λόγο για την έντονη φοβία της Τζίνι για τις γάτες και τους σκύλους, προσπάθησε να την βοηθήσει να το ξεπεράσει, παρακολουθώντας επεισόδια της τηλεοπτικής σειράς Λάσι και δίνοντας της ένα παιχνίδι με τη μορφή σκύλου, που λειτουργούσε με μπαταρίες. Η Μπάτλερ έγραψε ότι η Τζίνι μπορούσε τελικά να ανεχθεί τα σκυλιά αλλά δεν υπήρχε κάποια πρόοδος με τις γάτες. Στο ημερολόγιο της, η Μπάτλερ έγραψε ότι είχε διδάξει στην Τζίνι να συγκρατεί τον θυμό της, να μην τα βάζει με τον εαυτό της και να μην καταστρέφει αντικείμενα κατά της διάρκεια των ξεσπασμάτων της. Η Μπάτλερ ισχυρίστηκε επίσης ότι λίγο μετά τον ερχομό της Τζίνι στο σπίτι της, η Τζίνι είχε γίνει αισθητά πιο ομιλητική και είχε σημειώσει σημαντική πρόοδο με την διαχείριση της γλώσσας. Η ακράτεια της Τζίνι βελτιώθηκε σταδιακά και έως το τέλος της παραμονής της, ήταν σχεδόν εξ ολοκλήρου εγκρατής. Η μητέρα της Τζίνι συνέχισε να επισκέπτεται τη Τζίνι, και περίπου τη στιγμή που η Τζίνι μετακόμισε με την Μπάτλερ, η μητέρα της Τζίνι υπέστη χειρουργική επέμβαση καταρράκτη που αποκατέστησε μεγάλο μέρος της όρασής της. Κατά τη διάρκεια της παραμονής της Τζίνι, η Μπάτλερ άρχισε να βγαίνει ραντεβού με έναν άντρα, πιστεύοντας ότι οι αρχές θα βλέπουν ευνοϊκότερα την εκκρεμούσα ανάδοχη αίτησή της, εάν προσέφερε στη Τζίνι ένα σπίτι με δύο γονείς. Ωστόσο, η Μπάτλερ άρχισε να αντιστέκεται σθεναρά στις επισκέψεις των ερευνητών. Φάνηκε να αντιπαθεί ιδιαίτερα τον Τζέιμς Κεντ και τη Σούζαν Κέρτις, αποτρέποντας και τους δύο να επισκέπτονται την Τζίνι κατά τη διάρκεια του τελευταίου μέρους της παραμονής της Τζίνι στο σπίτι της, και είχε επίσης αρκετές διαφωνίες με τον Ρίγκλερ, αν και είπε ότι οι διαφορές τους δεν ήταν ποτέ τόσο προσωπικές ή τόσο έντονες όσο τις παρουσίαζε. Οι αρχές πίστευαν ότι η Μπάτλερ είχε καλές προθέσεις για τη Τζίνι, αλλά επέκριναν την απροθυμία της Μπάτλερ να συνεργαστεί μαζί με τους ειδικούς, και πίστευαν ότι αυτό επηρέαζε αρνητικά τη φροντίδα της Τζίνι και τη μελέτη της περίπτωσής της. Τόσο η Κέρτις όσο και ο Κεντ αρνήθηκαν κατηγορηματικά τις κατηγορίες της Μπάτλερ εναντίον τους. Η ερευνητική ομάδα έβλεπε την Μπάτλερ ως προβληματική, σημειώνοντας τη μακροχρόνια και ευρέως γνωστή φήμη της για μαχητικότητα μεταξύ συναδέλφων και ανωτέρων. Αρκετοί από τους επιστήμονες, συμπεριλαμβανομένων της Κέρτις και του Χάουαρντ Χάνσεν, δήλωσαν δημόσια ότι η Μπάτλερ ήλπιζε ότι η Τζίνι θα την έκανε διάσημη, και η Κέρτις θυμόταν ιδιαίτερα την Μπάτλερ να λέει επανειλημμένα «θα γίνω η επόμενη Άννα Σάλιβαν». Στα μέσα του Αυγούστου, οι αρχές της Καλιφόρνιας ενημέρωσαν την Μπάτλερ ότι είχαν απορρίψει την αίτησή της για την ανάδοχη κηδεμονία της Τζίνι. Ο Ρίγκλερ υποστήριξε αρκετές φορές ότι παρά τις αντιρρήσεις των επιστημόνων ούτε το νοσοκομείο ούτε κάποιο από τα μέλη του είχε παρέμβει ποτέ σε αυτή την απόφαση. Το ντοκιμαντέρ της Nova για την Τζίνι, ωστόσο, αναφέρει ότι αυτή η απόφαση πάρθηκε εν μέρει μετά από σύσταση του νοσοκομείου. Υπάρχουν στοιχεία ότι πολλές νοσοκομειακές αρχές, συμπεριλαμβανομένου του Χάνσεν, ένιωσαν ότι η ικανότητα της Μπάτλερ να φροντίζει τη Τζίνι ήταν ανεπαρκής και βασίζονταν στο ότι η νοσοκομειακή πολιτική απαγόρευε στα μέλη του προσωπικού του να γίνονται ανάδοχοι γονείς των ασθενών του. Η ίδια η Μπάτλερ πίστευε ότι το νοσοκομείο είχε αντιταχθεί στην αίτησή της, ώστε η Τζίνι να μπορεί να μετακινηθεί κάπου πιο ευνοϊκά για την έρευνα τους, και έγραψε ότι η Τζίνι, όταν της είπαν την απόφαση, ήταν πολύ αναστατωμένη και έλεγε: "Όχι, όχι, όχι". Στις αρχές Αυγούστου, ο Χάνσεν πρότεινε στον Ρίγλερ να αναλάβει την Τζίνι εάν οι αρχές απορρίψουν την αίτηση της Μπάτλερ και ο Ρίγκλερ αρχικά απέκλεισε την ιδέα, αλλά αργότερα αποφάσισε να το συζητήσει με τη σύζυγό του, Μέριλιν. Η Μέριλιν είχε μεταπτυχιακή εκπαίδευση ως κοινωνική λειτουργός και μόλις είχε ολοκληρώσει το μεταπτυχιακό της πάνω στην ανθρώπινη ανάπτυξη, ενώ είχε προηγουμένως εργαστεί σε νηπιαγωγεία. Οι Ρίγκλερς είχαν τρία παιδιά στην εφηβεία, τα οποία, όπως είπε αργότερα ο Τζέι Σούρλεϊ, τους έκαναν να θεωρούν τους εαυτούς τους πιο κατάλληλους κηδεμόνες από την Μπάτλερ για να αναλάβουν τη Τζίνι. Τελικά αποφάσισαν ότι, αν κανείς άλλος δεν θα ήταν ήταν πρόθυμος να φροντίσει προσωρινά τη Τζίνι, οπότε αποφάσισαν να κάνουν κάτι τέτοιο οι ίδιοι, μέχρι να βρεθεί κάποιο άλλο κατάλληλο ανάδοχο σπίτι. Την ίδια μέρα που η Τζίνι επέστρεψε στο νοσοκομείο, οι Ρίγκλερ την μετέφεραν στο σπίτι τους, στο Λος Φελίζ. Ο Ντέιβιντ Ρίγκλερ είπε ότι αυτός και η Μέριλιν αρχικά σκόπευαν να διαρκέσουν τη συμφωνία τους για μέγιστο διάστημα τριών μηνών, αλλά η Τζίνι παρέμεινε τελικά μαζί τους για σχεδόν τέσσερα χρόνια. Όταν η Τζίνι μετακόμισε με τους Ρίγκλερ, η Μέριλιν έγινε η δασκάλα της και ο Ντέιβιντ Ρίγκλερ αποφάσισε να αναλάβει το ρόλο του πρωταρχικού θεραπευτή της. Ο Τζέιμς Κεντ και η ερευνητική ομάδα του συνέχισε αμέσως τις παρατηρήσεις και τις αξιολογήσεις. Οι Ρίγκλερς παρέμειναν οι κύριοι κηδεμόνες της Τζίνι όλο αυτό το διάστημα, αλλά με τη συγκατάθεση της μητέρας της Τζίνι και των ψυχολόγων της, οι αρχές όρισαν τον Τζόν Μίνερ ως νόμιμο κηδεμόνα της Τζίνι το 1972. Ενώ η Τζίνι ζούσε με τους Ρίγκλερς, συναντούσε συνήθως περίπου μία φορά την εβδομάδα την μητέρα της σε ένα πάρκο ή ένα εστιατόριο, και η σχέση τους άρχισε να εξελίσσεται. Αν και οι Ρίγκλερς ποτέ δεν εξέφρασαν κάποιου είδους αντιπάθεια προς τη μητέρα της Τζίνι, χρόνια αργότερα η Μέριλιν είπε ότι ήταν αρκετά άβολο το να ενεργεί ως μητέρα της Τζίνι έχοντας στο σπίτι της την πραγματική μητέρα της Τζίνι. Με εξαίρεση τον Τζέι Σούρλεϊ, ο οποίος αργότερα είπε ότι ένιωθε ότι οι άλλοι επιστήμονες δεν αντιμετώπιζαν την μητέρα της Τζίνι ως ίση, η μητέρα της Τζίνι δεν είχε πολύ καλές σχέσεις με τους άλλους ερευνητές, μερικοί από τους οποίους δεν την συμπαθούσαν λόγω της απάθειας που είχε εκφράσει κατά της παιδικής ηλικίας της Τζίνι. Η Κέρτις έγραψε ότι η μητέρα της Τζίνι έδινε συχνά αντικρουόμενες δηλώσεις σχετικά με την παντρεμένη ζωή της και την παιδική ηλικία της Τζίνι, φαινομενικά λέγοντας κάποιες φορές αυτό που πίστευε ότι ο κόσμος θα ήθελε να ακούσει. Η Ζαν Μπάτλερ, η οποία παντρεύτηκε λίγο μετά την απομάκρυνση της Τζίνι από το σπίτι της, άρχισε να χρησιμοποιεί το παντρεμένο της όνομα, Ρουχ, και έμεινε σε επαφή με τη μητέρα της Τζίνι. Αν και η μητέρα της Τζίνι θυμήθηκε αργότερα ότι οι περισσότερες από τις συνομιλίες τους κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ήταν ρηχές χωρίς ιδιαίτερο νόημα, συνέχισαν να τα πηγαίνουν πολύ καλά. Καθ 'όλη τη διάρκεια της παραμονής της Τζίνι με τους Ρίγκλερς, η Ρουχ κατηγόρησε επίμονα τους ερευνητές ότι διεξήγαγαν επιβλαβείς δοκιμές πάνω στη Τζίνι σκόπιμα, ώστε να αναγκάσουν τη μητέρα της να βγει από τη ζωή της. Η ερευνητική ομάδα αρνήθηκε οποιαδήποτε κατηγορία με έμφαση. Η μητέρα της Τζίνι άρχισε σταθερά να ακούει περισσότερο τις απόψεις της Ρουχ και τελικά άρχισε να νιώθει ότι η ερευνητική ομάδα την περιθωριοποιούσε. Συμπεριφορά Χωρίς καμία προφανή αιτία, η ακράτεια της Τζίνι ξαναεμφανίστηκε αμέσως και ήταν ιδιαίτερα σοβαρή για τις πρώτες εβδομάδες αφότου μετακόμισε. Σε αντίθεση με τα γραπτά της Ρουχ, οι Ρίγκλερ παρατήρησαν ότι η Τζίνι εξακολουθούσε να τα βάζει με τον εαυτό της και να καταστρέφει πράγματα κατά τη διάρκεια των ξεσπασμάτων της. Έγραψαν επίσης ότι η Τζίνι φοβόταν πολύ τον σκύλο τους, και όταν τον είδε για πρώτη φορά έτρεξε αμέσως και κρύφτηκε. Η ερευνητική ομάδα κατέγραψε επίσης ότι η ομιλία της ήταν πολύ πιο διστακτική από ότι είχε περιγράψει η Ρουχ, αναφέροντας ότι η Τζίνι πολύ σπάνια μιλούσε και ότι, για τους πρώτους τρεις μήνες της παραμονής της, σχεδόν πάντα χρησιμοποιούσε μονοσύλλαβες λέξεις. Συνέχισε να μην μπορεί να ελέγχει τις παρορμήσεις της, και συχνά παρουσίαζε ιδιαίτερα αντικοινωνική και καταστροφική συμπεριφορά. Επειδή η Τζίνι άρχισε να ενδιαφέρεται για την εμφάνισή της, η Μέριλιν άρχισε να βάφει τα νύχια της Τζίνι. Όταν η Τζίνι γρατζουνούσε τον εαυτό της η Μέριλιν χρησιμοποιούσε την πρόφαση των βαμμένων νυχιών για να τη σταματήσει (ώστε να δείχνουν ωραία), και γενικά όταν η Τζίνι είχε κάποιο από τα ξεσπάσματα της, η Μέριλιν προσπαθούσε να την ηρεμήσει μόνο με τον προφορικό λόγο. Η Τζίνι σταδιακά άρχισε να ελέγχει περισσότερο τις απαντήσεις της και με προτροπή μπορούσε να εκφράσει προφορικά την απογοήτευσή της, αν και ποτέ δεν σταμάτησε εντελώς να εκνευρίζετε ή να αυτοτραυματίζεται. Μερικές φορές θα μπορούσε να δείξει το επίπεδο του θυμού της. ανάλογα με το αν ήταν πολύ θυμωμένη ή απλώς απογοητευμένη, είτε κουνούσε έντονα ένα δάχτυλο είτε κουνούσε χαλαρά το χέρι της. Παρόλο που οι επιστήμονες δεν γνώριζαν ακόμη τον λόγο της φοβίας της Τζίνι για τις γάτες και τους σκύλους, οι Ρίγκλερς χρησιμοποίησαν ένα κουτάβι, σε μια προσπάθεια να εγκλιματιστεί η Τζίνι μαζί του, και μετά από περίπου δύο εβδομάδες ξεπέρασε εντελώς τον φόβο της για το συγκεκριμένο σκυλί, αλλά συνέχισε να φοβάται εξαιρετικά τις άγνωστες γάτες και τους σκύλους. Η Μέριλιν συνεργάστηκε με την Τζίνι ώστε να ξεπεράσει τη συνεχιζόμενη δυσκολία της με το μάσημα και την κατάποση. Χρειάστηκαν περίπου τέσσερις μήνες ώστε να καταφέρει να τρώει φυσιολογικά. Καθ 'όλη τη διάρκεια της παραμονής της Τζίνι στους Ρίγκλερς, η υγεία της Τζίνι βελτιώθηκε σημαντικά. Στην αρχή, η Τζίνι συνήθως δεν άκουγε κανέναν, εκτός αν κάποιος της απευθυνόταν άμεσα ή αν η Κέρτις έπαιζε κλασική μουσική στο πιάνο. Σε μια προσπάθεια να κάνει την Τζίνι να ακούσει τους άλλους ανθρώπους, η Κέρτις άρχισε να της διαβάζει παιδικές ιστορίες, και στην αρχή δεν φάνηκε ιδιαίτερα να ασχολείται, αλλά μια μέρα στα μέσα Οκτωβρίου 1971 η Κέρτις είδε ότι η Τζίνι την άκουγε σαφώς και ανταποκρινόταν. Μετά από τέτοιου είδους γεγονότα, η Τζίνι άρχισε να δίνει προσοχή στους ανθρώπους, ακόμη και όταν δεν μιλούσαν άμεσα για εκείνη ή σε εκείνη. Έγινε κάπως πιο κοινωνική στις αλληλεπιδράσεις της με τους ανθρώπους και έγινε κάπως πιο ευαίσθητη, παρόλο που συχνά δεν έδειχνε εμφανή σημάδια ότι ακούει κάποιον. Οι αντιδράσεις της στα περισσότερα ερεθίσματα έγιναν πιο γρήγορες, αλλά ακόμη και μέχρι το τέλος της παραμονής της, μερικές φορές της έπαιρνε αρκετά λεπτά πριν δώσει μια απάντηση σε κάποιον. Μετά από αρκετούς μήνες που ζούσε με τους Ρίγκλερς, η συμπεριφορά και οι κοινωνικές δεξιότητες της Τζίνι βελτιώθηκαν σε σημείο που άρχισε να πηγαίνει πρώτα σε ένα νηπιαγωγείο και στη συνέχεια σε ένα δημοτικό σχολείο για παιδιά με διανοητική καθυστέρηση στην ηλικία της. Οι Ρίγκλερς της δίδαξαν επίσης κάποιες βασικές δεξιότητες αυτοβοήθειας, απλές δουλειές όπως το σιδέρωμα, τη χρήση ραπτομηχανής και την προετοιμασία απλών γευμάτων για τον εαυτό της. Σημείωσε σημαντική πρόοδο με τον έλεγχο του εαυτού της τόσο στο σπίτι όσο και έξω από αυτό, και παρόλο που της ήταν πολύ δύσκολο να σταματήσει να αυνανίζεται σε κοινωνικά ακατάλληλα περιβάλλοντα, είχε σχεδόν σταματήσει εντελώς μέχρι το τέλος της παραμονής της. Τον Φεβρουάριο του 1973, η Κέρτις ηχογράφησε την πρώτη φορά που η Τζίνι μοιράστηκε κάτι μαζί της και ενώ συνέχιζε να παίρνει πράγματα που ανήκαν σε άλλους ανθρώπους, οι απαντήσεις της έδειξαν σαφώς ότι γνώριζε ότι αυτό είναι λάθος. Κατά τη διάρκεια της περιόδου που ζούσε με τους Ρίγκλερς, όλοι όσοι συνεργάστηκαν μαζί της ανέφεραν ότι η διάθεσή της βελτιώθηκε σημαντικά και ήταν σαφώς ικανοποιημένη με τη ζωή της. Μέχρι τον Ιούνιο του 1975, ο Ντέιβιντ Ρίγκλερ έγραψε ότι η Τζίνι συνέχιζε να κάνει σημαντικά βήματα σε κάθε τομέα που την έλεγχαν οι επιστήμονες και οι σύγχρονες εκτιμήσεις της Κέρτις εξέφρασαν κάποια αισιοδοξία για την κοινωνική ανάπτυξη της Τζίνι. Παρ 'όλα αυτά, ακόμη και στα μέσα του 1975 οι περισσότερες κοινωνικές αλληλεπιδράσεις μαζί της παρέμεναν κάπως ανώμαλες και ασυνήθιστες. Οι επιστήμονες έγραψαν ότι, ενώ η συνολική συμπεριφορά της και οι αλληλεπιδράσεις της με τους άλλους είχαν βελτιωθεί σημαντικά, πολλές πτυχές της συμπεριφοράς της παρέμειναν χαρακτηριστικές ενός μη κοινωνικοποιημένου ατόμου. Γλώσσα Η Κέρτις ξεκίνησε μία διεξοδική έρευνα σχετικά με τις γλωσσικές ικανότητες της Τζίνι τον Οκτώβριο του 1971, όταν πίστεψε ότι η γλωσσική της ικανότητα είχε φτάσει σε ένα κατάλληλο επίπεδο. Οι γλωσσολόγοι σχεδίασαν τις δοκιμές τους για τη μέτρηση τόσο του λεξιλογίου της Τζίνι όσο και της απόκτησης διαφόρων πτυχών της γραμματικής, συμπεριλαμβανομένης της σύνταξης και της φωνολογίας. Συνέχισαν επίσης να την παρατηρούν σε καθημερινές συνομιλίες για να εκτιμήσουν το πως διαχειριζόταν το λεξιλόγιο της. Η ερευνητική ομάδα θεώρησε ότι η απόκτηση γλώσσας ήταν ένα ουσιαστικό μέρος του στόχου τους, ώστε να βοηθήσουν την Τζίνι να ενσωματωθεί στην κοινωνία. Καθ 'όλη τη διάρκεια των δοκιμών των γλωσσολόγων, το μέγεθος του λεξιλογίου της Τζίνι και η ταχύτητα με την οποία επεκτάθηκε, ξεπέρασε όλες τις προσδοκίες. Μέχρι τα μέσα του 1975 μπορούσε να ονομάσει με ακρίβεια τα περισσότερα βασικά αντικείμενα που βρισκόντουσαν σε έναν χώρο και γνώριζε σαφώς περισσότερες λέξεις από ό, τι χρησιμοποιούσε καθημερινά. Από την άλλη πλευρά, η Τζίνι είχε πολύ μεγαλύτερη δυσκολία στην εκμάθηση και τη χρήση βασικής γραμματικής. Γνώριζε σαφώς ορισμένους κανόνες της γραμματικής αλλά το ποσοστό εκμάθησης της γραμματικής της ήταν πολύ πιο αργό από το κανονικό και είχε ως αποτέλεσμα μια ασυνήθιστα μεγάλη διαφορά μεταξύ του λεξιλογίου και της γραμματικής της. Στις καθημερινές συνομιλίες της, η Τζίνι συνήθως χρησιμοποιούσε με ασύνδετο τρόπο τη γραμματική που γνώριζε, αν και η ικανότητα συνομιλίας της βελτιώθηκε σημαντικά κατά τη διάρκεια της παραμονής της. Σε πολλές περιπτώσεις, οι επιστήμονες εκτιμούσαν την συνολική ψυχική κατάσταση της Τζίνι, μέσω της γλωσσικής της ανάπτυξης. Για παράδειγμα, η Τζίνι μπέρδευε συνεχώς τις αντωνυμίες εσύ και εγώ. Οι επιστήμονες σημείωσαν ιδιαίτερα ότι συχνά καταλάβαινε τις εννοιολογικές πληροφορίες, ακόμη και αν δεν μπορούσε να τις εκφράσει μέσω της γραμματικής. Την εποχή που η Τζίνι έμαθε να λέει "Μπορώ να έχω" ως φράση επίκλησης, έμαθε επίσης πώς να χρησιμοποιεί χρήματα, και η Κέρτις έγραψε ότι αυτή η φράση έδωσε στη Τζίνι τη δυνατότητα να ζητάει χρήματα και τροφοδότησε την επιθυμία της για να μαζέψει όλο και περισσότερα. Έτσι οι ερευνητές της δίδαξαν ότι για να συγκεντρώσει χρήματα πρέπει να εκτελέσει ορισμένες εργασίες. Έτσι η Τζίνι συνειδητοποίησε την έννοια της ανταμοιβής. Στην αρχή των ερευνών, η φωνή της Τζίνι ήταν ακόμα εξαιρετικά ψηλή και απαλή, και οι επιστήμονες εργάστηκαν πολύ σκληρά για να τη βελτιώσουν. Η φωνή της έγινε σταδιακά πιο δυνατή, αν και παρέμεινε ασυνήθιστα ψηλή. Ακόμη, άρχισε να αρθρώνει καλύτερα τις λέξεις. Ταυτόχρονα, δημοσιεύσεις σχετικά με τη μελέτη της περίπτωσής της, υποστήριζαν ότι η Τζίνι μαθαίνει νέο λεξιλόγιο και γραμματική καθ 'όλη τη διάρκεια της παραμονής της με τους Ρίγκλερς και όλοι ήταν αρκετά αισιόδοξοι για εκείνη. Παρ 'όλα αυτά, ακόμη και μέχρι τα μέσα του 1975, υπήρχαν ακόμη πολλές πτυχές της γλώσσας που δεν είχε καταφέρει να κατανοήσει. Επιπλέον, παρόλο που μπορούσε να καταλάβει και να παράγει μακρύτερες προτάσεις, εξακολουθούσε να μιλάει με σύντομες φράσεις. Παρά τη σαφή αύξηση της ικανότητας συνομιλίας της Τζίνι, οι επιστήμονες έγραψαν ότι το επίπεδο της παρέμενε πολύ χαμηλό σε σύγκριση με τους φυσιολογικούς ανθρώπους. Η Κέρτις και η Φρόμκιν κατέληξαν τελικά στο συμπέρασμα ότι επειδή η Τζίνι δεν είχε μάθει μια πρώτη γλώσσα προτού λήξει η κρίσιμη περίοδος της ηλικίας της, δεν θα μπορούσε να αποκτήσει ποτέ πλήρως μια γλώσσα. Θύμηση παλαιότερων γεγονότων Κάποια στιγμή, από τις αρχές έως και τα μέσα του 1972, οι Ρίγκλερς άκουσαν την Τζίνι να λέει, «Ο πατέρας χτύπησε με μεγάλο ξύλο. Ο πατέρας είναι θυμωμένος." Αυτή ήταν και η πρώτη απόδειξη του ότι μέσω της γλώσσας θα μπορούσε να διηγηθεί περιστατικά της ζωής της. Κατά τη διάρκεια της υπόλοιπης παραμονής της με τους Ρίγκλερς επαναλάμβανε συνεχώς, «ο πατέρας χτυπάει», αναφερόμενη στο εαυτό της και πριν οι Ρίγκλερς διδάξουν στην Τζίνι την έννοια του θανάτου, συχνά τους ρωτούσε για το πού βρισκόταν ο πατέρας της, φοβούμενη ότι μπορεί να την βρει. Παρόλο που δεν της άρεσε να μιλάει σε άλλους για την παιδική της ηλικία, έδινε συχνά στους ερευνητές πολύτιμες νέες πληροφορίες όταν το έκανε, και οι επιστήμονες προσπάθησαν να κάνουν τη Τζίνι να τους μιλήσει όσο το δυνατόν περισσότερο. Καθώς μάθαινε περισσότερες λέξεις, σταδιακά άρχισε να μιλά περισσότερο για τον πατέρα της και την κακοποίηση που υπέστη από εκείνον με περισσότερες λεπτομέρειες. Ο πατέρας χτυπάει το χέρι. Μεγάλο ξύλο. Τζίνι κραυγή... Όχι φτύσιμο. Πατέρας. Χτυπάει το πρόσωπο - φτύνει. Ο πατέρας χτυπάει με μεγάλο ξύλο. Ο πατέρας είναι θυμωμένος. Ο πατέρας χτυπάει με μεγάλο ξύλο τη Τζίνι. Ο πατέρας παίρνει κομμάτι ξύλου. Κραυγή. Ο πατέρας με κάνει να κλαίω. Ο πατέρας είναι νεκρός. Μη λεκτική επικοινωνία Σε αντίθεση με τις γλωσσικές της ικανότητες, η μη λεκτική επικοινωνία της Τζίνι συνέχισε να υπερέχει. Εφηύρε το δικό της σύστημα χειρονομιών και όριζε ορισμένες λέξεις με παντομίμα. Επίσης μέσω αυτών των χειρονομιών εξιστορούσε γεγονότα που δεν μπορούσε να εκφράσει με τη γλώσσα. Αρχικά σχεδίαζε ζωγραφιές μόνο αν κάποιος της το ζητούσε, αλλά κατά τη διάρκεια της παραμονής της με τους Ρίγκλερς άρχισε να χρησιμοποιεί σχέδια για να επικοινωνήσει, αν δεν μπορούσε να εξηγήσει κάτι με λόγια. Εκτός από τα δικά της σχέδια, συχνά χρησιμοποιούσε εικόνες από περιοδικά και τα συσχέτιζε με καθημερινές της εμπειρίες. Κάποια στιγμή στα μέσα του 1972, η Μέριλιν παρατήρησε ότι μια εικόνα ενός λύκου σε ένα περιοδικό τρόμαξε πολύ τη Τζίνι. Όταν οι Ρίγκλερς ρώτησαν τη μητέρα της Τζίνι αν γνώριζε κάποια πιθανή αιτία για αυτή της την αντίδραση, τους εξήγησε ότι ο σύζυγός της συχνά συμπεριφερόταν σαν σκύλος για να φοβίσει τη Τζίνι. Έτσι για πρώτη φορά, αποκαλύφθηκε στους επιστήμονες η αιτία αυτής της φοβίας της Τζίνι. Καθ 'όλη τη διάρκεια της παραμονής της Τζίνι στους Ρίγκλερς, οι επιστήμονες ανακάλυψαν πόσο συχνά και αποτελεσματικά χρησιμοποιούσε τις μη λεκτικές δεξιότητές της η Τζίνι και ποτέ δεν μπόρεσαν να καθορίσουν το τι έκανε τους υπόλοιπους ανθρώπους να αντιδρούν στις σιωπηλές παροτρύνσεις της. Ο Ντέιβιντ Ρίγκλερ θυμόταν έντονα ένα περιστατικό όπου ένα αγόρι κρατούσε ένα πυροσβεστικό. Στην Τζίνι άρεσε πολύ αυτό το παιχνίδι, και κοίταξε το αγόρι. Έπειτα εκείνο της χάρισε το παιχνίδι. Η Κέρτις ανέφερε επίσης μια φορά που, ενώ εκείνη και η Τζίνι περπατούσαν και είχαν σταματήσει σε μια πολυσύχναστη διασταύρωση, άκουσε απροσδόκητα ένα πορτοφόλι να αδειάζει. Γύρισε για να δει μια γυναίκα να σταματά στη διασταύρωση και να βγαίνει από το αυτοκίνητό της για να δώσει στη Τζίνι ένα πλαστικό πορτοφόλι. Η Τζίνι δεν της είχε πει τίποτα. Για να εκμεταλλευτούν πλήρως τις μη λεκτικές επικοινωνιακές της ικανότητες, το 1974 οι Ρίγκλερς άρχισαν να διδάσκουν στην Τζίνι μια μορφή νοηματικής γλώσσας. Γλωσσικές εξετάσεις Ξεκινώντας το φθινόπωρο του 1971, υπό την καθοδήγηση των Κέρτις, Βικτόρια Φρόμκιν και Στίβεν Κράσεν, οι γλωσσολόγοι συνέχισαν να υποβάλουν τακτικά την Τζίνι σε εξετάσεις σχετικά με την γλωσσική της ανάπτυξη, μέχρι το 1973. Τα αποτελέσματά των εξετάσεων επιβεβαίωσαν τα αρχικά ευρήματα των Ούρσουλα Μπελούγκι και Έντουαρντ Κλίμα. Επομένως, οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι οι γλωσσικές δεξιότητες της Τζίνι αναπτύσσονταν στο δεξί ημισφαίριο του εγκεφάλου της. Οι γλωσσολόγοι πραγματοποίησαν επίσης αρκετές εξετάσεις εγκεφάλου ειδικότερα για τη μέτρηση της γλωσσικής κατανόησης της Τζίνι. Σε ένα τέτοιο τεστ, δεν είχε καμία δυσκολία μπροστά στο να αποδώσει το σωστό νόημα των προτάσεων, αποδεικνύοντας ότι η κατανόησή της ήταν σημαντικά καλύτερη από την λεκτική της έκφραση. Πρόσθετες εξετάσεις Η Κέρτις, η Φρόμκιν και ο Κράσεν συνέχισαν να εκτιμούν την ψυχική ηλικία της Τζίνι μέσα από μια ποικιλία εξετάσεων. Σημαντική βελτίωση έδειξε σε μη λεκτικές εξετάσεις. Επιπλέον, καθ 'όλη τη διάρκεια της παραμονής της Τζίνι με τους Ρίγκλερς, εξέτασαν μια ποικιλία από τις λειτουργίες του εγκεφάλού της και την απόδοσή της σε διαφορετικές εργασίες. Ήδη από το 1972 η Τζίνι σημείωσε νοημοσύνη μεταξύ του επιπέδου ενός 8χρονου παιδιού και ενός ενήλικα σε όλα τα καθήκοντα του δεξιού ημισφαιρίου του εγκεφάλού της. Σε πολλές άλλες εξετάσεις που αφορούσαν τα καθήκοντα του δεξιού ημισφαιρίου, τα αποτελέσματά της ήταν πολύ καλύτερα από άλλα άτομα εκείνης της εποχής σε αντίστοιχες φάσεις ψυχικής ανάπτυξης. Οι επιστήμονες σημείωσαν επίσης το 1974, ότι η Τζίνι φάνηκε να είναι σε θέση να αναγνωρίσει την τοποθεσία στην οποία βρισκόταν και μπορούσε να βρει τον δρόμο προς το σπίτι των Ρίγκλερς, δραστηριότητα που για ακόμη μια φορά φαίνεται να είναι υπεύθυνο το δεξί ημισφαίριο. Υπήρχαν μερικές εργασίες στο δεξί ημισφαίριο που η Τζίνι δεν είχε καλή απόδοση. Σε μια εξέταση μνήμης, σημείωσε "οριακό" επίπεδο τον Οκτώβριο του 1975, αν και δεν έκανε τα τυπικά λάθη των ασθενών με εγκεφαλική βλάβη. Επιπλέον, σε ένα σχετικά γρήγορο τεστ αναγνώρισης προσώπων, οι βαθμολογία της Τζίνι ήταν πολύ χαμηλότερη από οποιαδήποτε άλλη βαθμολογία για άτομο χωρίς εγκεφαλική βλάβη. Αν και αυτά τα αποτελέσματα έρχονταν σε αντίθεση με τη δραστηριότητα της Τζίνι σε καθημερινές καταστάσεις, οι ερευνητές έγραψαν ότι περίμεναν τέτοιου είδους αποτελέσματα. Η εξήγηση της Κέρτις ήταν ότι αυτές οι εργασίες πιθανότατα απαιτούν τη χρήση και των δύο ημισφαιρίων και γι' αυτόν τον λόγο θα ήταν πολύ δύσκολο για τη Τζίνι να αποφέρει ένα θετικό αποτέλεσμα, καθώς χρησιμοποιούσε αποκλειστικά το δεξί της ημισφαίριο. Σε αρκετές περιπτώσεις κατά τη διάρκεια της μελέτης της περίπτωσης της Τζίνι, το NIMH εξέφρασε τις αμφιβολίες του σχετικά με την έλλειψη επιστημονικών δεδομένων που δημιουργούν οι ερευνητές και την αποδιοργανωμένη κατάσταση των αρχείων του συγκεκριμένου έργου. Εκτός της γλωσσολογικής πτυχής της έρευνας, ο Ντέβιντ Ρίγκλερ δεν καθόρισε σαφείς παραμέτρους για το πεδίο της μελέτης, και ο τόσο ο εξαιρετικά υψηλός όγκος πληροφοριών όσο και η ασυνέπεια των αποτελεσμάτων της ερευνητικής ομάδας, δυσκόλεψαν αρκετά τους επιστήμονες να επεξεργαστούν αποτελεσματικά τα στοιχεία της έρευνας. Μετά την αρχική επιχορήγηση και την παράταση ενός έτους, ο Ρίγκλερ πρότεινε μια επιπλέον τριετή παράταση και η επιτροπή επιχορηγήσεων του NIMH αναγνώρισε ότι η μελέτη ωφέλησε σαφώς τη Τζίνι, αλλά κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η ερευνητική ομάδα δεν αντιμετώπισε επαρκώς τις ανησυχίες τους. Σε ομόφωνη απόφαση, η επιτροπή απέρριψε το αίτημα της παράτασης, διακόπτοντας τη χρηματοδότηση. Το 1975, όταν η Τζίνι έγινε 18 ετών, η μητέρα της δήλωσε ότι ήθελε να τη φροντίσει η ίδια, και στα μέσα του 1975 οι Ρίγκλερς αποφάσισαν να τερματίσουν την ανάδοχη ανατροφή τους και συμφώνησαν να αφήσουν τη Τζίνι να επιστρέψει με τη μητέρα της στο παιδικό της σπίτι. Ο Τζον Μίνερ παρέμεινε ο νόμιμος κηδεμόνας της Τζίνι και οι Ρίγκλερς προσφέρθηκαν να συνεχίσουν να βοηθούν τη Τζίνι, και παρά το τέλος της επιχορήγησης NIMH, η Κέρτις συνέχισε να διεξάγει τακτικές εξετάσεις και παρατηρήσεις. Ενώ ζούσε μαζί της, η μητέρα της Τζίνι ανακάλυψε πολλές από τις αρνητικές πτυχές του χαρακτήρα της Τζίνι, ειδικά την έλλειψη αυτοέλεγχου, και μετά από μερικούς μήνες ένιωσε ότι τελικά δεν ήταν σε θέση να την αναλάβει. Στη συνέχεια επικοινώνησε με το Υπουργείο Υγείας της Καλιφόρνια για να βρει κάποιον άλλον υπεύθυνο για τη Τζίνι, πράγματα το οποίο οι Ρίγκλερς υποστήριξαν ότι έκανε εν αγνοία τους. Το καινούριο περιβάλλον στο οποίο τοποθετήθηκε η Τζίνι ήταν εξαιρετικά αυστηρό και της έδωσε πολύ λιγότερη πρόσβαση στα αγαπημένα της αντικείμενα και δραστηριότητες, και οι φροντιστές της σπάνια επέτρεπαν στη μητέρα της να την επισκεφτεί. Λίγο μετά την μετακόμισή της άρχισαν να την υποβάλλουν σε μία ακραία σωματική και συναισθηματική κακοποίηση, με αποτέλεσμα τόσο την επιστροφή της ακράτειας όσο και της δυσκοιλιότητας να εμφανιστούν ξανά και να την αναγκάσουν να επιστρέψει στην σιωπή. Το πιο ακραίο περιστατικό συνέβη όταν την χτύπησαν πολύ άσχημα λόγω του ότι έκανε εμετό, απειλώντας την ότι αν το ξανά έκανε δεν θα την άφηναν να ξαναδεί την μητέρα της ποτέ. Αυτό έκανε την Τζίνι να κάνει για άλλη μια φορά εμετό και να αντιμετωπίσει μία ακόμη πιο σκληρή μεταχείριση. Ως αποτέλεσμα, φοβόταν πολύ το να τρώει ή να μιλάει, και σχεδόν αποκλειστικά βασίστηκε στη νοηματική γλώσσα για να επικοινωνεί. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου η Κέρτις ήταν το μόνο άτομο που είχε τακτική επαφή μαζί της, συνέχισε να πραγματοποιεί εβδομαδιαίες συναντήσεις για να συνεχίσει τις εξετάσεις της και σημείωσε την ακραία επιδείνωση της κατάστασης της Τζίνι. Άρχισε γρήγορα να υποβάλλει αιτήσεις ώστε να βγει η Τζίνι έξω από αυτό το σπίτι, αλλά η Κέρτις είπε ότι τόσο η ίδια όσο και οι κοινωνικές υπηρεσίες δεν μπορούσαν να επικοινωνήσουν με τον Τζον Μίνερ. Τελικά, αρκετούς μήνες αργότερα κατάφεραν να επικοινωνήσουν. Στα τέλη Απριλίου 1977, με τη βοήθεια του Ντέβιντ Ρίγκλερ και του Μίνερ, η Κέρτις απομάκρυνε τη Τζίνι από αυτήν την τοποθεσία. Ο Μίνερ και ο Ντέβιντ Ρίγκλερ αποφάσισαν να μείνει η Τζίνι στο Νοσοκομείο Παίδων για δύο εβδομάδες, όπου η κατάστασή της βελτιώθηκε σταδιακά. Στη συνέχεια, οι αρχές τοποθέτησαν την Τζίνι σε ένα άλλο ανάδοχο σπίτι, όπου τα πήγε αρκετά καλά, αλλά στα μέσα Δεκεμβρίου 1977 η συμφωνία διακόπηκε ξαφνικά. Μέχρι το τέλος αυτού του μήνα έως τις αρχές Ιανουαρίου, η Τζίνι έζησε σε ένα άλλο περιβάλλον για ένα προσωρινό διάστημα, μετά το οποίο οι αρχές την μετέφεραν σε ένα άλλο ανάδοχο σπίτι. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου η Κέρτις έγραψε στον Μινερ ότι η Τζίνι δεν μπορούσε να καταλάβει τους λόγους για τους οποίους μετακινήθηκε και πίστευε ότι φταίει η ίδια, λόγω του ότι δεν ήταν αρκετά καλός άνθρωπος και είπε ότι η συχνότητα με την οποία άλλαζε η ζωή της την τραυμάτιζε ψυχικά και της προκαλούσε αναπτυξιακή καθυστέρηση. Το 1976, η Κέρτις ολοκλήρωσε και παρουσίασε τη διατριβή της, με τίτλο Genie: A Psycholinguistic Study of a Modern-Day "Wild Child", και το Academic Press τη δημοσίευσε τον επόμενο χρόνο. Πριν από αυτό το χρονικό διάστημα, η μητέρα της Τζίνι φαίνεται να σκέφτηκε ότι η Τζίνι και η Κέρτις ήταν φίλες, αλλά στις αρχές του 1978 έγραψε ότι ήταν πολύ προσβεβλημένη από τον τίτλο και από ορισμένα από τα περιεχόμενα της διατριβής της Κέρτις. Αποφάσισε να μηνύσει το Νοσοκομείο Παίδων, τους θεραπευτές της Τζίνι, τους επόπτές της και αρκετούς από τους ερευνητές, συμπεριλαμβανομένων των Κέρτις, Ρίγκλερ, Τζέιμς Κεντ και Χάουαρντ Χάνσεν. Επίσης, αμφισβήτησε μερικές από τις λεπτομέρειες της διατριβής της Κέρτις σχετικά με τη κακοποίηση την οποία υπέστη η οικογένειά της κατά την διάρκεια της παιδικής ηλικίας της Τζίνι, αλλά κάτι τέτοιο δεν ανέφερε δημοσίως. Αντ 'αυτού, ισχυρίστηκε ότι η Κέρτις παραβίασε την ιδιωτικότητα του ασθενούς και κατηγόρησε την ερευνητική ομάδα ότι δίνει προτεραιότητα στις εξετάσεις και την έρευνα αντί στην ευημερία της Τζίνι. Τα μέσα ενημέρωσης αμέσως φάνηκαν σοκαρισμένα με αυτές τις δηλώσεις εναντίον της ερευνητικής ομάδας. Όλοι οι επιστήμονες που κατονομάστηκαν υποστήριξαν ότι δεν υπήρξαν ποτέ πρόθυμοι να εξαναγκάσουν τη Τζίνι ώστε να πάρει μέρος στις έρευνες τους, υποστηρίζοντας ότι η μητέρα της Τζίνι και οι δικηγόροι της υπερβάλλουν κατά πολύ στο μήκος και τη φύση των δοκιμών τους, και αρνήθηκαν την οποιαδήποτε κατηγορία παραβίασης προσωπικής ιδιοτικότητας. Ενώ ο Ντέιβιντ Ρίγλερ έδινε την κατάθεση του, ανακάλυψε ότι η Ζαν Μπάτλερ Ρουχ είχε οδηγήσει τη μητέρα της Τζίνι σε τέτοιου μηνύσεις, και σε μια συνέντευξη αρκετά χρόνια αργότερα, οι δικηγόροι που συνεργάστηκαν με τη μητέρα της Τζίνι επιβεβαίωσαν ότι η Ρουχ επηρέασε σε μεγάλο βαθμό τις ενέργειες της μητέρας της Τζίνι. Σύμφωνα με τον συγγραφέα Ρους Ριμέρ, η δίκη διευθετήθηκε το 1984. Ωστόσο, το 1993 ο Ντέιβιντ Ρίγκλερ έγραψε: "Η συγκεκριμένη υπόθεση δεν επισκέφθηκε ποτέ το δικαστήριο, καθώς απορρίφθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο της Πολιτείας της Καλιφόρνια". Η Σούζαν Κέρτις είπε ότι στα τέλη Δεκεμβρίου 1977 είχε ερωτηθεί αν θα μπορούσε να γίνει ο νόμιμος κηδεμόνας της Τζίνι, αλλά αφού συναντήθηκε με τη Τζίνι στις 3 Ιανουαρίου 1978, η μητέρα της Τζίνι σταμάτησε ξαφνικά να επιτρέπει σε εκείνη και την υπόλοιπη ερευνητική ομάδα να δουν ξανά τη Τζίνι, τερματίζοντας αμέσως όλες τις εξετάσεις και τις παρατηρήσεις. Στις αρχές του 1978, οι αρχές ανακάλυψαν ότι, μετά την ηλικία των 18 ετών, ο Τζον Μίνερ δεν είχε ενημερώσει τη νομική θέση του ως νόμιμου κηδεμόνα της Τζίνι, καθώς πίστευε ότι πλέον η Τζίνι ήταν ικανή να φροντίζει μόνη της τον εαυτό της. Χωρίς την ενημέρωση του Μίνερ, στις 30 Μαρτίου του ίδιου έτους οι αρχές μετέφεραν επίσημα την κηδεμονία της Τζίνι στη μητέρα της, η οποία στη συνέχεια απαγόρευσε σε όλους τους επιστήμονες, εκτός από τον Τζέι Σούρλεϊ, να τη δουν ξανά τη Τζίνι. Η Ρουχ παρέμεινε σε επαφή με τη μητέρα της Τζίνι και συνέχισε να διαδίδει αρνητικές φήμες για την κατάσταση της Τζίνι, στοχεύοντας ειδικότερα την Κέρτις, μέχρι το 1986, όταν ένα εγκεφαλικό επεισόδιο έστειλε την Ρουχ στο νοσοκομείο. Πέθανε αργότερα, το 1988, μετά από άλλο ένα εγκεφαλικό επεισόδιο. Από τον Ιανουάριο του 1978 έως και τις αρχές της δεκαετίας του 1990, η Τζίνι πέρασε από μια σειρά τουλάχιστον τεσσάρων ανάδοχων σπιτιών και ιδρυμάτων, μερικά από τα οποία την υπέστησαν σε ακραία σωματική κακοποίηση και παρενόχληση. Ο Σούρλεϊ την είδε στο 27ο πάρτι γενεθλίων της το 1984, δύο χρόνια αργότερα, και σε μια συνέντευξη χρόνια αργότερα είπε ότι και τις δύο φορές που την συνάντησε ήταν πολύ καταθλιπτική και σχεδόν εντελώς μη επικοινωνιακή. Όταν ο Ρους Ριμέρ δημοσίευσε ένα άρθρο για τη Τζίνι στο περιοδικό The New Yorker τον Απρίλιο του ίδιου έτους, έγραψε ότι η Τζίνι ζούσε σε ένα ίδρυμα όπου της επέτρεπαν να βλέπει τη μητέρα της μονάχα ένα Σαββατοκύριακο του μήνα. Η πρώτη έκδοση του βιβλίου του, το 1993, με τίτλο Genie: A Scientific Tragedy, δηλώνει επίσης τις ίδιες πληροφορίες. Αρκετοί άνθρωποι που συνεργάστηκαν με την Τζίνι, συμπεριλαμβανομένων των Κέρτις και Τζέιμς Κεντ, επέκριναν σκληρά τα έργα του Ριμέρ. Στα τέλη Απριλίου 1993, η Ναταλί Έιντζιερ από τους The New York Times, έγραψε για το βιβλίο του Ριμέρ, και εξέφρασε μια εξαιρετικά αρνητική άποψη για την ερευνητική ομάδα. Το γεγονός αυτό ώθησε τον Ντέιβιντ Ρίγκλερ στο να γράψει μια επιστολή στους Times. Σε αυτήν την επιστολή, που δημοσιεύθηκε στα μέσα Ιουνίου 1993, απάντησε σε όσα είπε η Έιντζιερ εναντίον εκείνου και των υπόλοιπων ερευνητών, και εξέφρασε την άποψη του σχετικά με την υπόθεση της Τζίνι. Ο Ρίγκλερ έγραψε ότι πλέον η Τζίνι ζούσε καλά σε μια μικρή, ιδιωτική εγκατάσταση όπου η μητέρα της την επισκέπτονταν τακτικά. Δήλωσε επίσης ότι αυτός και η Μέριλιν ήταν σε επαφή με τη μητέρα της Τζίνι και πρόσφατα αποκατέστησαν τι σχέσεις τους και με την ίδια τη Τζίνι. Από το 2016, η Τζίνι βρίσκεται κάτω από την φροντίδα της Πολιτείας της Καλιφόρνια και ζει σε μια άγνωστη τοποθεσία στο Λος Άντζελες. Σε δύο άρθρα που δημοσιεύθηκαν τον Μάιο του 2008, η ABC News ανέφερε ότι κάποιος που τους μίλησε υπό ανωνυμία είχε προσλάβει έναν ιδιωτικό ερευνητή που βρήκε τη Τζίνι το 2000. Σύμφωνα με τον ερευνητή, ζούσε με έναν απλό τρόπο ζωής σε μια μικρή ιδιωτική εγκατάσταση για διανοητικά υπανάπτυκτους ενήλικες και φάνηκε να είναι χαρούμενη, και σύμφωνα με πληροφορίες μίλησε με λίγα λόγια, αλλά μπορούσε ακόμα να επικοινωνεί αρκετά καλά στη νοηματική γλώσσα. Οι ειδήσεις ανέφεραν επίσης ότι η μητέρα της Τζίνι πέθανε από φυσικά αίτια στην ηλικία των 87 χρόνων, το 2003. Ο μόνος που θέλησε να μιλήσει στους δημοσιογράφους ήταν ο αδερφός της Τζίνι, που ζούσε κάπου στο Οχάιο. Εκείνος είπε στους δημοσιογράφους ότι από τότε που έφυγε από την περιοχή του Λος Άντζελες, είχε επισκεφτεί τη Τζίνι και τη μητέρα τους μόνο μία φορά, το 1982, και είχε αρνηθεί να παρακολουθήσει ή να διαβάσει κάτι για τη ζωή της Τζίνι, αλλά είπε ότι είχε ακούσει πρόσφατα ότι η Τζίνι ζει και τα πάει καλά. Ένα άρθρο του δημοσιογράφου Ρόρι Κάρρολλ στην βρετανική εφημερίδα The Guardian, που δημοσιεύθηκε τον Ιούλιο του 2016, ανέφερε ότι η Τζίνι εξακολουθούσε να ζει υπό κρατική φροντίδα και ότι ο αδερφός της πέθανε το 2011. Επίσης είπε ότι παρά τις επανειλημμένες της προσπάθειες, η Σούζαν Κέρτις δεν ήταν σε θέση να ανανεώσει την επαφή της με τη Τζίνι.