IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Kiske/Somerville

Οι Kiske/Somervillle είναι ένα χάρντ ροκ / heavy metal ντουέτο project το οποίο δημιουργήθηκε το 2010 από τον διευθυντή της δισκογραφικής εταιρίας Frontiers Records. Οι Kiske/Somervillle αποτελούνται από τον Μίκαελ Κίσκε (Helloween, Unisonic, Place Vendome), την Αμάντα Σόμερβιλλε (Aina, Trillium), τον Μάτ Σίννερ (Sinner, Primal Fear) και τον Μάγνο Κάρλσεν (Primal Fear). To πρότζεκτ έχει κυκλοφορήσει τα άλμπουμ Kiske/Somerville το 2010 και City of Heroes το 2015.

 Στο το τελος του 2009, ο διευθυντή της δισκογραφικής εταιρίας Frontiers Records Σεραφίνο Περουτζίνο, προσέλαβε τον Μάτ Σίννερ και τον Μάγνο Κάρλσεν για να συνθέσουν τα τραγούδια και να αναλάβουν την παραγωγή ενός project ντουέτων μετάξι του Γερμανού τραγουδιστή Μίκαελ Κίσκε και της Αμερικανίδας τραγουδίστριας Αμάντα Σόμερβιλλε. Το πρότζεκτ ονομάστηκε Kiske/Somervillle και συμπεριλάμβανε τους Κίσκε και Σόμερβιλλε στα φωνητικά, τον Μάτ Σίννερ στο μπάσο, τον Μάγνο Κάρλσεν στην κιθάρα, τον Σάντερ Γκόμμανς (After Forever) στην κιθάρα, τον Τζίμι Κρέσικ (Voodoo Circle) στα πλήκτρα και τον Μάρτιν Σμιντ στα τύμπανα. Οι Kiske/Somerville κυκλοφορήσαν ένα ομότιτλο άλμπουμ στις 24 Σεπτεμβρίου του 2010 και δυο μουσικά βίντεο για τα τραγούδια "If I Had A Wish" και "Silence". Την πλειοψηφία των τραγουδιών έγραψαν οι Σίννερ και Κάρλσεν με μικρότερη συνεισφορά από τους Σόμερβιλλε και Γκόμμανς. Το δεύτερο άλμπουμ του πρότζεκτ με τίτλο City of Heroes κυκλοφόρησε στις 17 Απριλίου του 2015 μαζί με δυο μουσικά βίντεο για τα τραγούδια "City Of Heroes" και "Walk On Water". Ο Μάτ Σίννερ συμμετείχε και πάλι στο μπάσο, όπως και ο Μάγνο Κάρλσεν στην κιθάρα και στα πλήκτρα, με την Βερόνικα Λουκέσοβα να έχει αναλάβει τα τύμπανα. Την πλειοψηφία των τραγουδιών έγραψαν οι Σίννερ και Κάρλσεν με μια συνεισφορά από τους Σόμερβιλλε και Γκόμμανς. Kiske/Somerville (2010) City of Heroes (2015) Frontiers Records Official Michael Kiske Website - Kiske/Somerville Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine.
Παναγία της Επισκοπής

Η Παναγία της Επισκοπής, υπήρξε ένα από τα σημαντικότερα βυζαντινά μνημεία της Ελλάδας. Ο βυζαντινός ναός βρίσκονταν στο παλιό χωριό της Επισκοπής Ευρυτανίας και ήταν αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Υπήρξε έδρα της Επισκοπής "Λιτζάς και Αγράφων", από την οποία φέρεται να προήλθε και το ίδιο το όνομα του χωριού. Επίσημα έγγραφα του 20ου αιώνα μαρτυρούν επίσης ότι παλαιότερα λειτούργησε και σαν Καθολικό ιεράς μονής. Το 1965 με την κατασκευή του φράγματος Κρεμαστών, ο ναός βυθίστηκε για πάντα στα νερά της λίμνης που δημιουργήθηκε.

 Ο ναός υπολογίζεται ότι πρέπει να χτίστηκε κατά τον 8ο ή 9ο αιώνα, όπως μαρτυρεί το αρχαιότερο στρώμα τοιχογραφιών με ανεικονικό περιεχόμενο, που τοποθετείται στην περίοδο της εικονομαχίας. Συνολικά, ανακαλύφθηκαν το 1965 τρία στρώματα τοιχογραφιών, του 8ου-9ου αιώνα, του 11ου και του 13ου. Επίσης αγιογραφήθηκε και τέταρτη φορά τον 17ο αιώνα, όπου ανάγεται και η εικονογράφηση του κτιστού τέμπλου. Η Παναγία της Επισκοπής ήταν κτισμένη στη δεξιά όχθη του Μέγδοβα, παραπόταμου του Αχελώου και δέσποζε στη γύρω περιοχή. Στις αρχές του 20ου αιώνα ο ναός κινδύνεψε από τη διάβρωση της όχθης του ποταμού. Χρειάστηκαν αρκετές εκκλήσεις προς το κράτος για να κατασκευαστεί τελικά το 1955-1959 ένα προστατευτικό τοιχίο που θωράκισε το έδαφος γύρω από το ναό. Δυστυχώς όμως, το 1961 αποφασίστηκε η κατασκευή του φράγματος των Κρεμαστών και η μοίρα του μνημείου ήταν να χαθεί για πάντα κάτω από τα νερά της λίμνης Κρεμαστών. Παρά τις προσπάθειες των κατοίκων για μεταφορά του ναού σε ασφαλές έδαφος, αυτό δεν κατέστη εφικτό. Τον Ιανουάριο του 1965, λίγους μήνες πριν τη βύθιση του ναού, αποκαλύφθηκαν οι τοιχογραφίες μετά την αφαίρεση του σοβά, και μεταφέρθηκαν στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο των Αθηνών, όπου εκτείθενται σε ξεχωριστή αίθουσα μέχρι σήμερα.. Τον Μάιο του 2008 ομάδα ερασιτεχνών αυτοδυτών εντόπισε τον παλαιό ναό σε βάθος 32 περίπου μέτρων κάτω από την επιφάνεια της λίμνης Κρεμαστών, σε πάρα πολύ καλή κατάσταση. Αρχιμανδρίτης Δαμασκηνός Βασιλόπουλος (2008) [1995]. Παναγία Επισκοπής Ευρυτανίας. Ένα από τα σημαντικότερα βυζαντινά μνημεία της Ελλάδος (8ος αιώνας) στο βυθό της Λίμνης των Κρεμαστών (1965). Επαυξημένη έκδοση. ISBN 978-960-930782-6.
Φρειδερίκος Κάρολος Λουδοβίκος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Μπεκ

Ο Φρειδερίκος Κάρολος Λουδοβίκος, γερμ. Friedrich Karl Ludwig (20 Αυγούστου 1757 - 24 Απριλίου 1816) από τον Οίκο του Μπεκ/Γκλύξμπουργκ ήταν δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Μπεκ (24 Φεβρουαρίου 1775 - 25 Μαρτίου 1816).

 Ήταν το μόνο τέκνο του Καρόλου Αντωνίου Αυγούστου, πρίγκιπα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Μπεκ και της Καρλόττας, κόρης του Αλβέρτου Χριστόφορου, κόμη του Ντόνα-Σλόντιεν ιν Λάιστεναου. Γεννήθηκε στην Καινιξβέργη της Ανατολικής Πρωσίας. Το 1759 απεβίωσε ο πατέρας του και το 1775 ο πάππος του Πέτρος Αύγουστος, τον οποίο διαδέχθηκε ως δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Μπεκ. Ο Φρειδερίκος Β΄ της Πρωσίας του ζήτησε να ακολουθήσει τον Πρωσικό στρατό και έτσι έγινε το 1777. Το 1781 ήταν διοικητής στο Σύνταγμα φον Σλίμπεν και το 1787 διοικούσε μία ταξιαρχία Γρεναδιέρων, που έδρευε στην Καινιξβέργη. Βοήθησε στην καταστολή το 1794 της εξέγερσης του Ταντέους Κοστσιούσκο και ήταν κυβερνήτης της Κρακοβίας το 1795. Αποσύρθηκε από την υπηρεσία στην Πρωσία ως αντιστράτηγος το 1797 και έζησε το υπόλοιπο της ζωής του βελτιώνοντας τη γεωργία στο Χόλσταϊν. Απεβίωσε στην έπαυλη Βελινγκσμπύτελ (σήμερα ανήκει στο Αμβούργο) και τον διαδέχθηκε ο μόνος γιος του Φρειδερίκος Γουλιέλμος. Έλαβε τις διακρίσεις των Ταγμάτων: του Ελέφαντος, του Αγ. Αλεξάνδρου Νιέφσκι, του Ερυθρού Αετού και του Αγ. Ουμβέρτου. Νυμφεύτηκε το 1780 τη Φρειδερίκη, κόρη του Καρόλου Λεοπόλδου, κόμη του Σλίμπεν και είχε τέκνα: Φρειδερίκη 1780-1862 Λουίζα 1783-1803, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Φερδινάνδο, δούκα του Άνχαλτ-Κέτεν Φρειδερίκος Γουλιέλμος 1785-1831, δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ
Άντριου Ντέιβιντ Θάκερεϋ

Ο Άντριου Ντέιβιντ Θάκερεϋ (Andrew David Thackeray, 19 Ιουνίου 1910 – 21 Φεβρουαρίου 1978), ήταν αστρονόμος ο οποίος φοίτησε στον Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ. Διετέλεσε διευθυντής του Παρατηρητηρίου Ράντκλιφ για 23 έτη.

 Φοίτησε στο Κολλέγιο Ήτον (Eton College) και στη συνέχεια σπούδασε μαθηματικά στο King's College στο Κέμπριτζ. Το 1937 ολοκλήρωσε το PhD του πάνω στην θεωρητική αστρική φασματοσκοπία στο Εργαστήριο Ηλιακής Φυσικής (Solar Physics Laboratory) στο Κέμπριτζ. Την περίοδο 1934-36 εργάστηκε στο περίφημο αστεροσκοπείο του όρους Γουίλσον στην Καλιφόρνια. Στα 1937-48 ήταν βοηθός διευθυντής (Assistant Director) στο προαναφερθέν Εργαστήριο Ηλιακής Φυσικής και εν συνεχεία διετέλεσε Διευθυντής του Παρατηρητηρίου Ράντκλιφ (1951-74), μέχρι την συγχώνευση του με το Βασιλικό Αστεροσκοπείο στο Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας. Έγινε επίτιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου του Κέιπ Τάουν και μερικές μέρες πριν από τον θάνατό του ανακηρύχθηκε Associate της Βασιλικής Αστρονομικής Εταιρείας. Ειδικεύθηκε στην αστρική φασματοσκοπία. Σε συνέδριο της Διεθνούς Αστρονομικής Ένωσης που έλαβε χώρα στην Ρώμη το 1952 παρουσίασε τα αποτελέσματα ερευνών πάνω στους μεταβλητούς αστέρες στα Νέφη του Μαγγελάνου, καταδεικνύοντας ότι η εκτιμώμενη ηλικία και το εκτιμώμενο μέγεθος του Σύμπαντος θα έπρεπε να διπλασιαστούν. Το 1950 ανακάλυψε τα λεγόμενα "Σφαιρίδια του Θάκερεϋ" (Thackeray's Globules, πρόκειται για σφαιρίδια Bok). Γεννήθηκε στις 19 Ιουνίου 1910 στο Τσέλσι και ήταν υιός του His father was the classical Η St. J Thackeray. He died in an accident on 21 February 1978. Thackeray, A.D. Astronomical spectroscopy. Eyre & Spottiswood, London, 1961, 256 pp. A. David Thackeray Αρχειοθετήθηκε 2010-11-19 στο Wayback Machine.
Στεπάν Μαλχασιάντς

Ο Στέπανος Σάργκσι Μαλκάσιαντς (αρμενικά: Ստեփան Սարգսի Մալխասյանց‎; 7 Νοεμβρίου 1857 – 21 Ιουλίου 1947) ήταν Αρμένιος ακαδημαϊκός, φιλόλογος, γλωσσολόγος και λεξικογράφος. Ως ειδικός στην κλασική αρμενική λογοτεχνία, ο Μαλκάσιαντς έγραψε κριτικά έργα και μετέφρασε τα έργα πολλών κλασσικών Αρμενίων ιστορικών στην σύγχρονη αρμενική, ενώ συνεισέφερε για 70 χρόνια στην εμβάθυνση της μελέτης για την αρμενική γλώσσα.

 (in Armenian) Badikyan, Khachik. "Ստեփան Մալխասյանց" ("Stepan Malkhasyants"). Azg. November 1, 2007. Garibyan A. "Armenia's Greatest Philologist: To the Centennial of S.S. Malkhasyants." Communist. December 26, 1957. (in Armenian) Malkhasyants, Stepan. Material for Armenian Intellectuals' Biographies and Bibliographies. Yerevan, 1962. Αρμενικό Επεξηγηματικό Λεξικό ή επίσης εδώ (ՀԱՅԵՐԷՆ ԲԱՑԱՏՐԱԿԱՆ ԲԱՌԱՐԱՆ) του Στεπάν Μαλκάσιαντς (περίπου 130.000 λήμματα). Ερεβάν, το 1944. Σε 4 τόμους. Ένα από τα πληρέστερα αρμενικά λεξικά. Γραμμένο στην κλασική αρμενική ορθογραφία.
Κόμμα Συμμαχίας Φιλελευθέρων και Δημοκρατών για την Ευρώπη

Το Κόμμα Συμμαχίας Φιλελευθέρων και Δημοκρατών για την Ευρώπη (αγγ: Alliance of Liberals and Democrats for Europe Party, ALDE Rarty) είναι ευρωπαϊκό πολιτικό κόμμα. Ιδρύθηκε το 1976 και υποστηρίζει τις αρχές του φιλελευθερισμού. Συμπρόεδροι του κόμματος είναι ο Τίμμυ Ντούλεϋ και ο Ιλχάν Κιουτσούκ. Αποτελείται από 66 εθνικά κόμματα τα οποία προέρχονται από 39 ευρωπαϊκές χώρες, κυρίως της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Επί του παρόντος συμπεριλαμβάνει τέσσερις αρχηγούς κρατών και κυβερνήσεων από χώρες μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στο κόμμα ανήκουν τέσσερις επίτροποι της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ενώ διαθέτει 62 ευρωβουλευτές στην πολιτική ομάδα Ανανεώστε την Ευρώπη.

 Στις 26 Μαρτίου 1976, ιδρύθηκε στη Στουτγάρδη η Ομοσπονδία Φιλελεύθερων και Δημοκρατικών Κομμάτων στην Ευρώπη. Τα ιδρυτικά κόμματα της ομοσπονδίας ήταν το Ελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα της Γερμανίας, το Ριζοσπαστικό Κόμμα της Γαλλίας, το Φιλελεύθερο Κόμμα της Δανίας, το Ιταλικό Φιλελεύθερο Κόμμα, το ολλανδικό Λαϊκό Κόμμα για την Ελευθερία και τη Δημοκρατία και το Δημοκρατικό Κόμμα του Λουξεμβούργου. Μέλη-παρατηρητές που προσχώρησαν αργότερα το 1976 ήταν το Δανικό Κοινωνικό Φιλελεύθερο Κόμμα, το Ριζοσπαστικό Κόμμα της Αριστεράς και οι Ανεξάρτητοι Ρεπουμπλικάνοι από τη Γαλλία, το Φιλελεύθερο Κόμμα του Ηνωμένου Βασιλείου και Ιταλικό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα. Το 1977, η ομοσπονδία μετονομάστηκε σε Ευρωπαίοι Φιλελεύθεροι και Δημοκράτες (ELD) και το 1986 σε Ευρωπαίοι Φιλελεύθεροι Δημοκράτες και Μεταρρυθμιστές (ELDR). Το 2004, εξελίχθηκε στο Ευρωπαϊκό Κόμμα Φιλελευθέρων, Δημοκρατών και Μεταρρύθμισης (ELDR), όταν ιδρύθηκε ως επίσημο ευρωπαϊκό κόμμα με αυτό το όνομα, σύμφωνα με το βελγικό δίκαιο, σε έκτακτο συνέδριο στις Βρυξέλλες. Ταυτόχρονα, η αντίστοιχη ομάδα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, Ευρωπαίοι Φιλελεύθεροι Δημοκράτες και Μεταρρυθμιστές συμμάχησε με τα μέλη του Ευρωπαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος, σχηματίζοντας την ομάδα Συμμαχία Φιλελευθέρων και Δημοκρατών για την Ευρώπη. Στις 10 Νοεμβρίου 2012, το Ευρωπαϊκό Κόμμα Φιλελευθέρων, Δημοκρατών και Μεταρρύθμισης υιοθέτησε το όνομα της συμμαχίας μεταξύ των δύο κομμάτων, για να ταιριάζει με την πολιτική ομάδα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Η Συμμαχία Φιλελευθέρων και Δημοκρατών για την Ευρώπη εκπροσωπείται στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο από τέσσερις αρχηγούς κυβερνήσεων: Η Συμμαχία Φιλελευθέρων και Δημοκρατών για την Ευρώπη συμμετέχει με τέσσερις επιτρόπους στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή: Το Κόμμα Συμμαχίας Φιλελευθέρων και Δημοκρατών για την Ευρώπη συμμετέχει στην πολιτική ομάδα Ανανεώστε την Ευρώπη στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Είναι η τρίτη μεγαλύτερη πολιτική ομάδα, αποτελούμενη από 101 ευρωβουλευτές. Σε αυτήν συμπεριλαμβάνονται ευρωβουλευτές κομμάτων που ανήκουν στο Ευρωπαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα, οι Γάλλοι ευρωβουλευτές της Αναγέννησης καθώς και ανεξάρτητοι. Πρόεδρος της πολιτικής ομάδας ο Στεφάν Σεζουρνέ. Οι διατελέσαντες πρόεδροι της Συμμαχίας Φιλελευθέρων και Δημοκρατών για την Ευρώπη είναι οι εξής: Επίσημος ιστότοπος
Γρηγόριο Αιτωλοακαρνανίας

Το Γρηγόρι είναι ορεινό χωριό του δήμου Ναυπακτίας στον νομό Αιτωλοακαρνανίας. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2011 ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 79 μόνιμους κατοίκους.

 Το Γρηγόρι είναι χτισμένο σε υψόμετρο 1.000 μέτρων στις βορειοανατολικές πλαγιές της οροσειράς του Κερασοβουνίου (Ομάλια) κοντά στον ποταμό Βοϊτσάνο και τον χείμαρρο Γρηγορίτικο και είναι ένα από τα πιο ορεινά χωριά της Αιτωλοακαρνανίας. Βορειοδυτικά του χωριού στη θέση Κοκάλια βρέθηκαν απομεινάρια αρχαίου οικισμού, ενώ ιστορικά το Γρηγόρι αναφέρεται για πρώτη φορά σε οθωμανικά κατάστιχα. Κατά την τελευταία περίοδο της τουρκοκρατίας και τα πρώτα χρόνια μετά τη δημιουργία του ελληνικού κράτους αποτελούσε τσιφλίκι της οικογένειας Καναβού. Παλιότερα έφερε την ονομασία Πρέβεσα, η οποία είναι αλβανικής προέλευσης και δηλώνει το σημείο περάσματος. Αν και σύμφωνα με την απογραφή του 1940 ο πληθυσμός του Γρηγορίου έφτανε τους 420 κατοίκους, τα επόμενα χρόνια γνώρισε κατακόρυφη πτώση με την πλειοψηφία των αυτών που αποχώρησαν να εγκαθίστανται στα Γρηγορίτικα Ευπαλίου του νομού Φωκίδας. Η κεντρική εκκλησία του Γρηγορίου είναι αφιερωμένη στον Άγιο Νικόλαο, ενώ σε κοντινή απόσταση από το χωριό υπάρχουν οι μικροί ναοί της Αγίας Μαρίνας και του Αγίου Αθανασίου. Διοικητικά ανήκε μέχρι το 1997 στην επαρχία Ναυπακτίας ως έδρα της κοινότητας Γρηγορίου. Στη συνέχεια αποτέλεσε σύμφωνα με τις αλλαγές του σχεδίου Καποδίστριας τμήμα του δήμου Αποδοτίας. Από το 2011 αποτελεί έδρα της τοπικής κοινότητας Γρηγορίου της δημοτικής ενότητας Αποδοτίας του καλλικρατικού δήμου Ναυπακτίας.
Ταρνόφσκιε Γκούρι

Το Ταρνόφσκιε Γκούρι (πολωνικά: Tarnowskie Góry, γερμανικά: Tarnowitz, σιλεσικά: Tarnowske Gōry) είναι πόλη στο Βοεβοδάτο Σιλεσίας, στη Σιλεσία της νότιας Πολωνίας, κοντά στο Κατοβίτσε. Στα νότια συνορεύει με τη Μητροπολιτική Ένωση της Άνω Σιλεσίας, μια μεγαλόπολη, την ευρύτερη μητροπολιτική περιοχή Άνω Σιλεσίας, η οποία κατοικείται από περίπου 5.294.000 άτομα. Ο πληθυσμός της πόλης είναι 61.789 κάτοικοι (2020).Το Ιστορικό Αργυρορυχείο στο Ταρνόφσκιε Γκούρι, ένα Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, βρίσκεται στην πόλη.

 Το όνομα Tarnowskie Góry προέρχεται από το Tarnowice, το όνομα ενός τοπικού χωριού και τη λέξη góry που στα παλαιά πολωνικά σήμαινε «ορυχεία». Σε ένα πρωσικό έγγραφο του 1750 (που δημοσιεύτηκε στην πολωνική γλώσσα στο Βερολίνο από τον Φρειδερίκο το Μέγα [1712–1786]), η πόλη αναφέρεται, μεταξύ άλλων πόλεων της Σιλεσίας, ως «Tarnowskie Góry». Το γερμανικό όνομα Tarnowitz εισήχθη στα τέλη του 18ου αιώνα, μετά τον Τρίτο Σιλεσικό Πόλεμο (μεταξύ Αυστρίας και Πρωσίας). Ως αποτέλεσμα της γερμανοποίησης της περιοχής, όλα τα πολωνικά ονόματα έλαβαν γερμανικά ισοδύναμα (συνήθως μοιάζουν πολύ με το πρωτότυπο, όπως το Kattowitz για το Κατοβίτσε). Το Ταρνόφσκιε Γκούρι είναι αδελφοποιημένο με τις: Μπέκεστσαμπα, Ουγγαρία Μπέρνμπουργκ, Γερμανία Κούτνα Χόρα, Τσεχία Μερικούρ, Γαλλία Ιστοσελίδα του δήμου Ταρνόφσκιε Γκούρι – Πύλη Ταρνόφσκιε Γκούρι – Πολιτιστικές εκδηλώσεις Ταρνόφσκι Γκούρι – Πύλη πληροφοριών (πολωνικά) Εβραϊκή Κοινότητα στο Ταρνόφσκιε Γκούρι στο Virtual Shtetl Διακήρυξη του Βόιτσεχ Κορφάντι μετά το δημοψήφισμα Ακριβή αποτελέσματα δημοψηφισμάτων – κατά χωριά και περιφέρειες (γερμανικά) Χάρτης του 1920 που δείχνει τις αλλαγές της γερμανικής επικράτειας, συμπεριλαμβανομένης της σημειωμένης περιοχής για το δημοψήφισμα της Άνω Σιλεσίας Χάρτης της Πολωνίας του Μεσοπολέμου; δείχνει δημοψηφίσματα
9η Ταξιαρχία Πεζικού (Ελλάδα)

Η 9η Μηχανοποιημένη Ταξιαρχία Πεζικού (πλήρης τίτλος: 9η Μηχανοποιημένη Ταξιαρχία Πεζικού "Αδριανούπολη", 9η Μ/Π ΤΑΞΠΖ) είναι μηχανοκίνητη ταξιαρχία πεζικού του Ελληνικού Στρατού Ξηράς. Εδρεύει στην Κοζάνη και υπάγεται στο Γ΄ Σώμα Στρατού. Η ταξιαρχία δημιουργήθηκε από την διάλυση της 9ης Μεραρχίας Πεζικού στις 1 Απριλίου 1998. Η αρχική ταξιαρχία ιδρύθηκε το 1913 και διαλύθηκε το 1941 με την συνθηκολόγηση της Ελλάδας μετά την γερμανική εισβολή. Η ταξιαρχία επανιδρύθηκε το 1946.

 Η 9η Μηχανοποιημένη Ταξιαρχία Πεζικού (9η Μ/Π ΤΑΞΠΖ) έχει την έδρα της στην Κοζάνη.Σχηματίστηκε την 1η Απριλίου του 1998 από την 9η Μεραρχία Πεζικού (IX ΜΠ). - Τον Λόχο Στρατηγείου (ΛΣ/9ης Μ /Π ΤΑΞΠΖ) στην Κοζάνη. - Τον 9ο Λόχο Διαβιβάσεων (9 ΛΔΒ) - Τον 9ο Λόχο Μηχανικού (9 ΛΜΧ) - Το 523ο Μηχανοποιημένο Τάγμα Πεζικού ΚΕΝ (523 Μ/Π ΤΠ/ΚΕΝ) στο Μαυροδένδρι. - Το 586ο Μηχανοποιημένο Τάγμα Πεζικού - ΚΕΝ (586 Μ/Π ΤΠ/ΚΕΝ) στα Γρεβενά. - Την 106η Μοίρα Αυτοκινούμενου Μέσου Πυροβολικού (106η Α/Κ ΜΜΠ) στο Αμύνταιο. - Το 9ο Τάγμα Υποστήριξης (9 ΤΥΠ) στο Αμύνταιο. - 1ο Σύνταγμα Πεζικού (1ο ΣΠ) στην Φλώρινα. - 15ο Σύνταγμα Πεζικού (15ο ΣΠ) στην Καστοριά. - 504ο μηχανοποιημένο Τάγμα πεζικού
Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα πετοσφαίρισης ανδρών

Το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα πετοσφαίρισης ανδρών αποτελεί ένα σημαντικό θεσμό σε επίπεδο Ευρώπης για το άθλημα του βόλεϊ. Η πρώτη διοργάνωση διεξήχθη το 1948 στη Ρώμη και νικήτρια αναδείχθηκε η Τσεχοσλοβακία, με νίκη επί της Γαλλίας. Η καλύτερη θέση που έχει καταλάβει η Ελλάδα είναι το χάλκινο Μετάλλιο το 1987 στη Γάνδη.

 Kυρίαρχη είναι η Σοβιετική Ένωση με 12 τίτλους και ακολουθεί η Ιταλία με επτά. Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα πετοσφαίρισης γυναικών CEV - Επίσημος ιστότοπος www.cev.eu Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα Πετοσφαίρισης Ανδρών www-old.cev.eu «Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Πετοσφαίρισης Ανδρών 1948 - 2009». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Δεκεμβρίου 2007. sports123.com Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα Πετοσφαίρισης Αμδρών - Γυναικών / Πλήρη αποτελέσματα www.todor66.com Θα έχουμε πάντα τη Γάνδη... www.onsports.gr Αρχειοθετήθηκε 2022-04-25 στο Wayback Machine. Γάνδη, 4 Οκτωβρίου 1987: Το χρονικό του "χάλκινου" θριάμβου www.volleyball.gr Αρχειοθετήθηκε 2022-12-07 στο Wayback Machine.
Παλαιά φυλακή στο Μπόλιεβατς

Η παλαιά φυλακή στο Μπόλιεβατς (σερβικά κυριλλικά: Стара апсана у Бољевцу, σερβικά λατινικά: Stara apsana u Boljevcu) ευρίσκεται στο Μπόλιεβατς, εντός του Διαμερίσματος του Ζάγιετσαρ, στη Σερβία. Είναι καταγεγραμμένη εντός του καταλόγου των προστατευόμενων πολιτισμικών μνημείων της Δημοκρατίας της Σερβίας (n° SK 463).

 Η φυλακή φιλοξένησε, μεταξύ άλλων, τους εξεγερμένους της Εξέγερσης του Τίμοκ το 1883. Ορθογώνιου σχήματος, ανεγέρθηκε έχοντας ως δομικά υλικά λίθους και πλίνθους επικαλυμμένους με σοβά. Το 1983, το κτίριο αναστηλώθηκε και προσαρμόστηκε καταλλήλως προκειμένου να φιλοξενήσει το Μουσείο της Εξέγερσης του Τίμοκ. Πολιτισμικά μνημεία του Διαμερίσματος του Ζάγιετσαρ
Με λένε Στέλιο

Η ταινία Με λένε Στέλιο (σουηδικά Jag heter Stelios) είναι ταινία - κοινωνικό δράμα, βασισμένο στο μυθιστόρημα του Θεόδωρου Καλλιφατίδη "Μετανάστες", όπου παρουσιάζονται η ζωή και τα προβλήματα των Ελλήνων μεταναστών στη Σουηδία του 1970.

 Ο Στέλιος έχει μεταναστεύσει από την Ελλάδα στη Σουηδία κατά την περίοδο της χούντας και μοιράζεται ένα μικρό διαμέρισμα με το θείο του Θωμά, τη Μαρία, το Δημήτρη και τον Κώστα. Ο θείος του είναι άρρωστος και ζει με το φόβο ότι θα πεθάνει στα ξένα, ενώ οι υπόλοιποι συγκάτοικοι δουλεύουν σκληρά για το μεροκάματό τους. Ο Στέλιος βρίσκει δουλειά σε ένα εργοστάσιο, παράλληλα όμως βιώνει τη μοναξιά, το ρατσισμό και την ανασφάλεια του μετανάστη. Προσπαθώντας να λύσει το πρόβλημα της κοινωνικής του αποδοχής, φτιάχνει ένα πρόσκαιρο δεσμό με μια Σουηδέζα. Σύντομα όμως θα ξαναβρεθεί μόνος και άνεργος σε μια αλλοτριωμένη κοινωνία. Internet movie Database
Νικόλαος Κάλας

Ο Νικόλαος Κάλας ή Νικήτας Ράντος (πραγματικό όνομα: Νικόλαος Καλαμάρης, 27 Μαΐου 1907 - 31 Δεκεμβρίου 1988) ήταν Έλληνας ποιητής. Χρησιμοποιούσε επίσης τα ψευδώνυμα Μ. Σπιέρος και N.Calas στα θεωρητικά και κριτικά του κείμενα. Είναι ένας από τους πρώτους ποιητές που χρησιμοποίησαν ελεύθερο στίχο στην δεκαετία του ’30.

 Γεννήθηκε στη Λωζάνη της Ελβετίας το 1907 και ήταν γιος του Ιωάννη Καλαμάρη , εισοδηματία, και της Ρόζας Καρατζά. Από την πλευρά της μητέρας του καταγόταν από την παλιά φαναριώτικη οικογένεια Καρατζά ενώ ήταν απευθείας απόγονος του Γεώργιου Κουντουριώτη και του Μάρκου Μπότσαρη. Εγκαταστάθηκε μαζί με την οικογένειά του στην Αθήνα σε νεαρή ηλικία και σπούδασε στην Νομική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Την περίοδο αυτή, δηλαδή μεταξύ 1924 με 1927 υπήρξε μέλος της Φοιτητικής Συντροφιάς. Το 1933 εξέδωσε ως Νικήτας Ράντος την πρώτη του συλλογή, Ποιήματα, και το 1934 αναχώρησε για το Παρίσι, όπου εντάχθηκε στην υπερρεαλιστική ομάδα. Στα προλεγόμενα ενός τρίτου μανιφέστου του υπερρεαλισμού, ο Αντρέ Μπρετόν τον κατέταξε στα «πιο φωτεινά και τα πιο τολμηρά» μυαλά της εποχής. Μέχρι το 1937 ζούσε ταξιδεύοντας ανάμεσα στην Αθήνα και το Παρίσι, όπου τελικά εγκαταστάθηκε μέχρι το 1939, όταν έφυγε για την Λισαβόνα, όπου έμεινε για έναν χρόνο, και μετά μετέβη στην Νέα Υόρκη. Στην δεκαετία του ’60 και του ’70 ταξίδεψε στην Ελλάδα και παρέμεινε για μικρό χρονικό διάστημα, αλλά τελικά επέστρεψε στις Η.Π.Α., όπου έμεινε μέχρι τον θάνατό του το 1988. Εκτός από το ποιητικό του έργο μετέφρασε Τ. Σ. Έλιοτ και Λουί Αραγκόν και συνεργάστηκε με ελληνικά και διεθνή περιοδικά όπου δημοσίευε θεωρητικά κείμενα και δοκίμια. Το 1977 τιμήθηκε με το Κρατικό βραβείο ποίησης για την συλλογή του Οδός Νικήτα Ράντου, που είχε δημοσιεύσει με το ψευδώνυμο Νικόλαος Κάλας. Υπήρξε πολιτικοποιημένος καλλιτέχνης, που ασπάστηκε τον τροτσκισμό, χωρίς δογματισμούς. Υπήρξε ο πρώτος της γενιάς του που αναγνώρισε τη σημασία της ποίησης του Καβάφη ενώ έχει χαρακτηριστεί ως μια μοναχική φωνή πρωτοπορίας Μαρξιστών συνοδοιπόρων και των φίλων του αστών λογοτεχνών καθώς και ως αμφισβητίας. Γενικότερα ο Κάλας διαφοροποιήθηκε από την γενιά του ’30, άσχετα με το αν συγκαταλέγεται σε αυτή, αμφισβητώντας την ελληνικότητα που εισήγαγε η γενιά αυτή. Ανδριόπουλος, Δ. Ζ, «‘Φροϋδομαρξιστική’ αισθητική. Η περίπτωση του Ν. Κάλας», Νέα Εστία 124 (1988), 1240-1248. Mario Vitti, «Ο ΝΙΚΗΤΑΣ ΡΑΝΤΟΣ ΚΑΙ Η ΠΡΩΤΗ ΤΟΥ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΗ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ (ΜΟΡΦΕΣ ΤΗΣ ΠΟΙΗΤΙΚΗΣ ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, 1930-1940)», Ἐπιστημονικὴ Ἐπετηρὶς τῆς Φιλοσοφικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, τομ. 16(1977) , σελ.451-464 [1] Νικόλαος Κάλας στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών Παρασκήνιο, Νικόλαος Κάλας "Δε γράφω για να διαβαστώ αλλά για να ξαναδιαβαστώ" (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ)
Τζον Ο'Σέι

Ο Τζον Ο'Σέι (αγγλ.: John O'Shea, γενν.: 30 Απριλίου 1981) είναι Ιρλανδός διεθνής πoδοσφαιριστής που αγωνίζεται για την Σάντερλαντ. Η κύρια του θέση του είναι κεντρικός αμυντικός, αλλά είναι γνωστός για την ευελιξία του, καθώς πολλές φορές, εκτός από το παιχνίδι του στον άξονα, μπορεί να αγωνιστεί στα δεξιά όσο και στα αριστερά ως πλάγιος αμυντικός. Επίσης μπορεί να αγωνιστεί και ως αμυντικός μέσος.

 Ο Τζον Ο'Σέι, προερχόμενος από τις ακαδημίες της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, έκανε το ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα το 1999, στην ηλικία των 17, σε αγώνα με την Άστον Βίλα για το Λιγκ Καπ. Τις δύο επόμενες χρονιές αγωνίστηκε ως δανεικός για την Μπόρνμουθ και την Ρουαγιάλ Αντβέρπ, αντίστοιχα. Το 2002 επέστρεψε στην Γιουνάιτεντ και άρχισε να παίζει με την πρώτη ομάδα, επιδεικνύοντας ευελιξία στις θέσεις όπου μπορούσε να αγωνιστεί καθώς εκτός από το κέντρο της άμυνας, χρησιμοποιήθηκε ως δεξιός αλλά και ως αριστερός πλάγιος αμυντικός. Ο Ο'Σέι αγωνίστηκε μέχρι το 2011 στην Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, πραγματοποιόντας 256 συμμετοχές και σκοράροντας 10 φορές. Στις 7 Ιουλίου 2011, πήρε μεταγραφή στην Σάντερλαντ, υπογράφοντας τετραετές συμβόλαιο. Σήμερα είναι ο αρχηγός της ομάδας. Τζον Ο'Σέι Στατιστικά καριέρας στο Soccerbase John O'Shea's Premier League profile Αρχειοθετήθηκε 2014-09-10 στο Wayback Machine.
294

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 294 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το έτος 294 (CCXCIV ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε τη Δευτέρα. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Κωνσταντίου και Βαλερίου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1047 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 294 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.

 Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Ο Γαλέριος, Ρωμαίος Καίσαρας στα Βαλκάνια, αποδεικνύει την αξία του στην εκστρατεία στα σύνορα με τον Ίστρο Ποταμό (Δούναβη), πολεμώντας τους Γότθους, τους Μαρκομαννούς, τους Σαρμάτες και τους Καρπάτες. Στο Γαλέριο, ανατίθεται η εργασία της εξυγίνασης της γης και της επανεποίκισης, μετακινώντας ολόκληρης τη φυλή των Καρπατών σε οικισμούς εντός της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο Αυτοκράτορας Διοκλητιανός πηγαίνει, μαζί με τον νεαρό τότε Κωνσταντίνο Α' τον Μέγα (αργότερα ο πρώτος Χριστιανός Ρωμαίος αυτοκράτορας) με το προσωπικό του, στην Αίγυπτο. Περιστοιχίζει την Αλεξάνδρεια και καθαιρεί τον αυτοκράτορα Αχιλλέα. Κίνα Ο Τουομπά Λουγκουάν διαδέχεται τον ανηψιό του, Τουομπά Φου ως αρχηγό της φυλής Τουομπά. Σίμα Μπάο, πρίγκιπας της Δυναστείας των Τζιν (πεθαίνει το 320) Τουομπά Φου, αρχηγός της Κινεζικής φυλής Τουομπά
Πτέρνα

Η πτέρνα (ή φτέρνα) είναι το μεγαλύτερο οστού του ταρσού. Σχηματίζει το σκελετικό υπόβαθρο της πτέρνας. Βρίσκεται κάτω από τον αστράγαλο, τον οποίο και υποβαστάζει. Είναι ένα ακανόνιστο τετράπλευρο οστό, με τον επιμήκη άξονα προσανατολισμένο συνήθως κατά μήκος της μέσης γραμμής του ποδιού. Μέρος της προεξέχει πίσω από την ποδοκνημική άρθρωση. Η πτέρνα πρόσφατα άρχισε να χρησιμοποιείται για την διάγνωση οστεοπόρωσης με υπερήχους.

 Η πτέρνα έχει σχήμα ακανόνιστου τετράπλευρου. Η οπίσθια επιφάνειά της προεξέχει πίσω από την ποδοκνημική άρθρωση και είναι κυκλική. Η οπίσθια επιφάνεια της πτέρνα διαιρείται σε τρία τμήματα, άνω , μέσο και κάτω. Στο μέσο τμήμα καταφύεται ο πτερνικός ή αχίλλειος τένοντας. Το κάτω είναι καμπύλο και αποτελεί τη περιοχή στήριξης του βάρους του σώματος στη πτέρνα και συνεχίζει στη πελματιαία επιφάνεια του οστού αποτελώντας το κύρτωμα της πτέρνα. Το κύρτωμα προεξέχει στο πρόσθιο τμήμα του προς τα πλάγια με την μορφή δύο αποφύσεων, το έσω και έξω φύμα της πτέρνας, με το έσω φύμα να είναι μεγαλύτερο. Τα δύο φύματα χωρίζονται με μια σφηνοειδή εντομή. Στην πρόσθια κάτω επιφάνεια της πτέρνας υπάρχει ένα φύμα, το πρόσθιο φύμα της πτέρνας που χρησιμεύει για την πρόσφυση του βραχέος πελματικού συνδέσμου του ποδιού. Η έξω επιφάνεια είναι ομαλή με εξαίρεση δύο προεξοχές. Η πιο πρόσθια είναι περονιαία τροχιλία και η πιο πίσω χρησιμεύει ως σημείο πρόσφυσης του πτερνοπερονιαίου τμήματος του έξω πλάγιου συνδέσμου της ποδοκνημικής άρθρωσης. Η έσω επιφάνεια της πτέρνας είναι κοίλη και εμφανίζει το υπέρεισμα του αστραγάλου, ένα οστεΐνο χείλος που προεξέχει προς τα έσω και υποβαστάζει την κεφαλή του αστραγάλου. Στο κάτω μέρος του υπερείσματος υπάρχει μια αύλακα με κατεύθυνση μπρος-πίσω, από την οποία περνά ο τένοντας του μακρός εκτείνοντος το μεγάλο δάκτυλο. Στην άνω επιφάνεια του υπερείσματος υπάρχει μια αρθρική επιφάνεια, η μέση αστραγαλική αρθρική επιφάνεια, για την άρθρωση με την αντίστοιχη επιφάνεια στον αστράγαλο. Στην άνω επιφάνεια του σώματος της πτέρνας βρίσκονται επίσης άλλες δύο αρθρικές επιφάνειες, η πρόσθια και η οπίσθια αστραγαλική αρθρική επιφάνεια, οι οποίες αρθρώνονται με τις αντίστοιχες αρθρικές επιφάνειες του αστραγάλου. Η οπίσθια αρθρική επιφάνεια είναι η μεγάλη. Ανάμεσα στην οπίσθια και τις άλλες δύο αρθρικές επιφάνειες βρίσκεται μια βαθειά αύλακα, η πτερνική αύλακα. Αυτή η αύλακα μαζί με την αστραγαλική αύλακα του αυχένα του αστραγάλου σχηματίζουν τον ταρσιαίο κόλπο, ο οποίος είναι ορατός όταν ο σκελετός παρατηρείται από έξω. Το πρόσθιο μέρος της πτέρνας αρθρώνεται με το κυβοειδές οστό. R.L. Drake, W. Vogl, A.W.M. Mitchell, Ανατομία Gray’s, Εκδόσεις Πασχαλίδης, 2007
Παυλόκαστρο Αχαΐας

Το Παυλόκαστρο είναι χωριό στην Αχαΐα. Διοικητικά ανήκει στη Θέα, παλαιότερα ανεξάρτητη κοινότητα και μετέπειτα δημοτικό διαμέρισμα του πρώην Δήμου Μεσσάτιδος και πλέον τοπική κοινότητα του Δήμου Πατρέων. Απέχει περί τα 13 χιλιόμετρα από το κέντρο της Πάτρας. Εγγύς του βρίσκονται επίσης οι περιοχές: της Καλλιθέας, των Λυγιών, του Μιντιλογλίου και των Ροΐτικων. Κατά την εθνική απογραφή του 2011 είχε πληθυσμό 44 μόνιμους κατοίκους.

 Είναι χτισμένο σε μια λοφώδη και με πολλά υψώματα περιοχή. Εκεί υπάρχουν αρκετές καλλιεργήσιμες εκτάσεις με ελαιώνες και αμπελώνες, ενώ στις δασικές εκτάσεις της περιοχής κυριαρχεί το πεύκο όπου συναντάται σε πυκνές συστάδες ανά τόπους/μεριές. Πρώτη φορά σαν χωριό αναφέρεται σε απογραφή του 1697. Σύμφωνα με ενετική απογραφή Γκριμάνι το 1700 είχε 61 κατοίκους. Ο Πουκεβίλ αναφέρει ότι το 1816 είχε 30 οικογένειες, και 24 το 1889. Σε διάφορες τοποθεσίες έχουν ανασκαφή μυκηναϊκοί τάφοι και μυκηναϊκός οικισμός. Το κάστρο της περιοχής χτισμένο σε χαρακτηριστικό «κωνικό» λόφο, άγνωστο πότε ακριβώς κατασκευάστηκε, πιθανώς όμως είναι φράγκικο κτίσμα. Πρώτη φορά αναφέρεται το 1408 σε κατάλογο με τα φρούρια που ανήκαν στον Λατίνο αρχιεπίσκοπο Πάτρας. Η προέλευση του ονόματος δεν είναι εξακριβωμένη. Η πιο πιθανή εκδοχή βέβαια λέει ότι ονομάστηκε έτσι από τον όνομα του αρχιεπίσκοπου Παύλου Φόσκαρη, ο οποίος υπήρξε βάιλος του Πρίγκιπατου της Αχαΐας. Σήμερα από το κάστρο διασώζονται μόνο τα θεμέλια του και οι υπόγειες στοές. Βασίλης Κ. Λάζαρης (επιμ.), Στέφανου Ν. Θωμόπουλου "Ιστορία της Πόλεως Πατρών από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι του 1821". Έκδοση τέταρτη στη δημοτική γλώσσα και με βάση τα χειρόγραφα του συγγραφέα, Τόμος Β', Αχαϊκές Εκδόσεις, Πάτρα 1999. ISBN 960-7960-09-2. Αντώνιος Αλεξίου Παπαθεοδώρου, Παυλόκαστρο. "Η ιστορία αγκαλιά με τον θρύλο", 2013. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Β', Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση.
Πρωτάθλημα χειροσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας ανδρών 1998-1999

Το πρωτάθλημα Α1΄ Εθνικής κατηγορίας χάντμπολ ανδρών της περιόδου 1998–99 ήταν το δέκατο από την καθιέρωση της Α1 και συνολικά το 22ο πρωτάθλημα Ελλάδος στην ιστορία του χάντμπολ (μαζί με τα δυο πρωταθλήματα που είχε διοργανώσει ο ΣΕΓΑΣ). Πρωταθλητής αναδείχθηκε, για δέκατη φορά στην ιστορία του θεσμού, ο Ιωνικός Ν. Φιλαδέλφειας. Επικράτησε στους τελικούς των πλέι-οφ του Α.Σ.Ε. Δούκα με 2-1 νίκες, καταφέρνοντας στο τρίτο ματς να σπάσει το πλεονέκτημα έδρας του αντιπάλου του. Ο Ιωνικός Ν.Φ. κατέκτησε και το πρώτο Σούπερ Καπ που διοργάνωσε η Ομοσπονδία επικρατώντας και πάλι του ΑΣΕ Δούκα που είχε αναδειχθεί Κυπελλούχος Ελλάδος.

 ΓΕ Βέροιας και Τρίτων είχαν από ένα μηδενισμό και αφαίρεση ενός βαθμού. Ο Ιωνικός επικράτησε με 2-0 του Πανελληνίου και ο Δούκας 2-1 του Κιλκίς 10/3/1999: Ιωνικός Ν.Φ.-Πανελλήνιος 18-17 10/3/1999: Δούκας-Κιλκίς 30-16 12/3/1999: Πανελλήνιος-Ιωνικός Ν.Φ. 22-24 12/3/1999: Κιλκίς-Δουκας 24-22 1/3/1999: Δούκας-Κιλκίς 19-16 Ο Πανελλήνιος κατέκτησε την τρίτη θέση με 2-0 νίκες. 17/3/1999: Πανελλήνιος-Κιλκίς 25-17 19/3/1999: Κιλκίς-Πανελλήνιος 19-27 Ζηρίνειο, 17/3/1999: Α.Σ.Ε. Δούκα - Ιωνικός Ν.Φ. 17-15. Ν. Φιλαδέλφεια, 19/3/1999: Ιωνικός Ν.Φ. - Α.Σ.Ε. Δούκα 19-18. Ζηρίνειο, 22/3/1999: Α.Σ.Ε. Δούκα - Ιωνικός Ν.Φ. 18-25. Κλειστό Πανελληνίου: Ιωνικός Ν. Φιλαδέλφειας – Α.Σ.Ε. Δούκα: 26-20. Ματιές στα σπορ, Ιανουάριος 2000 σελ. 80-81. "Το 10ο πρωτάθλημα του Ιωνικού Ν. Φιλαδέλφειας, τη σεζόν 1998-99" ιστότοπος greekhandball.com
Τρίκωμο

Το Τρίκωμο είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου, με την ονομασία Ισκέλε.

 Στο Τρίκωμο γεννήθηκε ο Κύπριος αρχαιολόγος Βάσος Καραγιώργης και πέρασε τα παιδικά του χρόνια ο Γεώργιος Γρίβας. Μετά την κατάληψή του οικισμού από τα τουρκικά στρατεύματα κατά τη διάρκεια της εισβολής στην Κύπρο και στα χρόνια που ακολούθησαν, σημειώθηκαν σοβαρές καταστροφές στο τοπικό ελληνορθόδοξο κοιμητήριο. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. Παράλληλα, στη θέση των Ελληνοκύπριων προσφύγων που εγκατέλειψαν τις εστίες τους εγκαταστάθηκαν αντίστοιχοι Τουρκοκύπριοι εκτοπισμένοι από τη συνοικία Σκάλα της Λάρνακας. «Trikomo». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 2018.
Ρομπέρτο Φέρι

Ο Ρομπέρτο Φέρι (Roberto Ferri) είναι Ιταλός ζωγράφος, γεννήθηκε το 1978 στον Τάραντα της Ιταλίας και είναι επηρεασμένος κυρίως από τα «ρεύματα» της αναγέννησης, του ρομαντισμού, του μπαρόκ, του συμβολισμού και του ακαδημαϊσμού.

 Το 1996 αποφοίτησε από την σχολή καλών τεχνών "Lisippo" (Λύσιππος) της Τάραντα και το 1999 μετακόμισε στην Ρώμη, όπου και άρχισε να μαθαίνει τις τεχνικές τις κλασσικής περιόδου, του 16ου μέχρι και του 19ου αιώνα και κυρίως τις τεχνικές του Καραβάτζιο και άλλων ζωγράφων όπως ο Ζακ-Λουί Νταβίντ, ο Ζαν Ωγκύστ Ντομινίκ Ενγκρ, ο Αν-Λουί Ζιροντέ-Τριοζόν, ο Τεοντόρ Ζερικώ, ο Σαρλ Γκλαιρ, ο Ουιλιάμ-Αντόλφ Μπουγκερώ και άλλους. Το 2006 αποφοίτησε από την ακαδημία καλών τεχνών της Ρώμης με άριστα, εκεί τα πρώτα τρία χρόνια στο εργαστήριο της σκηνογραφίας διδάχθηκε από τον Γκαετάνο Καστέλλι (Gaetano Castelli) και τον τελευταίο χρόνο από τον Φραντσέσκο Ζίτο (Francesco Zito). 28 Μαρτίου 2014, έκθεση στο ατελιέ του Μαρτσέλο Τομάζι (Φλωρεντία), διοργανώθηκε από την Etra Events. 7 Μαΐου 2013, έκθεση "ROBERTO FERRI Noli Foras Ire e la presentazione della Via Crucis per la Cattedrale di Noto" στο Παλάτσο ντέλε Εσποζιτσιόνι (Ρώμη), με την εποπτεία των Φραντσέσκο Μπουρανέλι, Βιτόριο Ζγκάρμπι καί Κλαούντιο Στρινάτι. Αύγουστος 2011, έκθεση για την "54ή έκθεση Μπιενάλε της Βενετίας "στο Μουσέο Ντάρτε Σάκρα (Σαλέμι), με την επιμέλεια του Βιτόριο Ζγκάρμπι. 2009, στο Ιταλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο του Λονδίνου κάνει την έκθεση "ROBERTO FERRI – BEYOND THE SENSES/ OLTRE I SENSI". Ιούλιος 2009, μαζί με την έκθεση «GIOTTO E IL TRECENTO" παρουσιάζει την έκθεση "ROBERTO FERRI – BEYOND THE SENSES/ OLTRE I SENSI" στο Εθνικό Μνημείο του Βίκτωρα Εμμανουήλ Β' (Ρώμη). 2007, στο παλάτσο ντέι πριόρι (Βιτέρμπο) κάνει την έκθεση "Tuscia Opera Festival". 2006, έκθεση σχεδίων στο Σαν Αντόνιο (Τέξας) στο Anarte Gallery. Μερικά έργα εκτειθόνταν στο παλάτσο βετσίο (Φλωρεντία) για το Φεστιβάλ της Τοσκάνης. 2004, στην γκαλερί “Il Labirinto" (Ρώμη) κάνει την έκθεση “Roberto Ferri e la Luce del corpo”. Ιούλιος 2003, στην γκαλερί "Luigi Montanarini" κάνει την έκθεση “Roberto Ferri e il sogno del Parnaso” και μετά στην γκαλερί “Il Labirinto" (Ρώμη). 14 πίνακες με θέμα "τα πάθη του χριστού" για τον καθεδρικό ναό του Νότο στις Συρακούσες. Πίνακας του Ιωάννη του βαπτιστή για τον καθεδρικό ναό του Μοτελπουλσιάνο, στην επαρχία της Σιένα. Έργα του βρίσκονται σε πολλές ιδιωτικές συλλογές στο Λονδίνο, το Παρίσι, τη Μαδρίτη, τη Βαρκελώνη, το Μαϊάμι, τον Καναδά, τη Νέα Υόρκη, το Σαν Αντόνιο, το Κατάρ, τη Ρώμη, το Μιλάνο, τη Μάλτα, το Δουβλίνο, τη Βοστώνη, και το Κάστρο της Μενέρβ στην Προβηγκία. http://www.robertoferri.net/bio.html Αρχειοθετήθηκε 2019-05-31 στο Wayback Machine. http://www.treccani.it/enciclopedia/roberto-ferri_(Lessico_del_XXI_Secolo)/
Subaru Lucra

Το Subaru Lucra είναι ένα πολυμορφικό αυτοκίνητο πόλης, που παράγεται από την ιαπωνική αυτοκινητοβιομηχανία Subaru (μέλος του ομίλου Subaru Corporation) από τον Απρίλιο του 2010 και διατίθεται αποκλειστικά στην Ιαπωνία, άρα κατά συνέπεια κατασκευάζεται μόνο σε δεξιοτίμονη έκδοση.

 Το Lucra ανήκει σε μια ειδική κατηγορία των ιαπωνικών αυτοκινήτων, που ονομάζεται microcars, γνωστή επίσης και ως Kei cars ή Κ-cars. Πρόκειται για αυτοκίνητα πόλης με πολύ περιορισμένες διαστάσεις και κυβισμό κινητήρα, που προορίζονται αυστηρά και μόνο για αστικές μετακινήσεις, αλλά επωφελούνται από τις φορολογικές ελαφρύνσεις και την νομοθεσία, που τους επιτρέπει ανεμπόδιστη κυκλοφορία στα μεγάλα αστικά κέντρα. Στα πλαίσια της συνεργασίας της Subaru με την Toyota και την Daihatsu, που ανακοινώθηκε επίσημα στις 3 Οκτωβρίου 2008, το μοντέλο βασίστηκε σε μια ήδη υπάρχουσα πλατφόρμα. Ως αποτέλεσμα, το Lucra, που κυκλοφόρησε στις 20 Απριλίου 2010, είναι ουσιαστικά μια παράλληλη έκδοση του Daihatsu Tanto Exe του 2009. Υπάρχει και η έκδοση Lucra Custom, με βάση το Daihatsu Tanto Exe Custom. Διαθέτει μια εμφανώς πιο σπορ εμφάνιση, με ένα πιο επιθετικό μπροστινό μέρος, εσωτερικό με αρκετά μεταλλικά στοιχεία και μαύρο χρώμα, συν μια ποικιλία πιο σκούρων χρωμάτων του αμαξώματος. Όλα τα Lucra εφοδιάζονται με έναν κινητήρα 658 cm³, λόγω των αυστηρών ορίων στον κυβισμό των Kei cars από την ιαπωνική νομοθεσία. Προσφέρεται σε δύο διαφορετικές αποδόσεις ισχύος, ανάλογα με την ύπαρξη ή μη turbo: 658 cm³ 3-κύλινδρος σε σειρά, ισχύος 54 hp. 658 cm³ 3-κύλινδρος σε σειρά με turbo, ισχύος 64 hp.Και οι δύο, συνδυάζονται με ένα κιβώτιο συνεχώς μεταβαλλόμενης σχέσης CVT. Η επίσημη ιστοσελίδα του Subaru Lucra (στα ιαπωνικά)
385 Ίλματαρ

Η Ίλματαρ (Ilmatar) είναι μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 7,49. Ανακαλύφθηκε το 1894 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από το ομώνυμο θηλυκό πνεύμα του ανέμου στο φινλανδικό έπος Καλεβάλα.

 Η μέση διάμετρος της Ίλματαρ εκτιμάται σε 91,5 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 803 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός της τύπος είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,213 (από δεδομένα του IRAS). Η Ίλματαρ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε περίπου 62 ώρες και 21 λεπτά, μία εξαιρετικά αργή περιστροφή για αστεροειδή. Η θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 115 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Αρχοντέλης Σωτήρχος

Ο Αρχοντέλης Σωτήρχος, Έλληνας προπονητής,γεννημένος στη Μυτιλήνη (καταγωγή από το χωριό Ακράσι πρώην επαρχίας Πλωμαρίου Λέσβου) στις 5 Μαρτίου του 1960. Διατέλεσε προπονητής της γυναικείας ομάδας βόλεϋ του Ολυμπιακού τις περιόδους 2007-2008 το 2011-2013 αλλά διάφορες συγκυρίες τον ανάγκασαν να διακόψει την συνεργασία του. Με την γυναικεία ομάδα βόλεϋ κατάκτησε δύο κύπελλα Ελλάδας (2012, 2013).

 Ξεκίνησε ως αθλητής από τον ΓΑΣ Λ παίζοντας βόλεϋ και όταν τελείωσε το σχολείο πήγε το 1989 στον Ιωνικό Ν.Φ και συνέχισε από την θέση του προπονητή. Έμεινε έως το 1992 και ακολούθως δούλεψε στα Βριλήσια (1992-95) στη Νήαρ Ηστ (1995-96) στην Κάντζα (1996-97) στα Γλυκά Νερά (1997-98) στην Ανδρική ομάδα του Βύρωνα (2000-07) και από το 2008 και για τρία συνεχόμενα χρόνια διατέλεσε προπονητής στον πάγκο του Πανιωνίου. Από το 2011 μέχρι και σήμερα, είναι προπονητής στην γυναικεία ομάδα βόλεϋ του Ολυμπιακού, με την οποία μάλιστα κατέκτησε το πρώτο της Πανελλήνιο Πρωτάθλημα το 2013, μετά την επικράτηση επί της ΑΕΚ με 3-1 σετ στον 5ο τελικό. Επιπλέον, ο Σωτήρχος υπήρξε για πολλά χρόνια προπονητής στην Εθνική Ενόπλων Δυνάμεων των Γυναικών (1998-2010), με την οποία κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα Ενόπλων το 2009 (Ρίο Ντε Τζανέιρο) και το ασημένιο στην Στρατιωτική Ολυμπιάδα το 2003 (Κατάνια). https://web.archive.org/web/20120204055732/http://www.sportlesvos.gr/volei/3121-2011-09-01-09-42-42.html https://web.archive.org/web/20130311081037/http://www.gavros.gr/player/5-boleu-gynaikwn/90-telhs/
Ξιφασκία στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1900 – Ατομικό ξίφους ασκήσεως ανδρών

Το ατομικό ξίφους ασκήσεως ανδρών ήταν ένα από τα επτά αγωνίσματα στο πρόγραμμα της ξιφασκίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1900. Στους αγώνες έλαβαν μέρος συνολικά 54 ξιφομάχοι από εννέα χώρες.

 Στον προκριματικό αγώνα έλαβαν μέρος 54 ξιφομάχοι, 37 εκ των οποίων πέρασαν στον προημιτελικό αγώνα όπου οι 16 πέρασαν στον ημιτελικό. Έγιναν δύο όμιλοι των οκτώ ξιφομάχων και οι τέσσερις κορυφαίοι ξιφομάχοι του κάθε ομίλου πέρασαν στον τελικό, ενώ οι υπόλοιποι πήραν μέρος σε αγώνες για τις θέσεις 9 έως 16. Στον τελικό, που έγινε στις 21 Μαΐου 1900, προκρίθηκαν επτά Γάλλοι και ένας Αυστριακός ξιφομάχος. Ο κάθε ξιφομάχος έδωσε επτά αγώνες αντιμετωπίζοντας όλους τους υπόλοιπους ξιφομάχους. Ο Γάλλος Émile Coste πήρε την πρώτη θέση πετυχαίνοντας 6 νίκες, στη δεύτερη θέση ακολούθησε ο Γάλλος Henri Masson με 5 νίκες και στην τρίτη ο επίσης Γάλλος Marcel Jacques Boulenger με 4 νίκες. International Olympic Committee medal winners database. De Wael, Herman. Herman's Full Olympians: Fencing 1900. Sky Net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 7 Νοεμβρίου 2014. Mallon, Bill (1998). The 1900 Olympic Games, Results for All Competitors in All Events, with Commentary. Jefferson, North Carolina: McFarland & Company, Inc., Publishers. ISBN 0-7864-0378-0.
Ντέιβιντ Κόεν

Ο Ντέιβιντ Ξ. Κόεν (αγγλ. David X. Cohen), γεννημένος στις 13 Ιουλίου 1966, είναι Αμερικανός συγγραφέας. Έχει γράψει για τους Σίμσονς και είναι επικεφαλής συγγραφέας και υπεύθυνος εκτέλεσης παραγωγής για το Futurama.

 Ο Ντέιβιντ Κόεν γεννήθηκε στο Englewood του Νιου Τζέρσεϊ από γονείς βιολόγους. Αποφοίτησε από το γυμνάσιο Dwight Morrow, όπου εκτός από την επίδειξη ενός ταλέντου για τα μαθηματικά, διακρίνεται για τα χιουμοριστικά άρθρα του στις στήλες της εφημερίδας του σχολείου. Ο Κόεν ήθελε να ακολουθήσει το δρόμο της οικογένειας και να γίνει επιστήμονας. Για αυτό το λόγο, αποφοίτησε από το τμήμα φυσικής του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ και στη συνέχεια απέκτησε ένα μεταπτυχιακό δίπλωμα στην επιστήμη των υπολογιστών στο Πανεπιστήμιο Μπέρκλεϋ της Καλιφόρνια. Μετά το κολέγιο, ο Κόεν πήρε μια εκπαιδευτική άδεια και άρχισε να γράφει σενάρια για την τηλεόραση. Το 1992 του δόθηκε η ευκαιρία να γράψει το σενάριο για δύο από τα πρώτα επεισόδια των Beavis and Butthead. Το 1993, ο Κόεν άρχισε να εργάζεται για τη σειρά Σίμσονς, γράφοντας ή βοηθώντας στη συγγραφή 13 επεισοδίων. Το 1998, μαζί με τον Ματ Γκρέινινγκ βοήθησε στην ανάπτυξη της σειράς Futurama, στην οποία αργότερα έγραψε ή βοήθησε στη συγγραφή έξι επεισοδίων. Από την αρχή της σειράς και σε όλη τη διάρκεια της, ο Κόεν έχει διατελέσει υπεύθυνος εκτέλεσης παραγωγής και επικεφαλής συγγραφέας. Ο Ντέιβιντ Κόεν έγραψε ή βοήθησε στη συγγραφή των εξής επεισοδίων: Futurama: "Space Pilot 3000", "Xmas Story", "Anthology of Interest I", "Anthology of Interest II", "The Why of Fry" και "Rebirth". Βοήθησε στη συγγραφή: "The Day the Earth Stood Stupid" και στις τέσσερις απευθείας σε DVD ταινίες "Bender's Big Score", "The Beast with a Billion Backs, "Bender's Game" και "Into the Wild Green Yonder". Σίμσονς: "Treehouse of Horror V" ("Nightmare Cafeteria"), "Lisa the Vegetarian", "Treehouse of Horror VI" ("Homer3"), "22 Short Films About Springfield" (βοήθησε στη συγγραφή), "Much Apu About Nothing", "Treehouse of Horror VII" ("Citizen Kang"), "The Itchy & Scratchy & Poochie Show", "The Simpsons Spin-Off Showcase" ("Chief Wiggum, P.I."), "Treehouse of Horror VIII" ("Fly vs. Fly"), "Lisa the Skeptic", "Das Bus", "Bart the Mother" και "Treehouse of Horror IX" ("Starship Poopers"). Beavis and Butt-head: "Couch Fishing" και "Plate Frisbee".
Μακρίνος

Ο Μάρκος Οπέλλιος Μακρίνος (Marcus Opellius Macrinus, 164 – Ιούνιος 218) ήταν Ρωμαίος αυτοκράτορας από τον Απρίλιο του 217 μέχρι τις 8 Ιουνίου του 218. Υπήρξε ο πρώτος αυτοκράτορας που κυβέρνησε χωρίς να περάσει πρώτα από το αξίωμα του συγκλητικού.

 Ως ικανότατος δικηγόρος ανέβηκε γρήγορα την πολιτική ιεραρχία φτάνοντας στο αξίωμα του πραιτωριανού έπαρχου. Η ανέλιξη του πραγματοποιήθηκε επί αυτοκρατορίας Καρακάλλα, ενώ υποστηρίζεται ότι συμμετείχε στη συνωμοσία για τη δολοφονία του αυτοκράτορα από έναν αξιωματικό τον Απρίλιο του 217, στη διάρκεια εκστρατείας κατά των Πάρθων. Τρεις ημέρες μετά τη δολοφονία του Καρακάλλα ο Μακρίνος ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας από τα στρατεύματα του. Συνέχισε τον πόλεμο κατά των Πάρθων στην Μεσοποταμία, ωστόσο σύνηψε ειρήνη όχι ιδιαίτερα ευνοϊκή για τη Ρώμη. Αυτή η απόφαση του αποδείχθηκε μοιραία καθώς η οικονομική επιβάρυνση λόγω της ατυχούς συμφωνίας μείωσε τα εισοδήματα του στρατού του. Τα συριακά στρατεύματα έπαψαν να τον υποστηρίζουν και συμμάχησαν με τον μετέπειτα αυτοκράτορα Ηλιογάβαλο γιο ενός εξάδελφου του Καρακάλλα. Κατά τη διάρκεια της αναγκαστικής του επιστροφής στη Ρώμη με τις λίγες δυνάμεις που του είχαν απομείνει, συγκρούστηκε με τους αντιπάλους του, επίσης ρωμαϊκά στρατεύματα. Ηττήθηκε, αιχμαλωτίστηκε και εκτελέστηκε κοντά στην Αντιόχεια μαζί με τον γιο του και τυπικά συναυτοκράτορα Διαδυμενιανό. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, τόμος 40, σελίδα 107. Life of Macrinus (Historia Augusta at LacusCurtius: Latin text and English translation) "Macrinus and Diadumenianius" at De Imperatoribus Romanis (by Michael Meckler of Ohio State University) Macrinus by Dio Cassius Livius.org: Marcus Opellius Macrinus Αρχειοθετήθηκε 2013-03-28 στο Wayback Machine. Macrinus, The Columbia Encyclopedia, Sixth Edition. 2001–05 Ross Cowan, 'The Battle of Nisibis, AD 217', Ancient Warfare 3.5 (2009), 29-35. An examination of Macrinus' generalship.
Λικβινταρισμός

Ο λικβινταρισμός αποτέλεσε τάση μέσα στο κομμουνιστικό κίνημα, που πρέσβευε ότι σε ορισμένες περιπτώσεις είναι επιβεβλημένο να εγκαταλείπεται η επαναστατική τακτική και να προκρίνονται νόμιμες μορφές αγώνα στο πλαίσιο του αστικού καθεστώτος.

 Ο λικβινταρισμός είναι τάση που εμφανίστηκε κατά την περίοδο αμέσως μετά την επανάσταση του 1905 στο Ρωσικό Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα, στην ομάδα των μενσεβίκων. Η τάση αυτή υποστήριζε ότι μετά από την αποτυχία της επανάστασης του 1905 και τον θρίαμβο του τσαρισμού, ο οποίος έγινε πολύ καταπιεστικότερος, έπρεπε το ΡΣΚ να εγκαταλείψει την παράνομη δράση και να εργαστεί μέσα στο πλαίσιο της νομιμότητας, τα οποία βέβαια υπαγόρευε το καθεστώς. Ο Λένιν και οι μπολσεβίκοι πολέμησαν αυτή την τάση. Τη χαρακτήρισαν διαλυτική (λικβινταρισμό) για το κόμμα, η οποία θα υπονόμευε το μέλλον της επανάστασης. Οι συνθήκες που είχαν διαμορφωθεί αμέσως μετά την καταστολή της επανάστασης του 1905, ήταν τόσο δυσμενείς, ώστε οποιαδήποτε δραστηριότητα μέσα στο πλαίσιο που υπαγόρευε το τσαρικό καθεστώς, δεν θα ήταν τακτικός ελιγμός αλλά υπαναχώρηση από τους στόχους του κόμματος. Ο όρος «λικβινταρισμός» χρησιμοποιήθηκε και στο ΚΚΕ. Το 1927 εμφανίστηκε μια ομάδα μέσα στο κόμμα η οποία επεδίωκε την εξυγίανσή του. Η ομάδα αυτή υποστήριξε ότι το κόμμα περνάει κρίση διαρκείας, τα χαρακτηριστικά της οποίας είναι: α) η έλλειψη ηγετικής ομάδας, συγκροτούμενης από αγωνιστές με επαρκή μαρξιστική κατάρτιση και με ικανότητα να προσαρμόζουν τις αρχές του μαρξισμού-λενινισμού στις συνθήκες της χώρας. Οι αγωνιστές αυτοί επιβάλλεται να έχουν ένα μίνιμουμ ιδεολογικής ομοιογένειας και να εμπνέουν εμπιστοσύνη στα μέλη και στους οπαδούς του κόμματος, β) η σύνθεση του κόμματος από χαμηλής μαρξιστικής κατάρτισης μέλη, γ) μια δυσαναλογία ανάμεσα σ' όσους στρατεύονταν αυθόρμητα και σ' όσους στρατεύονταν συνειδητά. Οι λύσεις που προτείνονταν ήταν να απομακρυνθούν από τις κομματικές οργανώσεις όσοι ήταν ανάξιοι, να γίνεται αυστηρή επιλογή των νέων μελών και να καταβληθεί προσπάθεια ώστε να βελτιωθεί το επίπεδο μόρφωσης των μελών. Η προαναφερθείσα τάση επικεφαλής της οποίας ήταν ο Παντελής Πουλιόπουλος δεν κατόρθωσε να συγκεντρώσει την υποστήριξη της πλειοψηφίας στο κόμμα, καταπολεμήθηκε από την ηγεσία και αποκλήθηκε λικβινταρισμός. Οι υποστηρικτές της σχημάτισαν φράξια μέσα στο κόμμα. Στα τέλη του 1927 διαγράφτηκαν, αλλά παρέμειναν ενωμένοι, όντας εκτός κόμματος. Εξέδωσαν το μηνιαίο στην αρχή, και εβδομαδιαίο κατόπιν, περιοδικό «Σπάρτακος», που ήταν το θεωρητικό τους όργανο. Συν τω χρόνω προσχώρησαν στον τροτσκισμό. •Κοινωνιολογικό και Πολιτικό Λεξικό, έκδοση εφημερίδας Ανεξάρτητος, σελ. 1987
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Νέας Ζηλανδίας

Το Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου της Νέας Ζηλανδίας (αγγλικά: New Zealand Football Championship) είναι το εθνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου στη Νέα Ζηλανδία. Πρόκειται για ένα επαγγελματικό πρωτάθλημα, το οποίο διοργανώνεται από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Νέας Ζηλανδίας (NZF). Το πρωτάθλημα διεξάγεται ξεχωριστά από τις Χειμερινές (Winter) διοργανώσεις περιφερειακών συλλόγων και πολλές από τις ομάδες που μετέχουν, αποτελούν δικαιόχρηση (franchise) από κοινού με τις Χειμερινές ομάδες. Κύριος χορηγός του πρωταθλήματος είναι η ASB Bank και ως εκ τούτου, το πρωτάθλημα έχει την ονομασία ASB Premiership.

 Η διοργάνωση χωρίζεται σε δύο φάσεις, την κανονική περίοδο (The League) και τα πλέιοφς (The Championship). Η ομάδα που στέφεται πρωταθλήτρια την κανονική περίοδο (the Minor Premier) και η κάτοχος του τίτλου του μεγάλου τελικού των πλέιοφς (the Champion), προκρίνονται στο ΟΦΚ Τσάμπιονς Λιγκ. Σε περίπτωση που η ίδια ομάδα κερδίσει και την κανονική περίοδο και το μεγάλο τελικό, η άλλη θέση που οδηγεί στο Τσάμπιονς Λιγκ καταλαμβάνεται από την ομάδα που τερμάτισε στη δεύτερη θέση του πρωταθλήματος στην κανονική περίοδο. Αυτό έχει συμβεί σε πολλές περιπτώσεις, με πρώτο παράδειγμα το 2006, όταν η Όκλαντ Σίτι (Minor Premier και Champion) και Γιάνγκχαρτ Μαναουάτου προκρίθηκαν, με την Καντέρμπερι Γιουνάιτεντ να χάνει το Μεγάλο Τελικό. Δεν υπάρχουν χαμηλότερες κατηγορίες από την Πρέμιερσιπ, έτσι δεν υπάρχει προβιβασμός και υποβιβασμός, κάτι που ισχύει και με τα πρωταθλήματα στην Αυστραλία και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Επίσημος ιστότοπος