Αυτοκράτορας Γκο-Σιρακάβα

Ο Αυτοκράτορας Γκο-Σιρακάβα (後白河天皇, Go-Shirakawa-tennō, 18 Οκτωβρίου 1127 – 26 Απριλίου 1192) ήταν ο 77ος Αυτοκράτορας της Ιαπωνίας, σύμφωνα με την παραδοσιακή σειρά διαδοχής. Η de jure βασιλεία του εκτείνεται από το έτος 1155 ως το 1158, να και είναι συζητήσιμο αν είχε την αυτοκρατορική εξουσία για σχεδόν 37 έτη μέσω του συστήματος ινσέι: οι μελετητές δίνουν διαφορετικές ημερομηνίες για το αν η εξουσία του μπορεί αληθινά να θεωρηθεί ως μέρος του συστήματος ινσέι , δεδομένου ότι η εξέγερση Χόγκεν υπονόμευσε την αυτοκρατορική θέση. Ωστόσο είναι ευρέως αποδεκτό ότι με την πολιτική υπερκέραση των αντιπάλων του, απέκτησε μεγαλύτερη επιρροή και δύναμη από ό,τι θα επέτρεπε η μειωμένη εξουσία του κατά τη διάρκεια της περιόδου αυτής. Αυτός ο ηγεμόνας του 12ου αι. μετά το τέλος του, έλαβε το όνομά του από τον Αυτοκράτορα Σιρακάβα του 11ου αι. Γκo- (後), μεταφράζεται κυριολεκτικά ως "μετέπειτα" και έτσι, μερικές φορές αποκαλείται «Αυτοκράτορας Σιρακάβα ο Μεταγενέστερος», ή σε ορισμένες παλαιότερες πηγές αναφέρεται ως «Σιρακάβα ο δεύτερος» ή ως «Σιρακάβα Β΄». Ασυνήθιστα, τα χρόνια της βασιλείας του Γκο-Σιρακάβα προσδιορίζονται πιο συγκεκριμένα από περισσότερα από ένα ονόματα εποχής (νενγκό): Kγιούτζου (1154–1156) και Χόγκεν (1156–1159). Ήταν de facto ο τελευταίος αληθινός Αυτοκράτορας, πριν ο σογκούν γίνει ο πραγματικός αρχηγός της χώρας από το 1192, μετά το τέλος του, έως το 1868.

 Στις 22 Αυγούστου 1155 (Kγιούγιου 2, 23η ημέρα του 7ου μήνα), ο Αυτοκράτορας Koνόε απεβίωσε σε ηλικία 17 ετών, χωρίς να αφήσει κληρονόμους. Ακολούθησε μία διαφωνία διαδοχής: η Μπιφουκουμόν-ιν πίεσε την αξίωση της κόρης της, επίσης δύο από τους γιους τού Τόμπα ήταν οι άλλοι δύο υποψήφιοι: ο Σουτόκου και ο Γκο-Σιρακάουα. Οι δύο τελευταίοι ήταν οι μόνοι σοβαροί, δεδομένου ότι η κοινωνία του Χεϊάν ήταν θεμελιωδώς αντίθετη στην ιδέα μίας γυναίκας ηγεμόνα. Το χάσμα μεταξύ Σουτόκουκαι Γκο-Σιρακάβα χώρισε επίσης την οικογένεια Γουτζιβάρα - ο Φουτζιβάρα νο Γιορινάγκα ήταν στο πλευρό του Σουτόκου, ενώ ο Φουτζιβάρα νο Τανταμίτσι τάχθηκε στο πλευρό του Γκο-Σιρακάβα. Είναι πιθανό ο γιορινάγκα να πήρε το μέρος του Σουτόκου, καθώς του αρνήθηκαν την καθοδήγηση του διαδόχου και ένιωσε περιφρονημένος. Ο Tόμπα ήθελε τον Γκo-Σιρακάβα στον θρόνο, καθώς ήταν ο αγαπημένος του γιος, και έτσι ο Γκο-Σιρακάβα προσχώρησε με την υποστήριξή του, εκτός από αυτή του Tανταμίτσι. Σε αρκετά σύντομη σειρά, οι σύγχρονοι μελετητές υποστήριξαν ότι η διαδοχή (σένσο) ελήφθη από τον νεότερο από τους δύο, και ο Γκo-Σιρακάβα ανέβηκε στον θρόνο (σοκούι). Αυτοκράτορας της Ιαπωνίας Κατάλογος Αυτοκρατόρων της Ιαπωνίας Αυτοκρατορική λατρεία Brown, Delmer M. and Ichirō Ishida, επιμ. (1979). Gukanshō: Το μέλλον και το παρελθόν. Berkeley: University of California Press.(ISBN 978-0-520-03460-0)ISBN 978-0-520-03460-0 ; OCLC 251325323 Helmolt, Hans Ferdinand και James Bryce Bryce. (1907). The World's History: A Survey of Man's Progress. Τομ. 2. Λονδίνο: William Heinemann. OCLC 20279012 Kitagawa, Hiroshi and Burce T. Tsuchida, επιμ. (1975). The Tale of the Heike. Τόκιο: University of Tokyo Press.(ISBN 0-86008-128-1)ISBN 0-86008-128-1 OCLC 164803926 Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon . (1959). Ο Αυτοκρατορικός Οίκος της Ιαπωνίας. Κιότο: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887 Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Odai Ichiran ; ou, Annales des empereurs du Japon. Παρίσι: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. OCLC 5850691 Varley, Η. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. Νέα Υόρκη: Columbia University Press.(ISBN 978-0-231-04940-5)ISBN 978-0-231-04940-5 ; OCLC 59145842