Πάτι Πέιτζ

Η Κλάρα Αν Φάουλερ (Clara Ann Fowler, 8 Νοεμβρίου 1927 – 1 Ιανουαρίου 2013), γνωστή επαγγελματικά ως Πάτι Πέιτζ (Patti Page), ήταν Αμερικανίδα τραγουδίστρια και ηθοποιός. Κυρίως γνωστή για την ποπ και την κάντρι μουσική, ήταν η τραγουδίστρια και καλλιτέχνης με τις μεγαλύτερες πωλήσεις της δεκαετίας του 1950, πουλώντας πάνω από 100 εκατομμύρια δίσκους κατά τη διάρκεια μιας καριέρας που διήρκεσε έξι δεκαετίες. Συχνά συστηνόταν ως «η Οργή που τραγουδά, δεσποινίς Πάτι Πέιτζ» ( "the Singin' Rage, Miss Patti Page"). Ο ντισκ τζόκει της Νέας Υόρκης Γουίλιαμ Μπ. Γουίλιαμς την παρουσίασε ως «Μια σελίδα στη ζωή μου που ονομάζεται Πάττι». Η Πέιτζ υπέγραψε με τη Mercury Records το 1947 και έγινε η πρώτη τους επιτυχημένη γυναίκα καλλιτέχνης, ξεκινώντας με το "Confess" το 1948. Το 1950 κυκλοφόρησε το πρώτο της σινγκλ με πωλήσεις εκατομμυρίων "With My Eyes Wide Open, I'm Dreaming" και τελικά είχε 14 άλλα σινγκλ με εκατομμύρια πωλήσεις μεταξύ 1950 και 1965. Το χαρακτηριστικό τραγούδι της Πέιτζ, "Tennessee Waltz", ήταν ένα από τα σινγκλ με τις μεγαλύτερες πωλήσεις του 20ου αιώνα και σήμερα αναγνωρίζεται ως ένα από τα επίσημα τραγούδια της πολιτείας του Τενεσί. Επί 13 εβδομάδες βρισκόταν στην κορυφή της λίστας του Billboard με τα τραγούδια με τις μεγαλύτερες πωλήσεις το 1950/51. Η Πέιτζ είχε τρία πρόσθετα νούμερο ένα σινγκλ μεταξύ 1950 και 1953, τα "All My Love (Bolero) ", "I Went to Your Wedding" και "(How Much Is) That Doggie in the Window?" . Σε αντίθεση με τις περισσότερες άλλες ποπ τραγουδίστριες, η Πέιτζ συνδύασε το στυλ μουσικής της κάντρι σε πολλά από τα τραγούδια της. Ως αποτέλεσμα αυτής της απήχησης από τη διασταύρωση, πολλά από τα σινγκλ της Πέιτζ εμφανίστηκαν στον κατάλογο κάντρι επιτυχιών του Billboard. Στη δεκαετία του 1970 μετατόπισε το στυλ της περισσότερο προς τη μουσική της κάντρι και άρχισε να έχει ακόμη μεγαλύτερη επιτυχία στα τσαρτ της κάντρι, φτάνοντας να γίνει ως μία από τις λίγες τραγουδίστριες που μπήκαν στα τσαρτς σε πέντε διαφορετικές δεκαετίες. Με την άνοδο του ροκ εν ρολ τη δεκαετία του 1950, οι πωλήσεις δίσκων δημοφιλούς μουσικής άρχισαν να μειώνονται. Η Πέιτζ ήταν από τους λίγους ποπ τραγουδιστές που μπόρεσαν να διατηρήσουν τη δημοτικότητά τους, συνεχίζοντας να έχουν επιτυχίες μέχρι τη δεκαετία του 1960, με τα "Old Cape Cod", "Alegheny Moon ", "A Poor Man's Roses (or a Rich Man's Gold)" και "Hush, Hush, Sweet Charlotte". Το 1997 η Πάτι Πέιτζ εισήχθη στο Hall of Fame της Μουσικής της Οκλαχόμα. Τιμήθηκε μεταθανάτια με το Βραβείο Γκράμι για τη Συνολική της Προσφορά το 2013.

 Η Κλάρα Αν Φάουλερ γεννήθηκε στις 8 Νοεμβρίου 1927, στο Κλέιμορ της Οκλαχόμα (ορισμένες πηγές αναφέρουν το Μάσκοτζι της Οκλαχόμα) σε μια μεγάλη και φτωχή οικογένεια 11 παιδιών (3 αγόρια και 8 κορίτσια). Ο πατέρας της, Μπ. Α. Φάουλερ, εργαζόταν στον σιδηρόδρομο MKT, ενώ η μητέρα της, Μάργκαρετ, και οι μεγαλύτερες αδερφές μάζευαν βαμβάκι. Όπως θυμόταν στην τηλεόραση πολλά χρόνια αργότερα, η οικογένεια ζούσε χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα, οπότε δεν μπορούσε να διαβάσει όταν έπεφτε το σκοτάδι. Μεγάλωσε στο Foraker, Hardy, Muskogee και Avant της Οκλαχόμα προτού φοιτήσει στο γυμνάσιο Ντάνιελ Γουέμπστερ στην Τούλσα, από το οποίο αποφοίτησε το 1945. Η Φάουλερ ξεκίνησε την καριέρα της ως τραγουδίστρια με τον Αλ Κλάουζερ και τους Παράνομους της Οκλαχόμα στον ραδιοφωνικό σταθμό KTUL στην Τούλσα της Οκλαχόμα. Σε ηλικία 18 ετών, έγινε βασική ερμηνεύτρια στον σταθμό για ένα ραδιοφωνικό πρόγραμμα διάρκειας 15 λεπτών που χρηματοδοτήθηκε από την εταιρεία Page Milk Company. Σε ένδειξη καλής θέλησης προς τον χορηγό της εκπομπής, η Φάουλερ αναφέρθηκε στον αέρα ως "Patti Page". Το 1946 ο Τζακ Ράελ, ένας σαξοφωνίστας και μάνατζερ της Jimmy Joy Band, ήρθε στην Τούλσα για μία και μοναδική βραδιά. Ο Ράελ άκουσε την Πέιτζ στο ραδιόφωνο, του άρεσε η φωνή της και της ζήτησε να γίνει μέλος της μπάντας. Μετά την αποχώρησή του από το συγκρότημα, ο Ράελ έγινε ο προσωπικός μάνατζερ της Πέιτζ. Το 1946 η Πέιτζ περιόδευσε στις ΗΠΑ με την Jimmy Joy Band. Το 1947 το συγκρότημα ταξίδεψε στο Σικάγο του Ιλινόις, όπου η Πέιτζ τραγούδησε με μια μικρή ομάδα με επικεφαλής τον αρχηγό της δημοφιλούς ορχήστρας Μπένι Γκούντμαν . Αυτό οδήγησε την Πέιτζ να υπογράψει το πρώτο της δισκογραφικό συμβόλαιο, με την Mercury Records . Έγινε το «κορίτσι-τραγουδίστρια» της Mercury. Η Patti Page ηχογράφησε αρκετά τραγούδια με τους Al Clauser and His Oklahoma Outlaws (1946), την ορχήστρα του Έντι Γκετς και το Τρίο του Τζορτζ Μπάρνις (1947). Η Πέιτζ ηχογράφησε το πρώτο της σινγκλ με τίτλο "Confess" το 1947. Λόγω μιας απεργίας, οι τραγουδιστές του παρασκηνίου δεν ήταν διαθέσιμοι να παράσχουν φωνητικά αρμονίας για το τραγούδι, έτσι η Πέιτζ και η δισκογραφική αποφάσισαν να μεταγλωττίσουν τα αρμονικά μέρη. Ο Μπιλ Πάτναμ, μηχανικός της Mercury Records, κατάφερε να κάνει overdub τη φωνή της Πέιτζ, χρησιμοποιώντας την πιο πρόσφατη τεχνολογία ηχογράφησης. Έτσι, η Πέιτζ έγινε η πρώτη ποπ καλλιτέχνιδα που εναρμονίζει τα δικά της φωνητικά σε μια ηχογράφηση. Αυτή η τεχνική χρησιμοποιήθηκε αργότερα στα μεγαλύτερα σινγκλ της Πέιτζ τη δεκαετία του 1950. Το 1948 το "Confess" έγινε top-15 επιτυχία στο Billboard, φτάνοντας στο νούμερο 12 του chart "Best-Sellers" και έγινε η πρώτη της επιτυχία. Η Πέιτζ ακολούθησε με άλλα τέσσερα σινγκλ το 1948-1949, μόνο ένα από τα οποία ήταν επιτυχία στην κορυφή των 20, το "So in Love" (1949). Η Πέιτζ είχε επίσης μια επιτυχία στο top-15 στο κάντρι chart του Billboard το 1949 με το "Money, Marbles, and Chalk", και στη συνέχεια ηχογράφησε το "Boogie Woogie Santa Claus", το οποίο αργότερα έγινε επιτυχία το 1950. Το 1950 η Πέιτζ είχε το πρώτο της σινγκλ με πωλήσεις εκατομμυρίων "With My Eyes Wide Open, I'm Dreaming", ένα άλλο τραγούδι όπου εναρμόνισε τα φωνητικά της. Επειδή έκανε υπερβολική μεταγλώττιση των φωνητικών της, το όνομα της Πέιτζ έπρεπε να αναγράφεται στους τίτλους της ηχογράφησης ως ομάδα. Σύμφωνα με τον κατάλογο επιτυχιών των αρχών της δεκαετίας του 1950, η Πέιτζ καταγράφηκε ως το κουαρτέτο της Πάτι Πέιτζ. Στα μέσα του 1950, το σινγκλ της Πέιτζ "All My Love (Bolero)" έφτασε στο νούμερο ένα στο περιοδικό Billboard, έγινε η πρώτη της νούμερο ένα επιτυχία και παρέμεινεε επί πέντε εβδομάδες εκεί. Την ίδια χρονιά είχε επίσης την πρώτη της επιτυχία στο top-10 με το "I Don't Care if the Sun Don't Shine", καθώς και το top-25 σινγκλ "Back in Your Own Backyard ". Προς τα τέλη του 1950, η έκδοση του «Tennessee Waltz» της Πάτι Πέιτζ έγινε η δεύτερη νούμερο ένα επιτυχία της και το σινγκλ της με τις μεγαλύτερες πωλήσεις. Το "Tennessee Waltz" γράφτηκε το 1946 από τους Pee Wee King και Ρεντ Στιούαρτ και ηχογραφήθηκε το 1947 από τον Pee Wee King and His Golden West Cowboys. Η αρχική τους έκδοση έγινε στα τσαρτ της χώρας το 1948. Το τραγούδι ήταν επίσης επιτυχία για τον Cowboy Copas περίπου την ίδια εποχή. Η Πέιτζ εισήχθη στο τραγούδι από τον παραγωγό δίσκων Τζέρι Γουέξλερ, ο οποίος της πρότεινε να διασκευάσει μια πρόσφατη R&B έκδοση από την Ορχήστρα του Έρσκιν Χόκινς. Η Πέιτζ άρεσε το τραγούδι και το ηχογράφησε , κυκλοφορώντας το ως σινγκλ. Το τραγούδι πέρασε 13 εβδομάδες στο νούμερο ένα το 1950 και το 1951. Το "Tennessee Waltz" έγινε επίσης το δεύτερο σινγκλ της Πέιτζ που εμφανίστηκε στα κάντρι τσαρτ, και έγινε η μεγαλύτερη επιτυχία της εκεί, φτάνοντας στο νούμερο δύο. Το τραγούδι έγινε αργότερα ένας από τους δίσκους με τις μεγαλύτερες πωλήσεις της εποχής του, πουλώντας 7 εκατομμύρια αντίτυπα στις αρχές της δεκαετίας του 1950. Το "Tennessee Waltz" παραμένει η μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία για την τεχνική της υπερμεταγλώττισης, στην οποία πρωτοστάτησε ο παραγωγός Μιτς Μίλερ, και επέτρεψε στην Πέιτζ να εναρμονιστεί με τον εαυτό της. Το "Tennessee Waltz" ήταν το τελευταίο τραγούδι που πούλησε ένα εκατομμύριο αντίτυπα. Το τραγούδι εμφανίστηκε στην ταινία του 1970 Zabriskie Point και στην ταινία του 1983 The Right Stuff . Το 1951 η Πέιτζ κυκλοφόρησε το σινγκλ που ακολούθησε το "Tennessee Waltz" με τίτλο "Would I Love You (Love You, Love You)", το οποίο ήταν επιτυχία στην πρώτη πεντάδα στα τσαρτς και πούλησε 1 εκατομμύριο αντίτυπα. Με το επόμενο σινγκλ, "Mockin' Bird Hill", (διασκευή του πρωτότυπου από τους Les Paul και Mary Ford ) έφτασε τις 4 εκατ. πωλήσεις. Η Πέιτζ είχε άλλα τρία τραγούδια στον κατάλογο με τις κορυφαίες 10 επιτυχίες του Billboard το 1951, ξεκινώντας με το "Mister and Mississippi", το οποίο έφτασε στο νούμερο 8 , το "And So to Sleep Again" και το "Detour", το οποίο είχε ηχογραφήσει και έγινε διάσημο από τους Σπέιντ Κούλι, Φόι Γουίλινγκ και Έλτον Μπριτ. Η έκδοση της Πέιτζ ήταν η πιο δημοφιλής και έγινε το έβδομο σινγκλ της με πωλήσεις εκατομμυρίων. Κυκλοφόρησε επίσης το πρώτο της στούντιο άλμπουμ το 1951 με τίτλο "<a href="https://en.wikipedia.org/wiki/Folk_Song_Favorites" rel="mw:ExtLink" title="Folk Song Favorites" class="cx-link" data-linkid="199">Folk Song Favorites</a>" . Το 1952 η Πέιτζ είχε μια τρίτη νούμερο ένα επιτυχία με το "I Went to Your Wedding", που πέρασε δύο μήνες στο νούμερο ένα. Ηχογραφημένο σε στυλ κάντρι μπαλάντας, το τραγούδι ήταν η δεύτερη πλευρά του "You Belong to Me", επίσης μία top-10 επιτυχία. Το "I Went to Your Wedding" ήταν το όγδοο σινγκλ της Πέιτζ με πωλήσεις εκατομμυρίων στις Ηνωμένες Πολιτείες. Είχε συνεχή επιτυχία εκείνη τη χρονιά, με άλλα τρία τραγούδια στο top 10, τα "Come What May", "Once in a while" και "Why Don't You Believe Me". Το 1953 το καινοτόμο τραγούδι "(How Much Is That) Doggie in the Window?" έγινε η τέταρτη νούμερο ένα επιτυχία της Πέιτζ, πουλώντας πάνω από 1 εκατομμύριο αντίτυπα και παραμένοντας στο τσαρτ για πέντε μήνες. Το τραγούδι περιλάμβανε τον ήχο ενός σκύλου που γαβγίζει, κάτι που το έκανε δημοφιλές σε ένα νεότερο κοινό. Έγινε ένα από τα πιο αγαπημένα τραγούδια της. Το τραγούδι γράφτηκε από τον ειδικό σε μελωδίες καινοτομίας Μπομπ Μέριλ. Ηχογραφήθηκε από την Πέιτζ για το παιδικό άλμπουμ Arfie Goes to School. Είχε μια σειρά από top-20 επιτυχίες εκείνη τη χρονιά. Το "Changing Partners", ένα τελευταίο σινγκλ, έφτασε στην πρώτη πεντάδα, έφτασε στο νούμερο τρία και παρέμεινε στα τσαρτς για πέντε μήνες. Το τραγούδι ήταν επίσης μια μελωδία της κάντρι, όπως πολλές από τις επιτυχίες της Πέιτζ εκείνη την εποχή. Το 1954 η Πέιτζ είχε περισσότερες επιτυχίες στα τσαρτς, συμπεριλαμβανομένου του "Cross Over the Bridge", το οποίο μεταγλώττισε ξανά τα φωνητικά της Πέιτζ και έφτασε στο νούμερο δύο. Άλλες κορυφαίες 10 επιτυχίες της Πέιτζ εκείνης της χρονιάς περιελάμβαναν το "Steam Heat" (από το μιούζικαλ του Μπρόντγουεϊ The Pajama Game) και το "Let Me Go Lover". Το 1955 η Πέιτζ είχε ένα σινγκλ στο chart: το "Croce di Oro". Σε αντίθεση με τις περισσότερες άλλες ποπ τραγουδίστριες της εποχής της, η Πέιτζ μπόρεσε να διατηρήσει την επιτυχία στην εποχή του ροκ εν ρολ. Είχε τρεις επιτυχίες το 1956, συμπεριλαμβανομένου του δεύτερου "Alegheny Moon". Το 1957, είχε μεγάλες επιτυχίες με το "A Poor Man's Roses (ή a Rich Man's Gold)" (ηχογραφήθηκε την ίδια χρονιά από την Πάτσι Κλάιν) και την επιτυχία των πέντε κορυφαίων "Old Cape Cod". Το 1956ο Βικ Σεν έγινε ο μουσικός διευθυντής της Πάτι Πέιτζ, δίνοντας σειρά επιτυχιών που περιελάμβαναν τα "Mama from the Train", "Allegheny Moon", "Old Cape Cod", "Belonging to Someone" και "Left Right Out of Your Heart". Το πιο απαιτητικό έργο της Πέιτζ και του Σεν ήταν η ηχογράφηση του ποιήματος αφηγηματικού τόνου του Γκόρντον Τζένκινς Πύργος του Μανχάταν (ηχογραφήθηκε τον Σεπτέμβριο του 1956). Το άλμπουμ γνώρισε επιτυχία τόσο καλλιτεχνικά όσο και εμπορικά, φτάνοντας στο νούμερο 18 στο Billboard LP chart, την υψηλότερη κατάταξη από οποιοδήποτε από τα άλμπουμ της. Οι διασκευές του Σεν ήταν πιο ζωντανές και τζαζ από τις αρχικές διασκευές του Τζένκινς. Η Πέιτζ και ο Σεν συνέχισαν τη συνεργασία τους για πολλά χρόνια, δουλεύοντας μαζί μέχρι το 1999. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950, η Πέιτζ εμφανιζόταν τακτικά στην τηλεόραση, συμπεριλαμβανομένων των The Ed Sullivan Show, The Bob Hope Show, The Steve Allen Show και The Dean Martin Show. Αργότερα είχε τη δική της σειρά, ξεκινώντας με το Scott Music Hall τη σεζόν 1952–53 και μια κοινοπρακτική σειρά για την Oldsmobile το 1955, The Patti Page Show . Ωστόσο, αυτή η εκπομπή διήρκεσε μόνο μία σεζόν, όπως και το The Big Record (1957–58) και το The Patti Page Olds Show, χορηγούμενο από την Oldsmobile (1958–59). Η Πέιτζ ξεκίνησε επίσης μια καριέρα ηθοποιού εκείνη την εποχή, ξεκινώντας με έναν ρόλο στο Playhouse 90 . Η Πέιτζ πραγματοποίησε την πρώτη της εμφάνιση στον κινηματογράφο το 1960 στο Έλμερ Γκάντρυ . Ηχογράφησε επίσης το θεματικό τραγούδι για το Boys Night Out, στο οποίο έπαιξε τον ρόλο της Τζόαν ΜακΙλένι. Το 1959 η Πέιτζ ηχογράφησε το τραγούδι του τίτλου από το μιούζικαλ The Sound of Music για την Mercury Records την ίδια μέρα που ξεκίνησε το μιούζικαλ στο Μπρόντγουεϊ. Το τραγούδι στην τηλεοπτική της εκπομπή The Patti Page Olds Show βοήθησε στην προώθηση της εκπομπής στο Μπρόντγουεϊ. Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, η επιτυχία της Πέιτζ άρχισε να μειώνεται. Δεν μπήκε ξανά στο τσαρτ μέχρι το 1961 με τα "You'll Answer to Me" και "Mom and Dad's Waltz". Η τελευταία σημαντική επιτυχία της Πέιτζ στα τσαρτ ήταν το "Hush...Hush, Sweet Charlotte" από την ομώνυμη ταινία με πρωταγωνίστριες την Μπέτι Ντέιβις και την Ολίβια Ντε Χάβιλαντ . Ανέβηκε στο νούμερο οκτώ. Ήταν η τελευταία της επιτυχία στο top-10 (και η πρώτη της από το 1957) και ήταν υποψήφια για Όσκαρ "Καλύτερου Τραγουδιού" . Το ερμήνευσε στα Βραβεία Όσκαρ το 1965. Ηχογράφησε επίσης το τραγούδι στα ιταλικά, ισπανικά και γερμανικά για ξένες αγορές. Πριν κυκλοφορήσει το "Hush. . . Hush, Sweet Charlotte», η Πέιτζ υπέγραψε με την Columbia Records, όπου παρέμεινε μέχρι το τέλος της δεκαετίας. Κυκλοφόρησε μερικά στούντιο άλμπουμ με την Columbia τη δεκαετία του 1960. Το 1970 τα σινγκλ της άρχισαν να μπαίνουν στο chart Hot Adult Contemporary Tracks. Πολλά από αυτά τα σινγκλ έγιναν επιτυχίες, κορυφώνοντας στο top 20, συμπεριλαμβανομένων των διασκευών των "You Can't Be True, Dear", "Gentle on My Mind" και "Little Green Apples" (το τελευταίο της τραγούδι που συμπεριλήφθηκε σε τσαρτ της ποπ). Η Πέιτζ, ούσα λάτρης της κάντρι μουσικής, ηχογράφησε πολλά κάντρι τραγούδια όλα αυτά τα χρόνια. Μερικά από αυτά ηχογραφήθηκαν για την Columbia και κυκλοφόρησαν ως σινγκλ για σύγχρονη μουσική ενηλίκων (Adult Contemporary), συμπεριλαμβανομένου του "Almost Persuaded" του Ντέιβιντ Χιούστον και του "Stand by Your Man" της Τάμι Γουάινετ. Η Πέιτζ έφυγε από την Κολούμπια το 1970, επιστρέφοντας στη Mercury Records και μετατοπίζοντας την καριέρα της μακριά από την ποπ και στη μουσική της κάντρι. Το 1973 επέστρεψε στη συνεργασία με τον πρώην παραγωγό δίσκων της Σέλμπι Σίνγκλτον. Δουλεύοντας για τις Mercury, Columbia και Epic τη δεκαετία του 1970, η Πέιτζ ηχογράφησε μια σειρά από κάντρι σινγκλ, ξεκινώντας με το "I Wish I Had a Mommy Like You" της δεκαετίας του 1970, το οποίο έγινε επιτυχία στα top-25, ακολουθούμενο από το "Give Him Love". που είχε παρόμοια επιτυχία. Το 1971 κυκλοφόρησε το άλμπουμ της κάντρι μουσικής I'd Rather Be Sorry για την εταιρεία Mercury. Το 1973 ένα ντουέτο με τον τραγουδιστή της κάντρι Τομ Τ. Χολ με τίτλο "Hello, We're Lonely" ήταν μια επιτυχία που εισήλθε στις 20 καλύτερες, φτάνοντας στο νούμερο 14 στο κάντρι chart του Billboard. Το 1973 η Πέιτζ επέστρεψε στη θυγατρική της Columbia Records, την Epic Records. Το 1974 και το 1975 κυκλοφόρησε σινγκλ για την Avco Records, συμπεριλαμβανομένων των "I May Not Be Lovin' You" και "Less Than the Song", τα οποία ήταν και τα δύο μικρές επιτυχίες της κάντρι. Έπειτα από ένα διάλειμμα πέντε ετών, ηχογράφησε για την Plantation Records το 1980. Είχε μια top-40 επιτυχία με την Plantation το 1981 με τίτλο "No Aces", ακολουθούμενη από μια σειρά από μικρές επιτυχίες της χώρας. Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 έπαιξε με μεγάλες συμφωνικές ορχήστρες στο Σινσινάτι και την Πόλη του Μεξικού. Το 1986 η Πέιτζ και ο ενορχηστρωτής Βικ Σεν επανενώθηκαν για μια εμφάνιση στο Λας Βέγκας. Το 1988 η Πέιτζ εμφανίστηκε στο Ballroom της Νέας Υόρκης, σηματοδοτώντας την πρώτη φορά που εμφανίστηκε εκεί μετά από σχεδόν 20 χρόνια. Έλαβε θετικές κριτικές από μουσικοκριτικούς. Στη δεκαετία του 1990, η Πέιτζ ίδρυσε τη δική της δισκογραφική εταιρεία, την CAF Records, η οποία κυκλοφόρησε αρκετούς δίσκους, συμπεριλαμβανομένου ενός παιδικού άλμπουμ το 2003. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 η Πέιτζ μετακόμισε στο Σαν Ντιέγκο της Καλιφόρνια και συνέχισε τις ζωντανές της εμφανίσεις σε όλη τη χώρα. Το 1998 κυκλοφόρησε το άλμπουμ Live at Carnegie Hall: The 50th Anniversary Concert . Το άλμπουμ χάρισε στην τραγουδίστρια ένα βραβείο Γκράμι την επόμενη χρονιά για την Καλύτερη Παραδοσιακή Ποπ Φωνητική Απόδοση. Παρά την παραγωγική της καριέρα, ήταν το πρώτο της Γκράμι. Το 1998 ένα δείγμα της ηχογράφησης της Patti Page του "Old Cape Cod" αποτέλεσε τη βάση της επιτυχίας των Groove Armada στο Ηνωμένο Βασίλειο " At the River ". Οι στίχοι "Αν αγαπάς τους αμμόλοφους και τον αλμυρό αέρα / Γραφικά χωριά εδώ κι εκεί..." που τραγουδιούνται με τη στενή αρμονία της Πέιτζ, επαναλαμβάνονται ξανά και ξανά, με την προσθήκη μπάσου συνθεσάιζερ, ντραμς με βραδύ ρυθμό, και ένα bluesy σόλο τρομπόνι για την παραγωγή ενός χαλαρού κομματιού. Η επιτυχία αυτού του κομματιού εισήγαγε τη μουσική της Πέιτζ σε μια άλλη γενιά ακροατών. Το 1999, ο Βικ Σεν επανενώθηκε με την ΄Πέιτζ για να ηχογραφήσει ένα CD για μια κινεζική εταιρεία. Το 2000 κυκλοφόρησε το άλμπουμ Brand New Tennessee Waltz . Τα φωνητικά Harmony προσφέρθηκαν από δημοφιλείς σταρ της κάντρι, συμπεριλαμβανομένων των Σούζι Μπόγκους, Άλισον Κράους, Κάθι Ματία και Τρίσα Γίαργουντ. Η παρουσίαση του άλμπουμ έγινε στο Ryman Auditorium στο Νάσβιλ του Τενεσί το 2000. Στις 4 Οκτωβρίου 2001 ο Μπομπ Μπέινς, ο δήμαρχος του Μάντσεστερ, στο Νιου Χάμσαϊρ, κήρυξε την ημέρα «Ημέρα της Πάτι Πέιτζ» στην πόλη. Η Πέιτζ βρισκόταν στο Μάντσεστερ για να δώσει μια sold-out συναυλία στο Palace Theatre προς όφελος του Merrimack Valley Assistance Program. Μέχρι και λίγο πριν πεθάνει, η Πέιτζ ήταν οικοδέσποινα εβδομαδιαίου κυριακάτικου προγράμματος στο ραδιοφωνικό δίκτυο Music of Your Life. Ο Τζακ Γουάιτ των White Stripes και εκείνη έδωσαν συνέντευξη τον Ιανουάριο του 2008, αφού οι White Stripes ηχογράφησαν την επιτυχία της Πέιτζ στις αρχές της δεκαετίας του 1950 "Conquest" στο στούντιο άλμπουμ τους του 2007 Icky Thump Η Πέιτζ τραγούδησε το "Summer Me, Winter Me" για τη συναυλία για την 50ή επέτειο του Μισέλ Λεγκράν στο MGM Grand, και στην ηχογράφηση, είναι προφανές ότι είχε ξεχάσει τα λόγια. Συνέχισε να περιοδεύει ενεργά μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2012, όταν ανακοίνωσε στην ιστοσελίδα της την αποχώρησή της από τις παραστάσεις για λόγους υγείας. Πολλοί άλλοι καλλιτέχνες επηρεάστηκαν από την Patti Page και ενσωμάτωσαν διασκευές κάντρι στα δικά τους τραγούδια, συμπεριλαμβανομένων των The Andrews Sisters και Μπινγκ Κρόσμπι, οι οποίοι είχαν την πρώτη επιτυχία στα τσαρτ της χώρας στα τέλη της δεκαετίας του 1940 με το "Pistol Packin' Mama". Η Πέιτζ παντρεύτηκε τρεις φορές, πρώτα με τον φοιτητή του Πανεπιστημίου του Ουισκόνσιν Τζακ Σκίμπα τον Μάιο του 1948. Μετακόμισαν στη Νέα Υόρκη, αλλά εκείνη ζήτησε και έλαβε χωρίς υπαιτιότητα διαζύγιο στο Ουισκόνσιν μέσα σε ένα χρόνο. Ο επόμενος γάμος της ήταν με τον Τσαρλς Ο' Κούραν, έναν χορογράφο, το 1956. Ο Ο' Κούραν ήταν παντρεμένος με την ηθοποιό Μπέτι Χάτον . Η Πέιτζ και ο Ο' Κουράν υιοθέτησαν έναν γιο, τον Ντάνι, και μια κόρη, την Κάθλιν. Χώρισαν το 1972. Ο τελευταίος γάμος της Page ήταν με τον Τζέρι Φιλιτσιότο το 1990. Το ζευγάρι ήταν ιδιοκτήτες μιας επιχείρησης με σιρόπι σφενδάμου με το όνομα The Farm at Wood Hill στο Μπαθ του Νιου Χάμσαϊρ και διέμενε στη Σολάνα Μπιτς της Καλιφόρνια. Ο Φιλιτσιότο απεβίωσε το 2009. Ο μακροχρόνιος συνεργάτης της Πέιτζ, ενορχηστρωτής Βικ Σεν θυμήθηκε κάποτε: «Ήταν μια από τις ωραιότερες και πιο ευγενικές τραγουδίστριες με τις οποίες έχω δουλέψει ποτέ». Ο Σεν και εκείνη παρέμειναν στενοί φίλοι και μιλούσαν τακτικά μέχρι τον θάνατό του το 2000. Η Πέιτζ πέθανε την 1η Ιανουαρίου 2013, στην κοινότητα συνταξιούχων του χωριού Σίκρεστ στο Ενσινίτας της Καλιφόρνια, σε ηλικία 85 ετών. Έπασχε από καρδιακή και πνευμονική νόσο. Κηδεύτηκε στο El Camino Memorial Park στο Σαν Ντιέγκο. Elmer Gantry (1960) ως Αδερφή Ραχήλ Dondi (1961) ως Λιζ Boys' Night Out (1962) ως Τζόαν ΜακΙλένι 2004: The Patti Page Video Songbook 2004: Patti Page – Sings the Hits 2005: In Concert Series:: Patti Page Once Upon a Dream: A Personal Chat with All Teenagers (1960) This Is My Song: A Memoir – Patti Page with Skip Press (2009) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Patti Page στο Wikimedia Commons