IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Βροντάδος

Ο Βροντάδος (μέχρι το 1961 Βροντάδες) είναι παραλιακή κωμόπολη που βρίσκεται στην ανατολική πλευρά του νησιού της Χίου, βόρεια της ομώνυμης πόλης και πρωτεύουσας του νομού.

 Ο ρουκετοπόλεμος είναι τοπική παραδοσιακή εκδήλωση, η οποία διεξάγεται κάθε Πάσχα. Είναι μια ελληνική παραλλαγή της ρίψης πυροτεχνημάτων στα μεσάνυχτα πριν την Κυριακή του Πάσχα. Δύο αντίπαλες ενορίες στην πόλη ξεκινούν ρουκετοπόλεμο πετώντας δεκάδες χιλιάδες ρουκέτες σε όλη την πόλη, με στόχο η μία να χτυπήσει το καμπαναριό της εκκλησίας από την άλλη πλευρά. Οι ρουκέτες είναι ξύλινα ραβδιά γεμισμένα με μείγμα που περιλαμβάνει πυρίτιδα. Οι δύο «αντίπαλες» ενορίες είναι οι εκκλησίες Αγίου Μάρκου και Παναγίας Εριτιανής. Έχουν χτιστεί στις άκρες δύο λόφων, περίπου 400 μέτρα μακριά η μία από την άλλη. Τα άμεσα χτυπήματα για κάθε καμπαναριό υποτίθεται ότι υπολογίζονται για να καθοριστεί ο νικητής την επόμενη μέρα, αλλά κάθε ενορία πάντα υποστηρίζει ότι κέρδισε. Το αποτέλεσμα από αυτή τη φαινομενική διαφωνία είναι ότι και οι δύο κοινότητες συμφωνούν να διευθετήσουν το σκορ του επόμενου έτους και έτσι η "αντιπαλότητα" διαιωνίζεται. Τα κτίρια των εκκλησιών και τα γύρω κτίρια πρέπει να προστατευτούν με φύλλα μετάλλων και πλέγμα για την περίσταση. Αρκετοί κάτοικοι είναι κατά του εθίμου, αλλά είναι μια σημαντική πηγή τουριστικού εισοδήματος για την περιοχή. Η προέλευση αυτού του γεγονότος είναι ασαφής, αλλά η τοπική παράδοση θεωρεί ότι ξεκίνησε να διεξάγεται στην Οθωμανική περίοδο στην Ελλάδα. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, παλαιότερα οι ρίψεις γίνονταν με πραγματικά κανόνια, αλλά οι οθωμανικές αρχές απαγόρευσαν τη χρήση τους το 1889. Η Χίος είναι μια από τις αναφερόμενες από την αρχαιότητα πόλεις που φέρονταν ως τόπος καταγωγής του μυθικού ποιητή Ομήρου. Στη βόρεια πλευρά του Βροντάδου υπάρχει η λεγόμενη "Πέτρα του Ομήρου" (Δασκαλόπετρα), ένας μονοκόμματος βράχος σε μορφή καθίσματος στην οποία σύμφωνα με τοπικό θρύλο καθόταν ο Όμηρος διδάσκοντας. Κατά τον ύστερο Μεσαίωνα, στον Βροντάδο εγκαταστάθηκαν κάτοικοι από τον διαλυμένο οικισμό των Κοίλων.Τον 19ο αιώνα, οι αντίξοες συνθήκες διαβίωσης ανάγκασαν τους κατοίκους του Βροντάδου να στραφούν στη ναυτιλία, αναδεικνύοντας τον οικισμό ως το πρώτο - χρονολογικά - ναυτιλιακό κέντρο της Χίου. Ο Βροντάδος είναι ο τόπος γέννησης του Πατριάρχης Ιεροσολύμων Διοδώρου Α΄, του επιχειρηματία Στρατή Ανδρεάδη και του αστροφυσικού Σταμάτη Κριμιζή., ενώ στην κωμόπολη βρίσκεται ο τάφος του λογοτέχνη Γιάννη Ψυχάρη Δήμος Ομηρούπολης: Αναφορά στην ιστοσελίδα του Δήμου Ομηρούπολης. Η εφημερίδα Ομηρούπολη: Η ιστοσελίδα της εφημερίδας "Ομηρούπολη" που εκδίδεται στο Βροντάδο. Chiosnet Αρχειοθετήθηκε 2007-08-06 στο Wayback Machine.: Μία αναφορά σε ταξιδιωτικό οδηγό για τη Χίο. Δήμος Ομηρούπολης Αρχειοθετήθηκε 2007-09-27 στο Wayback Machine.: Άλλο ένα ανάλογο άρθρο με αναφορές στην ιστορία και κάποιες φωτογραφίες.
Έκτορ Γιαζάλδε

Ο Έκτορ Κασιμίρο Γιαζάλδε (ισπανικά: Héctor Casimiro Yazalde, 29 Μαΐου 1946 – 18 Ιουνίου 1997) ήταν Αργεντινός διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως κεντρικός επιθετικός. Τη σεζόν 1973–74 ήταν πρώτος σκόρερ των ευρωπαϊκών πρωταθλήματων (Χρυσό Παπούτσι) με 46 γκολ, ενώ μία ακόμα φορά ήταν δεύτερος.

 Γεννήθηκε στη Βίλα Φιορίτο (ίδια γειτονιά με τον Ντιέγκο Μαραντόνα). Από πολύ μικρή ηλικία, άρχισε να εργάζεται για να βοηθήσει τους γονείς του, ήταν πωλητής εφημερίδων, βοηθός σε μανάβη και τους καλοκαιρινούς μήνες μοίραζε πάγο. Η αρχή της καριέρας του στο ποδόσφαιρο ήταν τυχαία: επισκεπτόταν έναν φίλο που έπαιζε με την Κλουμπ Ατλέτικο Πιράνα, μια ερασιτεχνική ομάδα στο Μπουένος Άιρες. Ζήτησε να συμμετάσχει στην προπόνηση, προκαλώντας αμέσως εντύπωση και υπογράφοντας την πρώτη ημέρα το 1962 σε ηλικία 16 ετών. Από εκεί μετακόμισε στην Ιντεπεντιέντε, βοηθώντας την ομάδα να κερδίσει δύο πρωταθλήματα Αργεντινής, ενώ ο ίδιος σημείωσε 71 γκολ σε 112 αγώνες πρωταθλήματος.Μεταγράφηκε στην Σπόρτινγκ Λισαβόνας πριν από τη σεζόν 1971–72, βοηθώντας την ομάδα αποτελεσματικά στη σεζόν του 1974 να κατακτήσει το νταμπλ, σημειώνοντας 46 γκολ σε μόλις 29 αγώνες (1,59 γκολ ανά αγώνα), τόσο εγχώριο όσο και ευρωπαϊκό ρεκόρ από την έναρξη του θεσμού του Χρυσού Παπουτσιού. Η επίδοση παραμένει ακατάρριπτη στο πρωτάθλημα Πορτογαλίας. Την επόμενη περίοδο, με την ομάδα να τερματίσει τρίτη, σκόραρε 30 φορές, και πάλι πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος και το δεύτερος στην Ευρώπη. Ως έπαθλο για το Ευρωπαϊκό Χρυσό Παπούτσι, ο Γιαζάλδε έλαβε ως δώρο ένα ιαπωνικό αυτοκίνητο το οποίο πούλησε, μοιράζοντας στη συνέχεια τα χρήματα με τους συμπαίκτες του. Μετά την πορτογαλική του θητεία, αγωνίστηκε στη Γαλλία για δύο χρόνια και το 1977 επέστρεψε στην πατρίδα του όπου αγωνίστηκε έως το 1981, και έγινε ατζέντης παικτών.Κλήθηκε στην εθνική ομάδα για πρώτη φορά το 1970, αγωνιζόμενος στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1974, όπου σκόραρε δύο φορές σε τρεις αγώνες (και οι δύο με αντίπαλο την Αϊτή, νίκη με 4–1). Στην προσωπική του ζωή είχε παντρευτεί το μοντέλο/ηθοποιό της Πορτογαλίας Maria do Carmo de Deus το 1973 με την οποία απέκτησε ένα γιο. Απεβίωσε σε ηλικία 51 ετών από εσωτερική αιμορραγία. Ιντεπεντιέντε Πρωτάθλημα Αργεντινής (2) : 1967–68, 1969–70Σπόρτινγκ Λισσαβόνας Πρωτάθλημα Πορτογαλίας : 1973–74 Κύπελλο Πορτογαλίας (2) : 1972–73, 1973–74Ολυμπίκ Μαρσέιγ Κύπελλο Γαλλίας : 1975–76Ατομικές διακρίσεις Αργεντινός ποδοσφαιριστής της χρονιάς : 1970 Πρώτος σκόρερ πρωταθλήματος Πορτογαλίας (2): 1973–74 , 1974–75 Κορυφαίος σκόρερ ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων (Ευρωπαϊκό Χρυσό Παπούτσι) : 1973–74 (46 γκολ) Δεύτερος σκόρερ ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων (Ευρωπαϊκό Αργυρό Παπούτσι) : 1974–75 (30 γκολ) Στατιστικά καριέρας
Εκλογική περιφέρεια Κορινθίας

Η εκλογική περιφέρεια Κορινθίας είναι εκλογική περιφέρεια της Ελλάδας, η οποία περιλαμβάνει το νομό Κορινθίας. Στην εκλογική περιφέρεια αντιστοιχούν σήμερα 4 έδρες. Σήμερα, οι εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι στην εκλογική περιφέρεια ανέρχονται σε περίπου 131.000.

 Στον πίνακα περιλαμβάνονται τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών από το 1996 και μετά στην Κορινθία. Συγκεκριμένα παρουσιάζονται ο αριθμός ψήφων και το ποσοστό που συγκέντρωσαν τα πέντε πρώτα κόμματα στην περιφέρεια, καθώς και ο αριθμός των εδρών που εξασφάλισαν σε παρένθεση. Ακολουθούν οι βουλευτές Κορινθίας της περίοδου 1974-2015
Μακεδονική τέχνη

Η Μακεδονική τέχνη είναι η τέχνη της Μακεδονικής Αναγέννησης στη Βυζαντινή τέχνη. Η περίοδος ακολούθησε το τέλος της Βυζαντινής εικονομαχίας και διήρκεσε μέχρι την πτώση της Μακεδονικής δυναστείας, η οποία κυβέρνησε τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία από το 867 έως το 1056, που είχε αρχίσει στη Μακεδονία στα Βαλκάνια. Συνέπεσε με την Οθωνική Αναγέννηση στη Δυτική Ευρώπη. Τον 9ο και 10ο αιώνα η στρατιωτική κατάσταση της βυζαντινής αυτοκρατορίας βελτιώθηκε και η τέχνη και η αρχιτεκτονική αναβίωσε.

 Νέες εκκλησίες ανατέθηκαν ξανά, και η τεχνοτροπία των ψηφιδωτών της βυζαντινής εκκλησίας έγινε τυποποιημένη. Τα καλύτερα διατηρημένα παραδείγματα είναι στη Μονή του Οσίου Λουκά στην ηπειρωτική Ελλάδα και το Καθολικό της Νέας Μονής στο νησί της Χίου. Οι πολύ ελεύθερα ζωγραφισμένες νωπογραφίες στο Καστελσέπριο της Ιταλίας συνδέονται από πολλούς ιστορικούς τέχνης με την τέχνη της Κωνσταντινούπολης της εποχής. Υπήρξε μια αναβίωση του ενδιαφέροντος για το κλασικό ελληνιστικό στιλ και θέματα, από τα οποία το Παρισινό Ψαλτέρ είναι μια σημαντική διαθήκη και χρησιμοποιήθηκαν πιο εξελιγμένες τεχνικές για την απεικόνιση ανθρώπινων μορφών. Υπήρχε επίσης ένα νατουραλιστικό στυλ και πιο περίπλοκες τεχνικές αρχαίας ελληνικής και ρωμαϊκής τέχνης αναμεμειγμένες με χριστιανικά θέματα που χρησιμοποιούνται στην τέχνη.
Πίτσα Παπαδοπούλου

Η Πίτσα (Καλλιόπη) Παπαδοπούλου (Θεσσαλονίκη, 4 Μαΐου 1945) είναι Ελληνίδα λαϊκή τραγουδίστρια με μακροχρόνια καριέρα. Έχει συνεργαστεί με τα μεγαλύτερα ονόματα της ελληνικής μουσικής: Γιώργος Ζαμπέτας, Τόλης Βοσκόπουλος, Αντώνης Βαρδής, Βίκυ Μοσχολιού, Αντώνης Ρεπάνης, Τάκης Μουσαφίρης, Στέλιος Καζαντζίδης.

 Η Πίτσα Παπαδοπούλου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη με καταγωγή από τον Πόντο της Μικράς Ασίας με τους γονείς της να έρχονται πρόσφυγες στην Ελλάδα το 1922. Η οικογένεια έφυγε από τη Θεσσαλονίκη το 1961 και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, καθώς ο μεγαλύτερος της αδερφός (και πατέρας της επίσης τραγουδίστριας Λένας Παπαδοπούλου) ήθελε να δοκιμάσει την τύχη του στο τραγούδι. Στην Αθήνα ο αδερφός της Πίτσας γνώρισε τον μαέστρο Στέλιο Χρυσίνη, ο οποίος συνεργαζόταν με τον Στράτο Παγιουμτζή, όπου και αυτός με την σειρά του τον σύστησε στον Ζαμπέτα. Η ίδια έχει δηλώσει: «Σε ηλικία 16 χρόνων ο αδελφός μου με πήγε στον Ζαμπέτα να με ακούσει και αμέσως έπιασα δουλειά στα Ξημερώματα». Την δεκαετία του 1970 άρχισε να συνεργάζεται στα νυχτερινά κέντρα με μεγάλα ονόματα της εποχής όπως ο Τόλης Βοσκόπουλος, η Βίκυ Μοσχολιού, η Πόλυ Πάνου, η Τζένη Βάνου και η Ρίτα Σακελλαρίου.Η πρώτη της δισκογραφική επιτυχία ήρθε το 1980 με το Album «Τι αγάπη Θεέ μου» και πούλησε περισσότερα από 60.000 αντίτυπα, ενώ η γνωριμία και συνεργασία της με τον συνθέτη Τάκη Μουσαφίρη στις αρχές τις δεκαετίας του 1980 αποτέλεσε σημαντικό βήμα για την καθιέρωση της στην μουσική βιομηχανία, κάνοντας μεταξύ άλλων και την μεγάλη επιτυχία «Θα Τα Βροντήξω» (1983). Το 1987 συνεργάστηκε με τον Αντώνη Βαρδή στον δίσκο «Άνευ Όρων» ο οποίος περιείχε τη μεγάλη επιτυχία «Μη Μιλάς» σε στίχους Γιάννη Πάριου. Στις μεγάλες επιτυχίες της συγκαταλέγονται τα τραγούδια: «Θυσιάστηκα» (1984) σε στίχους Χάρη Ροδίτη και μουσική Αντώνη Ρεπάνη, «Γκρέμισ’ τα» (1986) σε στίχους Λάκη Τσώλη και μουσική Κώστα Σούκα και «Θα κάνω ό,τι μου αρέσει» (1990) σε στίχους Ανδρέα Σπυρόπουλου και μουσική Παναγιώτη Στεργίου. 1972 – Ο καινούριος δίσκος 1977 – Πίτσα Παπαδοπούλου ‎ 1980 – Τί Αγάπη Θεέ Μου ‎ 1981 – Χρώματα 1982 – Εγώ Θάμαι Για Σένα 1983 – Τα Λαϊκά Που Αγαπήθηκαν 1983 – Τα Παράπονα 1984 – Τραγούδια Αγάπης 1985 – Οι Δρόμοι Της Αγάπης 1986 – Αργά Τη Νύχτα 1987 – Άνευ Όρων 1988 – Σήμερα 1988 – Δεν Μετανιώνω 1989 – Μόνο Για Σένα 1990 – Στιγμές 1991 – Λατρεία 1992 – Νόμιζες 1993 – Όσα Αγαπάω 1994 – Με Τα Μάτια Κλειστά 1996 – Απαγορευμένο Όνειρο 1998 – Μια Αγάπη Φτάνει 2004 – Δυο Δρόμοι Δυο Φεγγάρια (με Ελένη Βιτάλη) 2005 – Σεβντάς 2006 – Του Θανατά Σ’ Αγάπησα 2006 – Όσα Αγαπώ 2007 – Θυσιάστηκα 2008 – Τα 1970 πρώτα λαϊκά 2010 – Να ‘χε Καρδιά Η Μοναξιά 2018 – Αγάπες μου παλιές 2013 – Λάθος 2020 – Το παραδέχομαι 2020 – Μύριαμ η Αρμένισσα Η Πίτσα Παπαδοπούλου, επίσημος λογαριασμός στο Facebook. Η Δισκογραφία Πίτσα Παπαδοπούλου στο Discogs
Ιππόλυτος Ντελεαί

Ο Ιππόλυτος Ντελεαί (γαλλ.: Hippolyte Delehaye, γενν. στην Αμβέρσα, 19 Αυγούστου 1859 - Έτερμπεεκ, 1 Απριλίου 1941) ήταν Βέλγος ιησουΐτης ιερέας και εκκλησιαστικός συγγραφέας. Θεωρείται ως ένας από τους διαπρεπέστερους αγιολόγους του 20ού αιώνα.

 Γεννήθηκε στην Αμβέρσα. Το 1876 εντάχθηκε στο τάγμα των Ιησουϊτών, και το 1892 εντάχθηκε στην Κοινότητα των Βολλανδιστών (Société des Bollandistes) στις Βρυξέλλες. Το 1895, έγινε εκδότης του περιοδικού Analecta Bollandiana και εξέδωσε την Bibliotheca hagiographica Graeca. Το 1912, εξελέγη πρόεδρος των Βολλανδιστών. Είναι από τους σημαντικότερους μελετητές της Αγιολογίας και τα έργα του θεωρούνται ακόμη κλασικά για τη μελέτη της. Τα σημαντικότερα εξ αυτών είναι τα εξής: Synaxarium Ecclesiae Costantinopolitanae, Βρυξέλλες 1902 Les Légendes hagiographiques, 1905 Les origines du culte des martyrs, 1912 Les passions des martyrs et les genres littéraires, 1921 Sanctus. Essai sur le culte des saints dans l'antiquité, 1927 Les versions grecques des Actes des martyrs persans sous Sapor II, 1905 Les Légendes grecques des saints militaires, 1909 A travers trois siècles: L'Oeuvre des Bollandistes 1615 à 1915, 1920 Les saints Stylites, 1923
Κωνσταντίνος Μπιμπής

Ο Κωνσταντίνος Μπιμπής είναι Έλληνας ηθοποιός, σκηνοθέτης, δραματουργός, συγγραφέας. Έχει συμμετάσχει σε σειρά παραστάσεων στο θέατρο και στην τηλεόραση. Γεννήθηκε στην Αθήνα. Η καταγωγή του είναι από τη Σκύρο και την Κωνσταντινούπολη.

 Από μικρή ηλικία αγάπησε και ασχολήθηκε με την μουσική. Παρ' όλα αυτά οταν πήγαινε 3η Λυκείου και στην ηλικία των 18 ετών αποφάσισε πως θα ασχοληθεί με το θέατρο αφού όπως είχε πει και ο ίδιος : «Εγώ θα γίνω ηθοποιός». Ο Κωνσταντίνος Μπιμπής είναι απόφοιτος της δραματικής σχολής του θεάτρου τέχνης και τελειόφοιτος στο Τμήμα Ελληνικής Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.. Εκπαιδεύτηκε πάνω στο «Σύστημα» του Στανισλάφσκι και τη «Μέθοδο» του Actors Studio από τον Αντρέα Μανωλικάκη, πρόεδρο του Μεταπτυχιακού Προγράμματος Actors Studio Drama School (Master of Fine Arts), παρακολουθώντας επί 4 συναπτά έτη τα σεμινάρια του στην Αθήνα, ενώ είναι ακόμα πτυχιούχος της δραματικής σχολής του «Θεάτρου Τέχνης Κάρολος Κουν». Το 2012 έγινε μέλος της ομάδας θεάτρου «Ιδέλα». Εκεί μαζί με τους Αθηνά Μουστάκα και Κώστα Γάκη δημιούργησαν μαζί την παράσταση «Ρωμαίος και Ιουλιέτα για 2» και περιόδευσαν μαζί της σε πολλά μέρη της Ελλάδας, ενώ έφτασαν μέχρι και στην Κύπρο, στη Σερβία, στο Φεστιβάλ Almagro της Ισπανίας, στο Folia 2016 στην Πορτογαλία, στο Μεξικό και πρόσφατα στην Ζυρίχη στο Φεστιβάλ Ελληνικών θιάσων. Έχει παίξει ακόμα σε πολλές άλλες παραστάσεις όπως : «Σήμα Κινδύνου» του Αντώνη Σαμαράκη, στο «Οδυσσεβάχ» της Ξένιας Καλογεροπούλου, στο «Ιππόλυτος» σε σκηνοθεσία Λυδίας Κονιόρδου, στο «Το Δέντρο του Οιδίποδα» σε σκηνοθεσία Κώστα Γάκη, στις «Όρνιθες» σε σκηνοθεσία Νίκου Καραθάνου, στη παιδική μουσικοθεατρική παράσταση « Μια χώρα Μουσική» σε σκηνοθεσία Μαρίας Γιαννούλη και στις «Γέφυρες» σε σκηνοθεσία Κώστα Γάκη. Έχει επίσης σκηνοθετήσει : το μυθιστόρημα του Μενέλαου Λουντέμη «Το ρολόι του κόσμου χτυπά μεσάνυχτα», το «Η τελευταία μαύρη γάτα» του Ευγένιου Τριβιζά, το «Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας» του Σαίξπηρ και την διασκευή του έργου «Αριστοφανιάδα» καθώς και το «Οι κάτω απ' τ' αστέρια». Επίσης το 2015 μαζί με την ηθοποιό Άρτεμη Γρύμπλα ξεκίνησαν έναν κύκλο μαθημάτων πάνω στο σύστημα Στανισλάβσκι, όπως εξελίχθηκε από τον Βαχτάνγκοφ, τον Λι Στράσμπεργκ και την Στέλλα Άντλερ. Τηλεοπτικά ο Κωνσταντίνος Μπιμπής έχει εμφανιστεί σε σειρές όπως : «10η Εντολή», «Θηρίο», «Κόκκινο», «Φωτιά» ενώ τώρα παίζει κύριο ρόλο στην κωμική σειρά «Κάνε Γονείς Να Δεις Καλό». Τέλος έκανε την εμφάνισή του στην μεγάλη οθόνη το 2019 με την ταινία : «Όρνιθες ή πώς να γίνεις πουλί». Μαζί με την Αθηνά Μουστάκα και τον Κώστα Γάκη κέρδισαν με την παράστασή τους «Ρωμαίος και Ιουλιέτα για 2» την 1η θέση στο Φεστιβάλ Almagro της Ισπανίας. Το 2014 τέθηκε υποψήφιος για το βραβείο «Δημήτρης Χορν» το οπίο κέρδισε τελικά ο Γιώργος Χρυσοστόμου, παρ' όλα αυτά 3 χρόνια μετα τιμήθηκε με το πορηγούμενο βραβείο.
Ψείρα Λασιθίου

Η Ψείρα είναι ακατοίκητη νησίδα της Κρήτης. Βρίσκεται απέναντι από την παραλία του Θόλους. Η θέση της είναι στο βορειοανατολικό άκρο του νομού Λασιθίου, στον κόλπο του Μιραμπέλου. Υπάγεται στην Κοινότητα Λάστρου του Δήμου Σητείας. Οφείλει την ονομασία του στο σχήμα του, το οποίο θυμίζει το γνωστό παράσιτο. Σύμφωνα με τα ευρήματα από τις αρχαιολογικές ανασκαφές, το νησί κατοικήθηκε από τους προϊστορικούς χρόνους και καταστράφηκε έπειτα από την έκρηξη του ηφαιστείου της Θήρας. Σε κοντινή απόσταση υπάρχει μια νησίδα, που ονομάζεται Κόνιδα.

 Οι πρώτες αρχαιολογικές ανασκαφές στο νησί έγιναν το 1908 από τον Richard Seager. Το 1985 έγιναν περαιτέρω αρχαιολογικές έρευνες από το Temple University in Philadelphia, Pennsylvania, από το Αρχαιολογικό Ινστιτούτο Κρήτης και από την Ελληνική Αρχαιολογική Υπηρεσία. Έπειτα από έρευνες, ανακαλύφθηκαν ερείπια οικιών ενός οικισμού, ο οποίος ανάγεται στην Πρωτομινωϊκή Περίοδο. Αυτά προφανώς ήταν πετρόκτιστα και διώροφα. Επίσης, οι ανασκαφές έφεραν στο φως και αγγεία, όπως επίσης και νεκροταφείο. Χαρακτηριστικό δείγμα των αγγείων είναι ο πυθαμφορέας του 1.600-1.500 π.Χ., ο οποίος είναι διακοσμημένος με κεφάλια από βόδια και κλάδους ελιάς σε κάθε πλευρά του. Σύμφωνα με τα ευρήματα, οι αρχαιολόγοι συμπέραναν ότι ο τόπος ήταν πλούσιος και οι κάτοικοι ήταν εύποροι έμποροι και ψαράδες. Επίσης, πιθανότατα ασχολούνταν με την επεξεργασία σφουγγαριών και πορφύρας.Το 60% έως 70% του εδάφους του νησιού καλύπτεται με πεζούλες με ξερολιθιές, που είχαν δημιουργήσει οι Μινωίτες, για να μπορέσουν να καλλιεργήσουν τη γη.Αμερικανοί ερευνητές ανακάλυψαν δύο φράγματα συλλογής ομβρίων υδάτων, που είχαν κατασκευαστεί από τη Μινωική εποχή και χρησίμευαν για την ύδρευση των κατοίκων του νησιού. Στην περιοχή γύρω από την Ψείρα υπάρχουν αρχαία ναυάγια. Νέα Εγκυκλοπαιδεία, εκδ. Μαλλιάρης- Παιδεία, 2006, τ. 27, σελ. 321-22. Εικονική περιήγηση στην «Οικία των Ρυτών»
Ποιος κοιμήθηκε με τη γυναίκα μου;

Το Ποιος κοιμήθηκε με τη γυναίκα μου; (ιταλικά: Cattivi pensieri) είναι ιταλική κωμική ταινία του 1976, σε σκηνοθεσία, σενάριο και πρωταγωνιστικό ρόλο από τον Ούγκο Τονιάτσι.

 Ο Mario Marani είναι ένας αξιοσέβαστος δικηγόρος στο Μιλάνο, στα μέσα της δεκαετίας του ‘70. Ο ίδιος και η υπέροχη γυναίκα του, η Francesca, έχουν μια έντονη κοινωνική ζωή, όμως ο Mario έχει ένα μεγάλο πρόβλημα. Έχει καταληφθεί από αρνητικές σκέψεις και υποπτεύεται πως η σύζυγός του τον απατάει. Ζηλεύει ακόμα και όταν τη βλέπει απλά να μιλάει με κάποιον άνδρα και νομίζει πως έχει συνάψει δεσμό μαζί του. Η ζήλια και οι υποψίες τον κατατρώγουν από τη στιγμή που ανακαλύπτει πως στο διαμέρισμά τους κρύβεται ένας νεαρός άντρας…
Τζοχόρ Νταρούλ Τακζίμ ΦΚ

Η Τζοχόρ Νταρούλ Τακζίμ (μαλαϊκά: Johor Darul Ta'zim) είναι επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα από τη Μαλαισία. Έδρα της ομάδας είναι το Στάδιο Λαρκίν, χωρητικότητας 30.000 θεατών. Συμμετέχει στη Λίγκα Σούπερ Μαλαισίας, την ανώτατη κατηγορία της χώρας.

 Η ομάδα ιδρύθηκε το 1972 ως ΠΚΕΝΤ ΦΚ, το 1996 μετονομάστηκε σε Τζοχόρ ΦΚ και το 2012 πήρε το σημερινό της όνομα. Κατέκτησε 2 φορές το πρωτάθλημα δεύτερης κατηγορίας (1997, 2001) και 2 φορές το Πιάλα ΦΑΜ (1994, 1995). Τελευταία ενημέρωση: 18 Οκτώβριος 2019.Λίγκα Σούπερ ΜαλαισίαςΠρωταθλήτρια (6): 2014, 2015, 2016, 2017, 2018, 2019Λίγκα Πρέμιερ ΜαλαισίαςΠρωταθλήτρια (1): 2001Πιάλα ΦΑΜΠρωταθλήτρια (1): 1994, 1995Κύπελλο ΜαλαισίαςΚυπελλούχος (1): 2016Λιγκ Καπ ΜαλαισίαςΝικήτρια (1): 2017Πιάλα ΣουμπανγκσιχΝικήτρια (3): 2015, 2016, 2018 Επίσημος ιστότοπος
Ντέιλ Τ. Μόρτενσεν

Ο Ντέιλ Τ. Μόρτενσεν (Dale T. Mortensen, 2 Φεβρουαρίου 1939 – 9 Ιανουαρίου 2014) ήταν Αμερικανός οικονομολόγος, ο οποίος τιμήθηκε με Νόμπελ Οικονομικών Επιστημών. Απέκτησε τίτλο B.A. στα οικονομικά από το Πανεπιστήμιο του Γουίλαμετ και διδακτορικό τίτλο στις Οικονομικές Επιστήμες από το Πανεπιστήμιο Κάρνεγκι Μέλον.

 Γεννήθηκε στο Όρεγκον των ΗΠΑ και ήταν μέλος της αδερφότητας ΒΘΠ. Τιμήθηκε με Νόμπελ μαζί με τον κυπριακής καταγωγής οικονομολόγο Πισσαρίδη από το London School of Economics και τον Πίτερ Α. Ντάιαμοντ από το Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασσαχουσέτης το 2010 "για τις αναλύσεις των αγορών με αναζήτηση τριβών". Ήταν παντρεμένος με την καθηγήτρια Μπέβερλι Μόρτενσεν. Ο Μόρτενσεν απεβίωσε από καρκίνο τον Ιανουάριο του 2014 σε ηλικία 74 ετών, στο σπίτι του στο Γουίλμετ. Βραβείο Αλεξάντερ Χέντερσον, 1965. Βραβεία IZA για τα Οικονομικά της Εργασίας, 2005. Βραβείο Νόμπελ Οικονομικών Επιστημών, 2010, με τους Χριστόφορο Α. Πισσαρίδη και Πίτερ Α. ΝτάιαμοντΣτο πανεπιστήμιο του Ώρχους ένα κτήριο πήρε το όνομα του επιστήμονα. D. Mortensen and E. Nagypál (2007), 'More on unemployment and vacancy fluctuations.' Review of Economic Dynamics 10 (3), pp. 327–47. D. Mortensen (2005), Wage Dispersion: Why Are Similar Workers Paid Differently?, MIT Press. ISBN 0-262-63319-1 K. Burdett and D. Mortensen (1998), 'Wage differentials, employer size, and unemployment.' International Economic Review 39, pp. 257–73. D. Mortensen and C. Pissarides (1994), 'Job creation and job destruction in the theory of unemployment.' Review of Economic Studies 61, pp. 397–415. D. Mortensen (1986), 'Job search and labor market analysis.' Ch. 15 of Handbook of Labor Economics, vol. 2, O. Ashenfelter and R. Layard, eds., North-Holland. D. Mortensen (1982), 'Property rights and efficiency of mating, racing, and related games.' American Economic Review 72 (5), pp. 968–79. D. Mortensen (1982), 'The matching process as a non-cooperative/bargaining game.' In The Economics of Information and Uncertainty, J. McCall, ed., NBER, ISBN 0-226-55559-3. D. Mortensen (1972), 'A theory of wage and employment dynamics.' In Microeconomic Foundations of Employment and Inflation Theory, E. Phelps et al., eds., Norton, ISBN 978-0-393-09326-1 επίσημος ιστότοπος για τον Μόρτενσεν Ο Μόρτενσεν στο School of Economics and Management του Πανεπιστημίου του Ώρχους Markets with Search Frictions Ομιλία το 2010 στον ιστότοπο NobelPrize.org Προφίλ και Έγγραφα στο Research Papers in Economics/RePEc
Μεροϊτική γραφή

Η μεροϊτική γραφή αποτελείται από δύο αλφασυλλαβικά συστήματα γραφής τα οποία χρησιμοποιούνταν για την γραφή της κουσιτικής γλώσσας από τον 3ο αιώνα π.Χ. στο Βασίλειο του Κους. Τα συστήματα αυτά είναι η μεροϊκή συνεχής γραφή με προέλευση την δημώδη αιγυπτιακή, και η μεροϊκή ιερογλυφική με προέλευση την αιγυπτιακή ιερογλυφική γλώσσα. Η πιο συχνή μορφή της γραφής είναι η συνεχής, καθώς συναντάται σε πάνω από το 90% όλων των ανακαλυφθέντων επιγραφών, και είναι κατά ένα αιώνα παλαιότερη από την ιερογλυφική.

 Μια από τις πρώτες περιγραφές του συστήματος γραφής έγιναν από τον Διόδωρο τον Σικελιώτη (1ος αιώνας π.Χ.) στις περιγραφές του σχετικά με την Αφρική, ο οποίος το περιέγραψε ως αιθιοπικά γράμματα. Η τελευταία γνωστή μεροϊτική επιγραφή χρονολογείται το 410 με 450 κατά τον 5ο αιώνα. Πριν την εμφάνιση της μεροϊκής γραφής, χρησιμοποιούνταν σαν σύστημα γραφής τα αιγυπτιακά ιερογλυφικά για την γραπτή μορφή της κουσιτικής γλώσσας. Από τον 5ο με 6ο αιώνα και έπειτα, η γραφή αντικαταστάθηκε με το παλαιονουβικό αλφάβητο, κοπτικά, και το ελληνικό αλφάβητο, διατηρώντας κάποιους από τους μεροϊτικούς χαρακτήρες (<ne>, <w(a)>, και πιθανώς <kh(a)>) στο παλαιονουβικό. Η προσθήκη των μεροϊτικών χαρακτήρων στο παλαιονουβικό αλφάβητο κάνει πιθανό πως η γνώση της κουσιτικής γλώσσας και γραφής συνέχισε έως τον 8ο αιώνα.Η γραφή αποκρυπτογραφήθηκε το 1909 από τον Βρετανό αιγυπτιολόγο Φράνσις Λουέλεν Γκρίφιθ (Francis Llewellyn Griffith), βάσει των χαρακτήρων της μεροϊκων γραφής για τις αιγυπτιακές ονομασίες. Ωστόσο η ίδια η κουσιτική γλώσσα παραμένει σε μεγάλο βαθμό μη αποκωδικοποιημένη. Η συνεχής και η ιερογλυφική μορφή της γραφής έχουν αντιστοιχία ένα προς ένα, πέρα από την εξαίρεση ότι στην συνεχή γραφή γίνεται χρήση συμπλεγμάτων όπου χρησιμοποιείται ένας χαρακτήρας ως συνδυασμός άλλων χαρακτήρων. Η κατεύθυνση της συνεχούς γραφής ήταν από τα δεξιά προς τα αριστερά, και από πάνω προς τα κάτω. Η ιερογλυφική εκδοχή, ήταν από πάνω προς τα κάτω σε στήλες από τα δεξιά προς τα αριστερά. Καθώς ήταν κυρίως αλφασυλλαβαρικά συστήματα γραφής η μεροϊτική γραφή ήταν διαφορετική από τα αιγυπτιακά ιερογλυφικά, και κάποιες απόψεις ερευνητών θεωρούν ότι αυτό ενδεχομένως υποδηλώνει επιρροή από το ελληνικό αλφάβητο. Το μεροϊτικό αλφασυλλαβάριο αποτελούνταν από 23 γράμματα, ανάμεσα στα οποία 4 φωνήεντα: το /a/ όπου εμφανίζεται μόνο στην αρχή των λέξεων το /e/ το οποίο χρησιμοποιούνταν κυρίως για τις ξένες ονομασίες τα /i/ και /o/ τα οποία χρησιμοποιούνταν ως σύμφωνα κατά τον ίδιο τρόπο με το ελληνικό αλφάβητο Rowan, Kirsty (2006). «A phonological investigation into the Meroitic 'syllable' signs ne and se and their implications on the e sign». SOAS Working Papers in Linguistics, Volume 14. σελίδες 131–167. Ανακτήθηκε στις 24 Οκτωβρίου 2013. Török, László (1998). The Kingdom of Kush: Handbook of the Napatan-Meróitic Civilization (Handbook of Oriental Studies/Handbuch Der Orientalistik). New York: Brill Academic Publishers. (ISBN 90-04-10448-8). (Αγγλικά) Meroitic, ancientscripts.com (Αγγλικά) Meroitic Writing Αρχειοθετήθηκε 2012-02-26 στο Wayback Machine., ancientsudan.org (Αγγλικά) Meroitic, omniglot.com
Το Αγριογούρουνο του Θανάτου

Το Αγριογούρουνο του Θανάτου (αγγλικά: Razorback) είναι ταινία θρίλερ αυστραλέζικης παραγωγής του 1984. Είναι βασισμένο στο μυθιστόρημα του Πίτερ Μπρέναν και είναι σκηνοθετημένο από τον Ράσελ Μούλκαχυ. Η ταινία περιστρέφεται γύρω από τις επιθέσεις ενός γιγαντιαίου αγριογούρουνου το οποίο τρομοκρατεί την αυστραλιανή ύπαιθρο, σκοτώνοντας και καταβροχθίζοντας ανθρώπους.

 Ένας τερατώδες αγριογούρουνο τρομοκρατεί την Αυστραλιανή ύπαιθρο. Το πρώτο θύμα είναι ένα μικρό παιδί που σκοτώνεται. Ο παππούς του παιδιού παραπεμφθεί σε δίκη για τη δολοφονία του παιδιού, αλλά αθωώθηκε. Το επόμενο θύμα είναι μια τηλεοπτική δημοσιογράφος από την Αμερική. Ο σύζυγός της ο Κάρλ πηγαίνει εκεί και αρχίζει να αναζητά την αλήθεια. Οι κάτοικοι της περιοχής δεν θα τον βοηθήσουν πραγματικά, αλλά ένας γέρος κυνηγός και μια γεωργός τον βοηθάν με σκοπό να βρει το θηρίο και να το σκοτώσει. Γκρέγκορι Χάρισον ως Κάρλ Γουίντερς Άρκι Ουίτλει ως Σάρα Κάμερον Μπίλ Κέρ ως Τζέικ Κάλεν Κρις Χέιγουντ ως Μπένι Μπέικερ Ντέιβιντ Άργκιου ως Ντίκο Μπέικερ Τζον Χάουαρντ ως Ντανι Τζον Έουαρτ ως Τέρνερ Μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1980 ο Αυστραλός Ράσελ Μούλκαχυ είχε καθιερωθεί ως ένας από τους κορυφαίους σκηνοθέτες μουσικών βίντεο στον κόσμο. Ήθελε να γυρίσει ταινίες, αλλά σε εκείνο το σημείο του είχαν μόνο προσφέρει μιούζικαλ - μια συνέχεια για το Flashdance που δεν έγινε ποτέ και το Space Riders - το οποίο δεν ήθελε να κάνει. Του προσφέρθηκε το Razorback τον Αύγουστο του 1982 και αποδέχθηκε την δουλειά. Η ταινία γυρίστηκε κυρίως στο Μπρόκεν Χιλ. Το Razorback απέφερε συνολικά 801.000 δολάρια στο box office στην Αυστραλία. Η ταινία είχε περιορισμένες προβολές στους κινηματογράφους στην Αμερική από την Warner Bros. το Νοέμβριο του 1984. Aπέφερε 150.140 δολάρια στο box office. Η ταινία κυκλοφόρησε επίσημα σε DVD στην Αυστραλία από την Umbrella Entertainment στις 21 Σεπτεμβρίου 2005. Το Razorback κυκλοφόρησε επίσης στις Ηνωμένες Πολιτείες από την Warner Home Video το 2009 ως μέρος της Συλλογής Warner Archive. Το Razorback έλαβε θετικές κριτικές από κριτικούς και κοινό. Ο Clint Morris του Moviehole αποκάλεσε την ταινία «Σαγόνια με κινούμενη ουρά! Τρομακτικό και διασκεδαστικό! " Ο Chuck O'Leary της Fantastica Daily έδωσε μια θετική κριτική, λέγοντας "Η ατμόσφαιρα των απομονωμένων περιοχών της Αυστραλίας την κάνει μια αξιοπρεπή ταινία με μεγάλο και ανεξέλεγκτο τέρας». Razorback στο Allmovie Razorback στο Rotten Tomatoes
Χάιλβιχ του Λίππε

Η Χάιλβιχ του Λίππε ή του Σάουμμπουργκ ή του Χόλσταϊν, γερμ.: Heilwig von Lippe, Schaumburg, Holstein (π. 1200 - π. 1248/1250) ήταν Γερμανίδα ευγενής, κόρη του κυρίου του Λίππε, που με τον γάμο της έγινε κόμισσα των Χόλσταϊν και Σάουμμπουργκ.

 Ήταν κόρη του Χέρμαν Β΄ κυρίου του Λίππε και της συζύγου του Όντας του Τέκλενμπουργκ, κόρης του Σίμωνα Α΄ κόμη του Τέκλενμπουργκ. Στις 14 Φεβρουαρίου 1246 ίδρυσε το μοναστήρι των Κιστερκιανών στο Χέρβαρντεσουντε, ένα χωριό στις εκβολές του Πέπερμελενμπεκ, μεταξύ των μεταγενέστερων Ζανκτ Πάουλι και Αλτόνα. Το μοναστήρι επικυρώθηκε από τον πάπα Ιννοκέντιο Δ΄ το 1247. Αυτό το μοναστήρι ίδρυσε αργότερα τα μοναστήρια στη Βάλε Βίργκουμ, επίσης στο Χέρβαρντεσουντε και το 1530, μετά τη Μεταρρύθμιση, τη μονή του Αγίου Ιωάννη, η οποία εξακολουθεί να υπάρχει ως προτεσταντική γυναικεία μονή. Το 1870, το Heilwigstraße (Χάιλβιγκστρασε) στο Αμβούργο-Έπεντορφ πήρε το όνομά του από αυτήν. Παντρεύτηκε τον Αδόλφο Δ΄ κόμη του Χόλσταϊν-Κιέλου και Σάουμμπουργκ και είχαν παιδιά: Ιωάννης Α΄ π.1229-1263, κόμης του Χόλσταϊν-Κιέλου. Γεράρδος Α΄ 1232-1290, κόμης του Χόλσταϊν-Ίτσεχοε. Ματθίλδη 1220/25-1288, παντρεύτηκε πρώτα τον Άβελ των Έστριντσεν βασιλιά της Δανίας και μετά τον Μπίργιερ των Μπγιέλμπο, γιαρλ της Σουηδίας. Silke Urbanski : Geschichte des Klosters Harvestehude «In valle virginum». Wirtschaftliche, soziale und politische Entwicklung eines Nonnenklosters bei Hamburg 1245-1530 (Dissertationsschrift), Münster 1996,(ISBN 3-8258-2758-5) Αρχική σελίδα του μοναστηριού του Αγίου Ιωάννη, την 1η Οκτωβρίου 2010 Γενεαλογία του Bernard IV του Lippe, την 1η Οκτωβρίου 2010
Ασβεστόπετρα Κοζάνης

Η Ασβεστόπετρα είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Πτολεμαΐδας, του δήμου Εορδαίας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κοζάνης, στην περιφέρεια περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Εορδαίας του νομό Κοζάνης , στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας. Μέχρι το 1919 ο οικισμός ονομαζόταν Χασόνκιοϊ και μέχρι το 1927 ονομαζόταν Χασόνκιοϊ.

 Η Ασβεστόπετρα είναι ορεινό χωριό στο βορειοκεντρικό τμήμα του νομού Κοζάνης, στα υψίπεδα της Πτολεμαΐδας. Βρίσκεται στις βορειοδυτικές πλαγιές της κορυφής «Κουλουμπάσι» (1.252μ.) και λίγο νοτιότερα της Πτολεμαΐδας, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 635. Απέχει 34 χλμ. περίπου ΒΔ. της Κοζάνης. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 23,798 χμ² (2011). Ο οικισμός εμφανίζεται επίσημα το 1918 ως Χασόνκιοϊ και, το 1919, ως Χασάνκιοϊ. Το 1927 μετονομάστηκε σε Ασβεστόπετρα. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ασβεστόπετρας και προσαρτήθηκε στον δήμο Πτολεμαΐδας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Τσοτυλίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Εορδαίας. Η σημερινή ονομασία του χωριού οφείλεται στα άφθονα λατομεία ασβεστολίθου που υπάρχουν στην περιοχή. Ο ναός του Αγίου Γεωργίου στο κέντρο του οικισμού Η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου (κοιμητηριακή), στη δυτική είσοδο του οικισμού Το εκκλησάκι στο βουνό του Προφήτη Ηλία Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Google Earth eetaa.gr https://www.youtube.com/watch?v=lpqBSD-LxsI
Θρησκεία στην Ευρωπαϊκή Ένωση

Η Θρησκεία στην Ευρωπαϊκή Ένωση ποικίλει, ωστόσο είναι κυρίως Χριστιανική. Στην Ευρωπαϊκή Ένωση υπάρχει ανεξιθρησκεία, παρόλο που υπάρχουν εκκλησίες κρατών, για παράδειγμα Εκκλησία της Ελλάδος . Πρόσφατα σημειώθηκε μια αύξηση ανεξιθρησκίας σε πολλά κράτη της ΕΕ, ενώ σε άλλα δεν παρουσιάστηκε αυτό το φαινόμενο.

 Η πιο κοινή θρησκεία στην Ευρώπη είναι ο Χριστιανισμός. Μπορεί να χωρισθεί ανάμεσα στον Ρωμαϊκό Καθολικισμό, Λουθηρανισμό (ειδικά στην βόρεια Ευρώπη) και Ορθόδοξο Χριστιανισμό (ειδικά στην ανατολική Ευρώπη).κ΄ Ο Ιουδαϊσμός είναι μια ακόμα θρησκεία που συναντάται στην Ευρώπη. Το 2002 η ΕΕ υπολόγισε ότι ο εβραϊκός πληθυσμός ανέρχεται στο 1 εκατομμύριο, συμπεριλαμβανομένων 519,000 στη Γαλλία και 273,500 στο Ηνωμένο Βασίλειο. Μεγάλα είναι τα ποσοστά των Μουσουλμάνων εντός της ΕΕ, τα οποία μάλιστα αυξάνονται και από τη μετανάστευση κατοίκων από χώρες της Ασίας και της Αφρικής. Υπολογίσθηκε ότι ο πληθυσμός Μουσουλμάνων στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2006 ανέρχεται στα 16 εκατομμύρια ανθρώπους. Το κράτος με τον μεγαλύτερο Ισλαμικό πληθυσμό στην ΕΕ είναι η Γαλλία με το 8% του συνολικού πληθυσμού να είναι Ισλαμιστές. Εκτός από την Τουρκία, άλλο πιθανό κράτος μέλος με πλειοψηφία μουσουλμάνων είναι η Αλβανία. Στην Ευρωπαϊκή Ένωση υπάρχει ανεξιθρησκεία, αυτό σημαίνει ότι υπάρχει διαχωρισμός της εκκλησίας από την πολιτεία. Δεν υπάρχουν δεσμοί με καμία θρησκεία και η θρησκεία δεν αναφέρεται ούτε θα αναφέρεται σε καμία συνθήκη. Στο παρελθόν είχαν γίνει συζητήσεις για την περίληψη του χριστιανισμού και του Θεού στη Συνθήκη της Λισαβόνας με κύριο υποστηρικτή τον Πάπα αλλά λόγω ισχυρών αντιθέσεων, ειδικά στον Γερμανικό τύπο, αυτή η ιδέα απορρίφθηκε. Από τα 27 κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης μόνο τέσσερα έχουν επίσημη θρησκεία και αυτά είναι η Δανία (Δανέζικη Εθνική Εκκλησία), η Ελλάδα (Εκκλησία της Ελλάδας), η Μάλτα (Ρωμαϊκό καθολική εκκλησία της Μάλτας),και η Πολωνία (Ρωμαϊκή Καθολική εκκλησία της Πολωνία). Μερικές άλλες εκκλησίες έχουν κοντινή σχέση με την πολιτεία. Η πλειοψηφία των πολιτών της ΕΕ εξακολουθούν να αυτοκατατάσσονται σε συστήματα πίστεως, ωστόσο μόνο το 21% θεωρούν τη θρησκεία σημαντική. Υπάρχει ένας αυξανόμενος αριθμός αθεϊσμού και αγνωστικισμού στον συνολικό πληθυσμό της ΕΕ, με χαμηλή προσέλευση στις εκκλησίες σε πολλά κράτη της ΕΕ με εξαίρεση κάποιες χώρες της Ανατολικής Ευρώπης όπως η Πολωνία.Εξαίρεση αποτελούν ακόμη οι χριστιανοί μετανάστες στην Ε.Ε που προέρχονται από χώρες εκτός της ΕΕ κυρίως από την Αφρική,την Ασία και τη Μέση Ανατολή. Σε μια δημοσκόπηση που έγινε το 2005 σε όλα τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης φάνηκε ότι ανάμεσα στον συνολικό πληθυσμό το 52% πιστεύει σε κάποιον Θεό, το 27% πιστεύει σε κάποιο πνεύμα ή μια δύναμη ζωής, ενώ το 18% δεν είχε καμία μορφή πίστης. Μερικά κράτη μέλη της ΕΕ έχουν σημειώσει μείωση στην προσέλευση του πληθυσμού στις εκκλησίες καθώς και μείωση στον αριθμό ανθρώπων που ομολογούν πίστη στον Θεό με κάθε τρόπο ενώ κάποια πρώην Κομμουνιστικά κράτη όπως η Πολωνία και η Ρουμανία σημείωσαν αύξηση. Ο παρακάτω κατάλογος δείχνει κράτη της ΕΕ που κατατάσσονται βάσει της πίστης σε κάποιον Θεό σύμφωνα με τη Δημοσκόπηση Ευρωβαρόμετρου 2005.
Ζίγκφριντ Γερούζαλεμ

Ο Ζίγκφριντ Γερούζαλεμ, (γερμ. Siegfried Jerusalem, Όμπερχαουζεν, 17 Απριλίου 1940) είναι Γερμανός τενόρος τραγουδιστής της μελοδραματικής όπερας. Έχει ταυτιστεί με τους ηρωικούς ρόλους των έργων του Βάγκνερ, και έχει υποδυθεί τον Ζίγκφριντ, τον Ζίγκμουντ, τον Λόενγκριν, τον Πάρσιφαλ και τον Τρίσταν. Από τη δεκαετία του 1990, έχει αφοσιωθεί στα μελοποιημένα έργα, ιδιαίτερα των Στράους, Μάλερ και Σούμαν.

 Σπούδασε πιάνο, βιολί και φαγκότο στην Έσση. Άρχισε την καριέρα του το 1975 όταν πήρε μέρος σε μια τηλεοπτική παραγωγής της όπερας Der Zigeunerbaron. Εμφανίστηκε αρχικά στο φεστιβάλ του Μπαϊρόιτ το 1976 στον ρόλο του Φρο, και εμφανίστηκε αργότερα ως Ζίγκφριντ στην ομώνυμη όπερα το 1988 και ως Ζίγκφριντ το 1989 στο Λυκόφως των Θεών. Το 1990 εμφανίστηκε στην Μετροπόλιταν Όπερα με τον Τζέιμς Λεβίν (James Levine), υποδυόμενος τον Ζίγκφριντ και στις δυο όπερες, καθώς επίσης και στον δύσκολο ρόλο του Λόγκε. Το 1993 υποδύθηκε τον Τριστάνο στο φεστιβάλ του Μπαϊρόιτ, και σε άλλες σημαντικές όπερες της Ευρώπης. Έχει βραβευτεί δυο φορές με το Γκράμι στην κατηγορία Καλύτερο Album για Όπερα το 1983 με Το Δαχτυλίδι του Νίμπελουνγκ στο Μπαίρόιτ και το 1991 με τον Χρυσό του Ρήνου στην Μετροπόλιταν Όπερα της Νέας Υόρκης. Σήμερα διδάσκει μουσική στο κολέγιο της μουσικής στη Νυρεμβέργη. Interview with Jerusalem on his 61st birthday The best of Siegfried Jerusalem
Όσε Κλέβελαντ

Η Όσε Μαρία Κλέβελαντ (νορβηγικά: Åse Maria Kleveland) είναι Σουηδο-Νορβηγή τραγουδίστρια και πολιτικός που γεννήθηκε στις 18 Μαρτίου του 1949 στη Στοκχόλμη. Τραγουδίστρια της φολκ στη Νορβηγία, διορίστηκε Υπουργός Πολιτισμού και Εκκλησιαστικών Ζητημάτων στη χώρα από το 1990 ως το 1996, αντιπροσωπεύοντας το Εργατικό Κόμμα κάτω από την πρωθυπουργία της Gro Harlem Brundtland. Υπήρξε επίσης πρόεδρος του Νορβηγικού Ινστιτούτου Κινηματογράφου από το 2000 ως το 2006. Τον Ιούνιο του 2007 έγινε πρόεδρος του Human-Etisk Forbund, μιας Νορβηγικής ανθρωπιστικής οργάνωσης.

 Γεννημένη στη Σουηδία, μετακόμισε στη Νορβηγία το 1956. Σε μία συνέντευξή της το 1977 περιγράφει πως οι γονείς της μοιράζονταν ίσα τις εργασίες του σπιτιού και πως αυτή και ο σύζυγός της Svenolov Ehrén, ένας Σουηδός καλλιτέχνης, έκαναν επίσης το ίδιο. Σήμερα, είναι παντρεμένη με τον σκηνοθέτη και κινηματογραφιστή Oddvar Bull Tuhus. Η Κλέβαλαντ μιλάει άπταιστα Νορβηγικά, Σουηδικά, Αγγλικά, Γαλλικά και Ιαπωνικά και έχει σπουδάσει νομική. Ως τραγουδίστρια είναι γνωστή για την πολύ σκοτεινή της φωνή. Εκτός από το τραγούδι, επίσης παίζει κιθάρα και έχει συνθέσει τραγούδια ως συνθέτις - τραγουδίστρια. Εκτός από τη σόλο καριέρα της, υπήρξε μέλος του vispop συγκροτήματος με όνομα Ballade!. Ξεκίνησε να παίζει κλασική κιθάρα στα οχτώ της χρόνια και δύο χρόνια αργότερα έκανε την πρώτη της εμφάνιση σε ένα ραδιοφωνικό πρόγραμμα. Η πρώτη της εμφάνιση ως τραγουδίστρια του vispop ήταν σε ένα σόου του Erik Bye όταν ήταν 13. Το πρώτο της άλμπουμ κυκλοφόρησε όταν ήταν 15 και ήταν μία απο τους πρωτοπόρους του είδους vispop, ενός μίγματος παραδοσιακής φολκ με ποπ μουσική. Αυτή της η πρωτοπορία οδήγησε σε υποχρεώσεις στο Παρίσι και για μια περίοδο έπρεπε να ανταποκρίνεται μεταξύ εμφανίσεων εκεί και παρουσίας στο σχολείο της στο Λίλαστρουμ, βόρεια του Όσλο. Στα 17 πραγματοποίησε μεγάλη περιοδεία στην Ιαπωνία που περιλάμβανε εμφανίσεις σε τηλεοπτικές εκπομπές και την κυκλοφορία τεσσάρων σινγκλ στα ιαπωνικά.Το 1966 εκπροσώπησε τη Νορβηγία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Γιουροβίζιον με το τραγούδι "Intet er nytt under solen" (Δεν υπάρχει τίποτα νέο κάτω από τον ήλιο), φτάνοντας στην τρίτη θέση. Σε αυτή της την εμφάνιση έσπασε την παράδοση που ήθελε τις γυναίκες συμμετέχουσες στο διαγωνισμό να εμφανίζονται με φορέματα.Το 1986 παρουσίασε τον πρώτο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Γιουροβίζιον που διοργανώθηκε στη Νορβηγία, στο Μπέργκεν, ακολουθούμενη από τη νίκη της διοργάνωσης από τους Bobbysocks την προηγούμενη χρονιά. Από το 1979 ως το 1987 ήταν η πρόεδρος της νορβηγικής ομοσπονδίας μουσικών.
Αροανία Αχαΐας

Η Αροανία είναι Τοπική Κοινότητα της Δημοτικής Ενότητας Αροανίας του Δήμου Καλαβρύτων στο Νομό Αχαΐας, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση του Προγράμματος Καλλικράτης που ισχύει στην Ελλάδα από το 2011. Προ της εφαρμογής της διοικητικής μεταρρύθμισης «Καποδίστριας», ήταν αυτοτελής κοινότητα, ενώ στη συνέχεια αποτέλεσε Δημοτικό Διαμέρισμα του «Καποδιστριακού» Δήμου Αροανίας. Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός βρέθηκε να έχει πληθυσμό 46 μόνιμους κατοίκους. Οι κάτοικοι κυρίως ασχολούνται με την κτηνοτροφία.

 Το χωριό κατοικήθηκε πρώτη φορά κατα τον 8ο αιώνα από κατοίκους που ήρθαν από το χωριό Κλείτωρ. Το παλιό όνομα του χωριού ήταν Σοπωτό. Εδώ γεννήθηκε ο Οσιομάρτυρας Παύλος. Το 1928 άλλαξε όνομα σε Άγιος Παύλος προς τιμήν του οσιομάρτυρος αλλά το 1930 πήρε το σημερινό του όνομα. Μέχρι το 1914 ήταν έδρα του τότε Δήμου Αροανίας και έδρα δημοσίων υπηρεσιών. Από την Αροανία κατάγονται οι αγωνιστές του 1821 Βασιλικός Σοφιανόπουλος, Παναγιώτης Σοφιανόπουλος, Κωνσταντής Πετιμεζάς, Αντώνιος Ανδριόπουλος, Ιωάννης Ανδρέου ή Καράς, Σπήλιος Σακελλάριος και επίσης οι Νεόφυτος Καυσοκαλυβίτης, Ευάγγελος Παπανούτσος, Κωνσταντίνος Φάσσος και Ιωάννης Σοφιανόπουλος. Στην ευρύτερη περιοχή του χωριού σημειώθηκε μία από τις πρώτες εχθροπραξίες το 1821. Στο Σοπωτό το 1776 ιδρύθηκε η "Ελληνική Σχολή Σωποτού", η οποία λειτουργούσε μέχρι τα τέλη του προηγούμενου αιώνα. Το Σοπωτό αναφέρεται το 1830 ότι είχε αλληλοδιδακτικό σχολείο και ήταν τότε από τα λίγα χωριά που είχαν σχολείο. Πάνω από το χωριό δεσπόζει ο Τάρταρης, παρυφάδα του Ερύμανθου, όπου υπάρχουν και ερείπια φράγκικου κάστρου. Κοντά στην Αροάνια βρίσκεται η Μονή Παναγίας της Φανερωμένης. Στο χωριό επίσης υπάρχει και ο πύργος των Πετιμεζαίων της ιστορικής αυτής οικογένειας με τη μεγάλη προσφορά στον απελευθερωτικό αγώνα. Στην Αροανία το Ίδρυμα Προασπίσεως Ηθικών και Πνευματικών Αξιών ανέγειρε εκ θεμελίων μεγαλοπρεπή ιερό ναό εις μνήμη του Αγίου Νέου Οσιομάρτυρος Παύλου. Ο θεμέλιος λίθος ετέθη την 23.6.1996 και τα εγκαίνια έλαβαν χώραν την 28.9.2002. Ο ναός περιβάλλεται από άρτια οργανωμένα προσκτίσματα, πνευματικό κέντρο, δανειστική βιβλιοθήκη, ξενώνες για αρχιερείς και φίλους του ιδρύματος δωρεάν. Την 11.5.2019 εγκαινιάσθηκε και το Λαογραφικό Μουσείο του Αγίου Παύλου δίπλα εις το γενέθλιο οίκημά του. Οι φίλοι και οι ευλαβείς προσκυνητές μεταφέρονται και φιλοξενούνται δωρεάν κάθε χρόνον στη μνήμη του και η επιστροφή γίνεται μέσω των αξιοθεάτων της περιοχής. Κάστρο του Τάρταρη Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ιστορία του Σοπωτού (Αροανίας), ανακτήθηκε 9 Μαΐου 2013. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010.
Κωνσταντίνος Κορμάς

Ο Κωνσταντίνος Κορμάς γεννήθηκε στο χωριό Κεφαλινός του Νομού Μεσσηνίας το 1783 και σκοτώθηκε το 1825 στη Μάχη στο Μανιάκι μαζί με τον αδελφό του Οπλαρχηγό και Χιλίαρχο Ηλία Κορμά.

 Ηλίας Κορμάς Γεώργιος Κορμάς Θεόδωρος Μ. Τσερπές,(1952), Ιστορία της Μεσσηνίας από της εποχής των Σταυροφόρων μέχρι του 1830, Έκδοση 1952, σελ. 100. Μεσσηνιακά 1968,εκδόσεις «Αριστομένης», Αθήναι 1972,σελ. 462-466. Μεσσηνιακά 1969-70, εκδόσεις «Αριστομένης» Αθήναι 1972, σελ. 482-483.
ΦΚ Σπάρτακ Σουμπότιτσα

Η Σπάρτακ Σουμπότιτσα είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος της Σερβίας. Ιδρύθηκε το 1945 και η έδρα της είναι το Σουμπότιτσα Σίτι Στάντιουμ με χωρητικότητα 13.000 θέσεων. Την περίοδο 2009-2010 κατέκτησε την 4η θέση.

 Το 1945 η ομάδα αυτή είναι ένα από τα πιο επιτυχημένα ποδοσφαιρικά σωματεία στη χώρα της Σερβίας. Είναι το πιο παλιό χρονικά ποδοσφαιρικό σωματείο και είχε πάρει μέρος στο Γιουγκοσλαβικό Πρωτάθλημα την περίοδο 1947-48. Η μεγαλύτερη επιτυχία της ομάδας ήταν το 1993, οπότε είχαν φτάσει στον τελικό του Γιουγκοσλαβικού Κυπέλλου με αντίπαλο την Παρτιζάν Βελιγραδίου, από την οποία έχασε με 6-1. Όπως κάθε ομάδα έτσι και η Σπάρτακ είχε ενωθεί με κάποια άλλες ομάδες. Αυτές ήταν οι Ραντίσκι και Γκαράνσκι. Το Κύπελλο Μίτροπα ήταν ευρωπαϊκή διοργάνωση που ιδρύθηκε στη Γαλλία. Το 1987 η Σπάρτακ είχε πάρει μέρος σε αυτή τη διοργάνωση με αντίπαλο την ιταλική Άσκολι, από την οποία έχασε με 2-1, και από την ουγγρική Βάσας, όπου έχασαν και από εκείνη με 2-0. Οι οπαδοί της Σπάρτακ λέγονται Οι Ναύτες και ο σύλλογος ιδρύθηκε τη δεκαετία του '70 από έφηβους που κατάγονταν από την Πρόβζικα και στήριζαν τη Σπάρτακ. Το 1988 η Σπάρτακ είχε βρεθεί αντιμέτωπη με την Ντιναμό Ζάγκρεμπ και από τότε αυτός ο σύλλογος θεωρήθηκε ως το επίσημο φαν κλαμπ της Σπάρτακ Σουμπότιτσα. Κύπελλο ποδοσφαίρου Σερβίας και Μαυροβουνίου: 1994 Κύπελλο ποδοσφαίρου Γιουγκοσλαβίας (φιναλίστ): 1962 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα FK Spartak Subotica στο Wikimedia Commons
Ελ Μενιά

Το Ελ Μενιά (αραβικά: المنيعة‎) είναι πόλη όαση και κοινότητα, και πρωτεύουσα του διαμερίσματος Ελ Μενιά, στην επαρχία Γκαρντάια της Αλγερίας. Το προηγούμενο όνομα της πόλης ήταν Ελ Γκολέα (αραβικά: القليعة‎). Αυτές οι ονομασίες μαζί στα αραβικά μεταφράζονται ως Απόρθητο Κάστρο. Σύμφωνα με την απογραφή του 2008, έχει πληθυσμό 40.195 κατοίκων, από 28.848 το 1998, σημειώνοντας ετήσιο ρυθμό αύξησης 3,4%. Η περιοχή κατοικείται από Βέρβερους Ζενέτε. Στην όαση Ελ Μενιά καλλιεργούνται πολλά γεωργικά προϊόντα. Ο τάφος του Γάλλου ιερέα Σαρλ ντε Φουκώ βρίσκεται στην πόλη.

 Το Ελ Μενιά βρίσκεται σχεδόν στο κέντρο της Αλγερίας, τοποθετημένο στα ανατολικά όρια του Γκραν Εργκ Οξιντεντάλ σε υψόμετρο 380 μέτρων. Η πόλη είναι πύλη προς τη Σαχάρα στο νότο. Η όαση βρίσκεται κάτω από γκρεμό που βρίσκεται 200 μέτρα ψηλότερα. Ορισμένες από τις μεγαλύτερες συνεχείς περιοχές αμμόλοφων της Σαχάρας αρχίζουν μόλις λίγα χιλιόμετρα δυτικά της όασης. Το Ελ Μενιά έχει θερμό ερημικό κλίμα (Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν BWh), με μακρά, εξαιρετικά θερμά καλοκαίρια και βραχείς, ζεστούς χειμώνες. Υπάρχει σχετικά ελάχιστη βροχόπτωση καθ' όλη τη διάρκεια του έτους και τα καλοκαίρια είναι ιδιαίτερα ξηρά. Οι μέγιστες θερμοκρασίες κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού ξεπερνούν σταθερά τους 45° C. Το Ελ Μενιά έχει καλές οδικές συνδέσεις κατά μήκος της εθνικής οδού Ν1 προς τη Γκαρντάια στα βόρεια και το Ιν Σαλάχ προς νότο. Το αεροδρόμιο του Ελ Γκολέα βρίσκεται 3 χλμ. δυτικά του κέντρου της πόλης. Το 6,9% του πληθυσμού έχει ολοκληρώσει την τριτοβάθμια εκπαίδευση και το 17,3% έχει ολοκληρώσει τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Το συνολικό ποσοστό αλφαβητισμού είναι 81,4% και είναι 85,4% μεταξύ των ανδρών και το 77,2% μεταξύ των γυναικών.
Photo - Finish

Το Photo - Finish είναι το έβδομο στούτιο άλμπουμ του blues και rock τραγουδιστή και κιθαρίστα Rory Gallagher. Κυκλοφόρησε το 1978 και φανερώνει μια ροπή του καλλιτέχνη σε έναν πιο σκληρό ήχο, σε αντίθεση με τους folk πειραματισμούς που εμφανίστηκαν σε προηγούμενες δουλειές του.

 Με αυτόν το δίσκο μαρτυρείται μια μεταστροφή στον ήχο του Gallagher σε πιο hard rock μονοπάτια, έπειτα από τις folk επιρροές σε προηγούμενα άλμπουμ, όπως το "Calling Card". Όπως είπε και ο ίδιος: "Αυτός ο δίσκος θα μείνει κλασικός. Είναι γεμάτος ένταση και έχει τόλμη, νεύρο και ζωντάνια. Δηλαδή ότι ακριβώς ζητούσα."Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε στα "Dierks studios" στην Κολωνία, ένα μέρος στο οποίο σύχναζαν πολλά hard rock συγκροτήματα, όπως οι Scorpions, πράγμα που δικαιολογεί τον σκληρό και δυνατό ήχο του "Photo - Finish". Η ονομασία "Photo - Finish" προήλθε από το γεγονός ότι η "Chrysalis records" - η δισκογραφική εταιρία με την οποία είχε συνάψει συμβόλαιο ο Γκάλαχερ - ζήτησε την δημιουργία του δίσκου κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή. Στο συγκεκριμένο άλμπουμ ο Γκάλαχερ επιστρέφει στο τριμελές συγκρότημα, που στην συγκεκριμένη δισκογραφική κατάθεση αποτελείται από τον Τζέρι ΜακΑβόι και τον Τεντ Μακένα. Το "Photo - Finish" πρωτοκυκλοφόρησε σε μορφή βινυλίου το 1978 και επανακυκλοφόρησε το 1999 σε μορφή CD, με δύο επιπλέον κομμάτια, στην λίστα τραγουδιών. "Shin Kicker" - 4:01 "Brute Force & Ignorance" - 4:15 "Cruise On Out" - 4:41 "Cloak & Dagger" - 5:19 "Overnight Bag" - 4:50 "Shadow Play" - 4:43 "The Mississippi Sheiks" - 5:59 "The Last Of The Independents" - 3:57 "Fuel To The Fire" - 6:20 "Early Warning" (bonus τραγούδι) - 2:49 "Juke Box Annie" (bonus τραγούδι) - 3:17 Rory Gallagher - φωνητικά, κιθάρα, μαντολίνο, φυσαρμόνικα Gerry McAvoy - μπάσο Τεντ Μακένα - τύμπανα Άρθρο για τον δίσκο στο blazplavi-guitarmusic.blogspot.com Rory Gallagher, το επίσημο website Allmusic
Χάτσιγκα του Ντήσεν

Η Χάτσιγκα (γερμ.: Haziga von Diessen), επίσης γνωστή ως Hadegunde (π. 1045 - 1 Αυγούστου 1104) από τον Οίκο του Ντήσεν, ήταν σύζυγος του κόμη του Σάυερν.

 Η καταγωγή της δεν είναι απολύτως σαφής. Συνήθως θεωρείται ότι πατέρας της ήταν ο Φρειδερίκος Β΄ κόμης του Ντήσεν. Ήταν επίτροπος (vogt) του Συλλόγου του καθεδρικού ναού στο Ρέγκενσμπουργκ και είχε νυμφευτεί τρεις φορές, αλλά δεν είναι σαφές από ποιον γάμο του γεννήθηκε η Χάτσιγκα. Γύρω στο 1080 η Χάτσιγκα ίδρυσε ένα μοναστήρι Βενεδικτίνων στο Μπάυριστσελ. Μετακόμισε στο Φίσμπαχαου το 1085, μετά στο Πέτερσμπεργκ, κοντά στο Ντάχαου το 1104 και τελικά στο Σάυερν το 1119. Ο πρώτος σύζυγός της ήταν ο Χέρμαν κόμης του Κάστι (απεβ. 27 Ιανουαρίου 1056). Μαζί του είχε τέκνα: Χέρμαν απεβ. μετά το 1071, κόμης του Χαμ. Φρειδερίκος Α΄ απεβ. 1103, κόμης του Κάστι και του Χάμπσμπουργκ. Ματίλντα απεβ. 1080, παντρεύτηκε τον Ράποτο Γ΄ κόμη του άνω Τράουνγκαου.Ο δεύτερος σύζυγός της ήταν ο Όθων Α΄ κόμης του Σάυερν (4 Δεκεμβρίου 1078). Ήταν και γι' αυτόν ο δεύτερος γάμος του. Αυτός είχε τέσσερα παιδιά και είναι πιθανό μερικά ή όλα να είναι από τον πρώτο γάμο του: Άρνολντ Α΄ απεβ. πριν από τις 26 Μαρτίου 1123. Έκχαρντ Α΄ απεβ. πριν από τις 11 Μαΐου 1091. Βερνάρδος Α΄ απεβ. 2 Μαρτίου 1104. Όθων Β΄ απεβ. 31 Οκτωβρίου 1120. Hans Constantin Faußner: Zur Frühzeit der Babenberger in Bayern und Herkunft der Wittelsbacher, Jan Thorbecke Verlag, Στουτγκάρδη, 1990,(ISBN 3-7995-2413-4) Είσοδος για τη Haziga στο genealogie-mittelalter.de
Σεγκούντα Ντιβιζάο ντε Όνρα 1991–92

Η Σεγκούντα Ντιβιζάο ντε Όνρα 1991–92 ήταν η 2η περίοδος της Σεγκούντα Ντιβιζάο ντε Όνρα και η 58η αναγνωρισμένη περίοδος του β΄ επιπέδου ποδοσφαίρου στην Πορτογαλία.

 Στη διοργάνωση συμμετείχαν 18 ομάδες με την ΣΚ Εσπίνιο να κερδίζει το πρωτάθλημα και μαζί με τις ΚΦ Ος Μπελενένσες και ΦΚ Τιρσένσε να προβιβάζονται στην Πριμέιρα Λίγκα. Οι Ακαδέμικο ντε Βιζεού ΦΚ, Πορτιμονένσε ΣΚ και ΣΚ Ολιανένσε υποβιβάστηκαν στη Σεγκούντα Ντιβιζάο. Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Portugal 1991/92 - RSSSF (Paulo Claro) Portuguese II Liga 1991/1992 - footballzz.co.uk
Ιωάννης Ερνέστος Γ΄ της Σαξονίας-Βαϊμάρης

Ο Ιωάννης-Ερνέστος Γ΄, γερμ. Johann-Ernst III (22 Ιουνίου 1664 - 10 Μαΐου 1707) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν δούκας της Σαξονίας-Βαϊμάρης (1683-1707).

 Ήταν γιος του Ιωάννη-Ερνέστου Β΄ δούκα της Σαξονίας-Βαϊμάρης και της Χριστίνας-Ελισάβετ, κόρης του Ιωάννου-Χριστιανού δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόνντερμπουρκ (γιου του Αλεξάνδρου). Νυμφεύτηκε πρώτα το 1685 τη Σοφία-Αυγούστα, κόρη του Ιωάννη ΣΤ΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Τσερμπστ και είχε τέκνα: Ερνέστος-Αύγουστος Α΄ 1688-1748, δούκας της Σαξονίας-Βαϊμάρης & Άιζεναχ. Ιωάννα-Καρλόττα 1693-1751. Ελεονώρα-Χριστίνα 1689-1690, Ιωάννα-Αυγούστα 1690-1691, Ιωάννης-Γουλιέλμος 1686, απεβίωσαν νήπια.Το 1694 απεβίωσε η Σοφία-Αυγούστα και ο Ιωάννης-Ερνέστος Γ΄ έκανε το ίδιο έτος δεύτερο γάμο με την Καρλόττα, κόρη του Φρειδερίκου Β΄ λαντγκράβου της Έσσης-Χόμπουρκ και είχε επιζόν τέκνο: Ιωάννης-Ερνέστος 1696-1715, πρίγκιπας της Σαξονίας-Βαϊμάρης. Μαρία-Λουίζα 1697-1704 απεβ. 7 ετών, Κάρολος-Φρειδερίκος 1695-1696 απεβ. 1 έτους, Χριστιανή-Σοφία 1700-1701 απεβ. 1 έτους. "Organ Concerto No.1 in G Major, BWV 592", Marie-Claire Alain, YouTube