Κόμμα της Βραζιλιάνικης Σοσιαλδημοκρατίας

Το Κόμμα της Βραζιλιάνικης Σοσιαλδημοκρατίας (Πορτογαλικά: Partido da Social Democracia Brasileira) είναι ένα πολιτικό κόμμα στη Βραζιλία. Με 1.379.337 μέλη τον Μάιο του 2020, είναι το τρίτο μεγαλύτερο κόμμα της χώρας. Η μασκότ του κόμματος είναι ένα τουκάν, και οι οπαδοί του κόμματος αποκαλούνται «τουκάνοι».

 Μετά τις εκλογές του 1986, κατά την διάρκεια των εργασιών της Συντακτικής Συνέλευσης που ετοίμαζε το Σύνταγμα του 1988, μία κοινοβουλευτική ομάδα του ΚΒΔΚ σχημάτισε έναν ενδοκομματικό αριστερό πυρήνα, και τελικά διασπάστηκε και ίδρυσε το Βραζιλιάνικο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα. Οι ιδρυτές προέρχονταν κυρίως από το Σάο Πάολο και το Μίνας Ζεράις, ήταν δυσαρεστημένοι από την κυβέρνηση του Ζοζέ Σάρνεϊ και το σύνθημά τους ήταν: «Πέρα από τα επίσημα οφέλη, πλησιέστερα στην οδό των περισσότερων ανθρώπων, ιδρύθηκε το νέο κόμμα για να ανθήσει η ελπίδα ξανά». Το Κόμμα της Βραζιλιάνικης Σοσιαλδημοκρατίας ιδρύθηκε στις 25 Ιουνίου του 1988 και εγγράφηκε στους καταλόγους του ΑΔΕ στις 24 Αυγούστου 1989, με αριθμό κόμματος «45». Αρχικά, μία προσωρινή επιτροπή ανέλαβε την ηγεσία του κόμματος: οι Μοντόρο, Φ. Ε. Καρντόσο, Μ. Κόβας, Ζ. Ρίσα και Πιμέντα ντα Βέιγκα. Πρώτος πρόεδρος του κόμματος έγινε ο Φράνκο Μοντόρο. Κατά την ίδρυσή του, το ΚΒΣΔ είχε ήδη 7 γερουσιαστές και 37 ομοσπονδιακούς βουλευτές, και ήταν το τρίτο κόμμα στο Κογκρέσο. Παρά το όνομά του, σύντομα το κόμμα κατέστησε σαφές ότι δεν ήταν ένα εκ των πραγμάτων σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, όπως αυτά της μεταπολεμικής Ευρώπης. Στο πρόγραμμα του κόμματος, που δημοσιεύθηκε στις 6 Ιουλίου 1988, στην παραμονή για την έκδοση του νέου Συντάγματος (Οκτώβριος 1988), διευκρινίστηκε με σαφήνεια ότι ιδεολογικά το κόμμα ήταν: «Αρκετά ευρύ ώστε να επιτρέψει τη συμβολή διαφορετικών πτυχών της σύγχρονης πολιτικής σκέψης, όπως: φιλελεύθερους προοδευτικούς, Χριστιανοδημοκράτες, σοσιαλδημοκράτες, δημοκρατικούς σοσιαλιστές». Χαρακτηρίστηκε ως νεοφιλελεύθερο κόμμα που ευνοεί τις ιδιωτικοποιήσεις. To 1992 το ΚΒΣΔ συμμετείχε στην κινητοποίηση που ζήτησε καθαίρεση του τότε Προέδρου Φερνάντο Κόλορ, και όταν αυτός παραιτήθηκε, το κόμμα υποστήριξε την κυβέρνηση του Ιταμάρ Φράνκο και ο γερουσιαστής Φ.Ε.Καρντόσο έγινε Υπουργός Εξωτερικών Υποθέσεων. Το 1993 ο Καρντόσο έγινε Υπουργός Οικονομίας και ξεκίνησε εργασίες για την υλοποίηση του «Πραγματικού Σχεδίου». Στο δημοψήφισμα του 1993 για τη μορφή του πολιτεύματος, το ΚΒΣΔ παρότρυνε τους οπαδούς του να ψηφίσουν για κοινοβουλευτισμό. Την 1η Ιουλίου του 1994 το Πραγματικό Σχέδιο τέθηκε σε ισχύ: έλυσε τα προβλήματα υπερπληθωρισμού και κερδοσκοπίας, αποκαθιστώντας την αγοραστική δύναμη των εργαζομένων και την εμπιστοσύνη των Βραζιλιάνων σε μια πιο δίκαιη, εύπορη και μεγαλύτερη χώρα. Μετά από αυτήν την επιτυχία, ο Καρντόσο έβαλε υποψηφιότητα για Πρόεδρος στις εκλογές και κέρδισε από τον πρώτο γύρο, συγκεντρώνοντας 34 εκατομμύρια ψήφους (54,3%). Ο Καρντόσο έγινε ο 34ος Πρόεδρος της Βραζιλίας, και αφού επανεκλέχτηκε στις εκλογές του 1998, διετέλεσε δύο θητείες: από την 1η Ιανουαρίου 1995 ως την 1η Ιανουαρίου 2003. Η κυβέρνησή του πέτυχε ρυθμό ανάπτυξης 19,39% του ΑΕΠ (μέσος: 2,42%) και 6,99% του κατά κεφαλήν εισοδήματος (μέσος: 0,87%). Έριξε τον πληθωρισμό από 22,41% σε 12,53%. Προχώρησε σε πολλές ιδιωτικοποιήσεις, κυρίως όπου προηγουμένως υπήρχαν ελλείμματα: στον πάροχο τηλεπικοινωνιακών υπηρεσιών Τελεμπράς, στην εταιρεία εξορύξεων Βάλε, σε υπηρεσίες παροχής οικονομικών υπηρεσιών και ηλεκτρικής ενέργειας. Το 2000 υπογράφηκε ο Νόμος για Δημοσιονομική Υπευθυνότητα, για τον έλεγχο των δαπανών από τις κρατικές και ομοσπονδιακές υπηρεσίες, με τον οποίο εισήχθηκαν αρκετές καινοτομίες σε ζητήματα λογιστικής του δημοσίου και εφαρμογής του προϋπολογισμού. Θέσπισε νόμους για την προστασία του περιβάλλοντος, βάσει των οποίων επιβάλλονται ποινές και κυρώσεις στους παραβάτες. To 2002 υπέγραψε το Πρωτόκολλο του Κιότο, για τη μακροπρόθεσμη αντιμετώπιση της αλλαγής του κλίματος. Η πρόσβαση μαθητών στα σχολεία αυξήθηκε κατά 25%, το ποσοστό αναλφάβητου πληθυσμού έπεσε κατά 25,7% και διπλασιάστηκε ο αριθμός των φοιτητών στα πανεπιστήμια. Τα περιστατικά μητρικής θνησιμότητας στην εγκυμοσύνη ελαττώθηκαν κατά 34% και η παιδική θνησιμότητα κατά 33%. Το ποσοστό ιατρικού προσωπικού αυξήθηκε κατά 15%, που ισοδυναμεί με 1,37 επαγγελματίες του τομέα υγείας ανά 1000 Βραζιλιάνους. Εφαρμόστηκε μία πολιτική ενημέρωσης για τους κινδύνους του καπνίσματος και προστασίας των μη καπνιστών από τους καπνιστές. Το 1996 ο Πρόεδρος Καρντόσο δημοσίευσε ένα εγχειρίδιο με οδηγίες για τους υποψήφιους των δημοτικών εκλογών, στο οποίο ενσωμάτωσε τον ορισμό του για τη σοσιαλδημοκρατία: «ένα πολιτικό ρεύμα που θέλει να επιδιορθώσει τις κοινωνικές αδικίες και να βελτιώσει τις συνθήκες διαβίωσης των ανθρώπων, μέσω μεταρρυθμίσεων που επιτρέπονται ελεύθερα από μία κοινωνία με δημοκρατικό καθεστώς». Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Κόμμα της Βραζιλιάνικης Σοσιαλδημοκρατίας στο Wikimedia Commons