IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Παστιάς Γιατσόπουλος

Ο Παστιάς Γιατσόπουλος (1897-1979) ήταν ηγετικό στέλεχος του ΣΕΚΕ, Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ την περίοδο 1926-1927 και μετέπειτα ένας από τους σημαίνοντες στην Ελλάδα τροτσκιστές ηγέτες.

 Ο Γιατσόπουλος γεννήθηκε στην Αγχίαλο της Ανατολικής Ρωμυλίας το 1897. Αργότερα, η οικογένειά του μετακόμισε στην Κωνσταντινούπολη, όπου σπούδασε στην Εμπορική Σχολή της Χάλκης. Το 1919 μετακινήθηκε στην Αθήνα, όπου εργάστηκε ως υπάλληλος τραπέζης και λογιστής. Την περίοδο αυτή εντάχθηκε στο ΣΕΚΕ και συνδέθηκε με τις οργανώσεις Δράμας και Θεσσαλονίκης, για να επανέλθει αργότερα στην Αθήνα. Ο Γιατσόπουλος θα εκπροσωπήσει το ΣΕΚΕ στο 3ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς στη Μόσχα τον Ιούνιο του 1921 μαζί με τους Νίκο Δημητράτο και Γιώργο Γεωργιάδη. Στη συνέχεια εντάχθηκε στην ηγεσία του ΣΕΚΕ και αργότερα του ΚΚΕ. Την περίοδο της Δικτατορίας του Πάγκαλου (1925-1926) εξορίστηκε μαζί με άλλα στελέχη του ΚΚΕ. Με την επιστροφή του από την εξορία το Σεπτέμβριο του 1926 εκλέχθηκε Γενικός Γραμματέας του κόμματος στη θέση του Ελευθέριου Σταυρίδη, αφού προηγουμένως ο Παντελής Πουλιόπουλος δεν είχε αποδεχθεί την εκλογή του στη γραμματεία. Επηρεασμένος από τις ζυμώσεις στο παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα, ο Γιατσόπουλος συντάχθηκε με τον Παντελή Πουλιόπουλο και το Γιώργη Νίκολη, συγκροτώντας την ομάδα που επηρεαζόταν έντονα από τη σκέψη του Λέοντος Τρότσκι. Η τροτσκιστική τάση ζητούσε από την Κεντρική Επιτροπή ολοκληρωμένη ενημέρωση για τις ζυμώσεις στο ΚΚΣΕ, ενώ υποστήριζε πως το ΚΚΕ διαθέτει χαμηλή μαρξιστική ιδεολογικοπολιτική συγκρότηση και πως έχει κακή ποιοτική σύνθεση, με πολλά λούμπεν στοιχεία στο εσωτερικό του. Στο 3ο Τακτικό Συνέδριο του ΚΚΕ το Μάρτη του 1927 ο Γιατσόπουλος απομακρύνθηκε από τη θέση του Γραμματέα της ΚΕ και διαγράφηκε αργότερα, το Σεπτέμβριο του 1927, με ολόκληρη την τροτσκιστική κίνηση, ως λικβινταριστής. Αμέσως μετά τη διαγραφή τους, οι τροτσκιστές συγκρότησαν την αντιπολιτευτική στο ΚΚΕ Οργάνωση Σπάρτακος. Με το Σπάρτακο συντάχθηκαν και οι Κεντριστές Σεραφείμ Μάξιμος, Τάσος Χαϊνόγλου, Κώστας Σκλάβος, οι οποίοι είχαν επίσης μόλις διαγραφεί. Ο Παστιάς Γιατσόπουλος έπαιξε τότε σημαντικό ρόλο στη συγκρότηση της Ενωμένης Αντιπολίτευσης στην Ελλάδα. Όμως το 1929 ο Γιατσόπουλος θα μείνει ανάπηρος όταν θα καταρρεύσει το καφενείο Πανελλήνιον στα Χαυτεία, ενώ στο ίδιο δυστύχημα θα σκοτωθεί ο Νίκολης. Το γεγονός της αναπηρίας του θα τον αναγκάσει να αποστασιοποιηθεί από την ενεργό δράση, ωστόσο το 1947 το καθεστώς θα τον στείλει στην εξορία. Στο υπόλοιπο της ζωής του ασχολήθηκε κυρίως με μεταφράσεις μαρξιστικών βιβλίων. Ο Παστιάς Γιατσόπουλος πέθανε στην Αθήνα το 1979. Άγγελος Ελεφάντης: Η επαγγελία της αδύνατης Επανάστασης:ΚΚΕ και αστισμός στο Μεσοπόλεμο, Εκδόσεις Θεμέλιο, Αθήνα 1976 Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, Α' Τόμος 1918-1949, Εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 2012 Αλέξανδρος Δάγκας:Ο χαφιές, Εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα Δημήτρης Κατσορίδας, Δημήτρης Λιβιεράτος, Κώστας Παλούκης:Ο ελληνικός τροτσκισμός, ένα χρονικό 1923-1946, Εκδόσεις Φιλίστωρ Οι εφημερίδες των στρατιωτών του Μικρασιατικού Μετώπου 1921-22
Άνω Δασκαλειό Αττικής

Το Άνω Δασκαλειό είναι χωριό της δημοτικής κοινότητας Κερατέας, της δημοτικής ενότητας Κερατέας, του δήμου Λαυρεωτικής, της περιφερειακής ενότητας Ανατολικής Αττικής, στην περιφέρεια Αττικής, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Αττικής του νομού Αττικής, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας. Μέχρι το 2001 ο οικισμός ονομαζόταν Μπουζαλάδες.

 Το Άνω Δασκαλειό είναι πεδινό χωριό στο νοτιοανατολικό τμήμα του νομού Αττικής. Βρίσκεται στις πλαγιές του υψώματος «Λαχόρι» (244 μ.), λίγο πριν το Δασκαλειό και ανατολικά της Κερατέας, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 135. Απέχει 48 χλμ. περίπου ΝΑ. της Αθήνας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 ως Μπουζαλάδες και προσαρτήθηκε στον δήμο Κερατέας του νομού Αττικής. Το 2001 μετονομάστηκε σε Άνω Δασκαλειό. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Κερατέας και προσαρτήθηκε στον δήμο Λαυρεωτικής. Οι πρώτοι κάτοικοι του χωριού ήρθαν το 1960 κυρίως από το Λαύριο και από την Κερατέα. Οι περισσότεροι ασχολούνται με την αλιεία. Χάρτες «ROAD» (Αττική 1:60.000) buk.gr Google Earth eeata.gr
Επίτροπος Περιφερειακής Πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Ο Επίτροπος Περιφερειακής Πολιτικής είναι ένα χαρτοφυλάκιο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Σήμερα Επίτροπος είναι η Ελίζα Φερέιρα. Το χαρτοφυλάκιο είναι υπεύθυνο για τη διαχείριση της περιφερειακής πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως το Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης, το οποίο καταλαμβάνει το ένα τρίτο του προϋπολογισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

 Η Περιφερειακή Πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αποτελεί τμήμα της επενδυτικής πολιτικής της Ένωσης. Βασικό σκοπός της Περιφερειακής Πολιτικής είναι η μείωση των οικονομικών, εδαφικών αλλά και κοινωνικών ανισοτήτων που επικρατούν μεταξύ των περιφερειών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τα προγράμματα τα οποία υπάρχουν, αποτελούν και πολιτική αλληλεγγύης στις αναπτυσσόμενες Περιφέρειες της Ένωσης. Στα κύρια πεδία δραστηριότητας περιλαμβάνονται: Έρευνα και καινοτομία Κοινωνία της πληροφορίας Στήριξη επιχειρήσεων και εργαζομένων Μεταφορές Ενέργεια Περιβάλλον και κλιματική αλλαγή Υγεία Πολιτισμός Τουρισμός Απασχόληση και κοινωνική ένταξη Εκπαίδευση και κατάρτιση Ευρωπαϊκή Επιτροπή - Περιφερειακή Πολιτική / Inforegio (Ελληνικά) Ευρωπαϊκή Επιτροπή - Ο Επίτροπος (Αγγλικά)
Σπαθιά στο Βράχο

Το μνημείο Σπαθιά στο Βράχο (Νορβηγικά: Sverd i fjell) αποτελείται από τρία τεράστια μπρούτζινα σπαθιά και αποτίει φόρο τιμής στη Μάχη του Χαφρσφιόρντ (Νορβηγικά: Slaget i Hafrsfjord) που έλαβε χώρα το 872 μ.Χ. Σε αυτή τη μάχη, ο Βασιλιάς Χάραλντ Χορφάγκρε (Νορβηγικά: Harald Hårfagre), γνωστός και ως "Χάραλντ ο Δίκαιος", ένωσε τη Νορβηγία σε ένα ενιαίο βασίλειο.

 Το μνημείο σχεδιάστηκε από τον Φριτζ Ρόεντ (Νορβηγικά: Fritz Røed) (1928 - 2002) από το Μπρύνε (Νορβηγικά: Bryne), νότια του Σταβάνγκερ. Τα σπαθιά έχουν ύψος σχεδόν 10 μέτρα και τα δυο αντιπροσωπεύουν την ειρήνη και την ενότητα. Το τρίτο και μεγαλύτερο, αντιπροσωπεύει το σπαθί του ίδιου του Χάραλντ. Τα σπαθιά είναι τοποθετημένα μέσα στο βράχο συμβολίζοντας την ειρήνη. Την αποκάλυψη του μνημείου έκανε ο Βασιλιάς της Νορβηγίας Όλαφ Ε' το 1983. Μία σάγκα του Τόρνμπιορν Χορνκλόβε (Νορβηγικά: Torbjørn Hornklove), αυλικού ποιητή του βασιλιά Χάραλντ Χορφάγκρε, με τίτλο "Η Μάχη του Χαφρσφιόρντ" αποτέλεσε έμπνευση του Φριτζ Ρόεντ. Το μνημείο βρίσκεται στην παράκτια περιοχή Μολλεμπούκτα (Νορβηγικά: Møllebukta), που σημαίνει μύλος (Νορβηγικά: mølla) της ακτής (Νορβηγικά: bukta), νότια του Χαφρσφιόρντ (Νορβηγικά: Hafrsfjord). Η ευρύτερη περιοχή της παραλίας είναι καλυμμένη από γρασίδι. Το μνημείο εμφανίζεται στο heavy metal ντοκιμαντέρ Metal: a Headbanger's Journey του Σαμ Νταν. Επίσης, στο βιντεοπαιχνίδι Brütal Legend του Τιμ Σάφερ (Αγγλικά: Tim Schafer), υπάρχει μια ανθρώπινη στρατιωτική βάση αντιστασιακών που ονομάζεται Μπλέιντχεντζ (Αγγλικά: Bladehenge), η ψηφιακή δημιουργία της οποίας είναι βασισμένη στο εν λόγω μνημείο. Οι παίχτες μπορούν να κερδίσουν (ή "ξεκλειδώσουν") την διάκριση "Νορβηγικό ξεπροβόδισμα" (Αγγλικά: Norwegian Sendoff) παρευρισκόμενοι σε αυτή την περιοχή. Σπαθιά στο βράχο Ιστορία της Νορβηγίας
Ανισόλη

Ανισόλη (αγγλικά: anisole) είναι αρωματική οργανική ένωση με μοριακό τύπο C7H8O, αν και χρησιμοποιούνται περισσότερο οι πιο αναλυτικοί τύποι C6H5OCH3, PhOCH3 και PhOMe. Η χημικά καθαρή ανισόλη, στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος, δηλαδή σε θερμοκρασία 25 °C και υπό πίεση 1 atm, είναι άχρωμο υγρό, με χαρακτηριστική γλυκιά οσμή του που θυμίζει την οσμή των σπόρων γλυκάνισου, και στην πραγματικότητα, πολλά από τα παράγωγά του βρίσκονται σε φυσικά αλλά και σε τεχνητά αρώματα. Ο όρος «ανισόλη», εκτός από τη «μητρική» ένωση μπορεί να αναφέρεται και σε «θυγατρικά» παράγωγα αυτής. Μπορεί να παραχθεί και συνθετικά, αποτελώντας πρόδρομη ένωση πολλών χρήσιμων χημικών προίόντων. Χημικά, ανήκει στους αρωματικούς αιθέρες.

 Η ανισόλη παράγεται με την σύνθεση αιθέρων κατά Γουΐλιαμσον (Williamson ether synthesis), που συνήθως για τη συγκεκριμένη ένωση εφαρμόζεται με αντίδραση μεταξύ φαινοξυλικού νατρίου (PhONa) και βρωμομεθανίου (CH3Br). Εναλλακτικά του τελευταίου μπορούν να χρησιμοποιηθούν συγγενικά μεθυλιωτικά μέσα (CH3X): Η ανισόλη δίνει ηλεκτρονιόφιλη αρωματική υποκατάσταση πιο γρήγορα από το βενζόλιο (PhH), που με τη σειρά του αντιδρά ταχύτερα από το νιτροβενζόλιο (PhNO2). Η μεθοξυομάδα (CH3O-) της ανισόλης κατευθύνει τους επόμενους τρεις (3) υποκαταστάτες σε ορθο- ή παρα- θέσεις, ως προς την ίδια. Η πυρηνοφιλότητα της ανισόλης έναντι της αντίστοιχης του βενζολίου αντανακλάται στην επίδραση της μεθοξυομάδας, που ενισχύει την ηλεκτρονιακή πυκνότητα του αρωματικού δακτυλίου. Η μεθοξυομάδα επηρεάζει ισχυρά το νέφος των π-ηλεκτρονίων του δακτυλίου, ως ένας μεσομερής δότης ηλεκτρονίων, και αυτό παρά την αυξημένη ηλεκτραρνητικότητα του ατόμου του οξυγόνου της, που τείνει να αφαιρέσει μέρος της ηλεκτρονιακής πυκνότητας του αρωματικού δακτυλίου. Μια αντίδραση που επιδεινύει την πυρηνοφιλικότητα της ανισόλης, είναι η αντίδραση της τελευταίας με οξεικό ανυδρίτη [(CH3CO2)2O], που δίνει 4-μεθοξυακετοφαινόνη:Μάλιστα, αντίθετα από τις περισσότερες άλλες ακετοφαινόνες, αντανακλώντας την επιρροή της μεθοξυομάδας στην 4-μεθοξυακετοφαινόνη, η τελευταία δίνει και δεύτερη ακετυλίωση. Αρκετά περισσότερα παραδείγματα εφαρμογών της πυρηνοφιλικότητας της ανισόλης είναι διαθέσιμα. Για παράδειγμα, με επίδραση στην τελευταία δεκαθειούχου τετραφωσφόρου (P4S10) μετατρέπεται στο επωνομαζόμενο αντιδραστήριο Λάουεσον (Lawesson's reagent) με ημισυντακτικό τύπο [π-CH3O(C6H4)PS2]2. Ο αιθερικός δεσμός είναι πολύ σταθερός, αλλά η μεθυλομάδα μπορεί να απομακρυνθεί με επίδραση υδροϊωδικού οξέος (HI): Χρησιμοποιείται για την παραγωγή άλλων ενώσεων, κυρίως αρωμάτων, φαρμάκων και ενδοφερομονών καθώς και για την προσθήκη αρώματος σε ποτά, κυρίως στο ούζο. Η ανισόλη είναι σχετικά ατοξική, με LD50 3.700 mg/kg σε αρουραίους. Ο κύριος κίνδυνος από αυτήν είναι η ευφλεκτότητά της. SCHAUM'S OUTLINE SERIES, ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999
Samsonite

Η Samsonite International SA είναι εταιρεία η οποία κατασκευάζει και εμπορεύεται αποσκευές, με προϊόντα που κυμαίνονται από μεγάλες βαλίτσες έως μικρές τσάντες και προστατευτικά τουαλέτας. Η εταιρεία ιδρύθηκε στο Ντένβερ του Κολοράντου, των Ηνωμένων Πολιτειών. Η έδρα της είναι στο Λουξεμβούργο και είναι εισηγμένη στο Χρηματιστήριο του Χονγκ Κονγκ.

 Η εταιρεία ιδρύθηκε στο Ντένβερ στις 10 Μαρτίου 1910 από τον Τζεζ Σουέιντερ (1882-1970), ως Shwayder Trunk Manufacturing Company. Ήταν θρησκευόμενος άνθρωπος και το όνομα Samsonite προέρχεται από τον Σαμψών της Βίβλου. Άρχισε να χρησιμοποιεί το εμπορικό σήμα Samsonite το 1941 για μια νέα βαλίτσα του, που εισήχθη το 1939. Το 1965, αφού η βαλίτσα Samsonite έγινε το προϊόν της εταιρείας με τις καλύτερες πωλήσεις, η εταιρεία άλλαξε το όνομά της σε SAMSONITE. Για πολλά χρόνια η θυγατρική της SAMSONITE Furniture Co. διατηρούσε εργοστάσιο στο Μουρφίσμπορο του Τενεσί. Η οικογένεια Σουέιντερ πώλησε την εταιρεία στην Beatrice Foods το 1973. Η Samsonite λειτούργησε με σχετική ανεξαρτησία εντός της Beatrice μέχρι το 1986, όταν η εταιρεία πωλήθηκε στον Κόλμπεργκ Κράβις Ρόμπερτς. Στη συνέχεια, η εταιρεία πέρασε πολλές αλλαγές ιδιοκτησίας κατά τη δεκαετία του 1980 και τη δεκαετία του 1990.
Πηγές Άρτας

Οι Πηγές είναι ένα ορεινό χωριό 71 χιλιόμετρα ανατολικά της Άρτας, σε υψόμετρο 800 μέτρων. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστρια, δηλαδή του νόμου (2539/97) του Ελληνικού Κράτους, που δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ 244/τ.Α'/1997, οι Πηγές αποτέλεσαν δημοτικό διαμέρισμα του νεοσύστατου Δήμου Τετραφυλίας, με έδρα το Αστροχώρι. Ο νόμος, ίσχυσε μέχρι το τέλος του 2010, οπότε και αντικαταστάθηκε από τη νέα διοικητική διαίρεση που προβλέπει το Σχέδιο Καλλικράτης, το οποίο δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ 87/τ.Α'/2010, με αποτέλεσμα οι Πηγές να ενταχθούν στο Δήμο Γεωργίου Καραϊσκάκη και ορίστηκαν ως η ιστορική πρωτεύουσα του δήμου. Οι Πηγές μαζί με τους οικισμούς Αηδονιά, Ιτέα, Κασιανός, Μηλιές,Άγιος Βασίλειος, Άγιος Νικόλαος, Παλαιομύλια, Χουτιανά και Δίλοφο αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Πηγών της Δημοτικής Ενότητας Τετραφυλίας του Δήμου Γεωργίου Καραϊσκάκη.

 Το χωριό παλαιότερα ονομαζόταν Βρεστενίτσα, σλαβικό τοπωνύμιο (Брестеница) που σημαίνει «Φτελότοπος». Οι Πηγές είναι γνωστές από την ιστορική Μονή Σέλτσου, μεταβυζαντινού ναού, ο οποίος ιδρύθηκε το 1697 όπως μαρτυρεί επιγραφή στο εσωτερικό του ναού και είναι αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Πρόκειται για μονόκλιτη βασιλική αθωνίτικου τύπου. Ο ναός έγινε γνωστός το 1804 όταν εκεί εγκλωβίστηκαν πάνω από χίλιοι Σουλιώτες με αρχηγό τον Κίτσο Μπότσαρη, οι οποίοι μετά από πολύμηνη πολιορκία επιχείρησαν ηρωική έξοδο με αποτέλεσμα να σωθούν ελάχιστοι ενώ τα γυναικόπαιδα για να μη βρεθούν στα χέρια των Τουρκαλβανών, προτίμησαν να πέσουν στο γκρεμό και εξαιτίας αυτού του ιστορικού γεγονότος, η περιοχή στην οποία βρίσκεται ο ναός αναφέρεται σήμερα και ως "Ζάλογγο της Άρτας". Η Μονή πανηγυρίζει στις 23 Αυγούστου, ενώ την προηγουμένη πραγματοποιούνται εκδηλώσεις Μνήμης για τους πεσόντες σε ένα διήμερο που θεωρείται από τα σημαντικότερα γεγονότα της ευρύτερης περιοχής και το οποίο προσελκύει χιλιάδες κόσμου από όλη την Ελλάδα.Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, οι κάτοικοι της Πηγής συμμετείχαν μαζικά στην Εθνική Αντίσταση ως μέλη και αντάρτες του ΕΔΕΣ. Η πρόσβαση στις Πηγές είναι εφικτή μέσω της Επαρχιακής οδόυ Άρτας - Καρδίτσας. Με αφετηρία την Άρτα ακολουθούμε τη διαδρομή που περνάει από Πέτα, Άνω Καλεντίνη, Ξηρόκαμπος, Κρανιές, Αστροχώρι, Μηλιανά, Γρέβια και φθάνουμε στις Πηγές. Σήμερα ο πληθυσμός ανέρχεται στους 89 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011), εμφανίζοντας σημαντική μείωση σε σχέση με την απογραφή του 2001, όπου ο πληθυσμός ανερχόταν στους 214 κατοίκους. Η Τοπική Κοινότητα Πηγών (δηλαδή μαζί με τους γειτονικούς οικισμούς) έχει πληθυσμό 542 κατοίκους ενώ το 2001 ο πληθυσμός ανερχόταν στους 1.079 κατοίκους. Πηγαί 'Αρτας Πηγές Άρτας - Η ιστοσελίδα του χωριού Ιστοσελίδα του Δήμου Γεωργίου Καραϊσκάκη Ιστοσελίδα της Π.Ε Άρτας
Αντωνία Βισκόντι

Η Αντωνία, ιταλ. Antonia Visconti (π. 1354 - 26 Μαρτίου 1405) από τον Οίκο των Βισκόντι ήταν κόρη του κυρίου του Μιλάνου και με τον γάμο της έγινε κόμισσα της Βυρτεμβέργης.

 Ήταν η τρίτη κόρη του Μπερναμπό κυρίου του Μιλάνου και της Βεατρίκης-Ρεγκίνας ντελα Σκάλα, κόρης του Μαστίνο Β΄ κυρίου της Βερόνα. Η αδελφή της Ταντέα Βισκόντι παντρεύτηκε τον Στέφανο Γ΄ δούκα της Βαυαρίας και η κόρη τους Ισαβέλλα της Βαυαρίας παντρεύτηκε τον Κάρολο ΣΤ΄ της Γαλλίας και έγινε πρόγονος σημαντικών ιστορικών προσώπων, όπως των Τυδώρ. Η αδελφή της Αγνή Βισκόντι παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο Α΄ Γκοντζάγκα κυβερνήτη της Μάντουα, ο οποίος την εκτέλεσε για μοιχεία το 1391. Η αδελφή της Ελισάβετ Βισκόντι παντρεύτηκε τον Ερνέστο δούκα της Βαυαρίας. Ο Μπερναμπό ήταν ωμός και αδίστακτος τύραννος και αμείλικτος εχθρός της Εκκλησίας. Κατέλαβε την παπική πόλη της Μπολόνια, απέρριψε τον πάπα και την εξουσία του, κατέλαβε την εκκλησιαστική περιουσία και απαγόρευσε σε όλους τους υπηκόους του να έχουν οποιαδήποτε σχέση με την Αυλή (Curia) της Ρώμης. Ο πάπας Ουρβανός Ε΄ τον αφόρισε το 1363 και έκανε έκκληση για σταυροφορία εναντίον εκείνου. Όταν ο Μπερναμπό ήταν σε μία από τις εξάρσεις οργής του, μόνο η Βεατρίκη-Ρεγκίνα μπορούσε να τον πλησιάσει. Η Αντωνία αρχικά μνηστεύθηκε με τον Φρειδερίκο Γ΄ του Οίκου της Βαρκελώνης τον Απλό, βασιλιά της Σικελίας. Αυτός θα ήταν ένας διαφορετικός γάμος από τους άλλους γάμους της οικογένειας, καθώς τρεις αδελφές της είχαν παντρευτεί μέλη του Οίκου του Βίττελσμπαχ. Δέκα έτη μετά τον αρραβώνα συντάχθηκε το συμβόλαιο γάμου, όπου η οικογένεια της Αντωνίας έπρεπε να δώσει 10.000 φλορίνια και κοσμήματα αξίας 20.00 φλορινίων. Όμως ο Φρειδερίκος απεβίωσε στις 27 Ιανουαρίου 1377 και οέτσι ο γάμος δεν έγινε ποτέ. Τρία έτη μετά αυτή παντρεύτηκε στο Μπαντ Ούραχ, στις 27 Οκτωβρίου 1380 τον Έμπερχαρντ Γ΄ κόμη της Βυρτεμβέργης. Γύρω από το κάστρο τους η Αντωνία σχεδίασε κήπους με νερά, γνωστούς ως "οι κήποι της κυρίας του Μιλάνου". Απέκτησαν τρεις γιους, αλλά μόνο ο Έμπερχαρντ Δ΄ επέζησε της εφηβείας. Έπειτα από 25 έτη γάμου η Αντωνία απεβίωσε στο Παλαιό Κάστρο (Στρούτγκαρτ). Ο Έμπερχαρντ Γ΄ έκανε δεύτερο γάμο με την Ελισάβετ των Χοεντσόλερν, κόρη του Ιωάννη Β΄ μπουγκράβου του Νύρεμπεργκ και απέκτησε κόρη την Ελισάβετ. Ο Γκέρχαρντ Ο. Σβέρντφεγκερ έκανε γενετικά τεστ στον Οίκο του Βίττελσμπαχ. Υπήρχαν περιπτώσεις διανοητικών ασθενιών στην οικογένεια και σύμφωνα με τον Σβέρντφεγκερ το γονίδιο προήλθε από τον Οίκο των Βισκόντι. Ο Λουδοβίκος Β΄ της Βαυαρίας (βασ. 1864-1886) και ο αδελφός του Όθων της Βαυαρίας (βασ. 1886-1913) είχαν διανοητική διαταραχή και ήταν απόγονοι της Αντωνίας. Ο πατέρας της είχε συχνές εξάρσεις θυμού. Παντρεύτηκε τον Έμπερχαρντ Γ΄ κόμη της Βυρτεμβέργης και είχε τέκνα: Έμπερχαρτ Δ΄ 1388-1419, κόμης της Βυρτεμβέργης. Ούλριχ, Λούντβιχ, απεβίωσαν μικρά. Μερικοί πιστεύουν ότι το ζεύγος είχε και άλλο παιδί. Barbara W. Tuchman, A Distant Mirror, p.263
Διόδια

Τα διόδια είναι ένας φόρος, τον οποίο πληρώνουν οι κάτοχοι Ι. Χ. αυτοκινήτων, Λεωφορείων των ΚΤΕΛ, ταξί, φορτηγών όταν κυκλοφορούν στις Εθνικές Οδούς για τη συντήρηση του δρόμου. Στην Ελλάδα σήμερα σταθμοί διοδίων υπάρχουν στους αυτοκινητοδρόμους: Αθηνών - Θεσσαλονίκης - Ευζώνων, Αθηνών - Πατρών, Ιόνια Οδός, Εγνατία Οδός, Κορίνθου-Τρίπολης-Καλαμάτας, Αττικής Οδού, στη Γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου και στην Υποθαλάσσια σήραγγα Πρέβεζας - Ακτίου.Ως αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης που μαστίζει την Ελλάδα, τα τελευταία χρόνια γίνεται συζήτηση σχετικά με το ποιο θα πρέπει να είναι το κοινωνικά αποδεκτό τίμημα στα διόδια, με αποκορύφωμα το κίνημα "Δεν Πληρώνω" σύμφωνα με το οποίο πρέπει να καταργηθούν όλα τα διόδια της χώρας.

 Η είσπραξη διοδίων ήταν γνωστή από την αρχαιότητα. Βέβαια τότε δεν υπήρχαν αυτοκίνητα, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις επιβαλλόταν στους πολίτες να πληρώνουν διόδια. Όταν έγιναν οι Εθνικές Οδοί, σε επιλεγμένα σημεία τους κατασκευάστηκαν Σταθμοί Διοδίων και, μέχρι πριν 10 περίπου χρόνια, όποιος οδηγός αυτοκινήτου περνούσε από εκεί, υποχρεωνόταν να πληρώσει, αλλιώς ο υπάλληλος ειδοποιούσε την Τροχαία, η οποία τον σταματούσε λίγο πιο κάτω και τον υποχρέωνε να γυρίσει πίσω και να πληρώσει. Σήμερα όμως τα διόδια έχουν γίνει ηλεκτρονικά. Δηλαδή ο κάθε κάτοχος αυτοκινήτου έχει εφοδιαστεί με μια κάρτα και όταν περνάει από ένα Σταθμό Διοδίων, γίνεται αυτόματα η πληρωμή μέσω αυτής της κάρτας και δε χρειάζεται να ψάχνει να βρει χρήματα για να δώσει στον υπάλληλο.
Λιτμάνοβα

Η Λιτμάνοβα (ρουθηνικά: Літманова, Litmanova; ουκρανικά: Литманова‎, Lytmanova, γερμανικά: Littmannsau‎, ουγγρικά: Hársád‎, γνωστή ως Λιττμάνοβα έως το 1902) αποτελεί χωριό και δήμο στην επαρχία Στάρα Λούμποβνα της περιφέρειας Πρέσοφ της βόρειας Σλοβακίας. Στη Λιτμάνοβα βρίσκεται ένα μικρό χιονοδρομικό κέντρο και ένα Καθολικό θρησκευτικό χώρο.

 Το χωριό αναφέρεται σε ιστορικά αρχεία για πρώτη φορά το 1412, όταν η Ουγγαρία μίσθωσε τη Λιτμάνοβα στη Πολωνία προσπαθώντας να συγκεντρώσει χρήματα για ένα πόλεμο. Μετά από 360 χρόνια πολωνικής διακυβέρνησης, η Πολωνία επέστρεψε τη Λιτμάνοβα στην Ουγγαρία το 1772. Το χωριό βρισκόταν στο βορειοανατολικό τμήμα της κομητείας Σέπες. Μετά το 1918, η διάλυση της Αυστροουγγαρίας άνοιξε το δρόμο για την ένταξη της Λιτμάνοβα στην επικράτεια της Τσεχοσλοβακίας. Τέλος, το 1993, μέσα από μια κοινή απόφαση, η Τσεχοσλοβακία χωρίστηκε σε δύο ανεξάρτητες χώρες, την Τσεχίατ και Σλοβακία. Από τότε αποτελεί μέρος της Σλοβακίας. Πολλοί κάτοικοι μετανάστευσαν στις Ηνωμένες Πολιτείες στις αρχές του 20ου αιώνα. Ο δήμος βρίσκεται σε υψόμετρο 670 μέτρων και καλύπτει έκταση 17.9 τ.χλμ. Είχε πληθυσμό 629 κατοίκων το 2004. Οι περισσότεροι ήταν Ρουθηνοί. Το χωριό βρίσκεται πολύ κοντά στα πολωνικά σύνορα. Δεν υπάρχουν δρόμοι που διασχίζουν τα σύνορα εδώ, αλλά υπάρχουν αρκετές διαδρομές με μονοπάτια πεζοπορίας που περνούν τα σύνορα. Η κυβέρνηση της Λιτμάνοβα αποτελείται από ένα επικεφαλής δήμαρχος και επτά συμβούλους. Οι εκλογές διεξάγονται κάθε τέσσερα χρόνια. Κάθε επίσημος εκλέγεται από το χωριό. Δεν υπάρχει όρια θητείας. Η εκπαίδευση σε αυτό το μικρό χωριό είναι περιορισμένη σε ένα μικρό σχολείο. Το σχολείο έχει περίπου 80 μαθητές, 10 καθηγητές, διευθυντή και υποδιευθυντή. Εδώ διδάσκονται τα μαθήματα των τάξεων 1 έως 4. Για περαιτέρω εκπαίδευση, οι μαθητές πρέπει να ταξιδέψουν μέχρι την κοντινότερη πόλη, τη Στάρα Λούμποβνα, η οποία βρίσκεται περίπου 12 χιλιόμετρα μακριά. Μεταξύ του 1990 και του 1995, δύο νεαρά κορίτσια - η Ιβέτκα Κορτσάκοβα (γεννήθηκε το 1978) και Κάτκα Τσεσελκοβά (γεννήθηκε το 1977) - ανέφεραν αρκετές εμφανίσεις της Παναγίας ως Αμόλυντη Καθαρότητα στο χωριό Ζβιρ στη Λιτμάνοβα. Κατά τη διάρκεια αυτών των θρησκευτικών εκδηλώσεων, οι οραματιστές συνοδεύονταν από πολλούς ιερείς, και τώρα υπάρχει ένα ιερό στη θέση των εμφανίσεων. Πολλοί άνθρωποι, μεταξύ των οποίων και τουρίστες, κάνουν προσκυνήματα σε αυτή την τοποθεσία για να γιορτάσουν τη Θεία Λειτουργία και παίρνουν νερό από ένα αγιασμένο ρέμα. Μαρία Γκούλοβιτς Λίου, πράκτορας των OSS στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Litmanová - The Carpathian Connection https://web.archive.org/web/20070427022352/http://www.statistics.sk/mosmis/eng/run.html http://nbenyo.ipower.com http://www.vislocky.net/Litmanova.html https://web.archive.org/web/20181113003718/http://toodle.info/litmanova-obr/ - photogalery from Zvir http://www.litmanova.info/ - informations about come of Virgin Mary on Zvir Mountain
Εθνικοσοσιαλιστικό Μπλακ Μέταλ

Το Εθνικοσοσιαλιστικό Black Metal (αγγλ: National Socialist Black Metal ή NS Black Metal ή N.S.B.M είναι Black Metal (μουσική) που προωθεί την ιδεολογία του Εθνικοσοσιαλισμού (Ναζισμού) μέσα από τους στίχους και τις εικόνες που προβάλλονται, αλλά πολλές φορές και μέσα από την μουσική π.χ με αποσπάσματα ομιλιών του Αδόλφου Χίτλερ ή γενικότερα με υλικό από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο κ.α.

 Η μουσική δεν διαφέρει συνήθως από το Black Metal αν και πολλά συγκροτήματα έχουν παγανιστικά στοιχεία στην μουσική τους και μπορεί να αυτοπροσδιορίζονται ως NS Pagan Black Metal ή Pagan Black Metal. Τα Pagan Black Metal συγκροτήματα δεν είναι κατά κανόνα και εθνικοσοσιαλιστικά, αν και το NS Black Metal είναι στενά συνδεδεμένο με τον Παγανισμό, όπως και το Pagan Black Metal είναι στενά συνδεδεμένο με θέματα όπως η αγάπη για την πατρίδα, η τιμή, η εθνική υπερηφάνεια, οι ήρωες, η μυθολογία κ.α. Τα θέματα με τα οποία ασχολούνται πιο πολύ τα NS Black Metal συγκροτήματα είναι ο Εθνικοσοσιαλισμός, ο Αντισημιτισμός, ο Φυλετικός Διαχωρισμός, η Ναζιστική Γερμανία, ο πόλεμος, οι εθνικοί ήρωες, ο Παγανισμός, η Μυθολογία, ο Αντικαπιταλισμός, ο Αντικομμουνισμός, ο Φασισμός, η εθνική υπερηφάνεια, ο μυστικισμός, η ανωτερότητα της Λευκής Φυλής κ.α. (Φυσικά πολλά από τα παραπάνω θέματα είναι αναπόσπαστα κομμάτια της ιδεολογίας του Εθνικοσοσιαλισμού). Το κάθε NS Black Metal συγκρότημα έχει τις ιδιαιτερότητες του. Μπορεί η θεματολογία να διαφέρει από συγκρότημα σε συγκρότημα, αλλά όλα τα συγκροτήματα έχουν κάποια κοινά θέματα (στίχους) στην μουσική τους και σύμβολα/εικόνες που συνδέονται με τον σκοπό του είδους, δηλαδή την προώθηση του Εθνικοσοσιαλισμού. Absurd Graveland Nokturnal Motrum Hate Forest Grand Belial's Key Satanic Warmaster Termonzor Infernum Peste Noire Wotanorder Alessandro Nunziaty Dreadmoon Άρθρο της ελληνικής μεταπαίδειας σχετικά με το Εθνικοσοσιαλιστικό Black Metal. NS Black Metal Movement. [1] Hellenic Black Metal Front. [2]
Νουρί Μπιλγκέ Τζεϊλάν

Ο Νουρί Μπιλγκέ Τζεϊλάν (Nuri Bilge Ceylan, γενν. στις 26 Ιανουαρίου 1959) είναι Τούρκος φωτογράφος, σεναριογράφος και ηθοποιός του κινηματογράφου. Είναι τιμημένος με το Χρυσό Φοίνικα, που αποτελεί το ανώτατο βραβείο στο Φεστιβάλ των Καννών, το 2014.

 Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Μπογαζιτσί της Κωνσταντινούπολης και την περίοδο εκείνη άρχισε να ασχολείται με τη φωτογραφία, συμμετέχοντας σε λέσχες και παίρνοντας φωτογραφίες τύπου διαβατηρίου, για να βγάλει το χαρτζιλίκι του. Απέκτησε πτυχίο μπάτσελορ ηλεκτρολόγου μηχανικού και εν συνεχεία πήγε στο Λονδίνο και στο Κατμαντού, με σκοπό να αποφασίσει το τι θα κάνει στη ζωή του. Εν συνεχεία επέστρεψε στην Άγκυρα, όπου υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία. Κατά την περίοδο εκείνη της ζωής του, αποφάσισε ότι θα ασχολιόταν με τον κινηματογράφο, κάτι που θα καθόριζε στη ζωή του.Με την ταινία του "Χειμερία Νάρκη" κέρδισε το Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Καννών το 2014. Χρυσός Φοίνικας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών το 2014 – Χειμερία Νάρκη Βραβείο καλύτερου σκηνοθέτη στο Φεστιβάλ των Καννών (2008) Μέγα Βραβείο Επιτροπής στο Φεστιβάλ των Καννών (2002 – Uzak ("Distant"), 2011 – Μια φορά κι έναν καιρό στην Ανατολία) Βραβείο FIPRESCI (1997 – Kasaba ("Small Town" ή "The Town"), 2000 – Clouds of May, 2006 – Iklimler ("Κλίματα")), 2014 – Χειμερία Νάρκη Χρυσό Πορτοκάλι καλύτερης σκηνοθεσίας στο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Αττάλειας (1999 – Clouds of May, 2002 – Uzak (Distant), 2006 – Iklimler ("Κλίματα")) Χρυσό Πορτοκάλι καλύτερου σεναρίου στο Φεστιβάλ της Αττάλειας 2002 – Uzak ("Distant") Κινηματογραφικό βραβείο καλύτερου σκηνοθέτη σε Ασία-Ειρηνικό (2008 – Üç Maymun ("Τρεις πίθηκοι"), 2011 – Μια φορά κι έναν καιρό στην Ανατολία) Nuri Bilge Ceylan's "Three Monkeys": Turkish Melancholy and Submission to Fate Ο Τζεϊλάν στο altcine
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας γυναικών 2003-2004

Το πρωτάθλημα Ελλάδας πετοσφαίρισης γυναικών 2003−2004, ήταν το 16ο πρωτάθλημα της Α1 κατηγορίας. Το πρωτάθλημα διεξήχθη με τη συμμετοχή 12 ομάδων σε δύο φάσεις, την κανονική περίοδο και τα play off τα οποία επανήλθαν έπειτα από τη διακοπή τους την προηγούμενη περίοδο. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η ομάδα των Βριλησσίων έπειτα από 5 χρόνια. Στην Α2 υποβιβάστηκαν μετά από αγώνες play out ο Ηρακλής Κηφισιάς και ο Αίας Ευόσμου.

 Ν=Νίκες, Η=Ήττες, ΣΥ=Σετ υπέρ, ΣΚ=Σετ κατά, ΣR=Σετ Ratio Σημειώσεις: Βαθμολογικό σύστημα Τα αποτελέσματα της κανονικής περιόδου μεταφέρθηκαν στα πλέι άουτ και οι σειρές κρίθηκαν στις 3 νίκες. Ο Άρης επικράτησε του Αίαντα Ευόσμου και ο Ολυμπιακός του Ηρακλή Κηφισιάς και παρέμειναν στην κατηγορία. (9) Άρης Θεσσαλονίκης − (12) Αίας Ευόσμου (3−0) (10) Ολυμπιακός − (11) Ηρακλής Κηφισιάς (3−1) Οι σειρές κρίθηκαν στις 2 νίκες. Θέσεις 5−8 (5) Απολλώνιος Κερατσινίου − (8) Ε.Α. Λάρισας (2−0) (6) Α.Ο. Μαρκοπούλου − (7) Ένωση Βύρωνα (2−1) Θέσεις 5−6 Ο Α.Ο. Μαρκοπούλου επικράτησε και κατέλαβε την τιμητική 5η θέση, ωστόσο δεν εξασφάλισε κάποιο εισιτήριο για τις Ευρωπαϊκές διοργανώσεις. (5) Απολλώνιος Κερατσινίου − (6) Α.Ο. Μαρκοπούλου (1−2) Ημιτελικοί Τα Βριλήσσια και ο Πανελλήνιος που είχαν το πλεονέκτημα έδρας, επικράτησαν του Παναθηναϊκού και του Φιλαθλητικού αντίστοιχα και προκρίθηκαν στον τελικό. (1) Φ.Ο. Βριλησσίων − (4) Φιλαθλητικός / ΠΑΟΚ (2−1) (2) Πανελλήνιος − (3) Παναθηναϊκός (2−1) Τελικός Τα Βριλήσσια επικράτησαν του Πανελλήνιου με 3−2 νίκες και κατέκτησαν το 5ο πρωτάθλημα (και τελευταίο έκτοτε) στην ιστορία τους. (1) Φ.Ο. Βριλησσίων − (2) Πανελλήνιος (3−2) Αποτελέσματα play off και play out Ιστότοπος archive.sport.gr Βαθμολογία Galanis Sports Data
Βιτρεαί

Το βιτρεαί είναι παραδοσιακό επιδόρπιο του Βιτρέ στην Άνω-Βρετάνη της Γαλλίας. Η ονομασία αυτή προέρχεται από την περιοχή του Βιτρεαί και αντιστοιχεί στην χαϊδευτική ονομασία των κατοίκων της.

 Δημιουργήθηκε από έναν παλιό αρτοποιό-ζαχαροπλάστη του Βιτρέ, τον Λουϊσιέ. Είναι ένα γλυκό βασισμένο σε καραμελωμένα μήλα και αμύγδαλα, που συνδυάζεται με παντεσπάνι. Έχει μια ελαφριά γεύση αμυγδάλου. Η γαρνιτούρα του αποτελείται από ξανθιά καραμέλα, ανακατεμένη με βούτυρο και κρέμα γάλακτος όπου ψήνονται τα μήλα. Έπειτα, από την στιγμή που η κρέμα θα είναι έτοιμη, το όλο μείγμα θα πρέπει να τοποθετηθεί με προσοχή σε ένα μπισκότο, το οποίο καλύπτεται από ένα άλλο. Στη συνέχεια, επάνω στο πάνω τμήμα περνιέται ασπράδι αυγού, καλύπτεται από άχνη ζάχαρη και αμύγδαλα εφιλέ τα οποία μπαίνουν στο γκριλ πριν από το σερβίρισμα.
Το Φως του Αυγερινού

Το Φως του Αυγερινού ήταν εβδομαδιαία δραματική σειρά ελληνικής παραγωγής, από τις πρώτες έγχρωμες στην Ελληνική τηλεόραση, η οποία μεταδόθηκε από την ΕΡΤ την σεζόν 1980-1981, σημειώνοντας τεράστια επιτυχία και κοινωνική απήχηση. Σήμερα, στο Αρχείο της ΕΡΤ διασώζεται μόνο το εναρκτήριο επεισόδιο.

 Το αρχικό επεισόδιο προβλήθηκε στις 9 Δεκεμβρίου 1980. Μάλιστα έντεκα εβδομάδες μετά, η προβολή του 12-ου επεισοδίου συνέπεσε με την εκδήλωση του σεισμού της 24 Φεβρουαρίου 1981, ώρα 22:50. Σε όλη τη διάρκειά της, προβαλλόταν ημέρα Τρίτη, ενώ το 20-ό και τελευταίο επεισόδιο μεταδόθηκε την Μεγάλη Τρίτη 21 Απριλίου 1981. Το σενάριο της σειράς υπέγραφε ο Αλέξης Πάρνης και είχε βασιστεί σε μια παλαιότερη δική του νουβέλα, την οποία και διασκεύασε για λογαριασμό της τηλεόρασης. Τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο Ερρίκος Ανδρέου, τη μουσική υπέγραφε ο Γιάννης Μαρκόπουλος και τη σκηνογραφία ο Τάσος Ζωγράφος. Τους ρόλους ερμήνευαν, μεταξύ άλλων, οι ηθοποιοί Κοραλία Καράντη, Αλμπέρτο Εσκενάζυ, Άγγελος Αντωνόπουλος, Τζένη Ρουσσέα, Εύα Κοταμανίδου, Γιώργος Νέζος, Βασίλης Κολοβός, Ειρήνη Κουμαριανού, Τρύφων Παπουτσής, Σοφία Κακαρελίδου, Χρήστος Μωραίτης κ.α. «Το φως του Αυγερινού» στο www.retrodb.gr Βασίλης Νάτσιος, «Το φως του Αυγερινού-το σίριαλ σεισμός»
Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1926

Οι βουλευτικές εκλογές της 7 Νοεμβρίου 1926 έγιναν για πρώτη φορά με αναλογικό εκλογικό σύστημα και έντυπο κομματικό ψηφοδέλτιο. Δε συμμετείχε ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ο οποίος βρισκόταν στο Παρίσι. Αυτοδυναμία δεν κέρδισε καμία παράταξη και, έτσι, προέκυψε οικουμενική κυβέρνηση υπό το Ζαΐμη, η Κυβέρνηση Αλέξανδρου Ζαΐμη. Ήταν οι τελευταίες εκλογές όπου χρησιμοποιήθηκε το σφαιρίδιο στις προνομιούχες περιφέρειες Ύδρας, Σπετσών, ΨαρώνΣύμφωνα με τον ιστορικό, Γρηγόριο Δαφνή, το γεγονός ότι καμία παράταξη δε συγκέντρωσε την απόλυτη πλειοψηφία έδειχνε τη βούληση του εκλογικού σώματος για συνεργασία των αστικών κομμάτων.

 Εκλογικό Σύστημα : Απλή αναλογική σε 37 εκλογικές περιφέρειες και πλειοψηφικό στις 3 προνομιούχες κατά τη γ΄κατανομή Εκλογικός νόμος : Ν.3363/2.9.1926(ΦΕΚ 291τ.Α΄2.9.1926) Εκλογικές περιφέρειες : 37 Σύνολο υποψηφίων : 2,023Ψήφισαν 962.304, έγκυρα ήταν τα 958.392 ψηφοδέλτια. Βουλευτές που εξελέγησαν στις εκλογές του 1926 Στατιστική των βουλευτικών εκλογών της 7ης Νοεμβρίου 1926, Εκ του Εθνικού Τυπογραφείου, έκδοση 1928. Νίκος Οικονόμου, «Εκλογές-Δημοψηφίσματα Α.Πολιτικές συμπεριφορές στην περίοδο 1923-1936», Ιστορία του Νέου Ελληνισμού 1770-2000,τομ 7 Ο Μεσοπόλεμος 1922-1940. Από την Αβασίλευτη Δημοκρατία στη Δικτατορία της 4ης Αυγούστου,εκδ.Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα, 2003, σελ.33-40 Γρηγόριος Δαφνής, Η Ελλάς μεταξύ δύο πολέμων 1923-1940, τόμος πρώτος,εκδ.Κάκτος, Αθήνα, 1997
Φόρος της δεκάτης

Ο φόρος της δεκάτης ήταν τακτικός φόρος για την αγροτική παραγωγή, τον οποίο επέβαλε ο Σουλτάνος στους υπηκόους της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, κυρίως τα πρώτα χρόνια της Οθωμανικής κυριαρχίας σε πρώην βυζαντινά εδάφη. Ο φόρος της δεκάτης διατηρήθηκε μέχρι το 1880.

 Σε όλες τις μορφές της γεωργικής και κτηνοτροφικής παραγωγής επιβαλλόταν φόρος ίσος προς το 10% της αξίας των προϊόντων της συνολικής ακαθάριστης παραγωγής και εισπράττονταν σε είδος ή χρήμα. Ο φόρος αυτός ήταν η εξαγορά της ιδιοκτησίας, [...]το επί της Τουρκοκρατίας λαμβανόμενον δέκατον δεν ήτο φόρος αλλά δικαίωμα ιδιοκτησίας, διότι κύριος όλης της γης εθεωρείτο ο Σουλτάνος και απαρχής ήτο αντιπρόσωπος του κυρίου της γης Η φορολογική πολιτική του Κυβερνήτη περιγράφεται στις διατάξεις του Γ’ Ψηφίσματος της Δ’ Εθνοσυνέλευσης. Τη δεκάτη ως φόρο ο Καποδίστριας θέλησε να την εισπράττει σε χρήμα και όχι σε προϊόντα. Το θετικό σε αυτό ήταν πως το κράτος δεν επιβαρυνόταν από έξοδα είσπραξης του φόρου, όμως οι καλλιεργητές θα γίνονταν αντικείμενο εκμετάλλευσης από τους τοκογλύφους και την κερδοσκοπική μανία των αγοραστών αγροτικών προϊόντων. Επειδή όμως η διάταξη της πληρωμής της δεκάτης σε χρήμα προκάλεσε γενική αγανάκτηση, ο Καποδίστριας αναγκάσθηκε να την καταργήσει. Το Δεκέμβριο του 1877 ο Κουμουνδούρος είχε αλλάξει με νόμο τον τρόπο πληρωμής της δεκάτης στο δημόσιο, προβλέποντας πλέον για τους ενοικιαστές την προκαταβολή του ενοικίου σε μετρητά, κάτι επωφελές για τα κρατικά ταμεία. Η κατάργηση του φόρου της δεκάτης συζητήθηκε στη Βουλή ενενήντα ημέρες μετά την παραίτηση της κυβέρνησης Κουμουνδούρου και την ανάληψη της διακυβέρνησης από τον Χαρίλαο Τρικούπη. Έτσι ψηφίστηκε ο νόμος "ΩΙ’" (810) περί καταργήσεως του μέχρι τούδε ισχύοντος φορολογικού συστήματος και αντικαταστάσεώς αυτού διά φόρου επί αροτριώντων ζώων. Οι συζητήσεις διήρκεσαν από τα τέλη Μαρτίου μέχρι τις αρχές Μαΐου 1880. Υποστηρικτής της διατήρησης της δεκάτης ήταν ο Αλέξανδρος Κουμουνδούρος, ο οποίος αν και παλαιόθεν πολέμιος του φόρου, τελικά συντάχθηκε με τους υποστηρικτές της δεκάτης, αντιπροτείνοντας τη μείωσή της σε ποσοστό 5% επί της ακαθάριστης παραγωγής. Ο Κουμουνδούρος ήθελε να προσεταιριστεί τους βουλευτές υπέρμαχους της διατήρησης της δεκάτης, που ήταν στην πλειοψηφία τους βουλευτές ενοικιαστές. Τελικά μόλις είκοσι ένας βουλευτές καταψήφισαν την κατάργηση της δεκάτης, ενώ εξήντα εννέα απείχαν της ψηφοφορίας, μεταξύ αυτών και ο Κουμουνδούρος. Μ. Περράκης, «Η αντικατάσταση της δεκάτης από το φόρο των αροτριώντων ζώων. Η πρώτη φορολογική αλλαγή του Χαρίλαου Τρικούπη», στο: «Ο Χαρίλαος Τρικούπης και η εποχή του. Πολιτικές επιδιώξεις και κοινωνικές συνθήκες», Καίτη Αρώνη-Τσίχλη, Λύντια Τριχά, εκδ. Παπαζήση, Αθήνα, 2000, σελ. 275-292 Γιώργης Κατσούλης, Μάριος Νικολινάκος, Βασίλης Φίλιας, «Οικονομική Ιστορία της Νεώτερης Ελλάδας. Από το 1453 μέχρι το 1830», τομ. Α, εκδ. Παπαζήση, Αθήνα, χ.χ.
Ελληνικές αυτοδιοικητικές εκλογές 1899

Οι ελληνικές αυτοδιοικητικές εκλογές 1899 ήταν οι τελευταίες δημοτικές εκλογές του 19ου αιώνα που διεξήχθησαν στην Ελλάδα. Πραγματοποιήθηκαν την Κυριακή 5 Σεπτεμβρίου του 1899, με το πολύπλοκο εκλογικό σύστημα του "σφαιριδίου". Στον νομό Τρικκάλων διακόπηκε η ψηφοφορία στον Δήμο Σελάνων, σύμφωνα με τηλεγράφημα του νομάρχη Φανδρίδη στον Τύπο, καθώς σε επεισόδια απειλήθηκε η καταστροφή των καλπών και τραυματίστηκε ο σταθμάρχης του αστυνομικού σταθμού των Σελάνων.

 Στην Αθήνα (όπου σημειώθηκαν αρκετά επεισόδια) δήμαρχος για πρώτη φορά στα χρονικά εκλέχθηκε ο Σπυρίδων Μερκούρης, ο οποίος στη συνέχεια θα δημιουργούσε μεγάλη παράδοση σε αυτό το αξίωμα, επικρατώντας άλλες δυο φορές (στα 1903 και 1907). Ο Μερκούρης συγκέντρωσε συνολικά 7.766 "ναι", έναντι 5.591 του αντιπάλου του Δημ. Καλλιφρονά και ανέλαβε τα καθήκοντά του μια εβδομάδα μετά τη νίκη του, στις 12 Σεπτεμβρίου.Στον Πειραιά επικράτησε ο Τρύφων Μουτζόπουλος (δήμαρχος και τη χρονική περίοδο 1874-1883) που υπερίσχυσε του βασικού του αντιπάλου και επί δυο φορές νικητή στο παρελθόν (1887 και 1891) Θεόδωρου Ρετσίνα. Ο Τρ. Μουτζόπουλος συγκέντρωσε 3.735 ψήφους έναντι 3.681 του ΡετσίναΣτην Πάτρα επικράτησε ο Δημήτριος Βότσης σε βάρος του Αθ. Κανακάρη. Στο Βόλο εξελέγη ο κ. Γεωργιάδης και στο Μεσολόγγι ο Σωκράτης Στάικος Φύλλο εφημερίδας "Εμπρός", της Δευτέρας 6 Σεπτεμβρίου 1899 Φύλλο εφημερίδας "Εμπρός", της Τρίτης 7 Σεπτεμβρίου 1899 Όλοι οι δήμαρχοι της Αθήνας
Is There Anybody Out There? - The Wall Live 1980 - 81

To Is There Anybody Out There? - The Wall Live 1980 - 81 είναι διπλό, ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ του βρετανικού ροκ συγκροτήματος Pink Floyd, το οποίο κυκλοφόρησε στις 23 Μαρτίου 2000 μέσω της "EMI" στην Ευρώπη και της "Columbia" στην Αμερική. Οι ηχογραφήσεις για τον δίσκο πραγματοποιήθηκαν τον Αύγουστο του 1980 και τον Ιούνιο του 1981 στο "Earls Court" του Λονδίνου κατά την περιοδεία για την προώθηση του δίσκου "The Wall". Το άλμπουμ ανέβηκε στο # 19 στις Ηνωμένες Πολιτείες όπου βραβεύθηκε ως πλατινένιο και το # 15 στην Μεγάλη Βρετανία όπου έγινε χρυσό.

 Is There Anybody Out There? - The Wall Live 1980 - 81 (άλμπουμ)Επίσημη κυκλοφορία: 29 Μαΐου 1995 Is There Anybody Out There? - The Wall Live 1980 - 81 (άλμπουμ)Ηνωμένο Βασίλειο (BPI Certification): Χρυσός Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification): Πλατινένιος Το "Is There Anybody Out There? - The Wall Live 1980 - 81" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Ντέιβιντ Γκίλμορ - φωνητικά, κιθάρα Ρότζερ Γουώτερς - φωνητικά, μπάσο Ρίτσαρντ Ράιτ - πλήκτρα, πιάνο Νικ Μέισον - τύμπανα, κρουστάΓκεστ συμμετοχέςΓκάρι Γιούντμαν - φωνητικά Τζο Κιμέι - φωνητικά Σταν Φάρμπερ - φωνητικά Τζιμ Χάας - φωνητικά Τζον Τζόις - φωνητικά Άντι Μπάουν - μπάσο Άντι Ρόμπερτς - κιθάρα Σνόουι Γουάιτ - κιθάρα Γουίλι Γουίλσον - κρουστά Πίτερ Γουντ - πλήκτρα Is There Anybody Out There? - The Wall Live 1980 - 81, CD booklet, 2000, EMI Is There Anybody Out There? - The Wall Live 1980 - 81 - Pink Floyd | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Pink Floyd - Is There Anybody Out There? - The Wall Live 1980 - 81 | Sputnikmusic Is There Anybody Out There? - The Wall Live 1980 - 81 Review | Pink Floyd - Ultimate Guitar
Τζάκσον (Μισισίπι)

Το Τζάκσον (αγγλικά: Jackson, Mississippi), είναι πόλη των ΗΠΑ, πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της αμερικανικής πολιτείας του Μισισίπι, και μία από τις δύο έδρες της κομητείας Χάινς (η άλλη είναι το Ρέιμοντ). Ο πληθυσμός της πόλης (σύμφωνα με επίσημες εκτιμήσεις για το 2019), ανέρχεται σε 160,628 κατοίκους. Η μητροπολιτική περιοχή του Τζάκσον, περιλαμβάνει πέντε κομητείες, και ο πληθυσμός της (σύμφωνα με εκτιμήσεις για το 2021), ανέρχεται σε 589,666 κατοίκους. Η πόλη πήρε το όνομά της από τον Άντριου Τζάκσον, ο οποίος την εποχή της ονομασίας ήταν στρατηγός, αλλά μετά έγινε πρόεδρος των ΗΠΑ.

 Η πόλη ιδρύθηκε το 1821 στις δυτικές όχθες του ποταμού Περλ ως εμπορικό περίπτερο από το Γαλλοκαναδό έμπορο Λουί Λε Φλερ. Την ίδια χρονιά η περιοχή που βρισκόταν το περίπτερο επιλέχθηκε από την πολιτεία του Μισισίπι ως το μέρος που θα δημιουργούταν η μελλοντική πρωτεύουσα, ενώ μετονομάστηκε σε Τζάκσον. Η πόλη, αν και μικρή, είχε μεγάλη στρατηγική σημασία για την Συνομοσπονδία στον Αμερικανικό Εμφύλιο και έτσι έγινε προσπάθεια κατάληψής της από την Ένωση. Ο στρατός της Ένωσης κατέλαβε δύο φορές το Τζάκσον και το έκαψε και τις δύο. Ελάχιστα προπολεμικά κτήρια έχουν επιζήσει. Η πόλη στις αρχές του 20ου αιώνα είχε μόνο 8.000 κατοίκους, αλλά στη συνέχεια αναπτύχθηκε γρήγορα, ενώ έγινε θέατρο για τους αγώνες ισότητας μαύρων και λευκών τη δεκαετία του 1960. Η οικονομία του Τζάκσον στηρίζεται πάνω στην πολιτειακή κυβέρνηση, τον τομέα της υγείας και την εκπαίδευση, συμπεριλαμβανομένου του πολιτειακού πανεπιστημίου του Μισισίπι. Επίσης το Τζάκσον φιλοξενεί εταιρίες και βιομηχανίες οι οποίες παράγουν διαφορετικά προϊόντα. Η πόλη φιλοξενεί 16 τράπεζες, από τις οποίες οι τέσσερις έχουν τα κεντρικά τους γραφεία στη πόλη. Η πόλη θεωρείται ότι είναι πολύ ελκυστική για τους επιχειρηματίες και μια από τις ισχυρότερες οικονομικά μητροπόλεις, όσον αφορά το 2009. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Jackson, Mississippi στο Wikimedia Commons (Μισισίπι) Τζάκσον (Μισισίπι) στο Curlie
Δημοψήφισμα του Γκέρνσεϊ (2018)

Στις 10 Οκτωβρίου 2018 πραγματοποιήθηκε στο Γκέρνσεϊ ένα δημοψήφισμα για το εκλογικό σύστημα της Βουλής (States). Ζητήθηκε από τους ψηφοφόρους να ταξινομήσουν πέντε διαφορετικά προτεινόμενα εκλογικά συστήματα , με ένα σύστημα απορροής να χρησιμοποιείται για τον καθορισμό της επικρατούσας πρότασης. Η επιλογή Α, μια εκλογική περιφέρεια με 38 μέλη που καλύπτει ολόκληρο το νησί, κέρδισε την ψηφοφορία. Ως αποτέλεσμα της συμμετοχής των ψηφοφόρων (45%) επιτεύχθηκε το ελάχιστο απαιτούμενο ποσοστό 40%, με αποτέλεσμα το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος να είναι δεσμευτικό.

 Στην αρχική καταμέτρηση, μετρήθηκαν μόνο οι πρώτες επιλογές. Δεδομένου ότι καμία πρόταση δεν έλαβε την πλειοψηφία των ψήφων, καταργήθηκε η πρόταση που έλαβε τις λιγότερες ψήφους. Οποιεσδήποτε ψήφοι με την παρούσα πρόταση ως πρώτη επιλογή αναδιανεμήθηκαν στις άλλες επιλογές σύμφωνα με τη δεύτερη προτίμηση. Η διαδικασία αυτή επαναλήφθηκε μέχρις ότου μια πρόταση να συγκεντρώσει την πλειοψηφία των ψήφων.Απαιτείτο απαρτία της συμμετοχής των ψηφοφόρων σε ποσοστό 40%, ώστε το αποτέλεσμα να είναι δεσμευτικό, ύστερα από συμφωνία με το νομοθετικό σώμα. Στους ψηφοφόρους παρουσιάστηκαν πέντε επιλογές για ένα νέο εκλογικό σύστημα: Επιλογή Α : Μία εκλογική περιφέρεια με 38 μέλη που καλύπτει ολόκληρο το νησί, με τους ψηφοφόρους να ρίχνουν μέχρι 38 ψήφους. Οι αντιπρόσωποι θα υπηρετούν τετραετείς θητείες. Επιλογή Β : Επτά εκλογικές περιφέρειες με πέντε ή έξι έδρες, όπου οι ψηφοφόροι συγκεντρώνουν τόσες ψήφους όσες και οι έδρες. Οι αντιπρόσωποι θα υπηρετούν τετραετείς θητείες. Επιλογή Γ : Επτά εκλογικές περιφέρειες με τρεις, τέσσερις ή πέντε έδρες και μια δεκαμελή εκλογική περιφέρεια που καλύπτει ολόκληρο το νησί. Οι ψηφοφόροι θα έχουν τόσες ψήφους όσες είναι και οι έδρες σε κάθε εκλογική περιφέρεια. Οι αντιπρόσωποι θα υπηρετούν τετραετείς θητείες. Επιλογή Δ : Τέσσερις εκλογικές περιφέρειες με 9, 10 ή 11 έδρες, με τους ψηφοφόρους να επιλέγουν όσες ψήφους έχουν οι έδρες. Οι αντιπρόσωποι θα υπηρετούν τετραετείς θητείες. Επιλογή Ε : Μια ενιαία εκλογική περιφέρεια με 38 μέλη, με το ένα τρίτο των μελών να εκλέγεται κάθε δύο χρόνια για θητεία έξι ετών. Οι ψηφοφόροι θα έχουν 12 ή 13 ψήφους σε κάθε εκλογή, ανάλογα με τον αριθμό των εδρών που εκλέχθηκαν.
Πάμφιλος μάρτυς

Ο Πάμφιλος (245-309) ήταν πρεσβύτερος, καθηγητής κατηχητικής σχολής κριτικός του κειμένου της Αγίας Γραφής και μάρτυρας της Εκκλησίας. Έζησε στα τέλη του 3ου και στις αρχές του 4ου αιώνα μ.Χ.

 Ο Πάμφιλος γεννήθηκε περί το 245 στη Βηρυτό. Προερχόμενος από εύπορη οικογένεια, έλαβε φροντισμένη εγκύκλια παιδεία ενώ μετέβη και στην Αλεξάνδρεια για να παρακολουθήσει μαθήματα θεολογίας από τον Πιέριο. Επέστρεψε στην Παλαιστίνη κι εγκαταστάθηκε στην Καισάρεια όπου αφού πούλησε την περιουσία του και την διένειμε στους πιο άπορους, χειροτονήθηκε από τον Αγάπιο Καισαρείας πρεσβύτερος, περί το 280. Ίδρυσε θεολογική σχολή, οργάνωσε βιβλιοθήκη και βιβλιογραφικό-αντιγραφικό εργαστήριο στο οποίο αντιγράφονταν βιβλικά κείμενα και άλλα κείμενα. Το 307 συνελήφθη μαζί με μαθητές του και στις 16 Φεβρουαρίου του 309 αποκεφαλίστηκε. Ένας από τους μαθητές του ήταν ο Ευσέβιος Καισαρείας, ο οποίος σε ένδειξη εκτίμησης προς το πρόσωπο του δασκάλου του, προσέθεσε στο όνομά του τον τίτλο: ο του Παμφίλου. Σπουδάζοντας στην Αλεξάνδρεια θεολογία στην εκεί κατηχητική σχολή, γνώρισε την σκέψη και το έργο του Ωριγένη κι έγινε θαυμαστής του και συνεχιστής του. Χωρίς να ασπάζεται τις θεολογικές του ακρότητες έγινε απολογητής του, συντάσσοντας ΄΄Απολογία΄΄ υπέρ αυτού. Μιμούμενος τον Ωριγένη, θα ιδρύσει κι αυτός θεολογική σχολή στην Καισάρεια της Παλαιστίνης. Το αντιγραφικό εργαστήριο που σύστησε, μεταξύ των συγγραφέων που αντέγραφε, την πρώτη θέση κατείχαν τα έργα του Ωριγένη. Επίσης στην κριτική αποκατάσταση της Αγίας Γραφής στηρίχθηκε σε ανάλογα έργα του Ωριγένη. Θα δουλέψει με τρόπο οργανωμένο προκειμένου να εκδόσει δικό του κριτικό κείμενο, αποκαθιστώντας το κείμενο των Εβδομήκοντα και της Καινής Διαθήκης. Για το πρώτο θα βασισθεί στα Εξαπλά και Τετραπλά του Ωριγένη. Το διορθωμένο κείμενο διαδόθηκε σε Αλεξάνδρεια και Αντιόχεια, ενώ ο Μέγας Κωνσταντίνος θα ζητήσει να του σταλούν σχετικά αντίγραφά της. Στην εργασία του αυτή θα στηριχθεί ο Ιερώνυμος για τη λατινική μετάφραση της Γραφής. Κατά τη διάρκεια της κράτησής του (307-309) συνέταξε Απολογίαν υπέρ Ωριγένους σε πέντε βιβλία. Το έργο το οποίο γράφτηκε με αφορμή τις κατηγορίες σε βάρος του Ωριγένη, καθιστά τον Πάμφιλο ως τον πρώτο απολογητή του Ωριγένη. Στη σύνταξή του βοήθησε και ο Ευσέβιος Καισαρείας ο οποίος ήταν κι αυτός υποστηρικτής του Ωριγένη, και συνέταξε μάλιστα κι ένα έκτο βιβλίο. Όλα χάθηκαν εκτός αποσπασμάτων στη συριακή γλώσσα και του πρώτου βιβλίου το οποίο σώθηκε σε λατινική μετάφραση από τον Ρουφίνο. Επίσης έγραψε και επιστολές που χάθηκαν. Στυλιανός Παπαδόπουλος, Πατρολογία, τομ.Β΄, Αθήνα, 1990, σελ.61-63 Παναγιώτης Χρήστου, Πατρολογία, τομ.Β΄,εκδ. Κυρομάνος, Θεσσαλονίκη, 2005, σελ.940-943
Καρλόττα Αμαλία της Δανίας

Η Καρλόττα Αμαλία της Δανίας και της Νορβηγίας (Charlotte Amalie af Danmark og Norge, 6 Οκτωβρίου 1706 - 28 Οκτωβρίου 1782) ήταν κόρη του Βασιλιά της Δανίας και της Νορβηγίας Φρειδερίκου Δ΄.

 Γεννήθηκε στις 6 Οκτωβρίου 1706 στο Κάστρο της Κοπεγχάγης, και ήταν το νεότερο παιδί και η μοναχοκόρη του Φρειδερίκου Δ΄ της Δανίας και της πρώτης συζύγου του Λουίζας του Μεκλεμβούργου-Γκύστρο. Δεν παντρεύτηκε ποτέ, έζησε μια ενεργή αυλική ζωή και δεν είχε καμμία επιρροή στις υποθέσεις του κράτους. Όπως ήταν το έθιμο για τις άγαμες πριγκίπισσες, έζησε με τη μητέρα της μέχρι το θάνατο της και στη συνέχεια με τη μητριά της. Είχε καλές σχέσεις με την μητριά της και τρίτη σύζυγο του πατέρα της Άννα Σοφία Ρέβεντλοβ, προσπαθώντας να κατευνάσει τις εχθροπραξίες της οικογένειάς της εναντίον της. Είχε χαρακτηριστεί ως αξιαγάπητος χαρακτήρας με ικανότητα να διατηρεί την ειρήνη με τους περισσότερους: είχε καλή σχέση με τον πατέρα και τη μητριά της και κατάφερε ακόμη να έχει μια καλή σχέση με τον αδερφό της, που μισούσε τον πατέρα και τη μητριά του. Στις 8 Απριλίου 1771 διατάχθηκε να φύγει από την αυλή και πέρασε το υπόλοιπο της ζωής της μαζί με τη χήρα σύζυγο του ανιψιού της, Βασίλισσα Ιουλιάνα Μαρία. Είχε ως θερινή κατοικία το παλάτι του Σαρλότενλουντ, το οποίο πήρε το όνομά της. Δημιούργησε ένα ίδρυμα για τη φροντίδα των φτωχών κοριτσιών. Υπήρξε ευεργέτιδα της συγγραφέως Καρλόττας Μπαντέν, η οποία ήταν η ανιψιά μιας των επικεφαλής Κυριών επί των Τιμών, της Άννας Σουζάνας φον ντερ Όστεν. Πέθανε στις 28 Οκτωβρίου 1782 στην Κοπεγχάγη σε ηλικία 76 ετών. Είναι θαμμένη στον Καθεδρικό Ναό του Ρόσκιλε της νήσου Σγιέλαν της Δανίας. Dansk biografisk Lexikon / III. Bind. Brandt - Clavus 1889 Dansk Biografisk Leksikon, 1979-84. https://web.archive.org/web/20110609124413/http://www.ses.dk/en/SlotteOgHaver/Slotte/CharlottenlundSlotOgSlotshave/CharlottenlundSlot.aspx Charlottas, Hedvig Elisabeth (1902) [1775–1782]. Bonde, Carl Carlson, επιμ. Hedvig Elisabeth Charlottas dagbok [The diary of Hedvig Elizabeth Charlotte] (στα Swedish). I 1775-1782. Μτφρ. Carl Carlson Bonde. Stockholm: P.A. Norstedt & Söners förlag. σελ. 130. OCLC 14111333. (search for all versions on WorldCat)
Σινολογία

Η σινολογία (ή κινεζικές σπουδές) είναι ο ακαδημαϊκός τομέας που εστιάζει στη μελέτη της Κίνας, και κυρίως της κινεζικής φιλοσοφίας, της γλώσσας, της λογοτεχνίας, του πολιτισμού και της ιστορίας. Συχνά αναφέρεται σε δυτικούς μελετητές. Η προέλευσή του «μπορεί να εντοπιστεί στην εξέταση που διεξήγαγαν οι Κινέζοι μελετητές για τον ίδιο τους τον πολιτισμό».

 Οι όροι «σινολογία» και «σινολόγος» επινοήθηκαν γύρω στο 1838. Χρησιμοποιούν το συνθετικό «σινο-», συνθετικό το οποίο προέρχεται από την ύστερη λατινική λέξη Sinae, η οποία προέρχεται από την ελληνική Σίναι η οποία με τη σειρά της προέρχεται από την αραβική Sin. Με τη σειρά της η αραβική λέξη ίσως προέρχεται από την κινεζική λέξη Qin, το όνομα της δυναστείας Τσιν.Στο πλαίσιο των μελετών των περιοχών, η χρήση του όρου στην Ευρώπη και στην Αμερική μπορεί να διαφέρει. Στην Ευρώπη, η Σινολογία είναι συνήθως γνωστή ως Κινεζικές Σπουδές, ενώ στις Ηνωμένες Πολιτείες η Σινολογία είναι υποπεδίο των Κινεζικών Σπουδών. Πεκινγκολόγος ονομάζεται το άτομο που παρακολουθεί τα τρέχοντα γεγονότα και τις διαμάχες για την εξουσία στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας. Στην Ανατολική Ασία οι μελέτες για θέματα που σχετίζονται με την Κίνα ξεκίνησαν νωρίς. Στην Ιαπωνία η σινολογία ήταν γνωστή ως κανγκάκου (漢学, μετάφραση: "Σπουδές περί των Χαν"). Στη σύγχρονη Κίνα, οι μελέτες των θεμάτων που σχετίζονται με την Κίνα λέγονται «Εθνική Μελέτη» (απλοποιημένα Κινέζικα: 国学, παραδοσιακά Κινέζικα: 國學, πίνγιν: Guóxué; Γουέιντ-Τζάιλς: Kuo2-hsüeh2), ενώ η σινολογία μεταφράζεται ως "Μελέτες των Χαν" (απλοποιημένα Κινέζικα: 汉学, παραδοσιακά Κινέζικα: 漢學; πινγίν: Hànxué; Γουέιντ-Τζάιλς: Han4-hsüeh2). Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, οι Πεκινγκολόγοι επικεντρώθηκαν στο Χονγκ Κονγκ (ιδιαίτερα οι αμερικανοί δημοσιογράφοι και αξιωματούχοι). Η αμοιβαία δυσπιστία μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Κίνας και η απαγόρευση των ταξιδιών μεταξύ των δύο χωρών απέκλειε την πρόσβαση των αμερικανικών από συνεντεύξεις τύπου ή συνεντεύξεις των Κινέζων αξιωματούχων. Επομένως, υιοθέτησαν τεχνικές από την Κρεμλινολογία, όπως η στενή ανάλυση επίσημων ανακοινώσεων για τον εντοπισμό των κρυφών εννοιών, η αναφορά των κινήσεων των υπαλλήλων σε εφημερίδες και ανάλυση φωτογραφιών από δημόσιες εμφανίσεις των Κινέζων αξιωματούχων. Αλλά στα χρόνια που ακολούθησαν το άνοιγμα της Κίνας, οι Πεκινγκολόγοι μπορούν να ζήσουν στην Κίνα και να επωφεληθούν από κανονικές πηγές πληροφοριών. Προς το τέλος του αιώνα πολλοί από εκείνους που ασχολήθηκαν επαγγελματικά με την μελέτη της Κίνας ζήτησαν τον τερματισμό του διαχωρισμού μεταξύ της σινολογίας και των επιστημονικών κλάδων. Ο Αυστραλός μελετητής Ζερεμί Μπαρνέ, για παράδειγμα, προτείνει μια «Νέα Σινολογία», η οποία «δίνει έμφαση σε ισχυρούς σχολαστικούς λόγους τόσο στην κλασική όσο και στη σύγχρονη κινεζική γλώσσα και μελέτη, ταυτόχρονα ενθαρρύνει μια οικουμενική στάση σε σχέση με μια πλούσια ποικιλία προσεγγίσεων και τομέων, είτε είναι κυρίως εμπειρική ή περισσότερο θεωρητική».