IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Προσοχή! Δημόσιος κίνδυνος!

Προσοχή! Δημόσιος κίνδυνος! (γαλλικά: Classe Tous Risques), είναι μια αστυνομική δραματική ταινία Γαλλικής παραγωγής 1960, σε σκηνοθεσία Κλοντ Σοτέ. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους είναι οι Λίνο Βεντούρα, Ζαν Πολ Μπελμοντό, και η Σάντρα Μίλο.

 Ένας σκληρός κακοποιός, ο Άμπελ Νταβός (Λίνο Βεντούρα), ξεκινάει μαζί με τη γυναίκα του, τα δυο του παιδιά και τον συνεργό του, Ρέιμοντ, από το Μιλάνο και προσπαθούν να το σκάσουν προς Γαλλία. Όλα βαίνουν καλώς, μέχρι τη στιγμή που θα αποβιβαστούν στη Μασσαλία και θα τους επιτεθούν οι λιμενοφύλακες, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν η γυναίκα του και ο φίλος του, και να μείνει αυτός μόνος με τα δύο παιδιά, κυνηγημένος από όλη την αστυνομία. Τότε θα ζητήσει τη βοήθεια των παλιών φίλων και πρώην «συνεργάτων» του από το Παρίσι αλλά αυτοί, μη θέλοντας να μπλέξουν, του στέλνουν έναν άγνωστο νεαρό, τον Έρικ Σταρκ (Ζαν Πολ Μπελμοντό). Μεταξύ των δυο αντρών θα δημιουργηθεί μια ιδότυπη φιλία, που θα αποδειχθεί δυνατή και αληθινή. Η επιστροφή τους στο Παρίσι θα γίνει με ένα ασθενοφόρο που ο Σταρκ το χρησιμοποιήσε για να μην πέσει σε μπλόκα της αστυνομίας. Κατά την διάρκεια μιας στάσης για ανεφοδιασμό, ο Σταρκ θα συνάντησει την Λιλιάν (Σάντρα Μίλο) η οποία προηγουμένως είχε καβγαδίσει με το σύντροφο της. Η Λιλιάν θα δεχθεί να ακολουθήσει τους δύο άντρες και θα ντυθεί νοσοκόμα. Όταν φτάσουν στο Παρίσι, ο Σταρκ θα κρύψει προσωρινά τον Νταβός σε μια σοφίτα της πολυκατοικίας που διαμένει. Έπειτα ο Νταβός με τον Σταρκ θα πάνε σε ένα παλιό φίλο του πατέρα του Νταβός, που ζει σε ένα χωριό για να κρύψει τα δύο παιδιά του και να μην διάτρεχουν κάποιο κίνδυνο. Στη συνέχεια ο Νταβός θα πάει να συνάντησει τον Άρθουρ, έναν παλιό συνεργάτη του για να τον βοήθησει να βρει ένα πλαστό διαβατήριο, που θα του επιτρέψει να διαφύγει στην Αμερική. Ο Άρθουρ όμως θα αρνηθεί να βοήθησει τον Νταβός και θα προσπαθήσει να τον καταδώσει στις αρχές. Ο Νταβός μόλις αντιληθφεί την παγίδα θα σκοτώσει τον Άρθουρ έξω από το σπίτι του. Μετά από αυτό ο Νταβός θα αρχίσει να δολοφονεί όλους τους παλιούς συνεργάτες του και θα ζει περιπλανωμένος μόνος του στο Παρίσι. Λίνο Βεντούρα ως Άμπελ Νταβός Ζαν Πολ Μπελμοντό ως Έρικ Σταρκ Σάντρα Μίλο ως Λιλιάν Μαρσέλ Νταλιό ως Άρθουρ Ο χαρακτήρας του Άμπελ Νταβός βασίζεται στον πραγματικό Άμπελ Νταβός (γνωστός και ως «το Μαμούθ», λόγω της σωματικής του διάπλασης του), που ο Ζοζέ Ζιοβανί συνάντησε στη φυλακή. Από το 1941-1944 ο Νταβός ήταν το πρωτοπαλίκαρο της γαλλικής Γκεστάπο που διευθύνονταν από τον Ανρί Λαφόντ και τον Πιέρ Μπονί. Ο Νταβός καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε στις 13 Μαρτίου 1952. Προσοχή! Δημόσιος κίνδυνος! στην IMDb (Αγγλικά)
Ανεμόμυλος

Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε: Ανεμόμυλος (αποσαφήνιση)Ο ανεμόμυλος είναι αιολική μηχανή οριζόντιου άξονα περιστροφής. Χρησιμοποιήθηκε για την άλεση των δημητριακών και την άντληση νερού. Γνωστός από τα αρχαία χρόνια, διαδόθηκε σημαντικά στον ευρωπαϊκό και ελληνικό κόσμο.

 Ο ανεμόμυλος που σχεδιάστηκε από τον Ήρωνα της Αλεξάνδρειας τον 1ο αιώνα μ.Χ. είναι η πρώτη γνωστή περίπτωση χρήσης τροχού που κινείται από τον άνεμο για την λειτουργία μηχανής. Ήταν οριζόντιου άξονα περιστροφής και είχε τέσσερα πτερύγια. Γύρω στο 750 μ.Χ. στη Μεσοποταμία και την Κίνα άρχισαν να χτίζονται ανεμόμυλοι κατακόρυφου άξονα περιστροφής. Αυτούς τους ανεμόμυλους έφεραν στην Ευρώπη καταρχάς οι Σταυροφόροι, μετά την Α΄ Σταυροφορία και αργότερα οι εξερευνητές της Κίνας. Γνώρισαν εξάπλωση στην Ιβηρική και τη Νότια Ευρώπη. Αργότερα, γύρω στο 1500, χρησιμοποιήθηκαν στην Ολλανδία σαν μέρος του αντιπλημμυρικού συστήματος της χώρας. Κυρίως χρησιμοποιήθηκαν για την άλεση γεωργικών προϊόντων και την άντληση νερού. Επίσης, είχαν εμφανιστεί πολλούς αιώνες πριν. Η χρήση τους καθιερώθηκε κατά τη Βυζαντινή περίοδο, γνωρίζοντας ακόμα μεγαλύτερη διάδοση κατά την περίοδο της Φραγκοκρατίας, κυρίως στο ανατολικό Αιγαίο αλλά και στην ενδοχώρα. Κατά κανόνα στεγάζονταν σε κυλινδρικά, πέτρινα, διώροφα κτίρια. Στον επάνω όροφο βρισκόταν ο άξονας και το σύστημα μετάδοσης της κίνησης, ενώ στον κάτω όροφο γινόταν η άλεση και αποθήκευση των σιτηρών. Τα πτερύγιά τους ήταν πάνινα, 5-15 μέτρα σε μήκος και πλάτος το 1/5 του μήκους τους. Ένας ανεμόμυλος μπορούσε να αλέσει 20-70 κιλά σιτηρών την ώρα, ανάλογα με την ένταση και τη φορά του ανέμου. •Άλεση των σιτηρών Είναι γνωστό ότι από τα αρχαία χρόνια έως και την αρχή της βιομηχανικής εποχής, τα δημητριακά αποτέλεσαν τη βάση για τη διατροφή των νησιωτικών κοινωνιών. Για το άλεσμα των δημητριακών χτίστηκαν ανεμόμυλοι, μιας και οι νησιωτικές περιοχές είχαν τους κατάλληλους ανέμους για περισσότερες από 310 μέρες το χρόνο, ενώ στα περισσότερα νησιά το νερό ήταν λιγοστό για να λειτουργήσουν νερόμυλοι. •Αποξήρανση εδαφών •Αντλίες ανεμόμυλων Ο ανεμόμυλος που χρησιμοποιούνταν για την παροχή νερού στις κατοικίες μερικές φορές ονομαζόταν ανεμομηχανή, ώστε να ξεχωρίζει από το συμβατικό ανεμόμυλο. Μερικοί χρησιμοποιήθηκαν για παροχή νερού από ποταμούς, λίμνες και τεχνητές λίμνες, σε αγροκτήματα αλλά πολύ λίγοι από αυτούς υπάρχουν σήμερα. Σε μερικά μέρη όμως, όπως στις περισσότερο αραιοκατοικημένες περιοχές των Η.Π.Α. της Αυστραλίας και της Νότιας Αφρικής, υπάρχουν ακόμα εγκατεστημένες πολλές χιλιάδες από ανεμόμυλους-αντλίες. •Παραγωγή ηλεκτρισμού Ο πρώτος ανεμόμυλος για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας κατασκευάστηκε στο Cleveland του Οχάιο το 1888 και είχε ισχύ 12 kw Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Windmills στο Wikimedia Commons
Ελισαμπέτ Σερβάντες

Η Ελισαμπέτ Σερβάντες (Elizabeth Cervantes) ισπανική προφορά ΔΦΑ: [elisaˈβet serˈβantes], γεννημένη στις 1 Αυγούστου 1975, στην πόλη του Μεξικού, είναι μεξικανή ηθοποιός της σαπουνόπερας και ταινίες. Σπούδασε ηθοποιία στη Κάσα δελ Τεάτρο και στο Centro de Formacion Actoral (Κέντρο της Δραματικής Εκπαίδευσης) της TV Azteca.

 El Infierno - ως La Lupe (2010) Oscura Seduccion ωε Laura De la infancia - ως Xaviera (2009) Borderland - ως Anna (2007) Mas que a nada en el mundo (More Than Anything in the World) - ως Emilia (2006) Fuera del cielo (Πέρα από τον Παράδεισο) - ως Rebeca (2006) Febrer - ως Cristina (2004) Volverás - ως Martha (2003) Los Rey - Paola Garces Garza de Rey (2012) Drenaje Profundo - Rita (2010) Vivir por ti - Natalia (2008) Decisiones (2007) Marina - Sara (2006) Gitanas - Érendira (2004) El alma herida - Bertha (2003) La Duda - Valentina (2002) Amores... Querer con Alevosía - Matilde Morales (2001) Η Ελισαμπέτ Σερβάντες στο IMDb Ντοσιέ της Ελισαμπέτ Σερβάντες στο tvnotas Βιογραφία της Ελισαμπέτ Σερβάντες στο spoilercat (Ισπανικά) Φωτογραφίες της Ελισαμπέτ Σερβάντες (Ισπανικά) Βίντεο της Ελισαμπέτ Σερβάντες (Ισπανικά) Ταινία Oscura Seducción με τη Ελισαμπέτ Σερβάντες στο sensacine (Ισπανικά)
Πάμπλο Ορμπάιθ

Ο Πάμπλο Ορμπάιθ Λεσάκα, ή απλά Πάμπλο Ορμπάιθ (γεννημένος στην Παμπλόνα στις 6 Φεβρουαρίου 1979) είναι Ισπανός πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στη θέση του αμυντικού μέσου. Έχει διακρίσεις τόσο σε συλλογικό όσο και σε εθνικό επίπεδο. Συνολικά, κατά τη διάρκεια της μέχρι στιγμής καριέρας του, έχει αγωνιστεί στα πρωταθλήματα της Ισπανίας, της Ελλάδας και της Ρωσίας.

 Ο Πάμπλο Ορμπάιθ έκανε τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα στην Ισπανική Οσασούνα. Από το 1996 μέχρι το 1998 ο Πάμπλο Ορμπάιθ αγωνίστηκε με τη δεύτερη ομάδα της Οσασούνα 27 φορές ενώ κατάφερε να πετύχει και 2 γκολ. Με την πρώτη ομάδα της Οσασούνα αγωνίστηκε μέχρι το 2000 και πραγματοποίησε συνολικά 69 εμφανίσεις ενώ κατάφερε να πετύχει και 2 γκολ. Το 2000, ο Ορμπάιθ μεταπήδησε στην επίσης Ισπανική Αθλέτικ Μπιλμπάο στην οποία αγωνίστηκε για 12 ολόκληρα χρόνια. Μάλιστα, τη σεζόν 2010-2011, μετά τις αποχωρήσεις των Χοσέμπα Ετσεμπερία και Φραν Γέστε, ο Πάμπλο Ορμπάιθ προβιβάστηκε σε ένα εκ των αρχηγών της ομάδας. Με την Αθλέτικ Μπιλμπάο πραγματοποίησε σνολικά 263 συμμετοχές ενώ κατάφερε να πετύχει και 10 γκολ. Το καλοκαίρι του 2011, ο Ολυμπιακός Πειραιώς κινήθηκε, έπειτα από εισήγηση του τότε προπονητή του Ερνέστο Βαλβέρδε, για την απόκτηση του παίκτη, τον οποίο τελικά απέκτησε με τη μορφή δανεισμού για ένα χρόνο. Ο Πάμπλο Ορμπάιθ κατάφερε να κατακτήσει με τον Ολυμπιακό ένα Πρωτάθλημα κι ένα Κύπελλο Ελλάδας, ενώ έφτασε μια ανάσα από την προημιτελική φάση του Γιουρόπα Λιγκ καθώς ο Ολυμπιακός αποκλείστηκε στη φάση των 16 της διοργάνωσης μετα την εντός έδρας ήττα από τη Μεταλίστ Χάρκιβ με 1-2, σκορ που διαμορφώθηκε στα τελευταία λεπτά του αγώνα. Συνολικά, ο Πάμπλο Ορμπάιθ είχε πραγματοποιήσει με την ερυθρόλευκη φανέλα 24 εμφανίσεις ενώ κατάφερε να πετύχει και ένα γκολ. Το καλοκαίρι του 2012 επέστρεψε στην Αθλέτικ Μπιλμπάο παρά τις προσπάθειες του Ολυμπιακού να τον κρατήσει στον Πειραιά, ωστόσο η παραμονή του στην Ισπανία δεν κράτησε πολύ μιας και τον Ιούλιο του 2012 μεταπήδησε στη Ρωσία για λογαριασμό της Ρουμπίν Καζάν. Με τη Ρωσική ομάδα είχε μια γεμάτη σεζόν καθώς αγωνίστηκε σε 36 αγώνες πετυχαίνοντας και ένα γκολ. Μετά το τέλος της σεζόν 2012-13, ο Πάμπλο Ορμπάιθ αποχώρησε από το σύλλογο της Ρωσίας και επέστρεψε στην Ισπανία. Παρά την αρχική του πρόθεση να εγκαταλείψει το ποδόσφαιρο, τελικά αποφάσισε να συνεχίζει να αγωνίζεται για ένα χρόνο ακόμα στην ομάδα της άσημης Βάλε Έγκε, η οποία αγωνίζεται στην τέταρτη κατηγορία ποδοσφαίρου της Ισπανίας. Ο Πάμπλο Ορμπάιθ έχει πραγματοποιήσει συνολικά με τις μικρές εθνικές ομάδες της Ισπανίας 46 συμμετοχές ενώ ήταν μέρος και της Εθνικής ομάδας της Ισπανίας Κ20 που κατέκτησε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων του 1999. Με την εθνική ομάδα Ισπανίας των ανδρών έχει πραγματοποιήσει συνολικά 4 εμφανίσεις χωρίς ωστόσο να έχει καταφέρει να πετύχει κάποιο γκολ. Σε συλλογικό επίπεδο 1 Πρωτάθλημα Ελλάδας: 2012 1 Κύπελλο Ελλάδας: 2012Σε εθνικό επίπεδο 1 Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων: 1999 Το προφίλ του Πάμπλο Ορμπάιθ στο transfermarkt.co.uk Το προφίλ του Πάμπλο Ορμπάιθ στη worldfootball.net Ο Πάμπλο Ορμπάιθ στον Ολυμπιακό Πειραιώς Ο Πάμπλο Ορμπάιθ στη Ρουμπίν Καζάν Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine.
Πάμπλο Λάσο

Ο Πάμπλο Λάσο Μπιαρούν, γνωστός ως Πάμπλο Λάσο (γεννημένος στις 13 Οκτωβρίου 1967) είναι Ισπανός προπονητής καλαθοσφαίρισης και πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Ήταν προπονητής της ομάδας καλαθοσφαίρισης της Ρεάλ Μαδρίτης από το 2011 μέχρι το 2022.

 Ο Πάμπλο Λάσο ως επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής έχει αγωνιστεί από το 1984 έως το 2003 συγκεντρώνοντας 17.378 αγωνιστικά λεπτά σε 624 αγώνες στην Liga ACB. Έχει ύψος 1,78cm και αγωνιζόταν στη θέση του πλέι μέικερ. Στο πρωτάθλημα της Ισπανίας κατέχει το ρεκόρ με τις περισσότερες ασίστ (2.896) και τα περισσότερα κλεψίματα (1.219). Έφτασε στην κορυφή του Κυπέλλου Ισπανίας το 1995, κατακτώντας τον τίτλο του MVP του τουρνουά. Τη σεζόν 1996-1997 κέρδισε το FIBA Saporta Cup. Με την αντρική ομάδα της εθνικής Ισπανίας ο Λάσο αγωνίστηκε σε 61 αγώνες. Στο διάστημα αυτό συμμετείχε στο Ευρωμπάσκετ 1989, στο Ευρωμπάσκετ 1995 καθώς και στο Μουντομπάσκετ 1994. Ο Πάμπλο Λάσο ξεκίνησε την προπονητική του καριέρα το 2008, αναλαμβάνοντας ως πρώτος προπονητής την Bruesa GBC. Ως προπονητής της κατάφερε να την ανεβάσει κατηγορία και να την οδηγήσει στην Liga ACB. Στην ομάδα έμεινε ως το 2011 όταν πήρε μεταγραφή για την Ρεάλ Μαδρίτης. Ο Λάσο ανέλαβε την Ρεάλ Μαδρίτης το 2011. Με τη Ρεάλ Μαδρίτης έχει κατακτήσει 2 φορές την Ευρωλίγκα (2015,2018) και έχει συμμετάσχει συνολικά σε 7 Φάιναλ Φορ (Ευρωλίγκα). Με την ομάδα της Μαδρίτης έχει κατακτήσει 6 Πρωταθλήματα Ισπανίας (2013,2015,2016,2018,2019,2022), 6 Κύπελλα Ισπανίας (2012, 2014, 2015, 2016, 2017, 2020) και 6 Σούπερκαπ Ισπανίας (2012, 2013, 2014, 2018,2019, 2020). Ακόμα ο Πάμπλο Λάσο κατέκτησε το Διηπειρωτικό Κύπελλο με τη Ρεάλ Μαδρίτης το 2015. Σε προσωπικό επίπεδο ο Λάσο ως προπονητής αναδείχτηκε ως ο καλύτερος προπονητής της Ευρωλίγκα 2 φορές (2015, 2018). Επίσης αναδείχτηκε 5 φορές ο καλύτερος προπονητής του Ισπανικού Πρωταθλήματος (2013, 2014, 2015, 2018, 2021) και βραβεύτηκε 4 φορές ως ο καλύτερος προπονητής στην Ισπανία από την ομοσπονδία προπονητών (2013, 2015, 2016, 2018). Έλυσε το συμβόλαιο του με τη Ρεάλ Μαδρίτης το 2022. Από το 2011, ο Πάμπλο Λάσο έχει αναλάβει την εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης της χώρας των Βάσκων χωρίς όμως η ίδια να έχει αναγνωριστεί από την FIBA με αποτέλεσμα να έχει τη δυνατότητα ν' αγωνίζεται μόνο σε φιλικούς αγώνες. Pablo Laso στο acb.com. Pablo Laso στο fiba.com. Pablo Laso στο euroleague.net. http://www.sport24.gr/Basket/Euroleague/eb-afieromata/o-laso-twn-parke.2541495.html. Ανακτήθηκε στις 18-5-2018.
Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπερι

Ο Αρχιεπίσκοπος Καντουαρίας (αγγλικά: Archbishop of Canterbury) είναι ο προκαθήμενος της Εκκλησίας της Αγγλίας, ο συμβολικός ηγέτης (πρώτος μεταξύ ίσων) της ανά τον κόσμο Αγγλικανικής Κοινωνίας και ο επαρχιούχος επίσκοπος της Επισκοπής Καντουαρίας. Ο εν ενεργεία αρχιεπίσκοπος είναι ο Ιουστίνος (Τζάστιν Ουέλμπι), που ενθρονίστηκε στις 21 Μαρτίου 2013. Ο Ιουστίνος είναι ο κατά σειράν 105ος στη διαδοχή των Αρχιεπισκόπων Καντουαρίας, περισσότερα από 1400 χρόνια μετά τον Άγιο Αυγουστίνο Καντουαρίας, τον «Απόστολο των Άγγλων», που εστάλη από τη Ρώμη το 597. Από την εποχή του Αυγουστίνου μέχρι τον 16ο αιώνα οι Αρχιεπίσκοποι Καντουαρίας ήταν σε πλήρη κοινωνία με την έδρα της Ρώμης, από την οποία η Εκκλησία της Αγγλίας αποσχίσθηκε το 1534 μετά την Αγγλική Μεταρρύθμιση.

 Σήμερα, ο αρχιεπίσκοπος εκπληρώνει τέσσερις βασικούς ρόλους: Είναι ο επαρχιούχος επίσκοπος της Επισκοπής Καντουαρίας, η οποία περιλαμβάνει τα ανατολικά μέρη της Κομητείας του Κεντ. Έχοντας ιδρυθεί το 597, αποτελεί την αρχαιότερη επισκοπική έδρα της Εκκλησίας της Αγγλίας. Είναι ο μητροπολιτικός αρχιεπίσκοπος της Επαρχίας Καντουαρίας, η οποία περιλαμβάνει τα νότια δύο-τρίτα της Αγγλίας. Είναι η ανώτερη πρωτεύουσα και προϊστάμενη θρησκευτική προσωπικότητα της Εκκλησίας της Αγγλίας (ο Βρετανός μονάρχης είναι ο Υπέρτατος Κυβερνήτης της Εκκλησίας). Μαζί με τον συνάδελφό του, Αρχιεπίσκοπο της Υόρκης, προεδρεύει της Ιεράς Συνόδου και παρευρίσκεται ή προεδρεύει σε πολλές σημαντικές επιτροπές και αντιπροσωπείες της Εκκλησίας. Παρότι η εξουσία στην Εκκλησία δεν είναι ιδιαίτερα συγκεντρωτική, οι δύο αρχιεπίσκοποι μπορούν συχνά να ηγηθούν μόνο μέσω της πειθούς. Ο Αρχιεπίσκοπος Καντουαρίας παίζει κεντρικό ρόλο σε εθνικές τελετές όπως οι ενθρονίσεις. Εξαιτίας της μεγάλης έκφρασης κύρους προς το αξίωμά του, οι απόψεις του θεωρούνται συχνά δημοφιλείς από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Ως πνευματικός ηγέτης της Αγγλικανικής Κοινωνίας, ο αρχιεπίσκοπος, αν και χωρίς νομική εξουσία στο εξωτερικό, αναγνωρίζεται συμβατικά ως «primus inter pares» (πρώτος μεταξύ ίσων) όλων των Αγγλικανών προκαθήμενων παγκοσμίως. Από το 1867 συγκαλεί τις δεκαετείς συνόδους των Αγγλικανών επισκόπων, τα λεγόμενα Συνέδρια του Λάμπεθ, στα οποία συμμετέχουν Αγγλικανοί από όλο τον κόσμο.Στις δύο τελευταίες από αυτές τις εξουσίες, έχει ένα σημαντικό οικουμενικό και διαθρησκευτικό ρόλο, μιλώντας εκ μέρους των Αγγλικανών τόσο στην Αγγλία όσο και παγκοσμίως.Η κύρια κατοικία του αρχιεπισκόπου είναι το Ανάκτορο του Λάμπεθ στον Προάστιο Λάμπεθ του Λονδίνου. Έχει επίσης καταλύματα στο Παλαιό Παλάτι της Καντουαρίας, που βρίσκονται τοποθετημένος έξω από τον Καθεδρικό Ναό της Καντουαρίας. Αρχιεπίσκοπος Καντουαρίας - Επίσημος ιστότοπος
Γοϊσβίνθα

Η Γοϊσβίνθα, Goiswintha ή Goisuintha έγινε βασίλισσα των Βησιγότθων της Hispania και της Σεπτιμανίας, καθώς έγινε σύζυγος δύο βασιλέων, τού Αθαναγίλδ και του Λιουβιγκέλδ. Από τον πρώτο της γάμο, ήταν μητέρα δύο θυγατέρων: της Μπρουνχίλντας και της Γκαλσβίνθας, οι οποίες παντρεύτηκαν δύο Μεροβίγγειους αδελφούς βασιλείς των Φράγκων: τον Σίγιβέρτο Α΄ της Αυστρασίας και τον Χιλπέριχο Α΄ της Νευστρίας.

 Μετά τον τέλος τού πρώτου συζύγου της Αθαναγίλδ το 567, έγινε η δεύτερη σύζυγος του Λιουβιγκέλδ, αδελφού τού διαδόχου τού Αθανγκίλντ, Λιούβα Α'. Λίγο αργότερα ο Λιουβιγκέλδ έγινε βασιλιάς των Βησιγότθων και η Γοϊσβίνθα έγινε βασιλική σύζυγος για άλλη μία φορά και θετή μητέρα των γιων τού συζύγου της Ερμινιγκέλδ και Ρεκαρέδ Α΄. Η Γοϊσβίνθα ήταν μία προσωπικότητα με επιρροή στη βασιλική Αυλή. Το 579, ο θετός της γιος Ερμινιγκίλδ νυμφεύτηκε την εγγονή της Iνγούνδη, κόρη της κόρης της Γοϊσβίνθας, της Μπρουνχίλντας, από τον Φράγκο βασιλιά Σιγιβέρτο Α΄. Ως βασίλισσα, έτυχε στην εξουσία της Γοϊσβίνθα να καλωσορίσει τη νεαρή νύφη στην Αυλή, και σύμφωνα με πληροφορίες, η Γοϊσβίνθα ήταν στην αρχή πολύ ευγενική με τη νεαρή πριγκίπισσα. Ωστόσο, ήταν αποφασισμένη ότι ο Ινγούνδη έπρεπε να βαφτιστεί ξανά, τώρα στην πίστη των Αρειανών. Η Ινγούνδη, μόλις 12 ετών, αρνήθηκε κατηγορηματικά. Σύμφωνα με τον Γρηγόριο του Τουρ: «η βασίλισσα έχασε την ψυχραιμία της τελείως» και «άρπαξε την κοπέλα από τα μαλλιά της και την πέταξε στο έδαφος: μετά την κλώτσησε μέχρις ότου την γέμισε αίμα, την έγδυσε και διέταξε να την πετάξουν. στην κολυμβήθρα του βαπτίσματος». Είτε εξαιτίας αυτής της σύγχυσης, είτε, πιθανότατα, λόγω της επιθυμίας του Λιουβιγκέλδ να διασφαλίσει τη διαδοχή των γιων του (σύμφωνα με τις προηγούμενες ενέργειές του να συσχετίσει τους γιους του με τον εαυτό του ως ηγεμόνες του βασιλείου ), έστειλε τον Ερμινιγκέλδ και την Ινγούνδη στη Σεβίλλη ,για να κυβερνήσει ένα τμήμα του βασιλείου του, πιθανώς την επαρχία Bαιτική και τη νότια Λουζιτανία. Εκεί, ο Ερμινιγκέλδ επηρεάστηκε από τη σύζυγό του και τον Λέανδρο της Σεβίλλης για να προσηλυτιστεί στον Χριστιανισμό της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου στη Χαλκηδόνα και να επαναστατήσει εναντίον του βασιλιά. Τελικά θα ηττηθεί και θα εκτελεστεί από τον βασιλιά το 585. Μετά το τέλος τού Λιουβιγκέλδ το 586, ο μικρότερος γιος του Ρεκαρέδ Α΄ έγινε βασιλιάς. Αμέσως προσηλυτίστηκε στην ορθή πίστη της Χαλκηδόνας. Στο μεταγενέστερο μέρος του 588, μία συνωμοσία εναντίον του τέθηκε υπό την ηγεσία της βασίλισσας Γοϊσβίνθα μαζί με τον Aρειανό επίσκοπο Ουλδίλα, αλλά εντοπίστηκαν και ο επίσκοπος εκδιώχθηκε.
Αεροπορικό Απόσπασμα Ακτίου

Η Μονάδα Υποστήριξης FOB AKTION (M.Y. FOB AKTION) είναι μονάδα της Πολεμικής Αεροπορίας και υπάγεται στο Αρχηγείο Τακτικής Αεροπορίας (ΑΤΑ). Η Μονάδα εδρεύει στο Άκτιο Αιτωλοακαρνανίας Στο χώρο της Μονάδας σταθμεύουν τα νατοϊκά αεροσκάφη E-3 AWACS.

 1958: Κατασκευή των πρώτων εγκαταστάσεων της Μονάδος. 1960: Εγκαταστάθηκε το πρώτο Αεροπορικό Απόσπασμα Πρέβεζας. 1974: Ιδρύθηκε η 131 ΣΜ με την 344 ΜΔΒ με αεροσκάφη F-84F. 1980: Επιχειρησιακή και Διοικητική υπαγωγή στη Μονάδα του Αεροπορικού Αποσπάσματος Ιωαννίνων. 1981: Κατασκευή των συγκροτημάτων για την υποστήριξη δραστηριοτήτων των Αφων Ε-3Α. 1985: Ολοκλήρωση εγκαταστάσεων. 1986: Περιοδικές επιχειρήσεις αεροσκαφών Ε-3 που κάλυπταν αποστολές ΝΑΤΟ. 2015: Στις 21 Αυγούστου 2015, η Μονάδα μετασχηματίστηκε από 131 Σμηναρχία Μάχης σε Αεροπορικό Απόσπασμα Ακτίου. 2018: Στις 4 Ιουλίου 2018, η Μονάδα μετασχηματίστηκε από Αεροπορικό Απόσπασμα Ακτίου σε Μονάδα Υποστήριξης FOB AKTION «Aρχή του νικάν τό θαρρείν» (Για να νικήσεις πρέπει να έχεις θάρρος) Aπό το Iστορικό βιβλίο ΠΛOYTAPXOY BIOI, στ. 8ος. Η επιχειρησιακή διάρθρωση της Μονάδας Υποστήριξης FOB AKTION είναι η εξής: Μονάδας Υποστήριξης FOB AKTION, με έδρα το Άκτιο Αποστολή της Μονάδος είναι η διατήρηση υψηλού βαθμού αποτελεσματικότητας, με κατάλληλη οργάνωση και Εκπαίδευση του Προσωπικού, καθώς και συντήρηση των μέσων και οχημάτων που διατίθενται ή μετασταθμεύουν σ’ αυτή, για ανάληψη και επιτυχή διεξαγωγή αεροπορικών επιχειρήσεων, οποτεδήποτε απαιτηθεί και σύμφωνα με τα ισχύοντα σχέδια.
Αριστερά (Βόρεια Μακεδονία)

Η Αριστερά (Σλαβομακεδονικά: Левица, Levica) είναι ένα σοσιαλιστικό πολιτικό κόμμα στη Βόρεια Μακεδονία. Ιδρύθηκε στις 14 Νοεμβρίου 2015. Αρχηγός του κόμματος είναι ο Ντίμιταρ Απάσιεφ, ένας Καθηγητής Νομικής στο Πανεπιστήμιο του Στιπ «Γκότσε Ντέλτσεφ».

 Η Αριστερά σχηματίστηκε από μέλη τριών πολιτικών οργανώσεων: το Κομμουνιστικό Κόμμα Μακεδονίας, το Κίνημα για κοινωνική δικαιοσύνη «Λένκα», το Αριστερό Κίνημα «Αλληλεγγύη» με υποστήριξη από συνδικάτα, ακτιβιστές και αριστερούς. Δηλωμένη αποστολή του κόμματος είναι να υποστηρίξει τα εργατικά δικαιώματα και την κοινωνική δικαιοσύνη, και είναι ταγμένο κατά των «διεθνικών φραγμών» και του εθνικισμού.
Σομ Κιργιζίας

Το σομ , αγγλικά som (κιργιζιανά: сом, μερικές φορές αποδίδεται ως «sum» ή «soum») είναι το νόμισμα της Κιργιζίας στην Κεντρική Ασία. Ο κωδικός του ISO 4217 είναι το KGS. Υποδιαιρείται σε 100 τιγίν (tyiyn ) στα κιργιζιανά: тыйын). Το σομ κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στις 10 Μαΐου του 1993 και αντικατέστησε το σοβιετικό ρούβλι σε ισοτιμία 1 σομ προς 200 ρούβλια.

 Στη Σοβιετική Ένωση οι χρήστες της καζακικής, της κιργιζιανής και της ουζμπεκικής γλώσσας αποκαλούσαν το σοβιετικό ρούβλι, με το όνομα som. Η λέξηsom (γράφεται μερικές φορές «sum» ή «soum») σημαίνει «καθαρός» στα καζακικά, κιργιζιανά, ουζμπεκικά και στη γλώσσα των Ουιγούρων. Αυτό υποδηλώνει το «καθαρό χρυσάφι». Έχουν κυκλοφορήσει μόνο αναμνηστικά κέρματα ως τώρα. Το 2008 τέθηκαν σε κυκλοφορία κέρματα των 10 και των 50 τιγίν καθώς επίσης και των 1, 3 και 5 σομ. Τα νέα κέρματα δημιουργούνται στο νομισματοκοπείο του Καζακστάν. Το 1993 τυπώθηκαν από την κυβέρνηση τραπεζογραμμάτια τγιν σε αξίες των 1, 10 και 50 τιγίν και χαρτονομίσματα του 1, 5 και 20 σομ (τα τελευταία τυπώθηκαν από την Κεντρική Τράπεζα).Το 1994 εκδόθηκε και δεύτερη σειρά χαρτονομισμάτων σε αξίες των 1, 5, 10, 20, 50 και 100 σομ. Ακολούθησε η τρίτη σειρά, από το 1997 ως σήμερα σε αξίες των 1, 5, 10, 20, 50, 100, 200, 500 και των 1000 σομ. Το σομ της Κιργιζίας είναι το δεύτερο υψηλότερο σε αξία νόμισμα στην Κεντρική Ασία. Ιστορία του σομ
Hallelujah (τραγούδι των Deep Purple)

Hallelujah είναι ο τίτλος του τραγουδιού του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, το οποίο κυκλοφόρησε στις 25 Ιουλίου του 1969 από την θυγατρική εταιρεία της "ΕΜΙ", "Harvest", γνωρίζοντας μικρή εμπορική επιτυχία.

 Τον Ιούνιο του 1969, οι Deep Purple προσέλαβαν για τραγουδιστή του συγκροτήματος τον Ίαν Γκίλαν και για μπασίστα τον Ρότζερ Γκλόβερ, οι οποίοι προέρχονταν από το συγκρότημα Episode Six. Μετά την ηχογράφηση του κομματιού, το έστειλαν στον μουσικό παραγωγό Ντέρεκ Λόρενς με τη μορφή demo και την ονομασία "Iam the Preacher". Η μουσική του τραγουδιού θυμίζει τους πρώιμους και πιο ψυχεδελικούς Deep Purple αλλά τη διαφορά κάνουν τα έντονα φωνητικά του Γκίλαν. Μετά από χρόνια, ο Ντέρεκ Λώρενς ηχογράφησε μία εκδοχή του κομματιού με το δικό του συγκρότημα.Η κυκλοφορία του σινγκλ προγραμματίστηκε να συμπέσει με την κυκλοφορία, στη Μεγάλη Βρετανία, του τρίτου και ομώνυμου δίσκου του συγκροτήματος "Deep Purple". Λόγω του ότι το μόνο καινούριο κομμάτι που είχαν ηχογραφήσει οι Deep Purple ήταν το "Hallelujah", η εταιρεία έβαλε στη δεύτερη πλευρά του σινγκλ 7" το κομμάτι "April", από τον ίδιο ομώνυμο δίσκο του συγκροτήματος, ο οποίος κυκλοφόρησε εκείνο το διάστημα στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού με τον Ροντ Έβανς στα φωνητικά και τον Νικ Σίμπερ στο μπάσο, τους οποίους λίγο πριν είχαν αντικαταστήσει οι Γκίλαν και Γκλόβερ. Η εταιρεία χρησιμοποίησε μόνο το ορχηστρικό κομμάτι του τραγουδιού με σκοπό να αποφύγει να έχει δύο διαφορετικούς τραγουδιστές σε ένα σινγκλ.Στις Ηνωμένες Πολιτείες το σινγκλ κυκλοφόρησε από την εταιρεία "Tetragrammaton", η οποία λίγο αργότερα χρεωκόπησε και τα δικαιώματα των καλλιτεχνών της πουλήθηκαν στην "Warner Bros.". Hallelujah (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 3:41 April (part 1) (Blackmore, Lord) - 3:54 Επίσημη κυκλοφορία: 25 Ιουλίου 1969 Το Hallelujah ηχογραφήθηκε από τη δεύτερη σειρά μελών του συγκροτήματος. Τα μέλη της ήταν τα εξής: Ίαν Γκίλαν - φωνητικά Ρίτσι Μπλάκμορ - κιθάρα Τζον Λορντ - πλήκτρα Ρότζερ Γκλόβερ - μπάσο Ίαν Πέις - τύμπανα The Deep Purple Singles A's and B's CD Booklet, 10/1978
Τοπίκα

Η Τοπίκα (αγγλικά: Topeka) είναι η πρωτεύουσα της Αμερικανικής πολιτείας Κάνσας και έδρα της κομητείας Σουόνι. Είναι κτισμένη δίπλα στο ποταμό Κάνσας, στο βορεοδυτικό Κάνσας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, η Τοπίκα είχε 127.473 κατοίκους. Η μητροπολιτική περιοχή της Τοπίκα περιλαμβάνει επίσης, πέρα από την Κομητεία Σουόνι, τις κομητείες Τζάκσον, Τζέφερσον, Οσάτζ και Γουαμπάουνσι, και είχε συνολικό πληθυσμό 233.870 κατοίκους.

 Το όνομα προέρχεται από τους ιθαγενείς Κάνσα και Ιογουέι και σημαίνει «να σκάβεις καλές πατάτες». Η πατάτα που αναφέρεται είναι το φυτό Psoralea esculenta, ένα κονδυλοφόρο φυτό που αποτελούσε σημαντική πηγή τροφής για τους ιθαγενείς Αμερικανούς. Η λέξη Τοπίκα χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά ως τοπωνύμιο από τους Κάνσα για να περιγράψει το σημερινό ποταμό Κάνσας. Το 1855 το όνομα Τοπίκα διαλέχθηκε από τους ιδρυτές της πόλης γιατί «ήταν καινούργιο, ινδιανικής προέλευσης και εύηχο». Η πόλη ιδρύθηκε το 1854 και το 1857 έλαβε το καθεστώς πόλης. Η πόλη διαλέχτηκε ως πρωτεύουσα της πολιτείας όταν αυτή εντάχθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Ως πρωτεύουσα της πολιτείας, ο μεγαλύτερος εργοδότης είναι η κυβέρνηση, απασχολώντας 8.400 εργαζόμενους. Η πόλη αποτελεί αξιόλογο εμπορικό κέντρο, καθώς συγκεντρώνει τα αγροτικά προϊόντα της ευρύτερης περιοχής. Επιπλέον, διαθέτει αρκετές βιομηχανίες (τροφίμων, χαλυβουργίες κ.ά.), ενώ αποτελεί σιδηροδρομικό κόμβο στη γραμμή Σικάγου-Ελ Πάσο. History of the State of Kansas; William G. Cutler; A.T. Andreas Publisher; 1883. (Online HTML eBook) Kansas : A Cyclopedia of State History, Embracing Events, Institutions, Industries, Counties, Cities, Towns, Prominent Persons, Etc; 3 Volumes; Frank W. Blackmar; Standard Publishing Co; 944 / 955 / 824 pages; 1912. (Volume1 - Download 54MB PDF eBook),(Volume2 - Download 53MB PDF eBook), (Volume3 - Download 33MB PDF eBook) Πόλη της Τοπίκα Τοπίκα στο Curlie
Γουλινγκγιουάν

Η γραφική και ιστορική περιοχή της Γουλινγκγιουάν (κινεζικά:武陵源, πινγίν: Wǔlíngyuán) είναι μια περιοχή της επαρχίας Χουνάν στην Κίνα, η οποία αποτελεί τοπίο παγκόσμιας κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ από το 1992.

 Η περιοχή φτάνει σε έκταση τα 264 τετραγωνικά χιλιόμετρα, και είναι αξιοσημείωτη για την παρουσία πάνω από 3000 στηλών από χαλαζία και αμμόλιθο, με πολλές από αυτές να ξεπερνούν τα 200 μέτρα ύψος. Στην περιοχή υπάρχουν επίσης πολλές χαράδρες και φαράγγια, ρέματα, λίμνες, και καταρράκτες. Υπάρχουν επίσης 40 σπηλιές, με πολλές από αυτές να διαθέτουν μεγάλα αποθέματα ασβεστίου, καθώς και 2 φυσικές γέφυρες, η Ξιανρενκιάο (γέφυρα των αθανάτων) και η Τιανκιασενγκόνγκ (γέφυρα κατά μήκος του ουρανού).Η τοποθεσία βρίσκεται περίπου 270 χιλιόμετρα προς τα βορειοδυτικά της Τσανγκσά, η οποία είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας Χουνάν. Η περιοχή της Γουλινγκγιουάν αποτελεί μέρος της οροσειράς Γουλίνγκ (κινεζικά: 武陵山脉, πινγίν: Wǔlíng Shānmài). Εντός της, βρίσκονται διάφορα εθνικά πάρκα, ένα από τα οποία είναι και το εθνικό δασικό πάρκο της Ζανγκτζιατζιέ. Η αύξηση του αριθμού των τουριστών στην περιοχή, και η επακόλουθη επιχειρηματική δραστηριότητα, φέρεται να έχει δημιουργήσει δυσμενείς συνθήκες στην περιοχή για το περιβάλλον καθώς και για τους γηγενείς κατοίκους της. Συγκεκριμένα, μετακινήθηκε ένας μεγάλος αριθμός κατοίκων προς άλλες περιοχές παρά την αρνητική αντίδραση των τοπικών κοινοτήτων, ώστε το περιβάλλον να εμφανίζεται εντελώς φυσικό και άγριο, καθώς και κτίστηκε μεγάλος αριθμός ξενοδοχειακών μονάδων και εστιατορίων, μέρος των οποίων αργότερα κατεδαφίστηκε μετά από τις αντιδράσεις της αρμόδιας επιτροπής της ΟΥΝΕΣΚΟ πως θα απέσυρε την ιδιότητα της περιοχής ως μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς. (Αγγλικά) China’s Ancient Skyline - Αφιέρωμα των Τάιμς της Νέας Υόρκης
Εθνική Λιθουανίας (καλαθοσφαίριση γυναικών)

Τελ. Ενημέρωση: Μάιος 2019 Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Λιθουανίας (λιθουανικά: Lietuvos moterų krepšinio rinktinė) είναι το συγκρότημα αθλητριών που αντιπροσωπεύουν τη χώρα της Λιθουανίας σε διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Λιθουανικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Lietuvos Krepšinio Federacija, LKF).

 Το πρώτο επίσημο παιχνίδι καλαθοσφαίρισης μεταξύ γυναικών στη Λιθουανία, έλαβε χώρα στις 10 Σεπτεμβρίου του 1922. Η χώρα αντιπροσωπεύτηκε στη FIBA για πρώτη φορά το 1936. Δύο χρόνια μετά, το 1938, η Εθνική Λιθουανίας κατέλαβε τη 2η θέση στο πρώτο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Γυναικών που διεξήχθη στη Ρώμη της Ιταλίας. Προπονητής της ομάδας ήταν ο Φελίξας Κριαουσίουνας, ήδη φημισμένος για τις επιτυχίες το με την ανδρική ομάδα.Μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, οι αθλήτριες λιθουανικής καταγωγής συμμετείχαν στις διεθνείς διοργανώσεις με τα χρώματα της Σοβιετικής Ένωσης. Ως μέλη της ομάδας αυτής, οι Λιθουανοί (άνδρες και γυναίκες) κατέκτησαν συνολικά 17 ολυμπιακά μετάλλια (8 χρυσά, 6 ασημένια και 3 χάλκινα), 17 μετάλλια σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα (11 χρυσά, 5 ασημένια και ένα χάλκινο), και 51 μετάλλια σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα (36 χρυσά, 4 ασημένια και 11 χάλκινα).Η Εθνική Λιθουανίας επέστρεψε στις διοργανώσεις της FIBA για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Γυναικών του 1995, στο οποίο και κατέλαβε την 5η θέση. Η μεγαλύτερη επιτυχία της ομάδας έλαβε χώρα δύο χρόνια αργότερα, το 1997, οπότε και κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Ουγγαρίας. Αποτελεί τον πρώτο και τελευταίο μέχρι σήμερα τίτλο για τη γυναικεία ομάδα της Λιθουανίας. Πορεία σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα FIBA Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Λιθουανίας σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα FIBA: Πορεία σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα FIBA (EuroBasket) Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Λιθουανίας σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα FIBA (EuroBasket): Πορεία στην Τελική Φάση Ευρωπαϊκού Κυπέλλου FIBA 3x3 Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Λιθουανίας σε Τελικές Φάσεις Ευρωπαϊκού Κυπέλλου FIBA 3x3: Εθνική Λιθουανίας U20 (καλαθοσφαίριση γυναικών) Εθνική Λιθουανίας U19 (καλαθοσφαίριση γυναικών) Εθνική Λιθουανίας U18 (καλαθοσφαίριση γυναικών) Εθνική Λιθουανίας U16 (καλαθοσφαίριση γυναικών) Εθνική Λιθουανίας (καλαθοσφαίριση ανδρών) Lithuania, ιστορικό ανά έτος στον επίσημο ιστότοπο των αρχείων της FIBA. (Αγγλικά) Lietuvos Krepšinio Federacija, επίσημος ιστότοπος. (Λιθουανικά)
Διχλωριούχο βανάδιο

Το διχλωριούχο βανάδιο είναι η ανόργανη χημική ένωση με χημικό τύπο VCl2. Στις συνηθισμένες συνθήκες είναι ένα ανοικτοπράσινο στερεό στερεό που αποτεελεί το χλωρίδιο του βαναδίου στο οποίο το βανάδιο έχει βαθμό οξείδωσης +2. Όπως και άλλα μεταλλικά διαλογονίδια, το διχλωριούχο βανάδιο είναι ένα πολυμερές άλας. Το διχλωριούχο βανάδιο διαλύται στο νερό, στην αιθανόλη και στο διαιθυλαιθέρα. Κατά την επαφή του με τον αέρα οξειδώνεται σχηματίζοντας οξυδιχλωριούχο βανάδιο (VOCl2).

 Η αναγωγή διχλωριούχου βαναδίου από υδρογόνο ήταν η πρώτη γνωστή παραγωγή μεταλλικού βαναδίου και έγινε το 1867 από τον Χένρυ Ένφιλντ Ρόσκοε (Enfield Roscoe). 1. Το διχλωριούχο βανάδιο μπορεί να παραχθεί με αναγωγή τριχλωριούχο βαναδίου από υδρογόνο με θέρμανση περί τους 675°C): 2. Μια άλλη δυνατότητα είναι η θερμική οξςιδοαναγωγή του τριχλωριούχου βαναδίου: 3. Το διχλωριούχο βανάδιο μπορεί να παραχθεί με απευθείας ολική σύνθεση από τα στοιχεία που το αποτελούν: 4. Το διχλωριούχο βανάδιο μπορεί να παραχθεί με επίδραση υδροχλωρίου σε μεταλλικό βανάδιο: 5. Το διχλωριούχο βανάδιο μπορεί να παραχθεί με επίδραση «υδρογόνου εν τω γενάσθαι» (δηλαδή π.χ. υδροχλωρικού οξέος και ψευδαργύρου) σε πεντοξείδιο του βαναδίου: 6. Τέλος, το διχλωριούχο βανάδιο μπορεί να παραχθεί και με τετραχλωριούχου βαναδίου από υδρογόνο: To διχλωριούχο βανάδιο είανι ένα ισχυρό αναγωγικό μέσο, ικανό να ανάξει σουλφοξείδια σε σουλφίδια, οργανικά αζίδια σε αμίνες, καθώς και να προκαλέσει «αναγωγικό ζευγάρωμα» σε κάποια αλκυλαλογονίδια. Όταν το διχλωριούχο βανάδιο διαλύεται στο νερό δίνει το σύμπλοκο ιόν [V(H2O)6]2+. Η εξάτμιση τέτοιων διαλυμάτων δίνει κρυστάλλους της ένωσης [V(H2O)6]Cl2.
Ακεναφθυλένιο

Το ακεναφθυλένιο' είναι ένας κίτρινος κρυσταλλικός στερεός τρικυκλικός αρωματικός υδρογονάνθρακας με χημικό τύπο C12H8 και το μόριό του αποτελείται από ένα μόριο ναφθαλίνιου με μια «γέφυρα» αιθενίου ανάμεσα στα άτομα 1 και 8. Είναι συστατικό της λιθανθρακόπισσας. Ανόμοια με τους περισσότερους πολυλυκλικούς αρωματικούς υδρογονάνθρακες, το ακεναφθυλένιο δεν παρουσιάζει το φαινόμενο του φθορισμού.

 1. Από ναφθαλίνιο και cis-1,2-διχλωροαιθένιο: 1. Καταλυτική προσθήκη H2. Σχηματίζεται ακεναφθένιο: 2. Προσθήκη υδραλογόνου (ΗΧ). Σχηματίζεται 7-αλοακεναφθένιο: 3. Προσθήκη αλογόνου (X2). Σχηματίζεται 7,8-διαακεναφθένιο: 4. Προσθήκη υποαλογονώδους οξέος (ΗΟΧ). Σχηματίζεται 8-αλοακεναφθόλη-7: 5. Προσθήκη θειικού οξέος. Σχηματίζεται ακεναφθοσουλφονικό οξύ-7: 6. Προσθήκη νερού (ενυδάτωση). Σχηματίζεται ακεναφθόλη-7: 7. Προσθήκη βορανίου. Σχηματίζεται ακεναφθοβοράνιο-7: 8. Επίδραση αρ. KMnO4 (ισοδυναμεί με προσθήκη H2O2 και είναι επίσης εφικτή με χρήση, εναλλακτικά, μίγματος H2O2 και καρβονικού οξέος). Σχηματίζεται ακεναφθοδιόλη-7,8: α. αρ. KMnO4: β. H2O2 και καρβονικό οξύ: 9. Καταλυτική προσθήκη οξυγόνου. Σχηματίζεται ακεναφθοξείδιο-7,8: 10. Προσθήκη αλκυλαλογονιδίου: 11. Προσθήκη αλκοόλης (ROH): Γ. Βάρβογλη, Ν. Αλεξάνδρου, Οργανική Χημεία, Αθήνα 1972 Α. Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991 SCHAUM'S OUTLINE SERIES, ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999 Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982
ΦΚ Ντιναμό Μινσκ

Η ΦΚ Ντιναμό Μίνσκ (ρωσικά: ФК Динамо Минск, λευκορωσικά: ФК Дынама Мінск) είναι αθλητικός σύλλογος της Λευκορωσίας με έδρα την πρωτεύουσα Μινσκ. Ιδρύθηκε το 1927 ως τμήμα του σοβιετικού αθλητικού οργανισμού, της αθλητικής κοινωνίας Ντιναμό (Динамо) και αγωνίζεται στο Ντινάμο-Γιούνι, χωρητικότητας 41.040 θεατών. Η Ντιναμό Μινσκ ήταν η μοναδική ομάδα που αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα της Σοβιετικής Ένωσης και στο πρωτάθλημα της Λευκορωσίας.

 Η ίδρυση της ομάδας έγινε το 1927, με το σημερινό όνομα. Αρχικά αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα της Σοβιετικής Ένωσης. Από τις 54 περιόδους αυτού του πρωταθλήματος αγωνίστηκε στις 39 και ανάμεσα σε αυτές κατάφερε να κατακτήσει το πρωτάθλημα το 1982. Το 1954 διαλύθηκε για να ανασυσταθεί το ίδιο έτος με νέους παίκτες, μετονομαζόμενη σε Σπάρτακ Μινσκ. Διατήρησε αυτό το όνομα μέχρι το 1959, όταν μετονομάστηκε για μια ακόμη φορά σε Μπελαρούς Μινσκ. Μπελαρούς σημαίνει στα ελληνικά Λευκορωσία και επειδή ήταν η γνωστότερη ομάδα σε ό,τι αφορά στο ποδόσφαιρο στη Λευκορωσία, τής δόθηκε αυτό το όνομα. Τελικά, το 1962 άλλαξε και πάλι το όνομά της με το αρχικό, δηλαδή Ντιναμό Μινσκ, το οποίο ισχύει μέχρι και σήμερα. Το 1982 κατέκτησε το πρωτάθλημα της Σοβιετικής Ένωσης και για πρώτη φορά αγωνίζεται στο Ευρωπαικό Κύπελλο Πρωταθλητών (Champions League) αλλά αποκλείστηκε. Από τότε κατάφερε να κατακτήσει εφτά πρωταθλήματα στην Λευκορωσική Βισέισαγια Λίχα (1992, 1992-93, 1993-94, 1994-95, 1995, 1997, 2004) και τρεις φορές το Κύπελλο Λευκορωσίας (1992, 1994, 2003). Λέοναρντ Αντάμοφ (1974-1977) Ολεφ Μπαζιλέφιχ (1977-1978) Εντουαρντ Μαλόφιφ (1978-1983) Αλεξάντερ Πισκάρεφ (2000-2001) Εντουαρντ Βασιλέφσκι (2001-2003) Αντρει Ζιγματόβιτς (2003-2004) Ανάτολι Μπαιντάχνι (2004-2005) Γιούρι Σουκάνοφ (2005-2006) Σλαβοτζάμπ Μουσλίβ (2008-2009) Κίριλ Αλσένβσκι (2009) Επίσημη ιστοσελίδα
Όσρικ Τσο

Ο Όσρικ Τσο (Osric Chau - 周逸之) είναι ηθοποιός. Γεννήθηκε στις 20 Ιουλίου 1986 στο Βανκούβερ της Βρετανικής Κολομβίας του Καναδά και το ύψος του είναι 1,73 μ. Από μικρός έδειχνε να εντυπωσιάζεται από την τέχνη του κινηματογράφου και για της πολεμικές τέχνες. Τελικά μεγαλώνοντας κατάφερε να τα συνδυάσει φέρνοντας τις ικανότητές του στις πολεμικές τέχνες στο πανί. Ο Όσρικ Τσο έχει συμπρωταγωνιστήσει με τον Ντέιβιντ Καραντάιν και την Ντάριλ Χάνα υποδυόμενος τον Λανγκ Χαν στην ταινία του Φίλιπ Σπινκ με τίτλο Kung Fu Killer λαμβάνοντας ταυτόχρονα μέρος σε πολλές τηλεοπτικές σειρές και ταινίες. Ωστόσο αυτό που τον έκανε ευρέως γνωστό ήταν η συμμετοχή του στην ταινία του Ρόλαντ Έμεριχ, 2012.

 Ο Όσρικ Τσο ασχολείται από το 2000 εντατικά με της πολεμικές τέχνες και ιδιαίτερα με το Ουίνγκ τσουν στο οποίο το 2001 κέρδισε χρυσό μετάλλιο και επί πλέον έγινε εκπαιδευτής της λέσχης στην οποία μαθήτευε. Το καλοκαίρι του 2001 ο Όσρικ άρχισε να ασχολείται με μια άλλη πολεμική τέχνη, το Γουσού υπό την εποπτεία του Ζανγκ Τσι Μπινγκ, ενός δασκάλου από το Χαρμπίν της Κίνας. Αφού εκπαιδεύτηκε για τέσσερα χρόνια ο Τσο γράφτηκε στην σχολή Κινεζικών Πολεμικών Τεχνών της Δυτικής Ακτής (West Coast Chinese Martial Arts) του Βανκούβερ υπό τον εκπαιδευτή Μπρους Φοντέιν. Εκεί έμαθε και διέπρεψε στο Μοντέρνο Γουσού μια μορφή πιο απαιτητικού και ακροβατικού Γουσού. Ο Τσο είχε έμφυτη κλίση στα ακροβατικά και σύντομα βραβεύτηκε καθώς ήταν ο καλύτερος της λέσχης την άνοιξη του 2006 και για άλλη μια φορά του δόθηκε η τιμή να γίνει εκπαιδευτής. Το 2007 μετά από εντατική επτάμηνη προπόνηση στο Αθλητικό Πανεπιστήμιο του Πεκίνου (Beijin Sports University) ο Όσρικ Τσο έλαβε μία θέση στην Εθνική ομάδα Γουσού του Καναδά (Canadian National Wushu Team). Official site of Osric Chau IMDb - Osric Chau Inspire Magazine [1] Kung Fu Magazine [2] Αρχειοθετήθηκε 2010-01-06 στο Wayback Machine.
Σουλτανάτο της Μαλάκκας

Το σουλτανάτο της Μαλάκκας (μαλαϊκά: Kesultanan Melayu Melaka, τζάβι: كسلطانن ملايو ملاك) ήταν μουσουλμανικό κράτος της νοτιοανατολικής Ασία στην περιοχή του πορθμού της Μαλάκκας, το οποίο ιδρύθηκε στα τέλη 14ου αιώνα και υπήρχε έως τις αρχές του 16ου αιώνα.

 Ο πρώτος ηγεμόνας του ήταν ο Παραμεσβάρα, βασιλιάς της Σιγκαπούρης, επίσης γνωστός ως Ισκαντάρ Σάχης. Η αυτοκρατορία έφτασε στο απώγειο της δύναμης της κατά τον 15ο αιώνα, και η πόλη της Μαλάκκας η οποία ήταν η πρωτεύουσα του εξελίχθηκε σε ένα από τα σημαντικότερα λιμάνια της εποχής στην μαλαϊκή χερσόνησο, τις νήσους Ριάου, Σουμάτρα, και το ευρύτερο αρχιπέλαγος της Ινδονησίας.Ως κομβικό εμπορικό σημείο, η Μαλάκκα έγινε το κέντρο της ισλαμικής εκπαίδευσης και φιλοσοφίας, και εντός του αναπτύχθηκε η μαλαϊκή γλώσσα, λογοτεχνία και τέχνες. Η κλασική μαλαϊκή γλώσσα έγινε η κοινή γλώσσα της νησιωτικής νοτιοανατολικής Ασίας και η γραφή τζάβι το κύριο μέσο των λογίων για τις πολιτιστικές και θρησκευτικές συναλλαγές. Μέσα από τις διαδικασίες αυτές, σχηματίστηκε εν τέλει η μαλαϊκή ταυτότητα, και συντελέστηκε η μαλαϊκοποίηση της περιοχής και ο σχηματισμός του ευρύτερου μαλαϊκού κόσμου στην περιοχή.Η πολιτική και πολιτιστική επιρροή του βασιλείου συνέχισαν έως την σύγχρονη εποχή, και για αιώνες η Μαλάκκα θεωρούνταν ως υπόδειγμα του μαλαϊκού μουσουλμανικού πολιτισμού, καθώς έθεσε τις βάσεις και συστήματα για το εμπόριο, διπλωματία, και διακυβέρνηση.Το 1511, η πόλη της Μαλάκκας κατακτήθηκε από την πορτογαλική αυτοκρατορία, και ο Μαχμούντ Σάχης ο οποίος υπήρξε ο τελευταίος σουλτάνος της αυτοκρατορίας υποχώρησε στην ενδοχώρα όπου οι απόγονοί του ίδρυσαν τις νέες δυναστείες της Τζοχόρ και της Περάκ. Το γειτονικό Μπρουνέι επωφελήθηκε από την πτώση της Μαλάκκας και υιοθετώντας το Ισλάμ ως επίσημη θρησκεία έγινε το νέο επίκεντρο του εμπορίου και του ισλαμικού κόσμου στην περιοχή. Ahmad Sarji, Abdul Hamid (2011), The Encyclopedia of Malaysia, 16 - The Rulers of Malaysia, Editions Didier Millet, ISBN 978-981-3018-54-9 Andaya, Barbara Watson; Andaya, Leonard Yuzon (1984), A History of Malaysia, London: Palgrave Macmillan, ISBN 0-333-27672-8 Barnard, Timothy P. (2004), Contesting Malayness: Malay identity across boundaries, Singapore: Singapore University press, ISBN 9971-69-279-1 Mohamed Anwar, Omar Din (2011), Asal Usul Orang Melayu: Menulis Semula Sejarahnya (The Malay Origin: Rewrite Its History), Jurnal Melayu, Universiti Kebangsaan Malaysia, https://www.scribd.com/doc/82001895, ανακτήθηκε στις 4 June 2012
Αμερικανικό ποδόσφαιρο στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1904

Το αμερικανικό ποδόσφαιρο ήταν ένα από τα αθλήματα επίδειξης στο πρόγραμμα των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1904 στο Σαιντ Λούις. Ήταν η πρώτη φορά που το εν λόγω άθλημα έκανε την εμφάνισή του σε διοργάνωση Ολυμπιακών Αγώνων. Ακολούθησε μία ακόμα εμφάνιση ως άθλημα επίδειξης το 1932, ενώ δεν έχει συμπεριληφθεί ξανά σε άλλη Ολυμπιάδα έως και σήμερα.

 Το πανεπιστήμιο του Σαιντ Λούις και το πανεπιστήμιο της Ουάσινγκτον στο Σαιντ Λούις επιδίωξαν αρχικά να διοργανωθεί ένα ολυμπιακό τουρνουά αμερικανικού ποδοσφαίρου κατά την περίοδο των Αγώνων, αλλά δεν κατάφεραν να το φιλοξενήσουν επίσημα. Και οι δύο ομάδες κατέληξαν απλά να παίζουν τους αγώνες της κανονικής περιόδου του κολλεγιακού πρωταθλήματός τους ενάντια σε ομάδες από όλη τη χώρα, καθιστώντας αμφίβολο για πολλούς τον χαρακτήρα επίσημου αθλήματος επίδειξης. Καθώς το Φράνσις Φιλντ ήταν το κύριο γήπεδο της Ολυμπιάδας του 1904, μόνο τα παιχνίδια που έλαβαν μέρος σε αυτό τον χώρο μπορούν να θεωρηθούν αγώνες επίδειξης για το κοινό των Ολυμπιακών Αγώνων. Συνολικά διεξήχθησαν αρκετές αναμετρήσεις σε διάστημα δύο μηνών, με τις περισσότερες να αφορούν την τοπική ομάδα του πανεπιστημίου της Ουάσινγκτον, καθώς η αντίστοιχη του πανεπιστημίου του Σαιντ Λούις είχε ήδη ανακηρυχθεί πρωταθλήτρια. GB Athletics – Olympic Games Medallists – Other Sports – Demonstration & Unofficial Sports
Ραδιογωνιόμετρο

Το ραδιογωνιόμετρο (αγγλικά: radio direction finder - RDF) αποτελεί το παλαιότερο ραδιοναυτιλιακό βοήθημα για τον προσδιορισμό της διεύθυνσης (διόπτευσης) παράκτιου σταθμού εκπομπής ραδιοκυμάτων. Η χρήση του χρονολογείται από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

 Με τη χρησιμοποίηση του ραδιογωνιόμετρου προσδιορίζεται μια γραμμή θέσης που αντιστοιχεί στη διεύθυνση (διόπτευση) του σταθμού, από τον οποίο εκπέμπονται τα λαμβανόμενα στο δέκτη της συσκευής σήματα. Η ένταση του λαμβανόμενου από την περιστρεφόμενη κεραία σήματος μεταβάλλεται ανάλογα με τη διεύθυνση του επίπεδου της κεραίας ως προς τη διεύθυνση διαδόσεως του σήματος. Όταν η ένταση του σήματος στα ακουστικά του χειριστή μηδενιστεί, η διεύθυνση του επιπέδου της κεραίας της συσκευής αντιστοιχεί στη διεύθυνση (ραδιοδιόπτευση) του παράκτιου σταθμού. Ο παλαιότερος και απλούστερος τύπος ραδιογωνιόμετρου είναι το ραδιογωνιόμετρο με περιστρεφόμενη κεραία. Οι περιστρεφόμενες κεραίες, ωστόσο, παρουσίαζαν αρκετά προβλήματα και περιορισμούς σχετικά με την εγκατάσταση, περιστροφή και μετάδοση της ενδείξεως στο δέκτη με μηχανικό τρόπο. Σε νεώτερους τύπους ραδιογωνιόμετρου αντί της περιστρεφόμενης κεραίας, χρησιμοποιούνται δύο σταθερές κεραίες πλαισίου σε κάθετες μεταξύ τους διευθύνσεις και η ένδειξη της ραδιοδιόπτευσης εμφανίζεται αυτόματα σε ψηφιακό ενδείκτη μετά από το συντονισμό της συσκευής στην κατάλληλη συχνότητα και τη συνεχή περιστροφή του πηνίου έρευνας. Το ραδιογωνιόμετρο χρησιμοποιείται στη ναυτιλία για τις εξής δύο εφαρμογές: Προσδιορισμός θέσεως (στίγματος) του πλοίου με τη μέτρηση ραδιοδιοπτεύσεων προς ορισμένους παράκτιους σταθμούς (ραδιοφάρους), οι οποίοι εκπέμπουν ειδικά για το σκοπό αυτό σήματα. Ραδιοεντοπισμός κινδυνεύοντος πλοίου με ραδιοδιοπτεύσεις από παράκτιους σταθμούς ραδιογωνιομετρήσεως ή και από άλλα παραπλέοντα πλοία.Το ραδιογωνιόμετρο ήταν στο παρελθόν κύριο μέσο για την αεροπορική και θαλάσσια ναυσιπλοΐα. Τη δεκαετία του 1950 τα αεροπορικά ραδιογωνιόμετρα αντικαταστάθηκαν σταδιακά από το σύστημα VOR ενώ τα θαλάσσια ραδιογωνιόμετρα έχασαν τη δημοφιλία τους από την ανάπτυξη της συσκευής Λοράν τη δεκαετία του 1970.Σήμερα τα περισσότερα ραδιογωνιόμετρα έχουν παροπλιστεί υπέρ του ταχύτερου και πολύ πιο ακριβούς συστήματος πλοήγησης GPS. Ωστόσο, το χαμηλό κόστος των συσκευών και η συνέχιση της ύπαρξης των ραδιογωνιομετρικών σταθμών εκπομπής επιτρέπουν στις συσκευές αυτές να συνεχίζουν να λειτουργούν, κυρίως για χρήση σε μικρές βάρκες, ως συμπλήρωμα ή εφεδρεία στο GPS.
Νερόμυλος

Ο νερόμυλος ή υδρόμυλος είναι η πρώτη μηχανή παραγωγής έργου που κατασκεύασε ο άνθρωπος με τη χρήση φυσικής, ήπιας και ανανεώσιμης πηγής ενέργειας. Με τη δύναμη που δημιουργεί η πτώση του νερού από ψηλά ή η ροή του και με τη βοήθεια του τροχού, εφεύρεση που άλλαξε την ανθρώπινη ιστορία, κινήθηκαν απλές και στη συνέχεια πολύπλοκες μηχανές, που κάλυψαν τις περισσότερες ανάγκες των προβιομηχανικών κοινωνιών, αντικαθιστώντας στις πρώιμες μηχανές την ανθρώπινη ή ζωϊκή δύναμη (χειρόμυλοι και ζωόμυλοι), κινητήριες δυνάμεις πριν το νερό και τον αέρα.Με τον νερόμυλο και την βοήθεια της μυλόπετρας επίσης άλεθαν το αλεύρι.

 Η ιστορία του νερόμυλου αρχίζει με την νερομηχανή, που αναφέρεται χωρίς λεπτομέρειες σε επιγραφές των Σουμερίων. Πιστεύεται ότι στην Ουρ χρησιμοποιήθηκαν τροχοί με φτερά από κεραμικές πλάκες για υδροδότηση και πιθανόν για άλεση σιταριού. Περιγραφή νερόμυλου γίνεται και από τον Στράβωνα όπου αναφέρεται ως «υδραλέτης».Βρισκόταν κατά την παράδοση στα Κάβειρα, στο παλάτι του Μιθριδάτη ΣΤ΄ του Ευπάτορα, βασιλιά του Πόντου, όπου το 64 π.Χ. τον είδαν οι Ρωμαίοι κατακτητές. Ο Βιτρούβιος στο έργο του περί αρχιτεκτονικής τον περιγράφει, ενώ ο Πλίνιος τον αναφέρει ως νέα μηχανή. Ο αριθμός των νερόμυλων από τους οποίους σώζονται ίχνη ξεπερνά τις 20.000 στην Ελλάδα. Μετά την επανάσταση του 1821 στα όρια του τότε ελληνικού κράτους βρέθηκαν 6.000 νερόμυλοι, από τους οποίους 5.500 περιήλθαν στο δημόσιο, κατά τα ¾ καταστραμμένοι. «Που 'ναι τόσα μιλιούνια δάνεια, που είναι οι πρόσοδοι, που 'ναι οι καλύτερες γαίες, που 'ναι οι μύλοι, που 'ναι τ' αργαστήρια των Τούρκων και σπίτια, που 'ναι τα περιβόλια και οι σταφιδότοποι; Ποιος τα 'χει παρμένα;», αναρωτιέται ο Μακρυγιάννης το 1840. Ο Π. Μωραϊτίνης ανεβάζει τους μύλους το 1869 σε 3.000. Καταγραφή των νερόμυλων στην Ήπειρο και τη Μακεδονία που ανήκαν τότε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, έκανε ο ταγματάρχης του μηχανικού Νικόλαος Σχινάς. Νερόμυλους στην τελευταία δεκαετία του προηγούμενου αιώνα αναφέρει ο Χ. Μακρίδης. Καθημερινή «Επτά ημέρες»: Ελληνικοί Νερόμυλοι
Γκρέιτ Χάργουντ

Το Γκρέιτ Χάργουντ είναι μια πόλη στην περιοχή Lancashire, Αγγλία. Είναι το μεγαλύτερο αστικό συγκρότημα των Τριών Πόλεων, οι οποίες είναι οι Γκρέιτ Χάργουντ, Clayton Le Moors και Rishton. Ο πληθυσμός της πόλης είναι 11217 κάτοικοι.

 Η ομάδα διέθετε ποδοσφαιρική ομάδα, την Γκρέιτ Χάργουντ Τάουν ΦΚ. Ιδρύθηκε το 1966 και έκλεισε το 2006. Έδρα της ομάδας ήταν το The Showground στο Γκρέιτ Χάργουντ. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Great Harwood στο Wikimedia Commons Local history site with many photos Great Harwood Community Website
Φορεσιά του Στεφανοβικείου

Ως γιορτινή φορεσιά του Στεφανοβικείου αναφέρεται η γυναικεία ενδυμασία που φοριόταν από τον γυναικείο πληθυσμό του Στεφανοβικείου της Μαγνησίας κατά τις επίσημες περιστάσεις (γιορτές, γάμοι κλπ). Η συγκεκριμένη φορεσιά κυριάρχησε, με διάφορες παραλλαγές, σε αρκετά χωριά της Ανατολικής Θεσσαλίας.

 Τη φορεσιά συνθέτουν το αντερί, το κοντάντερο, το ζωνάρι, η ποδιά, ο κατιφές, το φέσι, το καφάσι και ο κοσές. Η συγκεκριμένη φορεσιά παρουσίαζε διάφορες διακυμάνσεις οι οποίες σχετίζονταν άμεσα με την οικονομική κατάσταση της εκάστοτε οικογένειας. Το αντερί είναι πουκάμισο σκουρόχρωμης απόχρωσης που χρησιμοποιείται ως επενδύτης ενώ το κοντάντερο είναι μικρό αντερί. Το ζωνάρι είναι χρυσοκεντημένη ζώνη η οποία συνοδεύεται από τη γαμήλια πόρπη ή σε μια απλούστερη εκδοχή από τα θηλυκοτάρια (ασημένιες πόρπες) που τοποθετούνται πάνω από την ποδιά. Η φορεσιά περιλαμβάνει και τον κατιφέ που είναι αμάνικο πανωφόρι φτιαγμένο από βελούδο.Για τον στολισμό του κεφαλιού χρησιμοποιούνται το φέσι, το καφάσι και ο κοσές. Το φέσι φοριέται στο κεφάλι όμως καλύπτεται από το κόσμημα του μετώπου (καφάσι) και το ασημένιο κόσμημα για τις κοτσίδες (κοσές).
Ζήτω το ελληνικό τραγούδι

Ζήτω το Ελληνικό τραγούδι ήταν τηλεοπτική εκπομπή με αντικείμενο τη σύγχρονη ελληνική μουσική παραγωγή, με παρουσιαστή τον Διονύση Σαββόπουλο και η οποία μεταδιδόταν από την ΕΡΤ1 την περίοδο 1986-1987.

 Η εκπομπή Ζήτω το Ελληνικό τραγούδι μεταδόθηκε μια τηλεοπτική περίοδο, 1986-1987, και τα πρώτα της δύο επεισόδια τα σκηνοθέτησε ο Γιώργος Πανουσόπουλος. Τη σκηνοθεσία της μετά ανέλαβε ο Κώστας Μαζάνης. Μόνιμοι συνεργάτες του Διονύση Σαββόπουλου ήταν οι δημοσιογράφοι Γιώργος Κοντογιάννης και Αντζελίνα Καλογεροπούλου, ενώ στις πρώτες τρεις εκπομπές μαζί τους ήταν και ο ποιητής Σωτήρης Κακίσης. Ο συνολικός αριθμός επεισοδίων ήταν 19. Μέσα από την εκπομπή αυτή, ο παρουσιαστής της Διονύσης Σαββόπουλος σχολίαζε τα θέματα της μουσικής και της ευρύτερης καλλιτεχνικής παραγωγής και επικαιρότητας. Επίσης αναφερόταν σε διάφορα είδη και εποχές του ελληνικού τραγουδιού μέσα από αφιερώματα σε πρόσωπα και γεγονότα. Η εκπομπή επιχειρούσε να συγκεράσει την ελληνικότητα, το λαϊκό στοιχείο και τη μοντέρνα ροκ αισθητική. Επίσης πάντρευε ροκ και λαϊκή παράδοση: αστικό, ελαφρό, δημοτικά, σκωπτικά. Προαναγγέλοντας τον μουσικό και αισθητικό υβριδισμό της επόμενης δεκαετίας, τελικά δεν κατόρθωσε να επηρεάσει και την σχετική τροπή των μουσικών πραγμάτων. Συνέβαλε αντίθετα στη δημιουργία κλίματος ευνοϊκού προς το λεγόμενο έντεχνο λαϊκό τραγούδι. Η εκπομπή μεταξύ άλλων έδωσε τόπο έκφρασης σε νέους καλλιτέχνες όπως οι Φατμέ, ο Βασίλης Καζούλης, ο Γιάννης Γιοκαρίνης κλπ. Λόγω του δυναμικού και αμφιλεγόμενου χαρακτήρα του παρουσιαστή της, η εκπομπή επικρίθηκε από τον τύπο της εποχής και ανθρώπους της μουσικής, όπως ο Μάνος Χατζιδάκις, ο οποίος απαγόρευσε τη μετάδοση τραγουδιών του από την εκπομπή του Σαββόπουλου. Μετά το πέρας της μετάδοσης της εκπομπής ακολούθησε η ηχογράφηση διπλού ομότιτλου δίσκου από την MINOS με τις πιο σημαντικές συνεργασίες που είχε η εκπομπή, όπως η Δήμητρα Γαλάνη, Ελένη Βιτάλη, Λουκιανός Κηλαηδόνης, Γιώργος Νταλάρας, Γρηγόρης Μπιθικώτσης, Γιώργος Ζαμπέτας, Γιάννης Πάριος, Νίκος Παπάζογλου, αδελφοί Κατσιμίχα, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Ελευθερία Αρβανιτάκη. Σοφία Κομποτιάτη-Νίκος Πουλάκης, «Ζήτω το ελληνικό τραγούδι. Μια διαφορετική τηλεοπτική γραφή, μια υβριδική ελληνική μουσική», στο: Η Ελλάδα στη δεκαετία του '80. Κοινωνικό, πολιτικό και πολιτισμικό λεξικό, εκδ. Επίκεντρο, Αθήνα, 2014, σελ.221-222