IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ram it Down

Ram it Down είναι ο τίτλος του ενδέκατου δίσκου του χέβι μέταλ συγκροτήματος Judas Priest, ο οποίος κυκλοφόρησε τoν Μάιο του 1988 μέσω της "Columbia Records". Το 2001, το άλμπουμ επανεκδόθηκε σε έκδοση CD από την "Columbia" με δύο επιπλέον κομμάτια, τις ζωντανές εκτελέσεις των "Night Comes Down" και "Bloodstone" από το 1984 και το 1982, αντίστοιχα.

 Τον Οκτώβριο του 1987 οι Judas Priest μετέβησαν στην Κοπενχάγη για να ξεκινήσουν τις ηχογραφήσεις του επόμενου άλμπουμ τους, στα "PUK Studios". Το πρώτο κομμάτι το οποίο έπαιξαν ήταν η διασκευή στο "Johnny B. Goode" του Τσακ Μπέρι, το οποίο αποτέλεσε και το μοναδικό σινγκλ του δίσκου. Δύο μήνες αργότερα, επέστρεψαν στη Δανία ηχογραφώντας νέα κομμάτια αλλά και τραγούδια τα οποία περίσσεψαν από το "Turbo". Όλα τα κομμάτια παρουσιάστηκαν στα στελέχη της "CBS Records" και αυτοί ήταν που αποφάσισαν για το ποια τραγούδια θα συμπεριλαμβάνονταν στην τελική έκδοση. Κατά τις ηχογραφήσεις ο ντράμερ Ντέιβ Χόλαντ αντιμετώπισε προβλήματα υγείας και αρκετά από τα τύμπανα του άλμπουμ είναι ηχογραφημένα με drum machine. Τον Απρίλιο του 1988 κυκλοφόρησε το σινγκλ του άλμπουμ και έγινε το πρώτο τραγούδι του συγκροτήματος που κατάφερε να μπει στα βρετανικά τσαρτ μετά από τέσσερα χρόνια. Στα μέσα Μαΐου κυκλοφόρησε και το άλμπουμ με τίτλο "Ram it Down", ανεβαίνοντας στο # 24 στην πατρίδα τους και το # 31 στο Billboard των Ηνωμένων Πολιτειών, όπου έγινε χρυσός. Οι κριτικές για το δίσκο ήταν μέτριες με το "Allmusic" να του δίνει δύο αστέρια και το "Sputnik Music" μέσο όρο βαθμολογιών 3,2 με άριστα το 5. Η περιοδεία για την προώθηση του άλμπουμ με τίτλο "Mercenaries of Metal", ξεκίνησε στις 7 Μαΐου 1988 από το "Isstadion" της Στοκχόλμης. Στο set list των Judas Priest συμπεριλήφθηκαν από το "Ram it Down" το ομώνυμο κομμάτι, όπως και τα "Come and Get it", "I'm a Rocker", "Johnny B. Goode" και "Heavy Metal". Το συγκρότημα πραγματοποίησε 26 εμφανίσεις επί ευρωπαϊκού εδάφους, συμπεριλαμβανομένων δέκα συναυλιών στη Δυτική Γερμανία, πριν μεταβεί στη Μεγάλη Βρετανία για την πρώτη του περιοδεία εκεί, μετά από τέσσερα χρόνια. Μετά από οκτώ ζωντανές εμφανίσεις στην πατρίδα τους στα τέλη Ιουνίου του 1988, συνέχισαν την περιοδεία ένα μήνα αργότερα στη Βόρεια Αμερική. Μέχρι τις 23 Οκτωβρίου έδωσαν 75 συναυλίες, ολοκληρώνοντας την πολύ μεγάλη αυτή περιοδεία στο "Portland Coliseum" του Πόρτλαντ. 1. Ram it Down (Halford, Tipton, Downing) - 4:48 2. Heavy Metal (Halford, Tipton, Downing) - 5:58 3. Love Zone (Halford, Tipton, Downing) - 3:58 4. Come and Get it (Halford, Tipton, Downing) - 4:07 5. Hard As Iron (Halford, Tipton, Downing) - 4:09 6. Blood Red Skies (Halford, Tipton, Downing) - 7:50 7. I'm a Rocker (Halford, Tipton, Downing) - 3:58 8. Johnny B. Goode (Berry) - 4:39 9. Love You to Death (Halford, Tipton, Downing) - 4:36 10. Monsters of Rock (Halford, Tipton, Downing) - 5:30 Ram it Down (άλμπουμ)Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification): ΧρυσόςΚαναδάς (CRIA Certification): Χρυσός Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "Ram it Down" είχε την εξής μορφή:Ρομπ Χάλφορντ - φωνητικάΓκλεν Τίπτον - κιθάραΚ.Κ. Ντάουνινγκ - κιθάραΊαν Χιλ - μπάσοΝτέιβ Χόλαντ - τύμπανα
ΑΤΚ (ποδοσφαιρικός σύλλογος)

Η ΑΤΚ είναι ινδική ποδοσφαιρική ομάδα από την Καλκούτα της Δυτικής Βεγγάλης. Χρώματα της είναι το ερυθρό, το λευκό και το κυανό. Η ομάδα διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στο Γιούμπα Μπαράτι Κριράνγκαν, χωρητικότητας 68.000 θεατών. Μετέχει στο πρωτάθλημα της Ινδικής Σούπερ Λιγκ.

 Τον Μάρτιο του 2014, ανακοινώθηκε ότι η Πανινδική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία, η εθνική ομοσπονδία για το ποδόσφαιρο στην Ινδία και η IMG-Reliance θα δέχονταν προσφορές για την ιδιοκτησία οκτώ από εννέα επιλεγμένες πόλεις για την επικείμενη Ινδική Σούπερ Λιγκ, ένα πρωτάθλημα οκτώ δικαιοδόχων ομάδων που σχεδιάστηκε σύμφωνα με τις προδιαγραφές του πρωταθλήματος κρίκετ της Ινδικής Πρέμιερ Λιγκ. Στις 13 Απριλίου 2014, ανακοινώθηκε ότι ο Σουράβ Γκανγκουλί, ο Χαρσαβαρντάν Νιότια, ο Σαντζίβ Γκοένκα, ο Ουτσάβ Παρέχ και η ισπανική ομάδα της Λα Λίγα, Ατλέτικο Μαδρίτης, κέρδισαν την προσφορά για τη δικαιόχρηση της Καλκούτας. Αποδείχθηκε ότι ήταν η πιο ακριβή δικαιόχρηση, καθώς αγοράστηκε για 18 κρορ (περίπου 3 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ). Στις 7 Μαΐου 2014, η ομάδα ξεκίνησε επίσημα ως Ατλέτικο ντε Κολκάτα. To 2017 o σύλλογος τερμάτισε μια συνεργασία τριών περιόδων με την Ατλέτικο Μαδρίτης και μετονομάστηκε σε «ΑΤΚ». Στις 7 Ιουλίου παρουσιάστηκαν η φανέλα και το λογότυπο της ομάδας από την επικεφαλής υπουργό της Δυτικής Βεγγάλης, Μαμάτα Μπανέρτζι, στο κτίριο Ναμπάνα, το προσωρινό αρχηγείο της γραμματείας του κράτους. Το λογότυπο διαθέτει ένα υβριδικό φοίνικα-τίγρη της Βεγγάλης, με το τελευταίο στοιχείο να είναι συμβολικό της διαχρονικότητας, λόγω της ποδοσφαιρικής κληρονομιάς στην Καλκούτα. Τα πέντε άστρα στην κορυφή συμβολίζουν τους πέντε ιδιοκτήτες του συλλόγου. Ο θυρεός εμπεριέχει τιγρέ ρίγες. Τελευταία ενημέρωση: 23 Αυγούστου 2018.Ινδική Σούπερ ΛιγκΠρωταθλήτρια (2): 2014, 2016 Επίσημος ιστότοπος
Λίμνη Λίσι

Η λίμνη Λίσι (Γεωργιανά: ლისის ტბა) είναι μια μικρή λίμνη κοντά στη Τιφλίδα, Γεωργία. Ανήκει στην κοιλάδα του ποταμού Κύρου, που φιλοξενεί ένα μεγάλο αναπτυξιακό έργο μικτής χρήσης με το ίδιο όνομα. Το τοπίο είναι βραχώδες και ξηρό με θαμνώδη βλάστηση και οικόπεδα στέπας. Η λίμνη και η γύρω περιοχή παρέχουν βιότοπο για ποικιλία διαφορετικών ειδών εξωτικών πουλιών. Εκτός από διάφορα είδη πτηνών, η περιοχή γύρω από τη λίμνη παρέχει καταφύγιο σε μια ποικιλία ζώων όπως χελώνες, αλεπούδες και λαγούς. Η περιοχή είναι γνωστή για τον μεγάλο πληθυσμό των φιδιών που ζουν στις πλαγιές γύρω από τη λίμνη.

 Το κλίμα στη λίμνη είναι ζεστό, μεσογειακό και αρκετά ξηρό. Η ετήσια βροχόπτωση είναι περίπου 400 χιλιοστόμετρα (<20 χιλιοστόμετρα τον Ιανουάριο, <40 χιλιοστόμετρα τον Απρίλιο, <40 χιλιοστόμετρα τον Ιούλιο, <30 χιλιοστόμετρα τον Οκτώβριο), και υπάρχουν 20 έως 30 ημέρες με έντονες βροχοπτώσεις ετησίως. Υπάρχουν επίσης 10 έως 20 ημέρες όπου η περιοχή καλύπτεται με χιόνι. H μέση θερμοκρασία ανά τους μήνες είναι είναι: Ιανουάριος / 0, Απρίλιος / 12, Ιούλιος / 23, Οκτώβριος / 13, και η μέση μέγιστη θερμοκρασία (τον Ιούλιο) είναι 37 βαθμοί Κελσίου. Υπάρχουν ποικίλα σχέδια για το σχέδιο "Πράσινη Πόλη Λίσι", μια ανάπτυξη μικτής χρήσης στην όχθη της λίμνης. Ο πρόεδρος της TBC Bank, της Γεωργιανής Εταιρείας Ανάπτυξης, ο Μαμούκα Χαζαράντζε βρίσκεται πίσω από το έργο, ενώ η αρχιτεκτονική εταιρεία Andropogon έκανε το γενικό σχέδιο και το σχεδιασμό του χώρου. Το πρώτο στάδιο της "Πράσινης Πόλης Λίσι" λειτούργησε το 2011. Τα τρέχοντα σχέδια για την ανασυγκρότηση της περιοχής χρονολογούνται από το 2007, όταν μια ομάδα με επικεφαλής τον Χαζαράντζε ξεπέρασε μια ομάδα Ισραηλινών επενδυτών προσφέροντας 182 εκατομμύρια δολάρια για 354 εκτάρια γης. Οι όροι της συμφωνίας με την κυβέρνηση απαιτούσαν από τον όμιλο Χαζαράντζε να δαπανήσει 30 εκατομμύρια δολάρια για αναβαθμίσεις δημόσιων υπηρεσιών κοινής ωφελείας στην περιοχή και σε ένα σύστημα παροχής γλυκού νερού στη λίμνη. Η ομάδα του Χαζαράντζε αρνήθηκε τους όρους της συμφωνίας και κατέληξε, υπό αμφισβητήσιμες συνθήκες, να αγοράσει τη γη απευθείας από την πόλη έναντι 55 εκατομμυρίων δολαρίων - εξοικονόμηση 127 εκατομμυρίων δολαρίων από την αρχική υποβολή προσφορών κατά του ισραηλινού ομίλου. Έχουν απορριφθεί όλες οι απαιτήσεις για τη βελτίωση της οικολογίας της περιοχής και οι μόνες προϋποθέσεις που ισχύουν σήμερα σχετικά με την ανάπτυξη σε αυτήν την περιοχή είναι η απαίτηση για ακόμη περισσότερο κερδοσκοπική στέγαση. Τουρισμος στη Γεωργία Κύρος (ποταμός) Tim Burford, Lonely Planet: Georgia, p.217 "Lisi Lake Waterfront Mixed-Use Development", Andropogon site "Green Lisi Town" photoset on Flickr" Lisi Development website OCCRP Report Lisi Lake to Regain Past Glory
Χουσεΐν Χιλμί Πασάς

Ο Χουσεΐν Χιλμί Πασάς (οθωμανικά τουρκικά: حسین حلمی پاشا, τουρκικά: Hüseyin Hilmi Paşa) (1 Απριλίου 1855-1922) ήταν Οθωμανός πολιτικός και αυτοκρατορικός διοικητής. Ήταν δύο φορές ο Μεγάλος Βεζίρης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, περίπου την περίοδο της Δεύτερης Συνταγματικής Εποχής. Υπήρξε επίσης μία φορά πρόεδρος της Τουρκικής Ερυθράς Ημισελήνου.Ο Χουσεΐν Χιλμί ήταν ένας από τους πιο επιτυχημένους Οθωμανούς διοικητές στα εκρηκτικά Βαλκάνια των αρχών του 20ου αιώνα και έγινε ο Γενικός Επιθεωρητής της Οθωμανικής Μακεδονίας από το 1902 έως το 1908, Υπουργός Εσωτερικών από το 1908 έως το 1909 και πρέσβης στην Αυστροουγγαρία από το 1912 έως το 1918. Συχνά θεωρείται, μαζί με τον Αχμέτ Ριζά και τον Χασάν Φεχμί Πασά, ως έναν από τους κορυφαίους πολιτικούς που ενθάρρυναν και προώθησαν τον περαιτέρω προοδευτισμό.

 Ο Χουσεΐν Χιλμί γεννήθηκε το 1855 στη Λέσβο και ήταν ελληνικής καταγωγής, με έναν πρόγονό του να έχει προσηλυτιστεί στο Ισλάμ. Έκανε τις κύριες σπουδές του στη Λέσβο και έμαθε άπταιστα γαλλικά σε νεαρή ηλικία. Ξεκίνησε ως υπάλληλος στην οθωμανική κρατική δομή και ανέβηκε σταδιακά στη σκάλα της ιεραρχίας, όπου έγινε κυβερνήτης της Άδανα το 1897 και του Βιλαετιού της Υεμένης το 1902. Την ίδια χρονιά, το 1902, διορίστηκε Γενικός Επιθεωρητής με ευθύνη σχεδόν όλων των βαλκανικών εδαφών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας εκείνη την εποχή, δηλαδή των βιλαετιών της Θεσσαλονίκης, του Κοσσυφοπεδίου και του Μοναστηρίου. Μετά την αποκατάσταση του οθωμανικού συντάγματος το 1908, διορίστηκε υπουργός Εσωτερικών και στη συνέχεια υπηρέτησε ως Μεγάλος Βεζίρης, αρχικά μεταξύ 14 Φεβρουαρίου 1909 και 13 Απριλίου 1909 υπό τον Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ και, στη συνέχεια, επανακαταλαμβάνοντας τη θέση από τον Αχμέτ Τεφίκ Πασά ένα μήνα αργότερα, μεταξύ 5 Μαΐου 1909 και 28 Δεκεμβρίου 1909. Ως εκ τούτου, στον πρώτο του βεζιράτο, ήταν ο τελευταίος Μεγάλος Βεζίρης του Αμπντούλ Χαμίτ Β΄. Η πρώτη θητεία του διακόπηκε ξαφνικά λόγω του περιστατικού της 31ης Μαρτίου (το οποίο συνέβη στην πραγματικότητα στις 13 Απριλίου), όταν για λίγες μέρες, αντιδραστικοί απολυταρχικοί και ισλαμιστές φονταμενταλιστές ανέλαβαν τον έλεγχο της οθωμανικής κυβέρνησης στην Κωνσταντινούπολη, μέχρι την άφιξη ενός στρατού από τη Θεσσαλονίκη που κατέστειλε την απόπειρα ανταγωνισμού. Μετά τη δεύτερη θητεία του ως Μεγάλος Βεζίρης υπό τον Μωάμεθ Ε΄, ο Χουσεΐν Χιλμί Πασάς υπηρέτησε ως Υπουργός Δικαιοσύνης στο επόμενο υπουργικό συμβούλιο του Αχμέντ Μουχτάρ Πασά. Τον Οκτώβριο του 1912, στάλθηκε στη Βιέννη ως Οθωμανός πρέσβης στην Αυστροουγγαρία, μια θέση που κατείχε μέχρι το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Λόγω προβλημάτων υγείας, παρέμεινε στη Βιέννη μέχρι το θάνατό του το 1922. Θάφτηκε στο Μπεσίκτας της Κωνσταντινούπολης. Κατάλογος Μεγάλων Βεζίρηδων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Ελληνόφωνοι Μουσουλμάνοι
Ελεονώρα της Αραγωνίας, βασίλισσα της Καστίλης

Η Ελεονώρα της Αραγωνίας (20 Φεβρουαρίου 1358 - 13 Αυγούστου 1382), μέλος του Οίκου της Βαρκελώνης ήταν μεγαλύτερη κόρη και τρίτο παιδί του Πέτρου Δ΄ της Αραγωνίας με την τρίτη σύζυγο του Ελεονώρα της Σικελίας. Με τον γάμο της με τον Ιωάννη Α΄ της Καστίλης έγινε βασίλισσα της Καστίλης. Οι μεγαλύτεροι αδελφοί της ήταν ο Ιωάννης Α΄ της Αραγωνίας και ο Μαρτίνος της Αραγωνίας, οι μεγαλύτερες ετεροθαλείς αδελφές της ήταν η Κωνσταντία της Αραγωνίας και η Ιωάννα της Αραγωνίας, κόμισσα του Αμπούριας.

 H Ελεονώρα της Αραγωνίας παντρεύτηκε στην Σόρια τον Ιωάννη Α΄ της Καστίλης, ύστερα από μία σειρά διαπραγματεύσεις που έγιναν ανάμεσα στην Αραγωνία και το Βασίλειο της Καστίλης· οι συμφωνίες έκλεισαν στην Αλμαθάν (12 Απριλίου 1374) και στην Λιέιδα (10 Μαΐου 1375). Ο Ιωάννης και η Ελεονώρα, σε επτά χρόνια γάμου, απέκτησαν: Ερρίκος Γ΄ 1379-1406, διαδέχθηκε τον πατέρα του ως βασιλιάς της Καστίλης. Φερδινάνδος Α΄ 1380-1416, διαδέχθηκε το θείο του Μαρτίνο ως βασιλιάς της Αραγωνίας. Ελεονώρα (γεν. 13 Αυγούστου 1382), απεβίωσε σε βρεφική ηλικίαΗ Ελεονώρα απεβίωσε στην γέννα του μικρότερου παιδιού της (13 Αυγούστου 1382), που πήρε το όνομα της Ελεονώρα. Όταν απεβίωσαν η αδελφοί της χωρίς γιους, ο γιος της Φερδινάνδος διεκδίκησε τα δικαιώματα της μητέρας του στο Βασίλειο της Αραγωνίας. Previté-Orton, Charles William (1960). The Shorter Cambridge Medieval History. Τόμος 2. Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ Louda, Jirí; MacLagan, Michael (1999), Lines of Succession: Heraldry of the Royal Families of Europe (2nd ed.), London: Little, Brown and Company Ελεονώρα της Αραγωνίας
Εθνικά εργαστήρια του Γκραν Σάσσο

Τα εθνικά Εργαστήρια του Gran Sasso (LNGS), είναι εργαστήρια έρευνας, που ανήκουν στο Ιταλικό εθνικό Ινστιτούτο πυρηνικής φυσικής (INFN) και είναι αφιερωμένα στη μελέτη της σωματιδιακής φυσικής. Αποτελούν τα μεγαλύτερα υπόγεια εργαστήρια του κόσμου και ξεκίνησαν την λειτουργία τους το 1984.

 Η δομή αποτελείται από ένα υπόγειο μέρος εργαστηρίων και το εξωτερικό μέρος των κτιρίων διοίκησης και γραφείων, που βρίσκονται σε υψόμετρο περίπου 1000 μέτρα από το επίπεδο της θάλασσας. Το υπόγειο τμήμα του καλύπτεται από τα 1400 μ βράχου του ορεινού όγκου του Gran Sasso της Ιταλίας, ενώ το εξωτερικό μέρος των γραφείων βρίσκεται στη Λ'Ακουιλα, στην περιοχή του Assergi. Η οδική πρόσβαση προς το υπόγειο εργαστήριο γίνεται μόνο μέσω του τούνελ του αυτοκινητοδρόμου (Α24 Ρώμη-Λ ' άκουιλα-Τέραμο), που διασχίζει το βουνό με κατεύθυνση προς την Λ'Άκουιλα. Τα εργαστήρια που διαχειρίζεται το εθνικό Ινστιτούτο πυρηνικής φυσικής, χρησιμοποιούνται από επιστήμονες σε όλο τον κόσμο για τη διεξαγωγή της έρευνας σε τομείς, όπως η κοσμολογία ή η σωματιδιακή φυσική. Ο σημερινός διευθυντής είναι ο Stefano Ragazzi. Η θέση του κάτω από το βουνό επιτρέπει να μειωθεί σημαντικά η ροή των κοσμικών ακτίνων (που μελέτούνται) και επιτρέπει την απλοποιήσει στην ανίχνευση των υποατομικών σωματιδίων , όπως το νετρίνο ή την αναζήτηση για τη σκοτεινή ύλη. Τα υπόγεια εργαστήρια που περιέχουν τα τρία "δωμάτια" (δωμάτιο Α, δωμάτιο Β και αίθουσα Γ), του οποίου τυπικές διαστάσεις είναι 100 m μήκος, 20 μέτρα πλάτος και 20 μέτρα ύψος. Εκτός από τις τρεις κύριες αίθουσες οποί εγκαθίστανται τα πειράματα, τα υπόγεια εργαστήρια έχουν βοηθητικούς χώρους και υπηρεσίες (παρατηρητήρια, παρακολούθησης, τουαλέτες, κλιματισμό και άντληση του αέρα κ.λπ.). Η σύνδεση της κεντρικής σήραγγας η οποία ξεκινά από το τουνελ του αυτοκινητόδρομου με τα τρία δωμάτια και είναι αρκετά μεγάλη ώστε να επιτρέπει τη διέλευση μεγάλων φορτηγών με αποτέλεσμα να διευκολύνεται το έργο των ερευνητών στην εγκατάσταση των πειραμάτων. Λίστα με μερικά πειράματα: Borexino CUORE GERDA (το πείραμα) DAMA/LIBRA (το πείραμα) DAMA/NaI OPERA Το πείραμα XENON για αναζήτηση σκοτεινής ύλης Gallium Neutrino Observatory 1987-1992 - Enrico Bellotti 1992-1997 - Piero Monacelli 1997-2003 - Alessandro Bettini 2003-2009 - Eugenio Coccia 2009-2012 - Lucia Votàno 2012-παρόν - Stefano Ragazzi
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 2018

Το 104ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 2018 διεξήχθη στις 14–15 Ιουλίου 2018 στο Παμπελοποννησιακό Στάδιο της Πάτρας, εκτός από τα πρωταθλήματα βάδην, 10χλμ, 20χλμ, 50χλμ, επτάθλου, δεκάθλου και μαραθωνίου που έγιναν σε διαφορετικούς τόπους και ημερομηνίες. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. για δωδέκατη φορά στην ιστορία του.

 Συνολικά στα ανδρικά αγωνίσματα βαθμολογήθηκαν 94 σωματεία. Διεξήχθησαν ξεχωριστά από το πανελλήνιο πρωτάθλημα σε διάφορες περιοχές. Έπταθλο. Διεξήχθη στις 7-8 Ιουλίου 2018 στο Καυτανζόγλειο Στάδιο Θεσσαλονίκης, ως Πανελλήνιο Πρωτάθλημα συνθέτων αγωνισμάτων Α/Γ, Νέων Α/Γ, Ε/Ν και Π/Κ. 10.000μ. Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα 10.000μ Α/Γ, νέων Α/Γ (Κ-23) και Εφήβων διεξήχθη στις 6 Μαΐου 2018 στο Στάδιο Μεγάρων. Μαραθώνιος. Διεξήχθη στις 12 Νοεμβρίου 2017 (δηλ. στα πλαίσια της σεζόν 2017-2018), ταυτόχρονα με τον 35ο Αυθεντικό Μαραθώνιο Αθήνας. 20χλμ βάδην. Διεξήχθη στα Μέγαρα στις 11/3/2018. Συμμετείχαν 12 γυναίκες, 6 νέες γυναίκες, 4 νεάνιδες και 9 κορασίδες. 50χλμ βάδην. Διεξήχθη στον Σχοινιά στις 14/1/2018. ΣΕΓΑΣ: Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Α/Γ 14-15 Ιουλίου ΠάτραΑρχειοθετήθηκε 2022-10-13 στο Wayback Machine. ΣΕΓΑΣ: tfmeetpro: Αποτελέσματα Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου 2018 Αρχειοθετήθηκε 29-10-2022 στο Wayback Machine. Πανελλήνιο Πρωτάθλημα 10.000μ 2018Αρχειοθετήθηκε 2022-10-11 στο Wayback Machine. Πανελλήνιο Πρωτάθλημα 20χλμ 2018 Αρχειοθετήθηκε 29-10-2022 στο Wayback Machine. Πανελλήνιο Πρωτάθλημα 50 χλμ βάδην 2018 Αρχειοθετήθηκε 29-10-2022 στο Wayback Machine. Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Σύνθετων αγωνισμάτων (Δέκαθλο)Αρχειοθετήθηκε 2022-10-15 στο Wayback Machine. Μαραθώνιος αποτελέσματα 2017 Αρχειοθετήθηκε 29-10-2022 στο Wayback Machine. athensauthenticmarathon.gr: Αποτελέσματα μαραθωνίου 2017.
Μαρτσέλο Μπάρμπαρο

Ο Μαρσέλο Μπαρμπάρο (20 Απριλίου 1829 - 12 Μαρτίου 1897) ήταν Ιταλός πλοιοκτήτης και ιδρυτής της μεταφορικής εταιρείας "Marcello Barbaro e Figli", που τη δεκαετία του 70 έγινε η "Pietro Barbaro S.p.A.".

 Ο Μαρσέλο Μπαρμπάρο γεννήθηκε στο Παλέρμο το 1829, ήταν ο γιος του Πιέτρο Μπαρμπάρο, απόγονος μιας οικογένειας εμπόρων αλατιού που αργότερα έγινε αρτοποιός και μητέρα του ήταν η Μαρία Μπομμάριτο. Το τρίτο των έξι παιδιών, πέρασε τα παιδικά χρόνια του στο φούρνο του πατέρα του. Μετά από τον πρόωρο θάνατο του πατέρα του, λόγω της χολέρας, στην ηλικία των 13 ετών, ο Marcello αποφάσισε να εγκαταλείψει τον Παλέρμο ως αγόρι καμπίνας, αφήνοντας τη μητέρα του να φροντίσει για την οικογένεια και άρχισε να ταξιδεύει από τη Γένοβα στη Μασσαλία. Όταν επέστρεψε στο σπίτι του στο Παλέρμο, το 1848, ο Μπάρμπαρο παντρεύτηκε την Caterina Cottone, μια γυναίκα από μια ισχυρή οικογένεια στο Παλέρμο, με την οποία έκανε οκτώ παιδιά και γρήγορα ανέλαβε εξέχοντα ρόλο στην εμπορική κοινωνία του Παλέρμο. Το 1851 έγινε συνιδιοκτήτης του "Ebe" ένα ιστιοφόρο που κατασκευάστηκε από το ναυπηγείο "Di Liberto" και εδρεύει στο Παλέρμο, χάρη στα δικαιώματα συνιδιοκτησίας του αείμνηστου πρώην συζύγου της συζύγου του, Caterina, που είχαν μεταφερθεί σε αυτόν. Κατά τα χρόνια αυτά, το Παλέρμο έγινε ένα σημαντικό εμπορικό κέντρο συναλλαγών με την Ανατολή. Μετά το θάνατο των παιδιών του, Giovanni και Grazia, και της συζύγου του Caterina, ο Μαρτσέλο αποφάσισε να επιστρέψει στην ιστιοπλοΐα και μετά στη ζωή στη θάλασσα και μετακόμισε στη Γένοβα για να πάρει την άδεια καπετάνιου. Μετά που έγινε καπετάνιος, τον Ιανουάριο του 1868, ο Μπάρμπαρο πήρε στην ιδιοκτησία του το brig "Silenzio" με το οποίο ανέλαβε αποστολές σε όλη την Ιταλία. Στο brig εργάστηκε ο αδελφός του Peter, καθώς και οι γιοι του, Pietro και Giuseppe, οι οποίοι ενθαρρύνθηκαν από τον πατέρα τους να αναλάβουν αποστολές στην ηλικία των 13 και 12 αντίστοιχα.Τον Ιούνιο του 1870, ο Μαρτσέλο παντρεύτηκε την Caterina Murè, μια γυναίκα από μια οικογένεια εμπόρων. Δύο χρόνια μετά τον γάμο, αφού εξαγόρασε ολόκληρη την περιουσία, έγινε ο εξ'ολοκλήρου ιδιοκτήτης του "Ebe". Λίγα χρόνια αργότερα, σε ένα ταξίδι πίσω από το Talamone, το πλοίο με φορτίο άνθρακα, βυθίστηκε κοντά στην Ustica και ο Μαρτσέλο αναγκάστηκε να αγοράσει ένα νέο: το Nuovo Piemonte.
Σταυρός της Ανδρείας (Πολωνία)

Ο Σταυρός της Ανδρείας (πολωνικά: Krzyż Walecznych‎) είναι πολωνικό στρατιωτικό παράσημο. Εισήχθη για πρώτη φορά από το Συμβούλιο Εθνικής Άμυνας στις 11 Αυγούστου 1920. Απονέμεται σε άτομο που «έχει επιδείξει πράξεις ανδρείας και θάρρους στο πεδίο της μάχης». Μπορεί να απονεμηθεί στο ίδιο άτομο έως και τέσσερις φορές. Το μετάλλιο δίνεται μόνο σε καιρό πολέμου ή λίγο μετά.

 Το μετάλλιο εισήχθη το 1920 στο απόγειο του Πολωνο-Σοβιετικού Πολέμου, λίγο πριν από την κρίσιμη Μάχη της Βαρσοβίας. Αρχικά δεν είχε Συμβούλιο Τάγματος και απονέμοταν προσωπικά από τον Ανώτατο Διοικητή του Πολωνικού Στρατού. Αργότερα προστέθηκε η επιλογή της ανάθεσης της απονομής του μεταλλίου στους διοικητές του μετώπου και των τμημάτων. Μέχρι τις 29 Μαΐου 1923, όταν απονεμήθηκε το τελευταίο μετάλλιο για τον Πολωνο-Σοβιετικό Πόλεμο, ο Σταυρός της Ανδρείας είχε απονεμηθεί σε περίπου 60.000 στρατιώτες. Εκτός από άτομα που συμμετείχαν στον Πολωνο-Σοβιετικό Πόλεμο, το μετάλλιο έχει επίσης απονεμηθεί αναδρομικά σε ορισμένους στρατιώτες των Πολωνικών Λεγεώνων, των στρατιωτικών μονάδων του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, των σιλεσικών εξεγέρσεων, της Εξέγερσης της Μείζονος Πολωνίας (1918-1919) και σε μέλη της Πολωνικής Στρατιωτικής Οργάνωσης. Έχει απονεμηθεί, επίσης, σε βετεράνους της Ιανουαριανής Εξέγερσης του 1863 και στην πόλη Πουότσκ. Τον Ιανουάριο του 1940, ο Πολωνός Ανώτατος Διοικητής, Βουαντίσουαφ Σικόρσκι, εξέδωσε μια διαταγή για την επανεισαγωγή του Σταυρού της Ανδρείας. Στις 20 Σεπτεμβρίου, ο Πρόεδρος της Πολωνίας συμφώνησε να απονείμει το μετάλλιο σε άτομα που πληρούν τις προϋποθέσεις και τα οποία είχαν ήδη απονεμηθεί τέσσερις φορές κατά τη διάρκεια του Πολωνο-Σοβιετικού Πολέμου. Το 1943, μετά τη Μάχη του Λένινο, ο Στρατηγός Ζίγκμουντ Μπέρλινγκ, διοικητής του υποστηριζόμενου από τη Σοβιετική Ένωση Πρώτου Πολωνικού Στρατού (1944-1945), απένειμε τον Σταυρό της Ανδρείας σε αρκετούς στρατιώτες. Το ίδιο το μετάλλιο εγκρίθηκε ως στρατιωτικό παράσημο με εντολή του Κρατικού Εθνικού Συμβουλίου στις 22 Δεκεμβρίου 1944. Μέχρι το 1947, περίπου 40.000 από τα μετάλλια είχαν απονεμηθεί σε Πολωνούς στρατιώτες που πολεμούσαν δίπλα στον Κόκκινο Στρατό. Ζντζίσουαφ Π. Βεσολόφσκι, Πολωνικά Τάγματα, Μετάλλια, Σήματα και διακριτικά: Στρατιωτικές και Πολιτικές Διακοσμήσεις, 1705–1985, Μαϊάμι, 1986.
Ζούσε τη ζωή της

Το Ζούσε τη ζωή της (πρωτότυπος τίτλος: Vivre sa vie, Βόρεια Αμερική: My Life to Live, Ηνωμένο Βασίλειο: It's My Life) είναι μία γαλλική δραματική ταινία, του 1962, σε σκηνοθεσία Ζαν-Λυκ Γκοντάρ. Το σενάριο γράφτηκε από τον ίδιο τον σκηνοθέτη σε συνεργασία με τον Μαρσκέλ Σακό. Πρωταγωνιστεί η Άννα Καρίνα. Η ταινία κατά την περίοδο κυκλοφορίας της έλαβε διθυραμβικές κριτικές.

 Η ταινία αποτελείται από 12 βραχύβια επεισόδια, στα οποία πρωταγωνίστρια είναι μία όμορφη, νεαρή Παριζιάνα, η οποία αφήνει τον άντρα της και το μωρό της, με την ελπίδα να γίνει ηθοποιός. Κι αφού συναντά δυσκολίες επιβίωσης και χωρίς να έχει εκπληρώσει το όνειρό της, για να τα βγάλει εις πέρας, γίνεται ιερόδουλη. Παράλληλα, γνωρίζει τον Ραούλ, ο οποίος είναι ο προστάτης της. Εκείνος, όμως, χωρίς τη θέλησή της, κανονίζει να την πουλήσει σε κάποιον άλλον. Επάνω στην ανταλλαγή χρημάτων, πέφτουν και πυροβολισμοί, πετυχαίνοντας θανάσιμα χτυπήματα στη νεαρή γυναίκα, τη Νανά. Άννα Καρίνα... ως Νανά Σαντύ Ρεμπό... ως Ραούλ (προστάτης) Αντρέ Σ. Λαμπάρ... ως Πωλ Γκυλέν Σλούμπεργκερ... ως Υβετ Ζεράρ Χόφμαν... ως Le chef Μονίκ Μεσίν... ως Ελίζαμπεθ Ντιμιτρί Ντιμέφ... ως Ντιμιτρί Colin MacCabe (2004) Godard: A Portrait of the Artist at Seventy, Farrar, Straus and Giroux, ISBN 0-374-16378-2. Vivre sa vie: Film en douze tableaux στην IMDb Critical essay on Vivre sa vie Roland-François Lack, Vivre sa vie: An Introduction and A to Z , (episodic essay on watching this film, with a selection of stills), Senses of Cinema, Issue 48, August 2008. Shun-liang Chao, "(Post) Modern Godard: Vivre sa vie", (critical essay on the modern and postmodern aspects of Vivre sa vie),
Γοδεφρείδος του Ωλναί

Ο Γοδεφρείδος του Ωλναί, γαλλ.: Geoffrey of Aulnay (απεβ. λίγο μετά το 1297) ήταν βαρόνος της Αρκαδίας στο πριγκιπάτο της Αχαΐας στα τέλη του 13ου αι.

 Ήταν γιος του Βιλαίν Α΄ πρώτου βαρώνου της Αρκαδίας. Όταν ο Βιλαίν απεβίωσε περί το 1269, τα εδάφη του μοιράστηκαν στους δύο γιους του, τον Γοδεφρείδο και τον Eράρ Α΄. Ο Εράρ Α΄ αιχμαλωτίστηκε από τους Βυζαντινούς κατά τη διάρκεια των αψιμαχιών με τον Μυστρά, τη Βυζαντινή επαρχία στον νοτιοανατολικό Μορέα, κάπου γύρω στο 1279, και πιθανότατα απεβίωσε αιχμάλωτος. Αδιαφορώντας για τις διατάξεις της διαθήκης του Eράρ, οι βάιλοι των Καπετιδών-Ανζού της Νάπολης κατάσχεσαν τα εδάφη· τελικά ο Γοδεφρείδος κατάφερε να ανακτήσει το μισό της βαρονίας του Εράρ Α΄ το 1293.Το 1292 ή το 1293, ο Γοδεφρείδος πήγε σε διπλωματική αποστολή στη Βυζαντινή Αυλή της Κωνσταντινούπολης μαζί με τον Ιωάννη Σωντερόν, προκειμένου να ανακτήσει το φρούριο της Καλαμάτας, το οποίο λίγο πριν είχε καταληφθεί από ντόπιους Σλάβους και είχε παραδοθεί στον Βυζαντινό κυβερνήτη του Μυστρά. Η πρεσβεία κατόρθωσε να λάβει προφορική υπόσχεση, μόνο χάρη στη μεσολάβηση του πρεσβευτή της Νάπολης στην Κωνσταντινούπολη. Πράγματι, ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας επέμενε να παραδοθεί το κάστρο στον Γοδεφρείδο και όχι στον πρίγκιπα της Αχαΐας. Ταυτόχρονα όμως ο Αυτοκράτορας έστειλε εντολή στον τοπικό του κυβερνήτη να αρνηθεί να παραδώσει το κάστρο. Τελικά η Καλαμάτα παραδόθηκε στο πριγκιπάτο της Αχαΐας με την παρέμβαση ενός τοπικού Έλληνα άρχοντα, του Σγουρομάλλη. Ο Γοδεφρείδος απεβίωσε λίγο μετά το 1297, και τον διαδέχθηκε ο γιος του. Ο Γοδεφρείδος είχε έναν γιο, τον: Βιλαίν Β΄, ο οποίος νυμφεύτηκε την Ελένη ντε Μπρυγιέρ, κυρία της Μόραινας και της Λισαρέας, κόρη του Γοδεφρείδου Β΄ κυρίου της Μόραινας. Bon, Antoine (1969). La Morée franque. Recherches historiques, topographiques et archéologiques sur la principauté d'Achaïe [The Frankish Morea. Historical, Topographic and Archaeological Studies on the Principality of Achaea] (in French). Paris: De Boccard. OCLC 869621129.
Καρολίνα Ματθίλδη του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Αουγκούστενμπουργκ

Η Καρολίνα Ματθίλδη του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Αουγκούστενμπουργκ (Karoline Mathilde von Schleswig-Holstein-Sonderburg-Augustenburg, 25 Ιανουαρίου 1860 - 20 Φεβρουαρίου 1932) ήταν κόρη του Φρειδερίκου Η΄ του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν.

 Η Βικτωρία Φρειδερίκη Αυγούστα Μαρία Καρολίνα Ματθίλδη γεννήθηκε στις 25 Ιανουαρίου 1860 στο Αουγκούστενμπουργκ, και ήταν το τρίτο παιδί και η δεύτερη κόρη του Φρειδερίκου Η΄ του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν και της Αδελαΐδας του Χοενλόε-Λάνγκενμπουργκ. Στις 19 Μαρτίου 1885 παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Φερδινάνδο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν στο Πσέμκουφ. Μαζί απέκτησαν έξι παιδιά: την Βικτωρία Αδελαΐδα (1885-1970), παντρεύτηκε τον Κάρολο Εδουάρδο της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα. Απέκτησαν 5 παιδιά. την Αλεξάνδρα Βικτωρία (1887-1957), παντρεύτηκε (1) τον Αύγουστο Γουλιέλμο της Πρωσίας. Απέκτησαν 1 παιδί και (2) τον Άρνολτ Ρύμαν. Δεν απέκτησαν παιδιά. την Ελένη Αδελαΐδα (1888-1962), παντρεύτηκε τον Χάραλντ της Δανίας. Απέκτησαν 5 παιδιά. την Αδελαΐδα (1889-1964), παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο του Ζολμς-Μπάρουτ. Απέκτησαν 5 παιδιά. τον Γουλιέλμο Φρειδερίκο (1891-1965), παντρεύτηκε την Μαρία Μελίτα του Χοενλόε-Λάνγκενμπουργκ. Απέκτησαν 4 παιδιά. την Καρολίνα Ματθίλδη (1864-1972), παντρεύτηκε τον Χανς του Ζολμς-Μπάρουτ. Απέκτησαν 3 παιδιά.Μετά την ανατροπή της δυναστείας των Χοεντσόλερν στο τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Καρολίνα και η οικογένειά της ζούσαν ήσυχα, στο Κάστρο Γκρύνχολτς. Λίγα χρόνια πριν πεθάνει, είχε καρδιακά προβλήματα και ποτέ δεν ανάρρωσε πλήρως. Πέθανε στις 20 Φεβρουαρίου 1932 στο Γκρύνχολτς σε ηλικία 72 ετών. Είναι θαμμένη στο Κοιμητήριο Λούισενλαντ στο Σλέσβιχ-Χόλσταϊν. 25 Ιανουαρίου 1860 – 19 Μαρτίου 1885: Η Γαληνοτάτη Υψηλότητα Πριγκίπισσα Καρολίνα Ματθίλδη του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Αουγκούστενμπουργκ 19 Μαρτίου 1885 – 27 Νοεμβρίου 1885: Η Υψηλότητα Η Κληρονομική Πριγκίπισσα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ 27 Νοεμβρίου 1885 – 27 Απριλίου 1931: Η Υψηλότητα Η Δούκισσα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ 27 Απριλίου 1931 – 20 Φεβρουαρίου 1932: Η Υψηλότητα Η Δούκισσα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν
Αρκάς

Ο Αρκάς είναι Έλληνας σκιτσογράφος και συγγραφέας. Ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του '80 δημοσιεύοντας τη σειρά Ο Κόκκορας στο περιοδικό Βαβέλ και στη συνέχεια στο Παρά Πέντε και στο Μικρό Παρά Πέντε. Το έργο του αποτελείται κυρίως από σειρές με συγκεκριμένο θέμα - πρωταγωνιστές που δημοσιεύονται σε περιοδικά και εφημερίδες και συγκεντρώνονται στη συνέχεια σε άλμπουμ. Από τα έργα του ο Ισοβίτης έχει γίνει σειρά με μαριονέτες για την ελληνική τηλεόραση από τον Μάνθο Σαντοριναίο. Δουλειές του έχουν μεταφραστεί σε άλλες γλώσσες (αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, ιταλικά, ισπανικά, πορτογαλικά, πολωνικά, ρουμανικά, σέρβικα και βουλγάρικα), ενώ έχει γράψει και θεατρικά έργα. Το πραγματικό ονοματεπώνυμο του εν λόγω συγγραφέα είναι άγνωστο, καθώς ο ίδιος δεν το έχει αποκαλύψει, ενώ τα ονόματα Αντώνης Ευδαίμων και Γεράσιμος Σπανοδημήτρης που έχει χρησιμοποιήσει σε έργα του, θεωρούνται ψευδώνυμα. Επίσης, έχει προταθεί το όνομα Άρης Καστρινός (απ’ όπου υποτιθέμενα προέρχεται και το ΑΡ-ΚΑΣ).

 Δύο βιβλία του Πέτρου Μαρτινίδη αναφέρονται σε έργα του Αρκά, ένα από τα οποία έχει εικονογραφηθεί με strips από τη δουλειά του. Κατά καιρούς ασκήθηκε κριτική στο έργο του, κυρίως (αλλά όχι αποκλειστικά) από τον πολιτικό χώρο της Αριστεράς. Οι επικρίσεις αφορούν κυρίως ορισμένα σκίτσα του που κατηγορήθηκαν ότι είναι μισογυνικά και "χοντροφοβικά". Τον Ιούλιο του 2019 η σελίδα του στο Facebook, σύμφωνα με τον ίδιο, απενεργοποιήθηκε για διάστημα μίας εβδομάδας λόγω συνεχών αναφορών από χρήστες που κατηγόρησαν τις αναρτήσεις του.Διάφορα ΜΜΕ και αρθρογράφοι έχουν εστιάσει στις πολιτικές του πεποιθήσεις κάνοντας λόγο για έκφραση alt-right ιδεολογίας στην Ελλάδα. Ο ίδιος ο Αρκάς, καθώς και ΜΜΕ και αρθρογράφοι, χαρακτήρισαν τις επικρίσεις απόπειρα λογοκρισίας, ενώ υποστήριξαν ότι η σάτιρα του Αρκά στοχεύει το φαινόμενο της πολιτικής ορθότητας, επειδή το θεωρεί επικίνδυνο και ικανό να απειλήσει κατοχυρωμένα δημοκρατικά δικαιώματα και την ελευθερία του λόγου.Λόγω της αλλαγής του περιεχομένου και των πολιτικών μηνυμάτων των έργων του ανα τα χρόνια καθώς και της ανωνυμίας του ορισμένοι εικάζουν πως ο αυθεντικός Αρκάς έχει πεθάνει και πλέον τα υποτιθέμενα έργα του δημιουργούνται από τρίτους. Έργα του Αρκά Επίσημη ιστοσελίδα Αρκάς στο Facebook
Πρίγκιπας Άρτσι του Σάσσεξ

Ο Πρίγκιπας Άρτσι του Σάσεξ (αγγλικά: Prince Archie of Sussex ) γεννήθηκε στις 6 Μαϊου 2019 και είναι ο πρωτότοκος γιος του Πρίγκιπα Χάρι, Δούκα του Σάσεξ και της Μέγκαν, Δούκισσας του Σάσεξ. Είναι έκτος στη σειρά διαδοχής του Βρετανικού Θρόνου.

 Το παλάτι του Κένσινγκτον ανακοίνωσε στις 15 Οκτωβρίου 2018 ότι ο Δούκας και η Δούκισσα του Σάσεξ αναμένουν το πρώτο τους παιδί, μόλις λίγους μήνες μετά τον γάμο τους και παρακολουθήθηκε ιδιαίτερα από τα Βρετανικά αλλά και τα Διεθνή μέσα και έλαβε ιδιαίτερη προσοχή τόσο από το βρετανικό όσο και από το διεθνές κοινό. Ιδιαίτερα τις τελευταίες μέρες πριν τον τοκετό, μεγάλα πλήθη είχαν συγκεντρωθεί έξω από το Παλάτι του Ουίνδσορ, κοντά στο οποίο αναμενόταν να λάβει χώρα η γέννα. Στις 5:26 π.μ. (τοπική ώρα Αγγλίας) της 6ης Μαΐου 2019, γεννήθηκε ο γιος τους, με βάρος 3.26 κιλά.Λίγες ώρες μετά τη γέννα, αναρτήθηκε επίσημη ανακοίνωση από το παλάτι που επιβεβαίωνε ότι η Δούκισσα του Σάσεξ έφερε στον κόσμο στις 5:26 τοπική ώρα, ένα υγιέστατο αγοράκι παρουσία του συζύγου της, Δούκα του Σάσεξ. Ο Άρτσι είναι έκτος στη διαδοχή του βρετανικού θρόνου, μετά από τον πατέρα του.Είναι επίσης κληρονόμος του πατέρα του στο Δουκάτο του Σάσεξ. Ως κληρονόμος στο Δουκάτο δικαιούται εκ γενετής τον δευτερεύοντα τίτλο του πατέρα του σύμφωνα με το βρετανικό σύστημα τιμών, και συγκεκριμένα τον τίτλο του Κόμη του Ντάμπαρτον. Ωστόσο, τα ΜΜΕ ανέφεραν ότι ο Δούκας και η Δούκισσα αποφάσισαν ο Άρτσι να μην υιοθετήσει αυτόν τον τίτλο, σύμφωνα με την επιθυμία τους να μεγαλώσει σαν ιδιώτης. Από την αναρρίχηση στον Θρόνο του Καρόλου Γ' και μετά, ο Άρτσι δικαιούται τον τίτλο του πρίγκιπα και την προσφώνηση της Αυτού Βασιλικής Υψηλότητος, ως εγγονός του Μονάρχη, σύμφωνα με βασιλικά έγγραφα που ανάγονται στο 1917. Τον Μάρτιο του 2023 ανακοινώθηκε από το Μπάκιγχαμ ότι ο Άρτσι και η αδελφή θα έχουν τον τίτλο του πρίγκιπα και της πριγκίπισσας αντίστοιχα, του Ηνωμένου Βασιλείου. Το Άρτσι έχει αγγλικές και σκωτσέζικες ρίζες και είναι η συντομευμένη εκδοχή του Άρτσιμπαλντ που σημαίνει, αυθεντικός και γενναίος. Το δεύτερο όνομα που του δόθηκε, το Χάρισον, είναι όνομα που γίνεται όλο και πιο δημοφιλές τα τελευταία χρόνια. Έχει αγγλικές ρίζες και σημαίνει «γιος του Χάρι». Φαίνεται πως είναι μια κίνηση που έκανε η Δούκισσα για να τιμήσει τον σύζυγό της.
Νίκος Κουτσού

Ο Νίκος Κουτσού είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Αμμοχώστου εκλεγμένος με το Ευρωπαϊκό Κόμμα την περίοδο 2006-2016. Αδερφός του είναι ο Ηγούμενος Εφραίμ της Ιεράς Πατριαρχικής και Σταυροπηγιακής Μεγίστης Μονής Βατοπεδίου του Αγίου Όρους.

 Ο Νίκος Κουτσού γεννήθηκε στην Πηγή Αμμοχώστου στις 9 Νοεμβρίου 1946. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Σπούδασε οικονομικά, πολιτικές επιστήμες και νομικά στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και δημόσια διοίκηση και δημόσιο δίκαιο στο Πάντειο Πανεπιστήμιο . Είναι επιχειρηματίας.Είναι νυμφευμένος με την Αναστασία Μήτρου Κιτρομηλίδη και έχει ένα υιό και μία κόρη. Στις 18 Φεβρουαρίου 1996 ίδρυσε τους Νέους Ορίζοντες, των οποίων διετέλεσε πρόεδρος από την ημέρα ίδρυσης τους έως το 2005 που συγχωνεύθηκαν με το Ευρωπαϊκό Κόμμα. Ο Νίκος Κουτσού αποτέλεσε ιδρυτικό στέλεχος του Ευρωπαϊκού Κόμματος και αναπληρωτής πρόεδρος του από το 2005. Επιπλέον, διετέλεσε ιδρυτικό στέλεχος του Ευρωπαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος (Ε.D.P.) και αντιπρόεδρος του από το 1996.Εκλέχτηκε βουλευτής βουλευτικές εκλογές του 2006 στην Εκλογική Περιφέρεια Αμμοχώστου με το Ευρωπαϊκό Κόμμα για την Θ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Επανεκλέχθηκε στις βουλευτικές εκλογές του 2011 για την Ι΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.Στις 31 Μαΐου 2013 αποχώρησε από το Ευρωπαϊκό Κόμμα. Στις 9 Ιουνίου 2013 εντάχθηκε στη Συμμαχία Πολιτών, από την οποία αποχώρησε το 2017 επειδή διαφώνησε με την υποψηφιότητα του προέδρου του κόμματος Γιώργου Λιλλήκα στις προεδρικές εκλογές του 2018.Ως βουλευτής, διετέλεσε μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Άμυνας, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Οικονομικών και Προϋπολογισμού, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Παιδείας και Πολιτισμού και της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Προσφύγων-Εγκλωβισμένων-Αγνοουμένων-Παθόντων. «Κουτσού Νίκος». www.parliament.cy. Βουλή των Αντιπροσώπων (Κύπρος). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουλίου 2019. «ΚΟΥΤΣΟΥ Νίκος». www.parliament.cy. Βουλή των Αντιπροσώπων (Κύπρος). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Μαΐου 2010. Ανακτήθηκε στις 16 Μαΐου 2010.
Ινδουισμός στην Ελλάδα

Ο Ινδουισμός στην Ελλάδα έχει μικρό αριθμό πιστών. Στις 1 Μαρτίου 2006 η ελληνική κυβέρνηση ψήφισε ένα νόμο που επέτρεπε την αποτέφρωση. Ο νόμος αυτός καλωσορίστηκε από την ινδική κοινότητα στην Αθήνα.

 Στην Αθήνα ζει μια μικρή κοινότητα Ινδουιστών. Υπάρχουν περίπου 40 ινδουιστικοί οργανισμοί που δρουν στην πόλη. Οι Ινδοί μετανάστες στην Αθήνα, καθώς και στην υπόλοιπη Ελλάδα, εργάζονται σε διάφορα επαγγέλματα. Αρκετοί από αυτούς εργάζονται ως οικιακοί βοηθοί ή σωφέρ για πλούσιες οικογένειες. Οι κύριοι οργανισμοί Ινδών στην Ελλάδα είναι ο Ελληνοϊνδικός σύλλογος Πρόνοιας και Πολιτισμού, καθώς και το Ινδοελληνικό Επιχειρηματικό Ίδρυμα. Επίσης λειτουργεί η Ενωμένη Ινδική Κοινότητα Ελλάδος. Υπάρχει ένα μικρό μαντίρ στο Δήλεσι, κοντά στην Τανάγρα. Στην Ελλάδα δρουν οργανισμοί-μέλη της Διεθνούς Κοινωνίας της Συνείδησης Κρίσνα, καθώς και οργανισμοί Σατυανάντα Γιόγκα, Σαχάτζα Γιόγκα, Μπράχμα Κουμάρι και Σάτυα Σάι Μπάμπα. Η γιόγκα κερδίζει δημοτικότητα στην Ελλάδα, ειδικά η Σατυανάντα Γιόγκα και Σαχάτζα Γιόγκα. Η Σατυανάντα Γιόγκα ιδρύθηκε από τον Σουάμι Σατυανάντα. Ο Σουάμι Σατυανάντα έστειλε την Σουάμι Σιβαμούρτι να μεταφέρει το μήνυμα της γιόγκας στην Ελλάδα. Μέσα από έμπνευση και καθοδήγηση, το 1978 η Σουάμι Σιβαμούρτι ίδρυσε το πρώτο Σατυανάντασραμ στην Ελλάδα (πρώτα στην Καλαμάτα και στη συνέχεια στην Αθήνα, Θεσσαλονίκη και άλλα μέρη στην ηπειρωτική χώρα και τα νησιά). Το σημερινό Άσραμ του οργανισμού Σατυανάντασραμ Ελλάδας ιδρύθηκε το 1984, έξω από την πόλη της Παιανίας και εγκαινιάστηκε από τον Σουάμι Σατυανάντα το επόμενο έτος. Το 1984 και το 1985 ο Σουάμι Σατυανάντα επισκέφθηκε την Ελλάδα και ενέπνευσε αμέτρητους ανθρώπους με το αρχαίο μήνυμα, το γνώθι Σαυτόν. Κατά τη διάρκεια αυτών των περιηγήσεων, διηρμήνευε τη σοφία της γιόγκα και της τάντρα σε μια σειρά από θαυμάσιες και βαθιές διδασκαλίες για την πνευματική ζωή, και αποκάλυψε τη γιόγκα ως ανεκτίμητη κληρονομιά της ανθρωπότητας. Ο εκδοτικός οίκος Γκαρούντα Ελλάς ιδρύθηκε το 2007 και εδρεύει στη Θεσσαλονίκη. Ο οίκος εκδίδει βιβλία για τη γιόγκα. Εισάγει βιβλία για τη γιόγκα στα αγγλικά, κυρίως από τη σχολή γιόγκας του Μπιχάρ, στην Ινδία. Ο οίκος μεταφράζει και δημοσιεύει βιβλία για τη γιόγκα στα ελληνικά, προκειμένου να μεταδώσει καλύτερα το μήνυμα και την γνώση για τη γιόγκα. Η Διεθνή Κοινωνία για την Συνείδηση Κρίσνα (ΔΚΣΚ) έχει λίγους πιστούς στην Ελλάδα. Η Κοινωνία ίδρυσε παράρτημα στην Αθήνα, στη διεύθυνση Οδός Κολοκοτρώνη 60, στην Αθήνα (105 60). Η ΔΚΣΚ Ελλάδας έχει την ιδιότητα μιας μικρής εκκλησίας, ενός "σπιτιού προσευχής" και αναγνωρίζεται ως τέτοιο από το Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων.
Μαρία της Βουργουνδίας (1386-1422)

Η Μαρία, γαλλ. Marie (1386 - 1428) από τον Οίκο των Βαλουά-Βουργουνδίας ήταν κόρη του δούκα της Βουργουνδίας και με τον γάμο της έγινε κόμισσα, έπειτα δούκισσα, της Σαβοΐας.

 Ήταν η τέταρτη κόρη του Φιλίππου Β΄ δούκα της Βουργουνδίας και της Μαργαρίτας των Νταμπιέρ κόμισσας της Φλάνδρας. Παντρεύτηκε το 1386 τον Αμεδαίο Β΄ κόμη, μετά δούκα της Σαβοΐας και είχε τέκνα: Μαρία 1411-1469, παντρεύτηκε τον Φιλίππο-Μαρία Βισκόντι δούκα του Μιλάνου. Αμεδαίος 1412-1431, πρίγκιπας του Πεδεμοντίου, απεβίωσε 19 ετών. Λουδοβίκος 1413-1465, δούκας της Σαβοΐας. Φίλιππος 1417-1444, κόμης της Γενεύης, απεβίωσε 27 ετών. Μαργαρίτα 1420-1479, παντρεύτηκε πρώτα τον Λουδοβίκο Γ΄ των Βαλουά δούκα του Ανζού & διεκδικητή βασιλιά της Νάπολης, έπειτα τον Λουδοβίκο Δ΄ των Βίττελσμπαχ εκλέκτορα του Παλατινάτου και μετά τον Ούλριχ Ε΄ κόμη της Βυρτεμβέργης. Μπόνη 1415-1430 απεβ. 15 ετών, Μαργαρίτα 1405-1418 απεβ. 13 ετών. Richard Vaughan, Philip the Bold: The Formation of the Burgundian State, (The Boydell Press, 2005), 53. de Sousa, Antonio Caetano (1735). Historia genealogica da casa real portugueza (in Portuguese). Lisbon: Lisboa Occidental. p. 147.
2984 Τσώσερ

Ο Τσώσερ (Chaucer) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,1. Ανακαλύφθηκε το 1981 από τον Αμερικανό αστρονόμο Έντουαρντ Μπόουελ, που παρατηρούσε από την Άντερσον Μέσα (σταθμός του Αστεροσκοπείου Λόουελ), και πήρε το όνομά του προς τιμή του Άγγλου μεσαιωνικού συγγραφέα και ποιητή Τζέφρι Τσόσερ.

 Η μέση διάμετρος του Τσώσερ εκτιμάται σε 27,2 χιλιόμετρα περίπου. Η μάζα του εκτιμάται σε 21 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι γύρω στο 0,10. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά του Τσώσερ εκτιμάται σε 95 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Live at the Boat Club

Το Live at the Boat Club είναι ζωντανά ηχογραφημένος δίσκος, του ροκ συγκροτήματος Trapeze, του οποίου οι ηχογραφήσεις έγιναν στο "Boat Club" του Νότιγχαμ, στις 13 Σεπτεμβρίου 1975. Ο δίσκος κυκλοφόρησε 28 χρόνια αργότερα, σε μορφή CD από την εταιρεία "Major League", στις 5 Αυγούστου 2003. Τα τραγούδια τα οποία περιέχει, προέρχονται από τους στούντιο δίσκους "Medusa", "You Are the Music...We're Just the Band", "Hot Wire" και "Trapeze". Η παραγωγή του άλμπουμ έγινε από τον Μάικλ Ντίξον.

 Back Street Love - 5:13 You Are The Music, We're Just The Band - 5:19 Jury - 13:59 Star Breaker - 3:37 Way Back to the Bone - 9:44 Medusa - 8:07 Black Cloud - 15:30 Sunny Side of the Street - 2:58 The Raid - 3:55 Το Live at the Boat Club ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Μελ Γκάλεϊ - κιθάρα, φωνητικά Ρομπ Κέντρικ - κιθάρα, δεύτερα φωνητικά Πητ Ράιτ - μπάσο Ντέιβ Χόλαντ - τύμπανα, δεύτερα φωνητικά Barnes & Noble review
Εκρηξιόμετρο

Το εκρηξιόμετρο είναι μη απεικονιστικό ραδιόμετρο, εγκατεστημένο συνήθως σε δορυφόρους αναγνώρισης και πλοήγησης για τον εντοπισμό ατμοσφαιρικών πυρηνικών εκρήξεων και τον προσδιορισμό της απόδοσης του πυρηνικού όπλου. Ενίοτε εγκαθίσταται σε τεθωρακισμένα οχήματα, ιδίως οχήματα αναγνώρισης NBC (Nuclear, Biological, Chemical), προκειμένου να βοηθήσει στον εντοπισμό και την ανάλυση τακτικών πυρηνικών εκρήξεων. Χρησιμοποιείται συχνά παράλληλα με αισθητήρες πίεσης και ήχου, εκτός από τους τυπικούς αισθητήρες ακτινοβολίας. Ορισμένες πυρηνικές αποθήκες και στρατιωτικές εγκαταστάσεις είναι εξοπλισμένες με τέτοιους αισθητήρες, παράλληλα με ανιχνευτές σεισμικών συμβάντων. Το εκρηξιόμετρο αναπτύχθηκε στο Εθνικό Εργαστήριο του Λος Άλαμος, με επικεφαλής της ομάδας ανάπτυξης τον Herman Hoerlin.

 Tsipis, Kosta· Hafemeister, David W.· Janeway, Penny (1986). Arms control verification: the technologies that make it possible. Washington: Pergamon-Brassey's International Defense Publishers. ISBN 9780080331720. Priedhorsky, William C. (2003). «Eyes in Space Sensors for treaty verification and basic research». Los Alamos Science 28. https://www.fas.org/sgp/othergov/doe/lanl/pubs/las28/priedhorsky.pdf. Ανακτήθηκε στις 17 June 2012. Higbie, Paul R.· Blocker, Norman K. (1993). The nuclear detonation detection system on the GPS satellites (PDF). Los Alamos National Laboratory. Ανακτήθηκε στις 17 Ιουνίου 2012. Barasch, Guy E. (Νοεμβρίου 1979). Light Flash Produced by an Atmospheric Nuclear Explosion (PDF). LASL-79-84. Los Alamos National Laboratory. US Army (1952). Operation Ivy Final Report Joint Task Force 132 (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 11 Μαρτίου 2014. Ανακτήθηκε στις 17 Νοεμβρίου 2020.
Σκουπόβο

Το Σκουπόβο (πολωνικά: Skupowo) είναι χωριό του Πόβιατ Χαϊνούφκα, στο Βοεβοδάτο Ποντλάσκιε της Πολωνίας. Βρίσκεται σε ένα μεγάλο ξέφωτο. Από τα νότια και τα ανατολικά συνορεύει με το αρχέγονο Δάσος Μπιαλοβιέζα και από βορρά και δυτικά με το δάσος Λάντζκα. Κοντά στο χωριό ξεκινά ο ποταμός Οκουλίνκα, ένας παραπόταμος του Ναρέφκα. Στο χωριό υπάρχει ραδιοφάρος DVOR/DME για αεροπλάνα.

 Κατά τα έτη 1975–1998, η πόλη διοικητικά ανήκε στο Βοεβοδάτο Μπιαουίστοκ. Μετέπειτα αρχεία του Σκουπόβο προέρχονται από το 1833. Στέγαζε την έδρα του δικαστηρίου, η οποία ανήκε το 1843 στον Καζίμιες Μπουτκιέβιτς.Στις 31 Ιουλίου 1941, ως μέρος της λεγόμενης «Εκκαθάρισης στο Δάσος Μπιαλοβιέζα» εμπνευσμένο από τον Χέρμαν Γκέρινγκ, οι Ναζί εκτόπισαν τους κατοίκους του Σκουπόβο και ισοπέδωσαν το χωριό. Τότε το χωριό είχε 160 αγροκτήματα. Skupowo, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Βαρσοβία 1902, σελ. 592 . Σκουπόβο - Εγκυκλοπαίδεια του Δάσους Μπιαλοβιέζα Εικόνες
Ρόκο Μπλάζεβιτς

Ο Ρόκο Μπλάζεβιτς (10 Μαρτίου 2000-), επίσης γνωστός ως Ρόκο, είναι Κροάτης ποπ τραγουδιστής. Εκπροσώπησε την Κροατία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision 2019, αφού κέρδισε την εθνική επιλογή της χώρας, το Dora 2019. Το τραγούδι του, με τον τίτλο "The Dream" δεν κατάφερε να προκριθεί στον τελικό της Γιουροβίζιον του 2019.

 Γεννήθηκε στο Σπλιτ της Κροατίας το 2001. Η μητέρα του είναι η Marija Saratlija-Blažević, επίσης τραγουδίστρια. Ο πατέρας του, ο Tonći Blažević είναι και αυτός τραγουδιστής της klapa, μουσική της Δαλματίας. Ο αδερφός του παίζει κιθάρα. Τον Ιούλιο του 2017, ο Blažević κέρδισε το Σερβικό ρεσιτάλ Pinkove Zvezdice, καθώς και τον Δεκέμβριο του 2018, όταν κέρδισε τη δεύτερη θέση στο ριάλιτι σόου, "Zvijezde". Στις 16 Φεβρουαρίου 2019, ο Blažević κέρδισε το Dora 2019 με το τραγούδι "The Dream". Ο μέντοράς του είναι ένας διάσημος Κροάτης τραγουδιστής, ο Jacques Houdek. Πολλοί άνθρωποι ονόμαζαν τον Roko "τον Κροάτη Michael Bublé" (ο Bublé είναι καναδός τραγουδιστής κροατικής καταγωγής). Ο Blažević επίσης παίζει στη μουσική του μπάντα με τους Rando και Luka, γιους των Κροατών τραγουδιστών Zlatan Stipišić Gibonni και Tomislav Mrduljaš. "The Dream" (2019)
Why Didn't Rosemary

Το Why Didn't Rosemary? είναι τραγούδι του βρετανικού χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, το οποίο συμπεριλήφθηκε στον τρίτο δίσκο τους με τίτλο "Deep Purple" και του οποίου αποτέλεσε το έκτο κομμάτι.

 Η μουσική είναι εμπνευσμένη από κάποιο τραγούδι του Ότις Σπαν της δεκαετίας του '50, ενώ οι στίχοι του είναι χιουμοριστικοί αναφερόμενοι στην ταινία "Το μωρό της Ρόζμαρι". Τα μέλη του συγκροτήματος έγραψαν τους στίχους αφού παρακολούθησαν την συγκεκριμένη ταινία στον κινηματογράφο, όπως έχει δηλώσει ο παραγωγός του ομώνυμου δίσκου τους, Ντέρεκ Λώρενς. Το τραγούδι περιλαμβάνει ένα από τα καλύτερα σόλο κιθάρας του Ρίτσι Μπλάκμορ κατά την πρώτη περίοδο του συγκροτήματος, όπου ηχογράφησαν τρεις στούντιο δίσκους. Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "Why Didn't Rosemary?" είχε την εξής μορφή: Ροντ Έβανς - φωνητικά Ρίτσι Μπλάκμορ - κιθάρα Τζον Λορντ - πλήκτρα Νικ Σίμπερ - μπάσο Ίαν Πέις - τύμπανα Deep Purple CD Booklet 2000 EMI Records Ian Gillan: The Autobiography of "Deep Purple's" Lead Singer, Blake Publishing, 1998 Chords Deep Purple - Why Didn't Rosemary? - YouTube Στίχοι Why Didn't Rosemary? Αρχειοθετήθηκε 2014-02-05 στο Wayback Machine.
Σούλι Αχαΐας

Για λοιπά τοπωνύμια στην Ελλάδα κ.λπ. με την ονομασία Σούλι, δείτε: Σούλι (αποσαφήνιση)Το Σούλι (ή Παλαιό Σούλι) είναι χωριό (κοινότητα) του νομού Αχαΐας. Στην απογραφή του 2011 ολόκληρη η πρώην ομώνυμη κοινότητα είχε 847 κατοίκους (με το μεγαλύτερο μέρος των οποίων να κατοικούν στο Νέο Σούλι).

 Οι πρώτοι κάτοικοι προήλθαν από το Σούλι Θεσπρωτίας. Μετά από μία μεγάλη κατολίσθηση που συνέβη στο Παλιό Σούλι τη δεκαετία του 1960, οι κάτοικοι αναγκάστηκαν να κατέβουν πιο κοντά στη πόλη της Πάτρας, στο Νέο Σούλι. Το παλιό χωριό εγκαταλήφθηκε και η θέση που βρίσκεται ονομάζεται πλέον «Άνω Σούλι» όπου διατηρούνται σήμερα κάποιες οικίες. Το Νέο Σούλι δημιουργήθηκε από την πολιτεία. Η Τοπική Κοινότητα Σουλίου χωρίζεται σε Παλιό Σούλι και σε Νέο Σούλι. Το Παλιό Σούλι βρίσκεται σε ορεινή περιοχή, σε υψόμετρο από 500 έως 1.250 μέτρα, στο σημείο που ενώνονται οι ποταμοί Γλαύκος και Βερβενίκος, που πηγάζουν από το όρος Παναχαϊκό. Το Νέο Σούλι είναι η έδρα της Τοπικής Κοινότητας Σουλίου. Το Παλιό Σούλι είναι «απλωμένο» σε μεγάλη σχετικά έκταση και το απαρτίζουν οι οικισμοί του «Άγιου Ιωάννη» ή Αη-Γιάννης (εδώ είναι ο κυρίως ναός και το σχολείο του χωριού), του «Κεφαλόβρυσου» ή Χαρμανταίικα, των «Μιντζαίικων», της «Παναγιάς» (εδώ είναι το κοιμητήριο του χωριού) και του «Προφήτη Ηλία». Οι οικισμοί αυτοί αποτελούν γεωγραφικά το (Παλαιό) Σούλι και αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα της ομώνυμης κοινότητας, όπως και το Νέο Σούλι. Στο Παλαιό Σούλι βρίσκεται και ο μικρός συνοικισμός του Άνω Σουλίου σε υψόμετρο 1.075 μέτρων. Χαρακτηριστικό του Σουλίου είναι τα πολλά ξωκλήσια που έχει. Σε κάθε γιορτή αυτών υπάρχει γλέντι, όπου κυριαρχεί κυρίως το τραγούδι της τάβλας. Το Σούλι Πατρών, όπως και το Πουρναρόκαστρο Πατρών, έχουν ένα ιδιαίτερο ύφος στην απόδοση των τραγουδιών τους. Στο Νέο Σούλι διοργανώνεται κάθε καλοκαίρι από τον εκπολιτιστικό σύλλογο της περιοχής, ήδη από τα μέσα της δεκαετίας 1990, πολυήμερο φεστιβάλ λαϊκών χορών με τη συμμετοχή χορευτών και χορευτριών από όλη την Ελλάδα. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού−Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Αργύριος Κων. Αργυρόπουλος, Σούλι Πατρών. Ιστορικές Αναδρομές. Εδώ που εκατοίκησαν οι Πρόγονοι Σουλιώτες, Πάτρα 2000, Δεύτερη Έκδοση. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Β΄, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση.
Σταν Φρέμπεργκ

Ο Σταν Φρέμπεργκ (Stan Freberg, γεννήθηκε ως Stanley Friberg, 7 Αυγούστου 1926 – 7 Απριλίου 2015) ήταν Αμερικανός ηθοποιός, συγγραφέας, κωμικός, μουσικός, προσωπικότητα του ραδιοφώνου, μαριονετίστας και δημιουργικός διευθυντής διαφήμισης. Τα πιο γνωστά έργα του περιλαμβάνουν το " St. George and the Dragonet ", Stan Freberg Presents the United States of America, ο ρόλος του στην τηλεοπτική σειρά Time for Beany, πολλοί χαρακτήρες στους Looney Tunes όπως ο Pete Puma και ο Bertie και αρκετοί κλασικών τηλεοπτικών διαφημίσεων.

 Ο Φρέμπεργκ γεννήθηκε ως Stanley Friberg στις 7 Αυγούστου 1926 στην Πασαντίνα της Καλιφόρνια, γιος της Έβελιν Ντόροθι (το γένος Κόνερ), μιας νοικοκυράς, και του Βίκτορ Ρίτσαρντ Φρίμπεργκ (αργότερα Freberg), ενός βαπτιστή λειτουργού. Ο Φρέμπεργκ ήταν σουηδικής και ιρλανδικής καταγωγής. Επιλέχθηκε στον στρατό των ΗΠΑ από το 1945 έως το 1947 όπου υπηρέτησε στις Ειδικές Δυνάμεις προσαρτημένοι στο Ιατρικό Σώμα στο Γενικό Νοσοκομείο Μακ Κόρνακ στην Πασαντίνα της Καλιφόρνια . Το έργο του Φρέμπεργκ αντανακλούσε τόσο την ευγενική του ευαισθησία (παρά τη φιλελεύθερη χρήση της σάτιρας και της παρωδίας ) όσο και την άρνησή του να δεχτεί τους παρασκευαστές αλκοόλ και καπνού ως χορηγούς - ένα εμπόδιο στη ραδιοφωνική του καριέρα όταν ανέλαβε τον Τζακ Μπένι στο ραδιόφωνο του CBS . Η πρώτη σύζυγος του Φρέμπεργκ, Donna, πέθανε το 2000. Είχε δύο παιδιά από αυτόν τον γάμο, τη Donna Jean και τον Donavan . Παντρεύτηκε την Betty Hunter το 2001. Ο Φρέμπεργκ πέθανε στις 7 Απριλίου 2015, σε ηλικία 88 ετών, στο Ιατρικό Κέντρο UCLA, Santa Monica στη Σάντα Μόνικα της Καλιφόρνια από πνευμονία . Callaway Went Thataway (1951) στο ρόλο του Marvin Geraldine (1953) στο ρόλο του Billy Weber Lady and the Tramp (1955) στο ρόλο του Beaver (φωνή) Tom Thumb (1958) στο ρόλο του Yawning Man (φωνή) It's a Mad, Mad, Mad, Mad World (1963) στο ρόλο του Deputy Sheriff I Go Pogo (1980) στο ρόλο του Albert the Alligator (φωνή) Freakazoid! (1995) στο ρόλο του Mo-Ron (φωνή) Stuart Little (1999) στο ρόλο του The Boat Race Announcer (φωνή) Tweety's High-Flying Adventure (2000) στο ρόλο του Pete Puma / Additional voices (φωνή) Looney Tunes: Back in Action (2003) στο ρόλο του Junior Bear (φωνή) I Know That Voice (2013) στο ρόλο του ίδιου Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Stan Freberg στο Wikimedia Commons