Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1991

Ο Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1991 ήταν ο 36ος Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision και πραγματοποιήθηκε στις 4 Μαΐου 1991 στη Ρώμη. Λόγω του Πολέμου του Κόλπου και των αυξανόμενων εντάσεων στη Γιουγκοσλαβία, το RAI αποφάσισε να μεταφέρει τον διαγωνισμό από το Σαν Ρέμο στη Ρώμη, ο οποίος θεωρήθηκε ασφαλέστερος.Αυτή ήταν η τελευταία εκδήλωση στην οποία συμμετείχε η Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας. Στο διαγωνισμό του 1992 συμμετείχε η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας (που περιλαμβάνει μόνο τη Σερβία και το Μαυροβούνιο). Ήταν επίσης η πρώτη φορά που η Γερμανία εκπροσωπήθηκε στην επανενωμένη μορφή της από τότε που η Ανατολική Γερμανία προσχώρησε στη Δυτική Γερμανία με τη Γερμανική επανένωση. Η Καρόλα ήταν η νικήτρια αυτού του Διαγωνισμού με το τραγούδι "Fångad av en stormvind". Αυτή ήταν η τρίτη νίκη για τη Σουηδία, μετά το 1974 και το 1984. Υπήρξε ισοπαλία μεταξύ της Καρόλα και της Αμινά της Γαλλίας, καθώς και οι δύο είχαν 146 βαθμούς. Αυτό απαιτούσε μια "αναμέτρηση", μια ισοπαλία που θεσπίστηκε μετά την περίφημη τετράδρομη ισοπαλία το 1969. Τόσο η Σουηδία όσο και η Γαλλία είχαν λάβει τέσσερα σετ των 12 πόντων, αλλά η Σουηδία είχε λάβει πέντε σετ των 10 πόντων έναντι των δύο της Γαλλίας, οπότε η Καρόλα ανακηρύχθηκε νικήτρια. Σήμερα, οι κανόνες ορίζουν ότι η χώρα που έχει περισσότερους πόντους από περισσότερες χώρες κερδίζει την Eurovision, επομένως η Γαλλία θα είχε κερδίσει τον διαγωνισμό (Γαλλία 18/22 έναντι Σουηδίας 17/22 ψήφοι χωρών).

 Ο διαγωνισμός είχε αρχικά προγραμματιστεί να διεξαχθεί στο Teatro Ariston στο Σαν Ρέμο, όπου το Φεστιβάλ του Σαν Ρέμο πραγματοποιείται κάθε χρόνο. Ήταν για τους διοργανωτές να αποτίσουν φόρο τιμής στο ιταλικό φεστιβάλ που ενέπνευσε τη δημιουργία του διαγωνισμού τραγουδιού της Eurovision. Ωστόσο, μετά την εισβολή στο Κουβέιτ από το Ιράκ και το ξέσπασμα του Πολέμου του Κόλπου, ο ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός RAI αποφάσισε τον Ιανουάριο του 1991, για να εξασφαλίσει καλύτερα την ασφάλεια των ξένων αντιπροσωπειών, τη μεταφορά του διαγωνισμού στη Ρώμη. Αυτό προκάλεσε σοβαρά οργανωτικά προβλήματα και καθυστερήσεις.Η Ρώμη είναι η πρωτεύουσα της Ιταλίας και μιας ειδικής κοινότητας (ονομάζεται Comune di Roma Capitale). Η Ρώμη χρησιμεύει επίσης ως η πρωτεύουσα της Περιφέρειας του Λάτιο. Το Στούντιο 15 της Cinecittà, ένα μεγάλο στούντιο ταινιών στη Ρώμη, επιβεβαιώθηκε αργότερα ως ο νέος χώρος. Με έκταση 400.000 τετραγωνικών μέτρων, είναι το μεγαλύτερο κινηματογραφικό στούντιο στην Ευρώπη και θεωρείται το κέντρο του ιταλικού κινηματογράφου. Τα στούντιο κατασκευάστηκαν κατά τη διάρκεια της φασιστικής εποχής ως μέρος ενός σχεδίου για την αναβίωση της ιταλικής κινηματογραφικής βιομηχανίας. Οι παρουσιαστές ήταν οι Τζιλιόλα Τσινκουέτι και Τότο Κουτούνιο, οι οποίοι εκπροσώπησαν την Ιταλία όταν κέρδισαν την Eurovision το 1964 και το 1990 αντίστοιχα. Ο Κουτούνιο άνοιξε το διαγωνισμό τραγουδιού με το "Insieme: 1992", και η Τσινκουέτι ερμηνεύσε το "Non ho l'età". Ο Κουτούνιο είχε κάποια δυσκολία με την προφορά των τίτλων του τραγουδιού και των ονομάτων των καλλιτεχνών και των διευθυντών. Παρ 'όλα αυτά, στην Ιταλία σχεδόν επτά εκατομμύρια άνθρωποι παρακολούθησαν την παράσταση. Κατά τη διάρκεια της ψηφοφορίας, εκτός από τα Αγγλικά και τα Γαλλικά, οι Τσινκουέτι και Κουτούνιο χρησιμοποίησαν και τα Ιταλικά σε κάθε ψήφο που δινόταν. Σχεδόν όλα τα σχόλια κατά την ψηφοφορία δόθηκαν στα ιταλικά, τα οποία δεν είναι επίσημη γλώσσα της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης (τα αγγλικά και τα γαλλικά είναι, και στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision είναι υποχρεωτικό να παραχθούν σχόλια σε τουλάχιστον μία από αυτές τις γλώσσες). Το συνολικό στάδιο στάσης και παραγωγής έλαβε σημαντική κριτική στη συνέχεια, συμπεριλαμβανομένης της σπατάλης χρόνου που είδε την εκπομπή να ξεπερνά τον προγραμματισμένο χρόνο της και για την τυχαία, περιστασιακή και κατά καιρούς άσχημη προσέγγιση των δύο παρουσιαστών καθ' όλη τη διάρκεια, αλλά ιδιαίτερα κατά την ψηφοφορία, που είδε ο Φρανκ Νεφ, ο ανεξάρτητος ελεγκτής της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης, που απαιτείται να παρέμβει στη διαδικασία σε πρωτοφανές επίπεδο. Η Sara Carlson ερμήνευσε στην τελετή έναρξης ένα κομμάτι με τίτλο Celebration, ένα μείγμα σύγχρονου χορού σε αρχαίες τοποθεσίες της Αρχαίας Ρώμης. Η παράσταση περιελάμβανε την Κάρλσον να τραγουδά, και ένα μείγμα χορού του δρόμου και κλασικού χορού χορογραφημένο σε δημοφιλή μουσική που ακουγόταν εκείνη την εποχή. Εκείνη την εποχή, η Carlson είχε εμφανιστεί πολλές φορές στην ιταλική τηλεόραση και αυτό θεωρήθηκε ως ένα από τα μεγαλύτερα ακροατήρια της. Η Ολλανδία δεν συμμετείχε σε αυτόν τον διαγωνισμό, καθώς έρχονταν σε σύγκρουση με τη εθνική εορτή της Ημέρας Μνήμης των Νεκρών, και ως εκ τούτου επετράπη στη Μάλτα να συμμετάσχει στον Διαγωνισμό για πρώτη φορά μετά από 16 χρόνια, ανίκανη πριν από λόγω περιορισμών στον αριθμό των επιτρεπόμενων χωρών να συμμετάσχουν. Αυτός είναι ο τελευταίος διαγωνισμός όπου το επίσημο λογότυπο είναι σε γλώσσα διαφορετική από τα Αγγλικά (εδώ, είναι στα Ιταλικά). Από το 1992, το επίσημο λογότυπο του διαγωνισμού τραγουδιού της Eurovision παραμένει στα αγγλικά. Για κάθε ερμηνεία εμφανίστηκε και ένας μαέστρος, ο οποίος διηύθυνε την ορχήστρα. Κάθε χώρα είχε μια κριτική επιτροπή που απένειμε 12, 10, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1 πόντους για τα δέκα κορυφαία τραγούδια τους. Στην αρχή της ερμηνείας της Καρόλα (εκπροσώπου της Σουηδίας), η επιστροφή ήχου στην αίθουσα σταμάτησε απότομα. Το κοινό δεν άκουσε τίποτα σχετικά με το τραγούδι. Η Καρόλα κατάφερε να κρατήσει την ψυχραιμία της και να ερμηνεύσει το τραγούδι της μέχρι το τέλος, με επιτυχία. Έγινε αμέσως προφανές ότι η ερμηνεία είχε αναμεταδοθεί κανονικά και ότι οι τηλεθεατές και οι εθνικές κριτικές επιτροπές δεν είχαν παρατηρήσει τίποτα. Το κυριότερο πρόβλημα που παρουσιάστηκε ήταν η ισοφάριση των νικητών (της Σουηδίας και της Γαλλίας). Κατά την τελική ψηφοφορία (Ιταλία) κανένας από τους τρεις κορυφαίους υποψηφίους - Σουηδία, Ισραήλ και Γαλλία - δεν είχε λάβει πόντους μέχρι το τελευταίο σετ των 12 πόντων. Αυτό πήγε στη Γαλλία και για πρώτη φορά μετά από είκοσι δύο χρόνια, υπήρξε ισοπαλία για την πρώτη θέση, με τη Γαλλία να ξεπερνά ένα μεγάλο έλλειμμα για να καλύψει τη Σουηδία. Ωστόσο, από την τετράδρομη ισοπαλία του 1969, οι κανόνες είχαν αλλάξει για να διασφαλιστεί ένας μοναδικός νικητής. Μετρήθηκε η ανώτερη βαθμολογία που έλαβαν οι δύο χώρες. Στα 12άρια ήταν πάλι ίδιες, με 4 χώρες να δίνουν 12 πόντους σε αμφότερες τη Σουηδία και τη Γαλλία. Ωστόσο, τα δεκάρια ήταν περισσότερα για τη Σουηδία (5) έναντι των 2 για τη Γαλλία, κρίνοντας τη νικήτρια.. Ακολουθεί μια περίληψη όλων των 12 πόντων στον τελικό: Η εισαγωγή κάθε συμμετοχής (πριν παίξει το τραγούδι) ήταν ένα βίντεο με τους καλλιτέχνες να τραγουδούν ένα απόσπασμα από ένα τραγούδι στα ιταλικά. Γιουγκοσλαβία – Μεμπρούρα Τοπολόβατς Ισλανδία – Σίγριδουρ Πετουρσδότιρ (Sigríður Pétursdóttir) Μάλτα – Ντομινίκ Μικάλεφ Ελλάδα – Φωτεινή Γιαννουλάτου Ελβετία – Μισέλ Στοκέρ Αυστρία – Γκαμπριέλε Χάρινγκ Λουξεμβούργο – Ζαν Λικ Μπερτράν Σουηδία – Μπο Χάγκστρεμ Γαλλία – Μαρί-Φρανς Μπριέρ Τουρκία – Κανάν Κουμπασάρ Δημοκρατία της Ιρλανδίας – Έιλιν Νταν Πορτογαλία – Μαρία Μαργκαρίντα Γκάσπαρ Δανία – Μπεντ Χένιους Νορβηγία – Σβέρε Κριστόφερσεν Ισραήλ – Γιτζχάκ Σιμόνι Φινλανδία – Χάιντι Κόκι Γερμανία – Κρίστιαν Έκχαρτ Βέλγιο – Άνε Πλούγκερτς Ισπανία – Μαρία Άνχελες Μπαλανιάκ Ηνωμένο Βασίλειο – Κόλιν Μπέρι Κύπρος – Άννα Παρτελίδου Ιταλία – Ροζάνα Βαουντέτι Από τη χρονιά αυτή, τα μισά από τα μέλη έπρεπε να είναι επαγγελματίες μουσικοί. Τουρκία – Ουμίτ Έρογλου (μαέστρος για την Τουρκία στον διαγωνισμό του 1990 και του 1998), Γκιοκσάν Αρμάν Δημοκρατία της Ιρλανδίας – Ντάνι Γκουίναν Νορβηγία – Κριστίνε Χολμ, Γιούλιε Χολμ, Τίνε Σμιθ, Γιαν Πάουλ Μπρέκε, Ρούνε Άρνεσεν, Νιλς Έιναρ Βινιόρ, Κριστίν Σκάαρε, Βίμπεκε Βέσενλουντ, Ζαν-Πολ Σουκρούν], Γκουστάβο Πολάστρι, Ράγκνιλντ Φάαλερ, Ράιντουν Χάνσεν, Κάρι Όλστατ, Έρικ Βέσελτοφτ, Έγκιλ Στοράιντε, Κνουτ Ράιερσρουτ Βέλγιο – Νέλι Μπιλ Ισπανία – Αντόνιο Σέμπερε (δημοσιογράφος και εκπαιδευτικός), Μαρία Ισαμπέλ Γιορέτ (γυμνάστρια), Μάρκος Φερνάντεθ (φοιτητής), Νουρία Εστέρ Μεντόθα (χορεύτρια), Γκαμπριέλ Χαράμπα (δημοσιογράφος), Μαρία Αντονία Βαλς (δημοσιογράφος), Πάκο Κλαβέλ (καλλιτέχνης), Σαλομέ (τραγουδίστρια, συμμετέχουσα και νικήτρια του διαγωνισμού του 1969), Λόλες Λεόν (ηθοποιός), Αλφόνσο ντελ Ρεάλ (ηθοποιός), Μαρία Κασάλ (ηθοποιός), Ρικάρντο Κανταλαπιέδρα (κριτικός μουσικής), Θέλια Κοσγκάια (φοιτήτρια), Χεσούς ντε Βέγα (γιατρός), Μαρία Εουχένια Καστεγιάνος (δημόσιες σχέσειςs), Μπεγκόνια Κάστρο (χορεύτριαr) Η επίσημη ιστοσελίδα της Eurovision (Αγγλικά)