IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Εμίλ Φίσερ

Ο Εμίλ Φίσερ (Hermann Emil Fischer, 9 Οκτωβρίου 1852 - 15 Ιουλίου 1919) ήταν Γερμανός χημικός, ο οποίος το 1902 τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Χημείας για το σημαντικό ερευνητικό του έργο στους υδατάνθρακες και την παρουσία πουρινικών ομάδων σε διάφορες οργανικές ενώσεις. Θεωρείται ως ένας από τους κυριότερους χημικούς του 20ου αιώνα.

 Ο Φίσερ γεννήθηκε στις 9 Οκτωβρίου του 1852 στο Όισκιρχεν της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας, κοντά στη Κολωνία. Γιος επιχειρηματία, μετά τις εγκύκλιες σπουδές του φοίτησε στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου, απ' όπου το 1874 έλαβε το διδακτορικό του τίτλο και τον επόμενο χρόνο διορίστηκε βοηθός καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου στην έδρα της οργανικής χημείας. Στα επόμενα είκοσι χρόνια εργάστηκε διαδοχικά στα Πανεπιστήμια του Έρλανγκεν, του Βίρτσμπουργκ, με τελευταίο το 1902 το Πανεπιστήμιο του Μονάχου στο οποίο και παρέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του. Βασικά σημεία των ερευνών του ήταν οι πουρίνες που άρχισε να μελετά από το 1881 ανακαλύπτοντας τις σχέσεις που παρουσίαζαν τα μόρια της ξανθίνης, του ουρικού οξέος, της καφεΐνης καθώς και της θεοβρωμίνης με τα μόρια της πουρίνης. Δύο χρόνια αργότερα ξεκίνησε την έρευνά του στους υδατάνθρακες. Ερευνώντας την στερεοχημική δομή τους κατάφερε και προσδιόρισε την μοριακή δομή της γλυκόζης, της φρουκτόζης, κ.ά. επαληθεύοντας αυτήν με την σύνθεση των ενώσεων αυτών.Μεγάλη επίσης υπήρξε η συμβολή του Φίσερ στην ανάπτυξη της χημείας των πρωτεϊνών και των ενζύμων. Αυτοκτόνησε στις 15 Ιουλίου του 1919, ευρισκόμενος σε καταθλιπτική κατάσταση εξαιτίας και της προσωπικής ανείπωτης τραγωδίας του (αφού είχε χάσει δύο από τους τρεις γιους του στον Α' Παγκόσμιο πόλεμο) και λόγω της ιατρικής διάγνωσης ότι έπασχε από καρκίνο των όρχεων. Εγκυκλοπαίδεια «Πάπυρος Larousse Britannica», τόμ. 59ος, σελ. 370. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Hermann Emil Fischer στο Wikimedia Commons
Άγιος Ισίδωρος Χίου

Ο Άγιος Ισίδωρος είναι οικισμός στη Χίο. Διοικητικά ανήκει στη δημοτική ενότητα Αμανής του δήμου Χίου στο Βόρειο Αιγαίο. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν έχει μόνιμους κατοίκους.

 Ως οικισμός αναφέρεται για πρώτη φορά στην απογραφή του 1991, κατά την οποία είχε δύο κατοίκους. Μέχρι το 1997 υπαγόταν στην κοινότητα Παρπαριάς της επαρχίας Χίου, ενώ στη συνέχεια υπήχθη στον καποδιστριακό δήμο Αμανής. Από το 2011 ανήκει στον διευρυμένο δήμο Χίου.
Φίλιππος του Αρτουά

Ο Φίλιππος του Αρτουά (Philippe d'Artois, 1269 – 11 Σεπτεμβρίου 1298) από τον Οίκο του Αρτουά ήταν κύριος του Κονς, Νονανκούρ και Ντομφρόν. Ήταν γιος του Ροβέρτου Β΄ κόμη του Αρτουά, και της Αμικίας του Κουρτεναί, κόρης του Πέτρου κυρίου του Κονς-αν-Ους και Μεάν-συρ-Υβέρ.

 Νυμφεύτηκε τη Λευκή των Ντρε, κόρη του Ιωάννη Β΄ δούκα της Βρετάνης, και είχε τα ακόλουθα παιδιά: Μαργαρίτα (1285–1311), παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο, κόμη του Εβρέ το 1301. Ροβέρτος Γ΄ 1287-1342, κόμης του Ρίτσμοντ. Ισαβέλλα 1288 – 1344, μοναχή στο Πουασύ. Ιωάννα 1289 – μετά το 1347, παντρεύτηκε τον Γκαστόν Α΄ κόμη της Φουά. Μαρία 1291-1365, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Α΄ μαρκήσιο του Ναμύρ. Αικατερίνη 1296-1368, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Β΄ του Ποντιέ, κόμη τού Ωμάλ. Η κόρη τους: Ιωάννα τού Ποντιέ, παντρεύτηκε τον Ιωάννη ΣΤ΄ των Μοντουάρ, κόμη τού Βαντόμ.Πολέμησε υπό τις διαταγές του πατέρα του στη μάχη του Φυρν, όπου τραυματίστηκε σοβαρά. Δεν γιατρεύτηκε ποτέ από τα τραύματά του και πέθανε μετά από έναν χρόνο, δημιουργώντας μεγάλα προβλήματα διαδοχής: τον διαδέχτηκε στην κομητεία του Αρτουά η αδελφή του Μαώ του Αρτουά. Anquetil, Louis-Pierre and Gallais (Jean-Pierre, M.), Vincent Marie Viénot, Histoire de France depuis les Gaulois jusqu'à la mort de Louis XVI, (Rue Neuves Des Petit Champs, 1819) Crane, Mark; Raiswell, Richard; Reeves, Margaret, eds. (2004). Shell Games: Studies in Scams, Frauds, and Deceits (1300-1650). Centre for Reformation and Renaissance Studies. Dunbabin, Jean (2011). The French in the Kingdom of Sicily, 1266–1305. Cambridge University Press. de Lincy, Le Roux (1852). "Inventaires des Btens Meubles et Immeubles de la Comtesse Mahaut d'Artois Pilles par L'armee de son Neveu, en 1313". Bibliothèque de l'École des chartes, Troisieme Serie (in French). Librairie Droz. 3: 53-79. Morvan, Frederic (2009). La Chevalerie bretonne et la formation de l'armee ducale, 1260-1341 (in French). Presses Universitaires de Rennes.
Πέδρο Πισάρντο

Ο Πέδρο Πάμπλο Πιτσάρδο Περάλτα (γενν. 30 Ιουνίου 1993) είναι γεννηθείς Κουβανός τριπλουνίστας, που συμμετέχει με την Πορτογαλία από τον Δεκέμβριο του 2017. Ήταν χρυσός Ολυμπιονίκης το 2021 στους Αγώνες του Τόκιο.

 Στην καριέρα του συμμετέχοντας με την Κούβα, κέρδισε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου Εφήβων 2012. Το 2013 στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2013 κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στο τριπλούν. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2014 κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο, ενώ στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2015 κατέκτησε ξανά το ασημένιο μετάλλιο με 17,73 μέτρα. Τον Απρίλιο του 2017 ο Περάλτα δεν εμφανίστηκε σε συνάντηση που είχε η εθνική στίβου Κούβας, ενώ λίγες μέρες μετά εμφανίστηκε στην Πορτογαλία. Στις 27 Απριλίου υπέγραψε συμβόλαιο με την Μπενφίκα Πορτογαλίας (στίβος). Στις 7 Δεκεμβρίου την ίδια χρονιά, απέκτησε την Πορτογαλική υπηκοότητα και θα συμμετέχει με την Πορτογαλία σε διεθνές επίπεδο από τις 1 Αυγούστου 2019, με μεγάλη διοργάνωση το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019. Ανοικτός στίβος: 18,08 μ. (Αβάνα 2015) Κλειστός στίβος: 17,32 μ. (Πράγα 2014)
Ολλανδικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2006-07

Το Ολλανδικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2006-07 ή αλλιώς το Ερεντιβίζιε 2006-07 ήταν το 51ο πρωτάθλημα Ερεντιβίζιε. Ξεκίνησε στις 18 Αυγούστου 2006 και ολοκληρώθηκε στις 27 Μαΐου 2007 μαζί με τα Play-Offs ανόδου/υποβιβασμού και Ευρώπης. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Αϊντχόφεν για 20ή φορά στην ιστορία της, ενώ υποβιβάστηκαν στην Εέρστε Ντιβίζιε οι ΑΝΤΟ Ντεν Χάαχ και Βάαλβαϊκ. Την είσοδο στο Τσάμπιονς Λιγκ 2007-08 κέρδισαν οι Αϊντχόφεν και Άγιαξ, στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ μπήκαν οι Άλκμααρ, Χέρενφεν και Τβέντε, καθώς και η Χρόνινγκεν, μέσω των Play Offs, ενώ στο Κύπελλο Ιντερτότο 2007 μπήκε η Ουτρέχτη.

 Συνολικά 18 ομάδες αγωνίστηκαν στη συγκεκριμένη σεζόν σεζόν: οι πρώτες 15 ομάδες της περσινής σεζόν, 2 νικητές των Play Offs ανόδου/υποβιβασμού και η πρωταθλήτρια της Εέρστε Ντιβίζιε 2005-06. Πηγή: Eredivisie Πράσινο=Νίκη γηπεδούχου ομάδας. Κόκκινο=Νίκη φιλοξενούμενης ομάδας. Μπλε=Ισοπαλία 1Ο αγώνας διεκόπη λόγω εισβολής πλήθους στον αγωνιστικό χώρο, 4 λεπτά μετά τη έναρξη του 2ου ημιχρόνου, ενώ η Χρόνινγκεν προηγούνταν με 0-3. Ο αγώνας συνεχίστηκε 3 μέρες αργότερα. 2Ο αγώνας διεκόπη στο 63ο λεπτό λόγω εισβολής οπαδών της Ντεν Χάαγκ στον αγωνιστικό χώρο. Η Ολλανδική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία αποφάσισε δέκα μέρες αργότερα ότι ο αγώνας δε θα ολοκληρωθεί και το σκορ την στιγμή της διακοπής θα είναι το τελικό σκορ. Play Offs για την είσοδο στον 3ο προκριματικό γύρο του Τσάμπιονς Λιγκ και στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ Ο Άγιαξ προκρίθηκε στον 3ο προκριματικό γύρο του Τσάμπιονς Λιγκ 2007-08, ενώ η Τβέντε, η Άλκμααρ και η Χέρενφεν προκρίθηκαν στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Play Offs για το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ και πιθανόν στο Κύπελλο Ιντερτότο Η Χρόνινγκεν προκρίθηκε στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Η Ουτρέχτη θα αγωνιστεί με την νικήτρια των Play Offs Κυπέλλου Ιντερντότο. Play Offs Κυπέλλου Ιντερτότο Η Φίτεσε θα αγωνιστεί με την Ουτρέχτη. Ο νικητής προκρίνεται στο Κύπελλο Ιντερτότο. Η Ουτρέχτη προκρίθηκε στο Κύπελλο Ιντερτότο. Πρώτος γύρος Δεύτερος γύρος Τρίτος γύρος Η Φένλο και η Εξέλσιορ προβιβάστηκαν στην Ερεντιβίζιε. Ολλανδός ποδοσφαιριστής της χρονιάς: Αφόνσο Άλβες (Χέρενφεν) RSSSF
Ντέρμπι Παναθηναϊκός - ΠΑΟΚ (ποδόσφαιρο)

Το ντέρμπι ανάμεσα στον Παναθηναϊκό και τον ΠΑΟΚ είναι η αθλητική αναμέτρηση ανάμεσα στους δύο δημοφιλέστερους συλλόγους των δύο πολυπληθέστερων πόλεων της Ελλάδας, την πρωτεύουσα Αθήνα και τη συμπρωτεύουσα Θεσσαλονίκη, καθώς και από τους δημοφιλέστερους της χώρας γενικότερα, με μεγάλο πλήθος φιλάθλων και υποστηρικτών. Οι αγώνες μεταξύ των δύο αυτών ομάδων αποτελούν ένα από τα μεγαλύτερα ντέρμπι του ελληνικού ποδοσφαίρου και κεντρίζουν το ενδιαφέρον του φίλαθλου κοινού.

 Παραδοσιακά ο Παναθηναϊκός από τα πρώτα χρόνια της ίδρυσης του υποστηριζόταν από την αστική τάξη της πόλης των Αθηνών με την οποία και ταυτίστηκε αλλά γρήγορα ο σύλλογος απέκτησε ισχυρό φίλαθλο κοινό σε όλες τις κοινωνικές τάξεις της Αθήνας και στην συνέχεια της Ελλάδας ολόκληρης, αποτελώντας μαζί με το αντίπαλο δέος και αιώνιο "εχθρό" του τον Ολυμπιακό μία εκ των δύο λαοφιλέστερων και πιο επιτυχημένων ποδοσφαιρικών και όχι μόνο ομάδων της χώρας. Έχει καταφέρει να κερδίσει πολλούς εγχώριους τίτλους και διακρίσεις, ενώ έχει κάνει επίσης σημαντικές επιτυχίες στις ευρωπαϊκές του πορείες με αποκορύφωμα την συμμετοχή του στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών (το σημερινό Τσαμπιονς Λιγκ) περίοδο 1970-71 (έχασε από τον Άγιαξ με σκορ 2-0), αποτελώντας μέχρι και τις μέρες μας την μοναδική ελληνική ομάδα που έχει καταφέρει κάτι τέτοιο. Ο ΠΑΟΚ από την άλλη παραδοσιακά αποτελεί τον κύριο αθλητικό σύλλογο εκφραστή του προσφυγικού στοιχείου της πόλης της Θεσσαλονίκης από την αρχή της ίδρυσης του, αμέσως κατάφερε να γίνει ένας από τους κύριους συλλόγους-εκπροσώπους της πόλης και στην συνέχεια να αποκτήσει φιλάθλους ανά την ελληνική επικράτεια και κυρίως στην Βόρεια Ελλάδα που ίσως να αποτελεί την πιο δημοφιλή ομάδα εκεί ή έστω σε μεγάλο μέρος της. Ο ΠΑΟΚ διαχρονικά είναι μία από τις μεγαλύτερες δυνάμεις του ελληνικού ποδοσφαίρου και η πιο πετυχημένη ομάδα της Θεσσαλονίκης με βάση τίτλων, επιτυχιών και γενικής παρουσίας, με σημαντική παρουσία σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις, καθώς και η μοναδική της πόλης που δεν έχει υποβιβαστεί ποτέ από την πρώτη κατηγορία του ελληνικού πρωταθλήματος αλλά και μια από τις ελάχιστες γενικότερα στην Ελλάδα. Λίστα με τους αγώνες μεταξύ των δύο ομάδων από την περίοδο 2008 και έπειτα. Καθιερώθηκαν την περίοδο 2007-08. 1 Ο αγώνας διακόπηκε στο 54ο λεπτό (σκορ: 1-0). Κατοχυρώθηκε υπέρ του ΠΑΟΚ με 0-3.
Μητρική γλώσσα

Μία μητρική γλώσσα είναι η γλώσσα που ένας άνθρωπος μαθαίνει από τη γέννησή του. Η πρώτη γλώσσα ενός ατόμου είναι μια βάση για τη δική του κοινωνιογλωσσολογική ταυτότητα.

 Η έκφραση « μητρική γλώσσα » εμφανίζεται για πρώτη φορά τον 6ο ή 12ο αιώνα από τους μοναχούς του Αββαείου του Γκορζέ (που δέχονταν πιέσεις από τους μοναχούς του ρομανικού Αββαείου του Κλινύ) για να δικαιολογήσουν τη χρήση της φραγκικής διαλέκτου στα κηρύγματά τους. « Από τα λίγα που γνωρίζουμε επικαλούνταν δύο τουλάχιστον επιχειρήματα. Το πρώτο ήταν ότι τα φράγκικα ήταν η γλώσσα που μιλούσαν οι γυναίκες ακόμα και σε περιοχές όπου οι άνδρες είχαν ήδη αρχίσει να χρησιμοποιούν τη κοινή ρομανική διάλεκτο. Το δεύτερο ότι ήταν η επίσημη γλώσσα της Εκκλησίας. »
Κατάλογος λιμνών της Σουηδίας

Αυτός ο κατάλογος των λιμνών της Σουηδίας περιέχει τις μεγαλύτερες λίμνες μέσα στα όρια του κράτους της Σουηδίας. Συνολικά, η χώρα αυτή έχει περισσότερες από 97.500 λίμνες με έκταση μεγαλύτερη των 8 στρεμμάτων, οπότε ο κατάλογος δεν είναι εξαντλητικός. Ο μεγάλος αριθμός λιμνών στη νότια Σουηδία ίσως να οφείλεται, σύμφωνα με τον Άλφρεντ Γκάμπριελ Νάτχορστ, στον σχηματισμό λεκανών εξαιτίας της αφαιρέσεως ενός ακανόνιστου περιβλήματος πετρωμάτων από την παγετωνική διάβρωση.

 Παρατηρήσεις: Η λίμνη Σίλγιαν μαζί με τις στενά συνδεόμενες με αυτή λίμνες Όρσασιεν και Ίνσιεν έχει συνολική έκταση 354 τ.χλμ, οπότε κατά μία έννοια είναι η έκτη μεγαλύτερη της Σουηδίας. Η Λίμνη Άκαγιάβρε είναι τεχνητή (δημιουργήθηκε το 1923). Το βάθος υπόκειται σε γεωλογικές μεταβολές Χούρναβαν, βάθος 228 μέτρα (μ) Τούρνετρεσκ, 168 μ Βούιμσεν, 145 μ Στουρ-Μπλώσιεν, 144 μ Στουρ-Ρένσιεν, 140 μ Βιριχάουρε, 138 μ Κάλσιεν, 134 μ Βαστενιάουρε, 134 μ Σίλγιαν, 134 μ Κούλτσιεν, 130 μ Βένερν, 153 km³ Βέτερν, 77,6 km³ Τούρνετρεσκ, 17,1 km³ Μέλαρεν, 14,3 km³ Χούρναβαν, 11,9 km³ Σίλγιαν, 8,09 km³ Στούρσεν, 8,02 km³ Κάλσιεν, 6,14 km³ Βιριχάουρε, 4,43 km³ Στούρουμαν, 4,18 km³ Στις λίμνες και τους ποταμούς της Σουηδίας έχουν καταμετρηθεί 52 είδη ψαριών των γλυκών νερών, πολλά από τα οποία όμως συναντώνται σπανίως. Γεωγραφία της Σουηδίας Fakta och Fiske, Fiskeriverket, 2003. Δεδομένα από το Σουηδικό Μετεωρολογικό και Υδρολογικό Ινστιτούτο, 2002.
Ποντ ντε Σουέρτ

Το Πον ντε Σουέρτ (καταλανικά: Pont de Suert) είναι η πρωτεύουσα της κομητείας της Άνω Ριβαγόρσα της Καταλονίας που ανήκει στην επαρχία της Λιέιδα στην Ισπανία. Είναι τοποθετημένο σε υψόμετρο 841 μ. και στην ακτή του ποταμού Νογέρα Ριβαγορσάνα, όπου συναντάται η κοιλάδα του Μπαραβές με αυτές του Μποΐ, της Καστανέζα και του Βιου.

 Το όνομα της κωμόπολης είναι το ίδιο με αυτό του γειτονικού Σορτ: και τα δύο προέρχονται από τη βασκική λέξη sort ('γέφυρα'). Είναι ένα από τα πολλά βασκικά τοπωνύμια που εντοπίζονται στα Πυρηναία όρη που αποδεικνύουν την ύπαρξη σημαντικών βασκικών πληθυσμών στην περιοχή μέχρι τουλάχιστον τον 9ο αιώνα. Στο Πον ντε Σουέρτ διατηρούνται αρκετά μνημεία του παρελθόντος, όπως η κεντρική πλατεία (Plaça Major) και η πλατεία του εμπορίου, η ρωμανική εκκλησία που ανακαινίστηκε τον 18ο αιώνα και το μοναστικό ανάκτορο, όμορφο παράδειγμα γοτθικής αρχιτεκτονικής, το οποίο ξανακατοικείται από τα τέλη του 20ού αιώνα. Κατά την επέκταση του χωριού κατασκευάστηκε το 1955 η καινούρια εκκλησία, έργο του μηχανικού Εδουάρδο Τορόχα και του αρχιτέκτονα Ροδρίγεθ Μιχάρες. Πρόκειται για ένα έργο μοντέρνας αρχιτεκτονικής με μία ενιαία αίθουσα. Με την προσάρτηση των κοινοτήτων του Λιεσπ (Llesp), του Μαλπάς (Malpàs) και του Βιου ντε Λιεβάτα(Viu de Llevata, η έκταση του δήμου έχει αγγίξει τα 150 χμ² και περιλαμβάνει ένα σύνολο από μικρούς οικισμούς με ελάχιστους κατοίκους ο καθένας. Από αυτούς ξεχωρίζουν τα Castelló de Tor, Irán, Casós, Corroncui, Erillcastell, Esperan o Gotarta. Ακολουθεί κατάλογος των οικισμών γύρω από το Πον ντε Σουέρτ μαζί με τον πληθυσμό τους. Ο δήμαρχος του Πον ντε Σουέρτ είναι ο Αλβέρ Αλίνς που πρόσκειται στο κόμμα CiU και κατέχει τη θέση από το 1999. Επίσημη σελίδα του δήμου του Ποντ ντε Σουέρτ (Στα καταλανικά) Πληροφορίες από τη σελίδα της επαρχίας της Γέιδα (Στα καταλανικά)
Δ΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 2000-01

Το πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής ποδοσφαίρου 2000–01 διοργανώθηκε με τη συμμετοχή 64 ομάδων, οι οποίες χωρίστηκαν σε 4 διαφορετικούς ομίλους με 16 ομάδες ο καθένας. Ο πρωταθλητής του κάθε ομίλου εξασφάλισε την άνοδό του στη Γ΄ Εθνική ενώ οι τελευταίες ομάδες του κάθε ομίλου υποβιβάστηκαν στα Τοπικά Πρωταθλήματα.

 Στον 1ο όμιλο συμμετείχαν 16 ομάδες που προέρχονταν από την Αθήνα, τη Βοιωτία και την Πελοπόννησο. Την άνοδο στη Γ' Εθνική εξασφάλισε ο Φωστήρας Ταύρου. Ο Επαμεινώνδας Λεύκτρων και ο Πάμισος Μεσσήνης είναι τιμωρημένοι με αφαίρεση 2 βαθμών Στον 1ο όμιλο συμμετείχαν 16 ομάδες που προέρχονταν από τον Πειραιά, την Κρήτη, την Εύβοια και τα νησιά του Αιγαίου. Την άνοδο στη Γ' Εθνική εξασφάλισε η Α.Ε. Χανίων. Ο Αίας Σαλαμίνας και ο Εργοτέλης έχουν αφαίρεση 3 βαθμών Ο Αιγέας Πλωμαρίου έχει αφαίρεση 1 βαθμού Για τη δέκατη θέση δόθηκε αγώνας μπαράζ μεταξύ Χαλκίδας και Νέας Αρτάκης. Επικράτησε η Χαλκίδα με 4-3 στα πέναλτι Στον 3ο όμιλο συμμετείχαν 16 ομάδες που προέρχονταν από την Ήπειρο, τη Θεσσαλία, τη Δυτική Μακεδονία την υπόλοιπη Στερεά και το Βόρειο Ιόνιο. Την άνοδο στη Γ' Εθνική εξασφάλισε ο Α.Ο. Κέρκυρα. Ο Θεσπρωτός και ο Εθνικός Κατερίνης έχουν τιμωρηθεί με αφαίρεση 6 βαθμών Η Αναγέννηση Άρτας έχε τιμωρηθεί με αφαίρεση 3 βαθμών Η Πρέβεζα έχει τιμωρηθεί με αφαίρεση ενός βαθμού Στον 1ο όμιλο συμμετείχαν 16 ομάδες που πορέρχονταν από την Κεντρική και Ανατολική Μακεδονία και τη θράκη. Την άνοδο στη Γ' Εθνική εξασφάλισε ο Α.Σ. Κασσάνδρα. Η Αναγέννηση Πετριτσίου και η Δόξα Δράμας έχουν τιμωρηθεί με αφαίρεση 3 βαθμών Ο Εδεσσαϊκός έχει τιμωρηθεί με αφαίρεση 1 βαθμού Ιστοσελίδα της ΕΠΟ rsssf, Ελληνικά πρωταθλήματα 2000-01
Άλφρεντ Γκούζενμπαουερ

Ο Άλφρεντ Γκούζενμπαουερ (Alfred Gusenbauer, 8 Φεβρουαρίου 1960) είναι Αυστριακός πολιτικός, καγκελάριος της Αυστρίας από τις 11 Ιανουαρίου του 2007 ως τις 2 Δεκεμβρίου του 2008.

 Γεννήθηκε στο Σανκτ Πέλτεν στην Κάτω Αυστρία στις 8 Φεβρουαρίου 1960 και σπούδασε πολιτικές επιστήμες και φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης. Το 1985-1989 ήταν αντιπρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς των Νέων (IUSY) και το 1989 ήταν αντιπρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς. Εξελέγη Πρόεδρος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Αυστρίας το 1991. Την ίδια χρονιά εξελέγη βουλευτής στην Κάτω Βουλή. Έπειτα από τις εκλογές την 1η Οκτωβρίου 2006, το κόμμα του, το SPÖ και οι Οικολόγοι σχημάτισαν κυβέρνηση συνασπισμού, η οποία ορκίστηκε στις 11 Ιανουαρίου του 2007. Ο Γκούζενμπαουερ ανέλαβε καγκελάριος, διαδεχόμενος τον Βόλφγκανγκ Σύσελ. Στις 16 Ιουνίου 2008 το προεδρείο του κυβερνώντος Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος αποφάσισε την αντικατάσταση του Γκούζενμπαουερ στην ηγεσία του κόμματος, προτείνοντας ως διάδοχό του στην αρχηγία τον 48χρονο σημερινό υπουργό Συγκοινωνιών-Καινοτομίας και Υποδομών, Βέρνερ Φάιμαν. Το κυβερνών κόμμα ηττήθηκε στις πρόωρες εκλογές που διεξήχθησαν στις 28 Σεπτεμβρίου 2008. Στις εκλογές αυτές αύξησαν εντυπωσιακά τα ποσοστά τους τα κόμματα της Ακροδεξιάς. Ο καγκελάριος Γκούζενμπαουερ υπέβαλε και τυπικά την παραίτηση της κυβέρνησής του στις 30 Σεπτεμβρίου 2008. Τον διαδέχθηκε στο αξίωμα του καγκελάριου ο Βέρνερ Φάιμαν. Επίσημος ιστότοπος (στα γερμανικά) Ιστότοπος του SPÖ Ιστότοπος της καγκελαρίας της Αυστρίας
Άγιος Πατρίκιος Δυτικά

Ο Άγιος Πατρίκιος Ανατολικά (αγγλικά: Saint Patrick West) είναι μια από τις οκτώ εκλογικές περιφέρειες της Γρενάδας. Βρίσκεται στην ενορία του Αγίου Πατρίκιου. Πρωτεύουσα πόλη είναι η Γιούνιον.

 Η εκλογική περιφέρεια βρίσκεται δυτικά της ενορίας, εξού και το όνομα. Είναι η βορειοδυτικότερη περιφέρεια της Γρενάδας. Είναι η 4η μικρότερη περιφέρεια στη Γρενάδα μετά την Πόλη του Αγίου Γεωργίου, τον Άγιο Ανδρέα Βορειοανατολικά και τον Άγιο Ανδρέα Νοτιοανατολικά. Ενορίες της Γρενάδας
Άγιος Νικόλαος Ληλαντίων Εύβοιας

Ο Άγιος Νικόλαος είναι κωμόπολη και έδρα ομώνυμης δημοτικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ληλαντίων, του δήμου Χαλκιδέων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ευβοίας, στην περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Χαλκίδας του νομού Ευβοίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας.

 Ο Άγιος Νικόλαος είναι παραθαλάσσια κωμόπολη στη ΔΚ. Εύβοια, ακριβώς νότια από τη Χαλκίδα και τη Νέα Λάμψακο, απέναντι από το Βαθύ στη Στερεά Ελλάδα και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 10. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αστικός πεδινός οικισμός, με έκταση 6,656 χμ² (2011). (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1835 και προσαρτήθηκε στον δήμο Χαλκιδέων. Το 1912 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Αγίου Νικολάου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίου Νικολάου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ληλαντίων. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ληλαντίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Χαλκιδέων. Ο ναός του Αγίου Νικολάου Η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής στο βόρειο τμήμα της κωμόπολης Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Πανίκος Χρυσάνθου

Ο Πανίκος Χρυσάνθου (γενν. 1951, Κυθρέα, Κύπρος) είναι Κύπριος σκηνοθέτης και παραγωγός ντοκιμαντέρ, στον οποίο απονεμήθη το Βραβείο Ειρήνης Αμπντί Ιπεκτσί για την ταινία του Το Τείχος μας. Πρόκειται για ελληνοτουρκικό βραβείο το οποίο απονέμεται ανά δύο χρόνια σε καλλιτέχνες, πολιτικούς και ακαδημαϊκούς από την Ελλάδα και την Τουρκία.

 Ο Πανίκος Χρυσάνθου αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Αθηνών με πτυχίο στη Φιλολογία και τη Φιλοσοφία. Εργάστηκε ως βοηθός σκηνοθέτης και διευθυντής παραγωγής σε Ελληνικές και Κυπριακές ταινίες, προτού αρχίσει να παράγει τις δικές του. Έλαβε το αναγνωρισμένου κύρους Βραβείο Ειρήνης Αμπντί Ιπεκτσί το 1997 για τη ταινία του, Το Τείχος μας. Επίσης, ήταν υπεύθυνος για τη φωτογραφική επιμέλεια του βιβλίου «Λευκωσία, η νεκρή ζώνη» του Ζακ Λακαριέρ (Jacques Lacarrière). Πανίκος Χρυσάνθου στην IMDb
Θρασιμούνδος Α΄ του Σπολέτο

Ο Θρασυμούνδος (Thrasimund ή Transamund) ήταν ο Κόμης της Κάπουα και μετά δούκας του Σπολέτο (663 - 703 μ.Χ.), πιστός οπαδός του Γκρίμοαλντ Α΄ του Μπενεβέντο.

 Ο Θρασυμούνδος βοήθησε τον Γκρίμοαλντ να σφετεριστεί τη βασιλεία των Λομβαρδων. Σε αντάλλαγμα, ο Γκρίμοαλντ του έδωσε την κόρη του σε γάμο και του έδωσε το δουκάτο του Σπολέτο σαν προίκα μετά το θάνατο του Άττο. Ο Θρασυμούνδος συγκυβέρνησε στο Σπολέτο με τον αδελφό του Φαροάλδο Α΄ και τον διαδέχθηκε ο γιος του Φαροάλδος Β΄ μετά από μία βασιλεία σαράντα ετών. Paul the Deacon, Historia Langobardorum. Thomas Hodgkin, Italy and Her Invaders, Volume VI.
Γαληνή Λευκωσίας

Η Γαληνή είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Galini». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Οκτωβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 6 Οκτωβρίου 2018.
Γιούρι Ντολγκορούκι

Ο Γιούρι Α΄ Βλαντιμίροβιτς (Ю́рий Влади́мирович, 1099 - 15 Μαΐου 1157), γνωστός με το προσωνύμιο Ντολγκορούκι (Долгорукий, Μακρόχειρας), ήταν πρίγκιπας από τον Οίκο των Ρουρικιδών και ιδρυτής της πόλης της Μόσχας. Βασίλευσε ως μέγας πρίγκιπας του Κιέβου από τον Σεπτέμβριο του 1149 έως τον Απρίλιο του 1151 και πάλι από τον Μάρτιο του 1155 έως τον Μάιο του 1157. Ο Γιούρι διαδραμάτισε βασικό ρόλο στη μετάβαση της πολιτικής εξουσίας από το Κίεβο στο Σούζνταλ μετά τον θάνατο του μεγαλύτερου αδελφού του το 1132.

 Ο Γιούρι Α΄ ήταν γιος του Βλαντιμίρ Β΄ Μονομάχου. Σύμφωνα με τη Διαθήκη του πατέρα του, η μητέρα του απεβίωσε το 1107, άρα αυτή ήταν η 2η σύζυγος του πατέρα του Ευφημία. Το 1108 ο πατέρας του τον έστειλε κυβερνήτη στα ΝΑ, στην περιοχή των πόλεων Ροστόβ-Σούζνταλ. Εκεί ήρθε σε αντιπαράθεση με τους βογιάρους του Ροστόβ και μετακίνησε την έδρα του στο Σούζνταλ. Επειδή η περιοχή ήταν αραιοκατοικημένη, ίδρυσε φρούρια, που εξελίχθηκαν σε πόλεις, όπως Ksniatin, Pereslavl-Zalesski, Yuri-Polski, Dmitrov και του αποδίδεται η ίδρυση και άλλων όπως Tver, Kostroma, Vologda. Το 1147 είχε μία συνάντηση στην περιοχή Moscow: το 1156 περιτείχισε την περιοχή με ξύλινο τείχος και τάφρο, ιδρύοντας έτσι τη Μόσχα. Στην εποχή του η περιοχή των Ρως του Κιέβου ήταν μοιρασμένη σε 7 πριγκιπάτα, με εξέχον αυτό του Κιέβου, που το κατείχε ο μεγαλύτερος αδελφός του Μστισλάβ Α΄. Όταν αυτός απεβίωσε το 1132, ο Γιούρι Α΄, που επιθυμούσε το Κίεβο, αμέσως αναμίχθηκε και στα νοτιότερα της χώρας, γι' αυτό και ονομάστηκε μακρόχειρας. Έτσι κατέλαβε το πριγκιπάτο του Περγιασλάβ, έστειλε τον γιο του πρίγκιπα στο Νόβγκοροντ και κήρυξε τον πόλεμο στον πρίγκιπα του Τσέρνιγοβ και στον αδελφό του Βιατσεσλάβ Α΄, που είχε γίνει μέγας πρίγκιπας του Κιέβου (1132-39). Το 1147 επανέλαβε τον αγώνα του για το Κίεβο και το κατέλαβε, γενόμενος μέγας πρίγκιπας (1149-51). Αντίπαλοί του ήταν οι γιοί τού Μστισλάβ Α΄, που το ανακατέλαβαν, αλλά κατόρθωσε να επανέλθει στο Κίεβο ως μέγας πρίγκιπας (1155-57). Όταν απεβίωσε, ετάφη στο ναό τού Σωτήρος στο Μπερέστοβο τού Κιέβου. Ονομάστηκε μακρόχειρας, διότι αναμείχθηκε στις υποθέσεις των άλλων πριγκιπάτων, ώσπου κατέλαβε το Κίεβο. Μάλλον από την 1η σύζυγο Αγιόροβνα, κόρη του Αγιόρα χάνου των Κουμάνων, είχε τα εξής τέκνα: Ροστισλάβ, απεβ. 1151, πρίγκιπας του Περεγιασλάβ. Αντρέι, π. 1111 - 1174, πρίγκιπας του Βλαντίμιρ-Σούζνταλ. Προσφιλές του ανάκτορο το κάστρο Μπολογιούμποβο. Γκλεμπ, απεβ. 1171, μέγας πρίγκιπας του Κιέβου (1169, 70-71).Η 2η σύζυγός του Ελένη, έπειτα από το θάνατο του Γιούρι Α΄, επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη. Από αυτή την πληροφορία καταλαβαίνουμε, ότι η καταγωγή της ήταν από εκεί και μάλλον είναι η Ελένη Κομνηνή, κόρη τού σεβαστοκράτορος Ισαακίου Κομνηνού, γιου τού Αλεξίου Α΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Τέκνα τους ήταν: Μιχαήλ, απεβ. 1176, μέγας πρίγκιπας του Κιέβου (1171). Βσέβολοντ Γ΄, 1154 - 1212, πρίγκιπας του Βλαντίμιρ. Είχε 13 παιδιά. Το Πρώτο Χρονικό του μοναχού Νίκωνα. Medieval lands by Charles Cawley. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Yuri I of Vladimir στο Wikimedia Commons
Αν Μακλάρεν

Η Αν Λόρα Δορινθέα Μακλάρεν (Dame Anne Laura Dorinthea McLaren ; 26 Απριλίου 1927 - 7 Ιουλίου 2007) ήταν Βρετανίδα επιστήμονας και ηγετική φυσιογνωμία στην αναπτυξιακή βιολογία. Με το έργο της συνέβαλε στην δημιουργία και ανάπτυξη της εξωσωματικής γονιμοποίησης. Έλαβε πολλά βραβεία για την συνεισφορά της στην επιστήμη, συμπεριλαμβανομένης της θέσης της ως αξιωματικός στην Βασιλική Κοινωνία του Λονδίνου για την προώθηση της φυσικής γνώσης.

 Η Μακλάρεν ήταν η κόρη του σερ Χένρυ Μακλάρεν, 2ου βαρόνου του Aberconway και φιλελεύθερου βουλευτή, και της Κρίσταμπελ Μαίρη Μέλβιλ Μακνάφτεν. Γεννήθηκε στο Λονδίνο και έζησε εκεί μέχρι τον πόλεμο, όταν η οικογένειά της μετακόμισε στο αγρόκτημά τους στην Βόρεια Ουαλία. Ως παιδί εμφανίστηκε στην κινηματογραφική εκδοχή του μυθιστορήματος του H.G. Wells Things to Come, που κυκλοφόρησε το 1936.Σπούδασε ζωολογία στο Lady Margaret Hall της Οξφόρδης, όπου αργότερα έλαβε και ένα μεταπτυχιακό. Ερευνώντας την προσβολή των δροσόφιλων από τα ακάρεα υπό τον J.B.S. Haldane, συνέχισε τις σπουδές της στο University College London από το 1949, αρχικά υπό τον Peter Medawar πάνω στην γενετική των λαγών και αργότερα πάνω στους ιούς των νευροτροπικών ποντικών από τον Kingsley Sanders. Έλαβε το διδακτορικό της το 1952 και παντρεύτηκε τον συμφοιτητή της διδάκτορα Donald Michie στις 6 Οκτωβρίου 1952. Η Μακλάρεν (80 ετών) και ο πρώην σύζυγός της Ντόναλντ Μίτσι (83 ετών) σκοτώθηκαν σε τροχαίο στις 7 Ιουλίου 2007, όταν το αυτοκίνητό τους ανατράπηκε στην εθνικό οδό M11 καθώς ταξίδευαν από το Κέμπριτζ στο Λονδίνο. Surani, Azim; Smith, Jim (16 August 2007). «Obituary: Dame Anne McLaren (1927–2007)». Nature 448 (7155): 764–765. doi:10.1038/448764a. ISSN 0028-0836. PMID 17700691. https://archive.org/details/sim_nature-uk_2007-08-16_448_7155/page/764. Rossant, Janet; Hogan, Brigid (3 August 2007). «RETROSPECTIVE: Dame Anne McLaren (1927–2007)». Science 317 (5838): 609. doi:10.1126/science.1147801. ISSN 0036-8075. PMID 17673646. http://www.sciencemag.org/cgi/content/summary/317/5838/609. «Dame Anne McLaren (1927–2007)». Russian Journal of Developmental Biology 39 (2): 125–126. March 2008. doi:10.1007/s11174-008-2010-4. ISSN 1062-3604. PMID 18669298. Research group homepage thePeerage.com Biographical interview Αρχειοθετήθηκε 2016-03-03 στο Wayback Machine. Tribute from her students
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες 2004

Τα 30α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες (αγγλικά: Los Angeles Film Critics Association Awards), απονεμήθηκαν για να τιμήσουν την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 2004.

 Καλύτερη Ταινία: Sideways Επιλαχών: Million Dollar Baby Καλύτερη Σκηνοθεσία: Αλεξάντερ Πέιν – Sideways Επιλαχών: Μάρτιν Σκορσέζε – Ιπτάμενος Κροίσος Α' Ανδρικός Ρόλος: Λίαμ Νίσον – Kinsey Επιλαχών: Paul Giamatti – Sideways Α' Γυναικείος Ρόλος: Imelda Staunton – Vera Drake Επιλαχών: Julie Delpy – Before Sunset Β' Ανδρικός Ρόλος: Thomas Haden Church – Sideways Επιλαχών: Μόργκαν Φρίμαν – Million Dollar Baby Β' Γυναικείος Ρόλος: Βιρτζίνια Μάντσεν – Πλαγίως Επιλαχούσα: Κέιτ Μπλάνσετ – Ιπτάμενος Κροίσος και Coffee and Cigarettes Καλύτερο Σενάριο: Αλεξάντερ Πέιν και Jim Taylor – Sideways Επιλαχών: Charlie Kaufman – Eternal Sunshine of the Spotless Mind Καλύτερου Διευθυντή Φωτογραφίας: Dion Beebe and Paul Cameron – Collateral Επιλαχών: Xiaoding Zhao – House of Flying Daggers (Shi mian mai fu) Καλύτερος Σχεδιασμός Παραγωγής: Dante Ferretti – Ιπταμένος Κροίσος Επιλαχών: Huo Tingxiao – House of Flying Daggers (Shi mian mai fu) Καλύτερη Μουσική: Michael Giacchino – The Incredibles Επιλαχών: Alexandre Desplat – Birth Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία: House of Flying Daggers (Shi mian mai fu) • China/Hong Kong Επιλαχών: The Motorcycle Diaries (Diarios de motocicleta) • Αργεντινή Καλύτερο Ντοκιμαντέρ/Μη Κινιματογραφική Ταινία: Born into Brothels Επιλαχών: Fahrenheit 9/11 Καλύτερη Ταινία Κινουμένων Σχεδίων: The Incredibles The Douglas Edwards Experimental/Independent Film/Video Award: Ken Jacobs – Star Spangled to Death Βραβείο Νέας Γενιάς: Joshua Marston και Catalina Sandino Moreno (actress) – Maria Full of Grace Βραβείο Επιτεύγματος Καριέρας: Τζέρι Λιούις Ειδικό Βραβείο: Richard Schickel και Brian Jamieson of Warner Bros. for the reconstruction of Samuel Fuller's The Big Red One. Ο Επίσημος ιστότοπος
Σαρλ ντε Μαζάντ

Ο Λουί Σαρλ Ζαν Ρομπέρ ντε Μαζάντ (Louis Charles Jean Robert de Mazade, 19 Μαρτίου 1820 ή 1821 – 27 Απριλίου 1893) ήταν Γάλλος ιστορικός συγγραφέας και δημοσιογράφος. Ο Σαρλ ντε Μαζάντ γεννήθηκε το 1820 ή το 1821 στη μικρή γαλλική πόλη Καστελσαρασέν, στον νομό Ταρν-ε-Γκαρόν, και πέθανε στο Παρίσι. Επί πολλά χρόνια ήταν ο πολιτικός συντάκτης στο περιοδικό Revue des deux mondes και συνέγραψε κυρίως ιστορικές μελέτες. Εκλέχθηκε μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας το 1882.

 Odes (1841) L'Espagne moderne (1855) Les Révolutions de l'Espagne contemporaine, quinze ans d'histoire, 1854-1868 («Οι επαναστάσεις της σύγχρονης Ισπανίας», 1868) L'Italie moderne, récits des guerres et des révolutions italiennes (1860) La Pologne contemporaine, récits et portraits de la révolution polonaise (1863) L'Italie et les Italiens, nouveaux récits des guerres et des révolutions italiennes («Η Ιταλία και οι Ιταλοί», 1864) Deux femmes de la Révolution (Madame Roland, Marie-Antoinette) (1866) Alphonse de Lamartine, sa vie littéraire et politique («Λαμαρτίνος, η φιλολογική και πολιτική του ζωή», 1872) La guerre de France : 1870-1871 (1875) Le comte de Cavour («Ο κόμης Καβούρ», 1877) Le comte de Serre, la politique modérée sous la Restauration (1879) Un chancelier d'ancien régime : le règne diplomatique de M. de Metternich (1889) L'Europe et les neutralités, la Belgique et la Suisse (1893) L'Opposition royaliste : Berryer, de Villèle, de Falloux (1894) «Charles de Mazade (1820-1893)» (στα Γαλλικά). Académie française. 2009. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Νοεμβρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 18 Ιανουαρίου 2009. Το λήμμα «Μαζάντ Κάρολος, ντε-» στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια (Χάρη Πάτση), τόμος 17, σελ. 195 Βιογραφικά στη Γαλλική Ακαδημία
Τίγρη του Τσαμπάβατ

Η τίγρη του Τσαμπάβατήταν μια θηλυκή τιγρη της Βεγγάλης η οποία έγινε γνωστή καθώς είναι υπεύθυνη για 436 θανάτους στο Νεπάλ, κατά τα τελευταία χρόνια του 19ου αιώνα και απαρχές 20ου. Έχει μπει στο βιβλίο Γκίνες για του περισσότερους θανάτους από τίγρη. Εν τελει σκοτώθηκε από τον Τζιμ Κόρμπετ το 1907.

 Σύμφωνα με τον Peter Byrne, κυνηγό από το Νεπάλ, η τίγρη ξεκίνησε τις επιθέσεις της στο χωριό Ρούπαλ στο δυτικό Νεπάλ, κοντά στα Ιμαλάια. Αρκετοί κυνηγοί προσπάθησαν να την θανατώσουν αλλά χωρίς επιτυχία . Τέλος, στάλθηκε κι ο στρατός του Νεπάλ. Παρά την αποτυχία να αιχμαλωτίσουν ή να σκοτώσουν την τίγρη, οι στρατιώτες κατάφεραν να αναγκάσουν την τίγρη να εγκαταλείψει την επικράτειά της και να την οδηγήσει πέρα ​​από τα σύνορα (στον ποταμόSarda) στην Ινδία, όπου συνέχισε τις μακάβριες δραστηριότητες της στην περιοχή Kumaon. Η τιγρη μπορούσε να διανύσει μεγάλες αποστάσεις (20 m την ημέρα) , ενώ σκότωνε πάντα την ημέρα. Η ζωή στην περιοχή αυτή έγινε πολύ δύσκολη, με τους άνδρες συχνά να αρνούνται να αφήσουν τις καλύβες τους όταν άκουγαν τους βρυχηθμούς του αιλουροειδούς στο δάσος. Εν τέλει, ο αγγλικής καταγωγής κυνηγός Τζιμ Κόρμπετ πυροβόλησε και σκότωσε το ζώο.
Πανεπιστήμιο της Πίζας

Το Πανεπιστήμιο της Πίζας (UniPi) είναι ένα από τα αρχαιότερα πανεπιστήμια σε Ιταλία και Ευρώπη. Ιδρύθηκε το 1343, αλλά εξακολουθεί να έχει μια σημαντική διάσταση, ειδικά σε σχέση με τον αριθμό των κατοίκων της πόλης που τo φιλοξενεί. Είναι το δεύτερο πανεπιστήμιο στην Τοσκάνη μετά τη Φλωρεντία και το όγδοο στην Ιταλία και συνδέεται με άλλα πανεπιστημιακά ιδρύματα όπως το Scuola Normale Superiore di Pisa και το Γυμνάσιο Sant'Anna με τα οποία έχει στενές σχέσεις τόσο από πλευράς καθηγητών όσο και υπηρεσιών.Το Πανεπιστήμιο της Πίζας είναι το μόνο ιταλικό πανεπιστήμιο που είναι μέρος των Πανεπιστημίων της Ερευνητικής Ένωσης (Research Association), μια κοινοπραξία μεταξύ των πιο διάσημων πανεπιστημίων στον κόσμο, κυρίως στις Ηνωμένες Πολιτείες. Σύμφωνα με μια κατάταξη από το Censis, το Πανεπιστήμιο της Πίζας κατατάσσεται στην 4η θέση ανάμεσα στα καλύτερα ιταλικά πανεπιστήμια με περισσότερους από 40 000 φοιτητές.

 Αρχικά, κάποια στοιχεία σχετικά με την παρουσία στην Πίζα σχολών δικαίου, λαϊκών και μοναστηριακών, η οποία παρουσία χρονολογείται στο δεύτερο μισό του δωδέκατου αιώνα, όταν η Πίζα είχε ήδη επιτύχει αξιοσημείωτη οικονομική ανάπτυξη. Τον επόμενο αιώνα, υπάρχουν τα πρώτα έγγραφα που πιστοποιούν την παρουσία σχολής της ιατρικής και της χειρουργικής. Το Πανεπιστήμιο της Πίζας διαιρείται σε είκοσι Τμήματα και δύο διατμηματικές Σχολές. Προηγουμένως, ήταν χωρισμένο σε έντεκα Σχολές. Σχολή Γεωπονίας Σχολή Οικονομικών Σχολή Φαρμακευτικής Νομική Σχολή Σχολή Μηχανικών Σχολή Γραμμάτων και Φιλοσοφίας Σχολή Ξένων Γλωσσών και Λογοτεχνιών Ιατρική και Χειρουργική Σχολή Κτηνιατρική Σχολή Σχολή Μαθηματικών, Φυσικής και Φυσικών Επιστημών Σχολή Πολιτικών Επιστημών Τμήματα Βιολογίας Χημείας και Βιομηχανικής Χημείας Πολιτισμών και Μορφών της Γνώσης Οικονομίας και Διοίκησης Φαρμακευτικής Φιλολογίας, Λογοτεχνίας και Γλωσσολογίας Φυσικής Νομικής Επιστήμης των Υπολογιστών Πολιτικών και Βιομηχανικών Μηχανικών Μηχανικών Ενέργειας, Συστημάτων, Εδάφους και Κατασκευών Μηχανικών Πληροφορικής Μαθηματικών Κλινικής και Πειραματικής Ιατρικής Χειρουργικής Παθολογίας, Ιατρικής, Mοριακής σε κρίσιμες περιοχές Μεταγραφικής Έρευνας και νέων τεχνολογιών στην ιατρική και τη χειρουργική επέμβαση Γεωπονικών επιστημών, των τροφίμων και των αγρο-περιβαλλοντικών Επιστημών της Γης Πολιτικών επιστημών Κτηνιατρικής Επιστήμης Διατμηματικές σχολές Διατμηματική Σχολή Μηχανικών Διατμηματική Σχολή Ιατρικής Πολυμέσα σχετικά με το θέμα University of Pisa στο Wikimedia Commons
Χλοδόλφος του Μετς

Ο Χλοδόλφος (γαλλ.: Chlodulf, 605 - 8 Ιουνίου 696 ή 8 Μαΐου 697) από τον Οίκο των Αρνουλφιδών ήταν χριστιανός επίσκοπος του Μετς από το 657 μέχρι το 697 περίπου.

 Ήταν γιος του Αρνούλφου επισκόπου του Μετς και της Ντόντα. Αδελφός του ήταν ο Ανσέγκιζελ δούκας & δομέστικος (του Σιγιβέρτου Γ΄), μαγιορδόμος της Αυστρασίας, ο οποίος είχε εγγονό τον Κάρολο Μαρτέλο. Νυμφεύτηκε και είχε ένα γιο. Μετά χειροτονήθηκε επίσκοπος του Μετς το 657, ο τρίτος διάδοχος του πατέρα του, παρά τη "μη ευσέβεια της νεότητάς του". Έμεινε στη θέση αυτή για 40 έτη και διακόσμησε πλούσια τον καθεδρικό του Αγ. Στεφάνου. Ο Ανσέγκιζελ είχε νυμφευτεί τη Μπέγκα των Πεπινιδών και ο Χλοδόλφος ήταν σε καλή σχέση με την αδελφή της Γκέρτρουντε ηγουμένη του αββαείου του Νιβέλ κα μετέπειτα αγία. Απεβίωσε στο Μετς και τάφηκε στο ναό του Αγίου Αρνούλφου. Στο Νιβέλ αγιοποιήθηκε τοπικά ως άγιος Κλού, ένεκα της σύνδεσής του με την αγία Γκέρτρουντε. Η εορτή του τελείται στις 8 Ιουνίου. Νυμφεύτηκε και είχε τέκνο: Άουνουλφ.
Σάντρα Ντεστενάβε

Η Σάντρα Ντεστενάβε (Sandra Irene Destenave Fernández, 6 Νοεμβρίου 1972 -) είναι Μεξικανή ηθοποιός, μοντέλο και παρουσιάστρια. Το 1995 έλαβε μέρος στα Μις Κοαουίλα, όπου κατέλαβε την δεύτερη θέση. Μετά τα καλλιστεία μετακόμισε στην Πόλη του Μεξικού όπου για σειρά ετών υπήρξε μοντέλο του πρακτορείου Contempo, για το οποίο έκανε πολλές διαφημιστικές καμπάνιες.Την ίδια χρονιά αποφοίτησε από το Αυτόνομο Πανεπιστήμιο της Λα Λαγούνα με πτυχίο στην ψυχολογία. Σπούδασε επίσης κινηματογράφο, Θέατρο και δράμα στο Ινστιτούτο Lumière και αργότερα φοίτησε στην Televisa Center for Arts Education (CEA).Τον Νοέμβριο του 2013 παντρεύτηκε τον κολομβιανό επιχειρηματία Φελίπε Γκόμες, και τον μάιο του 2014, στο Μαϊάμι, γέννησε την κόρη της, η Λουσιάνα.

 Mujer, casos de la vida real - 2000/05 (σειρά) Amigas y rivales - 2001 Espacio 2002 - 2002, ως Παρουσιάστρια Clase 406 - 2002/03 Las Vías del Amor - 2002/03, ως Μιρέγια (γκεστ εμφάνιση) Espacio 2003 - 2003, ως Παρουσιάστρια Niña Amada Mía - 2003 (γκεστ εμφάνιση) Amy, la niña de la mochila azul - 2003, ως Γκρασιέλα Amarte es mi Pecado - 2004, ως Άνα Espacio 2004 - 2004, ως Παρουσιάστρια XH Gente - 2004, ως Παρουσιάστρια Promesa básica - 2004 (ταινία) Partes usadas - 2005 (ταινία) De volada - 2005 (σειρά) Decisiones - 2006 (σειρά) Marina - 2006, ως Αδριάνα ντε Αλαρκόν Cinco minutos de espera - 2006 (ταινία) Luna roja - 2007 (ταινία) A partir de ti - 2007 (ταινία) Bajo amenaza: 42 km de angustia - 2008 (ταινία) Vivir sin ti - 2008, ως Αμέρικα Lo que la gente cuenta - 2008/09 (σειρά) Secretos del alma - 2008/09, ως Σεσίλια Λίμα ντε Μεράς A cada quien su santo - 2010 (σειρά) Ella y el candidato - 2010 (ταινία) Aurora - 2010/11, ως Νατάλια Σουάρες ντε Λόμπος/ντε Πόνσε ντε Λεόν Emperatriz - 2011, ως Μαρλένε Μαρτίνες ντε Λεόν Relaciones peligrosas - 2012, ως Κάρμεν ντε Μπλάνκο El rostro de la venganza - 2012/13, ως Καλόγρια Λουίσα/Μάρσια Ρέι (γκεστ εμφάνιση) 11-11: En mi cuadra nada cuadra - 2013, ως Πατρίσια (γκεστ εμφάνιση) Marido en alquiler - 2013/14, ως Εστέρ Σάλας ντε Πάλμερ/ντε Ροδρίγκες Toni, la chef - 2015, ως Εστέρ ¿Quién es quién? - 2015/16, ως Φαμπιόλα Καρβαχάλ ντε Φουεντεμαγιόρ Muy padres - 2017, ως Σίλβια Χουάρες ντε Βιγιαγράνα Milagros de Navidad - 2017, ως Ελισαμπέτ Κάστρο La Fan - 2017, ως Ντολόρες "Λόλα" Ντ'Αλεσάντρο La fuerza de creer - 2019, ως Σουσάνα Σάντρα Ντεστενάβε στην IMDb Σάντρα Ντεστενάβε, επίσημος λογαριασμός στο Twitter.
Βάρτισλαβ Η΄ της Πομερανίας-Βόλγκαστ

Ο Βάρτισλαβ Η΄, γερμαν. Wartislaw VIII (1373 - 20/23 Αυγούστου 1415) από τον Οίκο των Γκρίφφινς ήταν δούκας της Πομερανίας-Βόλγκαστ μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Μπάρνιμ ΣΤ΄ της Πομερανίας-Βόλγκαστ (1394-1405) και μετά μόνος του (1405-1415).

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Βάρτισλαβ ΣΤ΄ δούκα της Πομερανίας-Βόλγκαστ και της Άννας, κόρης τού Ιωάννη Α΄ δούκα τού Μεκλεμβούργου-Στάργκαρτ. Ο πατέρας του τον προόριζε για κληρικό: στα 14 έτη του ορίστηκε αρχιδιάκονος στο Τρίμπσεες. Όμως το 1393 άφησε τον κλήρο και νυμφεύτηκε. Ταξίδεψε στην Παλαιστίνη· λέγεται ότι το έκανε, λόγω της άδειας γάμου που του επετράπη. Στο ταξίδι τον ακολούθησε αρχικά και ο εξάδελφος τού πατέρα του, ο Βάρτισλαβ Ζ΄ δούκας της Πομερανίας-Στολπ, ο οποίος όμως λόγω ασθένειας διέκοψε το ταξίδι και επέστρεψε. Το 1394 διαδέχθηκε τον πατέρα του μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Μπάρνιμ ΣΤ΄. Συμμαχούσαν με τη Χανσεατική Ένωση για να πολεμήσουν την πειρατεία. Ωστόσο μερικές φορές ο Μπάρνιμ ΣΤ΄ έκανε πειρατεία με αποτέλεσμα να αντιδράσουν η Χανσεατική Ένωση και οι Τεύτονες Ιππότες· απεβίωσε το 1405. Νυμφεύτηκε την Αγνή, κόρη τού Έρικ Δ΄ των Ασκάνια δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουρκ και είχε τέκνα: Βάρτισλαβ π. 1398-1414/5, απεβ. 16-17 ετών. Μπάρνιμ Η΄ π. 1406-1451, δούκας της Πομερανίας-Βόλγκαστ μαζί με τον εξάδελφό του Βάρτισλαβ Θ΄. Σβάντιμπορ Δ΄ π. 1409-π. 1434. Σοφία απεβ. μετά το 1453, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο κύριο τού Μεκλεμβούργου-Βέρλε. Max Bär (1896), "Wartislaw IX.", Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (in German), 41, Leipzig: Duncker & Humblot, pp. 212–213 Adolf Häckermann (1875), "Barnim VI.", Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (in German), 2, Leipzig: Duncker & Humblot, pp. 77–79 Martin Wehrmann: Geschichte von Pommern, vol. 1, 2d ed., Verlag Friedrich Andreas Perthes, Gotha, 1919 reprinted: Augsburg, 1992, ISBN 3-89350-112-6 Martin Wehrmann: Genealogie des pommerschen Herzogshauses, in: "Veröffentlichungen der landesgeschichtlichen Forschungsstelle für Pommern", series 1, vol. 5, Reihe 1, Leon Saunier, Stettin, 1937, p. 95.
Αλεσάντρο Σάλβιο

Ο Αλεσάντρο Σάλβιο (ιταλικά: Alessandro Salvio, περ. 1570 – περ. 1640) ήταν Ιταλός σκακιστής από το Μπανιόλι Ιρπίνο της Καμπανίας στην Νότια Ιταλία, ο οποίος, ως ο ισχυρότερος παίκτης στον κόσμο, θεωρήθηκε ανεπίσημα παγκόσμιος πρωταθλητής γύρω στο 1600. Υπήρξε ο ιδρυτής της "Ιταλικής Ακαδημίας Σκακιού" στην Νάπολη.

 Ο Σάλβιο έγραψε αρκετά βιβλία για το σκάκι, όπως: Trattato dell'Inventione et Arte Liberale del Gioco Degli Scacchi (εκδόσεις Giovanni Battista Sottile)το οποίο δημοσιεύθηκε στη Νάπολη το 1604, και επανεκδόθηκε το 1634.La Scaccaide (εκδόσεις Lazzaro Scorriggio)το οποίο δημοσιεύθηκε στη Νάπολη το 1612 και επανεκδόθηκε το 1618 (χαμένο βιβλίο που είναι γνωστό από κάποια αποσπάσματα του Πιέτρο Καρρέρα).Il Puttino (εκδόσεις Giovanni Domenico Montanaro)το οποίο δημοσιεύθηκε στη Νάπολη το 1634 (η μυθιστορηματική ζωή του Πάολο Μπόι και του Τζιοβάνι Λεονάρντο ντα Κούτρι). Σύμφωνα με την αναφορά στην μετάφραση του Τζάκομπ Χένρυ Σάρατ, το βιβλίο εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1604 και επανεκδόθηκε το 1634.Il Gioco degli Scacchi del Dott (εκδόσεις Felice Mosca)το οποίο δημοσιεύθηκε στη Νάπολη το 1723 αρκετά χρόνια μετά το θάνατό του (χαμένη σειρά που αποτελούταν από τέσσερα βιβλία). Το όνομα του Σάλβιο δόθηκε σε διάφορα σκακιστικά ανοίγματα και βαριάντες του Αποδεκτού γκαμπί του βασιλιά (σε αλγεβρική σημειογραφία): Σάλβιο γκαμπί:1.ε4 ε5 2.ζ4 ε:ζ 3.Ιζ3 η5 4.Αγ4 η4 5.Ιε5Σάλβιο-Κόχραν γκαμπί:1.ε4 ε5 2.ζ4 ε:ζ 3.Ιζ3 η5 4.Αγ4 η4 5.Ιε5 Βθ4+ 6.Κζ1 ζ5Κιζερίτσκι γκαμπί, βαριάντα Σάλβιο-Πολέριο:1.ε4 ε5 2.ζ4 ε:ζ 3.Ιζ3 η5 4.θ4 η4 5.Ιε5 Αε7Είναι επίσης γνωστός και για τις σπουδές του στο καλλιτεχνικό σκάκι. Ένα παράδειγμα είναι στο διάγραμμα δεξιά που δείχνει ένα διάσημο πρόβλημα από το βιβλίο του Trattato dell'Inventione et Arte Liberale del Gioco Degli Scacchi. Τα λευκά βρίσκονται υπό την απειλή 1...Πε1+ 2.Ρζ2 η1=Β#, το πρόβλημα λύνεται με: 1.Πθ7+ Ρη3 2.Πε7!!Παρατηρήστε ότι στη θέση αυτή όλες οι δυνατές κινήσεις του μαύρου πύργου στα τετράγωνα α8, β8, ..., θ8, μπλοκάρονται επιτυχώς από τον λευκό πύργο στα τετράγωνα α7, β7, ..., θ7. Hooper, David Vincent· Whyld, Kenneth (1992). The Oxford Companion to Chess (στα Αγγλικά) (2η έκδοση). Oxford University Press. ISBN 0-19-280049-3. Murray, H. J. R. (1913). A History of Chess (στα Αγγλικά). Oxford University Press. ISBN 0-19-827403-3.
Σαγχουνιάθων

Ο Σαγχουνιάθων (το όνομα ίσως προέρχεται από το 𐤎𐤊𐤍𐤉𐤕𐤍, SKNYTN, Sakun-yaton της φοινικικής γλώσσας) είναι ο Φοινικικός συγγραφέας τριών χαμένων έργων τα οποία γράφτηκαν αρχικά στη Φοινικική γλώσσα. Επιβιώνουν μόνο από μερική παράφραση και την ελληνική μετάφραση από τον Φίλωνα της Βύβλου, σύμφωνα με τον Χριστιανικό επίσκοπος Ευσέβιο της Καισαρείας. Αυτά τα λίγα κομμάτια περιλαμβάνουν την πιο εκτεταμένη λογοτεχνική πηγή για τη Φοινικική θρησκεία στα ελληνικά ή λατινικά. Οι Φοινικικές πηγές μαζί με όλη τη Φοινικική λογοτεχνία έχουν χαθεί με τις περγαμηνές στις οποίες γράφονταν συνήθως.

 Φοινίκη#Θρησκεία Χαναανική θρησκεία Attridge, H. W.· Oden, Jr., R. A. (1981). Philo of Byblos: The Phoenician History: Introduction, Critical Text, Translation, Notes. CBQMS. 9. Washington: D. C.: The Catholic Biblical Association of America. Baumgarten, Albert Irwin (1981). The Phoenician History of Philo of Byblos: a Commentary. EPRO. 89. Leiden: E. J. Brill. Ebach, J. (1978). Weltentstehung und Kulturentwicklung bei Philo von Byblos. Beiträge zur Wissenschaft vom Alten und Neuen Testament (στα Γερμανικά). 108. Stuttgart, Berlin, Köln, Mainz: Kohlhammer. Lipiński, E. (1983). «The ‘Phoenician History,’ of Philo of Byblos». Bibliotheca Orientalis 40: 305–310. Tertullian.org: Eusebius Praeparatio, Book 1, chapters ix-x (Search on Sanchuniathon). Sacred Texts: Ancient Fragments, ed. and trans. I. P. Cory, 1832: "The Theology of the Phœnicians from Sanchoniatho" «Sanchuniathon». Encyclopedia Americana. 1920. (Αγγλικά) «Sanchuniathon» Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα (11η έκδοση) 1911
Στυλιανός Λυκούδης

Ο Στυλιανός Λυκούδης (23 Μαρτίου 1878 - 1958) ήταν Έλληνας αντιναύαρχος του Βασιλικού Ναυτικού και τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Ως αξιωματικός διακρίθηκε στην Υπηρεσία Φάρων συνδέοντας το όνομά του με την ανάπτυξη του φαρικού δικτύου στην Ελλάδα.

 Γεννήθηκε στην Ερμούπολη και ήταν γιος του νομικού και λογοτέχνη Εμμανουήλ Λυκούδη και της Δήμητρας Μπλατσή. Από την πλευρά του πατέρα καταγόταν από παλιά βυζαντινή οικογένεια που μέλη της έζησαν στη Βενετία, τη Ζάκυνθο, την Κέρκυρα και την Κεφαλλονιά. Θείος του ήταν ο υποστράτηγος Πέτρος Λυκούδης ενώ η αδερφή του είχε παντρευτεί τον αξιωματικό και πολιτικό Αθανάσιο Μιαούλη. Εισήχθηκε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων το 1891 από όπου αποφοίτησε το 1895 με τον βαθμό του σημαιοφόρου. Ήταν ο νεότερος τότε σε ηλικία αξιωματικός του Βασιλικού Ναυτικού. Το 1910 ανέλαβε κυβερνήτης στο αντιτορπιλλικό "Λόγχη", το 1914 έγινε πλωτάρχης, το 1920 πλοίαρχος για να αποστρατευθεί τελικώς το 1941 με τον βαθμό του αντιναυάρχου. Η υπηρεσία του στο Βασιλικό Ναυτικό υπολογίζεται σε 53 έτη, 8 μήνες και 5 ημέρες, πράγμα που τον καθιστά τον μακροβιότερο "εν υπηρεσία" αξιωματικό που υπηρέτησε ποτέ στο Βασιλικό Ναυτικό. Κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής σταδιοδρομίας του διετέλεσε διευθυντής της επιτροπής Φαρών του υπουργείου Ναυτικών, τομέα με τον οποίο συνέδεσε το όνομά του, εκδίδοντας μάλιστα μελέτη υπό τον τίτλο «Ιστορικόν των φάρων των ελληνικών ακτών από της αρχαιότητος μέχρι σήμερον», καθώς και καθηγητής της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων.Το 1928 εξελέγη πρόσεδρο μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και το 1939 ομόφωνα τακτικό μέλος της αυτής. Μετά τον θάνατο του την έδρα του στην Ακαδημία Αθηνών την αναπλήρωσε, ύστερα από αρκετά χρόνια, ο αντιναύαρχος Δημήτριος Φωκάς. Είχε συγγράψει διάφορες ιστορικές μελέτες και ασχολήθηκε με τη γλωσσολογία και τη ναυτική ορολογία. Παράλληλα συνεργαζόταν με ελληνικές εγκυκλοπαίδειες, λεξικά και εφημερίδες. Το Πολεμικό Ναυτικό τον τίμησε ονομάζοντας "Στυλιανό Εμ. Λυκούδη" ένα από τα εφοδιαστικά πλοία των φάρων.Απεβίωσε στην Αθήνα. Ήταν παντρεμένος με την Αγγελική Λουγγή και απέκτησε μια κόρη, την Μπέλλα.
Ρόμπερτ Γκόνταρντ

Ο Ρόμπερτ Χάντσινγκς Γκόνταρντ (Robert Hutchings Goddard, 5 Οκτωβρίου 1882 – 10 Αυγούστου 1945) ήταν Αμερικανός μηχανικός, καθηγητής, φυσικός και εφευρέτης, στον οποίο αποδίδεται ο σχεδιασμός και η κατασκευή του πρώτου πυραύλου υγρών καυσίμων. Ο Γκόνταρντ εκτόξευσε επιτυχημένα το μοντέλο του τις 16 Μαρτίου 1926, ωθώντας στην εποχή της διαστημικής πτήσης. Ο ίδιος και η ομάδα του εκτόξευσε 34 πυραύλους ανάμεσα στο 1926 και το 1941, φτάνοντας σε ύψος μέχρι 2,6 χιλιόμετρα και ταχύτητα μέχρι 885 km/h.

 Το έργο του Γκόνταρντ τόσο ως θεωρητικός όσο και ως μηχανικός προέβλεπε πολλές από τις τεχνολογίες οι οποίες έκαναν τη διαστημική πτήση εφικτή. Δύο από τις 214 πατέντες του Γκοντάρντ - ο πύραυλος πολλαπλών επιπέδων (1914) και ο πύραυλος υγρών καυσίμων (1914) - ήταν σημαντικοί σταθμοί προς τη διαστημική πτήση. Η μονογραφία του 1919 A Method of Reaching Extreme Altitudes («Μία μέθοδος πρόσβασης σε ακραία ύψη») θεωρείται ένα από τα κλασικά κείμενα για την πυραυλική επιστήμη του 20ού αιώνα. Ο Γκόνταρντ τοποθέτησε επιτυχημένα έλεγχο σε τρεις άξονες, γυροσκόπια και κατευθυνόμενους προωθητήρες σε πυραύλους για να ελέγχει αποτελεσματικά την πτήση τους. Αν και το έργο του στο πεδίο ήταν επαναστατικό, ο Γκοντάρντ έλαβε ελάχιστη δημόσια υποστήριξη για την έρευνά του και την ανάπτυξη των πυραύλων. Ο τύπος μερικές φορές τον γελοιοποιούσε για τις θεωρίες του για διαστημική πτήση, με αποτέλεσμα να γίνει πολύ προστατευτικός ως προς το έργο του και την ιδιωτικότητά του. Χρόνια μετά τον θάνατό του, στην αυγή της διαστημικής εποχής, αναγνωρίστηκε ως ένας από τους πατέρες της σύγχρονης πυραυλικής, μαζί με τους Ρομπέρ Εσνώ-Πελτερί, Κονσταντίν Τσιολκόφσκι και Χέρμαν Όμπερτ. Όχι μόνο αναγνώρισε τις δυνατότητες των πυραύλων για την μελέτη της ατμόσφαιρας, τους βαλλιστικούς πυραύλους και τη διαστημική πτήση, αλλά ήταν ο πρώτος που μελέτησε επιστημονικά, σχεδίασε και κατασκεύασε τους πυραύλους για να εφαρμόσεις αυτές τις ιδέες. Το Κέντρο Διαστημικής Πτήσης Γκόνταρντ της NASA ονομάστηκε προς τιμή του το 1959.