IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1963

Το ΜΘ΄ Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1963 διεξήχθη από τις 9 ως τις 11 Αυγούστου 1963 στο Παναθηναϊκό Στάδιο της Αθήνας χωριστά από το αντίστοιχο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1963. Πρωταθλητής αναδείχθηκε και πάλι ο Παναθηναϊκός Α.Ο. για ένατη συνεχόμενη χρονιά.

 Στους αγώνες δήλωσαν συμμετοχή 420 περίπου αθλητές από σωματεία από όλη την Ελλάδα και από την Κύπρο. Οι αγώνες είχαν πολύ μικρή προσέλευση θεατών. Διεξήχθησαν κυριολεκτικά σε λευκές κερκίδες. Αλλά και οι επιδόσεις ήταν γενικά μέτριες -δεν σημειώθηκε κανένα πανελλήνιο ρεκόρ- ενώ υπήρξαν και οργανωτικά προβήματα με αποκορύφωμα το σβήσιμο των προβολέων κατά την τέλεση του άλματος εις ύψος. Μια εφημερίδα σχολίαζε χαρακτηριστικά: "Οι πανελλήνιοι αγώνες κάποτε αποτελούσαν μια ενδιαφέρουσα εορτή. Εφέτος παρομοιάζουν με ημερίδα. Έλειπαν τα πάντα. Η πλουσία συμμετοχή, αι εκπλήξεις, τα ρεκόρ, τα νέα ταλέντα των επαρχιών και κυρίως οι φίλαθλοι. Είναι ζήτημα αν 100 άτομα παρακολούθησαν ανελλιπώς το τριήμερον πρόγραμμα"Το πανελλήνιο πρωτάθλημα μαραθωνίου διεξήχθη χωριστά, στις 19 Μαΐου, στην κλασική διαδρομή, ταυτόχρονα με τον Διεθνή Κλασικό Μαραθώνιο. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε για άλλη μια χρονιά ο Παναθηναϊκός Α.Ο. με μεγάλη διαφορά στους βαθμούς από τον δεύτερο σύλλογο. "Ελευθερία", 9/8/1963 ως 13/8/1963. Ηρακλής Αθανασόπουλος, "Μαραθώνιος & Μαραθώνας", Αθήνα 2010, σ. 203.
Παρθενιά

Παρθενιά (ή παρθενία) ονομάζεται η κατάσταση ενός ατόμου, που δεν έχει συνευρεθεί σεξουαλικά. Γύρω από αυτήν την κατάσταση έχουν αναπτυχθεί κοινωνικές και θρησκευτικές παραδόσεις, οι οποίες αφορούν κυρίως τις άγαμες γυναίκες και συνδέονται με την αγνότητα, την τιμή και την αξία του ατόμου. Η παρθενιά συνδέεται παραδοσιακά και με τη σεξουαλική αποχή. Σε παλαιότερα χρόνια υπήρχαν και νομικές συνέπειες που συνδέονταν με την παρθενιά, που όμως πλέον καμία εκσυγχρονισμένη κοινωνία δεν έχει διατηρήσει. Αρχικά, ο όρος παρθένος αναφερόταν μόνο στις άπειρες κοπέλες, όμως με το πέρας των χρόνων εξελίχθηκε και περιλαμβάνει ένα μεγάλο εύρος ορισμών, όπως αυτά που συναντώνται στις παραδοσιακές, εκσυγχρονισμένες και ηθικές κοινωνίες. Μερικά ετεροφυλόφιλα άτομα μπορεί να θεωρούν (ή και όχι) ότι η παρθενιά χάνεται με την απλή διείσδυση του πέους στον κόλπο, όμως άτομα με άλλους σεξουαλικούς προσανατολισμούς, έχουν συμπεριλάβει, σε όλη αυτήν την έννοια της απώλειας της παρθενιάς το στοματικό σεξ, το πρωκτικό σεξ, μέχρι και τον αμοιβαίο αυνανισμό. Παρ' όλα αυτά, μέχρι και σήμερα υπάρχουν αρκετές κοινωνίες που διατηρούν την ενοχοποίηση και τις επιπτώσεις, σε ενδοπροσωπικές σχέσεις, σχετικά με την παρθενιά.

 Αγαμία (θρησκευτική) Armour, Stacy and Dana L Haynie. 'Adolescent Sexual Debut and Later Delinquency'. Journal of Youth and Adolescence 36 (2007): 141–152. [abstract only] Cooksey, Elizabeth C.; Mott, Frank L.; Neubauer, Stefanie A. (2002). «Friendships and Early Relationships: Links to Sexual Initiation Among American Adolescents Born to Young Mothers» (PDF). Perspectives on Sexual and Reproductive Health 34: 118–126. doi:10.2307/3097710. http://www.guttmacher.org/pubs/journals/3411802.pdf. Goodson, P.; Evans, A.; Edmundson, E. (1997). «Female adolescents and onset of sexual intercourse: A theory-based review of research from 1984 to 1994». Journal of Adolescent Health 21: 147–156. doi:10.1016/s1054-139x(97)00004-9. http://www.jahonline.org/article/PIIS1054139X97000049/abstract. Rich, Lauren M.; Kim, Sun-Bin. «Employment and the sexual and reproductive behavior of female adolescents». Perspectives on Sexual and Reproductive Health 34: 2002. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2011-06-26. https://web.archive.org/web/20110626073558/http://findarticles.com/p/articles/mi_m0NNR/is_3_34/ai_91653611/. Ανακτήθηκε στις 2017-10-13. Rosenberg, J (2002). «'Age at first sex and human papillomavirus infection linked through behavioral factors and partner's traits'». Perspectives on Sexual and Reproductive Health 34. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2012-03-09. https://web.archive.org/web/20120309015123/http://findarticles.com/p/articles/mi_m0NNR/is_3_34/ai_91653623/. Ανακτήθηκε στις 2017-10-13. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Virginity στο Wikimedia Commons
Δομιτίλλα η Νεότερη

H Φλαβία Δομιτίλλα η Νεότερη, λατιν. Flavia Domitilla Minor (π. 45 μ.Χ. - π. 66) από το γένος των Φλαβίων ήταν αδελφή του Τίτου και του Δομιτιανού Αυτοκρατόρων των Ρωμαίων.

 Ήταν κόρη του Τίτου Φλάβιου Βεσπασιανού Αυτοκράτορα και της Δομιτίλλας της Πρεσβύτερης, κόρης τού Φλάβιου Λιβεράλι. Μεγαλύτερος αδελφός της ήταν ο Τίτος και νεότερος ο Δομιτιανός. Απεβίωσε το 66 και το 69 ο πατέρας της έγινε Αυτοκράτορας. Ο Τίτος το 69 και ο Δομιτιανός το 81, ο οποίος και την θεοποίησε· της έδωσε τιμητικά τον τίτλο της Αυγούστας. Παντρεύτηκε το 60 με τον Κόντο Πετίλιο Σεριάλι στρατηγού και κυβερνήτη της Βρετανίας και είχε τέκνο: Φλαβία Δομιτίλλα, παντρεύτηκε τον 2ο εξάδελφό της Τίτο Φλάβιο Κλήμη ύπατο αντικαταστάτη το 69. Έγινε αγία των Χριστιανών. Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Vespasian" . Encyclopædia Britannica. 27 (11th ed.). Cambridge University Press.
Μπόρντοϊ

Το Μπόρντοϊ (φεροϊκά: Borðoy) είναι το έκτο μεγαλύτερο σε έκταση νησί των Φερόων Νήσων, μετά το Στρέιμοϊ, το Έστουροϊ, το Βάγκαρ, το Σούντουροϊ και το Σάντοϊ. Βρίσκεται στο Βόρειο Ατλαντικό ωκεανό και έχει έκταση 95 τ.χλμ.. Το Μπόρντοϊ έχει πληθυσμό 5.444 κατοίκους (1-2022). Πρωτεύουσα του νησιού και δεύτερη μεγαλύτερη πόλη των Φερόων είναι το Κλάκσβικ με 5.026 κατοίκους (εκτίμηση 1-2022). Στο Μπόρντοϊ υπάρχουν ακόμη έξι χωριά, το Νορτεπίλ (162 κάτοικοι), το Νορόιρι (133 κατ.), το Οαρναφιέρουρ (76 κατ.), το Όανιρ (53 κατ.), το Νορτόφτιρ (3 κατ.) και το Τεπίλ (2 κατ.) (εκτίμηση 1-2022).

 Υπάρχουν επίσης τρεις εγκαταλελειμμένοι οικισμοί: το Skálatoftir, το Múli και το Fossá, όλοι στο βορρά. Το Múli ήταν ένας από τους πιο απομακρυσμένους οικισμούς στις Φερόες, μέχρι το 1989 δεν υπήρχε οδική σύνδεση, ενώ τα εμπορεύματα έπρεπε να μεταφέρονται με ελικόπτερο ή βάρκα. Οι τελευταίοι κάτοικοι έφυγαν το 1994. Το βορειότερο και τα νοτιότερα τμήματα του νησιού έχουν χαρακτηριστεί ως Σημαντικές περιοχές για τα πουλιά από την BirdLife International, λόγω της σημασίας του ως τόπος αναπαραγωγής για τα θαλασσοπούλια, ειδικά των υδροβατών (250 ζευγάρια) και κέπφους (200 ζευγάρια). Το νησί έχει πέντε βουνά: Lokki (755 μ.), Háfjall (647 μ.), Borðoyarnes (392 μ.), Depilsknúkur (680 μ.), και Hálgafelli (503 μ.). Το Κέντρο Τουριστικών Πληροφοριών για τα Βόρεια Νησιά (Αγγλικά)
Μαρία Ελισάβετ του Χόλσταϊν-Γκόττορπ

Η Μαρία-Ελισάβετ, γερμ.: Marie-Elisaet von Schleswig-Holstein-Gottorp (6 Ιουνίου 1634, στο Κάστρο του Γκότορπ - 17 Ιουνίου 1665, στο Ντάρμσταντ) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταιν-Γκόττορπ, ήταν κόρη του δούκα του Σ.Χ.Γκόττορπ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Έσσης-Ντάρμσταντ.

 Ήταν κόρη του Φρειδερίκου Γ΄ δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ (1597–1659) και της Μαρίας-Ελισάβετ των Βέττιν (1610–1684), κόρης του Ιωάννη-Γεωργίου Α΄ εκλέκτορα της Σαξονίας. Παντρεύτηκε στις 24 Νοεμβρίου 1650 στο κάστρο Γκόττορπ τον Λουδοβίκο, ο οποίος αργότερα έγινε Λουδοβίκος ΣΤ΄ λάντγκραβος της Έσσης-Ντάρμσταντ (1630–1678), τον οποίο είχε μνηστευθεί στα γενέθλιά του το 1649. Με την ευκαιρία του γάμου εκτελέστηκε ο τελευταίος χορός σπαθιών στην Έσση, σε ένα φεστιβάλ στο Λόλαρ. Ο πατέρας του περιέλαβε τον Λουδοβίκο στη διακυβέρνηση το έτος μετά το γάμο τους, το 1651. Ο Λουδοβίκος διαδέχθηκε τον πατέρα του το 1661. Ο Λουδοβίκος ΣΤ΄ δημιούργησε εκτεταμένες πολιτικές σχέσεις με τη Σουηδία μέσω τής Χεδβίγης-Ελεονόρας, αδελφής τής Μαρίας-Ελισάβετ και συζύγου του Καρόλου Ι΄ Γουσταύου της Σουηδίας. Η Μαρία-Ελισάβετ είχε οκτώ παιδιά· απεβίωσε το 1665 κατά τη γέννηση ενός τέκνου της. Το τέλος της βύθισε τον Λουδοβίκο σε βαθύ πένθος· έγραψε μερικά ποιήματα στη μνήμη της γυναίκας του. Παντρεύτηκε το 1650 τον Λουδοβίκο ΣΤ΄ λάντγκραβο της Έσσης-Ντάρμστατ και είχε τα ακόλουθα παιδιά: Mαγδαληνή-Σίβυλλα (1652–1712), παντρεύτηκε το 1673 τον Γουλιέλμο-Λουδοβίκο δούκα της Βυρτεμβέργης (1647–1677). Σοφία-Ελεονώρα (γενν. και απεβ. το 1653). Γεώργιος (1654–1655), απεβ. 1 έτους. Μαρία-Ελισάβετ (1656–1715), παντρεύτηκε το 1676 τον Ερρίκο των Βέττιν δούκα της Σαξονίας-Ρέμχιλντ (1650–1710). Αυγούστα-Μαγδαληνή (1657–1674), απεβ. 17 ετών. Λουδοβίκος Ζ΄ (1658–1678), λάντγκραβος της Έσσης-Ντάρμσταντ. Φρειδερίκος (1659–1676), απεβ. 17 ετών. Μαρία-Σοφία (1661–1712), παντρεύτηκε το 1681 τον Χριστιανό των Βέττιν δούκα της Σαξονίας-Άιζενμπεργκ (1653–1707). Heinrich Zehfu: αρχαιότητα της βασιλικής πρωτεύουσας Ντάρμσταντ, σελ. 60 (στα γερμανικά) περιοδικό για τη γερμανική πολιτιστική ιστορία, σελ. 345 (στα γερμανικά) Georg Friedrich Teuthorn: εκτεταμένη ιστορία της Έσσης, σελ. 582 (στα γερμανικά)
Κατάλογος αστέρων του Γνώμονος

Ο παρών κατάλογος αστέρων του Γνώμονος παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό Γνώμονα κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.

 ESA (1997). «The Hipparcos and Tycho Catalogues». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Kostjuk, N. D. (2002). «HD-DM-GC-HR-HIP-Bayer-Flamsteed Cross Index». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Roman, N.G. (1987). «Identification of a Constellation from a Position». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Gould, B. A. «Uranometria Argentina». Reprinted and updated by Pilcher, F. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουλίου 2010. «AAVSO Website». American Association of Variable Star Observers. Ανακτήθηκε στις 9 Μαρτίου 2014.
Γιούρι Μπορζακόφσκι

Ο Γιούρι Μπορζακόφσκι (ρωσικά: Юрий Михайлович Борзаковский, 12 Απριλίου 1981) είναι Ρώσος πρώην αθλητής στίβου που διακρίθηκε στο αγώνισμα των 800 μέτρων. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του πέτυχε σημαντικές διακρίσεις που περιλαμβάνουν το 2004 χρυσό μετάλλιο στους Αγώνες της Αθήνας, ενώ κατέκτησε και άλλα σε παγκόσμιο και ευρωπαϊκό επίπεδο. Το 2016 τοποθετήθηκε στη θέση του αντιπροέδρου της Ρωσικής Ομοσπονδίας Στίβου.

 Γεννήθηκε τον Απρίλιο του 1981 στο Κράτοβο της Ρωσίας (τότε έδαφος της Σοβιετικής Ένωσης) και πήρε το όνομά του από τον Ρώσο κοσμοναύτη Γιούρι Γκαγκάριν. Το 1998 αναδείχτηκε τρίτος στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Εφήβων με χρόνο 1:47,71 και το επόμενο έτος αναδείχθηκε νικητής στον αγώνα των 800 μ. στο πλαίσιο της διοργάνωσης του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου Στίβου με 1:48,53. To 2000, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ έφτασε μέχρι τον τελικό, όπου κατετάγη έκτος, ενώ το 2001 ο Ρώσος δρομέας κέρδισε τον πρώτο του μεγάλο τίτλο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου. Το ίδιο έτος κατέκτησε την πρώτη θέση σε αγώνα της σειράς του Golden League της IAAF που πραγματοποιήθηκε στο Βέλγιο, πραγματοποιώντας τον καλύτερο χρόνο παγκοσμίως για εκείνη τη χρονιά (1:42,47), καταρρίπτοντας παράλληλα το ρωσικό και ευρωπαϊκό ρεκόρ κάτω των 23 ετών. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 στην Αθήνα, κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο αγώνισμα των 800 μέτρων, σημειώνοντας στον τελικό, χρόνο 1:44,45, επίδοση που τον έφερε μπροστά από τον Κενυάτη Μπουλαενί Μουλαουτζί και τον Δανό Γουίλσον Κίπκετερ. Τον επόμενο χρόνο συμμετείχε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου του Ελσίνκι καταλαμβάνοντας τη δεύτερη θέση, ενώ τον Μάρτιο του 2006 κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου που διεξήχθη στην πατρίδα του, επιτυχία που επανέλαβε το 2007 στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Οζάκα. Το 2008 συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου, όπου δεν κατάφερε να υπερασπιστεί το χρυσό που κατείχε από την προηγούμενη διοργάνωση, καθώς αποκλείστηκε στους ημιτελικούς. Το 2009 ο Μπορζακόφσκι διακρίθηκε στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα Κλειστού και Ανοικτού Στίβου (χάλκινο μετάλλιο και τέταρτη θέση αντίστοιχα), ενώ το 2010 υπέστη σοβαρό τραυματισμό που τον άφησε εκτός δράσης για το μεγαλύτερο διάστημα της χρονιάς. Επανέκαμψε το 2011 αποσπώντας το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου της Νότιας Κορέας και κερδίζοντας επιπλέον τον τίτλο του καλύτερου αθλητή της χρονιάς στη Ρωσία (από κοινού με την αθλήτρια του ύψους Άννα Τσιτσέροβα). Το επόμενο έτος συμμετείχε για τέταρτη φορά σε Ολυμπιακούς Αγώνες, ωστόσο έμεινε εκ νέου εκτός τελικού, φτάνοντας μέχρι την ημιτελική σειρά. Σε εγχώριο επίπεδο, κυριάρχησε επί σειρά ετών στο αγώνισμα των 800 μέτρων, επιτυγχάνοντας να αναδειχθεί 7 φορές πρωταθλητής Ρωσίας στον ανοικτό στίβο και άλλες τρεις στην αντίστοιχη διοργάνωση του κλειστού στίβου. Μετά την αποχώρησή του από την ενεργή δράση, ανέλαβε την αντιπροεδρία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Στίβου.
Γκασπάρε Αζέλι

Ο Γκασπάρε Αζέλι (Gaspare Aselli, 1581 – 9 Σεπτεμβρίου 1625) ήταν Ιταλός γιατρός, περισσότερο γνωστός από την ανακάλυψη των γαλακτωδών λεμφαγγείων. Ο Αζέλι ανακάλυψε (ή επανανακάλυψε) τα χυλώδη αγγεία και μελέτησε συστηματικά τη σημασία αυτών των αγγειακών δομών.

 Γεννήθηκε στην Κρεμόνα και καταγόταν από οικογένεια ευγενών. Δίδαξε ανατομία και χειρουργική στο Πανεπιστήμιο της Παβίας. Αργότερα άσκησε το ιατρικό επάγγελμα στο Μιλάνο, όπου και πέθανε. Η περιγραφή του των λεμφαγγείων De lactibus sive Lacteis venis, δημοσιεύτηκε στο Μιλάνο το 1627. Η ανακάλυψη των λεμφαγγείων έγινε to 1622 κατά την ζωοτομία που είχε κάνει ο ίδιος σε έναν σκύλο, ο οποίος είχε ταϊστεί καλά προτού γίνει η επέμβαση. Ειδικότερα, όταν άνοιξε την κοιλιά του ζώου, παρατήρησε λευκές ίνες, που έβγαζαν ένα κρεμώδες υγρό. Τα αγγεία εκείνα τα ονόμασε "venae albae et lacteae", δηλαδή λευκά και γαλακτώδη αγγεία. Η ανακάλυψη των λεμφαγγείων έγινε πριν την παρόμοια περιγραφή στο έργο "De motu cordis" από τον Άγγλο γιατρό Ουίλιαμ Χάρβεϊ, ο οποίος καθώς φαίνεται, δεν γνώριζε για το έργο του Αζέλι. Επίσης, ο Αζέλι ταξινόμησε τις φαρμακευτικές ουσίες, με βάση τα κλινικά τους αποτελέσματα και την τοξική τους δράση. Premuda, Loris (1970). «Aselli, Gaspare». Dictionary of Scientific Biography. 1. New York: Charles Scribner's Sons, σσ. 315–316. ISBN 0-684-10114-9.
Αρχαιολογικό Μουσείο Πέλλας

Το Αρχαιολογικό Μουσείο Πέλλας, είναι ένα μουσείο στον Νομό Πέλλας, το οποίο σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Κωνσταντίνο Σκρουμπέλο και βρίσκεται στην τοποθεσία της Αρχαίας Πόλης της Πέλλας. Ολοκληρώθηκε το 2009 με την υποστήριξη του Τρίτου Κοινοτικού Πλαισίου Στήριξης Ελλάδος.

 Το Μουσείο βρίσκεται κοντά στον αρχαιολογικό χώρο του βασιλικού μακεδονικού ανακτόρου. Έχει ορθογώνιο αίθριο, ως αναφορά στο κεντρικό περιστύλιο των αυλών των αρχαίων σπιτιών στην Πέλλα. Οι συλλογές του μουσείου περιλαμβάνουν αντικείμενα από την Εποχή του Χαλκού έως την Ελληνιστική περίοδο . Οι σημαντικότερες ανασκαφές χρονολογούνται από την Ελληνιστική Εποχή το 300 π.Χ. και αφορούν γλυπτά, πήλινα αγάλματα, κεραμικά, επιτύμβιες πλάκες, τμήματα κτιρίων, ψηφιδωτά (Τα πιο σημαντικά εκθέματα αφορούν τα ψηφιδωτά δάπεδα των οικείων του Διονύσου και της Απαγωγής της Ελένης), τοιχογραφίες, μεταλλικά αντικείμενα, επιγραφές (Η σημαντικότερη επιγραφή του Μουσείου είναι ο Κατάδεσμος της Πέλλας που παρέχει πληροφορίες σχετικά με τη γλώσσα των κατοίκων (δωρική διάλεκτος όπως είχε σημειώσει ο Ηρόδοτος «Ιστορίαι» 1-56.3 ), νομίσματα και σχέδια. Επίσης το μουσείο παρέχει: κείμενα, φωτογραφίες, χάρτες, σχέδια ενός μοντέλου του αρχαιολογικού χώρου και ένα σύντομο βίντεο για την Πέλλα. Στην είσοδο υπάρχουν δύο σημαντικά εκθέματα: Μια του Μεγάλου Αλεξάνδρου και ένα αγαλματίδιο με τα χαρακτηριστικά του θεού Παν. Αρχαιολογικό Μουσείο Πέλλας άρθρο της Kαθημερινής Αρχαιολογικό Μουσείο Πέλλας -Υπουργείο Πολιτισμού Αρχειοθετήθηκε 2021-04-30 στο Wayback Machine. Το Μουσείο της Πέλλας, Μαρία Λιλιμπάκη-Ακαμάτη – Ιωάννης Μ.Ακαμάτης
Τζον Ντραμάνι Μαχάμα

Ο Τζον Ντραμάνι Μαχάμα (γεννημένος στις 29 Νοεμβρίου 1958) είναι Γκανέζος πολιτικός, εκλεγμένος στο Κοινοβούλιο από την περιφέρεια Μπόλε-Μπάμποϊ και μέλος του Παναφρικανικού Κοινοβουλίου εκπροσωπώντας την Γκάνα. Μετά τις προεδρικές εκλογές του 2008 έγινε Αντιπρόεδρος της Γκάνας. Ήταν Υπουργός Επικοινωνιών στην κυβέρνηση του Προέδρου Τζέρι Ρόλινγκς.Διαδέχθηκε τον Τζον Άτα Μιλς στην προεδρία, έπειτα από το θάνατο του τελευταίου στις 24 Ιουλίου 2012.Τον Μάρτιο του 2014 ανέλαβε την προεδρία της Οικονομικής Κοινότητας των Κρατών της Δυτικής Αφρικής (ECOWAS).

 Ο Μαχάμα ορκίστηκε πρόεδρος στις 24 Ιουλίου 2012 μετά το θάνατο του προκατόχου του, Τζον Άτα Μιλς. Κατά την ομιλία του στο Κοινοβούλιο, ο νέος Πρόεδρος εξέφρασε τη βαθύτατη θλίψη του για το θάνατο ενός φίλου.Ο Μαχάμα έγινε ο πρώτος ηγέτης της χώρας του που γεννήθηκε μετά την ανεξαρτησία της, το 1957 (ειδικότερα ο Μαχάμα γεννήθηκε το 1958). Ήταν ο μοναδικός υποψήφιος του Εθνικού Δημοκρατικού Κογκρέσου και κέρδισε τις προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 7 Δεκεμβρίου του 2012, με ποσοστό 50,70% επικρατώντας του σημαντικότερου αντιπάλου του, Νάνα Ακούφο-Άντο από το αντιπολιτευόμενο Νέο Πατριωτικό Κόμμα, που συγκέντρωσε το 47,74%.Ο Μαχάμα ήταν ξανά υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές στις 9 Δεκεμβρίου 2016, όπου ηττήθηκε από τον κύριο ηγέτη της αντιπολίτευσης, Νάνα Ακούφο-Άντο, καθώς έμεινε στο 44,4% των ψήφων έναντι 53,5% για τον νικητή των εκλογών. Έγινε έτσι ο πρώτος πρόεδρος στην ιστορία της χώρας που δεν κατάφερε να επανεκλεγεί. Στις προεδρικές εκλογές του 2020 ο Μαχάμα ηττήθηκε ξανά από τον Ακούφο-Άντο. Ο τελευταίος κέρδισε τον 1ο γύρο των εκλογών, με ποσοστό 51,6% των ψήφων έναντι 48,6% για τον Μαχάμα. PeaceFMOnline
Πυξίς

Πυξίς (Λατινικά: Pyxis, συντομογραφία: Pyx) είναι αστερισμός που σημειώθηκε πρώτη φορά το 1763 από τον Lacaille και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Είναι νότιος αστερισμός και συνορεύει με τους εξής 4 αστερισμούς: Ύδρα, Πρύμνα, Ιστία και Αντλία. Είναι αμφιφανής στην Ελλάδα, δηλαδή παρά το γεγονός ότι βρίσκεται ολόκληρος στο νότιο ημισφαίριο της ουράνιας σφαίρας, είναι ορατός στο σύνολό του από την Ελλάδα μόνο τις νύκτες του χειμώνα και τα ανοιξιάτικα βράδια. Ο LaCaille τον σχημάτισε από αστέρες των Ιστίων και του καταρτιού της Αργούς, και η αρχική ονομασία ήταν Pyxis Nautica, δηλαδή η Πυξίδα του Ναυτικού. Αργότερα, ο Βρετανός αστρονόμος Francis Baily (1774-1844) επαναπροσάρτησε την Πυξίδα στον προηγούμενο αστερισμό, ώστε για κάποιο διάστημα δεν αναγνωριζόταν. Αλλά ο Γκουλντ την επανεισήγαγε στο έργο του Uranometria Argentina το 1879, και τελικώς αναγνωρίσθηκε επισήμως και τελεσίδικα από τη Διεθνή Αστρονομική Ένωση.

 Μόνο δύο αστέρες είναι φωτεινότεροι του τέταρτου μεγέθους, και κανένας δεν έχει ιδιαίτερο όνομα, παρόλα αυτά ο Γκουλντ απέδωσε στην Πυξίδα 66 αστέρες μέχρι έβδομου μεγέθους. Ο α Πυξίδος είναι και ο φωτεινότερος του αστερισμού, με φαινόμενο μέγεθος 3,68 και φασματικό τύπο B2 III. Ο β Πυξίδος έχει φαινόμενο μέγεθος 3,97 και φασματικό τύπο G7 Ib-II. Ο γ έχει φαιν.μέγεθος 4,01 και φασμ.τύπο K3 III. Ο δ έχει φαιν.μέγεθος 4,89 και φασμ.τύπο A3 IV. Ο ζ έχει φαιν.μέγεθος 4,89 και φασμ.τύπο G4 III. Ο θ έχει φαιν.μέγεθος 4,72 και φασμ.τύπο M1 III. Ο κ έχει φαιν.μέγεθος 4,58 και φασμ.τύπο K4 III. Ο λ έχει φαιν.μέγεθος 4,69 και φασμ.τύπο G8 III. Ο αστέρας T Πυξίδος (T Pyx) είναι κατακλυσμικός μεταβλητός που έχει εκραγεί επανειλημμένα ως επαναληπτικός καινοφανής αστέρας. Το ανοικτό σμήνος NGC 2627 έχει φαιν.μέγεθος 8,4 και φαινόμενη διάμετρο 11΄. Το ανοικτό σμήνος NGC 2658 έχει φαιν.μέγεθος 9,2 και φαινόμενη διάμετρο 10΄. Το πλανητικό νεφέλωμα NGC 2818 (φαιν.μέγεθος 11,9) βρίσκεται δίπλα στο ανοικτό σμήνος NGC 2818A. Ο γαλαξίας NGC 2613, στο βορειοδυτικό τμήμα του αστερισμού, έχει φαιν.μέγεθος 10,3 και μας δείχνει την πλάγια όψη του (edge-on). Κατάλογος αστέρων της Πυξίδος
Βοσνία και Ερζεγοβίνη (επαρχία)

Η επαρχία Βοσνία και Ερζεγοβίνη (κροατικά : Pokrajina Bosna i Hercegovina, σερβικά : Покрајина Босна и Херцеговина) ήταν Διοικητική διαίρεση του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων από το 1918 έως το 1922. Σύμφωνα με την απογραφή του 1921 είχε 1.890.440 κατοίκους κι έκταση 51.199 τετραγωνικά χλμ. Η κατάργηση της είχε προγραμματιστεί με το Σύνταγμα Βιντοβντάν του 1921.

 Η περιοχή από 1878 έως το 1908 ανήκε στην Αυστροουγγαρία σαν στρατιωτική επαρχία που είχε συγκυριαρχία με την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Μετά την προσάρτηση της περιοχής αυτής το 1908 της χορηγήθηκε το καθεστώς της αυστριακής αποικίας. Στις αρχές Νοεμβρίου του 1918 καταργήθηκε το καθεστώς αυτό και οι αρχές στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη ανέλαβαν την το εθνικό συμβούλιο και την κυβέρνηση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Η επαρχία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης στην ολομέλεια του εθνικού συμβουλίου του κράτους των Σλοβένων, Κροατών και Σέρβων στο Ζάγκρεμπ είχε 18 αντιπροσώπους. Καταργήθηκε σ νέα διοικητική διαίρεση τον Φεβρουάριο του 1923. Σύμφωνα με τα στοιχεία από την απογραφή του 1921 ο πληθυσμός της επαρχίας είχε τις ακόλουθες θρησκευτικές ομάδες: Ορθόδοξοι (829.360) Μουσουλμάνοι (588.173) Ρωμαιοκαθολικοί (444.309) Ισραηλίτες (12.031) Ελληνοκαθολικοί (9.308), Ευαγγελιστές (6.627) άλλοι (538) χωρίς δόγμα ή άγνωστο δόγμα (94) Οκρούγκ Μπάνια Λούκα Οκρούγκ Μπίχατς Οκρούγκ Μόσταρ Οκρούγκ Σαράγεβο Οκρούγκ Τράβνικ Οκρούγκ Τoύζλα Резултати Пописа становништва Краљевине СХС 1921
Ιάκωβος Τσακαλίδης

Ο Ιάκωβος Τσακαλίδης (Ρουστάβι, 10 Ιουνίου 1979) είναι Ελληνογεωργιανός πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής. Αγωνιζόταν στη θέση του σέντερ, έχοντας σαν πλεονέκτημα το ύψος 2,18 μέτρα και βάρος 132 κιλά. Η καριέρα του διήρκεσε δώδεκα χρόνια, από το 1996 έως το 2008.

 Γεννήθηκε στις 10 Ιουνίου 1979, στην πόλη Ρουστάβι της Γεωργίας. Το 1996 αποκτήθηκε από την ΑΕΚ χωρίς ωστόσο να εκτιμηθεί το ταλέντο του. Στήριγμά του στάθηκε ο Γιάννης Ιωαννίδης, ο οποίος υποστήριζε ότι ο Τσακαλίδης θα είναι ο διάδοχος του Παναγιώτη Φασούλα. Μαζί με τους Κακιούζη, Ντικούδη, Χατζή συνέβαλε στην ανανέωση της ΑΕΚ και στην επιστροφή στους τίτλους. Αγωνίστηκε σε τρεις συνεχόμενους τελικούς κυπέλλου Ελλάδας (1998, 1999, 2000). Το 1998 η ΑΕΚ έχασε το κύπελλο από τον Άρη και το 1999 από τον ΠΑΟΚ. Με την ομάδα της ΑΕΚ κατέκτησε το Κύπελλο Σαπόρτα το 2000 αλλά και το Κύπελλο Ελλάδας την ίδια χρονιά. Μαζί με τους συμπαίκτες του εκείνη τη χρονιά ηχογράφησαν τον ύμνο της μπασκετικής ΑΕΚ "Βασίλισσα ξανά". Την τελευταία του σεζόν στην ΑΕΚ 1999-2000 είχε 10,1 πόντους και 6,1 ριμπάουντ μ.ο. Το καλοκαίρι του 2000 επιλέχθηκε στην 25η θέση του ντραφτ του NBA από τους Φοίνιξ Σανς και μετακόμισε στις ΗΠΑ. Με την ομάδα των Σανς αγωνίστηκε για τρία έτη 2000-2003. Την καλύτερη χρονιά σε επιδόσεις είχε τη σεζόν 2001-2002 όταν σημείωσε 7,3 πόντους και κέρδισε 5,6 ριμπάουντ κατά μέσο όρο. Στις 25 Μαρτίου 2002 σημείωσε 23 πόντους με τους Σανς απέναντι στους Κλίβελαντ Καβαλίερς, που είναι και το ατομικό του ρεκόρ στο ΝΒΑ. Αγωνίστηκε σε 157 αγώνες (113 φορές στη βασική πεντάδα) έχοντας 5,8 πόντους, 4,7 ριμπάουντ και 1 τάπα κατά μέσο όρο. Το Σεπτέμβριο του 2003 μεταγράφηκε στους Μέμφις Γκρίζλις στους οποίους αγωνίστηκε για 3,5 έτη έως τα μέσα της σεζόν 2006-2007. Καλύτερη χρονιά του στους Γκρίζλις ήταν η περίοδος 2005-2006 κατά την οποία είχε 5 πόντους και 4,2 ριμπάουντ μ.ο. Συνολικά αγωνίστηκε σε 145 αγώνες με 3,9 πόντους και 3,2 ριμπάουντ κατά μέσο όρο. Το Φεβρουάριο του 2007 αποκτήθηκε από τους Χιούστον Ρόκετς και υπήρξε συμπαίκτης του Βασίλη Σπανούλη. Σε 13 αγώνες με τους Ρόκετς είχε 2,3 πόντους και 2,1 ριμπάουντ μ.ο. Το καλοκαίρι του 2007 αποκτήθηκε από τον Ολυμπιακό, αποτελώντας έναν από τους πιο ακριβοπληρωμένους αθλητές της ομάδας. Παρέμεινε για μία μόνο σεζόν στην ομάδα του Ολυμπιακού. Με την εθνική Ελλάδος ο Ιάκωβος Τσακαλίδης έχει 49 συμμετοχές και 349 πόντους (7,12 μ.ο.). Έχει κατακτήσει την 4η θέση στον κόσμο στο Μουντομπάσκετ της Αθήνας το 1998. Έχει αγωνιστεί στο Ευρωμπάσκετ του 1999 και στο Ευρωμπάσκετ του 2003 όπου η Ελλάδα κατέκτησε την 5η θέση. ΑΕΚ Κύπελλο Σαπόρτα: (2000)Κύπελλο Ελλάδας: (2000) Πρώτος στις τάπες στο Πρωτάθλημα Ελλάδας: (1999) Ιάκωβος Τσακαλίδης, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Ελληνικά). Jake Tsakalidis, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Euroleague Basketball (Αγγλικά).
Τζανκ φουντ

Τζανκ Φουντ ("πρόχειρο φαγητό") είναι ένας υποβαθμισμένος όρος για τα τρόφιμα που περιέχουν μεγάλο αριθμό θερμίδων από ζάχαρη και λιπαρά, με ελάχιστες φυτικές ίνες, πρωτεΐνες, βιταμίνες και μέταλλα . Ο όρος μπορεί να αναφέρεται επίσης και σε τρόφιμα υψηλής περιεκτικότητας σε πρωτεΐνες, όπως το κρέας που παρασκευάζεται από κορεσμένα λιπαρά . Αυτό το είδος φαγητού παρασκευάζεται με τρόπο που να φαίνεται ελκυστικό και απολαυστικό έτσι ώστε να προκαλεί εθισμό, η τακτική κατανάλωση του επηρεάζει τον εγκέφαλο με τον ίδιο τρόπο που τον επηρεάζουν τα εθίστηκα φάρμακα . Ο όρος "HFSS foods" ("τρόφιμα υψηλά σε λιπαρά, αλάτι και ζάχαρη") χρησιμοποιείται ως συνώνυμος . Οι ανησυχίες σχετικά με τις αρνητικές επιπτώσεις που προκαλεί η τζανκ φουντ διατροφή στην υγεία, ιδίως παχυσαρκία, οδήγησαν σε εκστρατείες ευαισθητοποίησης για την δημόσια υγεία, σε περιορισμούς στην διαφήμιση και την πώληση σε πολλές χώρες .

 Όταν η κατανάλωση Τζανκ φουντ είναι συχνή, το υπερβολικό λίπος, οι απλοί υδατάνθρακες και η επεξεργασμένη ζάχαρη που εμπεριέχονται σε τέτοιου είδους τρόφιμα, συμβάλουν σε αυξημένο κίνδυνο παχυσαρκίας, καρδιαγγειακών παθήσεων και πολλών άλλων χρόνιων παθήσεων . Μια μελέτη περίπτωσης σχετικά με την κατανάλωση τζανκ φουντ στη Γκάνα υποδηλώνει την άμεση συσχέτιση μεταξύ της κατανάλωσης "πρόχειρου φαγητού" και της παχυσαρκίας. Η έκθεση υποστηρίζει ότι η παχυσαρκία οδήγησε σε περιπλοκές και προβλήματα υγείας, όπως η αύξηση των επιπέδων καρδιακής προσβολής . Μελέτες αποκαλύπτουν ότι ήδη από την ηλικία των 30 ετών, οι αρτηρίες μπορεί να αρχίσουν να φράσσουν και να θέσουν τις βάσεις για μελλοντικές καρδιακές προσβολές . Άλλες έρευνες που έχουν γίνει σχετικά με τον αντίκτυπο των ζαχαρούχων τροφίμων στη συναισθηματική υγεία του ανθρώπου, έχουν δείξει ότι η κατανάλωση "πρόχειρου φαγητού" μπορεί να επηρεάσει αρνητικά τα επίπεδα ενέργειας και τη συναισθηματική ευεξία . Σε μια μελέτη που δημοσιεύθηκε στην Ευρωπαϊκή Εφημερίδα Κλινικής Διατροφής, η συχνότητα κατανάλωσης 57 τροφών / ποτών 4000 παιδιών ηλικίας τεσσάρων και ενάμισι ετών συγκεντρώθηκε με βάση τη μητρική αναφορά. Στην ηλικία των επτά ετών, στα 4000 παιδιά δόθηκε το ερωτηματολόγιο δυνατοτήτων και δυσκολιών (SDQ), σε πέντε κλίμακες: υπερκινητικότητα, προβλήματα συμπεριφοράς, προβλήματα με συνομηλίκους, συναισθηματικά προβλήματα και προ-κοινωνική συμπεριφορά. Μια καθιερωμένη αύξηση απόκλισης του «πρόχειρου φαγητού» στη συνέχεια συνδέθηκε με την υπερβολική υπερκινητικότητα στο 33% των υποκειμένων, οδηγώντας στο συμπέρασμα ότι τα παιδιά που καταναλώνουν περισσότερο τζανκ φουντ στην ηλικία των επτά είναι πιθανότερο να έχουν αυξημένη υπερκινητικότητα. Ωστόσο δεν υπήρξε σημαντική συσχέτιση ανάμεσα στο τζανκ φουντ και τις άλλες κλίμακες . Παχυσαρκία Φαστ φουντ Υπερφαγία Υγιεινή διατροφή
Έμπα Μπερναντότε

Η Έμπα Μπερναντόττε (Ebba Bernadotte, γεννηθείσα Ebba Henrietta Munck af Fulkila, 24 Οκτωβρίου 1858 - 16 Οκτωβρίου 1946) ήταν Σουηδέζα ευγενής και η σύζυγος του Όσκαρ, Δούκα του Γκότλαντ.

 Η Έμπα Ερριέτα Μούνκ γεννήθηκε στις 24 Οκτωβρίου 1858 στο Γιένσεπινγκ, και ήταν κόρη του Συνταγματάρχη Κάρολου Ιάκωβου Μούνκ της Φούλκιλα και της Βαρόνης Έρρικας Σέντερστρομ. Ήταν Κυρία Επί των Τιμών της Διαδόχου Πριγκίπισσας Βικτωρίας, η οποία το 1885 επισκέφθηκε τον κουνιάδο της στο Άμστερνταμ, όπου έπρεπε να υποβληθεί σε ιατρική εξέταση για καρδιακή δυσκολία. Στις 15 Μαρτίου 1888 παντρεύτηκε τον Όσκαρ, Δούκα του Γκότλαντ, στην Εκκλησία του Αγίου Στεφάνου στο Μπόρνμουθ της Αγγλίας. Μαζί απέκτησαν πέντε παιδιά: την Μαρία Σοφία Ερριέτα (1889-1974), δεν παντρεύτηκε ποτέ. τον Κάρολο Όσκαρ (1890-1977), παντρεύτηκε (1) την Μαριάννα ντε Γκιρ. Απέκτησαν 4 παιδιά και (2) την Γκέρτρουντ Μπόργεσσον. Απέκτησαν 1 παιδί. την Έμπα Σοφία (1892-1936), παντρεύτηκε τον Καρλ Μάρτεν Φλίτγουντ. Δεν απέκτησαν παιδιά. την Έλσα Βικτωρία (1893-1996), παντρεύτηκε τον Ούγκο Σέντεργκρεν. Δεν απέκτησαν παιδιά. τον Φόλκε (1895-1948), παντρεύτηκε την Στέλλα Ρομαίν Μάνβιλ. Απέκτησαν 4 παιδιά. Είχε επίσης μια νόθη κόρη από την ηθοποιό Λίλυ Χριστίνα Έρικσον-Ούντε. http://www.ub.gu.se/fasta/laban/erez/kvinnohistoriska/tidskrifter/idun/1895/pdf/1895_45.pdf Ebba H Bernadotte, urn:sbl:18705, Svenskt biografiskt lexikon (art av Oscar Mannström.), hämtad 2015-04-27., http://www.ub.gu.se/fasta/laban/erez/kvinnohistoriska/tidskrifter/idun/1888/pdf/1888_5.pdf http://www.ub.gu.se/fasta/laban/erez/kvinnohistoriska/tidskrifter/idun/1895/pdf/1895_45.pdf http://runeberg.org/anrep/2/0938.html
Πικραγγουριά

Η πικραγγουριά (Ecballium elaterium, Εκβάλλιον το ελατήριο) είναι φυτό της οικογένειας των κολοκυνθοειδών, συγγενικό φυτό με την κολοκυθιά, την αγγουριά και την καρπουζιά. Είναι έρπον ετήσιο φυτό, το οποίο είναι αυτοφυές στη Μεσόγειο. Το φυτό επίσης έχει προσαρμοστεί και σε άλλες περιοχές στις οποίες εισήχθη ως καλλωπιστικό. Το φυτό είναι δηλητηριώδες, όμως χρησιμοποιείται για θεραπευτικούς σκοπούς από την αρχαιότητα.

 Το φυτό φτάνει σε ύψος τα 30 εκατοστά και σε διάμετρο το ένα μέτρο. Κάνει έντονα κίτρινα μονόοικα άνθη, δηλαδή τα άνθη είναι είτε αρσενικά είτε θηλυκά, αλλά υπάρχουν δύο άνθη πάνω στο φυτό. Το φυτό μπορεί να αυτογονιμοποιηθεί. Η ανθοφορία του διαρκεί από τον Ιούνιο μέχρι το Αύγουστο. Το επιστημονικό όνομά του το φυτό το πήρε επειδή όταν κάποιος αγγίξει τους ώριμους καρπούς, αυτοί ανοίγουν και οι σπόροι εκτοξεύονται παντού. Οι καρποί καλύπτονται από τριχίδια. Η πικραγγουριά χρησιμοποιείται από την αρχαιότητα ως φάρμακο. Ο Διοσκουρίδης την αποκαλεί «ελατήριο» και την χαρακτηρίζει ως ισχυρό καθαρτικό. Στην λαϊκή ιατρική, οι ρίζες και οι καρποί χρησιμοποιούνται ως καθαρτικά, αναλγητικά και αντιφλεγμονώδη. Η αντιφλεγμονώδης δράση οφείλεται στο συστατικό κουκουρμπιτακίνη Β, ένα τριτερπένιο το οποίο ανήκει στις κουρκουρμπιρακίνες, οι οποίες έχουν αναγνωριστεί ως οι τοξικές ουσίες της οικογένειας των κολοκυνθοειδών.Στην περιοχή της Μεσογείου, εκχύλισμα από το καρπό της πικραγγουριάς έχει χρησιμοποιηθεί για την θεραπεία της ρινοκολπίτιδας, της ιγμορίτιδας και της κίρρωσης του ήπατος, με ενδορινική χορήγηση. Εντός μερικών λεπτών από την χορήγηση του εκχυλίσματος έχει παρατηρηθεί οίδημα βλεννογόνου του ανωτέρου αναπνευστικού, ιδίως της μαλακής υπερώας και της σταφυλής, πιθανόν εξαιτίας φλεγμονώδους αντίδρασης ή απευθείας τοξικής δράσης, το οποίο μπορεί τελικά να οδηγήσει σε απόφραξη των αεραγωγών, ενώ μπορεί να οδηγήσει σε νέκρωση των κυττάρων του βλεννογόνου της μύτης. Το εκχύλισμα δεν πρέπει να χορηγείται σε έγκυες γιατί μπορεί να προκαλέσει αποβολή του εμβρύου.Οι καρποί περιέχουν επίσης τη δηλητηριώδη ουσία ελατηρίνη.
Αχνούρ

Η Αχνούρ (ινδικά: अखनूर) είναι πόλη της επαρχίας Τζαμού στην πολιτεία Τζαμού και Κασμίρ της Ινδίας. Βρίσκεται 28 χλμ. από την πόλη Τζαμού, στις υπώρειες των Ιμαλαΐων. Πρόκειται για πόλη εξαιρετικής ομορφιάς, την οποία ομορφαίνουν ακόμη περισσότερο τα παραδοσιακού τύπου στρατιωτικά καταλύματα της περιοχής και το καθαρό και καταπράσινο περιβάλλον. Η γραφική αυτή πόλη βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Ακεσίνη.

 Η Αχνούρ βρίσκεται στις γεωγραφικές συντεταγμένες 32.87°N 74.73°E﻿ / 32.87; 74.73 και σε υψόμετρο 301 μ. Στην απογραφή του 2001, η Αχνούρ είχε πληθυσμό 10.770 κατοίκων. Η αναλογία αντρών-γυναικών είναι 53%-47%. Η πόλη έχει αναλφάβητους σε ποσοστό 24%, αρκετά μικρότερο από τον εθνικό μέσο όρο του 41,5%. Το 11% του πληθυσμού είναι κάτω των 6 ετών. Οι γλώσσες που μιλιούνται στην περιοχή είναι κυρίως η γλώσσα Ντόγκρι και ακολουθούν οι γλώσσες Παντζάμπι, Ουρντού, Ινδική και η Αγγλική. Η Αχνούρ έχει ιστορικά μέρη που μπορεί κανείς να επισκεφτεί, όπως οι σπηλιές όπου έμεναν οι Παντάβας κατά τη διάρκεια της εξορίας τους. Κοντά στην πόλη βρίσκεται ένας ναός Παρασουράμα όπου ο Παρασουράμα Γιαγιάντι εορτάζεται ετησίως, την ίδια μέρα του Μαΐου με την Αξάγια Τριτίγια. Η ιστορία γύρω από την ονομασία της πόλης αναφέρει ότι η πόλη Βιρατναγκάρ πήρε το όνομα Αχνούρ εξαιτίας ενός προβλήματος όρασης της γυναίκας του τότε Μογγόλου αυτοκράτορα. Ένας τοπικός ινδουιστής ιερέας την συμβούλεψε να ξεπλύνει τα μάτια της στο ιερό νερό του ποταμού Ακεσίνη (Τσενάμπ). Κατόπιν με τη βοήθεια κάποιων γιατροσοφίων της ινδουιστικής λατρείας, η όρασή της αποκαταστάθηκε. Στη γλώσσα Ουρντού η λέξη νουρ σημαίνει όραση, λάμψη και η λέξη άανχ σημαίνει μάτι. Από σύντμηση των δύο αυτών λέξεων προήλθε η ονομασία Αχνούρ. Κατά τη διάρκεια των ινδο-πακιστανικών πολέμων των ετών 1965 και 1971, οι κάτοικοι της πόλης την εγκατέλειψαν για να σωθούν, επιστρέφοντας μετά την κατάπαυση του πυρός. Τα σύνορα με το Πακιστάν είναι σε απόσταση περίπου 18 χλμ. οδικώς. Οι κάτοικοι αντιμετώπισαν επιπλέον προβλήματα όταν η κύρια γέφυρα του ποταμού Τσενάμπ γκρεμίστηκε στις 10 Σεπτεμβρίου 1992, μέχρι να ξαναφτιαχτεί και να είναι έτοιμη για χρήση στις 13 Απριλίου 1994.
Ροβέρτος του Δυρραχίου

Ο Ροβέρτος του Δυρραχίου (1326 – 19 Σεπτεμβρίου 1356) από τον Οίκο των Καπετιδών-Ανζού ήταν κύριος των Καππάτσιο, Μούρο & Μοντάλμπανο στο βασίλειο της Νάπολης.

 Ήταν ο τρίτος γιος του Ιωάννη, δούκα του Δυρραχίου & κόμη της Γραβίνας και της Αγνής του Περιγκόρ, κόρης του Ηλία Ζ΄ κόμη του Περιγκόρ. Αφού αιχμαλωτίσθηκε στην πολιορκία της Αβέρσα (1350) από τον Λουδοβίκο Α΄ της Ουγγαρίας, έμεινε αιχμάλωτός του για δύο χρόνια. Μετά την απελευθέρωσή του κατέφυγε με το θείο του καρδινάλιο του Περιγκόρ στην Αβινιόν, πόλη που είχε πωληθεί στον πάπα από την Ιωάννα Α΄ της Νάπολης. Ο θείος του ήθελε να παντρέψει την ανιψιά τού Τζοβάννι Βισκόντι άρχοντα τού Μιλάνου με τον Ροβέρτο, αλλά στο ταξίδι του προς το Μιλάνο απήχθη από τον Ιάκωβο της Σαβοΐας κόμη του Πεδεμοντίου. Του τελευταίου η σύζυγος Σίβυλλα των Μπω, κατηγόρησε τον Ροβέρτο και την οικογένειά του, ότι συμμετείχαν στον φόνο του ανιψιού της Ροβέρτου κόμη του Αβελλίνο (είχε δολοφονηθεί με εντολή της συζύγου εκείνου Μαρίας της Νάπολης, την οποία είχε νυμφευτεί δια της βίας). Απελευθερώθηκε το 1355, αφού ορκίστηκε ότι δεν θα εκδικηθεί τους πρώην απαγωγείς του. Σπάζοντας τον όρκο του, πολιόρκησε το 1355 το φρούριο των Μπω, που ήταν η έδρα του Ραϋμόνδου Γ΄ των Μπω, αδελφού και διαδόχου του δολοφονημένου Ροβέρτου. Ο πάπας εξοργίστηκε και, παρά το ότι ο θείος του τον υπερασπίστηκε, δεν γλύτωσε τον αφορισμό. Πολιορκήθηκε και αναγκάστηκε να συνθηκολογήσει. Συνόδευσε τον καρδινάλιο στη μάχη του Πουατιέ, όπου κρατώντας ουδετερότητα προσπάθησε να μεσολαβήσει ανάμεσα στις Αγγλικές δυνάμεις, που ήταν υπό τις διαταγές του Εδουάρδου του "Μαύρου Πρίγκηπα", και τις Γαλλικές δυνάμεις, που ήταν υπό τις διαταγές του ίδιου του βασιλιά Ιωάννη Β΄ της Γαλλίας. Σπάζοντας την ουδετερότητα, πολέμησε στο πλευρό των Γάλλων και σκοτώθηκε στη μάχη. Η παραβίαση της ουδετερότητας εξόργισε τόσο πολύ τον Εδουάρδο, που έκαψε το πτώμα του ως ένδειξη χλευασμού. Zacour, Norman P. (1960). «Talleyrand: The Cardinal of Périgord (1301–1364)». Transactions of the American Philosophical Society New Ser. 50 (7): 1–83. doi:10.2307/1005798.
Ηφαιστειακό παρατηρητήριο

Το ηφαιστειακό παρατηρητήριο (ΗΠ), ή παρατηρητήριο ηφαιστείου είναι το ειδικά θεσμοθετημένο όργανο, επιφορτισμένο στην έρευνα και παρακολούθηση ηφαιστειακού πεδίου. Διεθνής συντομογραφία V.O. (εκ του όρου Volcano Observatory).

 Ουσιαστικά πρόκειται για διεπιστημονικό κλιμάκιο ηφαιστειολόγων, σεισμολόγων, γεωχημικών, ωκεανολόγων (κατά περίπτωση) κ.ά. εθνικού ή διεθνούς χαρακτήρα (επιστημονικής αποστολής) που προβαίνει σε επιτόπια περιοδική ή συνεχή παρακολούθηση και μετρήσεις των γεωφυσικών αλλαγών ηφαιστειακού πεδίου, εξετάζοντας μεταξύ άλλων τη σεισμικότητα και τις κινήσεις του εδάφους, (αλλαγές τοπογραφικού ανάγλυφου), των φυσικο-χημικών παραμέτρων, τις γεωθερμικές και υδρολογικές καταστάσεις κ.ά. συντάσσοντας σχετικά δελτία. Βασικός στόχος των παρατηρητηρίων αυτών είναι η πρόβλεψη ηφαιστειακής δραστηριότητας και των συνεπαγομένων κινδύνων και όχι τόσο η βεβαίως συνεχής και λεπτομερής καταγραφή σε σχετικά δελτία όταν αυτή συμβαίνει. Τα δελτία των περιοδικών παρατηρήσεων διαβιβάζονται στα γεωδυναμικά ινστιτούτα της χώρας, σε πανεπιστήμια και άλλους φορείς καθώς και σε διεθνή κέντρα παρακολούθησης της εν γένει ηφαιστειότητας σε παγκόσμιο επίπεδο προκειμένου να αναλυθούν για τυχόν πρόδρομα σημεία διέγερσης και αξιολογηθούν για περαιτέρω ενέργειες. Αντίθετα τα δελτία εξέλιξης ηφαιστειακής δράσης διαβιβάζονται άμεσα σε εθνικές υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης όπου και προσδιορίζονται μέτρα πολιτικής άμυνας και διαχείρισης καταστάσεως. Εκ των παραπάνω γίνεται αντιληπτή η σπουδαιότητα των εν λόγω παρατηρητηρίων ειδικότερα σε χώρες που παρουσιάζουν έντονη ηφαιστειακή ή γεωθερμική ενέργεια. Την μεθοδολογία των παρατηρήσεων και μετρήσεων των εν λόγω παρατηρητηρίων επιμελείται η Εφαρμοσμένη Ηφαιστειολογία, ενώ τον συντονισμό όλων ανά τον κόσμο ο επί τούτου ιδρυθείς Παγκόσμιος Οργανισμός Ηφαιστειακών Παρατηρητηρίων. Τέλος σημειώνεται ότι κάθε ηφαιστειακό παρατηρητήριο φέρει το όνομα του ηφαιστειακού πεδίου για το οποίο και ορίσθηκε καθώς και διεθνή κωδικό αριθμό. Αρχαιότερο ηφαιστειακό παρατηρητήριο είναι το του Βεζούβιου στη Νάπολη (Ιταλία), που φέρεται να ιδρύθηκε το 1841, από τον Φερδινάνδο Β' των Βουρβόνων, Βασιλέα των Δύο Σικελιών.
Βαβυλωνιακός Χάρτης του Κόσμου

Ο Βαβυλωνιακός Χάρτης του Κόσμου είναι μια πήλινη πλάκα με χάρτη του κόσμου, με τη Βαβυλώνα στο κέντρο του. Ο χάρτης χρονολογείται στα 600 π.Χ. και ανακαλύφθηκε στο Σιππάρ, στο νότιο Ιράκ, μια πόλη η οποία βρίσκεται 96 χλμ. βόρεια της Βαβυλώνας, στην ανατολική όχθη του Ευφράτη.Η πήλινη πλάκα βρίσκεται στο Βρετανικό Μουσείο (BM 92687).

 Ο χάρτης είναι κυκλικός με δύο εξώτερους ορισμένους κύκλους. Το κείμενο σε σφηνοειδή γραφή ονομάζει όλες τις τοποθεσίες μέσα στον κυκλικό χάρτη, καθώς και μερικές περιοχές έξω. Οι δύο εξώτεροι κύκλοι αντιπροσωπεύουν νερό το οποίο χαρακτηρίζεται ως «ποταμός πικρού νερού», ή αλμυρή θάλασσα.> Η Βαβυλώνα είναι στο κέντρο του χάρτη· οι παράλληλες γραμμές στο κάτω μέρος φαίνεται ότι αναπαριστούν τα νότια έλη, και μια καμπύλη γραμμή που έρχεται από τα βόρεια στα βορειοανατολικά φαίνεται να αναπαριστά τα Όρη Ζάγκρος. Υπάρχουν επτά μικροί εσωτερικοί κύκλοι στις περιοχές της περιμέτρου μέσα στον κύκλο, και φαίνεται να αναπαριστούν επτά πόλεις. Επτά τριγωνικές επιφάνειες στον εξωτερικό κύκλο (περίμετος νερού), αναπαριστούν ονομασμένα νησιά, αλλά η φθαρμένη πήλινη πλάκα έχει χάσει τα τρία νησιά στην χαμηλότερη άκρη της πλάκας. Τα τρία νησιά ονομάζονται: νησί-«μέρος του ανατέλλοντος ήλιου» νησί-«ο ήλιος κρύβεται και δεν φαίνεται τίποτα» νησί-«πέρα από το πέταγμα των πουλιών» Εικάζεται ότι οι τοποθεσίες των νησιών, αν και πιθανώς αναφέρονται σε αληθινές περιοχές, μπορεί επίσης να αναπαριστούν μια μυθολογική ερμηνεία του κόσμου. Ενώ αυτός ο Χάρτης του Κόσμου απεικονίζει τη Βαβυλώνα στο κέντρο του, ένας πρωιμότερος βαβυλωνιακός παγκόσμιος χάρτης που ανάγεται στον 9ο αιώνα π.Χ. απεικόνιζε τη Βαβυλώνα πιο βόρεια, χωρίς να είναι βέβαιο τι αντιπροσώπευε το κέντρο του κόσμου. Βαβυλώνα Kerrigan, 2009. The Ancients in Their Own Words, Michael Kerrigan, Fall River Press, Amber Books Ltd, c 2009. (hardcover. ISBN 978-1-4351-0724-3) Tablet photo, and graphic of map with names Αρχειοθετήθηκε 2021-11-23 στο Wayback Machine.
Μπόμπι Ρόμπσον

Ο Σερ Μπόμπι Ρόμπσον (Robert William "Bobby" Robson, 18 Φεβρουαρίου 1933 - 31 Ιουλίου 2009) ήταν Άγγλος ποδοσφαιριστής και προπονητής σε πολλές ευρωπαϊκές ποδοσφαιρικές ομάδες αλλά και στην εθνική ομάδα της Αγγλίας.

 Η επαγγελματική του καριέρα, κατά την οποία διακρίθηκε στη θέση του περιφερειακού επιθετικού, διήρκεσε σχεδόν είκοσι χρόνια, στα οποία έπαιξε μόνο σε τρεις ομάδες: την Φούλαμ, την Γουέστ Μπρόμιτς Άλμπιον και τους Βανκούβερ Ρόαγιαλς. Έκανε και είκοσι εμφανίσεις με την Εθνική Αγγλίας, πετυχαίνοντας τέσσερα γκολ. Ωστόσο ήταν περισσότερο γνωστός για την επιτυχία του ως προπονητής και μάνατζερ διάφορων ομάδων στην Αγγλία και το εξωτερικό. Οι ομάδες που υποστήριξε κέρδισαν πρωταθλήματα και διακρίσεις στην Ολλανδία, την Πορτογαλία, την Αγγλία και την Ισπανία. Υπό την καθοδήγησή του επίσης η Εθνική Αγγλίας έφτασε στα ημιτελικά του Μουντιάλ του 1990. Διατέλεσε και σύμβουλος στην Εθνική Ιρλανδίας. Στέφθηκε Ιππότης το 2002 και ήταν επίτιμος πρόεδρος της Ίπσουιτς Τάουν. Από το 1991 έπασχε από καρκίνο. Απεβίωσε στις 31 Ιουλίου του 2009 σε ηλικία 76 ετών. "Εσβησε" ο Μπόμπι Ρόμπσον, ο σερ του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου
Caminemos pisando la senda

Caminemos pisando la senda (Ας διασχίσουμε το μονοπάτι) είναι ο εθνικός ύμνος της Ισημερινής Γουινέας. Δημιουργός του είναι ο Atanasio Ndongo Miyone και χρησιμοποιείται από την ανεξαρτησία της χώρας από την Ισπανία το 1968.

 Caminemos pisando la senda De nuestra inmensa felicidad. En fraternidad, sin separación, ¡Cantemos Libertad! Tras dos siglos de estar sometidos Bajo la dominación colonial, En fraterna unión, sin discriminar, ¡Cantemos Libertad! ¡Gritemos Viva, Libre Guinea, Y defendamos nuestra Libertad. Cantemos siempre, Libre Guinea, Y conservemos siempre la unidad. ¡Gritemos Viva, Libre Guinea, Y defendamos nuestra Libertad. Cantemos siempre, Libre Guinea, Y conservemos siempre la independencia nacional Y conservemos, Y conservemos La independencia nacional. Ας διασχίσουμε το μονοπάτι της τεράστιας ευτυχίας μας, Αδερφωμένοι, όχι χωριστά, ας τραγουδήσουμε την Ελευθερία! Μετά από δυο αιώνες καταπίεσης στην αποικιακή κυριαρχία, αδελφωμένοι, χωρίς διαχωρισμούς, ας τραγουδήσουμε την Ελευθερία! Ας φωνάξουμε Ζήτω η ελεύθερη Γουινέα, Κι ας παραμείνουμε για πάντα ενωμένοι. Ας φωνάξουμε Ζήτω η ελεύθερη Γουινέα, κι ας υπερασπιζόμαστε για πάντα την ελευθερία μας. Ας φωνάξουμε Ζήτω η ελεύθερη Γουινέα, Κι ας διατηρήσουμε για πάντα εθνική ανεξαρτησία Κι ας κρατήσουμε, κι ας κρατήσουμε την εθνική μας ανεξαρτησία. - Εθνικός ύμνος της Ισημερινής Γουινέας (συμπεριλαμβάνει ένα αρχείο σε μορφή MIDI)
Νικόλαος Νικολάγιεβιτς της Ρωσίας (1856-1929)

Ο Νικόλαος Νικολάγιεβιτς ο νεότερος, ρωσικά Николай Николаевич (18 Νοεμβρίου 1856 - 5 Ιανουαρίου 1929) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ ήταν μέγας δούκας της Ρωσίας.

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Νικολάου Νικολάγιεβιτς μεγάλου δούκα της Ρωσίας και της Αλεξάνδρας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ, κόρης του Πέτρου δούκα του Όλντενμπουρκ. Απεβίωσε το 1929 στην Αντίμπ (Αντίπολη) των Καννών σε ηλικία 72 ετών. Νυμφεύτηκε το 1907 την Αναστασία των Πετρόβιτς-Νιέγκος, κόρη του Νικολάου Α΄ του Μαυροβουνίου, που η αδελφή της παντρεύτηκε τον Πέτρο, αδελφό τού Νικολάου. Δεν απέκτησαν απογόνους. Dowling, Timothy C. (2014). Russia at War: From the Mongol Conquest to Afghanistan, Chechnya, and Beyond [2 volumes]. ABC-CLIO. ISBN 978-1-59884-948-6. Robinson, Paul. "A Study of Grand Duke Nikolai Nikolaevich as Supreme Commander of the Russian Army, 1914–1915," Historian (Fall 2013) 75#3 pp 475–498 online Fromkin, David. A Peace To End All Peace Avon Books, New York, 1990 John Curtis Perry and Constantine Pleshakov. The Flight of the Romanovs, A Family Saga Basic Books, New York, 1999 "Encyclopædia Britannica", Vol. 16, pp. 420–421, Chicago, 1958 Figes, Orlando. A People's Tragedy, The Russian Revolution 1891–1924, Pilmico, London, 1997
Smiley

Το smiley, ή το χαμογελαστό πρόσωπο, είναι μια τυποποιημένη αντιπροσώπευση ενός χαμογελαστού ανθρώπινου προσώπου, που αντιπροσωπεύεται συνήθως ως κίτρινος κύκλος με δύο τελείες που αντιπροσωπεύουν τα μάτια και μισό κύκλο που αντιπροσωπεύει το στόμα. Το «smiley» επίσης μερικές φορές χρησιμοποιείται ως γενικός όρος για οποιοδήποτε emoticon.

 Τα παλαιότερα γνωστά παραδείγματα του γραφικού αποδίδονται στον Harvey Ball, ένα εμπορικό καλλιτέχνη στο Worcester της Μασαχουσέτης. Επινόησε το πρόσωπο το 1963 για μια ασφαλιστική εταιρία που θέλησε να κάνει μια εσωτερική εκστρατεία για να βελτιώσει το ηθικό των υπαλλήλων της. Ο Ball δεν προσπάθησε ποτέ να χρησιμοποιήσει, να προωθήσει ή να καταθέσει ως εμπορικό σήμα την εικόνα· έγινε κοινό κτήμα στις Ηνωμένες Πολιτείες προτού να μπορέσει να μπορεί να γίνει αυτό. [3] Κατά συνέπεια, ο Ball δεν έβγαλε ποτέ οποιοδήποτε κέρδος από την εικόνα πέρα από την αρχική αμοιβή του $45. Ο Ντέιβιντ Στερν της David Stern Inc., ένα διαφημιστικό πρακτορείο με έδρα το Σιάτλ, υποστήριξε επίσης ότι έχει εφεύρει το smiley. Ο Στερν σύμφωνα με τις υπάρχουσες πληροφορίες ανέπτυξε την έκδοσή του το 1967 ως τμήμα μιας διαφημιστικής εκστρατείας για την Washington Mutual, αλλά λέει ότι δεν σκέφτηκε να το καταθέσει ως εμπορικό σήμα. Το γραφικό διαδόθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1970 από Bernard και Murray Spain, οι οποίοι το εκμεταλλεύτηκαν σε μια εκστρατεία για να πωλήσουν καινοτόμα αντικείμενα. Οι δυο τους παρήγαγαν κουμπιά καθώς επίσης και κούπες καφέ, μπλούζες, αυτοκόλλητα προφυλαχτήρων και πολλά άλλα στοιχεία με το σύμβολο και τη φράση «"Have a happy day"» («Να έχεις μια ευτυχισμένη μέρα», επινοημένη από τον Gyula Bogar). Μπορεί να παρουσιάσει πολλά διαφορετικά συναισθήματα. Το smiley κατά ένα μεγάλο μέρος συνδέεται στο Ηνωμένο Βασίλειο με την κουλτούτα της acid house μουσικής που προέκυψε κατά τη διάρκεια του δεύτερου «καλοκαιριού της αγάπης» προς το τέλος της δεκαετίας του '80, και συχνά χρησιμοποιήθηκε ως χαραγμένο λογότυπο στα χαπάκια Ecstasy.
Κοκκώνι Κορινθίας

Το Κοκκώνι είναι παραθαλάσσια κοινότητα του Δήμου Βέλου - Βόχας, χτισμένη στις ακτές του Κορινθιακού κόλπου, στο μέσο της πεδιάδας της Βόχας. Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός βρέθηκε να έχει πληθυσμό 1.056 κατοίκους. Οι κύριες ασχολίες των κατοίκων του είναι η γεωργία και ο τουρισμός, ενώ στην περιοχή υπάρχουν πολλές παραθεριστικές κατοικίες.

 Σύμφωνα με την πιθανότερη εκδοχή, η ονομασία της περιοχής προέρχεται από το όνομα Κοκκώνης, το επώνυμο κάποιου άρχοντα του οποίου πρόνοια αποτελούσε η συγκεκριμένη περιοχή κατά την Βυζαντινή περίοδο. Σύμφωνα με μια εναλλακτική εκδοχή, η ονομασία προέρχεται από τη λέξη κοκόνα, χαϊδευτικό της κόρης του τοπικού άρχοντα Ιμπραήμ Μπέη, από τον οποίο προήλθε και η ονομασία του γειτονικού Ιμπραΐμπεη (σημερινές Κρήνες). Ύστερα από την ίδρυση του ελληνικού κράτους το Κοκκώνι αποτέλεσε τμήμα του δήμου Απίας. Το 1840 με βασιλική απόφαση έγινε μια συγχώνευση δήμων και το Κοκκώνι υπάχθηκε στον δήμο Κορίνθου. Αναφορά για το Κοκκώνι γίνεται από τον Γερμανό περιηγητή Λούντβιχ Σάλβατορ ο οποίος το 1876 το περιέγραφε ως ένα χωριό προς τη θάλασσα με 80 σπίτια και δύο εκκλησίες, του Αγίου Βασιλείου και του Αγίου Νικολάου. Το 1886 η κοινότητα φαίνεται να είχε 224 κατοίκους.Με τη διοικητική διαίρεση του 1912 το Κοκκώνι έγινε ανεξάρτητος οικισμός που περιέλαβε την Πουλίτσα και τον Χατζημουσταφά (σημερινή Ευαγγελίστρια). Από το 1927 αποτέλεσε διοικητικά ξεχωριστή κοινότητα, μέχρι το 1997 όταν και συνενώθηκε στον Δήμο Βέλου. Το Κοκκώνι απέχει 97 χλμ από την Αθήνα. Η μετάβαση μπορεί να γίνει, εκτός από αυτοκίνητο, και με τη χρήση των τακτικών δρομολογίων του ΚΤΕΛ Κορινθίας με προορισμό το Κιάτο και το Ξυλόκαστρο. Απέχει 7 χιλιόμετρα από τον σιδηροδρομικό σταθμό Ζευγολατιού. Ιωάννης Κόττης, ζωγράφος
Ιωάννης Μήτσας

Ο Ιωάννης Μήτσας ήταν αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Γεννήθηκε στην Ερμιόνη Αργολίδας το 1794. Πατέρας του ήταν ο καραβοκύρης Αδριανός Ι. Μήτσας και μητέρα του η αρχοντοπούλα Θεοδότη ή Θεοδώρα, της εύπορης οικογένειας Σαρρή. Αδελφός του ήταν ο Σταμάτης Μήτσας. Υπηρέτησε στρατιώτης και πολέμησε στην πολιορκία του Ναυπλίου. Πήρε μέρος στις μάχες εναντίον του Δράμαλη. Πήγε και στην Ρούμελη μαζί με τον Νικήτα, και αργότερα με τον στρατηγό Γ. Κολοκοτρώνη. Έπεσε μαχόμενος στην εκστρατεία του Καραΐσκάκη προς απελευθέρωση των Αθηνών.

 Ο Ιωάννης Μήτσας, μαζί με τον αδερφό του Σταμάτη υπήρξαν πρωταγωνιστές της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Ενώ παλαιότερα ασχολούνταν με τη τη θάλασσα, όταν τον χρειάστηκε η πατρίδα φόρεσε τη φουστανέλα και αγωνίστηκε με απαράμιλλη γενναιότητα σε πολλές μάχες ενάντια στους κατακτητές. Ήταν από τους πρώτους που έφταναν στις μάχες και συχνά ερχόταν αντιμέτωπος με πολλαπλάσιες εχθρικές δυνάμεις, ενδεικτικό της ανδρείας και του ψυχικού σθένους που τον χαρακτήριζαν. Μεταξύ άλλων, πολέμησε στη μάχη στο Βαλτέτσι, στα Δερβενάκια, στους Μύλους και σε άλλα μέρη της Πελοποννήσου, όπως και στην Κρήτη και τη Στυλίδα. Στις 27 Μαρτίου του 1827, ο Ιωάννης Μήτσας έδωσε την τελευταία του μάχη υπέρ της πατρίδας, στα Ταμπούρια (ανάμεσα στο Κερατσίνι και τον Πειραιά). Κατά τη διάρκεια νυχτερινής αντεπίθεσης των Ελλήνων για να ανακαταλάβουν τις θέσεις τους, αφού πολέμησαν ηρωικά σώμα με σώμα, έπεσε νεκρός. Έτσι σφράγισε με τη συγκλονιστική του θυσία τον αγώνα των Ελλήνων. Η ηρωική οικογένεια των Μητσαίων του Γιάννη Μ. Σπετσιώτη 27 Μαρτίου 1827. 191 χρόνια από τη θυσία του Γιάννη Μήτσα υπέρ Πίστεως και Πατρίδος Mητσαίοι, οι κουρσάροι της λευτεριάς Φώτιος Χρυσανθόπουλος, επιμ. (1888). Βίοι Πελοποννησίων ανδρών και των εξώθεν εις την Πελοπόννησον ελθόντων κληρικών, στρατιωτικών και πολιτικών των αγωνισαμένων τον αγώνα της επαναστάσεως. Αθήνα: Σταύρος Ανδρόπουλος, Τυπογραφείο Π. Δ. Σακελλαρίου. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2010.