IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ειρήνη Βασιλείου

Η Ειρήνη Βασιλείου (18 Μαρτίου 1990) είναι Ελληνίδα σπρίντερ. Διαγωνίστηκε στα 400 μέτρα στα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα Στίβου 2016 και στους Θερινούς ΟΑ 2016. Η δίδυμη αδερφή της, Άννα, είναι επίσης αθλήτρια των 400 μέτρων.

 Ξανά εντυπωσιακή η Ειρήνη Βασιλείου στα 200 μέτρα sport-fm.gr Irini Vasiliou IAAF Athletics standings at women's 400m Rio 2016 Συγκλονιστικό βίντεο με τις δίδυμες αδερφές Βασιλείου sport-fm.gr Ειρήνη Βασιλείου στην World Athletics
Μαρί Λουίζ Χορν

Η Μαρί Λουίζ Χορν (γερμανικά: Marie Louise "Marlies" Horn), (15 Μαρτίου 1912 - 26 Ιουλίου 1991), ήταν Γερμανίδα, αθλήτρια της αντισφαίρισης. Η Χορν γεννήθηκε στο Βισμπάντεν στις 15 Μαρτίου 1912. Το 1927 προσχώρησε στην τοπική λέσχη τένις και χόκεϋ.

 Από το 1928 έως το 1930 η Χόρν έλαβε μέρος στα γερμανικά πρωταθλήματα όπου έχασε από την Έντιθ Σάντερ δύο φορές στον τελικό. Έπαιξε στο γαλλικό πρωτάθλημα από το 1931 ως το 1937. Στο απλό το καλύτερο αποτέλεσμά της ήταν το 1936 όταν έχασε από την Σιμόν Ματιέ στα ημιτελικά. Στο μικτό έφτασε στον τελικό δίπλα στον Ρολάν Ζουρνύ το 1937 όπου νικήθηκαν από την Ματιέ και τον Ιβόν Πετρά. Στο Γουίμπλεντον συμμετείχε από το 1932 έως το 1937, φτάνοντας στους προημιτελικούς του απλού το 1936. Ήταν η κορυφαία παίκτρια της γερμανικής εθνικής κατάταξης το 1936 και το 1937. Το 1932 και το 1937 ήταν Νο 8 στον κόσμο από τον βρετανό δημοσιογράφο A. Wallis Myers. Το 1937 πήγε σε παγκόσμια περιοδεία στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ιαπωνία μαζί με τους καλύτερους γερμανικούς παίκτες, τον Γκότφριντ φον Κραμ και το Χένερ Χένκελ. Στην Ιαπωνία κέρδισε τον εθνικό τίτλο το μεικτό με συμπαίκτη τον Ryuki Miki. Στο πρωτάθλημα των ΗΠΑ έφτασε στον τρίτο γύρο του απλού όπου έχασε από την Ντόροθι Μπάντυ. Στο διπλό συνεργάστηκε με την Ανίτα Λιζάνα όπου έφτασαν στα προημιτελικά. Στο μικτό έπαιξε με τον φον Γκραμ και έφτασε στους προημιτελικούς. Μετά την παραμονή τους στην Ιαπωνία, οι άνδρες συνέχισαν το ταξίδι τους προς την Αυστραλία, ενώ η Χορν επέστρεψε στη Γερμανία από τη Μανίλα. Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου στο διπλό ήταν νικήτρια το 1938 με συμπαίκτρια την Σούζαν Νοέλ και φιναλίστ το 1937 με συμπαίκτρια την Έλεν Χαλ Γιάκομπς. Παντρεύτηκε τον επιχειρηματία Joachim Hinrich (1908-1990) στο Βισμπάντεν στις 15 Απριλίου 1939. . Πέθανε στην πατρίδα της στις 26 Ιουλίου 1991, σε ηλικία 79 ετών.
Airbus Military

Η Airbus Military (Στρατιωτική Airbus) αποτέλεσε την περίοδο 2009-2013 θυγατρική εταιρεία της Ευρωπαϊκής Αεροναυτικής Εταιρείας Άμυνας και Διαστήματος, σημερινής Airbus. Η εταιρεία δημιουργήθηκε επίσημα τον Απρίλιο του 2009 με την ένταξη του «Τμήματος Μεταφορών Στρατιωτικών Αεροσκαφών» (MTAD) και της «Airbus-Στρατιωτικής Εταιρείας Περιορισμένης Ευθύνης» (AMSL) στην Airbus. Τον Ιανουάριο του 2014, τρεις θυγατρικές της EADS, η Airbus Military, η Astrium και η Cassidian, συγχωνεύθηκαν και σχημάτισαν την Airbus Defense and Space.

 Τον Ιανουάριο του 1999 συστάθηκε η εταιρεία «Airbus Military Company SAS» για τη διαχείριση της κατασκευής του Airbus A400M από την κοινοπραξία Euroflag. Τον Μάιο του 2003, πριν από την εκτέλεση της σύμβασης παραγωγής, η εταιρεία εξελίχθηκε στην «Airbus-Στρατιωτική Εταιρεία Περιορισμένης Ευθύνης» (AMSL). Στις 16 Δεκεμβρίου 2008, το «Τμήμα Μεταφορών Στρατιωτικών Αεροσκαφών» (MTAD), μέρος της Ευρωπαϊκής Αεροναυτικής Εταιρείας Άμυνας και Διαστήματος, ανακοιώθηκε ότι ενώνεται με την AMSL ως μέρος της «Airbus Military».Τον Φεβρουάριο του 2009, ο Ντομίνγκο Ουρένια-Ράσο διορίστηκε ως επικεφαλής και Διευθύνων Σύμβουλος της Airbus Military.Στις 31 Ιουλίου 2013, η EADS ανακοίνωσε τη μετονομασία της σε Airbus Group. Την ίδια περίοδο η Airbus Military, η Astrium και η Cassidian ενώθηκαν και αναδιοργανώθηκαν σχηματίζοντας την εταιρεία Airbus Defence and Space.Στα τέλη του 2013, η μητρική εταιρεία EADS πραγματοποίησε την αναδιοργάνωση του Ομίλου της Airbus, τερματίζοντας την εταιρική οντότητα της Airbus Military. Airbus A330 MRTT Airbus A400M CASA C-212 Aviocar CASA/IPTN CN-235 EADS CASA C-295
KazCosmos

Η Εθνική Διαστημική Υπηρεσία της Δημοκρατίας του Καζακστάν (καζακικά: Қазақстан Республикасы Ұлттық ғарыш агенттiгi), γνωστή επίσης ως KazCosmos ή KazKosmos, είναι ο εθνικός διαστημικός οργανισμός του Καζακστάν και ιδρύθηκε επίσημα στις 27 Μαρτίου 2007.

 Στις 7 Ιανουαρίου 2000, η κυβέρνηση του Καζακστάν δήλωσε ότι θα δημιουργούσε σώμα κοσμοναυτών. Την εποχή εκείνη είχαν ήδη πετάξει δύο καζάκοι κοσμοναύτες, ο Τοκτάρ Αουμπακίροφ το 1991, και ο Ταλγκάτ Μουσαμπάγιε (1994, 1998 και αργότερα το 2001). Από τους 2000 υποψηφίους, επιλέχθηκαν δύο, οι Αϊντίν Αϊμπέτοφ και ο Μουχτάρ Αϋμαχάνοφ, το 2002. Εστάλησαν στην Πόλη των Αστεριών για εκπαίδευση από το 2003 έως το 2009, όταν η παγκόσμια οικονομική κρίση ανέβαλε επ'αορίστου την διαστημική πτήση. Το 2009, επέστρεψαν για να εργαστούν στη KazCosmos. Αρχικά προβλεπόταν να κάνουν διαστημική πτήση το 2005 ή το 2006. Ο Aymakhanov αποχώρησε από το Καζακστάν το 2012 για να γίνει Ρώσος πολίτης για να ακολουθήσει μια καριέρα κοσμοναυτών. Ο Αϊμπέτοφ ήταν ακόμα έτοιμος για διαστημική πτήση τον Απρίλιο του 2015. Τον Ιούνιο του 2015, επελέγη ως αντικαταστάτης της Σάρα Μπράιτμαν στο Soyuz TMA-18M/Soyuz TMA-16M, η οποία αρνήθηκε να πετάξει, και ο εφεδρικός αστροναύτης Σατόσι Τακαμάτσου επίσης αρνήθηκε. Το Soyuz TMA-18M θα εκτοξευτεί τον Σεπτέμβριο του 2015. Ο Αϊμπέτοφ είχε αρχικά προβλεφθεί να πετάξει σε μια εκτόξευση του 2017. Ο Αϊντίν Αϊμπέτοφ εκτοξεύτηκε από το Μπαϊκονούρ στις 2 Σεπτεμβρίου 2015 στο Soyuz TMA-18M και αποβιβάστηκε στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό και επέστρεψε στις 11 Σεπτεμβρίου 2015 στο Soyuz TMA-16M στη στέπα του Καζακστάν έχοντας περάσει 10 ημέρες στο διάστημα. Το έτος πριν από την ίδρυση, στις 18 Ιουνίου 2006, ο δορυφόρος επικοινωνιών KazSat-1 ξεκίνησε από το Κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ, σηματοδοτώντας την αρχή των ανεξάρτητων διαστημικών επιχειρήσεων του Καζακστάν. Το 2008 οι επικοινωνίες με τον δορυφόρο χάθηκαν και κηρύχθηκε αγνοούμενος. Ο επόμενος προγραμματισμένος δορυφόρος, ο KazSat-2, αντιμετώπισε μια σειρά καθυστερήσεων, αλλά εκτοξεύτηκε στις 16 Ιουλίου 2011 με πύραυλο Προτόν. Ο KazSat-2 χτίστηκε από την Κρουνίτσεφ και το Thales Alenia Space Italy. Η KazCosmos υπέγραψε σύμβαση με τους ΔΔΣ-Ρεσέτνεφ και Thales Alenia Space Italy στις 21 Ιουνίου 2011 για τον τρίτο τηλεπικοινωνιακό δορυφόρο, με το όνομα KazSat-3, και εκτοξεύτηκε το 2014. Ο επικεφαλής του οργανισμού, ο Ταλγκάτ Μουσαμπάγιεφ, είναι βετεράνος τριών διαστημικών πτήσεων, μεταξύ των οποίων δύο παραμονές μακράς διαρκείας στο ρωσικό διαστημικό σταθμό Μιρ. Ο Μουσαμπάγιεφ λέει ότι το Κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ το οποίο βρίσκεται στο Καζακστάν, είναι το κύριο συστατικό στοιχείο της συνεργασίας μεταξύ των διαστημικών προγραμμάτων της Ρωσίας και του Καζακστάν. Οι Ρώσοι χρησιμοποιούν συνήθως το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ μέχρι σήμερα. Ιστοσελίδα της Kazcosmos
Στάδιο Λουίτζι Φεράρις

Το Στάδιο Λουίτζι Φεράρις (ιταλικά: Stadio Luigi Ferraris), γνωστό και ως Μαράσι (Marassi) από το όνομα της συνοικίας όπου βρίσκεται, είναι στάδιο πολλαπλών χρήσεων στη Γένοβα της Ιταλίας. Εγκαινιάστηκε το 1911, είναι η έδρα των ποδοσφαιρικών συλλόγων Τζένοα ΚΦΚ και ΟΚ Σαμπντόρια και είναι ένα από τα παλαιότερα στάδια που χρησιμοποιούνται ακόμα για ποδόσφαιρο και άλλα αθλήματα στην Ιταλία. Εκτός από το ποδόσφαιρο, το στάδιο έχει φιλοξενήσει αγώνες ράγκμπι γιούνιον της Εθνικής Ιταλίας και σπανιότερα κάποιες συναυλίες. Το στάδιο πήρε το όνομά του από τον Λουίτζι Φεράρις, έναν Ιταλό ποδοσφαιριστή, μηχανικό και στρατιώτη, ο οποίος πέθανε κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

 Το στάδιο εγκαινιάστηκε στις 22 Ιανουαρίου 1911 με έναν ποδοσφαιρικό αγώνα μεταξύ της Τζένοα και της Ίντερ Μιλάνου, παρουσία 20.000 θεατών. Στις 22 Δεκεμβρίου 1912, φιλοξένησε τον πρώτο αγώνα εθνικών ομάδων, ένα φιλικό στο οποίο η Ιταλία έχασε με 3–1 από την Αυστρία.Φιλοξένησε επίσης τον αγώνα της φάσης των 16 του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1934 μεταξύ της Ισπανίας και της Βραζιλίας, και μέχρι τότε η χωρητικότητά του είχε επεκταθεί σε 30.000 θέσεις. Το στάδιο αποσυναρμολογήθηκε και ξαναχτίστηκε πριν από το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1990, για το οποίο φιλοξένησε τρεις αγώνες του 3ου Ομίλου (μεταξύ των Κόστα Ρίκα, Σκωτία και Σουηδία) και έναν αγώνα του Γύρου των 16 μεταξύ της Δημοκρατίας της Ιρλανδίας και της Ρουμανίας.Η υψηλότερη προσέλευση στο Στάδιο Λουίτζι Φεράρις ήταν 60.000 θεατές στις 27 Φεβρουαρίου 1949, για έναν αγώνα μεταξύ Ιταλίας και Πορτογαλίας. Στις 12 Οκτωβρίου 2010, ένας αγώνας για τα προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012 μεταξύ της Ιταλίας και της Σερβίας διεκόπη, όταν Σέρβοι οπαδοί συνέχισαν να ρίχνουν φωτοβολίδες μέσα στο γήπεδο και να ανάβουν πυροτεχνήματα. Όταν τελικά ξεκίνησε το παιχνίδι, περισσότερες φωτοβολίδες και πυροτεχνήματα πετάχτηκαν στον αγωνιστικό χώρο και ο διαιτητής διέκοψε τον αγώνα μετά από μόλις έξι λεπτά παιχνιδιού.Στις 29 Φεβρουαρίου 2012, οι Ηνωμένες Πολιτείες νίκησαν την Ιταλία με 1–0 σε ένα φιλικό παιχνίδι στο γήπεδο. Ήταν η πρώτη φορά σε σχεδόν 100 χρόνια που η Ιταλία ηττήθηκε στη Γένοβα μετά την ήττα στις 22 Δεκεμβρίου 1912 από την Αυστρία και η πρώτη φορά που οι ΗΠΑ νίκησαν ποτέ την Ιταλία. Το στάδιο ήταν ένας από τους χώρους διεξαγωγής του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1990, όπου διεξήχθησαν οι ακόλουθοι αγώνες: Το Στάδιο Λουίτζι Φεράρις στον ρωσικό ιστότοπο της Σαμπντόρια Άρθρο στο stadiumguide.com
C3H8O2

Ο μοριακός τύπος C3H8O2 (με μοριακή μάζα 76,10 amu), που αντιστοιχεί σε βαθμό ακορεστότητας 0, μπορεί να αναφέρεται στα ακόλουθα (συνολικά) δέκα (10) ισομερή θέσης:

 Προπυλυδροϋπεροξείδιο ή προπυλοδιοξειδάνιο, με ημισυντακτικό τύπο CH3CH2CH2O2H. Ισοπροπυλυδροϋπεροξείδιο ή ισοπροπυλοδιοξειδάνιο, με ημισυντακτικό τύπο CH3CH(O2H)CH3. Αιθυλομεθυλυπεροξείδιο ή αιθυλομεθυλοδιοξειδάνιο, με ημισυντακτικό τύπο CH3CHO2CH3. 1,1-προπανοδιόλη (ασταθής διόλη), ενυδατωμένη μορφή της προπανάλης, με ημισυντακτικό τύπο CH3CH2CH(OH)2. 1,2-προπανοδιόλη ή προπυλενογλυκόλη, με ημισυντακτικό τύπο CH3CH(OH)CH2OH, σε δύο (2) οπτικά ισομερή. 1,3-προπανοδιόλη ή τριμεθυλενογλυκόλη, με ημισυντακτικό τύπο ΗΟCH2CH2CH2OH ή ΗΟ(CH2)3OH 2,2-προπανοδιόλη (ασταθής διόλη), ενυδατωμένη μορφή της προπανόνης, με ημισυντακτικό τύπο CH3C(ΟΗ)2CH3. 1-μεθοξυαιθανόλη, με ημισυντακτικό τύπο CH3CH(OCH3)OH, σε δύο (2) οπτικά ισομερή. 2-μεθοξυαιθανόλη ή μεθυλοκελοσόλβη, με ημισυντακτικό τύπο CH3OCH2CH2OH. Διμεθοξυμεθάνιο ή μεθυλενοδιμεθυλο(δι)αιθέρας, με ημισυντακτικό τύπο CH3OCH2OCH3 ή (CH3O)2CH2.
Καθεδρικός Ναός Αγίου Ιωσήφ (Ανκάουα)

Ο Καθεδρικός Ναός Αγίου Ιωσήφ της Ανκάουα, επίσης γνωστός ως Καθεδρικός Ναός του Μαρ Γιουσίφ, είναι χαλδαϊκός καθολικός καθεδρικός ναός και έδρα της Χαλδαϊκής Καθολικής Αρχιεπισκοπής της Ερμπίλ, στο Ιρακινό Κουρδιστάν (λατινικά: Archieparchia Arbilensis Chaldaeorum‎, αραβικά: إيبارشية أربيل الكلدانية‎) η οποία δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια του ποντιφικάτου του Πάπα Παύλου ΣΤ΄. Ο καθεδρικός ναός, ο οποίος είναι αφιερωμένος στον Άγιο Ιωσήφ, ακολουθεί τον Ανατολικό Συριακό Τύπο (ή «Χαλδαϊκό Τύπο») της Χαλδαϊκής Καθολικής Εκκλησίας, μίας εκ των Ανατολικών Καθολικών ανεξάρτητων ιδιαίτερων εκκλησιών, οι οποίες αποτελούν συνιστώσα της Καθολικής Εκκλησίας, ενώ βρίσκονται σε πλήρη κοινωνία με την Αγία Έδρα, στη Ρώμη.

 Η ανέγερση της Εκκλησίας Αγίου Ιωσήφ ξεκίνησε επί εκτάσεως μεγέθους 1000 m², στην είσοδο της Ανκάουα, στην Ερμπίλ, το 1978, περίοδο κατά την οποία ο Στέφανος Μπαμπάκα διατελούσε αρχιεπίσκοπος της Χαλδαϊκής Καθολικής Αρχιεπισκοπής της Ερμπίλ. Η εκκλησία ανεγέρθηκε μέσω κυβερνητικής χρηματοδότησης, καθώς και μέσω εθελοντικής εργασίας εκ μέρους των κατοίκων της Ανκάουα, ενώ ο καθαγιασμός της έλαβε χώρα το 1981. Η Εκκλησία Αγίου Ιωσήφ σχεδιάστηκε με ως κύρια πηγή εμπνεύσεως την βαβυλωνιακή αρχιτεκτονική, συμπεριλαμβανομένης μίας κύριας πύλης η οποία έχει ως πρότυπο την Πύλη της Ιστάρ, ενώ, επίσης, διαθέτει ένα μεγάλου μεγέθους προαύλιο, καθώς και μεγάλους κήπους. Το 2014, ο Καθεδρικός Ναός Αγίου Ιωσήφ αποτέλεσε καταφύγιο για πρόσφυγες οι οποίοι διέφυγαν των διωγμών του Ισλαμικού Κράτους του Ιράκ και της Συρίας.
Άσυλο

Το Άσυλον, στερ. α + συλάω (= αποσπώ κάποιον με τη βία, λαφυραγωγώ) τόσο στην αρχαιότητα όσο και στις μέρες μας σημαίνει γενικώς το απαραβίαστο του χώρου κατά της αυθαιρεσίας των αρχών για άτομα που καταφεύγουν σε ορισμένους ιερούς χώρους που θεωρούνταν ως άσυλα, όπως στο Χαλκιοίκον ναό της Αθηνάς της ακρόπολης της αρχαίας Σπάρτης όπου κατέφυγε ο στρατηγός Παυσανίας και όπου τελικά πέθανε από ασιτία.

 Στην αρχαιότητα επικρατούσε η άποψη ότι αποτελούσε εσχάτη ασέβεια να βλάψει κάποιος ή ν΄αποσύρει από τους βωμούς και τα λοιπά ιερά εκείνους που προσέφευγαν στους τόπους αυτούς που τελούσαν υπό την προστασία των θεών· γεγονός που διέκρινε την ανθρώπινη από τη θεϊκή δικαιοσύνη. Προς αποφυγή όμως καταχρήσεων αναγνωρίσθηκαν γενικά ως απαραβίαστα διάφορα άσυλα, όπως παραπάνω ο ναός της Αθηνάς στην Σπάρτη, επτά τον αριθμό στην Αθήνα μεταξύ των οποίων και το Θησείο ιδιαίτερα για δούλος που έφευγαν από τους κυρίους τους και ζητούσαν να μεταπωληθούν στο Ποσειδώνιο του Ταίναρου. Κατά τη διάρκεια των Ρωμαϊκών χρόνων ο Τιβέριος περιόρισε και σχεδόν κατήργησε σε διάφορες ελληνικές πόλεις το δικαίωμα αυτό επικρατώντας, αντί των ναών των θεών, τα αγάλματα των αυτοκρατόρων να θεωρούνται ως άσυλα μέχρις ότου ο Αντωνίνος κατάργησε την κατάχρηση αυτή. Πολιτικό άσυλο Πανεπιστημιακό άσυλο Άσυλο της κατοικίας Κοινοβουλευτική ασυλία
Ίμιτσα του Λουξεμβούργου

Η Ίμιτσα, γερμ.: Imiza / Irmentrude / Ermentrude von Luxemburg (π. 990/1000 - μετά το π. 1055/6) ήταν Γερμανίδα ευγενής από τον Οίκο του Αρντέν-Λουξεμβούργου. Ήταν κόρη του κόμη του Mόζελγκαου και με τον γάμο της έγινε κόμισσα της Σουαβίας.

 Ήταν κόρη του Φρειδερίκου κόμη του Μόζελγκαου και της Ερμεντρούδης, κόρης του κόμη του Γκλάιμπεργκ. Ήταν άμεση απόγονος του Καρόλου Α΄ των Φράγκων, και η εκ πατρός θεία της Κουνιγούνδη του Λουξεμβούργου ήταν σύζυγος τον Ερρίκου Β΄ της Γερμανίας. Παντρεύτηκε τον Γουέλφο Β΄ κόμη της Σουαβίας, πιθανώς το 1017. Η προίκα της Ίμιτσας περιελάμβανε τις ιδιοκτησίες Mέρινγκ αμ Λεχ (κοντά στο Άουγκσμπουργκ) και Ελιζίνα (σύγχρονο Σολεσίνο). Η Ίμιτσα έλαβε πιθανώς αυτή την ιδιοκτησία με την παρέμβαση της θείας της, της βασίλισσας Κουνιγούνδης. Πιθανότατα εξαιτίας αυτής της σύνδεσης, ο Ερρίκος Β΄ παραχώρησε επίσης το δουκάτο της Καρινθίας στον γιο της Ίμιτσας, τον Γουέλφο (στο παρελθόν η Καρινθία είχε κυβερνηθεί προσωπικά από τους Γερμανούς βασιλείς). Η Ίμιτσα επέζησε του γιου της Γουέλφου Γ΄, ο οποίος δεν παντρεύτηκε ποτέ και δεν είχε παιδιά. Ο Γουέλφος Γ΄ κληροδότησε την ιδιοκτησία του στο μοναστήρι του Άλτντορφ, όπου η μητέρα του είχε γίνει ηγουμένη. Με τη σειρά της έδωσε την ιδιοκτησία της στον Γουέλφο Α΄, τον εγγονό της από την κόρη της Κουνιγούνδη του Άλτντορφ. Με τον Γουέλφο Β΄ των Παλαιών Γουέλφων κόμη της Σουαβίας, η Ίμιτσα είχε δύο παιδιά: Κουνιγούνδη π.1020-1054, παντρεύτηκε τον Αλβέρτο-Άτσο Β΄ των Ομπερτιδών μαργράβο του Μιλάνου. Γουέλφος π.1007-1055, δούκας της Καρινθίας. K. Baaken, «Elisina curtis nobilissima. Welfischer Besitz in der Markgrafschaft Verona und die Datierung der Historia Welforum, « Deutsches Archiv 55 (1999), 63-94 H. Dopsch, «Welf III und Kärnten», στο D. Bauer, et αϊ., Eds., Welf IV - Schlüsselfigur einer Wendezeit: Regionale und europäische Perspektiven (Μόναχο, 2004), σελ. 84–128. W. Glocker, Die Verwandten der Ottonen und ihre Bedeutung in der Politik (Böhlau Verlag, Κολωνία, Βιέννη, 1989). H. Renn, Das erste Luxemburger Grafenhaus (963-1136) (Βόννη, 1941). B. Schneidmüller: Die Welfen. Herrschaft und Erinnerung (819–1252). (Στουτγκάρδη, 2000), σελ. 119–123 D. Schwennicke, Europäische Stammtafeln Neue Folge, τομ. I.1 (Φρανκφούρτη, Μάιν 1998). Ε. Steindorff, Jahrbücher des Deutschen Reichs unter Heinrich III., 2 τόμοι. (Λειψία, 1874-1881), προσβάσιμο στο διαδίκτυο στη διεύθυνση: archive.org W. Störmer, «Die süddeutschen Welfen unter besondere Berücksichtigung ihrer Herrschaftspolitik im bayerisch-schwäbischen Grenzraum», στο KL. Ay, L. Maier και J. Jahn, εκδόσεις, Die Welfen. Landesgeschichtliche Aspekte ihrer Herrschaft (Constance, 1998), σελ. 57–96. W. Störmer, «Die Welfen στο der Reichspolitik des 11. Jahrhunderts, « Mitteilungen des Instituts für Österreichische Geschichtsforschung 104 (1996), 252-265. Πρόγραμμα Μεσαιωνικών Χωρών: Λουξεμβούργο Irmengard von Luxemburg, Gräfin von Altdorf (στα γερμανικά)
Μεταμόσχευση κεφαλής

Μια μεταμόσχευση κεφαλής είναι μια πειραματική χειρουργική επέμβαση που περιλαμβάνει την τοποθέτηση της κεφαλής ενός οργανισμού στο σώμα ενός άλλου. Σε πολλά πειράματα, το κεφάλι του παραλήπτη δεν έχει αφαιρεθεί, αλλά σε άλλα έχει γίνει. Ο πειραματισμός σε ζώα ξεκίνησε στις αρχές του 1900. Ως τις 2021 , δεν έχουν επιτευχθεί μόνιμες επιτυχίες.

 Υπάρχουν τρεις κύριες τεχνικές προκλήσεις. Όπως συμβαίνει με οποιαδήποτε μεταμόσχευση οργάνων, είναι απαραίτητη η διαχείριση της ανοσοαπόκρισης για την αποφυγή της απόρριψης μοσχεύματος. Επίσης, ο εγκέφαλος εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη συνεχή ροή του αίματος για την παροχή οξυγόνου και θρεπτικών ουσιών και την απομάκρυνση των απορριμμάτων, ενώ η βλάβη συμβαίνει γρήγορα σε κανονικές θερμοκρασίες όταν διακόπτεται η ροή του αίματος . Τέλος, η διαχείριση των νευρικών συστημάτων τόσο στο σώμα όσο και στο κεφάλι είναι απαραίτητη, με διάφορους τρόπους. Το αυτόνομο νευρικό σύστημα ελέγχει βασικές λειτουργίες όπως η αναπνοή και ο καρδιακός παλμός και διέπεται κυρίως από τον εγκέφαλο . Εάν αφαιρεθεί το κεφάλι του σώματος του παραλήπτη, αυτό δεν μπορεί πλέον να λειτουργήσει. Επιπλέον, κάθε νεύρο που βγαίνει από το κεφάλι μέσω του νωτιαίου μυελού πρέπει να συνδεθεί με το υποτιθέμενο αντίστοιχο νεύρο στον νωτιαίο μυελό του σώματος του παραλήπτη, προκειμένου ο εγκέφαλος να ελέγχει την κίνηση και να λαμβάνει αισθητηριακές πληροφορίες. Τέλος, ο κίνδυνος συστηματικού νευροπαθητικού πόνου είναι υψηλός και ως το 2017 σε μεγάλο βαθμό δεν είχε αντιμετωπιστεί στην έρευνα. Από αυτές τις προκλήσεις, η αντιμετώπιση της παροχής αίματος και η απόρριψη μοσχευμάτων έχουν αντιμετωπιστεί γενικά στον τομέα της μεταμοσχευτικής ιατρικής, καθιστώντας τη μεταμόσχευση διαφόρων τύπων οργάνων αρκετά ρουτίνα. ωστόσο μέχρι το 2017 σε ένα πεδίο τόσο συχνό όσο η μεταμόσχευση ήπατος περίπου το ένα τέταρτο των οργάνων απορρίπτονται εντός του πρώτου έτους και η συνολική θνησιμότητα εξακολουθεί να είναι πολύ υψηλότερη από τον γενικό πληθυσμό. Η πρόκληση της τοποθέτησης του νευρικού συστήματος παρέμεινε στα πρώτα στάδια της έρευνας μέχρι το 2017.
Πανδημία COVID-19 στην Ισπανία

Η Πανδημία COVID-19 προκλήθηκε από τον Κορονοϊό SARS-CoV-2 ο οποίος εξαπλώθηκε και στην Ισπανία από τις 31 Ιανουαρίου 2020 και έπειτα, όταν ο ιός διαπιστώθηκε για πρώτη φορά σε ισπανικό έδαφος σε έναν γερμανό τουρίστα. Όπως στα περισοότερα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έτσι και στην Ισπανία υπήρξαν εκτεταμένες απαγορεύσεις και περιορισμοί των συνταγματικών δικαιωμάτων με σκοπό τον περιορισμό της εξάπλωσης του ϊού.

 Όπως στις περισσότερες χώρες της ευρωπαϊκής ένωσης, τα μέτρα άλλαξαν συχνά κατά τη διάρκεια της επιδημίας. Η αυστηρότερη μορφή μέτρων επηβλήθηκε από τα μέσα Μαρτίου μέχρι τα τέλη Ιουνίου και από τα τέλη Οκτωβρίου (και παραμένουν μέχρι σήμερα). Η έξοδος από το σπίτι επιτρέπεται μόνο για τα απολύτως αναγκαία, όπως αγορά τροφίμων, εργασία (όταν δεν είναι εξ αποστάσεως), επίσκεψη γιατρού. Η χρήση μάσκας επιβλήθηκε από τα μέσα Απριλίου. Δεν ισχύει ασυλία του ιδιωτικού χώρου. Από τον Οκτώβριο ισχύει απαγόρευση εξόδου το βράδυ. Στα διαγράμματα που ακολουθούν μπορούμε να διαπιστώσουμε την εξέλιξη της επιδημίας. Το πρώτο κύμα θανάτων με επιβεβαιωμένο θετικό τεστ για τον ϊό ξεκίνησε κατά τα μέσα Μαρτίου. Το κύμα εξελίχθηκε σχετικά γρήγορα και έφτασε την αιχμή του κατά τα μέσα Απριλίου. Όπως μπορούμε να δούμε στο διάγραμμα για τον συνολικό αριθμό θανάτων, στο κύμα αυτό είχαμε περί τους 30000 θανάτους. Το δεύτερο κύμα θανάτων με επιβεβαιωμένο θετικό τεστ για τον ϊό ξεκίνησε κατά τις αρχές Οκτωβρίου του 2020. Το κύμα εξελίχθηκε σχετικά πιο αργά και έφτασε την αιχμή του στα μέσα του Νοεμβρίου του 2020. Όπως μπορούμε να δούμε στο διάγραμμα για τον συνολικό αριθμό θανάτων, στο κύμα αυτό διαπιστώθηκαν περί τους 22000 θανάτους με θετικό τέστ για τον ϊό. Το τρίτο κύμα ξεκίνησε προτού σταματήσει εντελώς το δεύτερο. Σε αυτό το κύμα είχαμε (μέχρι στιγμής) περί τους 20000 θανάτους. Τα ακόλουθα διαγράμματα παρουσιάζουν τον συνολικό αριθμό τεστς αθροιστικά και ανά μέρα. Τα διαγράμματα αυτά παρουσιάζουν το πρόβλημα ό,τι δεν βασίζονται σε τυχαιοποιημένα στοιχεία καθώς και ότι απεικονίζουν απόλυτους αριθμούς θετικών τεστ, που φυσιολογικά εξαρτώνται και απο τον αριθμό των τεστ που πραγματοποιήθηκαν. Για τον λόγο αυτόν, μπορεί επομένως να παρουσιάζουν μια διαστρεβλωμένη εικόνα της εξέλιξης. Στα ακόλουθα διαγράμμτα βλέπουμε την κατανομή ανά ηλικία.
Κορυφή Ισμοΐλ Σομόνι

Η Ισμοΐλ Σομόνι Πικ (Τατζίκ: Қуллаи Исмоили Сомонӣ, Qullai Ismoili Somonī; Ρωσικά: пик Исмаила Самани pik Ismaila Samani) είναι το υψηλότερο βουνό στο Τατζικιστάν, στην πρώην ρωσική αυτοκρατορία και κατόπιν στην ΕΣΣΔ, και αντλεί το όνομά της από τον Ισμαΐλ Σαμάνι, τον μεγαλύτερο κυβερνήτη της δυναστείας των Σαμανιδών.

 Η Ισμοΐλ Σομόνι Πικ βρίσκεται στην υπο-οροσειρά των ορέων Παμίρ που ονομάζεται Οροσειρά της Ακαδημίας Επιστημών («Ακαντέμιγια Νάουκ») και όπως όλα τα βουνά της οροσειράς συντίθεται κυρίως από ιζηματογενή και μεταμορφωσιγενή πετρώματα και γρανίτη. Όταν ανακαλύφθηκε το 1828 κορυφή στα σοβιετικά όρη Παμίρ υψηλότερη από τη Λένιν Πικ το βουνό ταυτίστηκε με την Γκάρμο Πικ. Ωστόσο, περαιτέρω έρευνα σοβιετικών αποστολών έδειξε ξεκάθαρα το 1932 ότι δεν ήταν τα ίδια βουνά και το 1933 η νέα κορφή, στην οροσειρά Ακαντέμιγια Νάουκ ονομάστηκε Στάλιν Πικ (Pik Stalina, пик Сталина) προς τιμήν του Ιωσήφ Στάλιν. Το 1962 το όνομα άλλαξε σε πικ Κομμουνίζμα (τατζικικά: Пики Коммунизм, Piki Kommunizm, ρωσικά: пик Коммуни́зма, Pik Kommunizma Κορυφή του Κομμουνισμού) με παρέμβαση του Νικίτα Χρουστσόφ και το 1998 σε Ισμοΐλ Σομόνι Πικ. Η πρώτη ανάβαση στην κορυφή έγινε στις 9 Σεπτεμβρίου 1933 από τον σοβιετικό ορειβάτη Γεβγένι Αμπαλάκοφ με τον Νικολάι Γκόρμπουνοφ. Εκπίπτοντας της ευμένειας του Στάλιν ο Νικολάι Γκόρμπουνοφ αργότερα εκτελέστηκε και ο Αμπαλάκοφ έκανε 2 χρόνια φυλακή The Free Dictionary: Imeni Ismail Samani Peak «Pik Kommunizma». SummitPost.org. http://www.summitpost.org/page/150290. "Pik Imeni Ismail Samani" Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine. Peakware.com
Κρυονέρι Αρχαίας Ολυμπίας Ηλείας

Το Κρυονέρι είναι χωριό στον νομό Ηλείας βορειοανατολικά της Αρχαίας Ολυμπίας και σε απόσταση εννιά χιλιομέτρων σε ευθεία. Από το 1998 είναι Δημοτικό Διαμέρισμα του Δήμου Αρχαίας Ολυμπίας. Τα παλιότερο όνομα του χωριού ήταν Μπάστα. Ο πληθυσμός είναι 264 κάτοικοι.

 Ο μεγάλος λοιμός που ξέσπασε στα μέσα του 14ου αιώνα (1347-1350) και η ελονοσία, μείωσαν δραματικά τον πληθυσμό της Ηλείας. Στο λοιμό αυτό, οι κάτοικοι των χωριών, Μπάστα και Καλολετσή του Δήμου Ωλένης και Μηλιές του Δήμου Ολυμπίων, απεβίωσαν όλοι. Μετά το λοιμό ήρθαν και κατοίκησαν στα χωριά αυτά Αρβανίτες, ορθόδοξοι χριστιανοί. Σε αντικατάσταση του ανθρώπινου δυναμικού, κλήθηκαν από τον Εμμανουήλ Κατακουζηνό (1348 – 1380) και αργότερα τους Παλαιολόγους και ήρθαν στην Ηλεία δέκα χιλιάδες Αλβανοί. Το όνομα του χωριού Μπάστα είναι λέξη Ιταλική. Σήμερα είναι σε καθημερινή χρήση στη γείτονα χώρα. Στα Ελληνικά σημαίνει: φτάνει, ως εδώ, ως εδώ και μη παρέκει, αλλά και το όριο. Η αρχαία ελληνική λέξη βαστάζω, πέρασε στη Λατινική και από κει στην Ιταλική και ξαναγύρισε στην Ελληνική με τη γλωσσική αυτή μορφή (αντιδάνειο). Οι κατάσπαρτες ενετικές ελιές, το μισοτελειωμένο ενετικό Κάστρο στα Κιόνια, η δυτικής τεχνοτροπίας εικόνες στην εκκλησιά, η αρχιτεκτονική των ναών και των καμπαναριών , ιδιαίτερα το παλιό, τα πάμπολλα ιταλόηχα τοπωνύμια, που ακόμα δεν έχουν αλλάξει, καθώς και πολλές λέξεις στο καθημερινό Μπασταίικο λεξιλόγιο, παραπέμπουν σε γεννητούρια Ενετικά και σε χρόνους πιο πριν και από το 1204. Μετά την επανάσταση του 1821, κατά την πρώτη καταγραφή των οικισμών του Μοριά, το έτος 1828, αναφέρεται το χωριό ως: «Οικισμός Μπάστα - Διοίκηση Γαστούνη». Στις πρώτες προσπάθειες συγκρότησης του Ελληνικού κράτους, το 1836, καταγράφεται και πάλι ως: «Οικισμός Μπάστα - Δήμος Ώλενος - Διοίκηση Ηλείας» . Στις καταγραφές που έγιναν κατά τα έτη 1840 , 1841 και 1842 , αναφέρεται: «Οικισμός Μπάστα - Δήμος Ωλενιαίων - Διοίκηση Ηλείας». Στην καταγραφή του 1845 , το χωριό Μπάστα αναφέρεται έτσι: «οικισμός Μπάστα - Δήμος Ωλένης - Διοίκηση Ηλείας». Το 1912, με την κατάργηση του Δήμου Ωλένης, οι συνοικισμοί Μπάστα και Χελιδόνι απαρτίζουν κοινότητα με έδρα το Χελιδόνι . Το 1928, με κυβέρνηση Ε. Βενιζέλου, το Υπουργείο Εσωτερικών, άλλαξε το όνομα του χωριού Μπάστα σε Κρυονέριον . Το 1932 αναγνωρίζεται, για πρώτη φορά, σαν ανεξάρτητη κοινότητα με έδρα το Κρυονέριον . Η αλλαγή του ονόματος δεν έγινε αποδεκτή από τους Μπασταίους, για πολλούς και διαφόρους λόγους. Αυτό φαίνεται κι από τις ενέργειες της διοίκησης της Μεταξικής δικτατορίας στην προσπάθειά της να τους πείσει, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Έτσι το 1940, μετονόμασε το συνοικισμό και κοινότητα Κρυονερίου σε Μοναστήριον . Αυτή η ενέργεια της διοίκησης, εξόργισε τους Μπασταίους. Το 1953 μετονόμασε το συνοικισμό και κοινότητα Μοναστηρίου σε κοινότητα Κρυονερίου .
Τριφτή ζύμη

Η τριφτή ζύμη είναι ανάλαφρη και εύθρυπτη ζύμη ζαχαροπλαστικής που χρησιμοποιείται για την παρασκευή βάσης τάρτας ή πίτας. Οι συνταγές ζαχαροπλαστικής συνήθως θέλουν διπλάσιο αλεύρι από το λίπος κατά βάρος. Το λίπος (βούτυρο, λαρδί, λάδι καρύδας, ή η μαργαρίνη πλήρους λίπους) τρίβεται μέσα σε απλό αλεύρι για να δημιουργήσει ένα χαλαρό μείγμα το οποίο στη συνέχεια δένεται χρησιμοποιώντας μια μικρή ποσότητα παγωμένου νερού. Στη συνέχεια απλώνεται με τη βοήθεια ενός πλάστη και σχηματίζεται και τοποθετείται για να δημιουργήσει το πάνω ή το κάτω μέρος μιας αλμυρής ή γλυκιάς πίτας, με φρούτα, λαχανικά, ξηρούς καρπούς, σοκολάτα, κρεάτικα κ.α.

 Η ζύμη φονσέρ είναι γαλλική τριφτή ζύμη που περιλαμβάνει αυγά. Τα αυγά και το βούτυρο αναμιγνύονται με μικρή ποσότητα ζάχαρης και αλατιού προτού προστεθεί το αλεύρι και δεθεί η ζύμη με προσθήκη κρύου νερού. Η ζύμη μπρισε είναι πιο ανάλαφρη και ευαίσθητη από τη ζύμη φονσέρ επειδή περιέχει περισσότερο βούτυρο - σε αναλογία μάζας 3 μέρη βούτυρο : 5 μέρη αλεύρι. Χωρίς προσθήκη ζάχαρης, προκύπτει καλή βάση για αλμυρές πίτες. Η pâte sucrée (ζύμη σουκρέ) ή γλυκιά ζύμη παρασκευάζεται με προσθήκη ζάχαρης που γλυκαίνει το μείγμα και εμποδίζει τις πλεξούδες γλουτένης, με αποτέλεσμα ένα εύθρυπτο αρτοσκεύασμα. Εναλλακτικά υπάρχουν συνταγές για ζύμη χωρίς γλουτένη. Η ζύμη σαμπλέ μοιάζει με τη ζύμη σουκρέ, αλλά το βούτυρο σχηματίζει κρέμα με τη ζάχαρη και τα αυγά προτού προστεθεί το αλεύρι. Έτσι η ανάμιξη γίνεται πιο ομοιόμορφη, η ζύμη διογκώνεται πολύ λιγότερο, και προκύπτει μία πιο "μεστή" και ξηρή ζύμη, συγκριτικά με την εύθρυπτη υφή των άλλων. Η ζύμη σαμπλέ προτιμάται σε γλυκές τάρτες, μπισκότα τσαγιού, διακοσμητικά σχήματα, μπισκότα σάντουιτς, και όπου απαιτείται σταθερότητα στη μορφή. Δεν χρειάζεται νερό, και η ζύμη δεν είναι ευαίσθητη στη θερμοκρασία. Διαδικασία παρασκευής
Φρανθίσκο δε Πάουλα δε Βορβόν ι Καστελβί

Ο Φρανθίσκο δε Πάουλα δε Βορβόν ι Καστελβί (ισπανικά: Francisco de Paula de Borbón y Castellví, 29 Μαρτίου 1853 - 28 Μαρτίου 1942) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν ιππότης του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος.

 Ο δον Φρανθίσκο δε Πάουλα-Μαρία-Τρινιδάδ-Ενρίκουε-Γαβριέλ-Μιγουέλ-Ραφαέλ-Εδμούνδο-Μπουεναβεντούρα γεννήθηκε στην Τουλούζη της Γαλλίας και ήταν γιος του Ερρίκου δούκα της Σεβίλλης και της Ελένης-Μαρίας, κόρης του Αντόνιο ντε Πάντουα ντε Καστελβί κόμη του Καστελά. Ο μοργανατικός γάμος του πατέρα του τον απέκλειε από τη διαδοχή. Ήταν εξάδελφος του Αλφόνσου ΙΒ΄ της Ισπανίας. Νυμφεύτηκε πρώτα το 1882 την Μαρία-Λουίζα δε Λα Τόρε υ Μπασάβε, κόρη του Χοσέ-Μαρία δε Λα Τόρε υ Αρμεντέρος, πλούσιου γαιοκτήμονα της Κούβας και είχε τέκνα: Ελένα 1878-1936, παντρεύτηκε τον Χοσέ δε Όλτρα υ Φουλάνα. Μαρία-Λουίζα 1880-1968, νυμφεύτηκε τον Διέγο Γονθάλεθ-Κόνδε υ Γκαρθία μαρκήσιο του Βιλαμαντίλα δε Περάλες. Φραγκίσκος 1882-1952, νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του Ενρικέτα των Βουρβόνων υ Παράδε, 4η δούκισσα της Σεβίλλης. Χοσέ-Μαρία 1883-1962. Μαρία δε λος Δολόρες 1887-1985, άγαμη.Το 1887 απεβίωσε η Μαρία-Λουίζα και το 1890 ο Φραγκίσκος έκανε δεύτερο γάμο, με την Φελίσα δε Λεόν υ Ναβάρρο δε Μπαλμπόα από την Κούβα και είχε τέκνα: Ενρίκουε-Μαρία 1891-1936, μαρκήσιος της Μπαλμπόα. Αλφόνσο-Μαρία 1893-1936, μαρκήσιος του Σκιλάτσε. Μαρία δε λας Νιέβες 1898-1989, παντρεύτηκε τον Λουίς δε Φιγουερόα υ Αλόνσο-Μαρτίνεθ κόμη του Ρομανόνες.Τρία τέκνα του απεβίωσαν το 1936 στον Εμφύλιο Πόλεμο της Ισπανίας. Genealogics - Leo van de Pas - Don Francisco de Borbón y Castellvi thePeerage.com - Don Francisco de Paula de Borbón y de Castellvi The Royal House of Stuart, London, 1969, 1971, 1976, Addington, A. C., Reference: II 96 Mateos Sáinz de Medrano, Ricardo. Nobleza Obliga. La Esfera de Los Libros, 2006.
Άνοιγμα Τέιλερ

Το Άνοιγμα Τέιλερ ή αντεστραμμένο Ουγγρικό άνοιγμα είναι ένα ασυνήθιστο άνοιγμα στο σκάκι που χαρακτηρίζεται από τις κινήσεις (σε αλγεβρική σημειογραφία): 1.ε4 ε5 2.Ιζ3 Ιγ6 3.Αε2Το άνοιγμα ονομάζεται αντεστραμμένο Ουγγρικό άνοιγμα επειδή η θέση του λευκού αξιωματικού στο τετράγωνο ε2 μοιάζει με εκείνη του μαύρου αξιωματικού στο ε7 της Ουγγρικής άμυνας.

 Η ανεστραμμένη Ουγγρική είναι σπανιότερη από την ήδη πολύ ασυνήθιστη Ουγγρική άμυνα, αν και είναι απόλυτα βατό άνοιγμα για τα λευκά. Στο άνοιγμα αυτό προσφύγουν τα λευκά όταν θέλουν να αποφύγουν την θεωρία των ανοικτών ανοιγμάτων, όπως της Ισπανικής παρτίδας, και προτιμούν πιο ποζισιονέλ παιχνίδι όπως συχνά προκύπτει στην Ουγγρική άμυνα. Έχοντας το πλεονέκτημα της πρώτης κίνησης, τα λευκά έχουν μεγαλύτερη δυνατότητα να παίξουν κινήσεις που δεν είναι αντικειμενικά οι ισχυρότερες, χωρίς αυτό να επιφέρει μειονεκτήματα. Ήδη από την τρίτη κίνηση (3.Αε2) τα λευκά σταματούν τις απειλές και υπάρχουν πολλές ικανοποιητικές απαντήσεις για τα μαύρα. Θεωρείται ανοικτό άνοιγμα, για αυτό στην Εγκυκλοπαίδεια Σκακιστικών Ανοιγμάτων κατατάχθηκε ως μέρος του κωδικού C44, που περιέχει διάφορα μη συνηθισμένα ανοικτά ανοίγματα και βαριάντες του ανοίγματος του ίππου του βασιλιά. Αγγλόφωνα βικιβιβλία: Chess Opening Theory: Tayler Opening
Πρωτάθλημα Αθήνας πετοσφαίρισης γυναικών 1928

Το Γ΄ γυναικείο πρωτάθλημα βόλεϊ του Πανιωνίου διεξήχθη από 20 Μαΐου ως 10 Ιουνίου 1928 στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Η διοργάνωση είναι πλέον αναγνωρισμένη από το κοινό και αποκαλείται "Πρωτάθλημα Αθηνών". Τον τίτλο κατέκτησε αήττητος ο Πανιώνιος Γ.Σ. Εκτός από το γυναικείο, διοργανώθηκε και σχολικό πρωτάθλημα παρθεναγωγείων.

 Από το 1928 η διοργάνωση αποκαλείται "Πρωτάθλημα Βόλεϊ Αθηνών", αν και διοργανωτής της παραμένει πάντα ο σμυρναϊκός σύλλογος με την άδεια του ΣΕΓΑΣ. Από τη χρονιά αυτή ο Πανιώνιος παρουσιάζει μια πολύ δυνατή γυναικεία ομάδα βόλεϊ, η οποία παρέμεινε αήττητη για τρία χρόνια. Είχε επικεφαλής και αρχηγό την Λιλή Καραμπάτη, μικρή αδελφή του πρωταθλητή Δημητρού Καραμπάτη, η οποία συνέχισε να αγωνίζεται ως το 1935 περίπου. Αρχικά την ομάδα αποτελούσαν οι αθλήτριες Α. και Κ. Νικολοπούλου, Θ. Πασχαλίδου, Θ. Βενιεροπούλου, Β. Καρνή, ενώ στη διάρκεια της τριετίας αγωνίστηκαν επίσης οι αθλήτριες στίβου του συλλόγου: Σοφία Μπεναρδή, Καραΐσκου, Παναγιωτοπούλου, Κουλουριώτου, Ειρήνη Αρμάου, Γεωργία Στεργίου, Καββασινού και Περίδου. Στο πρωτάθλημα του 1928 συμμετείχαν οκτώ ομάδες χωρισμένες σε δύο ομίλους. Αγωνίστηκαν στο Στάδιο από 20 Μαΐου ως 10 Ιουνίου. Στην ημιτελική φάση αγωνίστηκαν η πρώτη ομάδα κάθε ομίλου με την δεύτερη του άλλου. Οι νικήτριες έπαιξαν στον τελικό και οι ηττημένες για την τρίτη θέση. Στον τελικό ο Πανιώνιος νίκησε τον ΑΟ Νεανίδων με 2-1 σετ (7-15, 15-4, 15-4). Μετείχαν επίσης ΧΕΝ, Κολλέγιο Π. Φαλήρου, Γ.Ο. Ελληνίδων και για πρώτη φορά Ατρόμητος Αθηνών, Α.Ο. Νέοι Βύρωνος και Απόλλων Αθηνών, ο οποίος τελικά δεν έλαβε μέρος. Προκριματική φάση: Α΄ όμιλος: Γυμναστικός Όμιλος Ελληνίδων, Χριστιανική Ένωσις Νεανίδων (Χ.Ε.Ν.), Ατρόμητος Αθηνών, Απόλλων Αθηνών (δεν προσήλθε στους αγώνες). Β΄ όμιλος: Α.Ο. Νεανίδων, Πανιώνιος, Α.Ο. Νέοι Βύρωνος, Αμερικανικό Κολλέγιο Θηλέων Π. Φαλήρου. Ημιτελικοί:Πανιώνιος - Γ.Ο. Ελληνίδων: 15-9, 15-9. Α.Ο. Νεανίδων - Χ.Ε.Ν.: 15-6, 10-15, 15-6. Τελικός: Πανιώνιος - Α.Ο. Νεανίδων: 7-15, 15-4, 15-4. 3η θέση: Χριστιανική Ένωσις Νεανίδων άνευ αγώνος, αφού δεν προσήλθε ο Γ.Ο. Ελληνίδων. Διεξήχθη από 19 ως 24 Μαΐου 1928 στο Στάδιο. Δηλωσαν συμμετοχή 4 σχολεία, τα οποία αγωνίστηκαν σε ενιαίο όμιλο για τον τίτλο. Τελική κατάταξη:Β΄ Γυμνάσιο Θηλέων Αθηνών Παρθεναγωγείο αδελφών Παπακώστα 15ο Ελληνικό Σχολείο Θηλέων Αθήνας Παρθεναγωγείο Χίλλ. Θ. Μπελίτσος, "Κυανέρυθρη ιστορία: Ο Πανιώνιος εισάγει το γυναικείο βόλεϊ στην Ελλάδα το 1926", εφ. "Κυανέρυθρη πλατεία", φ. 60 (26/1/2013).
Οικογένεια Κωστάκη

Η οικογένεια Κωστάκη είναι παλιά πατρινή οικογένεια εμπόρων και πολιτικών. Η καταγωγή της οικογένειας είναι από την Κερπινή Καλαβρύτων αλλά από τα μέσα του 1700 εμφανίζεται εγκατεστημένη στην Πάτρα. Ανέπτυξε πλούσια εμπορική δραστηριότητα με έδρα το Λιβόρνο και την Πάτρα ενώ αρκετά μέλη της ασχολήθηκαν με την πολιτική. Ο ιστορικός των Πατρών Κώστας Τριανταφύλλου δημοσίευσε το 1968 τη μελέτη του Οι Κωστάκηδες της Αχαΐας και του Λιβόρνου.

 Ιωάννης Κωστάκης, κτηματίαςΧριστόδουλος Κωστάκης, κτηματίας και γιος του Ιωάννη Γεώργιος Κωστάκης, κτηματίας, σύζυγος Νοταρά και γιος του ΙωάννηΙωάννης Κωστάκης, έμπορος και γιος του Γεωργίου Ανδρέας Κωστάκης, έμπορος, κτηματίας, πρόεδρος της ελληνικής κοινότητας του Λιβόρνου και γιος του Γεωργίου Κωνσταντίνος Κωστάκης, έμπορος και γιος του Γεωργίου Φίλιππος Κωστάκης, έμπορος, κτηματίας, πρόεδρος δημοτικού συμβουλίου Πατρέων, και γιος του ΓεωργίουΠερικλής Κωστάκης, σταφιδέμπορος, κτηματίας, αστυνόμος Πατρών και γιος του ΦίλιππουΦίλιππος Κωστάκης, δικηγόρος και γιος του Περικλή Ανδρέας Κωστάκης, τελωνειακός επιθεωρητής Κέρκυρας και γιος του ΠερικλήΚωνσταντίνος Κωστάκης, γενικός διευθυντής της ασφαλιστικής εταιρείας "Εθνική" και γιος του ΑνδρέαΚωνσταντίνος Κωστάκης, σταφιδέμπορος, κτηματίας, δημοτικός σύμβουλος, βουλευτής και γιος του Φίλιππου Γεώργιος Κωστάκης, σταφιδέμπορος, κτηματίας, σύζυγος Μαρίας Φωτήλα και γιος του ΦίλιππουΙωάννης Κωστάκης, έμπορος, υποψήφιος δήμαρχος Πατρέων και γιος του ΓεωργίουΠαρασκευή Κωστάκη, σύζυγος Αθανασίου Κανακάρη και κόρη του ΓεωργίουΜπενιζέλος Ρούφος, δήμαρχος Πατρέων, πρωθυπουργός και γιος της ΠαρασκευήςΓεώργιος Ρούφος, δήμαρχος Πατρέων, βουλευτής, υπουργός και γιος του ΜπενιζέλουΙωάννης Ρούφος, βουλευτής και γιος του ΓεωργίουΑγγελής Ρούφος, βουλευτής και γιος του Μπενιζέλου Θάνος Κανακάρης - Ρούφος, δήμαρχος Πατρεών, βουλευτής, υπουργός και γιος του ΜπενιζέλουΛουκάς Κανακάρης - Ρούφος, βουλευτής, υπουργός και γιος του ΘάνουΡόδης Κανακάρης - Ρούφος, λογοτέχνης, διπλωμάτης και γιος του ΛουκάΘάνος Κανακάρης - Ρούφος, μουσικός και γιος του Ρόδη Λουκάς Κανακάρης - Ρούφος, δικηγόρος και γιος του ΡόδηΒασίλειος Ρούφος, δήμαρχος Πατρέων, βουλευτής και γιος του ΘάνουΑγγελική Ρούφου, σύζυγος του Ιωάννη Ζαΐμη και κόρη της ΠαρασκευήςΜαρία Κωστάκη, σύζυγος Αλέξη Στεφάνου και κόρη του Γεωργίου
Φρειδερίκος του Τσέσυν

Ο Φρειδερίκος, πολων. Fryderyk cieszyński (1480/83 - Ιούνιος 1507) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας-Τσέσυν ήταν κοσμήτορας του Συλλόγου του Τιμίου Σταυρού και του καθεδρικού του Βρότσλαφ.

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Καζιμίρ Β΄ δούκα του Τσέσυν και της Ιωάννας των Ποντέμπραντυ, κόρης του Βίκτωρα δούκα του Μύνστεμπεργκ & Τρόππαου. Αν και πρωτότοκος, για άγνωστο λόγο προορίστηκε για εκκλησιαστική σταδιοδρομία, ίσως για να αυξήσει το κύρος του Καζιμίρ Β΄ στη Σιλεσία. Το 1501 -με την υποστήριξη του πατέρα του και άλλων δουκών της Σιλεσίας- έγινε υποψήφιος βοηθός επισκόπου στο Βρότσλαφ, με δικαίωμα διαδοχής του τότε επισκόπου Γιόχανν Δ΄ Ροτ. Όμως ο Σύλλογος του καθεδρικού απέρριψε την εκλογή, κυρίως διότι όταν ο Καζιμίρ Β΄ ήταν γενικός επόπτης (starosta) της Σιλεσίας, είχε πολιτική μη ευνοϊκή προς την Εκκλησία και ήταν εναντίον της. Παρά τη διαμαρτυρία του Καζιμίρ Β΄, ο σύλλογος δεν άλλαξε την απόφασή του, έτσι εκείνος το 1503 αποφάσισε να στείλει τον Φρειδερίκο στη Βιέννη, όπου λίγο μετά ονομάστηκε πρύτανης του Πανεπιστημίου. Έπειτα ο Φρειδερίκος πήγε στην Ιταλία, όπου ξεκίνησε τις σπουδές του. Παρά την απόρριψη της υποψηφιότητάς του το 1501, ο Φρειδερίκος συνέχισε τις προσπάθειές του να αποκτήσει την πιο υψηλή πνευματική εξουσία στη Σιλεσία και το 1508, με τη βοήθεια του πατέρα του, διορίστηκε κοσμήτορας του Συλλόγου του Τιμίου Σταυρού και κοσμήτορας στον Σύλλογο του καθεδρικού του Βρότσλαφ. Η πολλά υποσχόμενη σταδιοδρομία του τερματίστηκε αιφνίδια το 1507, όταν απεβίωσε αδόκητα στην Ιταλία. Τάφηκε στον καθεδρικό της Σιένα. Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy. Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast". Genealogy.EU.
Μπασίρ Τζεμαγιέλ

Ο Μπασίρ Τζεμαγιέλ (αραβικά: بشير الجميّل, προφέρεται: [baˈʃiːr lɪʒˈmajjɪl], 10 Νοεμβρίου 1947 - 14 Σεπτεμβρίου 1982) ήταν Λιβανέζος πολιτικός, διοικητής πολιτοφυλακής και εκλεγμένος πρόεδρος. Ήταν ανώτερο στέλεχος του κόμματος της Φάλαγγας και ανώτατος διοικητής της πολιτοφυλακής των Λιβανικών Δυνάμεων, κατά τη διάρκεια των πρώτων χρόνων του εμφυλίου πολέμου του Λιβάνου (1975-1990). Εξελέγη πρόεδρος στις 23 Αυγούστου του 1982, ενώ η χώρα σπαρασσόταν από τον εμφύλιο πόλεμο και βρισκόταν υπό την κατοχή του Ισραήλ και της Συρίας. Δολοφονήθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου του 1982, μαζί με άλλους 26, όταν μια βόμβα εξερράγη στην έδρα της Φάλαγγας της Βηρυτού. Τη βόμβα είχε τοποθετήσει ο Χαμπίμπ Τανιούς Σαρτουνί. Το Ομοσπονδιακό Γραφείο Ερευνών (FBI) κατηγόρησε το Συριακό Κοινωνικό Εθνικιστικό Κόμμα (SSNP).

 Ο Μπασίρ γεννήθηκε στη γειτονιά Ασσραφιέ της Βηρυτού στις 10 Νοεμβρίου του 1947. Ήταν ο νεότερος από τα έξι αδέλφια. Η οικογένεια Τζεμαγιέλ προέρχεται από το χωριό Μπικφαγιά της Περιφέρειας Ματν του Λιβάνου και αποτελούσε μία από τις πλέον σημαίνουσες χριστιανικές οικογένειες της χώρας. Ο πατέρας του ήταν ο Πιερ Τζεμαγιέλ, ο οποίος ίδρυσε το κόμμα της Φάλαγγας το 1936 ως κίνημα νεολαίας. Ο Μπασίρ Τζεμαγιέλ παρακολούθησε το Κολέγιο Ιησουιτών Νοτρ Νταμ ντε Ζαμχούρ (Jesuit Collège Notre Dame de Jamhour) και το Ίδρυμα Μοντέρν ντυ Λιμπάν (Institution Moderne du Liban, IML) - Φανάρ. Ολοκλήρωσε τις πανεπιστημιακές σπουδές του στο Πανεπιστήμιο του Σεν-Ζοζέφ (Université Saint-Joseph - USJ) στη Βηρυτό. Μετά τη διδασκαλία του για τρία χρόνια στο Ινστιτούτο Μοντέρν ντυ Λιμπάν, αποφοίτησε το 1971 με πτυχίο νομικής και άλλο ένα στις πολιτικές επιστήμες το 1973. Το 1971 ο Τζεμαγιέλ σπούδασε στο Κέντρο για το Αμερικανικό και Διεθνές Δίκαιο (The Center for American and International Law) κοντά στο Ντάλας του Τέξας στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το 1972 εντάχθηκε στο δικηγορικό σύλλογο και άνοιξε ένα γραφείο στην οδό Hamra, στη Δυτική Βηρυτό.
Κουζίνα των Ρομά

Η Κουζίνα των Ρομά, η οποία μερικές φορές αποκαλείται περιπαικτικά "τσιγγάνικη κουζίνα", είναι η παραδοσιακή κουζίνα του εθνοτικού πληθυσμού των Ρομά. Δεν υπάρχει συγκεκριμένη "κουζίνα των Ρομά" - ποικίλει και είναι επηρεασμένη από τις αντίστοιχες χώρες στις οποίες έζησαν οι Ρομά επί αιώνες. Συνεπώς, είναι επηρεασμένη από την ευρωπαϊκή κουζίνα παρόλο που οι Ρομά κατάγονται από την ινδική υποήπειρο. Η μαγειρική τους ενσωματώνει ινδικές και νοτιοασιατικές επιρροές αλλά μοιάζει αρκετά με την ουγγρική, την εβραϊκή, την ρουμανική και την κουζίνα της ανατολικής Ευρώπης. Η κουζίνα των μουσουλμάνων Ρομά είναι επίσης επηρεασμένη από την βαλκανική και την τουρκική κουζίνα.

 Τα πιάτα των Ρομά γίνονται συνήθως καυτερά και πικάντικα με την χρήση μπαχαρικών όπως η πάπρικα, το σκόρδο και οι πιπεριές. Οι πατάτες αποτελούν βασικό συστατικό της διατροφής τους. Ένα παραδοσιακό επιδόρπιο των Ρομά είναι το pirogo το οποίο φτιάχνεται από αυγά, σταφίδες, καρύδια, ανανά, ζάχαρη, βούτυρο, αυγοτάραχο και τυρί cottage. Ένα άλλο παραδοσιακό πιάτο που φτιάχνουν οι Ρομά είναι η σάρμα ή σάλμαγια, η οποία παρασκευάζεται από λάχανο γεμιστό με κρέας και ρύζι. Οι Ρομά καταναλώνουν πιάτα που αποτελούνται από γεμιστές πιπεριές, κυρίως σε γιορτές και σε ειδικές περιστάσεις. Μαγειρεύουν επίσης pufe (από τηγανητό αλεύρι), xaritsa (τηγανητό καλαμποκόψωμο), μπογάτσα (ψητό ψωμί) και χαϊμόκο (γεύμα που αποτελείται από κρέας κουνελιού). Σερβίρουν τα γεύματά τους με καφέ και με τσάι με ζάχαρη και γάλα ή λεμόνι. Στο Μάριμπορ της Σλοβενίας υπάρχει ένα εστιατόριο των Ρομά που ονομάζεται Romani Kafenava. Ορισμένοι πλανόδιοι Ευρωπαίοι Ρομά μαγειρεύουν σκαντζόχοιρο στιφάδο. How to Eat Like a Real "Gypsy" Inside the Culinary Traditions of the Roma people Introducing Roma Cuisine, The Little-Known 'Soul Food' Of Europe Hungary Roma restaurant eases prejudice through food Romani Cuisine and Cultural Persistence Gypsy Feast: Recipes and Culinary Traditions of the Romany People Food Cultures of the World Encyclopedia - Volume 2 - Page 175
Διάκου Πάτρας

Του Διάκου είναι συνοικία της Πάτρας, η οποία βρίσκεται ανατολικά του κέντρου της πόλης και γειτνιάζει με τις περιοχές Γηροκομειό, Παγώνα, Σαμακιά και Σύνορα. Η περιοχή εκτείνεται στις δυτικές απολήξεις του Παναχαϊκού, σε υψόμετρο 150 μ. περίπου. Αποτελεί ήσυχη μεριά της πόλης χωρίς πυκνή δόμηση, ενώ εκεί υπάρχουν και καλλιεργήσιμες εκτάσεις με ελαιώνες και αμπελώνες. Σημείο αναφοράς της συνοικίας αποτελεί το Καραμανδάνειο Νοσοκομείο Παίδων, το οποίο στεγάζεται στον χώρο του πρώην Πρεβεντορίου.

 Η περιοχή Διάκου, πριν πάρει αυτήν την ονομασία, ανήκε στην ευρύτερη περιοχή της Σαμακιάς -στα όρια με την περιοχή του Γηροκομειού- ενώ την εποχή της Τουρκοκρατίας ονομαζόταν Σελαχαγιά, πιθανόν από κάποιον Τούρκο γαιοκτήμονα με εκτάσεις στην περιοχή που έφερε το όνομα αυτό. Η περιοχή πήρε το όνομά της από τον Διάκο Κύριλλο Γιαννακόπουλο, ο οποίος διατηρούσε, ήδη από το 1925, κτήματα και αγροικία στην περιοχή μαζί με τον αδελφό του Νίκο Γιαννακόπουλο. Ο Διάκος Κύριλλος Γιαννακόπουλος ήταν διάκονος στη Μητρόπολη Πατρών, η δε οργανική του θέση ήταν στη Μονή Αγίας Ελεούσας στις Καμάρες (σήμερα γυναικείο μοναστήρι). Επίσης, ήταν και ηγουμενεύων στη Μονή Ομπλού. Ο αδελφός του Νίκος διατηρούσε στην περιοχή, μαζί με την σύζυγό του Βασιλική Γιαννακοπούλου το γένος Καποτά, ταβερνείο το οποίο ονομαζόταν τότε Νέα Ελβετία και αργότερα μετονομάστηκε σε Διάκου, ονομασία η οποία διατηρείται έως σήμερα. Το 1952 εγκαινιάστηκε στου Διάκου από τον Χανς Ερενστρώλε, αντιπρόσωπο του Ερυθρού Σταυρού, το Πρεβεντόριο Πατρών. Η έκταση πέντε (5) στρεμμάτων είχε δωρισθεί από τον δικηγόρο Χρήστο Καποτά, ο οποίος διετέλεσε και πρόεδρός του. Αργότερα, σε χώρο του Πρεβεντορίου κτίστηκε το σημερινό Καραμανδάνειο Νοσοκομείο Παίδων από τον Ιωάννη Καραμανδάνη. Σπυρίδων Ν. Γκούρβελος, Η ενορία του Αγίου Ανδρέα Ελυκάδος χθες και σήμερα, Έκδοση Ιερού Ναού Αγίου Ανδρέα Εγλυκάδος-Εκδοτική παραγωγή Cαιτηc, Πάτρα 2010. Δ. Καρατζά, Χ. Χαραλάμπους, Δ. Γκότση, Γ. Λύρα, Πάτρα, ονομάτων επίσκεψις, Έκδοση των εφημερίδων «Εθνικός Κήρυξ των Πατρών» και «Ημερήσιος Κήρυξ των Πατρών», Πάτρα 1995. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Α΄, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα «Διάκος» (σελ. 507).
NGC 6891

To NGC 6891 είναι πλανητικό νεφέλωμα στον αστερισμό Δελφίν με φαινόμενο μέγεθος +10,5. Το ανακάλυψε ο Σκωτσέζος αστρονόμος Ralph Copeland στις 22 Σεπτεμβρίου 1884. Απέχει από το ηλιακό σύστημα περίπου 7.200 έτη φωτός.

 Δεδομένα για το NGC 6891 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 6891 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 6891 στο Wikimedia Commons
Τουρισμός στη Ρωσία

Ο τουρισμός στη Ρωσία έχει δει ταχεία ανάπτυξη από την ύστερη εποχή της σοβιετικής περιόδου, αρχικά μέσω εσωτερικού τουρισμού και στη συνέχεια με διεθνή τουρισμό. Η πλούσια πολιτιστική κληρονομιά και η μεγάλη φυσική ποικιλομορφία τοποθετούν τη Ρωσία ανάμεσα στους πιο δημοφιλείς τουριστικούς προορισμούς στον κόσμο. Εκτός της Κριμαίας, η χώρα περιλαμβάνει 26 περιοχές παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ, ενώ πολλές άλλες βρίσκονται στους δοκιμαστικούς καταλόγους της ΟΥΝΕΣΚΟ.Σημαντικές τουριστικές διαδρομές στη Ρωσία περιλαμβάνουν ταξίδια γύρω από το λεγόμενο Χρυσό Δαχτυλίδι αρχαίων πόλεων, κρουαζιέρες στα μεγάλα ποτάμια, όπως του Βόλγα, και μακρινές διαδρομές με τον περίφημο Υπερσιβηρικό Σιδηρόδρομο. Οι διαφορετικές περιοχές και οι διάφορες εθνικές κουλτούρες της Ρωσίας προσφέρουν πολλές διαφορετικές γεύσεις και αναμνήσεις και παρουσιάζουν μια μεγάλη ποικιλία παραδόσεων, συμπεριλαμβανομένων των ρωσικών λουτρών, χειροποίητες ζωγραφιές σε ξύλο, ρωσικές κούκλες, της γιορτής Σαμπαντούι ή σαμανικών τελετών. Το 2013 επισκέφθηκαν τη Ρωσία 33 εκατομμύρια τουρίστες, καθιστώντας την ένατη δημοφιλέστερη χώρα στον κόσμο και έβδομη στην Ευρώπη.

 Οι πιο δημοφιλείς τουριστικοί προορισμοί στη Ρωσία είναι η Αγία Πετρούπολη (η οποία εμφανίστηκε στον κατάλογο των κορυφαίων πόλεων της Ευρώπης το 2010) και η Μόσχα, σημερινά και ιστορικά κέντρα της χώρας και μεγάλες πολιτιστικές πρωτεύουσες, αναγνωρισμένη ως Παγκόσμιες Πόλεις.Η Μόσχα και η Αγία Πετρούπολη διαθέτουν παγκοσμίου φήμης μουσεία, όπως το Ερμιτάζ και η Πινακοθήκη Τρετιακόφ, διάσημα θέατρα όπως το Μπολσόι και Μαριίνσκι, περίτεχνες εκκλησίες, όπως ο Καθεδρικός Ναός του Αγίου Βασιλείου, ο Καθεδρικός Ναός του Σωτήρος, ο Καθεδρικός Ναός του Αγίου Ισαάκ και ο Ναός του Χυμένου Αίματος, εντυπωσιακές οχυρώσεις, όπως το Κρεμλίνο της Μόσχας και το Κάστρο Πέτρου και Παύλου, όμορφες πλατείες όπως η Κόκκινη Πλατεία και η Πλατεία Ανακτόρων, καθώς και λεωφόρους, όπως η Τβέρσκαγια και η Νιέφσκι Προσπέκτ. Πλούσια ανάκτορα και πάρκα ακραίας ομορφιάς συναντώνται στις πρώην αυτοκρατορικές κατοικίες στα προάστια της Μόσχας (Κολόμενσκογιε, Τσαρίτσινο) και της Αγίας Πετρούπολης (Πετεργκόφ, Στρέλνα, Ορανιενμπάουμ, Γκάτσινα, Παβλόφσκ, Τσάρσκογιε Σελό). Η Μόσχα έχει μια μεγάλη ποικιλία από εντυπωσιακά κτίρια της σοβιετικής εποχής μαζί με σύγχρονους ουρανοξύστες, ενώ η χώρα μπορεί να υπερηφανεύεται για την Αγία Πετρούπολη, την επονομαζόμενη Βενετία του Βορρά, βάση της κλασικής αρχιτεκτονικής της, των πολλών ποταμών, των καναλιών και των γεφυρών της.
Δακτυλίτιδα

Δακτυλίτιδα ή δάκτυλο λουκάνικο (Dactylitis ή sausage digit) είναι η φλεγμονή ολόκληρου του δακτύλου (χεριού ή ποδιού), και μπορεί να είναι επώδυνη. Ο όρος προέρχεται από την ελληνική λέξη "δάκτυλος". Στην ιατρική της έννοια, αναφέρεται στα δάκτυλα των χεριών και των ποδιών.

 Η δακτυλίτιδα μπορεί να εμφανιστεί στις οροαρνητικές αρθροπάθειες (seronegative arthropathies), όπως στην ψωριασική αρθρίτιδα και στην αγκυλοποιητική σπονδυλοαρθρίτιδα και στη δρεπανοκυτταρική νόσο ως αποτέλεσμα αγγειοαποφρακτικής κρίσης με οστικά έμφρακτα (bone infarcts) και σε λοιμώδεις καταστάσεις περιλαμβανομένων της φυματίωσης, της σύφιλης και της λέπρας. Στην αντιδραστική αρθρίτιδα, εμφανίζονται δάκτυλα λουκάνικου λόγω υμενίτιδας. Δακτυλίτιδα μπορεί επίσης να εμφανιστεί με σαρκοείδωση. Στην δρεπανοκυτταρική νόσο εμφανίζεται για πρώτη φορά μεταξύ βρεφών ηλικίας 6-9 μηνών (καθώς η προστατευτική τους εμβρυική αιμοσφαιρίνη, HbF, αντικαθίσταται από την ενήλικη αιμοσφαιρίνη και εκδηλώνεται η ασθένεια) και είναι πολύ συχνά η ένδειξη εμφάνισης της διαταραχής.