Επαρχία Ουίλα

Η Ουίλα (πορτογαλικά: Huíla‎) είναι επαρχία της Ανγκόλας. Έχει έκταση 79.023 τετραγωνικά χιλιόμετρα και πληθυσμό 2.497.422 (απογραφή 2014). Το Λουμπάνγκο είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας. Η καλαθοπλεκτική είναι σημαντική βιομηχανία στην επαρχία.

 Από τον Πορτογαλικό Αποικιακό Πόλεμο (1961-1975) έως την ανεξαρτησία της Ανγκόλας και τον επακόλουθο εμφύλιο πόλεμο στην Ανγκόλα (1975-2002) η Ουίλα επηρεάστηκε άμεσα μόνο σε σχετικά σύντομα χρονικά διαστήματα. Η Κασίνγκα εγκαταλείφθηκε από τους Ευρωπαίους επόπτες της και το ορυχείο παραμελήθηκε κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου στην Ανγκόλα. Τον επόμενο χρόνο καταλήφθηκε από τον Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό της Ναμίμπια (PLAN), στρατιωτική πτέρυγα της Λαϊκής Οργάνωσης της Νοτιοδυτικής Αφρικής. Στη συνέχεια, ο PLAN υιοθέτησε την Κασίνγκα ως σημείο εξόρμησης για επιδρομές των εξεγερμένων στη Νοτιοδυτική Αφρική, περίπου 250 χιλιόμετρα νότια. Οι βάσεις τους σύντομα έγιναν καταφύγιο για τους πρόσφυγες κατά τον πόλεμο της Ανεξαρτησίας της Ναμίμπια. Το 1978, η παρουσία του PLAN στην Κασίνγκα προσέλκυσε την προσοχή της Νοτιοαφρικανικής Αμυντικής Δύναμης. Η Κασίνια ήταν ο τόπος των περισσότερων μαχών κατά τη διάρκεια της Επιχείρησης Ασκάρι, τον Δεκέμβριο του 1983.Η μετα-αποικιακή ανάπτυξη στην Αγκόλα είχε ως αποτέλεσμα την ίδρυση δύο πανεπιστημίων στο Λουμπάνγκο (το κρατικό Universidade Mandume, πήρε το όνομά του από έναν ηγέτη των Οβάμπο στον αγώνα κατά της κατοχής από τους Πορτογάλους, καθώς και μια πανεπιστημιούπολη του Universidade Privada de Angola. Ο τουρισμός αναπτύχθηκε, με τη συμμετοχή κυρίως λευκών επιχειρηματιών από τη Ναμίμπια, την οποία η επαρχιακή κυβέρνηση επιδιώκει ενεργά να προσελκύσει. Η επαρχία Ουίλα διασχίζεται από τη βορειοδυτική γραμμή ίσου γεωγραφικού μήκους και πλάτους. Η επαρχία συνορεύει δυτικά με τις επαρχίες Ναμίμπε και Μπενγκέλα, στα βόρεια από τη Μπιέ και την Κουάντο Κουμπάνγκο και στα νότια από την επαρχία Κουνένε. Ο ελικοειδής δρόμος που είναι γνωστός ως Λέμπα Χιλ, καθώς και το Εθνικό Πάρκο Μπικαούρι βρίσκονται στην επαρχία Ουίλα. Το Εθνικό Πάρκο Μπικαούρι ιδρύθηκε το 1964 και καλύπτει έκταση 790 χλμ². Η επαρχία Ουίλα περιέχει τις ακόλουθες κοινότητες (comunas), ταξινομημένες υπό τους αντίστοιχους δήμους τους: Δήμος Γκάμπος: - Τσιάνγκε, Τσιμπέμπα Δήμος Ζάμπα: - Ζάμπα, Κασίνγκα, Ντόνγκο Δήμος Κακόντα: - Γκούνγκουι, Κακόντα, Κούσε, Ουάμπα Δήμος Κακούλα: - Βίτι Βιβάλε, Κακούλα, Τσικουαγκέια, Τσιτούτο Δήμος Καλουκέμπε: - Ενγκόλα, Καλέπι, Καλουκέμπε Δήμος Κιλένγκες: - Ιμπούλο, Κιλένγκες, Ντίντε Δήμος Κιπούνγκο: - Καΐντα, Κιπούνγκο, Τσικόνκο, Τσικούνγκο, Χόμπο Δήμος Κουβάνγκο: - Βικούνγκο, Γκαλάνγκε, Κουβάνγκο Δήμος Λουμπάνγκο: - Αρίμπα, Κιλέμπα, Λουμπάνγκο, Ουίλα, Χόκε Δήμος Ματάλα: - Καπελόνγκο, Ματάλα, Μικόσε, Μουλόντο Δήμος Τσικόμπα: - Κε, Κουτέντα, Λιμπόνγκουε, Τσικόμπα Δήμος Τσίμπια: - Ζάου, Καπούντα Καβιλόνγκο, Κιχίτα, Τσίμπια Δήμος Τσιπίντο: - Μπάμπι, Μπουνζέι, Τσιπίντο Δήμος Χουμπάτα: - Καχόλο, Μπάτα-Μπάτα, Νέβες, Παλάνκα, Χουμπάτα Το 2013, η επαρχία είχε πληθυσμό 2.609.486 κατοίκους. Οι αρχικοί κάτοικοι της περιοχής ήταν Χοϊσάν, αλλά μόνο λίγες υπολειπόμενες ομάδες παραμένουν σήμερα, οι οποίες εκδιώχθηκαν από την αγροτική γη τους από άλλες ομάδες. Σε ορισμένες περιοχές αντιπροσωπεύουν λιγότερο από το 2% του πληθυσμού. Οι περισσότεροι αγρότες στην επαρχία είναι γνωστοί Νυανέκα-Χούμπι, αλλά δεν σχηματίζουν ολόκληρη εθνοτική ομάδα. Μια σημαντική εθνοτική ομάδα στην επαρχία είναι η Μουίλα, που αρχικά κατοικούσε στις περιοχές του οροπεδίου.Λόγω του σχετικά ήπιου κλίματος, υπήρξε ένας σχετικά ισχυρός αποικισμός από Πορτογάλους μετανάστες που μερικές φορές αναμίχθηκαν με τον τοπικό πληθυσμό. Αυτό οδήγησε σε επέκταση και διαφοροποίηση της γεωργίας ταυτόχρονα, αλλά και σε ανάπτυξη πόλεων. Ωστόσο, η εισροή εκτοπισμένων κατά χιλιάδες κατά τη διάρκεια του πολέμου επηρέασε σοβαρά την επαρχία. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, σημαντικός αριθμός Οβιμπούντου κατέφυγε στα υψίπεδα της επαρχίας Ουίλα. Σε ορισμένες περιοχές αντιπροσωπεύουν τώρα περίπου το 37% του πληθυσμού, με τη μεγαλύτερη συγκέντρωση στα κεντρικά υψίπεδα. Υπάρχει επίσης ένας πολύ μικρότερος αριθμός Μπακόνγκο που εξομοιώθηκε με τους Κονγκό, και ορισμένοι εγκαταστάθηκαν στην επαρχία κατά την επιστροφή τους. Οι Χερόρο αντιπροσωπεύουν περίπου το 0,5% του πληθυσμού. Γεωγραφικές πληροφορίες επαρχίας στο geoview.info