IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ζέσουφ

To Ζέσουφ (πολωνικά: Rzeszów, προφορά: [ˈʐɛʂuf], ουκρανικά: Ряшiв) είναι πόλη στη νοτιοανατολική Πολωνία, πρωτεύουσα του βοϊβοδάτου Ποντκαρπάτσκιε. Το 2014 είχε 184.493 κατοίκους και ήταν η μεγαλύτερη πόλη στην νοτιοανατολική Πολωνία. Είναι κτισμένη στις όχθες του ποταμού Βίσλοκ. Έλαβε δικαιώματα πόλης το 1354. Στην πόλη εδρεύουν αρκετά ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα και λειτουργεί διεθνές αεροδρόμιο.

 Η περιοχή του Ζέσουφ κατοικείται από τη νεολιθική εποχή. Στον 11ο-13ο αιώνα αναπτύχθηκε μεγάλος εμπορικός σταθμός, τον οποίο κατέλαβαν οι Ρουθηνιανοί τον 13ο αιώνα, με αποτέλεσμα οι προηγούμενοι κάτοικοι του οικισμού να μετεγκατασταθούν στην Κρακοβία. Το Ζέσουφ ανήκε στο πριγκιπάτο της Γαλικίας-Βολινίας μέχρι μετά το 1340, όταν πέρασε ξανά στην κατοχή των Πολωνών. Το 1354, ο βασιλιάς Καζίμηρος ο Μέγας της έδωσε δικαιώματα πόλης. Πρώτος ιδιοκτήτης της πόλης ήταν ο Γιαν Πάκοσλαβ. Η πόλη συνέχισε να είναι ιδιωτική μέχρι τον 18ο αιώνα.Η πόλη αναπτύχθηκε χάρη στη θέση της πάνω στις εμπορικές οδούς που συνέδεαν την Κρακοβία με τους Ρως και το Λούμπλιν με τη Σλοβακία και την Ουγγαρία. Το 1458 η πόλη δέχθηκε επίθεση από Τατάρους και Βλάχους και το 1502 πάλι από Τατάρους. Οι πρώτοι Εβραίοι εγκαταστάθηκαν στην πόλη στα μέσα του 16ου αιώνα. Η περίοδος από τα μέσα του 16ου μέχρι τα μέσα του 17ου αιώνα θεωρείται η χρυσή εποχή της πόλης, όταν ανήκε στην οικογένεια Λιγκέζα. Τότε κατασκευάστηκαν δημόσια κτίρια, όπως το δημαρχείο και τα τείχη.To 1638, το Ζέσουφ πέρασε στην κατοχή την ισχυρής και εύπορης οικογένειας Λουντομίρσκι, και έγινε το κέντρο της τεράστιας περιουσίας της. Αρχικά η πόλη άκμασε και το 1658 άνοιξε σε αυτή το πρώτο κολέγιο. Όμως, ως αποτέλεσμα πολέμων, πυρκαγιών, επιδημιών και περιορισμού των ελευθεριών των πολιτών, το Ζέσουφ άρχισε να παρακμάζει. Μετά τον πρώτο διαμελισμό της Πολωνίας, το Ζέσουφ αποτέλεσε τμήμα της αυτοκρατορίας των Αψβούργων. Το 1844 εξαγόρασε την κυριαρχία της από την οικογένεια Λουντομίρσκι. Ακολούθησε η σιδηροδρομική σύνδεση της πόλης με το Λβιβ και η βιομηχανοποίηση της πόλης.Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η πόλη βρέθηκε ξανά στην Πολωνία. Το 1937 δημιουργήθηκε η Κεντρική Βιομηχανική Περιοχή, με την εγκατάσταση στρατιωτικής βιομηχανίας για την κατασκευή αεροσκαφών και αντιαεροπορικών όπλων. Πριν τον Β΄ΠΠ, στην πόλη κατοικούσαν περίπου 14.000 Εβραίοι, οι οποίοι αποτελούσαν πάνω από ένα τρίτο του πληθυσμού της Ζέσουφ. Η πόλη κατακτήθηκε από τα γερμανικά στρατεύματα τις 9 Σεπτεμβρίου 1939, μετά από σκληρή μάχη. Στην πόλη δημιουργήθηκε γκέτο. Το Νοέμβριο του 1939, οι Γερμανοί εκτέλεσαν μια ομάδα διανοούμενων, ενώ άλλοι μεταφέρθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Περίπου 20.000 μεταφέρθηκαν από το γκέτο του Ζέσουφ στο στρατόπεδο εξόντωσης Μπέλζεκ. Αρκετές χιλιάδες εκτελέστηκαν στο δάσος κοντά στο χωριό Ρούντνα. Ο Κόκκινος Στρατός κατέλαβε το Ζέσουφ τις 2 Αυγούστου 1944.Μετά τη λήξη του πολέμου, το Ζέσουφ έγινε έδρα επαρχίας εντός της Πολωνίας, γνωρίζοντας δημογραφική, οικονομική και πολιτιστική ανάπτυξη. Το 1992 η πόλη έγινε έδρα ρωμαιοκαθολικής επισκοπής και το 2001 ιδρύθηκε το Πανεπιστήμιο του Ζέσουφ. Το Ζέσουφ έχει αδελφοποιηθεί με τις εξής πόλεις: www.rzeszow.pl
Ομάδα Πασιφάης

Η ομάδα της Πασιφάης είναι μια ομάδα ανάδρομων ακανόνιστων δορυφόρων του Δία που ακολουθούν παρόμοιες τροχιές με την Πασιφάη και πιστεύεται ότι έχουν κοινή προέλευση. Οι ημι-άξονες της τροχιάς τους(αποστάσεις από τον Δία) κυμαίνονται μεταξύ 22,8 και 24,1 εκατ. χλμ. (το ίδιο εύρος με την ομάδα της Κάρμης), οι κλίσεις τους μεταξύ 144,5° και 158,3°, και οι εκκεντρότητες τους μεταξύ 0,25 και 0,43. Tα κύρια μέλη της ομάδας είναι τα εξής: Πασιφάη Σινώπη, τα δύο τρίτα του μεγέθους της Πασιφάης Καλλιρόη Μεγακλείτη Αυτονόη Ευρυδόμη ΣπονδήΗ Διεθνής Αστρονομική Ένωση (IAU) δίνει ονόματα που τελειώνουν σε -e για όλους τους ανάδρομους δορυφόρους, συμπεριλαμβανομένων των μελών και αυτής της ομάδας.

 Ο αρχικός αστεροειδής δεν διαταράχθηκε σε μεγάλο βαθμό: το αρχικό σώμα υπολογίζεται πως ήταν 60 χιλιόμετρα σε διάμετρο, περίπου το ίδιο μέγεθος με την Πασιφάη. Άρα η Πασιφάη διατηρεί το 99% της μάζας του αρχικού σώματος. Ωστόσο, αν η Σινώπη ανήκει στην ομάδα, η αναλογία είναι πολύ μικρότερη, συγκεκριμένα 87%.Σε αντίθεση με τις ομάδες της Κάρμης και της Ανάγκης, η θεωρία της προέλευσης της ομάδας της Πασιφάης από μιά σύγκρουση δεν είναι αποδεκτή από όλες τις μελέτες. Αυτό συμβαίνει επειδή η ομάδα της Πασιφάης, ενώ όλα της τα μέλη έχουν παρόμοιος ημιάξονες τροχιάς, έχουν μεγαλύτερη διασπορά στις κλίσεις τους. Εναλλακτικά, η Σινώπη μπορεί να μην είναι ένα μέρος από τα απομεινάρια της ίδιας σύγκρουσης και αιχμαλοτίστηκε ανεξάρτητα, αντ ' αυτού. Οι διαφορές χρώματος μεταξύ των αντικειμένων (γκρι για την Πασιφάη, ανοιχτό κόκκινο για την Καλλιρόη και τη Μεγακλείτη) προτείνουν επίσης ότι η ομάδα θα μπορούσε να έχει μια πιο σύνθετη προέλευση από μία σύγκρουση.
Φίλιππος του Σαιν-Πολ

Ο Φίλιππος Α', δούκας της Βραβάντης (Philippe de Bourgogne, 25 Ιουλίου 1404 - 4 Αυγούστου 1430) από τον Οίκο των Βαλουά-Βουργουνδίας, γνωστός και ως Φίλιππος κόμης του Σαιν-Πολ & Λινύ, διαδέχθηκε τον αδελφό του, Ιωάννη Δ', ως δούκας της Βραβάντης το 1427.

 Ήταν ο δεύτερος γιος του Αντώνιου δούκα της Βραβάντης και της Ιωάννας του Οίκου του Λουξεμβούργου, κόρης του Βάλεραν Γ΄ κόμη του Λινύ. Πολέμησε το 1417 μαζί με τον Ιωάννη τον Ατρόμητο, τον θείο του, ενάντια στους Αρμανιάκ και, μετά την κατάληψη του Παρισιού από τους Βουργουνδούς, ορίστηκε λοχαγός του Παρισιού, δηλαδή στρατιωτικός διοικητής της πόλης για λογαριασμό του θείου του. Εισήλθε στις Βρυξέλλες το 1421 ως επίτροπος των Κρατών της Βραβάντης, μετά την φυγή του δούκα Ιωάννη Δ΄, του αδερφού του. Υποδαύλισε τότε την εξέγερση των συντεχνιών (métiers) της πόλης αυτής σε βάρος των Οίκων Ευγενών των Βρυξελλών. Το 1425, συμμετείχε στην αντιπαράθεση που προκλήθηκε μεταξύ του αδελφού του και της συζύγου του ιδίου, Ζακλίν, κόμισας του Αινώ και της Ολλανδίας. Βρισκόταν εν μέσω προετοιμασιών για την αναχώρησή του για τους Αγίους Τόπους, όπου θα πολεμούσε τους Μουσουλμάνους, όταν ο αδελφός του πέθανε, αφήνοντάς του τα σουκάτα της Βραβάντης και του Λίμπουργκ. Επρόκειτο να νυμφευθεί τη Γιολάντα των Καπετιδών, κόρη του Λουδοβίκου Β΄ δούκα του Ανζού και της Γιολάντας της Αραγωνίας, ωστόσο απεβίωσε το 1430, σε ηλικία είκοσι έξι ετών. Ο Φίλιππος του Σαιν-Πολ ενταφιάστηκε δίπλα στους τάφους του πατέρα του και του μεγαλύτερου αδελφού του, στην εκκλησία του Τερβυρέν, κοντά στις Βρυξέλλες. Η Γιολάντα παντρεύτηκε στη συνέχεια τον Φραγκίσκο Α΄ δούκα της Βρετάνης.
Discoverer 23

Ο Discoverer 23 ή Corona 9016A ήταν αμερικανικός κατασκοπευτικός δορυφόρος ο οποίος εκτοξεύτηκε το 1961. Ήταν τύπου KH-5 Argon και βασίζονταν σε στάδιο πυραύλου Agena-B. Ήταν η δεύτερη αποστολή δορυφόρου KH-5. Όπως και η αρχική αποστολή, δεν στέφθηκε με επιτυχία.

 Ο Discoverer 23 εκτοξεύτηκε με πύραυλο Thor DM-21 Agena-B στις 8 Απριλίου 1961 (19:21 UTC) από την Αεροπορική Βάση Βάντενμπεργκ και τέθηκε επιτυχώς σε χαμηλή περιηγήινη τροχιά. Όταν συνέβη αυτό έλαβε την ονομασία Χάρβαρντ 1961 Lambda 1. Η τροχιά του είχε περίγειο 294 χλμ., απόγειο 624 χλμ., κλίση 82,3 μοιρών και τροχιακή περίοδο 93,77 λεπτών. Η ολική του μάζα ήταν 1150 kg και σημαντικότερο όργανό του μία and was equipped with a φωτογραφική μηχανή εστιακής απόστασης 76 mm και μέγιστης ανάλυσης 140 m. Οι εικόνες καταγράφτηκαν σε φιλμ των 127 mm, το οποίο θα επέστρεφε στην Γη με την κάψουλα επανεισόδου. Όμως εξαιτίας δυσλειτουργίας η κάψουλα τέθηκε σε υψηλότερη τροχιά αντί να μπει στην ατμόσφαιρα, με συνέπεια να μην ανακτηθεί το υλικό που συλλέχθηκε. Το υπόλοιπο σκάφος παράμεινε στο διάστημα μέχρι και την 16η Απριλίου 1962, οπότε και καταστράφηκε στην ατμόσφαιρα. Ακολούθησε η κάψουλα επανεισόδου στις 23 Μαΐου. Διαστημικές αποστολές το 1961
Θέμα Μεσοποταμίας

Το Θέμα Μεσοποταμίας αποτελούσε διοικητικό διαμέρισμα («θέμα») της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, στα ανατολικά της Μικράς Ασίας, μεταξύ των ποταμών Αρσανία (σημερινός Μουράτ και του σημερινού Τσιμισγκεζέκ (Çimisgezek). Δεν πρέπει να συγχέεται ούτε με την περιοχή της Μεσοποταμίας, ούτε με την παλαιά Ρωμαϊκή και νεώτερη Βυζαντινή επαρχία της Μεσοποταμίας. Το θέμα αυτό ιδρύθηκε πιθανότατα μεταξύ 899 και 911. Το μεγαλύτερό του μέρος προήλθε από τα εδάφη του αρμενικού πριγκιπάτου του Τάκις με τη συνεργασία του αρχηγού του Εμμανουήλ και των γιων του, οι οποίοι έλαβαν εδάφη και τίτλους σε άλλα μέρη της αυτοκρατορίας. Διοικητές του θέματος αναφέρονται οι: Ορέστης, στρατηγός και πρώτος διοικητής Κωνσταντίνος, κατεπάνω Λέων, κατεπάνω Μιχαήλ, κατεπάνω Νικόλαος, κατεπάνω Αχίλειος, στρατηγός Νικόλαος, στρατηγός Ρωμανός, στρατηγός

 Charanis, Peter (1963). The Armenians in the Byzantine Empire. Lisbon, Portugal: Fundação Calouste Gulbenkian. Holmes, Catherine (2005). Basil II and the Governance of Empire (976–1025). Oxford, United Kingdom: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-927968-5. Kazhdan, Alexander Petrovich, επιμ. (1991). The Oxford Dictionary of Byzantium. New York, New York and Oxford, United Kingdom: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-504652-6. McGeer, Eric· Nesbitt, John W.· Oikonomides, Nicolas, επιμ. (2001). Catalogue of Byzantine Seals at Dumbarton Oaks and in the Fogg Museum of Art, Volume 4: The East. Washington, District of Columbia: Dumbarton Oaks Research Library and Collection. ISBN 0-88402-282-X. Catalogue of Byzantine Seals at Dumbarton Oaks and in the Fogg Museum of Art ...
Δήμος Λαγκαδίων

Ο δήμος Λαγκαδίων ήταν δήμος του νομού Αρκαδίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Γορτυνίας. Βρισκόταν στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού και περικλειόταν από τους δήμους Δημητσάνας, Τροπαίων, Ηραίας και Βυτίνας. Ήταν ένας από τους δήμους που συγκροτούσαν την επαρχία Γορτυνίας. Ο δήμος αποτελούταν από 2 δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 1.363 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν τα Λαγκάδια.

 Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς: Δ.δ. Λαγκαδίων [ 1.012 ] τα Λαγκάδια [ 704 ] ο Άγιος Αθανάσιος [ 12 ] ο Άγιος Νικόλαος [ 82 ] το Καλονέριον [ 135 ] το Ξεροβούνι [ 32 ] η Πτεριά [ 47 ] Δ.δ. Λευκοχωρίου [ 351 ] το Λευκοχώριον [ 160 ] η Τουθόα [ 108 ] η Φούσκαρη [ 83 ] Ο δήμος συστάθηκε το 1841 με το όνομα Δήμος Τεύθιδος. Μετονομάστηκε σε Δήμο Λαγκαδίων στις 9 Αυγούστου 1865.Από το 1912 ως το 1948 τα Λαγκάδια ήταν Κοινότητα, για να προαχθούν σε δήμο για μία ακόμη φορά, το 1948. Ο δήμος λειτούργησε ως την κατάργησή του, το 2010. Υπουργείο Εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου Καποδίστριας Αρχειοθετήθηκε 2009-09-24 στο Wayback Machine.
Αικατερίνη Αμαλία της Ολλανδίας

Η Αικατερίνη Αμαλία της Ολλανδίας (Ολλανδικά: Prinses Catharina Amalia der Nederlanden, 7 Δεκεμβρίου 2003 -) είναι η κληρονόμος του θρόνου του Βασιλείου των Κάτω Χωρών, που αποτελείται από τις χώρες της Ολλανδίας, του Κουρασάο, της Αρούμπα, και του Αγίου Μαρτίνου.Η Αικατερίνη Αμαλία είναι το μεγαλύτερο παιδί του βασιλιά Γουλιέλμου Αλέξανδρου και της βασίλισσας Μάξιμα. Έγινε κληρονόμος όταν ο πατέρας της ανέβηκε στο θρόνο στις 30 Απριλίου 2013, μετά από την παραίτηση της γιαγιάς της βασίλισσας Βεατρίκης.

 Γεννήθηκε στις 7 Δεκεμβρίου 2003 και ώρα 17:01 μ.μ. (ώρα Χάγης) στο Ιατρικό Κέντρο Μπρόνοβο της Χάγης. Η γέννηση της ανακοινώθηκε στον Ολλανδικό λαό, με 101 χαιρετισμούς πυροβόλων όπλων σε τέσσερα μέρη του Βασιλείου των Κάτω Χωρών: στο Ντεν Χέλντερ και στην Χάγη της Ολλανδίας, στο Βίλλεμσταντ στις Ολλανδικές Αντίλλες και στο Οράνιεστατ στην Αρούμπα.Οναμάσθηκε Αικατερίνη από την ελληνική λέξη που σημαίνει "καθαρός", Αμαλία από τον γερμανικό όνομα Αμέλια που σημαίνει "προσπάθεια στον αγώνα", Βεατρίκη από την γιαγιά της βασίλισσα Βεατρίκη, Κάρμεν από την γιαγιά της Μαρία ντελ Κάρμεν Σερρούτι Καρρικάρ και Βικτώρια από την νονά της Διάδοχο Πριγκίπισσα Βικτώρια της Σουηδίας. Στις 12 Ιουνίου 2004 η Αικατερίνη Αμαλία βαφτίστηκε από τον Αιδεσιμότατο Κάρελ τερ Λίντεν στην Εκκλησία του Αγίου Ιακώβου στην Χάγη. Νονοί της ήταν ο θείος της Πρίγκιπας Κωνσταντίνος της Ολλανδίας, η Διάδοχος Πριγκίπισσα Βικτώρια της Σουηδίας, ο (τότε) αντιπρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας της Ολλανδίας Χέρμαν Τσένκ Βίλλινκ, η Σαμάνθα Ντίν (φίλη της μητέρας της), ο θείος της Μαρτίν Σορρεγιέτα και ο Μάρκ τερ Χάαρ (φίλος του πατέρα της).Οι παππούδες της Αικατερίνης Αμαλίας, ο Χόρχε Σορρεγιέτα και η Μαρία ντελ Κάρμεν Σερρούτι Καρρικάρ, τους απαγορεύτηκε να παρακολουθήσουν το γάμο των γονιών της το 2002 λόγω της συμμετοχής του παππού της, στο καθεστώς του στρατηγού Χόρχε Ραφαέλ Βιδέλα, αλλά ήταν παρόντες στην βάπτιση της, η οποία ήταν ιδιωτική και όχι κρατική υπόθεση.Η Αικατερίνη Αμαλία έχει δυο μικρότερες αδελφές την Πριγκίπισσα Αλεξία και την Πριγκίπισσα Αριάδνη, ενώ τον Ιούνιο του 2010 ήταν μια από τις παράνυφους στον γάμο της νονάς της Διαδόχου Πριγκίπισσας Βικτώρια της Σουηδίας με τον Δανιήλ Βέστλινγκ στο Καθεδρικό Ναό της Στοκχόλμης. 7 Δεκεμβρίου 2003 - 30 Απριλίου 2013: Η Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Αικατερίνη Αμαλία της Ολλανδίας, Πριγκίπισσα της Οράγγης-Νασσάου. 30 Απριλίου 2013 – έως σήμερα: Η Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Αικατερίνη Αμαλία της Ολλανδίας, Η Πριγκίπισσα της Οράγγης, Πριγκίπισσα της Οράγγης-Νασσάου. [1] at the website of the Royal House of the Netherlands
Λουίζα Κάβεντις του Ντέβονσαϊρ

Η Λουίζα Κάβεντις του Ντέβονσαϊρ (Louisa Cavendish of Devonshire, γεννημένη ως Λουίζα Φρειδερίκη Αυγούστα του Άλτεν Luise Friederike Auguste von Alten, 15 Ιουνίου 1832 - 15 Ιουλίου 1911) ήταν Γερμανό-Βρετανίδα αριστοκράτισσα.

 Γεννήθηκε στις 15 Ιουνίου 1832 στο Ανόβερο, και ήταν κόρη του Κόμη Κάρολου Φραγκίσκου Βίκτωρ φον Άλτεν και της Ερμίνε του Σμίνκε.Στις 24 Φεβρουαρίου 1858, η 26χρονη Λουίζα διορίστηκε κυρία των Ρομπών της Βασίλισσας Βικτώριας μέχρι τις 11 Ιουνίου 1859. Η Βικτώρια εξέφρασε τη λύπη της για την αποχώρησή της, αποκαλώντας την «πολύ ευχάριστο, ωραίο, λογικό άτομο». Η Δούκισσα ανέπτυξε σύντομα στενές φιλίες με τον Εδουάρδο, Πρίγκιπα της Ουαλίας και την Αλεξάνδρα, Πριγκίπισσα της Ουαλίας. Στις 22 Ιουλίου 1852 παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Μονταγκιού, Υποκόμη Μάντεβιλ στο Ανόβερο. Μαζί απέκτησαν πέντε παιδιά: τον Λόρδο Γεώργιο Βίκτωρ Ντρόγκο (1853–1892), παντρεύτηκε την Κονσουέλο Ιθνάγα. Απέκτησαν 3 παιδιά. την Λαίδη Μαρία Λουίζα Ελισάβετ (1854–1934), παντρεύτηκε (1) τον Γουλιέλμο Ντάγκλας-Χάμιλτον. Δεν απέκτησαν παιδιά και (2) τον Ροβέρτο Κάρναμπι Φόρστερ. Δεν απέκτησαν παιδιά. την Λαίδη Λουίζα Αυγούστα Βεατρίκη (1856–1944), παντρεύτηκε τον Άρτσιμπαλντ Έιτσεσον. Απέκτησαν 5 παιδιά. τον Λόρδο Κάρολο Γουλιέλμο Αύγουστο (1860–1939), παντρεύτηκε την Μίλντρεντ Σεσίλια Χάρριετ Στιούαρτ. Δεν απέκτησαν παιδιά. την Λαίδη Αλίκη Ματθίλδη Ολίβια (1862–1957), παντρεύτηκε τον Εδουάρδο Στάνλεϊ. Απέκτησαν 3 παιδιά.Στις 16 Αυγούστου 1892 παντρεύτηκε τον Σπένσερ Κάβεντις, 8ο Δούκα του Ντέβονσαϊρ στην Χριστιανική Εκκλησία στο Μέιφερ.Πέθανε στις 15 Ιουλίου 1911 στο Σάρρεϋ σε ηλικία 79 ετών. Είναι θαμμένη στο Έντνσορ στο Ντερμπισάϊρ. 15 Ιουνίου 1832 – 22 Ιουλίου 1852: Κόμισσα Λουίζα του Άλτεν 22 Ιουλίου 1852 – 8 Αυγούστου 1855: Η Υποκόμισσα Μάντεβιλ 8 Αυγούστου 1855 – 22 Μαρτίου 1890: Η Εξοχότητα Της Η Δούκισσα του Μάντσεστερ 22 Μαρτίου 1890 – 16 Αυγούστου 1892: Η Εξοχότητα Της Η Χήρα Δούκισσα του Μάντσεστερ 16 Αυγούστου 1892 – 24 Μαρτίου 1908: Η Εξοχότητα Της Η Δούκισσα του Ντέβονσαϊρ 24 Μαρτίου 1908 – 15 Ιουλίου 1911: Η Εξοχότητα Της Η Χήρα Δούκισσα του Ντέβονσαϊρ Kennedy, Aubrey Leo (1956). My Dear Duchess: Social and Political Letters to the Duchess of Manchester 1858-1869. London: John Murray. Murphy, Sophie (1984). The Duchess of Devonshire's Ball. London: Sidgwick & Jackson. ISBN 978-0283989889. Ridley, Jane (2012). Bertie - A Life of Edward VII. London: Chatto & Windus. ISBN 978-0099575443. Vane, Henry (2004). Affair of State: A biography of the 8th Duke and Duchess of Devonshire. London: Peter Owen Publishers. ISBN 978-0720612332. Willett, C. (2004). The History of Underclothes. New York: Peter Owen Publishers. ISBN 978-0486271248. The Cavendish Story: The Double Duchess Αρχειοθετήθηκε 2018-01-10 στο Wayback Machine.
Βουλευτικές εκλογές στην Γκάμπια (2012)

Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στην Γκάμπια στις 29 Μαρτίου 2012. Οι εκλογές αφορούσαν τις 48 από τις συνολικά 53 έδρες στην Εθνοσυνέλευση, με τις 5 έδρες να διορίζονται από τον Πρόεδρο.

 Στο παρελθόν, ο πρόεδρος Γιαγιά Τζαμέ απείλησε με αποκλεισμό όσες περιοχές δεν ψήφισαν υπέρ του. Αυτό συνετέλεσε στο να συγκεντρώσει ο ίδιος πιο πολλές ψήφους. Εξαιτίας του μεγάλου δείκτη αναλφαβητισμού στη χώρα (πάνω από το 50%), οι ψηφοφόροι έριξαν γυάλινα μάρμαρα σε χρωματιστά τύμπανα σύμφωνα με τον υποψήφιο της αρεσκείας τους. Για να αποφευχθεί η πολλαπλή ψηφοφορία, με το που άγγιζε τον πάτο του τυμπάνου το μάρμαρο, ένα κουδούνι ηχούσε. Στις εκλογές δεν έλαβαν μέρος σε ένδειξη διαμαρτυρίας τουλάχιστον 6 κόμματα της αντιπολίτευσης (Ενωμένο Δημοκρατικό Κόμμα (UDP), Λαϊκό Προοδευτικό Κόμμα, Δημοκρατική Οργάνωση του Λαού για Δημοκρατία και Σοσιαλισμό, Κίνημα Εθνικής Δημοκρατικής Δράσης, Δεοντολογικό Κογκρέσο της Γκάμπια, Κόμμα της Γκάμπια για Δημοκρατία και Πρόοδο, Κόμμα Εθνικού Συνεδρίου, Εθνικός Συνασπισμός για τη Δημοκρατία και την Ανάπτυξη). Τα εν λόγω κόμματα ισχυρίστηκαν ότι έγιναν παρατυπίες στη διαδικασία, προκειμένου να εξασφαλιστεί η νίκη του κυβερνώντος APRD. Οι εκλογές εποπτεύτηκαν από παρατηρητές προερχόμενους από την Αφρικανική Ένωση, την Κοινοπολιτεία των Εθνών και τον Οργανισμό Ισλαμικής Διάσκεψης. Αντίθετα, η Οικονομική Κοινότητα των Χωρών της Δυτικής Αφρικής (ECOWAS), αρνήθηκε να επιβλέψει τις εκλογές, καθώς, όπως ανέφερε, οι εκλογές δεν ήταν "ελεύθερες, δίκαιες και διαφανείς." Η ECOWAS επέκρινε και την Αφρικανική Ένωση για την απόφασή της να στείλει παρατηρητές. Συνολικά έλαβαν μέρος στις εκλογές 86 υποψήφιοι για 48 έδρες που αποφασίστηκαν με εκλογές. Επί συνόλου 796.929 εγγεγραμμένων ψηφοφόρων, άσκησαν το εκλογικό τους δικαίωμα οι 308.489. Από τις συνολικά 48 έδρες το κυβερνών APRC εξέλεξε 43 βουλευτές, το NRP έναν βουλευτή και εξελέγησαν 4 ανεξάρτητοι. Το APRC κατέλαβε 25 έδρες χωρίς αντίπαλο, καθώς τις έλαβε αυτόματα.
Ιάκωβος του Σατιγιόν

Ο Ιάκωβος, γαλλ. Jacques (απεβ. 11 Ιουλίου 1302) από τον Οίκο του Σατιγιόν ήταν κύριος του Λεζ και από τον γάμο του κύριος των Κονντέ, Καρενσύ, Ουκουά & Ωμπινύ.

 Ήταν γιος του Γκυ Γ΄ κόμη του Σαιν-Πολ και της Ματθίλδης της Βραβάντης, κόρης του Ερρίκου Β΄ δούκα της Βραβάντης. O Φίλιππος Δ΄ της Γαλλίας προσπάθησε να προσαρτήσει τη Φλάνδρα με το να φυλακίσει τον Γκυ κόμη της Φλάνδρας με δύο από τους γιους του και να διορίσει το 1300 ως κυβερνήτη της κομητείας εκεί τον Ιάκωβο, θείο της συζύγου του Ιωάννας Α΄ των Μπλουά της Ναβάρρας. Πράγματι επέτυχε την προσάρτηση της Φλάνδρας. Ο Ιάκωβος ήταν στρατιωτικός, αλλά όχι καλός κυβερνήτης: πιο πριν ο κόμης είχε διατηρήσει μία ισορροπία. Τώρα αυτός λίγα κατανοούσε από την ιδιαιτερότητα της Φλάνδρας, όπου οι πόλεις Μπρυζ και Γκεν ήταν ασύγκριτα πλουσιότερες από οποιαδήποτε πόλη της Γαλλίας. Δεν αντιλήφθηκε ότι μπορούσε να γίνει διαιτητής στην αντιπαράθεση των οπαδών του κόμη (Λήμπααρντς) με τους οπαδούς του βασιλιά της Γαλλίας (Λέλιααρτς). Ούτε είδε την αντίθεση των πατρικίων που διοικούσαν την πόλη, με τους απλούς εργαζόμενους των συντεχνιών, που ήθελαν εξουσία. Όταν ο Ιάκωβος πήρε το μέρος των πατρικίων, οι εργαζόμενοι πήγαν με το μέρος Λήμπααρντς. Ο Ιάκωβος μπήκε στην Μπρυζ με απερισκεψία και οι υπάλληλοί του εκβίαζαν. Ο Φίλιππος Δ΄ έκανε μία προκλητική επίσκεψη στη Μπρυζ το 1301, όπου η φιλογαλλική μερίδα έκανε φαντασμαγορικές εορτές, ξοδεύοντας χρήματα της πόλης. Αυτό εξόργισε τους εργαζόμενους και ξέσπασαν ταραχές. Το 1302 στη Μπρυζ εξοντώθηκε η φιλογαλλική μερίδα· ο Ιάκωβος διέφυγε. Λίγους μήνες μετά απεβίωσε στη μάχη των Χρυσών Σπιρουνιών. Νυμφεύτηκε την Αικατερίνη κυρία του Κονντέ, Καρενσύ, Ουκουά & Ωμπινύ και είχε τέκνα: Βεατρίκη, παντρεύτηκε τον Ιωάννη των Νταμπιέρ, γιο του Γουλιέλμου της Φλάνδρας (γιου του Γκυ κόμη της Φλάνδρας).Οι απόγονοί του έφεραν το Κονντέ, κλπ στον Οίκο των Βουρβόνων. Theodore Evergates, The Aristocracy in the County of Champagne, 1100-1300, (University of Pennsylvania Press, 2007), 254.
1423 Χοσέ

Ο Χοσέ (Jose) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,853. Ανακαλύφθηκε το 1936 από τον Βέλγο αστρονόμο Ζ. Ουναέρτ, που παρατηρούσε από την Υκλ του Βελγίου.

 Η μέση διάμετρος του Χοσέ εκτιμάται σε 26,14 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι S (λιθώδης), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,1632. Ο Χοσέ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 12 ώρες και 18 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Πρόθεση

Πρόθεση είναι ένα άκλιτο μέρος του λόγου που μπαίνει εμπρός από τα ονόματα ή τα επιρρήματα για να φανερώσει μαζί τους τόπο, χρόνο, αιτία, τρόπο, προέλευση, ποσό κλπ. Προθέσεις είναι : με , σε , για , ως , πριν , προς , σαν αντί , από , δίχως, έως , κατά , μετά , μέχρι , παρά , χωρίς

 Οι προθέσεις είναι:μονοσύλλαβες: με, σε, για, ως, προς, σαν, πριν δισύλλαβες: κατά, μετά, παρά, αντί, από, δίχως, χωρίς, έως, μέχρι Εκτός από τις παραπάνω προθέσεις υπάρχουν και χρησιμοποιούνται και οι εξής απαρχαιωμένες προθέσεις: ανά, αμφί, άνευ, διά, εις, εκ, εκτός, εν, ένεκα, εντός, επί, κατόπιν, λόγω, μείον, μέσω, περί, πλην, προ, συν, υπέρ, υπό, χάριν. Οι προθέσεις ως εκφορά επιρρηματικών σχέσων: Προθέσεις που συνθέτονται ή όχι: Οι προθέσεις που συνθέτονται είναι προθέματα, και η σημασία τους είναι: Επίσης οι προθέσεις αποτελούν μέρος εμπρόθετων προσδιορισμών, οι οποίοι είναι προσδιορισμοί που αποτελούνται από δύο ή παραπάνω λέξεις, εκ των οποίων πρώτη είναι πρόθεση, και συμπληρώνει το νόημα ενός όρου ή άλλου προσδιορισμού της πρότασης: Εξαιτίας της κακοκαιρίας δεν πραγματοποιήθηκαν δρομολόγια. Κατά τη γνώμη μου , φταις Διά ταύτα αποφάσισα να αποχωρήσω Οι περισσότερες προθέσεις συντάσσονται με αιτιατική πτώση, ενώ με γενική συντάσσονται συνήθως απαρχαιωμένες προθέσεις. Αρχές Σύνταξης της Αρχαιοελληνικής Γλώσσας, Προθέσεις
Φα δίεση ελάσσονα

Η Φα δίεση ελάσσονα είναι ελάσσονα κλίμακα που αρχίζει από φα δίεση και αποτελείται από τις νότες φα δίεση, σολ δίεση, λα, σι, ντο δίεση, ρε και μι. Έχει οπλισμό τρεις διέσεις. Η σχετική της είναι η Λα μείζονα και η ομώνυμή της η Φα δίεση μείζονα (με εναρμόνια τη Σολ ύφεση μείζονα). Η φυσική κλίμακα Φα δίεση ελάσσονα είναι η εξής: Για τις αλλαγές που απαιτούνται ώστε η κλίμακα να γίνει μελωδική ή αρμονική, χρησιμοποιούνται οι κατάλληλες αλλοιώσεις. Η αρμονική και η μελωδική Φα δίεση ελάσσονα είναι η εξής:

 Πολύ λίγες συμφωνίες γράφτηκαν σε αυτή την τονικότητα· μία διάσημη συμφωνία γραμμένη σε αυτήν είναι και η Αποχαιρετιστήρια Συμφωνία του Χάυντν. Ο Τζορτζ Φρέντερικ Μπρίστοου και η Ντόρα Πεγιάτσεβιτς έγραψαν επίσης συμφωνίες σε αυτή την κλίμακα. Τα λίγα κοντσέρτα που είναι σε αυτή την κλίμακα, συνήθως γράφτηκαν για να τα παίξει και ο ίδιος ο συνθέτης, όπως το Κοντσέρτο για πιάνο No. 1 του Ραχμάνινοφ, το Κοντσέρτο για πιάνο του Σκριάμπιν, το Κοντσέρτο για βιολί No. 1 του Βιενιάφσκι, το Κοντσέρτο για βιολί No. 2 του Βιετάν και το Κοντσέρτο για κοντραμπάσο του Κουσεβίτσκι. Εκτός από την Αποχαιρετιστήρια Συμφωνία, το Τρίο για πιάνο No. 40 του Χάυντν (Hob. XV:26) και το Κουαρτέτο εγχόρδων Op. 50, No. 4 είναι επίσης σε Φα δίεση ελάσσονα. Πολλά εξέχοντα κομμάτια για πιάνο που είναι σε Φα δίεση ελάσσονα, περιλαμβάνουν τη Σονάτα No. 1 του Σούμαν (1833-35), την Πολωνέζα του Σοπέν, την τρίτη σονάτα του Σκριάμπιν και τη Σονατίνα του Ραβέλ. Το αργό μέρος της σονάτας για πιάνο Hammerklavier του Μπετόβεν είναι γραμμένο επίσης σε αυτή την κλίμακα. Ο Χέντελ έγραψε την έκτη από τις οκτώ σουίτες του για τσέμπαλο του 1720 σε Φα δίεση ελάσσονα. Εκτός από ένα πρελούδιο και φούγκα από καθένα από τα δύο βιβλία του Καλοσυγκερασμένου Κλειδοκύμβαλου, το μόνο άλλο έργο του Μπαχ σε Φα δίεση ελάσσονα είναι η Τοκάτα BWV 910. Η μόνη σύνθεση του Μότσαρτ σε αυτή την τονικότητα, είναι το δεύτερο μέρος του Κοντσέρτου για πιάνο No. 23 σε Λα μείζονα. Anthony Morris, "Symphonies, Numbers and Keys" στο Bob's Poetry Magazine, III.3, Μάρτιος 2006. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Φα δίεση ελάσσονα στο Wikimedia Commons
Ποταμός Μπέχο-Μπέχο

Ο Ποταμός Μπέχο-Μπέχο (Αγγλικά: Beho-Beho River), είναι ποταμός στέπας και βρίσκεται στην Περιοχή Μουφίντι (Mufindi District), Περιφέρεια Ιρίνγκα (Iringa Region) στην Τανζανία. Συνήθως, μεταφέρει ύδατα κατά την εποχή των βροχών και δύναται να αποξηρανθεί σε περίοδο παρατεταμένης ξηρασίας. Τμήμα του ποταμού, ρέει εντός του Καταφυγίου Θηραμάτων Σέλους (Selous Game Reserve) και καταλήγει στον Ποταμό Ρουφίτζι.

 Η ονομασία Μπέχο-Μπέχο (ή Μπέχο Μπέχο) στα Σουαχίλι είναι γνωστή ως «mwanzilishi» και η οποία μεταφραζόμενη σημαίνει «ο πρωτοπόρος». Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στα τέλη του 1916 - αρχές του 1917, διαδραματίστηκαν και στις δυο όχθες του, σκληρές μάχες διάρκειας μερικών εβδομάδων, μεταξύ των Schutztruppe (αποικιακή δύναμη) της Γερμανικής Ανατολικής Αφρικής και των βρετανικών μονάδων, που είχαν σαν αποτέλεσμα, στα χαμηλά του Όρους Sugar, να σκοτωθεί ο Βρετανός Λοχαγός Frederick Courteney Selous. Διοικητικές υποδιαιρέσεις της Τανζανίας Περιοχή Μουφίντι Περιφέρεια Ιρίνγκα Μάχη του Μπέχο-Μπέχο
Σανλιούρφα

Η Σανλιούρφα (τουρκ. Şanlıurfa, συχνά αναφέρεται σε καθημερινή γλώσσα ως Ούρφα (Urfa), προηγουμένως ήταν γνωστή ως Έδεσσα, κουρδικά: Riha, αρμεν: Ուռհա (Ουρχάι), αραβ: الرها αρ-Ρουχά) είναι τουρκική πόλη, πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας, η οποία βρίσκεται στη Νοτιοανατολική Ανατολία, ενώ έχει πληθυσμό 573.769 κατοίκους (εκτίμηση 2018). Η Ούρφα βρίσκεται περίπου ογδόντα χιλιόμετρα ανατολικά του ποταμού Ευφράτη. Η περιοχή χαρακτηρίζεται από ζεστά, ξηρά καλοκαίρια και δροσερούς, υγρούς χειμώνες.

 Η πόλη έχει μείνει γνωστή με πολλά ονόματα στην ιστορία. Για λίγο καιρό στα ελληνικά ήταν γνωστή επίσης ως Αντιόχεια η επί Καλλιρρόης. Στη διάρκεια της Βυζαντινής κυριαρχίας μετονομάστηκε σε Ιουστινούπολη. Αν και πριν από την αρχή της τουρκικής κυριαρχίας ήταν ευρέως γνωστή με το όνομα που της δόθηκε από τους Σελευκίδες, Έδεσσα. 'Şanlı' (Σάνλι) (από τα αραβικά: σαν, شأن αξιοπρέπεια + τουρκική επιθετική κατάληξη -lı) σημαίνει μεγάλη, ένδοξη, αξιοπρεπής στα τουρκικά και η Ούρφα μετονομάστηκε επίσημα πάλι σε Şanlıurfa (Ούρφα η ένδοξη) από την Μεγάλη Τουρκική Εθνοσυνέλευση του 1984, σε αναγνώριση της τοπικής αντίστασης κατά τη διάρκεια του διαμελισμού των εδαφών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Μαυρομμάτι Βοιωτίας

Το Μαυρομμάτι βρίσκεται στον Νομό Βοιωτίας σε υψόμετρο 320 μέτρων. Απέχει 20 χλμ. από τη Θήβα και 30χλμ. από τη πρωτεύουσα του Νομού, Λιβαδειά. Σύμφωνα με την Απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του Μαυρομματίου είναι 1.847 κάτοικοι. Το Μαυρομμάτι υπάγεται στο Δήμο Αλιάρτου. Ανατολικά και σε κοντινή απόσταση συνδέεται με την κωμόπολη των Βαγίων, νοτιοανατολικά με τις Θεσπιές και το Λεοντάρι και νοτιοδυτικά με την Άσκρη και το Νεοχώρι. Δυτικά του χωριού, στην περιοχή Κεφαλάρι, βρίσκεται το ιστορικό μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου. Επίσης στο χωριό υπάρχει μία Ελεύθερη Ευαγγελική Εκκλησία. Στο Μαυρομμάτι υπήρξε σιδηροδρομικός σταθμός από όπου διερχόταν η γραμμή Αθηνών-Θεσσαλονίκης. Με βελτίωση χάραξης που έγινε, η παραλλαγή Σφιγξ - Μαυρομμάτι - Αλίαρτος καταργήθηκε.

 Στις 26 Οκτωβρίου 1825 εβδομήντα Έλληνες, οχυρωμένοι στη μάντρα της εκκλησίας της Αγίας Σωτήρας με επικεφαλής τον Αθανάσιο Σκουρτανιώτη, αντιμετώπισαν απόσπασμα 700-800 Τούρκων, κυρίως ιππέων σε μια μάχη που κράτησε όλη την μέρα. Οι Έλληνες απέκρουσαν τις τουρκικές επιθέσεις κι όταν είδαν ότι τους τελείωναν τα πυρομαχικά, μπήκαν στην εκκλησία για να αμυνθούν καλύτερα. Οι Τούρκοι σκαρφάλωσαν στη στέγη της εκκλησίας, άνοιξαν τρύπα κι έριξαν μέσα αναμμένες ύλες που προκάλεσαν στους πολιορκημένους θάνατο από ασφυξία. Μόνο ο αρχηγός τους έζησε αλλά τον συνέλαβαν οι Τούρκοι και τον κατακρεούργησαν. Στο Μαυρομμάτι οι κάτοικοί του μιλούν τα Αρβανίτικα, παράλληλα με την ελληνική γλώσσα. Μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1960 τα αρβανίτικα ήταν η κύρια γλώσσα των Μαυρομματαίων. Σήμερα η γλώσσα ομιλείται μόνο από τους μεγαλύτερους σε ηλικία κατοίκους. Οι γεννηθέντες στις δεκαετίες του 1950, του 1960 και του 1970 την καταλαβαίνουν όταν την ομιλούν οι μεγαλύτεροι, αλλά δεν έχουν καλή ευχέρεια λόγου όταν την ομιλούν οι ίδιοι, ενώ οι νεότεροι δεν την ομιλούν και την καταλαβαίνουν ελάχιστοι. Η αρβανίτικη γλώσσα σήμερα συγκαταλέγεται στις απειλούμενες προς εξαφάνιση γλώσσες της Ευρώπης. Α.Ο. Μαυροματίου, ποδόσφαιρο, καλαθοσφαίριση Τάσης Γεωργίου ή Μπόκος, αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης. Λουκάς Σωτήρχου, αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης. Αριστοτελία Πελώνη (1978), δημοσιογράφος και κυβερνητική εκπρόσωπος. Σπύρος Λεμπέσης (1987), ακοντιστής. Η ιστοσελίδα του Μαυροματίου Πολιτιστικός Σύλλογος Μαυροματίου Αθλητικός Όμιλος Μαυροματίου Αρχειοθετήθηκε 2012-10-15 στο Wayback Machine. Μεγάλη Στρατιωτική και Ναυτική Εγκυκλοπαιδεία, τόμος 4, σελ. 484
Ελληνοχώρι Κορινθίας

Το Ελληνοχώρι (έως 1928 Λιμοχώρι) είναι χωριό του δήμου Βέλου-Βόχας του νομού Κορινθίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 335 κατοίκους.

 Ο οικισμός είναι κτισμένος νοτιοδυτικά της Κορίνθου σε υψόμετρο 290 μέτρων και μέχρι το 1928 ονομαζόταν Λιμοχώρι. Αναφέρεται το 1853 στον δεύτερο τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή ως «αγροτική θέση», ενώ στις αρχές του 20ού αιώνα διέθετε σχολείο και παρήγαγε λάδι, κρασί και σταφίδες. Τον Ιούλιο του 1944, δεκατρείς κάτοικοι του οικισμού εκτελέστηκαν από άνδρες του ΕΛΑΣ με την κατηγορία των αντιδραστικών. Διοικητικά υπαγόταν αρχικά στον δήμο Κορίνθου και στη συνέχεια στην επαρχία Κορίνθου ως έδρα κοινότητας. Το 1997 υπήχθη στον καποδιστιακό δήμο Βέλου, ενώ από το 2011 ανήκει στον καλλικρατικό δήμο Βέλου-Βόχας.
Ανθοχώρι Δράμας

Το Ανθοχώρι είναι χωριό στον δήμο Προσοτσάνης του νομού Δράμας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2021 ο πληθυσμός του ανέρχεται σε 93 κατοίκους από 132 το 2011.

 Το Ανθοχώρι είναι κτισμένο στους πρόποδες του Μενοικίου, σε υψόμετρο 150 μέτρων. Κατά την οθωμανική περίοδο αποτελούσε έναν αμιγώς τουρκικό οικισμό. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και την ανταλλαγή πληθυσμών που ακολούθησε ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία, εγκαταστάθηκαν στο χωριό οικογένειες Ελλήνων προσφύγων ποντιακής καταγωγής από το Καρς και τη Σαμψούντα. Κατά τη διάρκεια της βουλγαρικής Κατοχής, 8 κάτοικοι του χωριού εκτελέστηκαν από τις βουλγαρικές δυνάμεις στα τέλη του 1941, στα πλαίσια της καταστολής και των αντιποίνων της εξέγερσης της Δράμας. Μεταπολεμικά, ο οικισμός μετονομάστηκε το 1953 από Πούρσοβο σε Ανθοχώρι. Οι περισσότεροι κάτοικοι ασχολούνται με τη γεωργία, καλλιεργώντας βαμβάκι και σιτηρά. Ο ενοριακός ναός είναι αφιερωμένος στον Άγιο Γεώργιο. Εγκαινιάστηκε το 1927 και διαθέτει κειμήλια που μετέφεραν οι Έλληνες πρόσφυγες από τις πατρίδες τους. Κάθε χρόνο διοργανώνεται τοπικό πανηγύρι στις 2-3 Νοεμβρίου σε ανάμνηση των εγκαινίων της εκκλησίας. Διοικητικά, μετά την ένταξή του στο ελληνικό κράτος, ο οικισμός αρχικά υπαγόταν στην επαρχία Δράμας ως έδρα κοινότητας. Το 1997 εντάχθηκε στον καποδιστριακό δήμο Προσοτσάνης, στον οποίο παρέμεινε και μετά τις αλλαγές που επέφερε στην τοπική αυτοδιοίκηση το σχέδιο Καλλικράτης. Σπύρος Κουζινόπουλος, Δράμα 1941. Μια παρεξηγημένη εξέγερση, εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 2011. Μιχαήλ Σταματελάτος, Φωτεινή Βάμβα-Σταματελάτου, Γεωγραφικό Λεξικό της Ελλάδας, ΤΑ ΝΕΑ, 2012, Α΄ τόμος.
Νιαχαίικα Αχαΐας

Τα Νιαχαίικα (εναλλακτική γραφή: Νιαχέικα) είναι μικρή οικιστική περιοχή και τοποθεσία της Αχαΐας, υπαγόμενη διοικητικά στην Τοπική Κοινότητα Ελληνικού του Δήμου Ερυμάνθου. Απέχουν 27 χλμ από την πόλη της Πάτρας, 7 χλμ από την Χαλανδρίτσα, καθώς και 2 χλμ από το Ελληνικό.

 Βρίσκονται σε μια ημιορεινή τοποθεσία στις βόρειες υπώρειες του Ερυμάνθου και σε υψόμετρο 330 μέτρων περίπου. Περιβάλλονται ως επί το πλείστον από καλλιεργήσιμες εκτάσεις και κυρίως από ελαιώνες και αμπελώνες, ενώ και από δασικές εκτάσεις που κυριαρχεί το πουρνάρι, κυρίως στα βόρεια και βορειοανατολικά του οικισμού. Το όνομα της περιοχής προέρχεται από το επώνυμο της οικογένειας Νιάχου που κατοικεί εκεί. Τα Νιαχαίικα κατοικούνται από λιγοστές οικογένειες και η κύρια απασχόληση των κατοίκων εκεί είναι ο πρωτογενής τομέας και κυρίως η γεωργία και η κτηνοτροφία. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010.
Ευάγγελος Κουρτίδης

Ο Ευάγγελος Χαραλ. Κουρτίδης (Δαφνώνας Ξάνθης, 12 Μαρτίου 1929 - Αλεξανδρούπολη, 16 Σεπτεμβρίου 2013) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, βουλευτής Ξάνθης από το 1989 ως το 1996 με τη Νέα Δημοκρατία.

 Οι γονείς του ήταν πρόσφυγες από τον Πόντο και καπνοπαραγωγοί. Σπούδασε Νομικά στο ΑΠΘ και Οικονομικές Επιστήμες στην ΑΣΟΕΕ (με υποτροφία). Υπήρξε στενός συνεργάτης του Αλέκου Μπαλτατζή και έμεινε γνωστός για την προσφορά του στο αγροτικό και στο συνεταιριστικό κίνημα. Ήταν πρόεδρος της Ένωσης Αγροτικών Συνεταιρισμών Ξάνθης επί τρεις δεκαετίες και πρόεδρος πολλών συνεταιριστικών οργανώσεων, όπως οι ΣΕΚΑΠ, η Συνεταιριστική Ένωση Καπνοπαραγωγών Ελλάδας (ΣΕΚΕ) κλπ. Με δική του πρωτοβουλία ιδρύθηκε το Κοινό Ταμείο Συμβολαίων, που αποσκοπούσε στη στήριξη των νέων δικηγόρων. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής με τη ΝΔ στις εκλογές του Ιουνίου του 1989 και επανεξελέγη λίγους μήνες αργότερα, στις εκλογές του Νοεμβρίου του 1989. Για τελευταία φορά εξελέγη στις εκλογές του 1993. Απεβίωσε το Σεπτέμβριο του 2013 στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο της Αλεξανδρούπολης. Ήταν παντρεμένος, με 2 παιδιά.
Kaledon

Οι Kaledon είναι Ιταλικό Χέβι/Πάουερ μέταλ συγκρότημα το οποίο δημιουργήθηκε το 1998 από τον κιθαρίστα Alex Mele. Το αρχικό σχήμα ξεκίνησε με τους Alex Mele (Κιθάρα), Tommy Nemesio (Κιθάρα), Paolo Lezziroli (Μπάσο), Dario Sacco (Τύμπανα) και ο Anthony Drago (Φωνητικά). Ο συγκεκριμένος σχηματισμός ηχογράφησε 4 μουσικά δείγματα δουλειάς, όπως αυτά φαίνονται παρακάτω. Οι κριτικές που έλαβαν ήταν αρκετά καλές ώστε να βοηθήσουν το συγκρότημα να μοιραστεί μουσικές σκηνές με ονόματα όπως αυτά των Ronnie James Dio, Tankard και Gamma Ray.

 Spirit of the Dragon I - (1999) Spirit of the Dragon part II - (2000) God Says Yes part I - (2000) God Says Yes part II - (2001) 2002 - Legend of the Forgotten Reign - Chapter I: The Destruction 2003 - Legend of the Forgotten Reign - Chapter II: The King's Rescue 2005 - Legend of the Forgotten Reign - Chapter III: The Way of the Light 2006 - Legend of the Forgotten Reign - Chapter IV: Twilight of the Gods 2008 - Legend of the Forgotten Reign - Chapter V: A New Era Begins 2010 - Legend of the Forgotten Reign - Chapter VI: The Last Night on the Battlefield 2013 - Altor: The King's Blacksmith 2014 - Antillius: The King of the Light 2017 - Carnagus: Emperor Of The Darkness 2009 - Roaming in the Land - Ten Years Later Alessandro Penta (1998 - 1999) Roberta Della Casa (1999) - Ζωντανές Εμφανίσεις Anthony Drago (1999 - 2001) Claudio Conti (2001 - 2007) Fabio Bernardi (2000 - 2001) Daniele Fuligni (2001 - 2013) Jorg Michael (2004) Dario Sacco (1999 - 2001) Fabrizio Lucidi (2000) - Ζωντανές Εμφανίσεις Daniele Staccini (1998 - 1999) David Folchitto (2000 - 2011) Luca Marini (2012) Marco Palazzi (2007 - 2014) Massimiliano Santori (2013-2015) Paolo Lezziroli (1998-2017)
Αιθανοδιικό οξύ

Το αιθανοδιικό οξύ ή οξαλικό οξύ είναι μια χημική ένωση με χημικό τύπο C2H2O4 και σύντομο συντακτικό τύπο HOOCCOOH. Είναι ένα λευκό στερεό, σχετικά ισχυρό καρβονικό οξύ, αφού είναι περίπου 3.000 φορές ισχυρότερο από το αιθανικό οξύ. Το διανιόν του ονομάζεται «οξαλικό» ή «αιθανοδιικό» και συμπεριφέρεται ως συναρμοστής για μεταλλικά κατιόντα. Συνήθως το οξαλικό οξύ βρίσκεται στην ένυδρη μορφή του (HOOCCOOH·2H2O).

 Το αιθανοδιικό οξύ έχει κύρια φυσική παρουσία με τη μορφή των οξαλικών ανιόντων του. Τα οξαλικά βρίσκονται (σχετικά) ευρύτατα στο φυτικό βασίλειο, αλλά όχι μόνο. Π.χ. περιέχονται σε υψηλές συγκεντρώσεις στο λίπος των κοτόπουλων, στην οξαλίδα (κοινώς οξαλίδα ή ξυνίδα ή ξυνίθρα), στη ρίζα και στα φύλλα του ραβεντιού και του φαγόπυρου. Παράγεται βιοσυνθετικά μέσω της ατελούς οξείδωσης των σακχάρων. Άλλα φαγώσιμα φυτικής προέλευσης περιέχουν (επίσης) σημαντικές συγκεντρώσεις οξαλικών. Σ'αυτά περιέχονται το μαύρο πιπέρι, ο μαϊντανός, οι σπόροι παπαρούνας, ο αμάραντος, το σπανάκι, τα σέσκουλα, τα τεύτλα, το κακάο, η σοκολάτα, οι περισσότεροι ξηροί καρποί, τα περισσότερα μούρα, τα φασόλια και τα φύλλα του τεϊόδενδρου, αν και το ίδιο το ρόφημα (τσάι) περιέχει πολύ μικρότερες συγκεντρώσεις από αυτά, εξαιτίας του σχετικά μικρής μάζας φύλλων του φυτού που βράζονται κατά την παρασκευή του. Ν. Αλεξάνδρου, Γενική Οργανική Χημεία, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1985 Α. Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991 SCHAUM'S OUTLINE SERIES, ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999 Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982 Πολυχρόνη Σ. Καραγκιοζίδη: Ονοματολογία οργανικών ενώσεων, Θεσσαλονίκη 1991, Έκδοση Β΄. Ν. Αλεξάνδρου, Α. Βάρβογλη, Δ. Νικολαΐδη: Χημεία Ετεροκυκλικών Ενώσεων, Θεσσαλονίκη 1985, Έκδοση Β΄. Δ. Νικολαΐδη: Ειδικά κεφάλαια Οργανικής Χημεία, Θεσσαλονίκη 1983.
Necro

Ο Ρον Μπράουνσταιν (Ron Raphael Braunstein), πιο γνωστός και ως Necro, είναι ανεξάρτητος death rap, hardcore hip hop MC από το Μπρούκλιν στη Νέα Υόρκη, γνωστός στη χιπ χοπ κοινότητα για τους εξαιρετικά περιγραφικούς του στίχους. Εφηύρε τον όρο death rap προκειμένου να περιγράψει το σκληροπυρηνικό, βίαιο χιπ χοπ του και για να ξεχωρίσει από τα άλλα είδη μουσικής που προβάλλονταν από τα μέσα ενημέρωσης. Είναι επίσης ο αδερφός του ράπερ Ill Bill.

 Μετά από οχτώ χρόνια στην δική του ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρία Psycho+Logical-Records, ο Necro υπέγραψε συμφωνία με την Αυστρο-Αμερικάνικη ανεξάρτητη εταιρία διανομής Koch Records, μέσα από την οποία κυκλοφόρησε τον πέμπτο δίσκο του, Death Rap, στις 11 Σεπτεμβρίου, 2007. Τόσο ο Necro όσο και η Koch ελπίζουν ότι αυτή η συμφωνία θα βοηθήσει την εταιρία και τη διανομή εναλλακτικής χιπ χοπ μουσικής στη μουσική βιομηχανία γενικότερα, καθώς και ότι θα κάνει γνωστότερο το όνομα του Necro. 1998: Necro 2000: I Need Drugs 2001: Gory Days 2004: The Pre-Fix for Death 2005: The Sexorcist 2007: Death Rap
Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών 1978

Το 31ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών πραγματοποιήθηκε από τις 16 έως τις 30 Μαΐου 1978. Τον Χρυσό Φοίνικα κέρδισε η ιταλική ταινία Το δέντρο με τα τσόκαρα (L'albero degli zoccoli) του Ερμάννο Όλμι. Αυτή η διοργάνωση είδε την εισαγωγή ενός νέου μη-διαγωνιστικού τμήματος με την επωνυμία «Ένα κάποιο βλέμμα» (Un Certain Regard).Το φεστιβάλ άνοιξε με την ταινία Мой ласковый и нежный зверь, του Εμίλ Λοτεάνου και έκλεισε με τη Φαιδώρα του Μπίλι Γουάιλντερ.

 Για την κριτική επιτροπή του διαγωνιστικού τμήματος μεγάλου μήκους διορίσθηκαν τα εξής πρόσωπα: Άλαν Τζέι Πάκουλα (ΗΠΑ), πρόεδρος της επιτροπής Φράνκο Μπρουζάτι (Ιταλία) Φρανσουά Σαλαί (Γαλλία) Μισέλ Σιμάν (Γαλλία) Κλωντ Γκορετά (Ελβετία) Αντρέι Κοντσαλόφσκι (Σοβιετική Ένωση) Χάρυ Σάλτσμαν (Καναδάς) Λιβ Ούλμαν (Νορβηγία) Ζωρζ Βαχεβίτς (Γαλλία) Οι ακόλουθες ταινίες μεγάλου μήκους διαγωνίσθηκαν για τον Χρυσό Φοίνικα: Οι ακόλουθες ταινίες επιλέχθηκαν για το τμήμα «Ένα κάποιο βλέμμα»: Φαιδώρα του Μπίλι Γουάιλντερ Ραντεβού με τ' αστέρια της ποπ, ντοκιμαντέρ του Μάρτιν Σκορσέζε Χρυσός Φοίνικας: L'albero degli zoccoli του Ερμάννο Όλμι «Μέγα Βραβείο» (Grand Prix Spécial du Jury) Κριτικής Επιτροπής: Ciao maschio του Μάρκο Φερέρι και The Shout του Γιέρζυ Σκολιμόφσκι Καλύτερου σκηνοθέτη (Prix de la mise en scène): Ναγκίσα Όσιμα για το Ai no Bōrei Γυναικείας ερμηνείας: Τζιλ Κλέιμπουργκ για το An Unmarried Woman και Ιζαμπέλ Υπέρ για το Violette Nozière Ανδρικής ερμηνείας: Τζον Βόιτ για το Coming Home «Χρυσή Κάμερα»: Alambrista! του Ρόμπερτ Μ. Γιανγκ Χρυσός Φοίνικας ταινίας μικρού μήκους (Palme d'Or du court métrage): La Traversée de l'Atlantique à la rame του Ζαν-Φρανσουά Λαγκυονί Βραβείο FIPRESCI: Άνθρωπος από μάρμαρο του Άντζεϊ Βάιντα (ομοφώνως) και Мирис пољског цвећа (= «Το άρωμα των αγριολούλουδων») του Σρνταν Καράνοβιτς (Διεθνούς Εβδομάδας Κριτικών) Μέγα τεχνικό βραβείο: Η Κουκλίτσα της Νέας Ορλεάνης του Λουί Μαλ Βραβείο της Οικουμενικής Κριτικής Επιτροπής (Prix du Jury Œcuménique): Το δέντρο με τα τσόκαρα (L'albero degli zoccoli) του Ερμάννο Όλμι Το Φεστιβάλ των Καννών του 1978 στο web.archive Τα βραβεία του Φεστιβάλ των Καννών του 1978 στην Internet Movie Database
Λουδοβίκα της Βαυαρίας

Η Λουδοβίκα (γερμ. Ludovika von Bayern, 30 Αυγούστου 1808 - 25 Ιανουαρίου 1892) από τον Οίκο των Βίττελσμπαχ ήταν Πριγκίπισσα της Βαυαρίας και με τον γάμο της έγινε Δούκισσα εν Βαυαρία.

 Η Μαρία Λουδοβίκα Βιλελμίνη ήταν η έβδομη κόρη (πέμπτη από τον δεύτερο γάμο) του Μαξιμιλιανού Α΄ Ιωσήφ της Βαυαρίας και της δεύτερης συζύγου του Καρολίνας, κόρης του Καρόλου Λουδοβίκου του Μπάντεν. Παντρεύτηκε το 1828 τον Μαξιμιλιανό Ιωσήφ των Βίττελσμπαχ, Δούκα εν Βαυαρία, και είχε τέκνα: Λουδοβίκος Γουλιέλμος (1831 - 1920), Δούκας εν Βαυαρία. Γουλιέλμος Κάρολος (1832 - 1833). Ελένη (1834 - 1890), παντρεύτηκε τον Μαξιμιλιανό Αντώνιο των Τουρν και Τάξις. Ελισάβετ (1837 - 1898), παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο Ιωσήφ της Αυστρίας. Κάρολος Θεόδωρος (1839 - 1909), Δούκας εν Βαυαρία. Μαρία Σοφία (1841 - 1925), παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο Β΄ των Δύο Σικελιών. Ματθίλδη Λουδοβίκα (1843 - 1925), παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο, Κόμη του Τράνι. Μαξιμιλιανός (1845), θνησιγενής. Σοφία Καρλόττα (1847 - 1897), παντρεύτηκε τον Φερδινάνδο, Δούκα του Αλανσόν. Μαξιμιλιανός Εμμανουήλ (1849 - 1893), Δούκας εν Βαυαρία.
Μαρία του Νάσσαου (1539-1599)

Η Μαρία, ολλανδ.: Maria van Nassau-Dillenburg (18 Μαρτίου 1539, στο Dillenburg - 28 Μαΐου 1599, στο Kάστελ Ουλφτ) από τον Οίκο του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ, ήταν κόρη του κόμη του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ, Κάτσενελνμπογκεν, Βιάντεν και Ντητς. Με τον γάμο της έγινε κόμισσα του ντεν Μπεργκχ.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Γουλιέλμου Α΄ κόμη του Νάσσαου-Ντίλεμπουργκ και της Γιουλιάνας του Στόλμπεργκ, κόρης του Μπόντο Η΄ κόμη του Στόλμπεργκ-Βέρνιγκεροντε. Η Μαρία ήταν αδελφή του Γουλιέλμου Α΄ πρίγκιπα της Οράγγης, ηγέτη της εξέγερσης εναντίον των Ισπανών. Στις 11 Νοεμβρίου 1556 παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Δ΄ κόμη του ντεν Μπεργκχ (1537–1586) στο Mόιρς. Αυτός διέπραξε προδοσία εναντίον τού Γουλιέλμου Α΄, όταν υπερασπίστηκε τους Ισπανούς. Ο Γουλιέλμος Δ΄ και η Μαρία πιάστηκαν, αλλά απελευθερώθηκαν γρήγορα με παρέμβαση του Γουλιέλμου Α΄. Η Μαρία τάφηκε στην κρύπτη της εκκλησίας στο 'ς-Χέρενμπεργκ. Παντρεύτηκε το 1556 τον Γουλιέλμο Δ΄ κόμη του ντεν Μπεργκχ και είχε 16 τέκνα, που έφεραν το επώνυμο ντεν Μπεργκχ-'ς Χέερενμπεργκ: Mαγδαληνή (1 Αυγούστου 1557 - 25 Μαΐου 1579), απεβ. 22 ετών. Χέρμαν (2 Αυγούστου 1558 - 12 Αυγούστου 1611), κόμης του ντεν Μπεργκχ-'ς Χέερενμπεργκ. Φρειδερίκος (18 Αυγούστου 1559 - 3 Σεπτεμβρίου 1618), κόμης του Μπεργκχ-'ς Χέερενμπεργκ. Όσβαλντ (16 Ιουνίου 1561 - 17 Ιανουαρίου 1586), απεβ. 25 ετών. Βιλελμίνα (7 Ιουλίου 1562 - πνίγηκε στο κοντά στο Ούλφτ, 15 Νοεμβρίου 1591), απεβ. 29 ετών. Eλισάβετ (31 Δεκεμβρίου 1563 - 1572), απεβ. 9 ετών. Γιόοστ (25 Ιανουαρίου 1565 - 8 Αυγούστου 1600), κόμης του ντεν Μπεργκχ-'ς Χέερενμπεργκ, απεβ. 35 ετών. Αδάμ (1568 - 7 Νοεμβρίου 1590) Γιουλιάνα (1571 - πνίγηκε στο Ίσελ κοντά στο Ούλφτ, 15 Νοεμβρίου 1591), απεβ. 20 ετών. Aδόλφος (1572 - 25 Μαΐου 1609), κόμης του ντεν Μπεργκχ-'ς Χέερενμπεργκ. Λουδοβίκος (1 Νοεμβρίου 1572-10). Ιουν 1592), κόμης του ντεν Μπεργκχ-'ς Χέερενμπεργκ. Χέντρικ (1573 - 12 Μαΐου 1638), κόμης του ντεν Μπεργκχ-'ς Χέερενμπεργκ, κύριος του Στέβενσβεερντ και κυβερνήτης (stadholder) του Χέλρε. Αικατερίνη (1578 - 19 Οκτωβρίου 1640), παντρεύτηκε τον Φλόρις Β΄ φαν Πάλαντ, 2ο κόμη του Κούλεμποργκ (το 1601). Άννα (1579 - 17 Αυγούστου 1630). Ελισάβετ (1581 - 12 Ιανουαρίου 1614), πριγκίπισσα-ηγουμένη στο αβαείο του Έσεν. Καρλόττα (1582 - 2 Νοεμβρίου 1631).
Παναγιώτης Κοσματόπουλος

Ο Παναγιώτης Κοσματόπουλος ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής της προπολεμικής εποχής, ο οποίος αγωνίστηκε ως αμυντικός στην ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης, κατακτώντας το πρωτάθλημα Ελλάδος του 1928, πριν συνεχίσει στην ομάδα του Απόλλωνα Αθηνών.

 Ο Κοσματόπουλος αγωνιζόταν στην άμυνα και το κέντρο και εντάχθηκε στο δυναμικό του Άρη το 1925. Οι πρώτες του συμμετοχές με την πρώτη ομάδα των "κίτρινων" πραγματοποιήθηκαν για το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης του 1927, όπου ο Άρης κατατάχθηκε τρίτος.Την επόμενη σεζόν, ο Κοσματόπουλος συμμετείχε στην ομάδα που κατέκτησε το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης και προκρίθηκε στην τελική φάση του πρώτου πρωταθλήματος Ελλάδος. Εκεί, έπαιξε στην εκτός έδρας νίκη του Άρη επί του Ατρόμητου με 1-3 στις 24 Μαΐου 1928, στην ήττα με 3-2 από τον Εθνικό τρεις ημέρες αργότερα και στην εντός έδρας νίκη κατά του Ατρόμητου με 3-1.Το 1928-29, κατέκτησε και πάλι το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης, έχοντας όμως μόλις μία συμμετοχή στους αγώνες της ομάδας του Άρη.Τον Αύγουστο του 1929, μεταγράφηκε στον Απόλλωνα Αθηνών. Βασίλης [άγνωστο επίθετο], Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6 Κοσματόπουλος Παναγιώτης | aris.re
Δικαιοστάσιο

Με τον όρο Δικαιοστάσιο (Moratorium) στη νομική ορολογία ονομάζεται η προσωρινή γενική ή μερική αναστολή δικαστικών πράξεων των εκδικασθέντων από τα Δικαστήρια υποθέσεων ως και η χρονική περίοδος αυτής, καθώς και η δικαστική άσκηση δικαιωμάτων, ιδίως επί υποθέσεων που ανάγονται συνηθέστερα στο Αστικό ή Εμπορικό Δίκαιο ή και ακόμα στο Διοικητικό Δίκαιο.

 Δικαιοστάσιο μπορεί να επέλθει, πάντα δια νόμου, σε περιπτώσεις εσωτερικών ή εξωτερικών εκτάκτων γεγονότων, ταραχών ή ανωμαλιών της Χώρας (π.χ. σεισμοί, πόλεμοι, οικονομικές κρίσεις κ.λπ.). Σε τέτοιες περιπτώσεις υποχρεούται το κράτος στη θέσπιση δικαιοστασίου προκειμένου αφενός μεν να διασφαλιστούν οι πολίτες από αδυναμία εκπλήρωσης των οικονομικών τους υποχρεώσεων, και αφετέρου ως έκτακτο μέτρο στήριξης αλλά και ρύθμισης της παραγωγής, της διάθεσης και κατανάλωσης αγαθών και της προσφοράς υπηρεσιών. Ο Θεσμός του δικαιοστασίου, σε περιόδους πολέμου, ήταν γνωστός από την αρχαιότητα, ιδιαίτερα στην αρχαία Ρώμη. Στη νεότερη Ελλάδα, το πρώτο δικαιοστάσιο που επιβλήθηκε ήταν εκείνο του 1862, αμέσως μετά την φερόμενη ως "έξωση" του Βασιλέως Όθωνα, που επιβλήθηκε από τις τότε Μεγάλες Δυνάμεις, προκειμένου ν΄ αντιμετωπιστεί το οικονομικό χάος που δημιουργήθηκε. Εκείνου ακολούθησαν διάφορα άλλα, τόσο σε γενικό όσο και σε τοπικό χαρακτήρα, με σπουδαιότερο εκείνο του 1912, στον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο, που επιβλήθηκε με τον Νόμο ΔΞΗ' (υπ' αριθμ. 4068) περί αναστολής παραγραφών, (ΦΕΚ 317/Α/6-10-1912), της κυβέρνησης του Ε. Βενιζέλου, που ίσχυσε μέχρι και το 1940, με διάφορες τροποποιήσεις. Ειδικότερα στην αρχή αλλά και σ΄ όλη την περίοδο του μεσοπολέμου που συνέβησαν πλείστες εσωτερικές αναστατώσεις, (επαναστάσεις, κινήματα, κ.λπ.), παράλληλα με τη σημειούμενη τότε παγκόσμια οικονομική κρίση, τα δικαιοστάσια διαδέχονταν το ένα το άλλο, επαναπαυμένοι έτσι οι πρωταίτιοι ότι ικανοποιούσαν με αυτά τους ταλαίπωρους πολίτες. Σημειώνεται δε ότι αφότου έληξε ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος, μετά από παρέμβαση του Βασιλέα Παύλου, όλες οι εκκρεμείς δικαστικές υποθέσεις, από του μεσοπολέμου και μετά, συζητήθηκαν υποχρεωτικά μέχρι τον Δεκέμβριο του 1953. Τέλος τοπικού χαρακτήρα δικαιοστάσια ήταν εκείνα που επιβλήθηκαν στις σεισμόπληκτες περιοχές της Επτανήσου το 1953, (Ν.2719/1953), και τον επόμενο χρόνο στη Θεσσαλία (Ν.2919/1954), όπως και άλλα ομοίως που ακολούθησαν νεότερα. "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα" τομ.21ος, σελ.56.
Λευκό κρασί

Λευκό κρασί είναι κρασί το οποίο παράγεται όσο από λευκές τόσο και από τις κόκκινες ή ροζ ποικιλίες σταφυλιών μέσω αλκοολικής ζύμωσης χωρίς το φλοιό. Η απουσία του φλοιού καθορίζει το ανοιχτό χρώμα του κρασιού γιατί ο χυμός της σάρκας των περισσότερων ποικιλιών σταφυλιών είναι σχεδόν άχρωμος.

 Οι περισσότερες ποικιλίες των σταφυλιών περιέχουν τις χρωστικές ουσίες - ανθοκυανίνες - μόνο στον φλοιό τους γι’ αυτό το λευκό κρασί μπορεί να παράγεται από τα σταφύλια οποιαδήποτε χρώματος. Όμως απαραίτητη προϋπόθεση για αυτό είναι η απουσία επαφής χυμού με τον φλοιό. Για λόγους ελαχιστοποίησης χρόνου επαφής του μούστου με τον φλοιό τα σταφύλια εκθλίβουν στην οινοποιία όσο πιο γρήγορα γίνεται. Στη αλκοολική ζύμωση του λευκού κρασιού παίζει μεγάλο ρόλο ο έλεγχος της θερμοκρασίας. Για την καλύτερη δράση των ζυμομυκήτων η θερμοκρασία πρέπει να διατηρείται σε επίπεδο 20 βαθμών. Σαρντονέ Ρίσλινγκ Σοβινιόν μπλαν Σεμιλιόν Πινό Γκρι Αλιγκοτέ Μουσκαντέ Σενέν Μπλαν Μοσχάτο Γκεβιρτστραμίνερ Πινό μπλαν Σιλβάνερ Μαρσάν Σαβανιέν Κόκκινο κρασί Ροζ κρασί Varieties of white wines