IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Χανσλ Πάρτσμεντ

Ο Χανσλ Πάρτσμεντ (αγγλικά: Hansle Parchment, γεννήθηκε 17 Ιουνίου 1990) είναι Τζαμαϊκανός αθλητής του στίβου, ο οποίος ειδικεύεται στον δρόμο 110 μέτρων μετ΄ εμποδίων. Είναι ο τρέχων Ολυμπιονίκης στο αγώνισμα.

 Ο Πάρτσμεντ είναι απόφοιτος του Πανεπιστημίου των Δυτικών Ινδιών, στο Κίνγκστον και κέρδισε χρυσό μετάλλιο στη Θερινή Πανεπιστημιάδα του 2011, σημειώνοντας προσωπική καλύτερη επίδοση με 13,24 για να κερδίσει τον τίτλο για την Τζαμάικα. Τον Ιούνιο του 2012, κέρδισε στις δοκιμές των Ολυμπιακών Αγώνων της Τζαμάικας με, τότε προσωπική καλύτερη επίδοση, 13,18 για να προκριθεί για την Τζαμάικα στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012. Στις 8 Αυγούστου 2012, ο Πάρτσμεντ κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στον τελικό των 110 μέτρων μετ΄ εμποδίων. Σημείωσε, τότε, ρεκόρ της Τζαμάικα με 13.12 για να κατακτήσει την τρίτη θέση, πίσω από τους Άρις Μέριτ και Τζέισον Ρίτσαρντσον. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2015 στο Πεκίνο, ο Πάρτσμεντ κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στον τελικό των 110 μέτρων μετ΄ εμποδίων. Σε έναν αγώνα υψηλής ποιότητας που αποτελούνταν από τον κάτοχο του παγκόσμιου ρεκόρ και Ολυμπιονίκη Άρις Μέριτ, τον υπερασπιστή του τίτλου πρωταθλήματος Ντέιβιντ Όλιβερ και τον πρωταθλητή Ευρώπης Σεργκέι Σουμπένκοφ, ο Πάρτσμεντ νικήθηκε μόνο από τους Σουμπένκοφ, έχοντας χρόνο 13.03. Τον Ιούνιο του 2021, ο Πάρτσμεντ κατέλαβε την τρίτη θέση στις δοκιμές των Ολυμπιακών Αγώνων της Τζαμάικας με χρόνο 13.18, για να προκριθεί στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020. Στον τελικό των 110 μέτρων μετ΄ εμποδίων στους Ολυμπιακούς Αγώνες, κέρδισε το χρυσό μετάλλιο με χρόνο 13.04, νικώντας τους Γκραντ Χόλογουεϊ και Ρόναλντ Λέβι. Hansle Parchment στην World Athletics
Sixpence None the Richer (άλμπουμ)

Το "Sixpence None the Richer" είναι το ομώνυμο τρίτο άλμπουμ των "Sixpence None the Richer". Κυκλοφόρησε στις 22 Νοεμβρίου του 1997 από την Squint και επανακυκλοφόρησε το 1999, μετά από την επιτυχία του single "Kiss Me", από την Elektra. Συμπεριλήφθηκε στη λίστα "CCM Presents: The 100 Greatest Albums in Christian Music" στο #19.

 Όλα τα κομμάτια γράφτηκαν από τον Matt Slocum εκτός από τα σημειωμένα "We Have Forgotten" – 5:07 "Anything" – 4:44 "The Waiting Room" (Slocum/Chris Donohue) – 5:15 "Kiss Me" – 3:30 "Easy to Ignore" (Leigh Nash) – 3:52 "Puedo Escribir" (Slocum/Dale Baker/J.J. Plasencio/Πάμπλο Νερούδα) – 3:45 "I Can't Catch You" – 4:12 "The Lines of My Earth" – 4:26 "Sister, Mother" – 3:05 "I Won't Stay Long" (Sam Ashworth) – 2:15 "Love" – 3:56 "Moving On" (Slocum/Donohue) – 3:56 "There She Goes" (Lee Mavers) – 2:42Στην περιορισμένη έκδοση βινυλίου το κομμάτι "Sad But True" αντικαθιστά τα "Puedo Escribir" και "Easy to Ignore". Το "There She Goes" εμφανίζεται στο άλμπουμ μόνο στην επανακυκλοφορία του 1999. Leigh Nash – φωνή Matt Slocum – κιθάρα, τσέλο, ενορχήστρωση εγχόρδων, wurlitzer κ.α. Dale Baker – κρουστά, ντραμς J.J. Plasencio – μπάσο, μπάσο upright Sean Kelly – κιθάρα Justin Cary – βιολί David Davidson – βιολί Chris Donohue – μπάσο Tom Howard – πιάνο Peter Hyrka – βιολί Phil Madeira – όργανο Hammond Mark Nash – κύμβαλα, hi hat John Mark Painter – ακορντεόν, κουδούνια, ούτι, τρομπέτα, hurdygurdy, mellotron κ.α. Al Perkins – κιθάρα pedal steel Antoine Silverman – βιολί Kristin Wilkinson – βιόλα Steve Taylor - παραγωγός Ryan Freeland, Chris Grainger, Andreas Krause, Russ Long, John Mark Painter, Tony Palacios, Tara Wilson - μηχανικοί Bob Clearmountain, Russ Long, Tom Lord-Alge - μίξινγκ Bob Ludwig - mastering Nathaniel Tarn - επεξεργασία W.S. Merwin - μετάφραση Gina R. Binkley - διεύθυνση σχεδίου Beth Lee - καλλιτεχνική διεύθυνση Janice Booker - σχέδιο D.L. Taylor - σχέδιο Ben Pearson, Randee Saint Nicholas - φωτογραφία D.L. Taylor - εξώφυλλο Toni Armani - στυλίστας Singles
Αναστάζια Παλασέι

Η Αναστασία Παλασέι (Annastacia Palaszczuk, 25 Ιουλίου 1969-) είναι Αυστραλή πολιτικός και πρωθυπουργός της Κουίνσλαντ από τις 14 Φεβρουαρίου 2015. Είναι η πρώτη γυναίκα που υπηρετεί στο αξίωμα στην πολιτεία αυτή. Είναι μέλος του Εργατικού Κόμματος από τον Σεπτέμβριο του 2006.

 Μεγάλωσε στο Μπρισμπέιν.Απέκτησε πτυχία στις Τέχνες και στους Νόμους από το Πανεπιστήμιο της Κουίνσλαντ, έναν τίτλο Μάστερ από το London School of Economics και δίπλωμα αποφοίτου ως ασκούμενης νομικού από το Αυστραλιανό Εθνικό Πανεπιστήμιο.Αρχικά υπηρέτησε σε διάφορες υπουργικές θέσεις στην κυβέρνηση της πρωθυπουργού Άννας Μπλάι. Τον Φεβρουάριο του 2011 ανέλαβε υπουργός Μεταφορών και Πολυπολιτισμικών Θεμάτων. Μετά τις εκλογές του 2012, η κυβέρνηση Μπλάι ηττήθηκε από τον Κάμπελ Νιούμαν, ο οποίος έγινε νέος πρωθυπουργός. Η Παλασέι διατήρησε την έδρα της. Έγινε ηγέτιδα της αντιπολίτευσης ως το 2015, οπότε στις πολιτειακές εκλογές εκείνης της χρονιάς κέρδισε τη νίκη το Εργατικό Κόμμα. Ορκίστηκε πρωθυπουργός στις 14 Φεβρουαρίου 2015. Η Παλασέι κέρδισε και τις επόμενες εκλογές του 2017. Οι Εργατικοί κέρδισαν 48 έδρες και σχημάτισαν κυβέρνηση. Στη συνέχεια οδήγησε τους Εργατικούς σε νέα νίκη στις εκλογές του 2020 και έγινε η πρώτη Αυστραλή γυναίκα πρωθυπουργός που κέρδισε 3 θητείες στην κυβέρνηση. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Annastacia Palaszczuk στο Wikimedia Commons
Momoiro Clover Z

Οι Momoiro Clover Z (ιαπωνικά: ももいろクローバーZ, Χέπμπορν: Momoiro Kurōbā Zetto, κυριολεκτικά «ροζ τριφύλλι Z») είναι ένα Ιαπωνικό συγκρότημα το οποίο αποτελείται αποκλειστικά από γυναίκες. Το συγκρότημα δημιουργήθηκε την άνοιξη του 2008 από τον Stardust Promotion.

 Άλλες Ρουνα Γιουμικαβα (ιαπ. 弓川 留奈 Yumikawa Runa, 4 Φεβρουαρίου 1994) Τσουκινα Τακαι (ιαπ. 高井 つき奈 Takai Tsukina, 6 Ιουλίου 1995) Μιγιου Wαγκαβα (ιαπ. 和川 未優 Wagawa Miyū, 19 Δεκεμβρίου 1993) Μαναμι Ικουρα (ιαπ. 伊倉 愛美 Ikura Manami, 4 Φεβρουαρίου 1994) Σουμιρε Φουτζισιρο (ιαπ. 藤白 すみれ Fujishiro Sumire, 8 Μαΐου 1994,) Γιουκινα Κασιβα (ιαπ. 柏 幸奈 Kashiwa Yukina, 12 Αυγούστου 1994) * «Ikuze! Kaitō Shōjo ~Special Edition~» (ιαπ. 行くぜっ！怪盗少女 ～Special Edition～) το 2012 * το 2013 Shiritsu Ebisu Chugaku Team Syachihoko Επίσημη ιστοσελίδα (Ιαπωνικά) Επίσημη ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2014-07-20 στο Wayback Machine. (Αγγλικά) Επίσημο κανάλι του Stardust Music στο YouTube Momoiro Clover Z στο Ustream Αρχειοθετήθηκε 2012-10-01 στο Wayback Machine.
Χρύσανθος Πανάς

Ο Χρύσανθος Πανάς (γενν. 1968) είναι Έλληνας επιχειρηματίας, συγγραφέας του βιβλίου Greek Islands του εκδοτικού οίκου Assouline, μέλος της επιτροπής άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς της Ελληνικής Εθνικής Επιτροπής της UNESCO και συλλέκτης έργων Τέχνης.Είναι γνωστός κυρίως ως ιδιοκτήτης εστιατορίων και κέντρων διασκέδασης στην Αθήνα (περιοχές του Κέντρου και της Αθηναϊκής Ριβιέρας), συμπεριλαμβανομένων του καφέ Athénée και του Island Athens Riviera.

 Γεννήθηκε το 1968 στην Αθήνα και μεγάλωσε στο παραθαλάσσιο προάστιο της Βουλιαγμένης.Κατάγεται από την οικογένεια ευγενών Πανά της Κεφαλονιάς της οποίας οι ρίζες ανάγονται στον 14ο αιώνα. Είναι απόφοιτος του Αμερικανικού Κολλεγίου Ελλάδος, Deree. Είναι παντρεμένος με τη σχεδιάστρια κοσμημάτων Έλενα Σύρακα και είναι πατέρας του καλλιτέχνη Lil Koni (Κωνσταντίνου Πανά). Ξεκίνησε την ενασχόληση με τις επιχειρήσεις σε νεαρή ηλικία μαζί με τον μεγάλο αδερφό του Σπύρο, αναλαμβάνοντας το management ενός beach bar εντός των εγκαταστάσεων του Ναυτικού Ομίλου Βουλιαγμένης. Το 1992 δημιούργησαν την εταιρεία Panas Group Sophisticated Hospitality, η οποία στο πέρασμα του χρόνου απέκτησε την ιδιοκτησία ή τη διαχείριση εστιατορίων και κέντρων διασκέδασης στην Αθήνα και τα Νότια Προάστια. Ανάμεσα τους το παραθαλάσσιο Island Club Restaurant που άνοιξε το 1994, το ιστορικό Καφέ Athénée στη συμβολή των οδών Πανεπιστημίου και Βουκουρεστίου που άνοιξε πάλι τις πύλες του το 2015 και ένα members club αφιερωμένο σε πολιτιστικές εκδηλώσεις. Ο Χρύσανθος Πανάς είναι συλλέκτης έργων Τέχνης. Ξεκινώντας από το 1990 κατάφερε να δημιουργήσει μια μεγάλη συλλογή που αποτελείται από περισσότερα από 300 έργα Τέχνης καλλιτεχνών όπως οι Marina Abramović, Stephen Antonakos, Thomas Helbig και Γιώργος Μπουζιάνης. Είναι επίσης μέλος του γνωμοδοτικού καλλιτεχνικού συμβουλίου του ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης. Το 2016 ανακοίνωσε πως το ποσό του 1€ από κάθε λογαριασμό στο Athénée θα δωρίζεται στον φιλανθρωπικό οργανισμό ΕΛΕΠΑΠ (Ελληνική Εταιρία Προστασίας και Αποκατάστασης Αναπήρων Προσώπων) και το 2018 τιμήθηκε από την Μαριάννα Βαρδινογιάννη, Πρόεδρο του συλλόγου Ελπίδα - Σύλλογος φίλων παιδιών με καρκίνο για την υποστήριξη που προσέφερε σε παιδιά με νεοπλασματικές ασθένειες.
Αμπντουλάχ της Σαουδικής Αραβίας

Ο Αμπντουλάχ μπιν Αμπντούλ Αζίζ Αλ-Σαούντ (1 Αυγούστου 1924 - 23 Ιανουαρίου 2015), γνωστός και ως Αμπντάλα, ήταν ο Μονάρχης της Σαουδικής Αραβίας από το 2005 ως το θάνατό του το 2015 , ετεροθαλής αδερφός του βασιλιά Φαχντ μπιν Αμπντούλ Αζίζ. Έγινε ντε φάκτο ηγέτης του αραβικού κράτους από το 1995, όταν ο Φαχντ υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο. Η περιουσία του υπολογίζεται σε περισσότερα από 21 δισ. δολάρια ΗΠΑ.

 Γεννήθηκε την 1η Αυγούστου του 1924. Τον Αύγουστο του 1962 έγινε διοικητής της εθνικής φρουράς και το Μάρτιο του 1975 διορίστηκε δεύτερος και τον Ιούνιο του 1982 πρώτος αντιπρόεδρος της κυβέρνησης. Το 1987 ορίστηκε διάδοχος του θρόνου. Ο βασιλιάς Φαχντ απεβίωσε το πρωί της 1ης Αυγούστου του 2005, σε νοσοκομείο του Ριάντ, όπου νοσηλευόταν τους τελευταίους μήνες. Από τις πρώτες του ενέργειες του νέου βασιλιά ήταν να ορίσει διάδοχό του στο θρόνο τον επίσης ετεροθαλή αδελφό του και σημερινό υπουργό Αμυνας, πρίγκιπα Σουλτάν μπιν Αμπντούλ Αζίζ. Η επίσημη τελετή ενθρόνισης έγινε μετά την κηδεία και την ταφή του Φαχντ. Η διαδοχή ήταν ήρεμη και άμεση. Παράλληλα,αξιωματούχοι της χώρας διαβεβαίωσαν ότι η πετρελαϊκή πολιτική δεν θα άλλαζε. Ο Αμπντουλάχ δεν συνέδεε αρχικά το μέλλον της χώρας με την αμερικανική συμμαχία, αλλά όταν ανέλαβε κυβερνητικά καθήκοντα, από το 1995, υπήρξε αρκετά πραγματιστής ώστε να διατηρήσει στενούς δεσμούς με την Ουάσιγκτον. Συνειδητοποίησε την ανάγκη για μεταρρυθμίσεις στη χώρα έπειτα από τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001. Στις 6 Νοεμβρίου του 2007 ο Αμπντουλάχ πραγματοποίησε την πρώτη επίσκεψη μονάρχη της Σαουδικής Αραβίας στο Βατικανό για συνομιλίες με τον Πάπα. Ασθένησε από πνευμονία και απεβίωσε σε ηλικία 91 ετών, στις 23 Ιανουαρίου 2015. Τον διαδέχθηκε στο θρόνο ο αδερφός του, Σαλμάν. Σαλέχ Μπρέις Αμπντουλάχ Μουτάϊμπ ιμπν Αμπντουλάχ Χαλέντ μπιν Αμπντουλάχ Αμπντουλαζίζ ιμπν Αμπντουλάχ Φαισάλ μπιν Αμπντουλάχ Σουλτάν μπιν Αμπντουλάχ Τούρκι μπιν Αμπντουλάχ Μισ'άλ μπιν Αμπντουλάχ Φαχντ μπιν Αμπντουλάχ Σαούντ μπιν Αμπντουλάχ Μανσούρ μπιν Αμπντουλάχ Φάχντα μπιν Αμπντουλάχ Ναγίφα μπιντ Αμπντουλάχ Αλίγια μπιντ Αμπντουλάχ Αντέλα μπιντ Αμπντουλάχ Νουφ μπιντ Αμπντουλάχ Σίτα μπιντ Αμπντουλάχ Σάιφα μπιντ Αμπντουλάχ Αμπέερ μπιντ Αμπντουλάχ Σάρα μπιντ Αμπντουλάχ Χάιφα μπιντ Αμπντουλάχ Βασιλική Πρεσβεία της Σαουδικής Αραβίας Εκτεταμένη βιογραφία από το ίδρυμα CIDOB Saudi king details succession law - BBC News
Δήμος Ανδραβίδας

Ο Δήμος Ανδραβίδας ήταν δήμος του νομού Ηλείας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1997-2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Ανδραβίδας - Κυλλήνης. Βρισκόταν στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού. Ο δήμος είχε μόνιμο πληθυσμό 4.269 κατοίκους (απογραφή 2001) και καταλάμβανε έκταση 40.728 στρεμμάτων. Έδρα του ήταν η Ανδραβίδα, από την οποία πήρε και την ονομασία του.

 Στον δήμο περιλαμβάνονταν τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμοί: Δ.δ. Ανδραβίδας [ 3.582 ] η Ανδραβίδα [ 3.487 ] ο Άγιος Γεώργιος (τ. Βραχναίικα) [ 95 ] Δ.δ. Σταφιδοκάμπου -- ο Σταφιδόκαμπος [ 345 ] Δ.δ. Στρουσίου -- το Στρούσι [ 342 ], σε υψόμετρο 5μ, πρώην ανεξάρτητη κοινότητα και από το 1999 δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Ανδραβίδας. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Ανδραβίδας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 10/09/2016. Επίσημη ιστοσελίδα Δήμου Ανδραβίδας Στοιχεία για το δήμο Ανδραβίδας από το Υπουργείο Εσωτερικών Αρχειοθετήθηκε 2008-06-11 στο Wayback Machine.
Σουμπούν

Ο Τένσο Σουμπούν (ιαπωνικά: 周文‎), (天章 周文), (πέθανε περίπου 1444–50) ήταν ένας Ιάπωνας ζωγράφος της περιόδου Μουρομάτσι και Ζεν Βουδιστής μοναχός και για μια περίοδο επίσκοπος στο ναό του Σόκοτζι στο Κιότο. Το ψευδώνυμό του ως ιερέας ήταν Τένσο. Το κοσμικό του επώνυμο ήταν Φουτζικούρα.

 Δεν είναι γνωστό πότε ακριβώς γεννήθηκε και πότε πέθανε ούτε είναι πολλά πράγματα γνωστά για τη ζωή του. Γεννήθηκε στα τέλη του 14ου αιώνα στην επαρχία Όμι. Έγινε επαγγελματίας ζωγράφος το 1403. Μαθήτευσε στον Γιοσέτσου και έγινε ο πιο σημαντικός καλλιτέχνης του σουιμπόκου (ζωγραφική με μελάνι) μαζί με τον Σεσσού, τον μαθητή του. Συνδέθηκε με το Σόκοκου-τζι, έναν βουδιστικό ναό στο Κιότο. Ένας άλλος σπουδαίος μαθητής του ήταν ο Κανό Μασανόμπου. Κάτω από τη επίδραση του Γιοσέτσου μελέτησε τη ζωγραφική της Κινεζικής δυναστείας των Σονγκ. Η ζωγραφική του Σουμπούν αποτέλεσε το μεταβατικό στάδιο μεταξύ εκείνων των Ιαπώνων καλλιτεχνών που μιμούνταν την κινεζική τέχνη και εκείνων, που διαμόρφωσαν μια ιδιαίτερη ιαπωνική τέχνη.Στην εποχή του ήταν ο κύριος καλλιτέχνης των σογκούν. Ήταν επικεφαλής του γραφείου ζωγραφικής (Εντοκόρο) στο σογκουνάτο του Ασικάγκα (1338-1573).Το 1423 ή το 1424, πήγε στην Κορέα σε επίσημο ταξίδι με την αποστολή των σογκούν. Στη Κορέα έκανε μερικούς πίνακες ζωγραφικής με τοπία.Μετά το θάνατό του, στη θέση του ως επίσημου ζωγράφου της οικογένειας σογκούν τον διαδέχθηκε ο Σοτάν Ογκούρι. Πολλά έργα τοπίων με διαφορετικά στυλ και επίπεδα ποιότητας αποδίδονται στον Shubun. Τέτοια παραδείγματα έργων είναι η συλλογή Φουτζιουάρα. Ιδιαίτερα διάσημο είναι το έργο του Διαβάζοντας στο δάσος μπαμπού (1446), που σήμερα εκτίθεται στο Εθνικό Μουσείο του Τόκιο. Στο ίδιο μουσείο βρίσκονται και άλλα έργα του, όπως το Τοπίο των Τεσσάρων Εποχών. Το 1430 ζωγράφισε ένα γλυπτό στο ναό Νταρούμα-τζι κοντά στη Νάρα. Κατά καιρούς αναφέρεται ως γλύπτης. Ten Oxherding Pictures Fact Monster Taniguchi - rare antiques Αρχειοθετήθηκε 2005-12-16 στο Wayback Machine.
Τρε Κουλ

Ο Φρανκ Έντουιν Ράιτ (Frank Edwin Wright III, 9 Δεκεμβρίου 1972), γνωστός επαγγελματικά ως Τρε Κουλ, είναι Αμερικανός ντράμερ, περισσότερο γνωστός ως ντράμερ του καλιφορνέζικου συγκροτήματος Green Day.

 Γεννήθηκε 9 Δεκεμβρίου του 1972 στη Φρανκφούρτη της Γερμανίας από Αμερικανούς γονείς. Το 1990, όταν έπαιζε στο συγκρότημα «The Lookouts!» έγινε προσωρινός ντράμερ των Green Day και ύστερα μόνιμος. Το ψευδώνυμο Τρε Κουλ (γαλλικά Trés Cool) προήλθε από τον τραγουδιστή των Lookouts!, Larry Livermore και σημαίνει «πολύ κουλ». "Kerplunk" (1991) – ντραμς "Dookie" (1994) – ντραμς, σόλο τραγούδι με τίτλο "All By Myself" "Insomniac" (1995) – ντραμς "Nimrod" (1997) – ντραμς, βοηθητικά φωνητικά "Warning" (2000) – ντραμς, ακορντεόν "American Idiot" (2004) – ντραμς, βοηθητικά φωνητικά "Bullet in a Bible" (2005) – ντραμς, βοηθητικά φωνητικά "21st Century Breakdown" (2009) – ντραμς "Awesome as Fuck" (2011) – ντραμς, βοηθητικά φωνητικά "¡Uno!" (2012) – ντραμς "¡Dos!" (2012) – ντραμς "¡Tré!" (2012) – ντραμς "Revolution Radio" (2016) – ντραμς Συνέντευξη του Τρε Κουλ στο SweetwaterΒιογραφία του Τρε Κουλ Συνέντευξη του Τρε Κουλ το 2017 στο περιοδικό: Modern Drummer
Μπάριμορ Μπάρλοου

Ο Μπάριμορ Μπάρλοου (αγγλ. Barriemore Barlow) είναι Άγγλος ντράμερ της hard rock μουσικής σκηνής, γνωστός ως μέλος του συγκροτήματος Jethro Tull από το 1971 μέχρι το 1980.

 Ο Μπάρλοου γεννήθηξε στο Μπέρμιγχαμ στις 10 Σεπτεμβρίου 1949. Κατά τα εφηβικά του χρόνια, η οικογένεια του διέμενε στο Μπλάκπουλ, οπου γνώρισε τον Ίαν Άντερσον, ο οποίος τότε έπαιζε στο συγκρότημα The Blades. Εντάχθηκε στο συγκρότημα και πραγματοποίησε μία γκεστ εμφάνιση στην τηλεοπτική σειρά "Coronation Street" μαζί με την κοπέλα του Άντερσον, Ιβόν. Ο Μπάρλοου αποχώρησε από τους John Evan Band, όπως είχαν μετονομαστεί πλέον οι The Blades, και έγινε μέλος των The All Jump Kangaroo Band. Μετά την αποχώρηση του Κλάιβ Μπάνκερ από τους Jethro Tull, έκανε οντισιόν για να αναλάβει τα τύμπανα του συγκροτήματος. Πρώτη του ηχογράφηση ήταν για το ΕΡ "Life’s a Long Song", ενώ στην πρώτη του συναυλία με το συγκρότημα, στο Ντένβερ του Κολοράντο, η τοπική αστυνομία έριξε δακρυγόνα στο κοινό από ελικόπτερο κατά την διάρκεια ταραχών που είχαν ξεκινήσει νωρίτερα. Ο Μπάρλοου παρέμεινε με το συγκρότημα καθ' όλη την διάρκεια της, ιδιαίτερα επιτυχημένης για τους Jethro Tull, δεκαετίας του '70, και αποχώρησε μετά το "Stormwatch" του 1979, λόγω του θανάτου του φίλου του και πρώην μπασίστα του συγκροτήματος, Τζον Γκλάσκοκ, όπως και του γεγονότος ότι ο Άντερσον ήθελε να ηχογραφήσει ένα καινούριο προσωπικό πρότζεκτ, όπως είχε ανακοινώσει στο "Melody Maker". Μετά την αποχώρηση του από το συγκρότημα, ξεκίνησε μία σειρά πρότζεκτ, αρχικά ως μουσικός και στην συνέχεια ως παραγωγός. Συμμετείχε σε δίσκους του Ρόμπερτ Πλαντ, του Τζίμι Πέιτζ, του Yngwie Malmsteen, του Κέρι Λίβγκρεν, του Τζον Μάιλς, του Ρίτσαρντ Ντίγκανς, κ.α.. Συνέχισε την καριέρα του ως παραγωγός και μάνατζερ, παίζοντας περιστασιακά τύμπανα, εμφανιζόμενος με τους Jethro Tull στο Royal Albert Hall το 2008. Drummerworld: Barriemore Barlow Barriemore Barlow | Jethro Tull Barriemore Barlow Discography at Discogs Barriemore Barlow | Credits | AllMusic
Γκαμπές

Η Γκαμπές είναι πόλη και λιμένας της Τυνησίας. Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό τμήμα της χώρας στον μυχό του ομώνυμου Κόλπου Γκαμπές και είναι η πρωτεύουσα του ομώνυμου Κυβερνείου Γκαμπές. Το 1926 ο πληθυσμός της ήταν περίπου 20.000 κάτοικοι. Κατά τη απογραφή του 2004 ο πληθυσμός της αριθμούσε τους 116.323 κατοίκους,(η 6η σε πληθυσμό πόλη της Τυνησίας).

 Η Γκαμπές στην αρχαιότητα αποτελούσε έδαφος της Καρχηδόνας. Μετά τον δεύτερο Καρχηδονιακό πόλεμο περιήλθε στους Ρωμαίους και ονομάστηκε Τακάπη. Περί τον 7ο αιώνα καταλήφθηκε από τους Άραβες. Το 1881 αποτέλεσε γαλλικό προτεκτοράτο όπου και παρέμεινε μέχρι το 1940 στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, που καταλήφθηκε από τους Γερμανούς. Απελευθερώθηκε το 1943 ως γαλλικό έδαφος και δύο χρόνια μετά, το 1945, ξεκίνησε η επανοικοδόμηση και η αποκατάσταση των ζημιών. Το 1956 με την εθνική ανεξαρτησία της Τυνησίας, αποδόθηκε από τους Γάλλους στη χώρα. Η ταχεία ανάπτυξη της πόλης οφείλεται κυρίως αφενός στη παράλια τοποθεσία της με την παλαιότερα σπουδαία γεωργική ανάπτυξη (μπανάνες, φοίνικες, σακχαροκάλαμο κ.λπ.), αλλά και η σύνδεσή της με τις οάσεις της Σαχάρας όπου και αποτέλεσε εμπορικό κέντρο. Χαρακτηριστικές είναι οι τεράστιες σηροτρόφοι μουριές που φύονται στη περιοχή εκ των οποίων και αναπτύχθηκε η σηροτροφία και η κατασκευή μετάξινων υφασμάτων. Σήμερα η Γκαμπές έχει εξελιχθεί σε μία βιομηχανική πόλη, ιδίως μετά την ανακάλυψη κοιτασμάτων και την εξόρυξη πετρελαίου, όπου αναπτύχθηκαν και πολλά χημικά εργοστάσια, ενώ ο λιμένας που προπολεμικά ήταν σχεδόν ανύπαρκτος, σήμερα αποτελεί σπουδαίο σημείο εξαγωγής μεταλλευμάτων. Επίσης και η τουριστική ανάπτυξη της πόλης είναι σπουδαία με ανάλογη τουριστική υποδομή που συνδυάζει θάλασσα, όαση και έρημο. Κόλπος Γκαμπές Πανεπιστήμιο του Γκαμπές Gabès επίσημη ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2010-04-12 στο Wayback Machine. "Gabès: Όαση στη θάλασσα" από το Lexicorient Αρχειοθετήθηκε 2012-10-30 στο Wayback Machine.
Μάσκαρα

Η μάσκαρα είναι καλλυντική ουσία για να σκουρίνει, να επιμηκύνει, να κυρτώσει, να χρωματίσει και πυκνώσει τις βλεφαρίδες. Εφαρμόζεται με βούρτσα βασισμένη σε ράβδο. Η μάσκαρα χρησιμοποιείται περιστασιακά στα φρύδια επίσης.

 Ο αισθητικός στολισμός μπορεί να τεκμηριωθεί στην αρχαία Αίγυπτο. Ανασκαφές και αρχεία από το 4000 π.Χ. αναφέρονται σε μια ουσία που ονομάζεται kohl και που χρησιμοποιείται για να σκοτεινιάζει τις βλεφαρίδες, τα βλέφαρα και τα φρύδια. Το Kohl χρησιμοποιήθηκε για να καλύψει τα μάτια, πιστεύοντας ότι αποτρέπει τα κακά πνεύματα και προστατεύει την ψυχή, τόσο από τους άνδρες όσο και από τις γυναίκες.
Μάνκο Κάπακ

Ο Μάνκο Κάπακ (κέτσουα: Manqo Qhapaq "θαυμάσιο εύρημα", Manku Qhapaq, ισπ. Manco Cápac) στη μυθολογία των Ίνκας, ήταν ο πρώτος βασιλιάς του Κούσκο. Για την προέλευσή του, υπάρχουν διάφοροι μύθοι.

 Ο Μάνκο Κάπακ υπήρξε ως ιστορικό πρόσωπο και επειδή ήταν πολύ σημαντική προσωπικότητα για τον λαό του θεοποιήθηκε και γύρω από το πρόσωπο του αναπτύχθηκε μια ολόκληρη θρησκεία. Οι μύθοι που γράφτηκαν για την καταγωγή του διασώθηκαν από ορισμένους Ισπανούς μοναχούς. Σύμφωνα με αυτο τον μύθο, ο Μάνκο Κάπακ ήταν γιος του θεού ήλιου Ίντι και της Μάμα Κίγια, και αδερφός του Πατσακάμακ, ενώ λατρευόταν ως θεός του ήλιου και της φωτιάς. Ο Μάνκο Κάπακ και τα αδέρφια του στάλθηκαν στη γη με ένα χρυσό ραβδί, που ονομαζόταν tapac-yauri. Το ραβδί βυθίστηκε στην περιοχή του Κούσκο, μέχρι την οποία ταξίδεψαν μέσω υπόγειων σπηλαίων κι έχτισαν ναό προς τιμήν του θεού ήλιου και πατέρα τους. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, κάποιο ή κάποια από τα αδέρφια του Μάνκο Κάπακ μεταμορφώθηκε σε Ουάκα. Σε αυτό τον μύθο, ο Μάνκο Κάπακ είναι γιος του Βιρακότσα. Μαζί με τα αδέρφια του ζούσε στο Πακάρι Τάμπου, κοντά στο Κούσκο. Ενώθηκαν μαζί με άλλες φυλές, με τις οποίες ήρθαν σε επαφή στα ταξίδια τους, με σκοπό να κατακτήσουν τις φυλές της Κοιλάδας του Κούσκο. Και σε αυτή την ιστορία υπάρχει ο μύθος του χρυσού ραβδιού. Επίσης, σύμφωνα με κάποιες εκδοχές του μύθου, ο νεαρός Μάνκο Κάπακ πρόδωσε από ζήλεια τους μεγαλύτερους αδερφούς του, τους σκότωσε κι έγινε ο ηγέτης του Κούσκο. Ο Μάνκο Κάπακ ήταν ο ιδρυτής της δυναστείας των Ουρίν και βασίλευσε στη φυλή των Ίνκας για περίπου σαράντα χρόνια. Αυτός οδήγησε τον λαό του από το Πακάρι Τάμπου στην περιοχή του Κούσκο. Οι λόγοι που ανάγκασαν τους Ίνκας να αναζητήσουν νέα πατρίδα ήταν η έλλειψη εύφορης γης για καλλιέργεια αλλά και οι απειλητικές διαθέσεις των γειτονικών τους λαών. Στο Κούσκο ο Μάνκο Κάπακ καθιέρωσε σύστημα νόμων, ενώ θεωρείται ότι κατάργησε τις ανθρωποθυσίες. Οι Ίνκας, με επικεφαλής τον Μάνκο Κάπακ και με βάση τη νέα τους πατρίδα, άρχισαν να εισχωρούν στις γειτονικές περιοχές για να επεκτείνουν τις αγροτικές εκτάσεις τους. Ο πρώτος ηγεμόνας των Ίνκας παντρεύτηκε την αδερφή του, Μάμα Όκλιο, κι ο γιος του, Σίντσι Ρόκα, έγινε ο επόμενος Σάπα Ίνκα. Πιθανολογείται ότι βασίλεψε μέχρι το 1230 ή το 1250 αρκετοί όμως τοποθετούν τον θάνατο του πολύ νωρίτερα, το 1107. Από τα χρονολογικά στοιχεία δεδομένα που να οριοθετούν τη βασιλεία του δεν έχουν βρεθεί ακόμα. ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ, ΙΝΚΑΣ, Δεληγίαννης Π., τεύχος 147, εκδόσεις ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ, Νοέμβριος 2008 Εγκυκλοπαίδεια ΠΑΠΥΡΟΥΣ ΛΑΡΟΥΣ ΜΠΡΙΤΑΝΝΙΚΑ, Εκδοτικός Οργανισμός Πάπυρος, Αθήνα, 1996
Λίμνη Δόξα

Η λίμνη Δόξα είναι μία τεχνητή λίμνη σε υψόμετρο 900 μέτρων, η οποία βρίσκεται στην περιοχή Φενεού Κορινθίας, στις υπώρειες του όρους Πεντέλεια (Ντουρντουβάνας) και Αροανίων (Χελμού) πλησίον των οικισμών Αρχαίας Φενεού (Καλύβια) και Πανοράματος (Φονιά) και σε μικρή απόσταση από τη μονή Αγίου Γεωργίου, απέχει δε οδικώς από την Γκούρα 8 με 10 χιλιόμετρα.

 Η κατασκευή του φράγματος ολοκληρώθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1990 και η λίμνη σχηματίζεται από τα νερά που ρέουν από τα παραπάνω βουνά. Το όνομα Δόξα το πήρε από το μικρό ποτάμι που ξεκινούσε απο την περιοχή και κατέληγε σε καταβόθρες κοντά στο όρος Σαιτά, στα νότια του οροπεδίου του Φενεού. Αλλά και η ίδια περιοχή ήταν γνωστή ως "στου Δόξα". Το ποτάμι και η περιοχή το όνομα Δόξα πρέπει να το έχει πάρει από κάποιον οικισμό με το ίδιο όνομα που υπήρχε στην περιοχή. Υπάρχει τοποθεσία "Απάνου Δόξα", πράγμα που σημαίνει ότι υπήρχε και Κάτω Δόξα ή απλώς Δόξα. Στην απογραφή που έκαναν οι Ενετοί το 1700 αναφέρονται δύο οικισμοί με το όνομα Δόξια και Δόξα (DOJIA και DOJA). Έτσι το όνομα Δόξα ίσως να έχει σχέση με τον Αλβανό οπλαρχηγό Δοξία ή Δόξα που αντιστάθηκε και πολέμησε τον Μωάμεθ Β΄ το 1458 όταν αυτός κατέλαβε και κατέστρεψε την μεσαιωνική Ταρσό, δέκα περίπου χιλιόμετρα βόρεια της τεχνητής λίμνης.Στην αρχαιότητα το ποτάμι αυτό ονομαζόταν Αροάνιος, αναφέρεται δε και ως Ανίας. Σκοπός της κατασκευής του φράγματος ήταν η άρδευση του οροπεδίου του Φενεού, έργο όμως που δεν έχει καν αρχίσει. Στην περιοχή της λίμνης υπήρχε παλιά η μονή του Αγίου Γεωργίου η οποία προς το τέλος του 17ου αιώνα μεταφέρθηκε βορειοδυτικά και ψηλότερα στη σημερινή της θέση. Διατηρήθηκε όμως το εκκλησάκι του μοναστηριού αυτού, που ήταν γνωστό ως παλιομονάστηρο και σήμερα, μετά την κατασκευή του φράγματος, έχει πάρει το όνομα του Αγίου Φανουρίου. Το εκκλησάκι αυτό βρίσκεται νότια, στην άκρη της λίμνης, και επικοινωνεί με τη στεριά με στενή εδαφική λωρίδα. Η περιοχή της λίμνης που έχει κηρυχθεί περιοχή ΝATURA είναι ιδιαίτερου φυσικού κάλλους και δέχεται πολλούς επισκέπτες. Η παραπάνω λίμνη δεν έχει καμία σχέση με τη λίμνη του Φενεού που σήμερα σχηματίζεται στα νότια του οροπεδίου του Φενεού, μόνο τον χειμώνα και σε περιόδους πολλών βροχοπτώσεων και η οποία από τα μυθικά χρόνια μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα κατέκλυζε περιοδικά μεγάλο τμήμα του οροπεδίου. Τα νερά της λίμνης αυτής, από καταβόθρες στα νότια του οροπεδίου, βγαίνουν στον Λάδωνα. Τέλος αναφέρεται σε διάφορα κείμενα (ξένων περιηγητών και άλλων) ως λίμνη του Φονιά (παραφθορά της λέξης Φενεός).
Εμμανουήλ Κ. Σκύβαλος

Ο Εμμανουήλ Κ. Σκύβαλος (1879-1958) ήταν ο μακροβιότερος δήμαρχος του Αγίου Νικολάου. Υπηρέτησε στο αξίωμα του δημάρχου από το 1926 ως το 1940 και από το 1945 ως το 1950 αλλά και του αναπληρωτή Νομάρχη. Καταγόταν από την Κριτσά.

 Πατέρας του ήταν ο Κωνσταντίνος Σκύβαλος. Ήταν συνεργάτης του Ιωσήφ Κούνδουρου και ανήκε στο Κόμμα των Φιλελευθέρων. Στη διάρκεια της φυγοδικίας του φίλου του, ο Σκύβαλος τον έκρυψε. Το 1919 εξελέγη "προεδρεύων δήμαρχος" στην ιδιαίτερη περιοχή από όπου καταγόταν και υπηρέτησε ως το 1921. Όταν ήταν "νομαρχεύων" συνετέλεσε στην ίδρυση του Γυμνασίου του Αγίου Νικολάου (1924), σε συνεργασία με εκκλησιαστικούς και κοινωνικούς φορείς και αργότερα στη διαμόρφωση της κεντρικής πλατείας της πόλης. Απεβίωσε σε ηλικία 79 ετών στις 4 Ιουνίου 1958. Το όνομά του δόθηκε σε οδό του Αγίου Νικολάου. Μανώλης Κλώντζας, "Ο Άγιος Νικόλαος και η περιοχή του από το 1912 ως τη Μικρασιατική Καταστροφή" στο: "Ο Άγιος Νικόλαος και η περιοχή του. Περιήγηση στο χώρο και στο χρόνο". Εκδόσεις «Γραφικές Τέχνες Δετοράκης", Άγιος Νικόλαος 2010, σελ. 337. Τεκμήριο, Τηλεγράφημα του Δημάρχου Αγ. Νικολάου Σκύβαλου, προς τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Ελευθέριο Βενιζέλο σχετικά με την αποκατάσταση της θαλάσσιας συγκοινωνίας του νομού, 30 Ιουλίου 1947, Εθνικό ίδρυμα "Ελευθέριος Βενιζέλος", ανάκτηση 17 Μαΐου 2020.
Ουίσκι

Ως ουίσκι χαρακτηρίζεται ευρεία κατηγορία οινοπνευματωδών ποτών που αποστάζονται από τη ζυμωμένη πολτοποίηση κριθαριού και ωριμάζουν σε ξύλινα βαρέλια. Οι διάφορες ποικιλίες παρασκευάζονται από διάφορα δημητριακά, και περιλαμβάνουν: το κριθάρι, τη σίκαλη, τον σίτο, και το καλαμπόκι. Η ονομασία (αγγλ. και σκωτσ. Whisky αμερ. και ιρλ. Whiskey) ετυμολογείται από μια κελτική λέξη (Uisge Beatha) η οποία σημαίνει νερό της ζωής και αρχικά αναφερόταν σε όλα τα προϊόντα απόσταξης τα οποία χρησιμοποιούνταν για φαρμακευτικούς σκοπούς.

 Το ουίσκι διαφέρει από το συνηθισμένο απόσταγμα σιτηρών, χάρη στη γεύση του, η οποία οφείλεται στην ειδική επεξεργασία των πρώτων υλών. Η περιεκτικότητα του σε αλκοόλ κυμαίνεται από 40% έως 70% κατ' όγκο. Στο εμπόριο κυκλοφορούν διάφοροι τύποι ουίσκι, όπως το σκωτσέζικο, το καναδικό, το αμερικανικό κ.ά., οι οποίοι διακρίνονται ως προς τα χαρακτηριστικά τους, λόγω των διαφορών στον τρόπο παραγωγής, στον τύπο και στο είδος των σιτηρών, καθώς και στην ποιότητα του νερού που χρησιμοποιείται. Πάντως η Μεγάλη Βρετανία, και ιδιαίτερα η Σκωτία, θεωρείται ότι παράγει την καλύτερη ποιότητα ουίσκι. Υπάρχουν δύο βασικές κατηγορίες ουίσκι, το malt (το παρασκεύασμα δεν είναι προϊόν ανάμειξης ή, έστω, προέρχεται μόνο από ανάμειξη προϊόντων του ίδιου αποστακτηρίου) και το blended (ανάμειξη ουίσκι διάφορων αποστακτηρίων). Μια άλλη ουσιαστική διαφορά υπάρχει στα δημητριακά που αποτελούν την πρώτη ύλη: το σκωτσέζικο και τα περισσότερα καναδικά της Ανατολικής Ακτής (Νόβα Σκόσια κ. ά.) που διατήρησαν τη σκωτσέζικη παράδοση παρασκευάζονται αποκλειστικά και μόνο από κριθάρι (scotch), ενώ τα επιλεγόμενα αμερικανικά (bourbon), στα οποία συγκαταλέγονται και αρκετά καναδικά, χρησιμοποιούν διάφορα δημητριακά, όπως σίκαλη, βρώμη κ. ά. Παραγωγή ουίσκι έγινε για πρώτη φορά στην Ιρλανδία, πιθανότατα στα τέλη του 11ου αι., αλλά η πρώτη γραπτή αναφορά υπάρχει σε σκωτσέζικα αρχεία του 1494. Στις αρχές του 18ου αι. άρχισε να παράγεται στον Καναδά και στις Η.Π.Α. Στη διάρκεια του 20ού αι., λόγω του μεγάλου ανταγωνισμού με την καναδική βιομηχανία σκωτσέζικου ουίσκι, η οποία διογκώθηκε την εποχή της Ποτοαπαγόρευσης στις ΗΠΑ, τη δεκαετία του 1930 (όταν στα σύνορα Η.Π.Α. και Καναδά το λαθρεμπόριο ουίσκι ήταν η πιο επικερδής δραστηριότητα), οι Σκωτσέζοι κατόρθωσαν να εξασφαλίσουν προστασία ονομασίας προέλευσης για το ουίσκι scotch. Εγκυκλοπαίδεια Δομή (Έκδοση 2002-2005) Whisky, by Ulf Buxrud (αγγλικά) – Ιστοσελίδα γνωστού Σουηδού συλλέκτη με σχετικούς συνδέσμους Les whiskies insolites (γαλλικά) – Σπάνια ουίσκι Saveur-Whisky (γαλλικά) – Single malt Whiskies The Edinburgh Malt Whisky Tour (αγγλικά) - Λεπτομερείς πληροφορίες για το σκωτσέζικο ουίσκι
Ματέρα

Η Ματέρα (ιταλικά: Matera [ma'tεra] ) είναι Ιταλική πόλη της περιοχής Μπαζιλικάτα στην νότια Ιταλία. Είναι η πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας Ματέρα. Η πόλη βρίσκεται δίπλα σε ένα μικρό φαράγγι, όπου ρέει ο ποταμός Γκραβίνα. Από το 1993 τα σάσσι της Ματέρας έχουν χαρακτηριστεί από την UNESCO ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς.

 Η περιοχή της Ματέρας έχει κατοικηθεί από την Παλαιολιθική περίοδο και θεωρείται από τις παλαιότερες πόλεις του κόσμου. Ο Λούκουλος Καικίλιος Μέτελλος ίδρυσε την πόλη το 251 π.Χ. και την ονόμασε Ματεόλα. Η πόλη κατακτήθηκε από τους Λομβαρδούς το 664 μ.Χ. και έγινε τμήμα του Δουκάτου του Μπενεβέντο. Οι Νορμανδοί υπό τον Γουλιέλμο τον Σιδηρόχειρα την έκαναν κομητεία. Τον 15ο αιώνα πέρασε στην κυριαρχία των Αραγώνων. Μεταξύ 1664 και 1811 ήταν η πρωτεύουσα της Μπαζιλικάτα, μέχρι που οι Γάλλοι μετέφεραν τις διοικητικές υπηρεσίες στην Ποτέντσα. Η Ματέρα απέκτησε διεθνή φήμη με την αρχαία πόλη "Σάσσι ντι Ματέρα" (μου σημαίνει "οι πέτρες-σπηλιές της Ματέρας"). Τα Σάσσι της Ματέρας είναι σπίτια-σπηλιές μέσα στα βράχια τα οποία έχουν ιστορία από την προϊστορική περίοδο. Υπάρχει η υποψία ότι ίσως εκεί εγκαταστάθηκαν οι πρώτοι άνθρωποι στην Ιταλία. Το μοναστηριακό συγκρότημα Μαντόννα ντέλλε Βίρτου και Σαν Νίκολα ντελ Γκρέτσι, η εκκλησία του Σαν Πιέτρο Καβεόσο, η εκκλησία Σάντα Μαρία Ντ'Ιντρίς καθώς και η εκκλησία Σάντα Λούτσια άλλε Μάλβε είναι διάσημα αξιοθέατα της Ματέρα. Στη Ματέρα έχουν γυριστεί πολλές κινηματογραφικές ταινίες, αρκετές από τις οποίες είναι βιβλικές, λόγω του τοπίου που προσφέρεται για κινηματογράφηση σκηνών που διαδραμματίζονται στην αρχαία Ιερουσαλήμ. Ανάμεσα στις ταινίες που γυρίστηκαν στη Ματέρα είναι το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο (1964) του Πιέρ Πάολο Παζολίνι, τα Πάθη του Χριστού (2004) του Μελ Γκίμπσον και μέρος της ταινίας Τζέιμς Μποντ No Time to Die (2021).
Βλαδίμηρος Τακατζόγλου

Ο Βλαδίμηρος Τακατζόγλου ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός στην ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης από το 1937 ως το 1947, κατακτώντας τον τίτλο του πρωταθλητή Ελλάδος το 1946.

 Ο Τακατζόγλου ξεκίνησε την καριέρα του στον Άρη το 1937, αγωνιζόμενος ως αναπληρωματικός του δεξιού εξτρέμ Γιώργου Χριστοδουλίδη, στην κατάκτηση του πρωταθλήματος Θεσσαλονίκης του 1938. Ακολούθησε η τελική φάση του πρωταθλήματος, με τους "κίτρινους" να καταλαμβάνουν την τρίτη θέση.Την επόμενη σεζόν, κατέλαβε την δεύτερη θέση για το πρωτάθλημα βορείου ομίλου και κατέκτησε το κύπελλο Χριστουγέννων, ενώ ο Τακατζόγλου συμμετείχε στο κύπελλο της εφημερίδας Βραδυνή, όπου οι "κίτρινοι" κέρδισαν εκτός έδρας τον Παναθηναϊκό με 0-2, πριν ηττηθούν από τον Ολυμπιακό.Ο Τακατζόγλου ήταν βασικός στην σύνθεση του Άρη που αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης του 1939-40, αν και δεν έπαιξε στον ημιτελικό του κυπέλλου Ελλάδας εναντίον της ΑΕΚ ή στον τελικό εναντίον του Παναθηναϊκού, όπου οι "κίτρινοι" ηττήθηκαν με 3-1.Για το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης του 1940-41, ο Άρης έπαιξε τρεις αγώνες πριν το ξέσπασμα του ελληνοϊταλικού πολέμου, με τον Τακατζόγλου ως βασικό στέλεχος της ομάδας, σκοράροντας το ένα από τα τέσσερα τέρματα των "κίτρινων" στο 4-0 εναντίον της ΜΕΝΤ στις 27 Οκτωβρίου 1940.Μετά το τέλος της γερμανικής κατοχής, ο Τακατζόγλου επανήλθε στην ενεργό δράση με την ομάδα του Άρη κατακτώντας τον τίτλο του πρωταθλητή Θεσσαλονίκης, συνεχίζοντας στην τελική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος, όπου συμμετείχε στην ήττα του Άρη από τον Ολυμπιακό στον Πειραιά, όπως και στην εκτός έδρας ισοπαλία με την ΑΕΚ. Η τρίτη και τελευταία συμμετοχή του πραγματοποιήθηκε στις 16 Ιουνίου 1946, όταν ο Άρης κέρδισε με 1-0 τον Ολυμπιακό, κάνοντας το πρώτο βήμα για την κατάκτηση του τίτλου μία εβδομάδα αργότερα, όταν χωρίς τον Τακατζόγλου στην σύνθεση του κατέβαλε την αντίσταση της ΑΕΚ με 4-1.Παρέμεινε και την επόμενη χρονιά, παίζοντας σε λίγα ματς του τοπικού πρωταθλήματος πριν κρεμάσει τα παπούτσια του. Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ... Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό, ISBN 978-960-93-5927-6 Τακατζόγλου Βλαδίμηρος | aris.re
Εμβόλιο για την κροτωνογενή εγκεφαλίτιδα

Πρότυπο:Drugbox Το εμβόλιο για την κροτωγενή εγκεφαλίτιδα είναι ένα εμβόλιο για την πρόληψη της κροτωγενούς εγκεφαλίτιδας. Η ασθένεια εκδηλώνεται πιο συχνά στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη και στη Βόρεια Ασία. Πάνω από το 87% των εμβολιασμένων αποκτούν ανοσία στον ιό. Το εμβόλιο δεν είναι αποτελεσματικό εάν χορηγηθεί μετά από δάγκωμα κρότωνος. Χορηγείται με ένεση μέσα στο μυ.

 Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (Π.Ο.Υ.) συνιστά τον καθολικό εμβολιασμό σε περιοχές όπου η νόσος είναι συνήθης. Αλλιώς, η χορήγηση του εμβολίου ενδείκνυται μόνο για άτομα που διατρέχουν υψηλό κίνδυνο. Ο εμβολιασμός περιλαμβάνει συνήθως τρεις δόσεις με επαναληπτικές δόσεις να ακολουθούν κάθε τρία με πέντε έτη. Τα εμβόλια μπορούν να χορηγηθούν σε παιδιά άνω του ενός έτους ή των τριών ετών ανάλογα με τη σύνθεση. Σπάνια σημειώνονται σοβαρές παρενέργειες από τη χορήγηση του εμβολίου. Στις ήπιες παρενέργειες που μπορεί να εμφανιστούν περιλαμβάνονται πυρετός, καθώς και εμφάνιση ερυθρότητας και πόνου στο σημείο της ένεσης. Η εμφάνιση παρενεργειών συνδεέται ως επί το πλείστον με παλαιότερα σκευάσματα. Το εμβόλιο φαίνεται να είναι ασφαλές κατά τη διάρκεια της κύησης. Το πρώτο εμβόλιο κατά της κροτωγενούς εγκεφαλίτιδας δημιουργήθηκε το 1937. Περιλαμβάνεται στον Πρότυπο Κατάλογο Βασικών Φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, έναν κατάλογο των σημαντικότερων φαρμακευτικών ουσιών που χρειάζονται σε ένα βασικό σύστημα υγείας. Κοστίζει γύρω στα 60-80 ευρώ. Το εμβόλιο δεν είναι διαθέσιμο στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής.
Καΐσα Ατακάνοβα

Η Καΐσα Ατακάνοβα (γεννημένη στις 18 Ιουλίου 1957) είναι βιολόγος από την Καραγκάντα του Καζακστάν και ειδικεύεται στα γενετικά αποτελέσματα της πυρηνικής ακτινοβολίας. Λόγω του κοινωνικού ακτιβισμού της, της απονεμήθηκε το διεθνές Περιβαλλοντικό Βραβείο Γκόλντμαν το 2005, επειδή ηγήθηκε μίας εκστρατείας για την αποτροπή της εμπορικής εισαγωγής πυρηνικών αποβλήτων στο Καζακστάν. Η Ατακάνοβα είναι ιδρύτρια και πρώην ηγέτης του Οικολογικού Κέντρου της Καραγκάντα (γνωστή ως EcoCenter).

 Η Ατακάνοβα γεννήθηκε στην Καραγκάντα του Καζακστάν. Ο πατέρας της ήταν ανθρακωρύχος και αγωνίστηκε επίσης στον Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο. Μεγαλώνοντας, ένιωθε άνετα στη φύση και είχε έντονο ενδιαφέρον για τα ζώα, γεγονός που την οδήγησε να σπουδάσει βιολογία και να γίνει περιβαλλοντική ακτιβίστρια. Οι επιπτώσεις της ακτινοβολίας έχουν επηρεάσει την οικογένειά της, καθώς τόσο οι γονείς όσο και η αδερφή της έχουν πεθάνει από καρκίνο. Ο μόνος άλλος αδελφός της, διαγνώστηκε επίσης με καρκίνο. Με την αποφοίτησή του στη βιολογία από το κρατικό πανεπιστήμιο της Καραγκάντα, η Ατακάνοβα ξεκίνησε περιβαλλοντική και βιολογική έρευνα. Ακολουθώντας το ενδιαφέρον της για τις επιπτώσεις των πυρηνικών αποβλήτων στο Καζακστάν, ειδικεύτηκε στις γενετικές επιπτώσεις της πυρηνικής ακτινοβολίας στα αμφίβια, εστιάζοντας κυρίως στους βατράχους. Έκανε έρευνα στην περιοχή δοκιμών Σεμιπαλατίνσκ, επίσης γνωστό ως πολύγωνο, το οποίο ήταν ένας χώρος δοκιμών για σοβιετικά πυρηνικά όπλα. Μέσω αυτής της έρευνας, μπόρεσε να μελετήσει τις επιπτώσεις της ακτινοβολίας σε ανθρώπους και ζώα που είχαν επηρεαστεί άμεσα.Το 1992, ίδρυσε το Οικολογικό Κέντρο Karaganda (EcoCenter), το οποίο της επέτρεψε να συνεργαστεί απευθείας με άτομα που έχουν εκτεθεί σε ακτινοβολία. Ο σκοπός αυτού ήταν να ενημερώσει τους ανθρώπους για το πώς η έκθεση σε ακτινοβολία θα μπορούσε να επηρεάσει τις συνθήκες διαβίωσής τους. Μέσω του EcoCenter, η Ατακάνοβα μπόρεσε να ηγηθεί μίας επιτυχημένης εκστρατείας για την αποτροπή της εμπορικής εισαγωγής και διάθεσης πυρηνικών αποβλήτων στο Καζακστάν. Η Atakhanova είναι η ιδρύτρια του Οικολογικού Κέντρου της Καραγκάντα ή EcoCenter, το οποίο επικεντρώνεται στην προστασία του περιβάλλοντος και στην προώθηση της δημοκρατίας των λαών. Είναι επίσης ιδρυτικό μέλος της Συμμαχίας των Γυναικών για τη Γη (WEA), μία οργάνωση που επιδιώκει να ενδυναμώσει τις γυναίκες και να τις εξοπλίσει με τις δεξιότητες και τα εργαλεία που απαιτούνται για την προστασία της γης. Παραλήπτης Περιβαλλοντικού Βραβείου Γκόλντμαν 2005. Πυρηνική ενέργεια στο Καζακστάν
Γεώργιος Καραμανλής

Ο Γεώργιος Καραμανλής (1880 - 1932) ήταν Έλληνας μακεδονομάχος και δάσκαλος από την Πρώτη Σερρών. Τέκνα του ήταν ο μετέπειτα πρωθυπουργός της Ελλάδας, Κωνσταντίνος Καραμανλής και ο πρώην υπουργός, Αχιλλέας Καραμανλής. Εγγονοί του είναι ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής (του Αλεξάνδρου) και ο πρώην υπουργός Κώστας Αχ. Καραμανλής.

 Ο Γεώργιος Καραμανλής γεννήθηκε το 1880 στο Κιούπκιοϊ Παγγαίου (νυν Πρώτη). Στην αρχή διετέλεσε δάσκαλος, ενώ αργότερα έγινε καπνέμπορος. Κατά τη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα συνέδραμε ενεργά τα ελληνικά αντάρτικά σώματα λειτουργώντας ως στρατολόγος νέων ανταρτών, διανομέας πολεμικού υλικού, συντονιστής των αγγελιοφόρων και των υπολοίπων βοηθητικών οργάνων κλπ.Για τη δράση του διώχτηκε αρχικά από τις οθωμανικές αρχές, οι οποίες τον καταδίκασαν σε θάνατο με την κατηγορία ότι ήταν ο κύριος οργανωτής και χρηματοδότης των Ελλήνων ανταρτών στην περιοχή του Παγγαίου, ενώ το 1916, μετά την κατάληψη της Ανατολικής Μακεδονίας από τα βουλγαρικά στρατεύματα, μεταφέρθηκε ως όμηρος στη Βουλγαρία όπου και παρέμεινε μέχρι τη λήξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Για τη συνεισφορά του στον Μακεδονικό Αγώνα, αναγνωρίστηκε ως πράκτορας α΄ τάξης.Πολιτικά ο Γεώργιος Καραμανλής ήταν προσανατολισμένος προς την αντιβενιζελική παράταξη. Από την άλλη είχε εκφράσει την έντονη αντίθεσή του στις φιλοδοξίες του γιου του Κωνσταντίνου να εμπλακεί ενεργά στην πολιτική. Απεβίωσε τον Νοέμβριο του 1932. Σήμερα η οικία του (κτίσμα του 1906) στην Πρώτη Σερρών λειτουργεί ως μουσείο. Ήταν παντρεμένος με τη Φωτεινή Δολόγλου (1888 -1940) με την οποία απέκτησε οκτώ παιδιά (τέσσερα αγόρια και τέσσερα κορίτσια). Πρωτότοκος γιος του ήταν ο μετέπειτα πρωθυπουργός της Ελλάδας, Κωνσταντίνος Καραμανλής, ενώ το νεότερο τέκνο του ήταν ο, επίσης πολιτικός, Αχιλλέας. Ένθετο Ελεύθερου Τύπου, Ελλήνων Ιστορικά, Κωνσταντίνος Καραμανλής - Ο αναμορφωτής της μεταπολεμικής Ελλάδας, 1ο βιβλίο 1935 - 1967. Ιωάννης Σ. Κολιόπουλος (επιστημονική επιμέλεια), Αφανείς γηγενείς Μακεδονομάχοι, Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών, University Studio Press, Θεσσαλονίκη, 2008. Κωνσταντίνος Σβολόπουλος, Καραμανλής 1907-1998, Μια πολιτική βιογραφία, εκδόσεις Ίκαρος, 2011.
Κάι Χάνσεν

Ο Κάι Χάνσεν (γερμανικά: Kai Hansen) είναι Γερμανός μουσικός, γνωστός ως κιθαρίστας και τραγουδιστής των Gamma Ray, ενώ υπήρξε ιδρυτικό μέλος των Helloween, από τους οποίους αποχώρησε το 1989 και στους οποίους επανήλθε το 2016 .

 Ο Χάνσεν ξεκίνησε να ασχολείται με την μουσική σε ηλικία δέκα ετών, με το όνειρο του να είναι να γίνει ντράμερ. Δύο χρόνια αργότερα, πήρε την πρώτη του κιθάρα και παρακολούθησε μαθήματα κλασικής κιθάρας για έξι μήνες. Αφού συμμετείχε σε ένα συγκρότημα με την ονομασία Ancient Call, ίδρυσε τους Gentry μαζί με τον Πιτ Σιλκ των Iron Savior. Το συγκρότημα μετονομάστηκε σε Second Hell και στην συνέχεια σε Iron Fist. Το 1983 ο Σιλκ αποχώρησε, δίνοντας την θέση του στον Μίκαελ Γουάικατ και οι Iron Fist άλλαξαν το όνομα τους σε Helloween, με τον Χάνσεν να αναλαμβάνει την κιθάρα και τα φωνητικά, μέχρι την ένταξη του Μίκαελ Κίσκε το 1986. Μέχρι τότε, το συγκρότημα είχε κυκλοφορήσει το ΕΡ "Helloween" και το άλμπουμ "Walls of Jericho". Ακολούθησαν τα επιτυχημένα "Keeper of the Seven Keys, Part I" και "Keeper of the Seven Keys, Part II", όπως και το ζωντανά ηχογραφημένο "Live in the UK", πριν την αποχώρηση του Χάνσεν από το σχήμα, για να σχηματίσει τους Gamma Ray. Μαζί τους, συνεχίζει μέχρι σήμερα, έχοντας κυκλοφορήσει περισσότερους από δεκαπέντε στούντιο και ζωντανούς δίσκους, με αξιόλογους μουσικούς του είδους να περνούν από την σύνθεση τους, όπως ο τραγουδιστής Ραλφ Σίπερς των Primal Fear, ο ντράμερ Ούλι Κους, κ.α..Στις αρχές της δεκαετίας του '90, συμμετείχε σε τρεις δίσκους των Blind Guardian, ενώ το 1997 εντάχθηκε στους Iron Savior, ηχογραφώντας τρία στούντιο άλμπουμ και ένα ΕΡ, πριν αποχωρήσει το 2001. Επίσης, στα μέσα της ίδιας δεκαετίας, έπαιξε στο "Angels Cry" των Angra, έντεκα χρόνια πριν συνεργαστεί και πάλι μαζί τους για το άλμπουμ "Temple of Shadows".Κατά την πρώτη δεκαετία της νέας χιλιετίας, συμμετείχε στα άλμπουμ "The Metal Opera" και "The Metal Opera Pt. II" των Avantasia, όπως και στο "The Scarecrow" του 2008. Το 2011, έγινε μέλος των Unisonic, ηχογραφώντας μαζί τους τα άλμπουμ "Unisonic" και "Light of Dawn".Πραγματοποίησε συχνές συνεργασίες με τους Stormwarrior, Primal Fear, Heavenly, Headhunter και Place Vendome, ενώ το 2016 σχημάτισε τους Hansen & Friends, κυκλοφορώντας το άλμπουμ "XXX - Three Decades in Metal" τον Σεπτέμβριο του 2016. Kai Hansen | Biography & History | AllMusic Kai Hansen - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives KAI HANSEN - Gamma Ray
Ντρου Μάκινταϊρ

Ο Άντριου "Ντρου" Γκάλογουεϊ (Andrew McLean "Drew" Galloway IV, 6 Ιουνίου 1985) είναι Βρετανός παλαιστής. Είναι γνωστός για τον χρόνο του στην εταιρεία WWE, όπου είχε με το όνομα Ντρου Μάκινταϊρ. Το ψευδώνυμο του είναι 'Σκωτσέζος Ψυχοπαθής'

 Ξεκίνησε την ενασχόλησή του με την επαγγελματική πάλη, στην Αγγλία το 2001, σε ηλικία μόλις 15 ετών. Λίγους μήνες αργότερα μετακόμισε στην Σκωτία από όπου κατάγεται και συνέχισε την ενασχόλησή του, αγωνιζόμενος στις μεγαλύτερες εταιρείες του νησιού. Επίσης, συμμετείχε σε αρκετές παλαιστικές περιοδείες, όπου έγινε ιδιαίτερα γνωστός στον χώρο. Το 2007 υπέγραψε συμβόλαιο με το WWE. Ταυτόχρονα με την συμμετοχή του στο σόου SmackDown, στάλθηκε από την εταιρεία, στις θυγατρικές της εταιρείες, για να εξελιχθεί, όπου κατέκτησε εμπειρίες και τίτλους. Έχει κατακτήσει το Διηπειρωτικό Πρωτάθλημα WWE, ενώ το 2010, κατέκτησε και το Ομαδικό Πρωτάθλημα WWE, μαζί με τον Κόντι Ρόουντς. Από το 2011, είχε τον ρόλο του κομπάρσου, καθώς έχανε σχεδόν πάντα. Τον Ιούνιο του 2014 απολύθηκε για άγνωστους λόγους από το αφεντικό της εταιρείας, Βινς ΜακΜάν. Claymore Kick (Running single leg dropkick) - 2015-σήμερα (το χρησιμοποιούσε σαν χαρακτηριστική κίνηση πρίν) Ego Trip (Scoop lift που μετατρέπεται σε facebuster) – 2003–2007 Future Shock (WWE, TNA) / Double underhook DDT (Independent circuit) – 2009–σήμερα G-Spot (Spike piledriver) – 2003–2007 Iron Maiden (Chickenwing over-the-shoulder crossface) – 2016–σήμερα Scot Drop (Reverse STO) – 2007–2009 Thee Move / Cradle kneeling reverse piledriver – 2003–2007, 2014–σήμερα Big boot Fireman's carry gutbuster Inverted double leg slam Neckbreaker onto the knee Northern Lights suplex Short-arm clothesline Snap suplex Tilt-a-whirl backbreaker Προφίλ στο ProWrestling.about Αρχειοθετήθηκε 2014-07-11 στο Wayback Machine.
Μάχη του ποταμού Άντα

Η Μάχη του ποταμού Άντα διεξήχθη στις 15-17 (26-28) Απριλίου 1799, στον ποταμό Άντα, παραπόταμο του Πάδου, μεταξύ Ρώσων (μαζί με τους Αυστριακούς) και Γάλλων, με αρχηγούς τον Ρώσο στρατάρχη Αλεξάντερ Βασίλεβιτς Σουβόροφ και τον Γάλλο στρατιωτικό Ζαν Βίκτορ Μόρο. Η μάχη τελείωσε με νίκη των Ρώσων και των Αυστριακών.

 Στις 8 (19) Απριλίου άρχισε η προώθηση από το Βαλέντζι στο ποταμό Άντα των Ρώσων και των Αυστριακών, με αρχηγό τον Σουβόροφ, ο οποίος είχε στη διάθεση του 80.000 στρατιώτες. Η πρώτη σύγκρουση των συμμάχων και των Γάλλων στη Βόρεια Ιταλία έγινε στις 10 (21) Απριλίου, και είχε ως αποτέλεσμα τη κατάληψη της πόλης-οχυρού Μπρέσια. Η κατάληψη της Μπρέσια έδωσε την δυνατότητα στους συμμάχους να αρχίσουν τη πολιορκία των οχυρών Μαντούα και Πεσκέρα, και να αρχίσουν να στέλνουν τις κύριες δυνάμεις στο Μιλάνο. Στις 15 (26) Απριλίου καταλήφθηκε η πόλη Λέκκο, στις 16 (27) Απριλίου άρχισε η μάχη στο ποταμό Άντα, η οποία διέρκησε για 2 μέρες και είχε ως αποτέλεσμα την νίκη των Ρώσων κατά των Γάλλων. Οι Γάλλοι έχασαν 3.000 στρατιώτες, ενώ άλλοι 5.000 Γάλλοι αιχμαλωτίστηκαν Eggenberger, David. An Encyclopedia of Battles. New York: Dover Publications, 1985. ISBN 0-486-24913-1 Smith, Digby. The Napoleonic Wars Data Book. London: Greenhill, 1998. ISBN 1-85367-276-9 The Austrians Advance by Enrico Acerbi
Ναμπίλ Ελ Ζαρ

Ο Ναμπίλ Ελ Ζαρ, γεννημένος στις 27 Αυγούστου 1986, είναι Γαλλομαροκινός ποδοσφαιριστής, που αγωνίζεται ως μέσος στην Πριμέρα Ντιβιζιόν, για τη Λας Πάλμας. Γεννημένος στη γαλλική πόλη Αλές από μαροκινούς γονείς, ο Ελ Ζαρ αγωνίζεται στην ισπανική Λας Πάλμας. Μπορεί να αγωνιστεί με την ίδια ευχέρεια ως πλάγιος μέσος και ως δεύτερος επιθετικός.

 Ο Ελ Ζαρ ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα από την τοπική ομάδα της πόλης που γεννήθηκε την OAC Alès το 1996. Από εκεί μετακινήθηκε στη Νιμ Ολιμπίκ το 1999 και το 2004 πήγε στη Σεντ Ετιέν. Τον Οκτώβριο του 2006 πηγαίνει στη Λίβερπουλ Φ.Κ. χωρίς ακόμα να παίξει ούτε ένα αγώνα επαγγελματικού πρωταθλήματος στη Γαλλία. Στην Πρέμιερ Λιγκ έκανε την πρώτη του εμφάνιση στις 29 Νοεμβρίου 2006, τις δύο πρωτες σεζόν όμως αγωνίστηκε ελάχιστα με την ομάδα τη σεζόν 2008-09 κάνει 15 συμμετοχές και στο τέλος της σεζόν το συμβόλαιο του με τη Λίβερπουλ Φ.Κ. ανανεώνεται για 3 χρόνια μετά όμως από μια σεζόν με ελάχιστες συμμετοχές ξανά, παραχωρήται δανεικός στον ΠΑΟΚ για ένα χρόνο με δυνατότητα αν ικανοποιήσει το καλοκαίρι του 2011 να μετακινηθεί μόνιμα στην ομάδα της Θεσσαλονίκης για τα επόμενα τρία χρόνια. Ο ΠΑΟΚ δεν θα κάνει τελικά χρήση της ρήτρας, ο Ελ Ζαρ μένει ελεύθερος από τη Λίβερπουλ Φ.Κ. και υπογράφει έτσι 2ετές συμβόλαιο συνεργασίας με την ισπανική Λεβάντε. Αν και γεννήθηκε στη Γαλλία ο Ναμπίλ Ελ Ζαρ επέλεξε να αγωνιστεί με τα χρώματα της πατρίδας τον γονιών του, το Μαρόκο. Ωστόσο, έχει εκπροσωπήσει τη Γαλλία σε επίπεδο Εθνικής Παίδων. Ο Ελ Ζαρ έπαιξε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων του 2005, με το Μαρόκο και πήγε ως τα ημιτελικά της διοργάνωσης, όπου ηττήθηκε με σκορ 3-0 από τη Νιγηρία.
Ακοβίτικα Μεσσηνίας

Τα Ακοβίτικα είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, με πληθυσμό 594 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά ανήκουν στην Κοινότητα Ασπροχώματος και υπάγονται στη Δημοτική Ενότητα Καλαμάτας, του Δήμου Καλαμάτας.

 Τα Ακοβίτικα βρίσκονται σε υψόμετρο 13 μέτρων, κοντά στην Καλαμάτα, πάνω στο δρόμο Νέα Είσοδος Καλαμάτας (Οδός Ηρώων Πολυτεχνείου). Στα Ακοβίτικα υπάρχει αρχαιολογικός χώρος, που περιλαμβάνει 2 Πρωτοελλαδικά Μέγαρα και το Ναό του Ποσειδώνα. Θεωρείται από τους σπουδαιότερους αρχαιολογικούς χώρους της Μεσσηνίας, αλλά δεν είναι πολύς γνωστός. 16-10-1940, αναγνώριση του οικισμού Ακοβίτικα και προσάρτησή του στην Κοινότητα Ασπροχώματος. 04-12-1997, ο οικισμός Ακοβίτικα αποσπάται από την Κοινότητα Ασπροχώματος και προσαρτάται στο Δήμο Καλαμάτας. Δήμος Καλαμάτας Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)