IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Νίκος Σταθόπουλος

Ο Νίκος Σταθόπουλος (8 Νοεμβρίου 1943) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν κυρίως στη θέση του αριστερού αμυντικού, ο οποίος έχει μείνει γνωστός για την ικανότητά του να αγωνίζεται σε όλη την αριστερή πλευρά, την τεχνική αλλά και την ταχύτητά του.

 Το 1956, εντάχθηκε στις ακαδημίες της ΑΕΚ, το 1963 πέρασε στην δεύτερη ομάδα και την περίοδο 1965-66 εντάχθηκε στην ανδρική ομάδα, κάνοντας ντεμπούτο την 1 Μαΐου του 1966 με αντίπαλο τον Πανιώνιο. Με τη φανέλα της ΑΕΚ ανδρώθηκε και αναδείχθηκε, όπου αγωνιζόμενος μέχρι το 1974 κατέκτησε δύο πρωταθλήματα (1967-68, 1970-71) και ένα κύπελλο (1965-66). Συμπαίκτες του την εποχή εκείνη υπήρξαν, μεταξύ άλλων, οι Ανδρέας Σταματιάδης, Αλέκος Σοφιανίδης, Στέλιος Σκευοφύλακας και Μίμης Παπαϊωάννου. Το 1974 μεταγράφηκε στον Απόλλων Αθηνών, με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε στη Β' Εθνική τη σεζόν 1974-75 και κατέκτησε το πρωτάθλημα στον 2ο όμιλο και την άνοδο. Το 1975 αποκτήθηκε από την Προοδευτική με τη φανέλα της οποίας αγωνίστηκε 2 χρόνια στη Β' Εθνική και κατόπιν, αγωνίστηκε από 1 χρόνο με την Κόρινθο στη Β' Εθνική και στον Παναιγιάλειο, με τον οποίο κέρδισε την άνοδο στη Β' Εθνική τη σεζόν 1978-79. Στη συνέχεια, το 1980 ανέλαβε σαν προπονητής τον Γ.Σ. Ηλιούπολης, στον οποίο όμως έπαιξε και τα τελευταία παιχνίδια του ως ποδοσφαιριστής-προπονητής. Αγωνίστηκε 12 συνολικά φορές με την εθνική Ελλάδας, το διάστημα 1969-71. Το ντεμπούτο του πραγματοποιήθηκε στις 4 Μαΐου 1969 στην εκτός έδρας αναμέτρηση με τη Πορτογαλία (2-2), στο πλαίσιο των προκριματικών του Μουντιάλ 1970, όταν υπό τις οδηγίες του Νταν Γεωργιάδη αντικατέστησε τον Μπάμπη Ιντζόγλου. Ως προπονητής εργάστηκε μεταξύ άλλων στους Διαγόρα Αιγάλεω, Γ.Σ. Μαρκό, κ.α. Πρωταθλήματα Ελλάδας: 2 (1967-68, 1970-71) Κύπελλο Ελλάδας: 1 (1965-66) Συνέντευξη του Νίκου Σταθόπουλου στον Παναγιώτη Γιαλό, koinoniki.gr Η καριέρα του Νίκου Σταθόπουλου στο soccerway Το προφίλ του Νίκου Σταθόπουλου στο transfermarkt Ο Νίκος Σταθόπουλος στο epo.gr "Αυτή είναι η ιστορία της Εθνικής Ελλάδας και πως φθάσαμε στην Αφρική" (Ανδρέας Μπόμης 2009)
Ας την κρίνει ο Θεός

Η ταινία Ας την κρίνει ο Θεός (πρωτότυπος τίτλος Leave Her to Heaven) είναι έγχρωμο φιλμ νουάρ παραγωγής 1945 σε σκηνοθεσία Τζον Μ. Σταλ. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι οι Τζιν Τίρνεϊ, Κόρνελ Γουάιλντ, Τζίνι Κρέιν, Βίνσεντ Πράις και Τσιλ Γουίλς. Η ταινία είναι βασισμένη στο μυθιστόρημα του Μπεν Έιμς Γουίλιαμς και η διασκευή του για τη μεγάλη οθόνη έγινε από τον Τζο Σουέρλινγκ.

 Ο συγγραφέας Ρίτσαρντ Χάρλαντ (Κόρνελ Γουάιλντ) και η κοσμική Έλεν Μπέρεντ (Τζιν Τίρνεϊ), συναντιούνται στο τρένο που πηγαίνει στο Νέο Μεξικό. Η έλξη τους είναι αμοιβαία και σύντομα ερωτεύονται και αποφασίζουν να παντρευτούν. Όλοι είναι χαρούμενοι για το γεγονός εκτός από τον πρώην αρραβωνιαστικό της Έλεν, τον πολιτικό Ράσελ Κουίντον (Ρίτσαρντ Πράις). Η Έλεν αγαπάει τον Ρίτσαρντ με έναν τρόπο αρρωστημένο, δεσποτικό και καταπιεστικό, όπως ακριβώς αγαπούσε και τον πατέρα της, ο οποίος έχει πεθάνει και με τον οποίον ο Ρίτσαρντ φέρει ομοιότητα. Η Έλεν θέλει τον Ρίτσαρντ για τον εαυτό της και απεχθάνεται οποιονδήποτε άλλον μπορεί να έχει ένα κομμάτι από την καρδιά του. Τα άτομα με τα οποία είναι δεμένος ο Ρίτσαρντ και τα οποία η Έλεν αρχίζει να μισεί θανάσιμα είναι: ο ανάπηρος αδελφός του Ντάνι Χάρλαντ (Ντάριλ Χίκμαν) και η θετή αδελφή της Ρουθ (Τζίνι Κρέιν). Η ζήλια της Έλεν αυξάνεται μετά τον γάμο της, καθώς η γυναίκα προφασίζεται ένα σωρό τεχνάσματα για να τον κρατάει κοντά της. Η παθολογική ζήλια της Έλεν θα την οδηγήσει στο έγκλημα: θα σταθεί υπεύθυνη για τον πνιγμό του Ντάνι, αφού μείνει έγκυος θα προκαλέσει την αποβολή του βρέφους της πέφτοντας από τις σκάλες και θα μηχανορραφήσει ώστε η Ρουθ να κατηγορηθεί για απόπειρα δολοφονίας. Ταινία βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Μπεν Έιμς Γουίλιαμς, του οποίου τη διασκευή για τη μεγάλη οθόνη έκανε ο Τζο Σουέρλινγκ. Ο τίτλος τόσο της ταινίας, όσο και του μυθιστορήματος είναι εμπνευσμένος από μια ατάκα του θεατρικού του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ Άμλετ. Πρώτη επιλογή για τον ρόλο της Έλεν Μπέρεντ ήταν η Ρίτα Χέιγουορθ που απέρριψε το ρόλο. Η Τζιν Τίρνεϊ, το ανερχόμενο αστέρι της 20th Century Fox, πήρε τη θέση της και έδωσε την καλύτερη ερμηνεία της καριέρας της. Η ηθοποιός επανέλαβε το θρίαμβο των προηγούμενων δυο ετών (με τη συμμετοχή της στην ταινία του Ερνστ Λούμπιτς Ο ουρανός ας περιμένει (Heaven Can Wait, 1943) και Λάουρα (Laura, 1944)) και ενίσχυσε τη θέση της ως ένα από τα μεγάλα αστέρια του Χόλιγουντ εκείνης της περιόδου. Η υπόθεση της ταινίας εκτυλίσσεται με μια σειρά από φλάσμπακ και η ταινία έκανε εισπράξεις 5.000.000 δολαρίων αποτελώντας την πιο εμπορική παραγωγή της 20th Century Fox για το 1945. Η Τίρνεϊ βρέθηκε για πρώτη και μοναδική φορά στη λίστα με τις υποψήφιες για Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου, χάνοντας από την Τζόαν Κρόφορντ που κέρδισε το βραβείο για το δυναμικό της comeback με την ταινία Θύελλα σε μητρική καρδιά (Mildred Pierce). Η ταινία βραβεύτηκε με Όσκαρ για την έγχρωμη φωτογραφία της. Βράβευση: Έγχρωμης Φωτογραφίας - Λέον ΣάμροϊΥποψηφιότητα: Α' Γυναικείου Ρόλου - Τζιν Τίρνεϊ Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης - Λάιλ Ρ. Γουίλερ, Μόρις Ράνσφορντ & Τόμας Λιτλ Ήχου - Τόμας Τ. Μούλτον Ας την κρίνει ο Θεός στην IMDb
Σημαία

Η σημαία είναι κατά γενική αποδοχή η αποτύπωση εμβλήματος ή συμβόλου, που συνήθως απεικονίζεται πάνω σε τεμάχιο υφάσματος. Αν το έμβλημα είναι έθνους τότε η σημαία καλείται εθνική, σε διάκριση με σημαίες σωματείων, κομμάτων κλπ.

 Οι σημαίες αποτελούνται άλλοτε από συρραμμένες έγχρωμες λωρίδες υφασμάτινες, οριζόντια ή κάθετα εναλλασσόμενες (Ιταλίας, Βουλγαρίας κ.α.), άλλοτε φέρουν έμβλημα ή κάποιο σύμβολο επί μονόχρωμου υφάσματος (Τουρκίας, Σαουδικής Αραβίας κ.ά.) ή τέλος αποτελούν συνδυασμό χρωμάτων και συμβόλων. Από τη χρήση τους, διακρίνονται σε σημαίες: Εθνικές (Χωρών), Πολεμικές (Στρατιωτικών σχηματισμών), Βασιλικές (Βασιλικών Οίκων), Ναυτικές (Πολεμικών Πλοίων), Διακρατικές (ΟΗΕ, ΕΕ), Συμμαχικές (ΝΑΤΟ) κτλ., πίνακες των οποίων παρέχουν ειδικά επίσημα διεθνή λευκώματα που εκδίδουν αρμόδιες κρατικές υπηρεσίες. Όμως στη στενότερη έννοια της σημαίας αποδίδεται κυρίως η έννοια της Εθνικής ή Πολεμικής σημαίας επί, ή προ, της οποίας ορκίζονται οι στρατεύσιμοι κάθε χώρας πίστη στην πατρίδα. Αυτός είναι και ο λόγος που η σημαία αποτελεί το σπουδαιότερο λάφυρο της όποιας μάχης. (Στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία οι Ρωμαίοι διέλυαν αμέσως τις λεγεώνες που έχαναν τη σημαία τους). Εκείνο που πρέπει ιδιαίτερα να επισημανθεί είναι ότι, άλλο είναι το έμβλημα και άλλο η σημαία, το μεν έμβλημα μπορεί να φέρεται σαν ιδιαίτερο σήμα αλλά δεν είναι σημαία, η δε σημαία μπορεί να φέρει και έμβλημα απαραίτητα όμως πρέπει να είναι υφασμάτινη. Η Εθνική σημαία αποτελεί κρατικό σύμβολο που θεωρείται το πιο σεβαστό σε ένα κράτος και προστατεύεται από τη κείμενη ανά Χώρα νομοθεσία. Πινακοθήκη εθνικών σημαιών Σημαία της Ελλάδας
Ευρυσάκης

Στην ελληνική μυθολογία ο Ευρυσάκης ήταν γιος του Αίαντα και της Τέκμησσας, κόρης του βασιλιά Τελεύτα της Φρυγίας. Ο Ευρυσάκης πήρε το όνομά του από την ασπίδα («σάκον») του πατέρα του, που ήταν πολύ πλατιά (ευρύς + σάκος).

 Την ώρα που ο Αίας απεφάσισε να αυτοκτονήσει, εμπιστεύθηκε τον γιο του στον αδελφό του, τον Τεύκρο. Στην τραγωδία «Αίας» του Σοφοκλή, η ασπίδα είναι το μοναδικό αντικείμενο που παραδίδει στον γιο του ο Αίας πριν την αυτοκτονία του. Μετά την άλωση της Τροίας, ο Ευρυσάκης επέστρεψε στη Σαλαμίνα, όχι όμως στο ίδιο πλοίο με τον θείο του. Ο Τελαμών θύμωσε γιατί ο Ευρυσάκης ήρθε μόνος του και όταν γύρισε ο Τεύκρος τον έδιωξε. Ο Τεύκρος πήρε τότε τον Ευρυσάκη, πήγε στην Κύπρο και ίδρυσε εκεί την ομώνυμη πόλη Σαλαμίνα. Μετά τον θάνατο του Τελαμώνα, ο Τεύκρος επέστρεψε και ο Ευρυσάκης πήρε την εξουσία σε όλη την Κύπρο. Αργότερα ο Τεύκρος ξαναπήγε στην Κύπρο, αλλά αυτή τη φορά διώχθηκε από τον ανεψιό του. Ο Ευρυσάκης είχε έναν ετεροθαλή αδελφό, τον Φιλαίο, γιο του Αίαντα και της Λυσιδίκης. Ο Παυσανίας όμως γράφει (Α΄ 35, 2) ότι ο Φιλαίος ήταν γιος του Ευρυσάκη. Κατά τον Πλούταρχο («Βίοι Παράλληλοι», Σόλων, 10) τα δύο αδέλφια έδωσαν τη Σαλαμίνα στους Αθηναίους και απέκτησαν έτσι όλα τα δικαιώματα Αθηναίου πολίτη. Στη συνέχεια εγκαταστάθηκαν στην Αττική: ο Ευρυσάκης στη Μελίτη, δυτικά της Αγοράς των Αθηνών, και ο Φιλαίος στη Βραυρώνα. Ο Ευρυσάκης και οι πρόγονοί του τιμήθηκαν ως ήρωες από τους Αθηναίους, που του ίδρυσαν και ομώνυμο ιερό, το «Ευρυσάκειον». Απόγονοί του ισχυρίζονταν ότι ήταν άνδρες ένδοξοι, όπως ο Μιλτιάδης, ο Κίμων, ο Αλκιβιάδης και ο Θουκυδίδης. Ο Σοφοκλής, εκτός από τη γνωστή τραγωδία του «Αίας», έγραψε και την τραγωδία Ευρυσάκης με θέμα τη ζωή του γιου του Αίαντα, από την οποία όμως διασώθηκαν μόνο αποσπάσματα. Από την τραγωδία «Ευρυσάκης» θα πρέπει να πήρε στοιχεία ο Λατίνος ποιητής Λούκιος Άκκιος, στο έργο του οποίου η υπόθεση είναι κάπως διαφορετική από τον μύθο: εδώ ο Τεύκρος και ο Ευρυσάκης επιστρέφουν μαζί από την Κύπρο ενώ ο Τελαμών είναι ακόμα ζωντανός, αλλά τον βρίσκουν ξεπεσμένο γέρο στην Αίγινα, εκθρονισμένο από αντιπάλους του από τον θρόνο της Σαλαμίνας. Οι Τεύκρος και Ευρυσάκης τότε τον αποκαθιστούν στον θρόνο του. Ο αστεροειδής 8317 Ευρυσάκης (8317 Eurysaces), που ανακαλύφθηκε το 1960 και ανήκει στην Τρωική Ομάδα, πήρε το όνομά του από το μυθικό αυτό πρόσωπο. Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969
Φωτεινές σφαίρες

Οι Φωτεινές σφαίρες (η ορολογία στα Αγγλικά είναι orbs) είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται για να περιγράψει τα κυκλικά αντικείμενα, μερικές φορές με ένδειξη κίνησης, που εμφανίζονται στις φωτογραφίες με χρήση φλας. Βασιζόμενοι σε μη επιστημονικές θεωρίες υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι πιστεύουν ότι οι φωτεινές σφαίρες αυτές είναι ένδειξη ενεργειών, αύρας, υπερτρισδιάστατων οντοτήτων ή και φαντασμάτων. Στην πράξη τα σημάδια αυτά οφείλονται συχνά σε σκόνη ή νερό ή νιφάδες χιονιού οι οποίες βρίσκονται πολύ κοντά στην μηχανή, μπροστά στο φακό και φωτίζονται από τη δύναμη του φλας κατά την διάρκεια λήψεως της φωτογραφίας.

 Στην ιστορία της φωτογραφίας η φωτογράφιση φαντασμάτων απέκτησε δημοτικότητα τέλος του 19ου αιώνα (την Βικτοριανή εποχή / το 1837 μέχρι το 1901) μέχρι τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Υπήρχε η θεωρία ότι η φωτογραφική μηχανή μπορεί να αποτελέσει εργαλείο για να αποτυπωθεί το νεκρό παιδί μιας πενθούσας μητέρας. Σε αυτές τις φωτογραφίες συνήθως υπήρχε μια αναλαμπή ή μια σκιά η οποία οφείλονταν σε μια ασυνήθιστη πηγή φωτισμού. Όταν η εταιρία Kodak ξεκίνησε την κατασκευή απλών στη χρήση φωτογραφικών μηχανών, πολλοί φωτογράφοι "φαντασμάτων" δοκίμασαν να φωτογραφίσουν δημόσιους ιστορικούς χώρους και να αποτυπώσουν μεταφυσικές οντότητες. Σε όλες τις φωτογραφίες αυτού του είδους υπάρχει μια ασυνήθιστη πηγή φωτισμού η οποία δημιουργεί την υποτιθέμενη μεταφυσική οντότητα. Με την δημοτικότητα της ψηφιακής φωτογραφίας έγιναν πάλι διάσημες οι φωτογραφίσεις μεταφυσικών οντοτήτων γνωστές και ως φωτεινές σφαίρες. Υπάρχουν ιστοσελίδες και δικτυακές κοινότητες οι οποίες δημοσιεύουν τέτοιες φωτογραφίες. Το κοινό που ενδιαφέρεται για αυτές τις θεωρίες συμμετέχει σε αντίστοιχες εκδηλώσεις κυνηγιών φαντασμάτων. Έχει δημοσιευτεί και άρθρο στο αγγλόφωνο περιοδικό Country living για το πως μπορεί κάποιος φωτογράφος να φωτογραφίσει υπερφυσικά πορτραίτα (paranormal portaits) με θέμα την γιορτή του Χάλοουϊν. Στο Αμερικάνικο Μουσείο Φωτογραφίας το 2000 όπως και Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης (στην Νέα Υόρκη) το 2005 έχουν γίνει εκθέσεις φωτογραφίας για να ευαισθητοποιηθεί το κοινό και να απομυθοποιούν όλες αυτές οι μεταφυσικές θεωρίες.
Αγκίμ Τσέκου

Ο Αγκίμ Τσέκου (Agim Çeku, 1960-) είναι πολιτικός από το Κόσοβο, πρωθυπουργός της επαρχίας από το 2006 ως το 2008 , την εποχή που το Κόσοβο τελούσε υπό τη διοίκηση του ΟΗΕ.

 Γεννήθηκε στις 29 Οκτωβρίου του 1960 στο χωριό Τσούσκα κοντά στο Πετς του Κοσσυφοπεδίου. Ο Τσέκου είναι αλβανικής καταγωγής και υπηρέτησε ως αξιωματικός στον κροατικό στρατό, στη διάρκεια του Πολέμου για την Ανεξαρτησία της Κροατίας εναντίον της αποσχισθείσας (σερβικής) Κράινας. Στη διάρκεια του πολέμου στο Κοσσυφοπέδιο, το 1999 ήταν διοικητής των δυνάμεων του Απελευθερωτικού Στρατού του Κοσσυφοπεδίου. Απόφοιτος στρατιωτικής ακαδημίας στο Βελιγράδι, εισήλθε στις τάξεις του γιουγκοσλαβικού στρατού και το 1991 αυτομόλησε στον νεοσύστατο κροατικό στρατό. Στη συνέχεια αναμείχθηκε ενεργά στον πόλεμο της Κροατίας με τη Σερβία και τραυματίστηκε το 1993. Παραιτήθηκε από τον κροατικό στρατό το 1999. Όταν ξέσπασε ο Πόλεμος στο Κόσοβο τον Μάρτιο του 1999, ο Απελευθερωτικός Στρατός του Κοσσυφοπεδίου δεν είχε αρχικά νίκες εξαιτίας της κακής ηγεσίας από έναν άπειρο διοικητή. Ωστόσο, με το διορισμό του Τσέκου στην αρχηγία του στρατού αυτού, τον Μάιο του 1999, ο στρατός συνεργάστηκε με το ΝΑΤΟ εναντίον της Σερβίας και συνετέλεσε στους βομβαρδισμούς της Γιουγκοσλαβίας από τις δυνάμεις του ΝΑΤΟ. Έπειτα από το τέλος του πολέμου, το 1999, ο Τσέκου ηγήθηκε της αποστρατιωτικοποίησης του Απελευθερωτικού Στρατού και της μετατροπής του σε Σώμα για την Προστασία του Κοσσυφοπεδίου. Η σερβική κυβέρνηση θεωρεί τον Τσέκου εγκληματία πολέμουπαρά το γεγονός ότι τα Ηνωμένα Έθνη δεν ανανωρίζουν τη δικαιοδοσία της Σερβίας στο Κόσοβο. Τον Οκτώβριο του 2003 ο Τσέκου συνελήφθη και κρατήθηκε για μικρό χρονικό διάστημα στη Σλοβενία, σε εκτέλεση εντάλματος σύλληψης που διέταξε η Σερβία μέσω της Ιντερπόλ.Παρόμοια σύλληψη έγινε και τον Μάρτιο του 2004 στην Ουγγαρία. Και στις δύο περιπτώσεις ο Τσέκου αφέθηκε ελεύθερος έπειτα από παρεμβάσεις της Προσωρινής Διοίκησης του ΟΗΕ στο Κόσοβο. Ο Τσέκου εξελέγη πρωθυπουργός στις 10 Μαρτίου του 2006 από τη Συνέλευση του Κοσσυφοπεδίου. Έπειτα από την ορκωμοσία του, εξέφρασε την υποστήριξή του στην ανεξαρτησία του Κοσόβου, υποσχόμενος παράλληλα να σεβαστεί τα δικαιώματα της σερβικής μειονότητας. Ο πρώην πρωθυπουργός Ραμούς Χαραντινάι, που παραιτήθηκε το 2005 έπειτα από την απαγγελία εναντίον του κατηγοριών για εγκλήματα πολέμου από το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, υποστήριξε τον διορισμό του Τσέκου. Τον Μάιο του 2009 απελάθηκε από την Κολομβία, όπου ζούσε την περίοδο εκείνη. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Χασίμ Θάτσι, τον Ιανουάριο του 2008. Είναι παντρεμένος με γυναίκα από την Κροατία και έχουν 3 παιδιά. Έζησαν στο Κόσοβο και στην κροατική πόλη Ζαντάρ, όπου κατοικούσαν τον περισσότερο χρόνο. Στις 24 Ιουνίου του 2009 ο Τσέκου συνελήφθη στο σταθμό ελέγχου Γιουέσεβο στα σύνορα της Βουλγαρίας με την ΠΓΔΜ ως καταζητούμενος από την Ιντερπόλ, αλλά αφέθηκε ελεύθερος ύστερα από προφυλάκιση περίπου 48 ωρών. Νωρίτερα, είχε καταδικαστεί ερήμην σε είκοσι χρόνια φυλακή στη Σερβία, κατηγορούμενος για το θάνατο Σέρβων στο Κόσοβο το 1999. Respect and Rights
Δήμος Κουτσοποδίου

Ο Δήμος Κουτσοποδίου ήταν δήμος του νομού Αργολίδας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Ο δήμος λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Άργους-Μυκηνών . Είχε έκταση 121.000 στρέμματα. Δημιουργήθηκε σύμφωνα με το νόμο 2539/1997 από την συνένωση των κοινοτήτων Βρουστίου (και οικισμός Σταθαίικων), Σχινοχωρίου, Μαλαντρενίου και Κουτσοποδίου. Ο Δήμος Κουτσοποδίου σύμφωνα με την απογραφή του 2001 (ΦΕΚ 715/12-6-2002) είχε πληθυσμό 3.575 κατοίκους.

 Ο οικισμός είχε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς: Δ.δ. Κουτσοποδίου [ 2.277 ] Κουτσοπόδι [ 1.908 ] Αγία Αικατερίνη [ 47 ] Αεροδρόμιο [ 60 ] Πανόραμα [ 201 ] Σύνορο [ 61 ] Δ.δ. Βρουστίου [ 355 ] Σταθαίικα [ 260 ] Βρούστι [ 40 ] Χαντάκια [ 55 ] Δ.δ. Μαλαντρενίου -- Μαλαντρένι [ 540 ] Δ.δ. Σχινοχωρίου (τ. Σχοινοχωρίου) [ 403 ] Σχινοχώρι (τ. Σχοινοχώριον) [ 381 ] Χέλμης [ 22 ]Η έδρα του Δήμου είναι το Δημοτικό Διαμέρισμα Κουτσοποδίου όπου στεγάζονται όλες οι Διοικητικές Υπηρεσίες του Δήμου. Ο Δήμος Κουτσοποδίου βρισκόταν στο βορειοδυτικό τμήμα του Νομού Αργολίδος και καταλάμβανε έκταση 121.000 στρεμμάτων. Βόρεια τα όριά του συναντούν το Νομό Κορινθίας και το δήμο Μυκηναίων. Σε ένα μέρος του Νότου και σε όλη τη Δύση γειτόνευε με το Δήμο Λυρκείας. Το ανάγλυφο του δήμου είναι κατά τα ¾ ορεινό και ημιορεινό με τις ψηλότερες συστοιχίες να βρίσκονται στο Δυτικό τμήμα (Μπραχριάμι, ύψος 1031 μ.). Το έδαφός του διατρέχει ο χείμαρρος Ίναχος (Πάνιτσα) που έρχεται και πηγάζει από τις δυτικές οροσειρές της Λυρκείας και χύνεται στον Αργολικό κόλπο. Στην περιοχή του Κουτσοποδίου κυλούν και οι μικρότεροι χείμαρροι Μπορσίτης και Δερβένι. Δήμος Κουτσοποδίου
Γέζι Κουκούτσκα

Ο Γιούζεφ Γέζι Κουκούτσκα (πολωνικά: Józef Jerzy Kukuczka‎) (24 Μαρτίου 1948 – 24 Οκτωβρίου 1989), γεννημένος στο Κατοβίτσε της Πολωνίας, ήταν αλπινιστής και ορειβάτης μεγάλου υψομέτρου. Στις 18 Σεπτεμβρίου 1987, έγινε ο δεύτερος μετά τον Ράινχολντ Μέσνερ, που σκαρφάλωσε και τις 14 κορυφές 8.000 μ. στον κόσμο. Είναι ο πρώτος παγκοσμίως που έκανε πρώτες χειμερινές αναβάσεις σε 3 από τις "οκτάρες": Το Νταουλαγκίρι με τον Αντρέι Τσοκ το 1985, το Κανγκτσενγιούνγκα με τον Κριστόφ Βιελίτσκι το 1986 και το Αναπούρνα Α΄ με τον Αρτούρ Χάγιερ το 1987. Είναι επίσης ο μόνος ορειβάτης που σκαρφάλωσε 4εις "οκτάρες" κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Μαζί με τον Ταντέους Πιοτρόβσκι άνοιξε στο K2 νέα διαδρομή (Πολωνική Γραμμή), την οποία δεν έχει επαναλάβει κανείς. Προτιμούσε να σκαρφαλώνει σε αλπικό στιλ, και εάν αυτό ήταν δυνατόν σε νέες διαδρομές, κατά τη διάρκεια του χειμώνα και χωρίς βοηθητικό οξυγόνο. Εγκλιματιζόταν αργά στο υψόμετρο, αλλά από τη στιγμή που εγκλιματιζόταν, μπορούσε να παραμείνει εκτεθειμένος σε μεγάλο υψόμετρο για μεγάλο χρονικό διάστημα, χωρίς ιδιαίτερες απαιτήσεις σε τροφή και νερό.

 Ο Κουκούτσκα θεωρείται ευρέως ανάμεσα στην ορειβατική κοινότητα ως ένας από τους καλύτερους ορειβάτες μεγάλου υψομέτρου στην ιστορία. Σκαρφάλωσε και τις δεκατέσσερεις "οκτάρες" σε λιγότερο από 8 χρόνια, χρονικό διάστημα αξεπέραστο από τότε. Σε αυτό το χρονικό διάστημα,ο Κουκούτσκα άνοιξε δέκα νέες διαδρομές. Ανήκε σε μία ελίτ ομάδα Πολωνών Ιμαλαϊστών ορειβατών που εξειδικεύονταν σε χειμερινές αναβάσεις που αυτοαποκαλούνταν οι Μαχητές του Πάγου. Εκτός από το Έβερεστ, σκαρφάλωσε όλες τις κορυφές χωρίς τη χρήση βοηθητικού οξυγόνου. Ο Κουκούτσκα πέθανε προσπαθώντας να αναρριχηθεί στη Νότια Όψη του Λότσε στο Νεπάλ στις 24 Οκτωβρίου 1989, από αστοχία εξοπλισμού. Kukuczka, Jerzy (1992). My Vertical World: Climbing the 8000-Metre Peaks. Mountaineers Books. ISBN 0-89886-344-9. Wąsikowski, Piotr (1996). Dwa razy Everest. PiT. Kukuczka, Jerzy (1990). Na szczytach swiata. Krajowa Agencja Wydawnicza. σελ. 193. ISBN 83-03-03166-X. Everest History: Jerzy "Jurek" Kukuczka Poland.gov.pl: The Crown of the Himalayas The legend: 5 stars out of 5 Αρχειοθετήθηκε 2012-04-01 στο Wayback Machine. Jerzy Kukuczka, il trailer del nuovo film (Italian)
Ο Σκορπιός και ο Βάτραχος

Ο Σκορπιός και ο Βάτραχος είναι ένας μύθος άγνωστης προέλευσης, που έχει σχέση με τον μύθο του Αισώπου «Γεωργός και έχιδνα» ως προς τα δευτερεύοντα ηθικά ζητήματα «δίκαια πάσχω τον πονηρόν οικτείρας» αλλά και της αχαριστίας που επιπρόσθετα συμπεραίνεται.

 Ένας σκορπιός που αναζητά τροφή στην απέναντι όχθη του ποταμού προτείνει στο βάτραχο να τον διαπεραιώσει μεταφέροντάς τον στην πλάτη του. Στις αντιρρήσεις του βατράχου ότι κινδυνεύει να τον θανατώσει με το κεντρί του επειδή είναι επιρρεπής σε τέτοιες περιπτώσεις ο σκορπιός αντεπιχειρηματαλογεί ότι σε τέτοια περίπτωση θα πνίγονταν και ίδιος μια και δεν γνωρίζει να κολυμπά. Πείθεται ο βάτραχος, αλλά περίπου στο μέσο της διαδρομής η τρυφερή σάρκα του βατράχου έβαλε τον σκορπιό σε πειρασμό και τον κέντρισε. Τότε ο βάτραχος πρόλαβε και αναφώνησε «γιατί το έκανες αφού και οι δυο μας είμαστε πια χαμένοι». «Το ξέρω» απάντησε ο σκορπιός, «αλλά είναι στη φύση μου να κεντρίζω». Θεόδωρος Κουλουμπής, Διεθνείς σχέσεις «Εξουσία και δικαιοσύνη» κεφ. 10 «Τα αίτια του πολέμου», πανεπιστημιακές παραδόσεις, εκδόσεις Παπαζήση, 1980 Κάρλο Τσιπόλλα «Οι βασικοί νόμοι της ανθρώπινης ηλιθιότητας», εκδόσεις Κέδρος, 2012 ISBN 978-960-04-4325-7 The Crying Game, ταινία 1992, του Neil Jordan. Skin Deep, 1989 Natura Born Killers (Γεννημένοι δολοφόνοι), 1994 Gilmore Girls season 6, episode 1 Korea Drama "Η Αγάπη της Κληρονομου" episode 11 Giancarlo Livraghi, The Poweder of the Stupidity Scorpion and Frog
Μετόχι Νάξου

Το Μετόχι (ή Μετόχιον) ήταν μικρός οικισμός της Νάξου και βρισκόταν κοντά στον οικισμό του Κεραμείου και του Χαλκείου. Τελευταία απογραφή ήταν το 1928 με 9 κατοίκους. Σήμερα έχουν απομείνει κάποια ερείπια, αν και στο γύρο χώρο έχουν κτιστεί σύγχρονες κατοικίες.

 Το 1835, απογράφεται μαζί με τον οικισμό Κεραμί, ονομάζονται «Κεραμομετόχιον» και υπάγονται στον νεοϊδρυθέντα Δήμο Τραγαίας της επαρχίας Νάξου, με έδρα τον οικισμό του Χαλκείου. Το 1896, στην απογραφή, αναγνωρίζεται σαν ανεξάρτητος οικισμός και προσαρτάται στον Δήμο Τραγαίας. Το 1912, ο Δήμος Τραγαίας καταργείται και δημιουργείται η κοινότητα Χαλκείου, όπου και προσαρτάται. Το 1940, στην απογραφή, καταργείται σαν ανεξάρτητος οικισμός και προσμετράται στον οικισμό του Χαλκείου.
Γκαρσία Σάντσεθ της Καστίλης

Ο Γκαρσία Σάντσεθ, ισπαν.: García Sánchez, (απεβ. το 1029) ήταν ο τελευταίος ανεξάρτητος κόμης της Καστίλης από το 1017 έως το τέλος του. Γιος του Σάντσο Γκαρσία και της συζύγου του Ουρράκας, διαδέχθηκε τον πατέρα του, όταν ήταν μόλις ανήλικος.

 Κατά τη διάρκεια της ανηλικιότητάς του, τη θέση του αντιβασιλιά κατείχαν αρκετοί Καστιλιάνοι μεγιστάνες και η Ουρράκα Γκαρσία, ηγουμένη του Κοβαρούβιας, θεία του νεαρού κόμη. Η κομητεία περιήλθε υπό την προστασία του κουνιάδου του, του Σάντσο Γ΄ του Μεγάλου, βασιλιά της Παμπλόνα. Έφτασε την πλειοψηφία του το 1028 και τον επόμενο χρόνο ταξίδεψε στη Λεόν για να παντρευτεί την πριγκίπισσα (infanta) Σάντσα, αδελφή του Βερμούδο Γ΄ του Λεόν. Ωστόσο, καθώς έμπαινε στην εκκλησία του Ιωάννη του Βαπτιστή για την τελετή, δολοφονήθηκε από ένα ζευγάρι εξόριστων Καστιλιανών ευγενών, τους αδελφούς Ροδρίγο Βέλα και Ίνιγο Βέλα. Η κομητεία ανατέθηκε στον ανιψιό του Φερδινάνδο Α΄, νεότερο γιο της αδελφής του Μουνιαδόνας και του συζύγου της Σάντσο του Μεγάλου, ο οποίος στη συνέχεια νυμφεύτηκε τη σύζυγο τού Γκαρσία, Σάντσα.
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 2009

Τα 75α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards), που ανακοινώθηκαν στις 14 Δεκεμβρίου 2009, απονεμήθηκαν στις 11 Ιανουαρίου 2010, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 2009.

 1. The Hurt Locker 2. Up in the Air 3. Fantastic Mr. Fox 1. Τζορτζ Κλούνεϊ – Fantastic Mr. Fox και Up in the Air 2. Τζεφ Μπρίτζες – Crazy Heart 3. Τζέρεμι Ρένερ – The Hurt Locker 1. Μέριλ Στριπ – Julie & Julia 2. Τίλντα Σουίντον – Julia 3. Κάρεϊ Μάλιγκαν – An Education 1. Fantastic Mr. Fox 2. Up 3. Coraline 1. Christian Berger – The White Ribbon (Das weiße Band) 2. Mauro Fiore – Avatar 3. Roger Deakins – A Serious Man 1. Κάθριν Μπίγκελοου – The Hurt Locker 2. Γουές Άντερσον – Fantastic Mr. Fox 3. Κουέντιν Ταραντίνο – Άδοξοι Μπάσταρδοι Steve McQueen – Hunger 1. Summer Hours (L'heure d'été) • France 2. Broken Embraces (Los abrazos rotos) • Spain 3. Everlasting Moments (Maria Larssons eviga ögonblick) • Σουηδία 1. Of Time and the City 2. Anvil! The Story of Anvil 3. Tyson 1. Armando Iannucci, Jesse Armstrong, Simon Blackwell, and Tony Roche – In the Loop 2. Jason Reitman and Sheldon Turner – Up in the Air 3. Κουέντιν Ταραντίνο – Άδοξοι Μπάσταρδοι 1. Christoph Waltz – Inglourious Basterds 2. Christian McKay – Me and Orson Welles 3. Peter Capaldi – In the Loop 1. Mo'Nique – Precious 2. Vera Farmiga – Up in the Air 3. Anna Kendrick – Up in the Air Andrew Sarris Ο Επίσημος ιστότοπος
283

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 283 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το έτος 283 (CCLXXXIII ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε τη Δευτέρα. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Κάρου και Καρίνου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1036 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 283 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.

 Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Ο Αυτοκράτορας Κάρος ταξιδεύει διαμέσου της Θράκης και της Μικράς Ασίας. Εισβάλλει στην Περσική Αυτοκρατορία. Μετά από μία μακρά πορεία καταλαμβάνει την Κτησιφώντα, την πρωτεύουσα του Περσικού Βασιλείου και συνεχίζει με το Ρωμαϊκό στρατό πέρα από τον Τίγρη Ποταμό. Ο Κάρος λαμβάνει, για τις νίκες στην Περσία, τον τίτλο του Περσικού Μάξιμου. Ο Κάρος πεθαίνει σε μυστηριώδεις συνθήκες κατά την διάρκεια του πολέμου εναντίον των Σασσανιδών. Την ώρα λάμβανε χώρα μία βίαια αμμοθύελλα, φονεύεται από ένα χτύπημα αστραπής. Ο Μάρκος Αυρήλιος Καρίνος διαδέχεται τον πατέρα του, Κάρο. Δεκέμβριος - Ο Νουμεριανός ανακοινώνεται Αυτοκράτορας από τους στρατιώτες του. Θρησκεία 17 Δεκεμβρίου - Ο Πάπας Γάιος διαδέχεται τον Πάπα Ευτυχιανό, ως ο 28ος Πάπας. 2 Μαρτίου - Ευσέβιος Βερκελλών, Ιταλός επίσκοπος και άγιος (πεθαίνει το 371) Σέι Χον, Κινέζος ταοϊστής και κυβερνητικός αξιωματούχος (πεθαίνει το 343) 7 Δεκεμβρίου - Πάπας Ευτυχιανός Ιούλιος/Αύγουστος - Μάρκος Αυρήλιος Κάρος, Ρωμαίος αυτοκράτορας (γεννιέται το 224) Σαν Τάο, Κινέζος ταοϊστής (γεννιέται το 205)
Bloodrock

Οι Bloodrock ήταν αμερικανικό hard rock συγκρότημα, το οποίο δημιουργήθηκε το 1969 στο Φορτ Γουόρθ του Τέξας και μετά από έξι στούντιο και ένα ζωντανό άλμπουμ, διαλύθηκαν το 1975.

 Οι Bloodrock σχηματίστηκαν αρχικά το 1963 με την ονομασία The Naturals, από τους Τζιμ Ράτλετζ στα τύμπανα και τα φωνητικά, Νικ Τέιλορ στην κιθάρα και τα φωνητικά, Εντ Γκράντι στο μπάσο και τα φωνητικά και Ντιν Παρκς στην κιθάρα. Το 1965, κυκλοφόρησαν το πρώτο τους σινγκλ με τίτλο "I Want You", πριν μετονομαστούν σε Crowd + 1, κυκλοφορώντας τρία ακόμη σινγκλ, τα "Mary Ann Regrets", "Don’t Hold Back" και "Circles".Το 1967, ο Παρκς αποχώρησε από το συγκρότημα, δίνοντας την θέση του στον Λι Πίκενς, ενώ ο κιμπορντίστας Στίβι Χιλ έγινε μέλος τους. Δύο χρόνια αργότερα, άλλαξαν το όνομα τους σε Bloodrock και με την βοήθεια του μάνατζερ των Grand Funk Railroad ηχογράφησαν το πρώτο τους άλμπουμ με τίτλο "Bloodrock", το οποίο κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 1970 μέσω της Capitol Records και ανέβηκε στο # 160 του Billboard. Ο Ράτλετζ ανέλαβε αποκλειστικά το μικρόφωνο και στα τύμπανα κάθισε ο Ρικ Κομπ. Το συγκρότημα άνοιγε τις συναυλίες του Τζίμι Χέντριξ, παίζοντας μεταξύ άλλων, στο Atlanta International Pop Festival μπροστά σε 350.000 θεατές.Τον Οκτώβριο του 1970, κυκλοφόρησε ο δίσκος "Bloodrock 2", ανεβαίνοντας στο # 21 των αμερικάνικων τσαρτ, συνοδευόμενος από την επιτυχία του σινγκλ "D.O.A.", το οποίο σκαρφάλωσε στο Top-40 του Hot-100. Το άλμπουμ έγινε χρυσό στην πατρίδα του συγκροτήματος στις 3 Ιανουαρίου 1990.Η ίδια σύνθεση ηχογράφησε το "Bloodrock 3" που ανέβηκε στο # 27 του Billboard, όπως και το "Bloodrock U.S.A." που μπήκε στις χαμηλές θέσεις του Top-100. Τα δύο αυτά άλμπουμ κυκλοφόρησαν το 1971 και εδραίωσαν τους Bloodrock, οι οποίοι κυκλοφόρησαν το ζωντανά ηχογραφημένο στο Chicago Amphitheater, "Bloodrock Live", δύο κομμάτια του οποίου ήταν ηχογραφημένα σε στούντιο με το κοινό να ακούγεται σε overdub.Το 1972, αποχώρησαν ο Πίκενς και ο Ράτλετζ, με τον Γουόρεν Χαμ να αναλαμβάνει τα φωνητικά. Το "Passage" του 1972, υπήρξε ο τελευταίος τους δίσκος που μπήκε στον αμερικάνικο κατάλογο επιτυχιών, φθάνοντας ως το # 104. Την επόμενη χρονιά, ο ντράμερ Ράντι Ρίντερ αντικατέστησε τον Κομπ και η νέα σύνθεση κυκλοφόρησε το "Whirlwind Tongues" τον Φεβρουάριο του 1974. Στους δύο τελευταίους δίσκους, το συγκρότημα άφησε το hard rock ύφος των πρώτων του κυκλοφοριών, εντάσσοντας πολλά progressive rock στοιχεία στον ήχο τους. Οι Bloodrock ηχογράφησαν τον δίσκο "Unspoken Words", ο οποίος παρέμεινε ακυκλοφόρητος μέχρι την συλλογή "Triptych" του 2000, αφού ο Ρίντερ αποχώρησε και το συγκρότημα διαλύθηκε. Η σύνθεση των Ράτλετζ, Πίκενς, Γκράντι, Τέιλορ και Χιλ, μαζί με το ντράμερ Κρις Τέιλορ, επανενώθηκε για μία εμφάνιση στις 12 Μαρτίου 2005, με σκοπό την οικονομική ενίσχυση του Στίβι Χιλ, ο οποίος υπέφερε από λευχαιμία. Ο Χιλ πέθανε το 2013, ενώ τρία χρόνια νωρίτερα είχε φύγει από την ζωή ο Νικ Τέιλορ. Συλλογές Bloodrock | Biography, Albums, Streaming Links | AllMusic Bloodrock Biography | OLDIES.com Bloodrock - discography, line-up, biography, interviews - Spirit of Metal starling.rinet.ru - Bloodrock
Αλισίβα

Η αλισίβα, ή αλουσά, ή σταχτόνερο, είναι ένα αλκαλικό διάλυμα που παρασκευάζεται με τον βρασμό του νερού μαζί με στάχτη από καμένα ξύλα. Συνιστάται να χρησιμοποιείται βρόχινο νερό. Στα παλαιότερα χρόνια τη χρησιμοποιούσαν για τη λεύκανση των ρούχων, αλλά και αντί για σαπούνι, και για το λούσιμο, ιδίως για λιπαρά μαλλιά. Η αλισίβα έχει καθαριστικές ιδιότητες λόγω του ανθρακικού καλίου που προσλαμβάνει από τη στάχτη, το οποίο έχει την ιδιότητα να διαλύει τα έλαια και τα λίπη, όχι όμως και τα ορυκτέλαια (λ.χ. γράσο, παραφίνες, βαζελίνη). Η αλισίβα ήταν άλλοτε πολύ διαδεδομένη. Χρησιμοποιείται ακόμη και σήμερα σε απομακρυσμένα χωριά, ιδίως τον χειμώνα, στην πλύση των ασπρορούχων.

 Με την αλισίβα γινόταν η «μπουγάδα». Δηλαδή αφού τα ασπρόρουχα πλενόντουσαν καλά, τοποθετούνταν σε ένα ψηλό καλάθι, στο «μπουγαδοκόφινο», το οποίο όμως καλυπτόταν προηγουμένως εσωτερικά με μια μεγάλη άσπρη χοντρή μαντήλα ή ύφασμα, το λεγόμενο «σταχτόπανο», και που τα άκρα της έβγαιναν έξω από το κοφίνι. Στη συνέχεια, τα πλυμένα ασπρόρουχα διπλώνονταν και στοιβάζονταν μέσα στο μπουγαδοκόφινο, και στο τέλος σκεπάζονταν από τις άκρες του σταχτόπανου. Πάνω από το σταχτόπανο άρχιζαν και έριχναν αργά-αργά και κατά διαστήματα την αλισίβα. Το υγρό αυτό διάλυμα σταδιακά διαπερνούσε τα ρούχα και εξερχόταν από το κάτω μέρος του κοφινιού, παρασύροντας τα υπολείμματα από τους λεκέδες που υπήρχαν στα ρούχα. Όταν η αλισίβα ήταν καλή, τότε τα ασπρόρουχα έπαιρναν ένα κρινόλευκο χρώμα. Από την παραπάνω διαδικασία προέρχεται σήμερα η δημώδης έκφραση «μπουγαδοκόφινο» με την οποία και χαρακτηρίζονται άτομα μειωμένης προσωπικότητας, ή υποτιμητικά, ευτραφέστατης σωματικής διάπλασης άτομα. Η αλισίβα έχει πάρα πολλές χρήσεις, ιδίως χρησιμοποιείται στη μαγειρική ακόμη και σήμερα (και ιδιαίτερα σε συνταγές για μερικά είδη κουλουριών, όπως τα μελομακάρονα). Μεταφορικά, ως αλισίβα, αποκαλείται το χλιαρό νερό που έχει μείνει αρκετή ώρα εκτός ψυγείου και δεν προσφέρει την αναμενόμενη ικανοποίηση της δίψας κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών μηνών.
Λανθάνιο

Το χημικό στοιχείο λανθάνιο είναι ένα μέταλλο με ατομικό αριθμό 57 και ατομικό βάρος 138,9055. Έχει θερμοκρασία τήξης 920°C και θερμοκρασία βρασμού 3469°C. Το σύμβολό του είναι La. Στον περιοδικό πίνακα είναι το πρώτο μέλος της σειράς των Λανθανιδών. Το όνομά του προκύπτει από το αρχαίο ελληνικό ρήμα λανθάνειν (περνώ απαρατήρητος, διαφεύγω της προσοχής κάποιου). Ανακαλύφθηκε από τον Mosander το 1839 σε ορυκτά του δημητρίου, ο οποίος το ονόμασε έτσι επειδή στην αρχή του ήταν αδύνατο να το ταυτοποιήσει με τις κλασσικές μεθόδους, αφού έδινε τις ίδιες ακριβώς αντιδράσεις με το δημήτριο.

 Τα κυριότερα ορυκτά του λανθανίου είναι ο μοναζίτης ((Ce, La, Th, Nd, Y)PO4), ο αλλανίτης ((Ca, Ce, La, Y)2(Al, Fe)3(SiO4)3(OH)) και ο μπαστναζίτης ((Ce, La, Y)CO3F) Από αυτά μεγαλύτερες περιεκτικότητες σε λανθάνιο έχουν οι μοναζίτης (μέχρι 25%) και μπαστναζίτης (μέχρι και 38%). Ο Mosander παρασκεύασε λανθάνιο με αναγωγή χλωριούχου λανθανίου με κάλιο (Κ). Άλλη μέθοδος παρασκευής του είναι η μέθοδος Hillebrand-Norton, με ηλεκτρόλυση τήγματος χλωριούχου λανθανίου. Σήμερα παρασκευάζεται με αναγωγή χλωριούχου λανθανίου με ασβέστιο. Το λανθάνιο είναι μέταλλο αργυρόλευκο, ελατό και όλκιμο και αρκετά μαλακό ώστε να μπορεί να κοπεί με απλό μαχαίρι. Στη φύση ανευρίσκονται δύο ισότοπά του μη ραδιενεργά, το 138La και το 139La. Έχει επίσης την ιδιότητα να απορροφά μεγάλο όγκο υδρογόνου (μέχρι και 400 φορές μεγαλύτερο από το δικό του όγκο) όταν βρίσκεται υπό σπογγώδη μορφή. Είναι το δραστικότερο μέταλλο της ομάδας των Λανθανιδών. Στον αέρα οξειδώνεται γρήγορα σε θερμοκρασία δωματίου προς το λευκό κρυσταλλικό οξείδιό του La2O3. Αντιδρά επίσης εύκολα με αλογόνα, άνθρακα, βόριο, άζωτο, φωσφόρο, σελήνιο και θείο. Το Λανθάνιο προσβάλλεται σχετικά αργά από το νερό σε θερμοκρασία δωματίου και πολύ ταχύτερα από θερμό νερό. Η χρήση λανθανίου και γενικότερα σπάνιων γαιών έχει γενικευθεί με την τεχνολογική πρόοδο. Έτσι, το λανθάνιο χρησιμοποιείται σήμερα ως πρόσθετο στα φωτοβολταϊκά τόξα που χρησιμοποιούν τα κινηματογραφικά στούντιο για τεχνητό φωτισμό. Επειδή βελτιώνει τις ιδιότητες του γυαλιού χρησιμοποιείται αντί των αλκαλίων για την παρασκευή ανθεκτικών γυαλιών και οπτικών οργάνων. Η ιδιότητά του να απορροφά υδρογόνο ερευνάται για τη δημιουργία μηχανισμών εξοικονόμησης ενέργειας, καθώς η απορρόφηση αυτή συνοδεύεται από απελευθέρωση θερμότητας, ενώ η διαδικασία είναι πλήρως αναστρέψιμη.
Αρωματικοί υδρογονάνθρακες

«Αρωματικοί υδρογονάνθρακες» χαρακτηρίζονται οι κυκλικοί υδρογονάνθρακες που εμφανίζουν μια σειρά χαρακτηριστικών ιδιοτήτων που είναι γνωστές με τη συνοπτική ονομασία «αρωματικός χαρακτήρας». Οι αρωματικοί υδρογονάνθρακες διακρίνονται σε «αρένια» ή «βενζολιοειδείς», που περιέχουν έναν ή περισσότερους εξαμελείς δακτυλίους βενζολίου, και σε «μη βενζολιοειδείς» που δεν έχουν κανέναν.

 Από τα μέσα του 19ου αιώνα ήταν ήδη γνωστή η ύπαρξη μεγάλης κατηγορίας οργανικών ενώσεων με σαφείς διαφορετικές ιδιότητες εκείνων των αλειφατικών ενώσεων που αν και παρουσίαζαν ακόρεστο χαρακτήρα δεν αντιδρούσαν ως ακόρεστες ενώσεις. Παρουσίαζαν ευχάριστη οσμή αφού μπορούσαν να εξαχθούν από αρωματικά έλαια γαρίφαλων, κανέλας, βανίλιας κ.λπ. εξ ου και αρχικά η ονομασία τους. Το 1861, ένας Αυστριακός χημικός, ο Ιωσήφ Λόσμιντ (Josef Loschmidt), αναγνώρισε πως πολλές αρωματικές ενώσεις μπορούσαν επίσης να παραχθούν από το βενζόλιο, με αντικατάσταση ενός ή περισσοτέρων ατόμων του υδρογόνου, από άλλα άτομα ή ομάδες ατόμων. Μετά την παρατήρηση αυτή ο όρος αρωματικός έχασε την αρχική σημασία, όπου για τους χημικούς σημαίνει πλέον κάθε ένωση προϊόν του βενζολίου, αν και όχι μόνο. Στη δεκαετία του 1930 η έννοια της αρωματικότητας διευρύνθηκε ακόμη περισσότερο επί των διακρίσεων των αρωματικών υδρογονανθράκων. Ήταν η εποχή που άρχισε να μελετάται η χημεία των αρωματικών ενώσεων κυρίως στην Αγγλία και Γερμανία κατά την παραγωγή φωταερίου και του κοκ από την ξηρή απόσταξη των λιθανθράκων. Η λιθανθρακόπισσα που αποτελεί προϊόν τέτοιας κατεργασίας περιέχει περίπου 25% (κατά βάρος) αρωματικούς υδρογονάνθρακες. Σήμερα περισσότερο από το 80% της παραγωγής τους βασίζεται στο πετρέλαιο.
Θάλασσα του Ψύχους

Η Θάλασσα του Ψύχους (Mare Frigoris) είναι μία σεληνιακή θάλασσα, η βορειότερη και η πλέον επιμήκης (μακρόστενη). Βρίσκεται στην εξωτερική περιφέρεια της λεκάνης του Ωκεανού των Καταιγίδων, σε μικρή απόσταση από το βόρειο άκρο της Θάλασσας των Βροχών, ενώ στα ανατολικά φθάνει στα βόρεια όρια της Θάλασσας της Ηρεμίας. Κοντά στη νότια «ακτή» της βρίσκεται ο σκοτεινός κρατήρας Πλάτων, ενώ στο εσωτερικό της υπάρχουν επίσης κάποιοι σημαντικοί κρατήρες, όπως ο Αριστοτέλης.

 Το υλικό της λεκάνης που περιβάλλει τη Θάλασσα του Ψύχους χρονολογείται από την Πρώιμη Ίμβρια Εποχή, ενώ τα πετρώματα του ανατολικού μέρους της θάλασσας ανήκουν στην Ύστερη Ίμβρια Εποχή και τα πετρώματα του δυτικού μέρους της θάλασσας ανήκουν στην ακόμα μεταγενέστερη Ερατοσθένεια Εποχή, η οποία τελείωσε πριν 1,1 δισεκατομμύριο χρόνια. Καθώς συμβαίνει και με τις περισσότερες άλλες «θάλασσες» της Σελήνης, η Θάλασσα του Ψύχους ονομάσθηκε από τον Τζοβάνι Ριτσιόλι, του οποίου το σύστημα ονοματολογίας από το 1651 έχει καθιερωθεί. Πριν από αυτόν, ο Μίκαελ φαν Λάνγκρεν (Λάγκρενος) την είχε ονομάσει Mare Astronomicum («Θάλασσα της Αστρονομίας») στον χάρτη του το 1645. Επίσης ο Πιερ Γκασσεντί την είχε ονομάσει Boreum Mare («Βόρειο Θάλασσα»).
Σέλβα ντεϊ Μολίνι

Η Σέλβα ντεϊ Μολίνι (ιταλικά: Selva dei Molini, προφέρεται: [ˈselva dei moˈliːni]) ή Μύλβαλντ (γερμανικά: Mühlwald, προφέρεται: [ˈmyˑlvalt]) είναι ιταλικός δήμος με πληθυσμό 1474 κατοίκων στη Βαλ Πουστερία, της αυτόνομης επαρχίας του Μπολτσάνο, στην περιφέρεια του Τρεντίνο-Άνω Αδίγης/Νότιο Τυρόλο. Απέχει 95 χιλιόμετρα από τη πόλη του Μπολτσάνο και συνορεύει με τη Βαλ ντι Βίτσε, το Κάμπο Τούρες, το Γκάις, το Κιένες, το Τέρεντο, το Φάλτσες, τη Βάλε Αουρίνα, το Βανντόιες και με τον αυστριακό δήμο του Φίνκενμπεργκ. Ο δήμος βρίσκεται κοντά στην λίμνη του Νέβες και την κοιλάδα Βάλε ντέι Μολίνι, μια κοιλάδα που εκτείνεται από το δημοτικό διαμέρισμα του Κάμπο Τούρες ως το όρος Μέζουλε των Άλπεων. Ο δήμος περιβάλλεται εξ ολοκλήρου από τις κορυφές των Άλπεων, με κορυφές που φτάνουν ως και τα 3.000 μέτρα. Το 99,19% του πληθυσμού ομιλεί γερμανικά, το 0,73% ιταλικά και το 0,07% λαντίνο.

 Η πρώτη αναφορά στην πόλη γίνεται το 1161, με την ονομασία "Mullenwalt". Η ονομασία πιθανόν να προέρχεται από τις λέξεις mül (μύλος) και walt (λιβάδι).Πληροφορίες για την κοινότητα, του δωδεκάτου αιώνα, κάνουν αναφορά στις στενές σχέσεις της Σέλβα ντεϊ Μολίνι με το μοναστήρι των Βενεδικτίνων στο Μπρούνικο και με εκείνο των Αυγουστίνων, κοντά στο Μπρεσανόνε.Στις 3 Σεπτεμβρίου 1964 αυτονομιστές της οργάνωσης «Απελευθερωτική Επιτροπή Νοτίου Τυρόλου» (γερμαν. Befreiungsausschuss Südtirol), δολοφόνησαν στο σταθμό των Καραμπινιέρων τον καραμπινιέρο Βιττόριο Τιραλόνγκο. Το έμβλημα, το οποίο θεσπίστηκε το 1967, απεικονίζει στο πάνω μέρος τέσσερα πράσινα έλατα και στο κάτω μέρος ένα τροχό νερόμυλου, σε ασημένιο φόντο. Οι κάτοικοι έχουν ως κύρια ασχολία τον τουρισμό, τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Ο πρωτογενής τομέας έχει ως βάση την εκτροφή βοοειδών, χοίρων, προβάτων, αιγών, αλόγων, πουλερικών και την καλλιέργεια σιταριού. (Γερμανικά) Andreas G. Heiss, Das Inventar der Hausapotheke des Auer-Hofes in Mühlwald: archäobotanische Analysen, in «Der Schlern», 79, 2005, pp. 44–53. (studio archeobotanico) (Γερμανικά) Elisabeth Müllner, "Wia's kimmp, so weard's": Frauen in der bergbäuerlichen Lebenswelt. Alltagserfahrungen von Bäuerinen eines Südtiroler Bergdorfes im Mühlwaldtal, Innsbruck, Università di Innsbruck, 1985. (monografia sulla vita quotidiana nel '900) (Γερμανικά) Thea Reichegger, Höfe- und Häusergeschichte von Lappach ab dem Jahre 1770 - Besitzstand und Inventare, Innsbruck, Università di Innsbruck, 2000. (catalogo ragionato dei masi e delle unità abitative di Lappago e della loro storia) (Γερμανικά) Leo Santifaller, Zur Geschichte von Mühlwald, in «Der Schlern», 6, 1925, pp. 52–54. Επίσημη ιστοσελίδα της Σέλβα ντεϊ Μολίνι
Σέξτος Ιούλιος Καίσαρ (ύπατος το 91 π.Χ.)

Ο Σέξτος Ιούλιος Καίσαρ ΙΙΙ, λατιν.: Sextus Julius Caesar (γενν. ως το 133 π.Χ.) ήταν Ρωμαίος πολιτικός, ο οποίος κατείχε την υπατεία του 91 π.Χ. Απεβίωσε κατά τη διάρκεια του Κοινωνικού Πολέμου. Ήταν ο θείος του Γάιου Ιούλιου Καίσαρα, του στρατηγού και δικτάτορα.

 Ο Σέξτος Ι. Κ. ΙΙΙ ήταν γιος του Γαΐου Ιούλιου Καίσαρα ΙΙ και της Μαρκίας Ρέγκιας, απογόνου του Άνκου Μάρκιου 4ου βασιλιά της Ρώμης. Λίγα είναι γνωστά για τον πατέρα του, εκτός από το ότι θα μπορούσε να ήταν ο πραίτωρ Καίσαρας, που απεβίωσε ξαφνικά στη Ρώμη. Ο Βίλχελμ Ντρούμαν θεωρεί ότι πάππος του ήταν ο συγκλητικός Γάιος Ιούλιος Κ. Ι, ο οποίος έγραψε μία ιστορία της Ρώμης στα ελληνικά γύρω στο 143 π.Χ. Ο Σέξτος ΙΙΙ είχε αδελφό τον Γάιο Ι. Κ. ΙΙΙ, ο οποίος ήταν πραίτωρ σε μία άγνωστη χρονιά· ο Μπρούτον προτείνει το 92 π.Χ. Ο Γάιος ήταν πιθανώς ο μεγαλύτερος αδελφός, καθώς πήρε το όνομα τού πατέρα του. Μετά το cursus honorum (σειρά αξιωμάτων), ο Σέξτος Ι. Κ. θα ήταν τουλάχιστον σαράντα ετών, όταν απέκτησε την υπατεία, πράγμα που θέτει τη γέννησή του το αργότερο το 133 π.Χ. Από τους απογόνους του Σέξτου ΙΙΙ, γνωρίζουμε ότι είχε έναν ομώνυμο γιο, ο οποίος ήταν flamen Quirinalis (ιερέας του Κουιρινάλις) το 57 π.Χ. Ο Σέξτος Ιούλιος Καίσαρας V, που υπηρέτησε στον Εμφύλιο Πόλεμο και σκοτώθηκε από τους δικούς του στρατιώτες κατά τη διάρκεια μίας εξέγερσης στη Συρία το 46 π.Χ., ήταν πιθανώς ο εγγονός του. Κατά το cursus honorum, ο Σέξτος ΙΙΙ θα είχε γίνει πρώτα πραίτωρ, πριν αναλάβει ύπατος. Το έτος της θητείας του ως πραίτορα είναι αβέβαιο, αλλά θα μπορούσε να είναι ως το 92 π.Χ. (ο Μπρόουτον προτείνει περίπου το 94 π.Χ.). Εκλέχθηκε ύπατος το 91, ένα έτος πριν από το ξεκίνημα του Κοινωνικού Πολέμου. Ως ανθύπατος τον επόμενο χρόνο, ο Σέξτος κέρδισε μία σημαντική στρατιωτική νίκη, πιθανώς επί των Παιλίνι. Απεβίωσε από ασθένεια το 89, ενώ πολιορκούσε στην πόλη Άσκουλον. Είχε τέκνο: Σέξτος Ιούλιος Καίσαρ ΙV, ιερέας του Κυριναλίου. Σέξτος Ιούλιος Καίσαρ V, κυβερνήτης της Συρίας το 48. Γένος Ιουλίων Titus Livius ( Livy ), Ab Urbe Condita (Ιστορία της Ρώμης). Gaius Plinius Secundus ( Pliny the Elder ), Naturalis Historia (Φυσική ιστορία). Appianus Alexandrinus ( Appian ), Bellum Civile (The Civil War), βιβλίο i. Wilhelm Drumann, Geschichte Roms in seinem Übergang von der republikanischen zur monarchischen Verfassung, oder: Pompeius, Caesar, Cicero und ihre Zeitgenossen, Königsberg (1834-1844). Λεξικό Ελληνικής και Ρωμαϊκής Βιογραφίας και Μυθολογίας, William Smith, επιμέλεια, Little, Brown and Company, Βοστώνη (1849). Τ. Robert S. Broughton, The Magistrates of the Roman Republic, American Philological Association (1952).
Ελληνικό Φεστιβάλ Εδιμβούργου

Το Ελληνικό Φεστιβάλ του Εδιμβούργου είναι ένα φεστιβάλ ελληνικoύ κινηματογράφου και ένα από τα πολιτιστικά φεστιβάλ στο Εδιμβούργο. Στη διοργάνωσή του συμμετέχουν άτομα από τη Νότια Ευρώπη . Είναι ένα διεθνές φεστιβάλ που περιλαμβάνει κυρίως ελληνικές ταινίες ή ταινίες για την Ελλάδα.

 Το Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου του Εδιμβούργου ξεκίνησε το 2001. Στη συνέχεια ήταν ενεργό σχεδόν κάθε χρόνο έως το 2018 εκτός από το 2012 και το 2013. Λειτουργεί σε συνεργασία με τον κινηματογράφο Edinburgh Filmhouse. Το Φεστιβάλ παρουσίασε το έργο πολλών Ελλήνων σκηνοθετών. Έχει παρουσιάσει αφιερώματα στο έργο του Νίκου Παναγιωτόπουλου το 2001, του Θεόδωρου Αγγελόπουλου το 2006, του Μιχάλη Κακογιάννη το 2009 και του Παντελή Βούλγαρη το 2011. Επίσης, το Φεστιβάλ πρόβαλε μια σειρά από ιστορικές ταινίες για τη δεκαετία του 1930-1950, συμπεριλαμβανομένης της Μικράς Αγγλίας το 2015 και του Τελευταίου Σημειώματος το 2018, που σκηνοθετήθηκαν από τον Παντελή Βούλγαρη Ομοίως, το Φεστιβάλ προέβαλε την ταινία Ουζερί Τσιτσάνης του Μανούσου Μανουσάκη το 2016. Η ταινία αναφέρεται στην Θεσσαλονίκη το 1942, όταν η πόλη ήταν υπό γερμανική κατοχή, και αφηγείται την ιστορία αγάπης μιας Εβραίας γυναίκας και ενός μη Εβραίου άνδρα.Το 2014, το Φεστιβαλ παρουσίασε ταινίες για σύγχρονα θέματα. Παραδείγματα των τελευταίων ταινιών ήταν O Εχθρός Μου, σε σκηνοθεσία του Γιώργου Τσεμπερόπουλου και η Miss Violence του Αλέξανδρου Αβρανά, ταινίες οι οποίες επικρίνουν πατριαρχικά πρότυπα. Επίσης, το Φεστιβάλ παρουσίασε το 2017 την ταινία με τίτλο Πλατεία Αμερικής σε σκηνοθεσία του Γιάννη Σακαρίδη, η οποία ασχολείται με τον ρατσισμό στην Ελλάδα.Το Φεστιβάλ έχει προβάλει και το έργο του Γιώργου Λάνθιμου το 2015.Ορισμένοι σκηνοθέτες έχουν παρακολουθήσει και έχουν παραδώσει σεμινάρια σχετικά με τη δουλειά τους. Για παράδειγμα, ο Γιώργος Τσεμπερόπουλος πραγματοποίησε διήμερο σεμινάριο στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου το 2014 στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων του Φεστιβάλ. Ομοίως, ορισμένοι σκηνοθέτες συμμετέχουν σε ερωτοαπαντήσεις μετά την προβολή των ταινιών τους. Για παράδειγμα, το 2016, ο Αργύρης Παπαδημητρόπουλος συζήτησε με το κοινό μετά την προβολή της ταινίας του Suntan. Στο Φεστιβάλ του 2016, ο σκηνοθέτης Ken McMullen και ο παραγωγός Martin McQuillan δέχτηκαν ερωτήσεις μετά την προβολή της ταινίας τους OXI: An Act of Resistance. http://www.edinburghgreekfestival.com/
Χαρούο Ρεμελίκ

Ο Χαρούο Ρεμελίκ (Haruo Ignacio Remeliik, 1 Ιουνίου 1933 - 30 Ιουνίου 1985) ήταν πολιτικός από το Παλάου. Υπήρξε ο πρώτος πρόεδρος του Παλάου από το 1981 ως τη δολοφονία του, το 1985.

 Γεννήθηκε την 1η Ιουνίου του 1933 στο Μπελάου (σημερινό Παλάου). Η καταγωγή του ήταν μίγμα από κατοίκους του Παλάου και της Ιαπωνίας. Έγινε πρώτος πρόεδρος του Παλάου, στις 2 Μαρτίου του 1981. Τότε η χώρα ονομαζόταν ακόμα Μπελάου. Ο Ρεμελίκ δολοφονήθηκε στις 30 Ιουνίου 1985, καθώς επέστρεφε με το αυτοκίνητό του στην Κορόρ, μετά τα μεσάνυχτα. Οι δράστες, σύμφωνα με τις περιγραφές, ήταν κάτι σαν συμμορία. Ο φόνος έγινε λίγο πριν εκφράσει δημοσίως την υποστήριξή του σε ένα Σύνταγμα για αποπυρηνικοποίηση του Μπελάου. Η δολοφονία του αποδόθηκε κατά ένα μέρος στο δίκτυο μηχανορραφιών που κρύβονταν πίσω από τη συμφωνία ελεύθερης σύνδεσης του Παλάου με τις ΗΠΑ και εν μέρει στους εσωτερικούς αγώνες για την εξουσία. Θάφτηκε στο Πελελίου, ιδιαίτερη πατρίδα του.Τον διαδέχθηκε στην προεδρία ο Τόμας Ρεμενγκεσάου. Για τη δολοφονία του Ρεμελίκ κατηγορήθηκαν 3 άτομα, τα οποία όμως αθωώθηκαν αργότερα.
Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1938 – Άλμα εις τριπλούν ανδρών

Το άλμα εις τριπλούν ανδρών στους Βαλκανικούς Αγώνες Στίβου 1938 πραγματοποιήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου στο Στάδιο Μπεογκράτσκι.Στο αγώνισμα αυτό, η Ελλάδα κέρδισε το χρυσό και το χάλκινο μετάλλιο. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Γιάννης Παλαμιώτης μπροστά από τον Γιουγκοσλάβο Γιογκλίζεβιτς. Το χάλκινο μετάλλιο κατέκτησε ο Γρηγόρης Λαμπράκης.

 Ο τελικός πραγματοποιήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου. Η επίσημη βαθμολογία που δημοσιεύθηκε ήταν: Βαθμολογικό σύστημα: 5-4-3-2-1 βαθμοί Κάποιες από τις χώρες που συμμετείχαν στο αγώνισμα ήταν: Το συνολικό υπόλοιπο μεταλλίων στο άλμα εις τριπλούν ανδρών μετά τους Βαλκανικούς Αγώνες 1938. Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 1938 – Άλμα εις τριπλούν ανδρών
Ροβίγκο

Το Ροβίγκο (ιταλικά: Rovigo) είναι πόλη και κοινότητα στην Ιταλία η πρωτεύουσα της Επαρχίας Ροβίγκο μίας από τις επτά Επαρχίες της Περιφέρειας Βένετο. Η έκταση της πόλης είναι 108.81 τετραγωνικά χιλιόμετρα και ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2018 51.149 κάτοικοι, η πυκνότητα πληθυσμού στο Ροβίγκο είναι 470 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Το Ροβίγκο βρίσκεται 80 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από την Βενετία και 40 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από την Πάντοβα, εκτείνεται ανάμεσα στους ποταμούς Αδίγη και Πάδο.

 Το Ροβίγκο εμφανίζεται για πρώτη φορά σε έγγραφο από την Ραβένα (24 Απριλίου 838), η προέλευση του ονόματος του δεν είναι γνωστή. Ο επίσκοπος της Άντρια Πάολο Κατανέο μετά την καταστροφή της πόλης του από Ούγγρους κακοποιούς κατέφυγε στο Ροβίγκο (920) και διέταξε την οχύρωση της πόλης, ολοκληρώθηκε το 945. Οι υποκόμητες του Ροβίγκο έκτισαν την δεκαετία του 1130 μία σειρά από πλίνθινα τείχη και πύργους με εντολή της Οικογένειας Έστε, το σημερινό Τόρρε Ντόνα προέρχεται από τις οχυρώσεις της εποχής. Το ύψος του φτάνει τα 66 μέτρα και αν οι χρονολογίες είναι ακριβείς είναι ο ψηλότερος πλίνθινος πύργος της εποχής. Ο Άτσο ΣΤ΄ των Έστε δούκας της Φεράρα κατέλαβε την πόλη και πήρε τον τίτλο του "κόμη του Ροβίγκο" (1194), η Οικογένεια Έστε διατήρησε την πόλη μέχρι την εποχή που η Δημοκρατία της Βενετίας την κατέλαβε με πολιορκία (1494). Η Οικογένεια Έστε ξαναπήρε για λίγο την πόλη μετά τον "Πόλεμο της Λίγκας του Καμπραί" αλλά η Βενετία την κατέλαβε ξανά (1514) και την διατήρησε μέχρι την Γαλλική Επανάσταση. Ο Ναπολέων Α΄ δημιούργησε με κέντρο το Ροβίγκο ένα μεγάλο δουκάτο που το έκανε δώρο στον στρατηγό του Άννα Ιωάννη Μαρία Ρενέ Σαβαρί (1806), η Αυστριακή Αυτοκρατορία την έκανε βασιλική πόλη (1815). Το Ροβίγκο προσαρτήθηκε στο Βασίλειο της Λομβαρδοβενετίας και μετά την πτώση του στο Βασίλειο της Ιταλίας (1866), την ίδια χρονιά συνδέθηκε σιδηροδρομικά με την Πάντοβα, την Φεράρα και την Βερόνα. Την δεκαετία του 1900 εγκαταστάθηκαν σύγχρονες βιομηχανίες με πιό διαδεδομένα τα ζαχαροπλαστεία, το 1927 περιείχε πολλά μικρότερα προάστια. Ακολούθησε η εκτροπή του καναλιού Αντιγκέττο (1937) και στην θέση που βρισκόταν το κανάλι κατασκευάστηκε η μεγάλη λεωφόρος Κόρσο ντελ Πόπολο. Το Ροβίγκο προσαρτήθηκε στην Ιταλική Κοινωνική Δημοκρατία και στην συνέχεια στην Ιταλική Δημοκρατία (1946). Τις δεκαετίες του 1950 και του 1960 η πόλη είχε ταχύτατη αστικοποίηση, την μεγαλύτερη από όλες τις υπόλοιπες πόλεις του Βένετο μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Various (1988). Rovigo. Ritratto di una Città. Rovigo: Minelliana. ISTAT
Μπόλκο Β΄ του Οπόλε

Ο Μπόλκο Β΄, πολων. Bolesław II opolski (πριν το 1300 - 21 Ιουνίου 1356) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας-Στσέλτσε ήταν δούκας του Οπόλε (1313, με τους αδελφούς του ως το 1323).

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Μπόλκο Α΄ δούκα του Οπόλε, Νιεμόντλιν, Στσέλτσε Οπόλσκι και της Αγνής, ίσως κόρης του Όθωνα Γ΄ των Ασκάνια δούκα του Βρανδεμβούργου. Νυμφεύτηκε το 1326 την Ελισάβετ των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρη του Βερνάρδου δούκα της Σβιντνίτσα-Ζιένμπιτσε-Γιάβορ-Λβόβεκ και είχε τέκνα: Βλάντισλαφ Β΄ π.1332-1401, δούκας του Οπόλε, Βιέλουν, Ντόμπσυν, Κουγιάβυ και παλατινός (κόμης) της Ουγγαρίας & Πολωνίας. Μπόλκο Γ΄ π.1337-1382, δούκας του Στσέλτσε. Ερρίκος 1338-1365, δούκας του Οπόλε. Κουνιγκούντε 1340-1372, μοναχή στην Αγ. Κλάρα στην Ουγγαρία (Αλτ-Μπούντα). Αγνή (1341;-1390, παντρεύτηκε τον Ιάκωβο του Οίκου του Λουξεμβούργου μάργραβο της Μοραβίας & βασιλιά της Γερμανίας. Ελισάβετ 1342/47;-1382, μοναχή στην Τσεμπνίτσα. Άννα 1348;-1411, μοναχή στην Αγ. Κλάρα στο Βρότσλαφ.Αργότερα ο Μπόλκο Β΄ έκανε δεύτερο γάμο με μία αγνώστου ονόματος γυναίκα και είχε τέκνο: Αγνή, μοναχή στο Στάρυ Σαντς. Genealogy of the House of Opole