IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ο Παρνασσός

Ο Παρνασσός, ιταλ. Il Panasso, είναι τοιχογραφία του Ιταλού ζωγράφου της Αναγέννησης Ραφαήλ στην Αίθουσα της Υπογραφής, στο Αποστολικό Παλάτι του Βατικανού. Το έργο ανέθεσε ο πάπας Ιούλιος Β΄ ντελλα Ρόβερε και μάλλον ήταν ο δεύτερος τοίχος που έγινε μετά από την Έριδα και πριν από τη Σχολή των Αθηνών στην αίθουσα αυτή, το διάστημα 1509-1511.

 Η αίθουσα είναι μία από τις τέσσερις των Αιθουσών του Ραφαήλ, όπως ονομάζονται στην εποχή μας και αποτελούσαν τα ιδιαίτερα διαμερίσματα του πάπα. Το σύνολο των νωπογραφιών αναφέρονται στους τέσσερις τομείς της γνώσης: τη θρησκεία (η Έριδα), την ποίηση (ο Παρνασσός), τη φιλοσοφία (η Σχολή) και τα νομικά (οι Αρετές). Η τοιχογραφία παριστά το μυθολογικό όρος Παρνασσός, όπου κατοικούσε ο Απόλλωνας. Αυτός βρίσκεται στο μέσο, παίζοντας μία λίρα του μπράτσου της Αναγέννησης (αντί για μία κλασική λύρα). Περιστοιχίζεται από τις εννέα Μούσες. Έχει αριστερά του καθήμενη τη Μούσα Καλλιόπη της επικής ποίησης (κρατεί το σκήπτρο του αοιδού): οι δύο τους εμπνέουν τους ποιητές. Πίσω της στέκονται (από αριστερά προς τα δεξιά) οι Μούσες Θάλεια (κρατεί κωμικό προσωπείο), Ερατώ και Ευτέρπη. Δεξιά του Απόλλωνα κάθεται η Τερψιχόρη (κρατεί λύρα) και πίσω της στέκονται οι υπόλοιπες τέσσερις Μούσες, Κλειώ (κρατεί πινακίδιο γραφής), η Μελπομένη (κρατεί τραγικό προσωπείο), Πολύμνια (δείχνει την ιερή δάφνη) και Ουρανία (κρατεί ουράνια σφαίρα). Η πηγή που τρέχει στα πόδια του Απόλλωνα είναι αυτή των Δελφών. Πιο μακριά βρίσκονται δέκα ποιητές αριστερά και οκτώ δεξιά: από αυτούς εννέα είναι ποιητές της αρχαιότητας και εννέα ποιητές της εποχής. Ο Ραφαήλ χρησιμοποίησε το πρόσωπο του Λαοκόοντα από το κλασικό γλυπτό Ο Λαοκόων και οι γιοί του, που ανακαλύφθηκε το 1506 και βρίσκεται στο Βατικανό, για τον Όμηρό του (βρίσκεται αριστερά και φορεί μπλε ιμάτιο)· η έκφρασή του δείχνει την τυφλότητά του. Αριστερά του βρίσκεται ο Δάντης και δεξιά του ο Βιργίλιος και ο Στάτιος. Άλλοι ποιητές είναι ο Αλκαίος, ο Ανακρέων, ο Οβίδιος, ο Βοκκάκιος, ο Αριόστο, ο Πετράρχης. Οι ιστορικοί δεν έχουν ταυτοποιήσει τους υπόλοιπους ποιητές. Κάτω αριστερά βρίσκεται καθήμενη μία γυναίκα, η μόνη ανάμεσα στους ποιητές, μακριά από τον όμιλο των Μουσών, έτσι δεν συγχέεται με αυτές. Ο πάπυρος που κρατά γράφει Σαπφώ. Επειδή δεν εμφανίζεται στα σχέδια του ζωγράφου, που τυπώθηκαν από τον Μαρκαντόνιο Ραϊμόντι, η μορφή είναι μετέπειτα προσθήκη. Στο κάτω μέρος του τοίχου υπάρχει ένα παράθυρο, που έχει θέα προς τον Βατικανό λόφο, ο οποίος θεωρείται ιερός, αφιερωμένος στον Απόλλωνα. Ανθρωπιστές, όπως ο Μπιόντο, ο Βέγκιο και ο Αλμπερτίνι, αναφέρονται στον αρχαίο ηλιακό θεό του Βατικανού. Raphael, Marcia B. Hall (ed.), The Cambridge Companion to Raphael, Cambridge University Press, 2005, p. 195. Jones and Penny, p. 74: "The execution of the School of Athens ... probably followed that of the Parnassus." Paoletti, J; Radke, G (2005) [1997]. Art in Renaissance Italy. London: Laurence King Publishing. p. 409. ISBN 1-85669-439-9. Stinger, C (1998) [1985 (hardback)]. The Renaissance in Rome. Bloomington, IN: Indiana Bloomington Press. p. 199. ISBN 0-253-33491-8.
Τρίτο φύλο

Το τρίτο φύλο είναι ένας ρόλος φύλου σε διάφορες κοινωνίες που προορίζεται για ανθρώπους που δεν είναι ούτε εντελώς άντρες ούτε εντελώς γυναίκες. Είναι μια ταυτότητα φύλου που είναι ανεξάρτητη από τις έννοιες άντρας και γυναίκα. Τα τρίτα φύλα είναι άτομα ενδιάμεσου φύλου (όπως τα ανδρόγυνα) ή ουδέτερου φύλου (όπως τα άφυλα άτομα).

 Aldous, Susan and Sereemongkonpol, Pornchai. 2008. Maverick House Publishers. Ladyboys: The Secret World of Thailand's Third Gender. Gilbert Herdt, ed. 1996. Third Sex Third Gender: Beyond Sexual Dimorphism in Culture and History. ISBN 0-942299-82-5 Morris, Rosalind. 1994. Three Sexes and Four Sexualities: Redressing the Discourses on Gender and Sexuality in Contemporary Thailand, in Positions 2(1):15-43. Wilhelm, Amara Das. Tritiya-Prakriti: People of the Third Sex. Philadelphia, PA: Xlibris Corporation, 2005.
Oppo Digital

OPPO Digital είναι ένα ανεξάρτητο τμήμα της Κινεζικής BBK Electronics, που μοιράζεται την εμπορική ονομασία OPPO με την OPPO Electronics, επίσης ιδιοκτησία της BBK. Ιδρύθηκε το 2004, με έδρα στο Menlo Park, California, των ΗΠΑ και διεξάγει όλες τις πωλήσεις online. OPPO Digital σχεδιάζει και διαθέτει εξοπλισμό audio και video, συμπεριλαμβανόμενων Blu-ray Disc players και προϊόντα audio προσωπικής χρήσης, όπως ακουστικά κεφαλής και ενισχυτές ακουστικών κεφαλής, με κύριες αγορές την Κίνα, το Hong Kong, την Taiwan, την Ιαπωνία, τις ΗΠΑ, Ευρώπη, Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία και Ινδία. Το 2018, η Oppo Digital ανακοίνωσε τη διακοπή παραγωγής και ανάπτυξης νέων προϊόντων, από τις 2 Απριλίου, αλλά θα συνέχιζε την υποστήριξη των υπαρχόντων και την online πώληση προϊόντων μέχρι πέρατος αποθέματος.

 Το 2007 και το 2008, η Oppo εισήγαγε τα DV-980H και DV-984H, DVD-to-1080p upconversion, multi-format players. Το 2009, η Oppo εισήγαγε ένα "universal" Blu-Ray player, το BDP-83, συμβατό με τα πρότυπα DVD, DVD-audio και SACD. Η μονάδα περιελάμβανε ένα video decoder της MediaTek και ένα video processing chip από την Anchor Bay Technologies. Το 2018, η Oppo διέκοψε την παραγωγή όλων των Blu-Ray players, λόγω της συρρικνούμενης αγοράς των φυσικών μέσων αναπαραγωγής από την επέλαση των online καναλιών και streaming υπηρεσιών. Τα μοντέλα της πλέον διατίθενται μόνον ως μεταχειρισμένα, σε τιμές πολύ υψηλότερες από τις αρχικές. DV-970HD DV-971H DV-980H DV-981HD DV-983H BDP-80 BDP-83, το πρώτο universal Blu-Ray player της εταιρείας BDP-93, κυκλοφορία 2010, με λειτουργίες 3D και διπλή έξοδο HDMI BDP-95, παρόμοιο τμήμα video με το BDP-93, αλλά με audiophile τμήμα audio BDP-103, κυκλοφορία 2012, με διπλή είσοδο HDMI BDP-103D, κυκλοφορία 2013, παρόμοιο τμήμα video με το BDP-103, και τεχνολογία Darbee-Visual-Presence DBP-101CI, παρόμοιο τμήμα video με το BDP-103, χωρίς επιλογή internet, modular convertible για επαγγελματικές εφαρμογές BDP-105, παρόμοιο τμήμα video με το BDP-103, και audiophile τμήμα audio BDP-105D, κυκλοφορία 2013, το πρώτο Blu-Ray player με τεχνολογία Darbee-Visual-Presence UDP-203, κυκλοφορία 2016, το πρώτο 4K UHD Blu-Ray player της εταιρείας, με High-dynamic-range imaging και Dolby-Vision UDP-205, κυκλοφορία 2017, παρόμοιο τμήμα video με τo UDP-203, και audiophile τμήμα audio Μετά από την είσοδο της εταιρείας στη αγορά audio, το 2014, τα ακουστικά κεφαλής PM-1 και ο φορητός ενισχυτής/DAC ακουστικών HA-2 έλαβαν βραβεία EISA "Best Product" awards. OPPO Digital China OPPO Digital USA OPPO Digital India
Porsche 918

Η Porsche 918 Spyder ήταν ένα plug-in υβριδικό σπορ υπεραυτοκίνητο (supercar) υψηλών επιδόσεων, 2-θέσιο και με τον κινητήρα στο κέντρο, που παρήχθη από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία Porsche, από τις 18 Σεπτεμβρίου 2013 έως τις 19 Ιουνίου 2015, σε μόλις 918 αντίτυπα.

 Αρχικά, η 918 Spyder πρωτοεμφανίστηκε ως πρωτότυπο αυτοκίνητο (concept car) στο 80-ό Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης στις 1 Μαρτίου 2010. Μετά την ενθουσιώδη υποδοχή που έλαβε από το κοινό και 2.000 αιτήσεις ενδιαφέροντος από υποψήφιους αγοραστές, στις 28 Ιουλίου 2010 η ανώτατη διοίκηση της Porsche AG στη Στουτγκάρδη έδωσε το πράσινο φως για να μπει στην παραγωγή. Η τελική έκδοση παραγωγής παρουσιάστηκε στις 10 Σεπτεμβρίου 2013 στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Φρανκφούρτης. Η Porsche, επίσης, παρουσίασε το 2011 στο North American International Auto Show την έκδοση 918 RSR, μια παραλλαγή του για αγωνιστική χρήση. Η παραγωγή της 918 Spyder ξεκίνησε στις 18 Σεπτεμβρίου 2013, με τις παραδόσεις στην Ευρώπη να ξεκινούν τον Δεκέμβριο του 2013, έχοντας τιμή πώλησης 768.026 ευρώ χωρίς δασμούς, με την τότε ισοτιμία. Στις ΗΠΑ κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2014, για τη σεζόν (model year) του 2015, με εμπορική τιμή στα 845.000 δολάρια ΗΠΑ, με την τότε ισοτιμία. Χρονολογικά, ήταν το δεύτερο plug-in υβριδικό αυτοκίνητο από την Porsche, μετά την Panamera S E-Hybrid της σεζόν του 2014. Το μοντέλο τροφοδοτείται από έναν κινητήρα βενζίνης 4.6 λίτρων V8 Modular της Ford και αναπτύσσει 608 ίππους (450 kW), με δύο ηλεκτροκινητήρες να παρέχουν επιπλέον 279 ίππους (208 kW) για μια συνδυασμένη απόδοση στους 887 ίππους (652 kW). Η 918 Spyder περιέχει μπαταρία ιόντων λιθίου των 6,8 kWh, η οποία προσφέρει πλήρη ηλεκτρική αυτονομία για 12 μίλια / 19 χιλιόμετρα. Το αυτοκίνητο έχει τελική ταχύτητα της τάξης των 345 χλμ. την ώρα / 214 μίλια την ώρα. Τα φρένα της Porsche 918 Spyder είναι ηλεκτρομαγνητικά. Αν και η Porsche είχε ανακοινώσει τον Οκτώβριο του 2012 αυτές τις τιμές στις επιδόσεις, στην πράξη κάποιες δοκιμές από έντυπα μέσα είχαν μετρήσει ακόμα καλύτερες τιμές : για τα 0–100 km/h στα 2,5 ή ακόμα και μόλις στα 2,2 δευτερόλεπτα, καθώς και 7,0 δευτερόλεπτα για τα 0-200 km/h και 19,1 δευτερόλεπτα για τα 0-300 km/h, και την τελική ταχύτητα στα 351,5 km/h. Μάλιστα σχολίασαν ότι είχε την ταχύτερη επίδοση στα 0–100 km/h που είχαν μετρήσει ποτέ σε αυτοκίνητο παραγωγής, μη αγωνιστικό. Συνολικά κατασκευάστηκε σε μόλις 918 αντίτυπα για το κοινό, ως αναφορά στο όνομα του μοντέλου, Porsche 918, αν και μαζί με κάποια μοντέλα αποκλειστικά για δοκιμές έφτασε τα 955 αντίτυπα, με τους εξής ετήσιους ρυθμούς:
Φίλιπ Βουγιάνοβιτς

Ο Φίλιπ Βουγιάνοβιτς (Филип Вујановић, 1η Σεπτεμβρίου 1954-) είναι πολιτικός από το Μαυροβούνιο, πρόεδρος της χώρας από το 2003 ως τις 20 Μαΐου 2018. Επανεξελέγη στις προεδρικές εκλογές του 2008 και του 2013.

 Γεννήθηκε στο Βελιγράδι το 1954 και είναι παντρεμένος, με 2 κόρες και 1 γιο. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου. Εξελέγη Πρόεδρος του Μαυροβουνίου στις 11 Μαΐου του 2003. Ο Βουγιάνοβιτς ήταν υποψήφιος του κυβερνώντος Δημοκρατικού Κόμματος και πέτυχε την εκλογή του με 63,3% των ψήφων στον τρίτο γύρο των εκλογών (οι δύο προηγούμενοι γύροι είχαν ακυρωθεί λόγω χαμηλής συμμετοχής). Η συμμετοχή ήταν 48% (κάτω από 50%), αλλά ο νόμος για το όριο 50% ώστε να είναι νόμιμες οι εκλογές έχει καταργηθεί. Στις 6 Απριλίου του 2008 διεξήχθησαν οι πρώτες προεδρικές εκλογές από την ανεξαρτησία της χώρας από τη Σερβία το 2006. Στις εκλογές εκείνες, ο Βουγιάνοβιτς επανεξελέγη με ποσοστό γύρω στο 53%. Στις 10 Απριλίου ανακηρύχθηκε επίσημα νικητής των εκλογών, με 51,9% των ψήφων. Ο Βουγιάνοβιτς κέρδισε και 3η θητεία, έπειτα από τη νίκη του στις προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 7 Απριλίου 2013 με ποσοστό 51,2% των ψήφων έναντι 48,8 για το Μίοντραγκ Λέκιτς. Ιστότοπος της προεκλογικής του εκστρατείας του 2008
Άγιος Αναστάσιος ο Πέρσης

Ο Οσιομάρτυρας Αναστάσιος ήταν γιος ενός μάγου και γεννήθηκε στην Περσία στις αρχές του 7ου αιώνα μ.Χ. Αρνούμενος να απαρνηθεί τη χριστιανική πίστη οδηγήθηκε στα βασανιστήρια και θανατώθηκε με φρικτό τρόπο. Η μνήμη του τιμάται στις 22 Ιανουαρίου.

 Την εποχή αυτή οι Πέρσες είχαν καταλάβει την Ιερουσαλήμ και πήραν ως λάφυρό τους τον Τίμιο Σταυρό. Με την δύναμη του εκεί γίνονταν πολλά θαύματα και πολλοί τρέχανε με προθυμία να δούνε. Έτσι με το βλέμμα τους προσκυνούσαν το τίμιο Ξύλο του Χριστού, που αν και μεταφέρθηκε ως λάφυρο από τα Ιεροσόλυμα κυριεύει και ανατρέπει την μαγική περσική θρησκεία και αιχμαλωτίζει στην χριστιανική πίστη πολλές ψυχές. Μεταξύ αυτών ήταν και ο γιος του μάγου, ο οποίος μετά από θεία έλλαμψη αναζητούσε να μάθει γιατί οι Χριστιανοί τιμούσαν τόσο πολύ τον Τίμιο Σταυρό. Έμαθε για την αλήθεια του Ευαγγελίου και ήρθε στα Ιεροσόλυμα, όπου κατηχήθηκε και βαπτίσθηκε με το χριστιανικό όνομα Αναστάσιος. Εκάρη μοναχός στη Μονή Αγίου Σάββα, όπου έμεινε για 17 χρόνια. Αναγνωρίσθηκε όμως από τους Πέρσες και για την μεταστροφή του αυτή οδηγήθηκε αμέσως στα βασανιστήρια. Με πολλή χαρά και μεγάλη προθυμία παραδόθηκε στους δημίους, οι οποίοι τον στραγγάλισαν και κατόπιν τον αποκεφάλισαν.
Εταιρεία Συγγραφέων του Ηνωμένου Βασιλείου

Η Εταιρεία Συγγραφέων του Ηνωμένου Βασιλείου (αγγλικά: Society of Authors‎) ιδρύθηκε το 1884 με έδρα το Λονδίνο και εκπροσωπεί επαγγελματίες συγγραφείς, αριθμώντας περισσότερα από 9.000 μέλη και συνεργάτες. Η Εταιρεία Συγγραφέων διευθύνεται από τη δωδεκαμελή Επιτροπή Διαχείρισης (Management Committee), η οποία είναι υπεύθυνη για τη σωστή διαχείριση των υποθέσεων της και τη διασφάλιση της εύρυθμης λειτουργίας της.

 Η Εταιρεία Συγγραφέων ιδρύθηκε με σκοπό να ενισχύσει το έργο επαγγελματιών συγγραφέων, καθώς και να εκπροσωπήσει και να υπερασπιστεί τα επαγγελματικά τους συμφέροντα, όπως αναφέρεται και στην επίσημη ιστοσελίδα της. Πρωταρχικός της στόχος είναι η προστασία των πνευματικών δικαιωμάτων των συγγραφέων καθώς και η προάσπιση της ελευθερίας και της πολυφωνίας στο λόγο και την έκφραση. Η Εταιρεία Συγγραφέων δίνει τη δυνατότητα σε όσους επιθυμούν να συμμετάσχουν στις δράσεις της και να ενισχύσουν το έργο της, να συνεισφέρουν είτε με την ένταξη τους στο δυναμικό των μελών της (Members) είτε με τη συμμετοχή τους ως Συνεργαζόμενα Μέλη (Associates). Σε κάθε περίπτωση συμμετοχής περιλαμβάνονται συγκεκριμένες ομάδες ανθρώπων και προαπαιτούνται συγκεκριμένα κριτήρια. Αναλυτικότερα στο έργο της Εταιρείας Συγγραφέων μπορούν να συμμετάσχουν συγγραφείς, εικονογράφους και μεταφραστές, οι οποίοι έχουν δημοσιεύσει, αναμεταδώσει η παρουσιάσει αρκετό υλικό(όχι με προσωπικά έξοδα και όχι σε έντυπη μορφή κατά παραγγελία) όσοι έχουν δημοσιεύσει ή αναμεταδώσει υλικό ισοδύναμο με αναγνωρισμένο επαγγελματικό λογοτεχνικό έργο(π.χ. άρθρα, σύντομες ιστορίες, ποιήματα) κάτοχοι των πνευματικών δικαιωμάτων έργων αποθανόντων δημιουργών όσοι έχουν εκδώσει κάποιο έργο τους είτε σε ηλεκτρονική είτε σε έντυπη μορφή και έχουν ξεπεράσει τα 300 αντίτυπα Η Εταιρεία Συγγραφέων διοργανώνει σεμινάρια, προγραμματίζει συναντήσεις και διατηρεί μια βάση δεδομένων , η οποία παρέχει τη δυνατότητα αναζήτησης των μελών της και βάση της ειδικότητας τους. Παράλληλα, διαθέτει επιχορηγήσεις, υποτροφίες και βραβεία για τους συγγραφείς- μέλη της, προκειμένου να ενισχύσει το έργο τους. Συγκεκριμένα οι επιχορηγήσεις διακρίνονται σε Επιχορηγήσεις για έργα σε εξέλιξη που καλύπτουν το κόστος της έρευνας και σε Επιχορηγήσεις για τους συγγραφείς που έχουν ανάγκη από οικονομική υποστήριξη. Από το 1980 εκδίδει το τριμηνιαίο περιοδικό με τίτλο «The Author», το οποίο αποτελεί πηγή πληροφόρησης για όσους δραστηριοποιούνται στον χώρο των βιβλίων, καθώς το περιεχόμενο της καλύπτει την περίοδο των τελευταίων 125 χρόνων. Το περιοδικό αριθμεί περισσότερα από 9.000 αντίτυπα και διανέμεται δωρεάν στα μέλη και τους συνεργάτες της Εταιρείας Συγγραφέων. Society of Authors' open letter to Nick Gibb(Αγγλικά) Επίσημος ιστότοπος (Αγγλικά) Βάση δεδομένων των μελών της Εταιρείας Συγγραφέων Αρχειοθετήθηκε 2012-10-15 στο Wayback Machine.(Αγγλικά) Το ιστολόγιο της Εταιρείας Συγγραφέων(Αγγλικά)
Λαυσαϊκή Ιστορία

Η Λαυσαϊκή Ιστορία είναι ένα από τα αρχαιότερα ιστορικά-βιογραφικά έργα που αφορούν στις ζωές των ασκητών οι οποίοι έδρασαν τους πρώτους χριστιανικούς χρόνους. Οι περισσότεροι ασκητές έδρασαν στις περιοχές της Αιγύπτου, Συρίας, Ρώμης, Καμπανίας και Παλαιστίνης.

 Συγγραφέας του έργου είναι ο ασκητής Παλλάδιος. Ο Παλλάδιος γεννήθηκε το 364 μ.Χ. στην Γαλατία. Μοναχός εκάρη σε ηλικία είκοσι ετών. Το 400 μ.Χ. χειροτονήθηκε επίσκοπος Ελενοπόλεως της Βιθυνίας. Το 417 μ.Χ. ανέλαβε επίσκοπος Ασπουτών της Γαλατίας. Περί το 431 μ.Χ. πέθανε. Στην Ορθόδοξη Εκκλησία (Βυζαντινά χρόνια) η Λαυσαϊκη Ιστορία διαβαζόταν κατά τις πρώτες ημέρες της Μεγάλης Τεσσαρακοστής ως πατερικά κείμενα. Η Λαυσαϊκή Ιστορία έχει μεταφραστεί: στα Λατινικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Σερβικά και στα Νεοελληνικά. Βυζαντινή Βιβλιοθήκη, Παλλαδίου, Λαυσαική Ιστορία α', Εκδόσεις Τήνος, Αθήναι, Έκδοση Β'. Βυζαντινή Βιβλιοθήκη, Παλλαδίου, Λαυσαϊκή Ιστορία β', Εκδόσεις Τσιβεριώτης, Αθήναι, 1972.
Monty Python

Οι Monty Python (γνωστοί και ως The Pythons ) είναι το όνομα της ομάδας παραγωγής της τηλεοπτικής σειράς «Το Ιπτάμενο Τσίρκο των Μόντυ Πάιθον» (Monty Python's Flying Circus), μιας κωμωδίας που άρχισε να εκπέμπεται στη Μεγάλη Βρετανία το 1969, αλλά και μιας σειράς εκπομπών, κινηματογραφικών έργων, ηχογραφήσεων και θεατρικών παραγωγών από το 1969 μέχρι το 1989.

 Τα μέλη της ομάδας των Μόντυ Πάιθον είναι οι Γκράχαμ Τσάπμαν (Graham Chapman), Έρικ Άιντλ (Eric Idle), Τέρι Γκίλιαμ (Terry Gilliam), Τέρι Τζόουνς (Terry Jones), Τζον Κλιζ (John Cleese) και Μάικλ Πέιλιν (Michael Palin). Τα κωμικά και σατιρικά έργα τους είχαν μεγάλη επιρροή στη λαϊκή κουλτούρα στη Βρετανία, αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο, επηρεάζοντας μετέπειτα Βρετανούς δημιουργούς. Από τα πιο σημαντικά έργα τους είναι: «Το Ιπτάμενο Τσίρκο των Μόντυ Πάιθον» κωμωδία σε τηλεοπτική σειρά η οποία παράχθηκε και παρουσιάστηκε στο BBC της Μεγάλης Βρετανίας από το 1969 με 45 επεισόδια μέχρι το 1974. Το «And Now for Something Completely Different» (1971), κινηματογραφική ταινία με σκετς από την τηλεοπτική σειρά. Το «Οι Ιππότες της Ελεεινής Τραπέζης» (Monty Python and the Holy Grail) (1975) σατιρική κινηματογραφική ταινία για τον μύθο του Βασιλιά Αρθούρου. Το «Ένας Προφήτης... Μα τι Προφήτης!» (Monty Python's Life of Brian) (1979), μια κινηματογραφική σάτιρα με την ιστορία ενός νεαρού Εβραίου που θεωρήθηκε μεσσίας. Το «Monty Python Live at the Hollywood Bowl» (1982), η ταινία από μια ζωντανή παρουσίασή τους, στην οποία έπαιξαν μερικά από τα πιο ωραία κωμικά τους σκετς. Το «Μόντι Πάιθονς, το νόημα της ζωής» (1983), μια κινηματογραφική συλλογή από σκετς για το νόημα της ζωής, με αρκετό μαύρο χιούμορ. Ιππότες που λένε Νι! https://web.archive.org/web/20060314132918/http://www.pythonline.com/ Ιστότοπος του Έρικ Άιντλ για τους Μόντυ Πάιθον (Αγγλικά)
Μίκι Νούνιεζ

Ο Μιγκέλ "Μίκι" Νούνιεζ Πόζο (γ. 6 Ιανουαρίου 1996) είναι Ισπανός τραγουδιστής που εκπροσώπησε την Ισπανία στη Eurovision 2019 στο Τελ Αβίβ του Ισραήλ με το τραγούδι "La venda", το οποίο ήρθε στην 22η θέση με 54 βαθμούς.Το 2018, έλαβε μέρος στη δέκατη σεζόν του τηλεοπτικού ριάλιτι σόου Operación Triunfo, όπου τερμάτισε στην 6η θέση.

 Πριν από την εκπομπή Operación Triunfo, ο Μίκι σπούδασε κιθάρα και πιάνο, καθώς και έχει πτυχίο διοίκησης. Ήταν επίσης τραγουδιστής του συγκροτήματος Dalton Bang, με το οποίο ταξίδεψε στην Καταλονία. Το 2018, ο Μίκι πέρασε από οντισιόν για τη δέκατη σεζόν της εκπομπής Operación Triunfo, όντας ένας από τους 18 διαγωνιζόμενους που επιλέγει για τον τελικό του διαγωνισμού, όπου και τερμάτισε στην έκτη θέση.Ο Μίκι ήταν τότε ένας από τους 13 διαγωνιζόμενους της εκπομπής "Operación Triunfo" που κατέθεσαν τραγούδια για την επιλογή τραγουδιού της Ισπανίας για τη Γιουροβίζιον του 2019. Του δόθηκαν συνολικά τρία τραγούδια: «Nadie se Salva», ένα ντουέτο με την Ναταλία Λακουνζα, και τα μεμονωμένα τραγούδια "El equilibrio" και "La venda". Ενώ το "El equilibrio" απέτυχε να προκριθεί, τα "Nadie se salva" και "La venda" προχώρησαν στο διαγωνισμό πρόκρισης για την Γιουροβίζιον, καθιστώντας τον, και τη Λακουνζα, τους μοναδικούς διαγωνιζόμενους με περισσότερα από ένα τραγούδια για να εμφανιστούν στον τελικό. Στις 20 Ιανουαρίου 2019, ο Μίκι επιλέχθηκε με ψήφο του κοινού να εκπροσωπήσει την Ισπανία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2019 με το "La venda". Στον διαγωνισμό κατέλαβε την 22η θέση με 54 βαθμούς. "La venda" "Nadie se salva" (Miki & Natalia Lacunza) "El ataque de las chicas cocodrilo" (Miki & Carlos Right) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Miki Núñez στο Wikimedia Commons
Αγναντερή Λάρισας

Η Αγναντερή είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας και δήμου Κιλελέρ, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λάρισας, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Λαρίσης του νομού Λαρίσης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας. Μέχρι το 1912 ο οικισμός ονομαζόταν Ντεντέ Βεράτ και μέχρι το 1928 Δεδέργιαννη. Στην τοπική κοινότητα Αγναντερής ανήκει και ο οικισμός Αγροκήπιο.

 Η Αγναντερή είναι χωριό στο νοτιοανατολικό τμήμα του νομού Λαρίσης. Βρίσκεται στις ανατολικές υπώρειες του υψώματος «Παλαιόκαστρο» (683 μ.), πολύ κοντά στα όρια με τον νομό Μαγνησίας και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 370. Απέχει 37 χλμ. περίπου ΝΑ. της Λάρισας. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 26,025 χμ² (2011). (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1883 ως Ντεντέ Βεράτ και προσαρτήθηκε στον δήμο Αρμενίου του νομού Λαρίσης. Το 1912 μετονομάστηκε σε Δεδέργιαννη. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγναντερής και προσαρτήθηκε στον δήμο Κιλελέρ. Η εκκλησία του Αγίου Αθανασίου στο κεντρικό τμήμα του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) eetaa.gr
Λενιάνο

Το Λενιάνο (ιταλικά: Legnano, λομβαρδικά: Legnàn ή Lignàn) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Μιλάνου, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας. Βρίσκεται εντός του βορειοδυτικού τμήματος της Μητροπολιτικής Πόλεως του Μιλάνου, περίπου 20 χιλιόμετρα από το κέντρο του Μιλάνου. Με 58.817 κατοίκους, είναι ένας από τους πιο πολυπληθείς δήμους στη Λομβαρδία. Το Λενιάνο βρίσκεται στο Άλτο Μιλανέζε και το διασχίζει ο ποταμός Ολόνα.

 Η ιστορία του Λενιάνο ανάγεται στην 1η χιλιετία π.Χ. μέσω αρχαιολογικών στοιχείων. Υπάρχουν ίχνη κατοίκησης στους λόφους που περιστοιχίζουν τον Ολόνα από την 3η χιλιετία, όπως δείχνει η κεραμική που έχει ανακαλυφθεί. Έχουν βρεθεί ευρήματα του πολιτισμού Λα Τεν και μια ρωμαϊκή νεκρόπολη. Λόγω της ιστορικής νίκης της Λίγκας της Λομβαρδίας επί του Φρειδερίκου Μπαρμπαρόσα στο Λενιάνο το 1176, είναι η μόνη πόλη εκτός της Ρώμης που αναφέρεται στον ιταλικό εθνικό ύμνο («[. . . ] Dall'Alpi a Sicilia dovunque è Legnano [...]», μτφ. «Από τις Άλπεις στη Σικελία, το Λενιάνο είναι παντού»). Κάθε χρόνο οι κάτοικοι του Λενιάνο τιμούν τη μάχη με το Πάλιο του Λενιάνο. Στον θεσμικό τομέα, η 29 Μαΐου, ημερομηνία της μάχης του Λενιάνο, επιλέχθηκε ως περιφερειακή αργία της Λομβαρδίας. Η πόλη ιδρύθηκε το 1261 και όσο βρισκόταν υπό την κυριαρχία των Βισκόντι-Σφόρτσα άκμασε. Η πόλη εκβιομηχανίστηκε τον 19ο αιώνα, με τις υφαντουργίες να κυριαρχούν, κυρίως βαμβάκι και μετάξι. Ο ναός του Σαν Μάνιο κτίστηκε μεταξύ 1504 και 1513 σε ρυθμό Μπραμάντε και στο εσωτερικό του βρίσκεται ένα τέμπλο που θεωρείται από τα καλύτερα έργα του Μπερναρντίνο Λουίνι. Σώζεται επίσης το κάστρο των Βισκόντι. Στην πόλη γεννήθηκε ο σχεδιαστής μόδας Τζανφράνκο Φερρέ. (Ιταλικά) Επίσημος ιστότοπος
Βουλευτικές εκλογές του Καζακστάν (2016)

Στις 20 Μαρτίου 2016 διεξήχθησαν πρόωρες Βουλευτικές εκλογές στο Καζακστάν. Η ημερομηνία ορίστηκε από τον Πρόεδρο Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγεφ στις 20 Ιανουαρίου 2016, όταν διέλυσε τη Συνέλευση (Μαζιλίς). Κανονικά, η θητεία των μελών της έληγε το φθινόπωρο του ίδιου έτους, αλλά οι ίδιοι ζήτησαν διάλυση στις 13 Ιανουαρίου, με το αιτιολογικό της οικονομικής κρίσης εξαιτίας των χαμηλών τιμών στο πετρέλαιο.

 Στις 13 Ιανουαρίου 2016, τα μέλη του Μαζιλίς ψήφισαν να ζητήσουν από τον Πρόεδρο Ναζαρμπάγεφ να διαλύσει τη Συνέλευση. Η απόφαση λήφθηκε ομώνυμα όταν ο Πρόεδρος προειδοποίησε για μία «αληθινή κρίση» που αντιμετωπίζει το Κεντρασιατικό έθνος από την ύφεση στις τιμές του πετρελαίου. Μία εβδομάδα αργότερα, ο Ναζαρμπάγεφ προκήρυξε ως ημερομηνία εκλογών τις 20 Μαρτίου, που θα διεξάγονταν ταυτόχρονα με τις εκλογές για τα μασλιχάτς (τοπικά συμβούλια). Από τα 107 μέλη του Μαζιλίς, τα 98 εκλέχτηκαν με άμεσες εκλογές, από μία ενιαία εκλογική περιφέρεια που καλύπτει όλην την επικράτεια, για πενταετή θητεία. Το εκλογικό σύστημα ήταν αναλογική εκπροσώπησης με εκλογικό όριο 7% και η κατανομή των εδρών έγινε με την μέθοδο των μέγιστων υπολοίπων. Αν δύο κόμματα ισοφάριζαν, τότε η έδρα θα δινόταν στο κόμμα που έθεσε υποψηφιότητα πρώτο. Αν μόνο ένα κόμμα έφτανε το εκλογικό όριο του 7%, τότε το δεύτερο κόμμα ως προς τον αριθμό ψήφων θα λάμβανε δύο έδρες (και θα έμπαινε στο Μαζιλίς παρόλο που δεν έφτασε το εκλογικό όριο). Η προσέλευση στην ψηφοφορία δεν ήταν υποχρεωτική. Δικαίωμα ψήφου είχαν όλοι οι πολίτες του Καζακστάν, ηλικίας άνω των 18 ετών, εκτός εάν βρίσκονται στη φυλακή ή έχουν αποστερηθεί το δικαίωμα με απόφαση δικαστηρίου.Τα υπόλοιπα 9 μέλη εκλέχτηκαν έμμεσα από την Συνέλευση του Λαού του Καζακστάν. Σε κοινή ανακοίνωση των εκλογικών παρατηρητών από τον ΟΑΣΕ, το Συμβούλιο της Ευρώπης και άλλους οργανισμούς, αναφέρθηκε ότι οι εκλογές οργανώθηκαν με αποτελεσματικό τρόπο. Ωστόσο, η συντονίστρια του ΟΑΣΕ Μαριέτα Τιντέι, αναφέρθηκε στο σαφές πλεονέκτημα του κυβερνώντος κόμματος έναντι των άλλων σε αυτές τις εκλογές, τονίζοντας ότι αν και "τα κόμματα ήταν γενικά σε θέση να διεξαγάγουν μια ελεύθερη προεκλογική εκστρατεία, η αυθεντική πολιτική επιλογή παραμένει ανεπαρκής". Οι 9 διορισθέντες βουλευτές ήταν οι: Sauytbek Abdrahmov, Vladimir Bozhko, Natalya Zhumadildayeva, Roman Kim, Narine Mikaelyan, Ahmet Muradov, Shaimardan Nurumov, Yury Tymochenko και Shakir Khakhazov.
Πάπας Ιωάννης ΙΖ΄

Ο Ιωάννης ΙΖ΄ (Papa Giovanni XVII, ... - 6 Νοεμβρίου 1003) ήταν Πάπας για βραχύβιο χρονικό διάστημα, από τον Ιούνιο ως το Δεκέμβριο του 1003. Καταγόταν από τη Ρώμη. Για την παποσύνη του δεν έχει διασωθεί καμία πληροφορία.

 Γεννήθηκε με το όνομα Σίκο και διαδέχθηκε τον Πάπα Σίλβεστρο Β΄ στις 13 Ιουνίου του 1003. Προτού γίνει ιερέας, ο Σίκο είχε νυμφευτεί και είχε αποκτήσει και τρεις γιους, οι οποίοι έγιναν επίσκοποι. Η εκλογή του στο αξίωμα του Ποντίφικα έγινε από τον Κρεσέντιο, Ρωμαίο ευγενή, ο οποίος ήταν ισχυρός στην πόλη και αντίθετος προς τον Αυτοκράτορα Όθωνα Γ΄ (983–1002). Ο διάδοχος του Ιωάννη ΙΖ' , Πάπας Ιωάννης ΙΗ΄ (1004–09), εξελέγη επίσης από τον Κρεσέντιο. Ελάχιστους μήνες μετά την εκλογή του στο αξίωμα, ο πάπας Ιωάννης ΙΖ΄ πέθανε το Δεκέμβριο και τον διαδέχθηκε ο Ιωάννης ΙΗ΄. Ως προηγούμενος νόμιμος πάπας με το όνομα Ιωάννης θεωρείται γενικά ο Ιωάννης ΙΕ΄ (985–996). Ο Πάπας Ιωάννης ΙΣΤ΄ (997–998) ήταν Αντίπαπας σύμφωνα με τη συμβατική λογική και για το λόγο αυτό η σειρά του ("16") θα έπρεπε να είχε επαναχρησιμοποιηθεί. Κάτι τέτοιο όμως δε συνέβη και η ανακολουθία αυτή δε διορθώθηκε ποτέ. O Πάπας Ιωάννης ΙΖ΄ στην Καθολική Εγκυκλοπαίδεια. Liber Pontif., ed. DUCHESNE, II, 265; JAFFÉ, Regesta, I (2nd ed.), 501; LANGEN, Gesch. der röm. Kirche, III, 401.
Μια Ελληνίδα στο χαρέμι

Το Μια Ελληνίδα στο χαρέμι είναι μια έγχρωμη ελληνική κωμική ταινία του 1970, σε σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη. Το σενάριο γράφτηκε από τον ίδιο και η παραγωγή ανήκει στη Φίνος Φιλμ. Πρωταγωνιστούν οι: Ρένα Βλαχοπούλου, Χρόνης Εξαρχάκος, Βαγγέλης Σειληνός και Μαρία Ιωαννίδου.

 Η Ρένα (Ρένα Βλαχοπούλου), τηλεφωνήτρια σε μια μεγάλη επιχείρηση, προσπαθεί με δυσκολία να συντηρήσει τον εαυτό της και τα δύο άνεργα και ξεμυαλισμένα αδέλφια της: έναν εφευρέτη, τον Χρόνη (Χρόνης Εξαρχάκος), και έναν μουσικό, τον Βαγγέλη (Βαγγέλης Σειληνός). Μετά από μια παρεξήγηση για ένα κερδοφόρο λαχείο, η Ρένα βρίσκεται στη Ρόδο μαζί με τα αδέλφια της, παριστάνοντας το μέντιουμ, κάτι που πραγματικά της αποφέρει αρκετά χρήματα σε σχέση με την προηγούμενη δουλειά της. Όταν οι άλλοι, μεταξύ των οποίων και ο Περικλής Πετρόπουλος (Γιώργος Γαβριηλίδης), πρώην διεθυντής της Ρένας στην εταιρεία, παίρνουν είδηση την κομπίνα που έχουν στήσει, τα αδέλφια το σκάνε με ένα μικρό αεροπλάνο, το οποίο, όμως, αναγκάζονται να προσγειώσουν σε μια έρημο. Εκεί συλλαμβάνονται και καταλήγουν στο χαρέμι του εμίρη Μοχάμετ Αμπντάλα (Δημήτρης Καλλιβωκάς), στον οποίο η Ρένα θα αποκαλύψει, κατά τύχη, μια συνωμοσία εις βάρος του και εκείνος θα εντυπωσιαστεί και θα την πάρει ως μοναδική του γυναίκα. Τελικά, επιστρέφουν όλοι πίσω στην πατρίδα με δόξες και τιμές (δείχνοντάς μας έτσι ότι παρά τις ατυχίες, τις κακουχίες αλλά και τα ευτράπελα που πέρασαν στο τέλος τα κατάφεραν και με το παραπάνω). Η ταινία είναι κωμωδία με μουσικοχορευτικά στοιχεία. Ενώ είχε ήδη αρχίσει η παρακμή του ελληνικού κινηματογράφου και η πτώση στις πωλήσεις των εισιτηρίων, ο Φιλοποίμην Φίνος αποφάσισε να γυρίσει αυτή την ταινία, που θεωρήθηκε μια από τις μεγάλες παραγωγές για τα δεδομένα της εποχής. Υπήρχαν φήμες ότι οι σκηνές της ερήμου γυρίστηκαν στην περιοχή Αμμοθίνες της Λήμνου. Ωστόσο, σύμφωνα με συνέντευξη του Δαλιανίδη, γυρίστηκαν στη Λούτσα Αττικής. Η σκηνή με την όαση είναι γυρισμένη σε ένα κτήμα με φοίνικες στην Ελευσίνα. Επίσης, τα εσωτερικά γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν στα πρώτα στα νέα (τότε) στούντιο της Φίνος Φίλμ, στα Σπάτα. Στην εκπομπή "Στην υγειά μας ρε παιδιά", η Μαρία Ιωαννίδου δήλωσε ότι ήταν "ο καρπαζοεισπράκτορας που έτρωγε τις φάπες από τη Ρένα Βλαχοπούλου". Συγκεκριμένα, υπήρχε μία σκηνή στην όαση, όπου έπρεπε να πιει νερό από μια βρόμικη γούρνα. Η ίδια δίσταζε, ωστόσο η Βλαχοπούλου την άρπαξε από τα μαλλιά και την βούτηξε μέσα για "να τελειώνει η σκηνή". Η Ιωαννίδου θυμάται ακόμα για τη σκηνή της πτήσης:«Το πλάνο ήταν αληθινό. Ο πιλότος ήταν ξαπλωμένος στο… πάτωμα και ο οπερατέρ τραβούσε τον Χρόνη που υποτίθεται ότι το πιλοτάριζε. Ομως ο Εξαρχάκος είχε φοβηθεί πάρα πολύ, σχεδόν είχε βάλει τα κλάματα, γιατί ήταν επικίνδυνη σκηνή. Αναγκαστήκαμε να προσγειωθούμε δύο φορές για να συνέλθει!» Το Μια Ελληνίδα στο χαρέμι κυκλοφόρησε στις κινηματογραφικές αίθουσες σιτς 4 Ιανουαρίου 1971. Κόβοντας 455.385 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 5η θέση ανάμεσα σε 87 ταινίες της ίδιας σεζόν. Κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί στις 10 Οκτωβρίου 2006. Μια Ελληνίδα στο Χαρέμι στην ιστοσελίδα της Φίνος Φιλμ
Γιώργος Γιαννουζάκος

Ο Γιώργος Γιαννουζάκος (γεννημένος την Πρωτοχρονιά του 1975) είναι Έλληνας επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, που αγωνίζεται στον Α.Ε.Π.Σ. Αιολικός Μυτιλήνης στη θέση του σμολ φόργουορντ.

 Ο Γιαννουζάκος ξεκίνησε στην επαγγελματική του καριέρα στον Ηρακλή Θεσσαλονίκης το 1994, σε ηλικία 19 ετών. Στον Ηρακλή παρέμεινε μέχρι και το 1999, χρονιά κατά τη διάρκεια της οποίας ταξίδεψε στη γειτονική Ιταλία προκειμένου να αγωνιστεί στην Τεργέστη. Στην Τεργέστη αγωνίστηκε μέχρι το 2003, με εξαίρεση τη σεζόν 2000-01, χρονιά κατά την οποία αγωνίστηκε στην επίσης ιταλική Ίμολα. Το 2003 επέστρεψε στην Ελλάδα και τον Ηρακλή, στον οποία αγωνίστηκε για ένα χρόνο. Το καλοκαίρι του 2004 μετεγγράφη στον Ολυμπιακό Πειραιώς, στον οποίο παρέμεινε για δύο σεζόν, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο. Το 2006, ο Γιώργος Γιαννουζάκος μεταπήδησε στον Ιωνικό Νέας Φιλαδέλφειας και ένα χρόνο μετά επέστρεψε για τρίτη φορά στον Ηρακλή Θεσσαλονίκης. Το 2008 μεταπήδησε στη Λαμία όπου και υπέγραψε συμβόλαιο διετούς διαρκείας με την ομώνυμη ομάδα. Μετά από ένα σύντομο πέρασμα σε διάφορα Κολέγια της Αμερικής, ο Γιαννουζάκος επέστρεψε στην Ελλάδα, αυτήν τη φορά για λογαριασμό του Ιωνικού Ιωνίας. Τον Ιούλιο του 2013 πήγε στον Ηρακλή Κοζάνης, στον οποίο αγωνίστηκε μέχρι το 2015. Τον Αύγουστο του 2020 πήγε στο τμήμα μπάσκετ του Α.Ε.Π.Σ. Αιολικός Μυτιλήνης, στον οποίο αγωνίζεται μέχρι και σήμερα. http://insidesports.gr/index.php/el/basket/basket-alles-eidiseis/9678-ston-irakli-kozanis-o-giannouzakos https://web.archive.org/web/20140407015916/http://basketplus.gr/index.php/rssall/item/48377-ston-irakli-kozanis-o-giannouzakos http://www.euroleague.net/competition/players/showplayer?pcode=BDO&seasoncode=e2003 http://www.contra.gr/Basketball/Hellas/A1Basket/article1148327.ece http://www.sport-fm.gr/article/24507 https://www.sportlesvos.gr/basket/a-katigoria/item/18552-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%BA%CE%BF%CE%AF%CE%BD%CF%89%CF%83%CE%B5-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CE%BD%CE%BF%CF%85%CE%B6%CE%AC%CE%BA%CE%BF Γιώργος Γιαννουζάκος, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Ελληνικά). Georgios Giannouzakos, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Euroleague Basketball (Αγγλικά).
Πρώτος μηχανικός

Ο Α΄μηχανικός ή πρώτος μηχανικός ή πρώτος είναι υπεύθυνος για τη συντήρηση και καλή λειτουργία των κυρίων μηχανών και των βοηθητικών μηχανημάτων ενός πλοίου, καθώς και για τη συντήρηση του λέβητα.

 Κατά την παραλαβή της υπηρεσίας μηχανής οφείλει να επιθεωρήσει της εγκαταστάσεις και τα μηχανήματα, να καταμετρήσει την ποσότητα καυσίμων και να συντάξει πρωτόκολλο, το οποίο υπογράφεται και από τον αξιωματικό, που του παραδίνει την υπηρεσία. Κατά τον είσπλου και έκπλου σε λιμάνια, όρμους, διώρυγες, διαύλους, όπως επίσης και σε κρίσιμες περιστάσεις, υποχρεούται να βρίσκεται στο μηχανοστάσιο. Κατανέμει το προσωπικό μηχανής στις φυλακές και στις διάφορες εργασίες και παρακολουθεί την καλή εκτέλεσή τους. Φροντίζει για τη λήψη των αναγκαίων μέτρων προλήψεως διαρροής ή πυρκαγιάς και για την εκτέλεση όλων των μηχανικής φύσεως επισκευών, που είναι δυνατόν να εκτελεσθούν από το προσωπικό μηχανής. Τηρεί το ημερολόγιο της μηχανής, στο οποίο καταγράφει τα γεγονότα που αφορούν στην κατάσταση και λειτουργία των μηχανών και κατανάλωση καυσίμων, όπως επίσης τηρεί και το βιβλίο πετρελαίου της εκάστοτε σημαίας του πλοίου.
Άνθρωπος της άμμου

Ο άνθρωπος της άμμου (Σάντμαν) είναι λαογραφική φιγούρα στον πολιτισμό της δυτικής και βόρειας Ευρώπης που εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην ιστορία του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν με τίτλο "Ούλε Λούκεγιε". Η ιστορία απεικονίζει έναν χαρακτήρα που φέρνει όνειρα (καλά ή κακά) στα παιδιά (ή σε όλα τα ανθρώπινα όντα) ρίχνοντας άμμο στα μάτια τους.

 Ο Ε.Τ.Α. Χόφμαν έγραψε την ιστορία "Ο άνθρωπος της άμμου" στην οποία ο Άνθρωπος της άμμου περιγράφεται ως μια κακή φιγούρα που ρίχνει άμμο στα μάτια των παιδιών έτσι ώστε να πέσουν και να τα μαζέψει για να τα φέρει στο φεγγάρι όπου μεγαλώνει τα παιδιά του με μακριά ράμφη σε μια σιδερένια φωλιά. Και τα ταΐζει με τα μάτια. Ο Ζακ Όφενμπαχ έκανε αυτή την ιστορία ένα από τα τρία μέρη της οπερέτας "Τα παραμύθια του Χόφμαν". Αλλά στην ιστορία του Άντερσεν και σε πολλές άλλες παιδικές ιστορίες, ο Άνθρωπος της άμμου είναι ένας καλός χαρακτήρας που φέρνει ιστορίες, ύπνο και όνειρα. Ο Άνθρωπος της άμμου απεικονίζεται σε διάφορα τραγούδια, τα πιο γνωστά από τα οποία είναι το ποπ τραγούδι "Mr. Sandman" από τους Cordets και το Enter Sandman των Metallica. Ένας αριθμός κόμικς έχει δημιουργηθεί με βάση αυτόν τον χαρακτήρα, με το πιο διάσημο κόμικ να είναι το Sandman του Νιλ Γκάιντμαν, στο οποίο ο Σάντμαν (άνθρωπος της άμμου) περιγράφεται ως μέλος της Αιώνιας Οικογένειας που είναι υπεύθυνος για τα όνειρα. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Sandman στο Wikimedia Commons
Βραβεία Λόρενς Ολίβιε του 1976

Η τελετή απονομής των θεατρικών βραβείων της Εταιρείας του West End πραγματοποιήθηκε τον Δεκέμβριο του 1976 στο Λονδίνο. Ήταν η πρώτη μεγάλη τελετή απονομής βραβείων για την αριστεία από την Θεατρική Εταιρείας του West End, η οποία αργότερα θα μετονομαστεί σε Θεατρική Εταιρεία του Λονδίνου (Theatre Society of London). Τα βραβεία δεν θα γίνουν τα βραβεία Λόρενς Ολίβιε, όπως είναι γνωστά σήμερα, μέχρι την τελετή απονομής του 1984.

 Πολλαπλές υποψηφιότητες έλαβαν οι παρακάτω παραγωγές: 6: Ερρίκος Δ΄ 5: Ερρίκος Ε΄ 4: Τα Χρόνια των Γαϊδάρων, Funny Peculiar και Old World 3: Confusions και Άμλετ 2: Για τον Βασιλιά και την Πατρίδα, Tamburlaine the Great, The Bed Before Yesterday και The Family DanceΠερισσότερα από ένα βραβεία απέσπασαν οι εξής παραγωγές: 2: Τα Χρόνια των Γαϊδάρων, Ερρίκος Δ΄ και Ερρίκος Ε΄ London Theatre Guide (2008) (.PDF). The Laurence Olivier Awards: Full List of Winners, 1976-2008. 1976-2008. The Society of London Theatre, σελ. 20. http://www.officiallondontheatre.co.uk/servlet/file/LOA_fullist.pdf?ITEM_ENT_ID=101095&ITEM_VERSION=1&COLLSPEC_ENT_ID=8. Ανακτήθηκε στις 2008-08-30. Previous Olivier Winners – 1976
Πανελλήνιο πρωτάθλημα κλειστού στίβου γυναικών 2013

Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα κλειστού στίβου γυναικών 2013 διοργανώθηκε στις 16 και 17 Φεβρουαρίου στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Πανελλήνιος Γ.Σ. Ταυτόχρονα έγινε και το πρωτάθλημα πεντάθλου που ήταν εκτός ομαδικής βαθμολογίας.

 Στο πρωτάθλημα μετείχαν δεκάδες αθλήτριες από όλη την Ελλάδα και εκτός συναγωνισμού Κύπριες αθλήτριες. Βαθμολογήθηκαν συνολικά 41 σωματεία. Στους αγώνες επανήλθαν μετά από χρόνια τα 200μ. Σπουδαία κούρσα έγινε στα 3.000μ, όπου η νικήτρια Αθηνά Κοΐνη με 9.14.45 σημείωσε πανελλήνιο ρεκόρ νέων γυναικών. Πανελλήνιο ρεκόρ κορασίδων σημειώθηκε στα 800μ από την Μαρινάκου. Αποτελέσματα 27ου πανελληνίου πρωταθλήματος κλειστού στίβου. ΣΕΓΑΣ: 27ο πρωτάθλημα κλειστού. 1η ημέρα. ΣΕΓΑΣ: 27ο πρωτάθλημα κλειστού. 2η ημέρα.
Έντσο Τραβέρσο

Ο Έντσο Τραβέρσο (1957-) είναι Ιταλός ιστορικός και φιλόσοφος. Κύρια ενδιαφέροντά του είναι ο μαρξισμός, η εβραϊκή ιστορία, η Κριτική θεωρία και ο ολοκληρωτισμός. Διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Κορνέλ.

 (2013) Διά πυρός και σιδήρου, Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου (2013) Οι ρίζες της ναζιστικής βίας, Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου (2014) Τι απέγιναν οι διανοούμενοι;, Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου (2015) Εμείς οι πρόσφυγες (κείμενα των: Άρεντ, Τζόρτζιο Αγκάμπεν, Έντσο Τραβέρσο), Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου (2016) Η Ιστορία ως πεδίο μάχης. Ερμηνεύοντας τις βεβαιότητες του 20ού αιώνα, Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου Ομιλία του Τραβέρσο στο Ινστιτούτο Νίκος Πουλαντζάς Συνέντευξη στο Βήμα (2013) Συνέντευξη στο RedNotebook (2014) Συνέντευξη στην Εφημερίδα των Συντακτών Αρχειοθετήθηκε 2016-03-13 στο Wayback Machine. (2016)
Α.Γ.Σ. Κεραυνός Αιγίου

Ο Αθλητικός Γυμναστικός Σύλλογος Κεραυνός Αιγίου είναι ελληνικό αθλητικό σωματείου, που δραστηριοποιείται στην πόλη του Αιγίου στην Αχαΐα. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1981 και οι αθλητές του αγωνίζονται με χρώματα το κίτρινο και το μπλε. Καλλιεργεί σήμερα αποκλειστικά το άθλημα της καλαθοσφαίρισης, διαθέτοντας νομική μορφή ερασιτεχνικού σωματείου. Στο παρελθόν είχε δημιουργήσει τμήματα και άλλων αθλημάτων, όπως ποδοσφαίρου, πετοσφαίρισης, χειροσφαίρισης, ποδηλασίας και ενόργανης γυμναστικής.

 Σύμφωνα με το αρχείο του Πρωτοδικείου Πάτρας, το αρχαιότερο αθλητικό σωματείο της Αιγιάλειας ιδρύθηκε το 1903. Ονομαζόταν Κεραυνός Αιγίου και διέθετε δύο τμήματα, ποδοσφαίρου και ποδηλασίας. Ιδρυτές του ήταν δύο επιφανή μέλη της κοινωνίας του Αιγίου, ο Στέφανος Σουφλής και ο Κώστας Γεωργαντάς. Εξαιτίας, όμως, των δύσκολων συνθηκών της εποχής ο σύλλογος για κάποια χρόνια υπολειτουργούσε και το 1918 είχε παύσει τη λειτουργία του. Το όνομα όμως ενέπνευσε τον Τάκη Παγουράκη, ο οποίος στις 26 Μαρτίου 1981, ίδρυσε μαζί με τον Τάκη Γριβέρη, τον Βασίλη Μουντζουρούλια, τον Αριστείδη Φίλια και τον Αποστόλη Πρίνο, τον νέο Κεραυνό Αίγίου.Τα τρία πρώτα χρόνια λειτούργησε αποκλειστηκά σαν ποδοσφαιρικός σύλλογος, λαμβάνοντας μέρος στο Πρωτάθλημα της Γ' Κατηγορίας Ανδρών που διοργανώνει η Ε.Π.Σ. Αχαΐας. Το 1983 το ποδόσφαιρο παραχωρεί τη θέση του στην καλαθοσφαίριση. Στο επόμενο διάστημα ιδρύθηκαν τμήματα ενόργανης γυμναστικής και χειροσφαίρισης, χωρίς ωστόσο να μακροημερεύσουν. Επίσης ιδρύθηκε τμήμα γυναικείας πετοσφαίρισης με προπονητή τον Κώστα Βελισσαρόπουλο που για εννέα συνεχείς περιόδους συμμετείχε σε επίσημες διοργανώσεις. Σήμερα ο Κεραυνός καλλιεργεί μόνο το άθλημα της καλαθοσφαίρισης, διατηρώντας τόσο ομάδα ενηλίκων ανδρών, όσο και ακαδημίες νεαρών ηλικιακά αθλητών. Οι αθλητές του αγωνίζονται με χρώματα το κίτρινο και το μπλε, αν και επίσης έχουν χρησιμοποιηθεί εναλλακτικά το μαύρο και το λευκό. Διατηρεί νομική μορφή ερασιτεχνικού σωματείου. Ως έδρα χρησιμοποιεί το Δημοτικό Κλειστό Γυμναστήριο Αιγίου, χωρητικότητας 550 καθήμενων θεατών. Διαθέτει στην τροπαιοθήκη του πέντε Πρωταθλήματα Α1 Κατηγορίας Αχαΐας-Ηλείας, καθώς και ένα Πρωτάθλημα Γ' Εθνικής Κατηγορίας. Η υψηλότερη Κατηγορία στην οποία έχει ποτέ διαγωνιστεί είναι η Α2 Εθνική Κατηγορία, όπου ανέβηκε για πρώτη φορά την περίοδο 2008-09. «1981-2016: 35 χρόνια Κεραυνός Αιγίου», αφιέρωμα στον ιστότοπο ProtiOnline.gr, 26 Μαρτίου 2016.
Ρέικιαβικ

Το Ρέικιαβικ (ισλανδικά: Reykjavík) είναι η πρωτεύουσα της Ισλανδίας, η μεγαλύτερη πόλη της χώρας και, ταυτόχρονα, η βορειότερη πρωτεύουσα του κόσμου. Βρίσκεται στα νοτιοδυτικά παράλια της χώρας. Είναι η πρωτεύουσα του Μείζονος Ρέικιαβικ.Με γεωγραφικό πλάτος 64°08' Β, είναι αρκετά κοντά στον Αρκτικό Κύκλο (66°33' Β). Έχει πληθυσμό 139.940 κατοίκους (1-2023), ενώ η ευρύτερη περιοχή της πόλης συγκεντρώνει 247.590 κατοίκους (1-2023). Ο συνολικός πληθυσμός της χώρας ανέρχεται σε 387.800 κατοίκους (1-2023).

 Ο πρώτος οικισμός στην Ισλανδία από τους Νορβηγούς εξερευνητές, υπολογίζεται πως χτίστηκε γύρω στο 870 μ.Χ. από τον Ινγκόλφουρ Άρναρσον. Λέγεται πως ο Άρναρσον αποφάσισε που να χτίσει το οικισμό στο με τον παραδοσιακό τρόπο των Βίκινγκς, ρίχνοντας τις δύο κολώνες του θρόνου του στον ωκεανό μόλις φάνηκε η ακτή, και διατάζοντας να χτιστεί στο σημείο όπου οι κολώνες ξεβράστηκαν στη στεριά από το κύμα. Θεωρείται πως η πόλη πήρε το όνομα της από τους ατμούς που αναδύονταν από ιαματικές πηγές. Η λέξη Ρέικιαβικ μπορεί να μεταφραστεί ως Ο Ορμίσκος του Καπνού, καθώς η κατάληξη «Βικ» σημαίνει ορμίσκος. Μέχρι και σήμερα, η πόλη αναφέρεται ως Ο Κόλπος του Καπνού. Η πόλη δεν αναφέρεται σε μεσαιωνικές πηγές παρά μόνο ως αγροτικός οικισμός, αλλά κατά τον 18ο αιώνα η πόλη γνώρισε ραγδαία ανάπτυξη. Το Ρέικιαβικ βρίσκεται στο νοτιοδυτικό μέρος της Ισλανδίας. Η περιοχή του Ρέικιαβικ διαθέτει χερσονήσους, ορμίσκους, ισθμούς και νησιά. Ο μεγαλύτερος ποταμός που διασχίζει την πόλη είναι ο Ελλιδάα, ο όποιος δεν είναι πλωτός. Η πόλη είναι χτισμένη κυρίως πάνω στην χερσόνησο Σελτγιαρνάρνες, αλλά τα προάστια επεκτείνονται προς τα νότια και τα ανατολικά. Το Ρέικιαβικ είναι μια πολύ αραιοκατοικημένη πόλη και τα εξωτερικά προάστια είναι τόσο αραιοκατοικημένα που μεταξύ των σπιτιών περνούν οι κύριοι αυτοκινητόδρομοι της χώρας. Εθνική και Πανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη της Ισλανδίας Ρέικιαβικ στο Curlie ΔΟΜΗ: Ρέικιαβικ
Περιφέρεια Γαρμ

Η Περιφέρεια Γαρμ (τατζικικά: Вилояти Ғарм, μεταγραφή: Viloyati Ğarm/Vilojati Ƣarm, περσικά: ولایت غرم, Velâyate Qarm) ήταν περιφέρεια στη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Τατζικιστάν της Σοβιετικής Ένωσης από το 1920 έως το 1955. Πρωτεύουσά της ήταν το Γαρμ. Ο πληθυσμός του Γαρμ ήταν γνωστός ως Γάρμι, ένας όρος που χρησιμοποιείται ακόμα και στο σημερινό Τατζικιστάν.

 Στη δεκαετία του 1920, κατά τη διάρκεια της αναδιοργάνωσης των συνόρων στην Κεντρική Ασία, δημιουργήθηκε η περιφέρεια Γαρμ από το παλιό Καρατεγκίν και Νταρβάζ, επαρχίες του Εμιράτου της Μπουχάρα. Η περιφέρεια Γαρμ αποτελούνταν από μεγάλο μέρος της κοιλάδας Καρατεγκίν, καθώς και την επαρχία Καλάι-Χουμπ. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1920 το Γαρμ ήταν ένα φυτώριο για το Μπασμάτσι, η αντι-Σοβιετική αντίσταση στην Κεντρική Ασία. Το 1929 ο διοικητής των Μπασμάτσι Φεϊζάλ Μακσούμ πέρασε από το Αφγανιστάν στο Τατζικιστάν και σύντομα κατέλαβαν την πόλη Γαρμ, και αργότερα απελάθηκε από τις Σοβιετικές δυνάμεις.Το 1939 η Σοβιετική Απογραφή κατέγραψε πληθυσμό 183.100 κατοίκων στην περιφέρεια Γαρμ. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950 ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού του Γαρμ μεταφέρθηκε με τη βία από την κυβέρνηση στο δυτικό Τατζικιστάν. Αυτός ο πληθυσμός ανθρώπων σήμερα είναι γνωστός ως Γάρμι. Το 1955, η περιφέρεια καταργήθηκε και η γη της μοιράστηκε στην Αυτόνομη επαρχία Γκόρνο-Μπανταχσάν και τις Επαρχίες της Δημοκρατικής Υποταγής. Οι Γάρμι συνέχισαν να έχουν μια ξεχωριστή φυλετική ταυτότητα στο Τατζικιστάν. Κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου στο Τατζικιστάν το 1992-1997 πολλοί Γάρμι στοχεύθηκαν για σφαγές.
Τζούλιαν ΜακΜάον

Ο Τζούλιαν ΜακΜάον (Julian Dana William McMahon, 27 Ιουλίου 1968) είναι Αυστραλός ηθοποιός και πρώην μοντέλο. Είναι ευρύτερα γνωστός για τους ρόλους του ως Κόουλ Τέρνερ στη σειρά φαντασίας και μυστηρίου "Οι Μάγισσες" και Κρίστιαν Τρόι στην ιατρική σειρά "Nip/Tuck". Το 2004 ήταν υποψήφιος για Χρυσή Σφαίρα στην κατηγορία "καλύτερος ηθοποιός δραματικής σειράς".

 Ο ΜακΜάον γεννήθηκε στο Σίδνεϊ. Ο πατέρας του, Μπίλυ ΜακΜάον, ήταν μέλος του Αυστραλιανού κοινοβουλίου με μεγάλη σταδιοδρομία στην πολιτική και η μητέρα του, Σόνια ΜακΜάον, ήταν φυσικοθεραπεύτρια και μοντέλο. Έχει 2 αδελφές, τη Μελίντα και τη Ντέμπορα. Σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο του Σίδνεϊ και οικονομικά στο University of Wollongong. Παρ'όλα αυτά, έχει δηλώσει ότι "βαριόταν απίστευτα τα νομικά και τα οικονομικά" και εντέλει αποφάσισε να ακολουθήσει αρχικά σταδιοδρομία στο modeling. Έγινε γνωστός ως μοντέλο σε μεγάλες πρωτεύουσες της μόδας όπως το Μιλάνο, η Ρώμη, το Παρίσι, η Νέα Υόρκη και το Λονδίνο και συνεργάστηκε με τους μεγαλύτερους οίκους μόδας. Λίγο αργότερα, έκανε τα πρώτα του βήματα στην ηθοποιία, συμμετέχοντας στη σαπουνόπερα Home and Away. Μετά μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες και παρακολούθησε εντατικά μαθήματα φωνητικής για να χάσει την Αυστραλιανή προφορά του. Το 1992 έπαιξε στην ταινία Wet and Wild Summer! και συμμετείχε σε μερικά βίντεο κλιπ της τότε μέλλουσας συζύγου του, Ντάνι Μινόγκ (αδελφή της διάσημης τραγουδίστριας Κάιλι Μινόγκ). Μετά από πληθώρα ρόλων σε σειρές και ταινίες, το 2000 του έγινε η μεγάλη πρόταση από τον Aaron Spelling να συμμετέχει στη σειρά φαντασίας και μυστηρίου "Οι Μάγισσες" που ήδη είχε γνωρίσει τεράστια επιτυχία για το νεοσύστατο τότε δίκτυο της Warner Bros. Έπαιξε τον ρόλο του Κόουλ Τέρνερ, μισός δαίμονας-μισός άνθρωπος ο οποίος έζησε μία ταραχώδη ερωτική σχέση με τη Φοίβη Χάλιγουελ (Αλίσα Μιλάνο), μία από τις τρεις πρωταγωνίστριες της σειράς. Εγκατέλειψε το καστ της σειράς στον 7ο κύκλο επεισοδίων. Ο επόμενος μεγάλος ρόλος του ήταν στην ιατρική δραματική σειρά "Nip/Tuck" του NBC η οποία προβαλλόταν από το 2003 μέχρι το 2010. Σε αυτή τη σειρά είχε το ρόλο του πλαστικού χειρουργού Κρίστιαν Τρόι. Με αυτό τον ρόλο κατάφερε να είναι υποψήφιος στις Χρυσές Σφαίρες το 2004 στην κατηγορία του καλύτερου ηθοποιού δραματικής σειράς. Το 2005, έπαιξε στη ταινία υπέρ-ηρώων "Fantastic Four" η οποία ήταν μεγάλη εισπρακτική επιτυχία, αποφέροντας στο box office 330.579.719 δολάρια. Το 2007 έπαιξε στο πλευρό της Σάντρα Μπούλοκ στο υπερφυσικό θρίλερ "Premonition". Ο ΜακΜάον νυμφεύθηκε την τραγουδίστρια Ντάνιι Μινόγκ το 1994 και τον επόμενο χρόνο πήραν διαζύγιο. Νυμφεύθηκε ξανά με την ηθοποιό Brooke Burns στις 22 Δεκεμβρίου, του 1999 και πήραν διαζύγιο το 2001. Έχουν μαζί μία κόρη, την Madison Elizabeth McMahon, γεννημένη στις 9 Ιουνίου, του 2000. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Julian McMahon στο Wikimedia Commons
Γεώργιος Δ΄ του Καχέτι

O Kβιρίκε Δ΄, Kvirike IV, γεωργιανά: კვირიკე IV, (απεβ. το 1102) από τον Οίκο των Βαγρατιδών της Αρμενίας (Μπαγκρατούνι) ήταν βασιλιάς τού Καχέτι και τού Χερέτι στην ανατολική Γεωργία από το 1084 έως το 1102.

 Διαδέχθηκε τον πατέρα του Αγσαρτάν Α΄ μετά το τέλος εκείνου. Κυβέρνησε ως υποτελής της δυναστείας των Σελτζούκων και εναντιώθηκε στον ενεργητικό γεωργιανό βασιλιά Δαυίδ Δ΄, ο οποίος ακολούθησε μία σθεναρή εσωτερική και εξωτερική πολιτική με στόχο να επιβεβαιώσει την ακεραιότητα της Γεωργίας και την ηγεμονία της στον Καύκασο. Ο Κβιρίκε Δ΄ έχασε το φρούριο Ζενταζένι από τον Δαβίδ Δ΄, αλλά κατάφερε να εξασφαλίσει τη διαδοχή στον γιο του Αγκσαρτάν Β΄. Toumanoff, Cyrille (1976, Ρώμη). Manuel de Généalogie et de Chronologie pour le Caucase chrétien (Arménie, Géorgie, Albanie). Βαχουστι Μπαγκατιονι . История царства грузинского. Возникновение и жизнь Кахети и Эрети. Ч.1.