Ισίντα Μιτσουνάρι

Ο Ισίντα Μιτσουνάρι (石田 三成, 1559 – 6 Νοεμβρίου 1600) ήταν Ιάπωνας σαμουράι και στρατιωτικός διοικητής της ύστερης περιόδου Σενγκόκου της Ιαπωνίας. Πιθανότατα είναι περισσότερο αξιομνημόνευτός ως διοικητής του δυτικού στρατού στη μάχη της Σεκιγκαχάρα μετά την περίοδο Αζούτσι–Μομογιάμα του 16ου αιώνα. Είναι επίσης γνωστός με τον αυλικό του τίτλο, Τζίμπου-νο-σό (Jibu-no-shō) (治部少輔).

 Γεννήθηκε στα βόρεια της επαρχίας Όμι (η οποία είναι τώρα η πόλη Ναγκαχάμα, στην επαρχία Σίγκα), και ήταν ο δεύτερος γιος του Ισίντα Μασατσούγκου, ο οποίος ήταν υποστηρικτής της φυλής Αζάι. Το παιδικό του όνομα ήταν Σακίτσι (Sakichi 佐吉). Ο Ισίντα αποσύρθηκε από την υπηρεσία μετά την ήττα των Αζάι το 1573 στην Πολιορκία του Κάστρου Οντάνι. Σύμφωνα με το μύθο, ήταν μοναχός σε έναν βουδιστικό ναό πριν υπηρετήσει τον Τογιοτόμι Χιντεγιόσι, αλλά η ακρίβεια αυτού του μύθου αμφισβητείται καθώς εμφανίστηκε μόνο κατά την περίοδο Έντο. Ο Μιτσουνάρι γνώρισε τον Τογιοτόμι Χιντεγιόσι, όταν ο πρώτος ήταν ακόμα νέος και ο δεύτερος ήταν ο νταϊμιό της Ναγκαχάμα. Όταν ο Χιντεγιόσι συμμετείχε σε μια εκστρατεία στην περιοχή Τσούγκοκου, ο Μιτσουνάρι βοήθησε τον κύριό του σε επιθέσεις εναντίον κάστρων όπως το Κάστρο Τοττόρι και το κάστρο Τακαμάτσου (στη σημερινή Οκαγιάμα). Μετά την κατάληψη της εξουσίας από τον Χιντεγιόσι, ο Μιτσουνάρι έγινε γνωστός ως ταλαντούχος οικονομικός διευθυντής λόγω των γνώσεων και της ικανότητάς του στους υπολογισμούς. Από το 1585 και μετά, ήταν ο διαχειριστής του Σακάι, έναν ρόλο που πήρε μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Ισίντα Μασαζούμι. Διορίστηκε ένας από τους πέντε μπουγκιό, ή ανώτατους διαχειριστές της κυβέρνησης Χιντεγιόσι, μαζί με Ασάνο Ναγκαμάσα, Μαέντα Γκενί, Μασίτα Ναγκαμόρι και Νατσούκα Μασαΐε. Ο Χιντεγιόσι τον έκανε νταϊμιό της Σαβαγιάμα στην επαρχία Όμι, ένα φέουδο πεντακόσιων χιλιάδων koku (τώρα μέρος του Χικόνε). Το κάστρο Σαβαγιάμα ήταν γνωστό ως ένα από τα καλύτερα οχυρωμένα κάστρα εκείνη την εποχή. Ο Μιτσουνάρι συμμετείχε επίσης στην εκστρατεία του 1590 κατά της φυλής Χότζο, όπου διέταξε την Πολιορκία του Όσι και κατέλαβε το Κάστρο του Όσι και το 1591 πολέμησε ενάντια στην Εξέγερση του Κουνόχε. Αργότερα, στάλθηκε στην Κορέα ως ένας από τους Τρεις Γραφειοκράτες με τους Μασίτα Ναγκαμόρι και Ασάνο Ναγκαμάσα. Ο Μιτσουνάρι ήταν ηγέτης των γραφειοκρατών στην κυβέρνηση του Χιντεγιόσι και ήταν γνωστός για τον ακλόνητο χαρακτήρα του. Είχε πολλούς φίλους. Ένας από τους πιο αξιόλογους και διάσημους ήταν ο σαμουράι ο Ότανι Γιοσιτσούγκου. Ωστόσο, ο Μιτσουνάρι είχε κακές σχέσεις με μερικούς νταϊμιό, που ήταν γνωστοί ως καλοί πολεμιστές, συμπεριλαμβανομένων των συγγενών του Χιντεγιόσι, Κουρόντα Ναγκαμάσα και Χατσισούκα Ιεμάσα. Επιπλέον, ο νεαρός πολεμιστής Κομπαγιακάβα Χιντεάκι ανέπτυξε μνησικακία εναντίον του Μιτσουνάρι ως αποτέλεσμα φημών, που διαδόθηκαν από τον Τοκουγκάβα Ιεγιάσου. Προς το τέλος της ζωής του Τάικο Χιντεγιόσι, ο Χιντεγιόσι διέταξε την εκτέλεση του κληρονόμου του Χιντετσούγκου και της οικογένειας Χιντετσούγκου, αφήνοντας τον νέο του διάδοχο να είναι το εξαιρετικά μικρό παιδί, Τογιοτόμι Χιντεγιόρι. Μετά το θάνατο του Χιντεγιόσι, οι συγκρούσεις στην αυλή επιδεινώθηκαν. Το κεντρικό σημείο της σύγκρουσης ήταν το ερώτημα εάν μπορούσε κάποιος να βασιστεί στον Τοκουγκάβα Ιεγιάσου ως υποστηρικτής της κυβέρνησης Τογιοτόμι, της οποίας ο ονομαστικός άρχοντας ήταν ακόμη παιδί, με την πραγματική ηγεσία να περιέρχεται σε ένα συμβούλιο αντιβασιλέων. Μετά τον θάνατο του αξιοσέβαστου «ουδέτερου» Μαέντα Τοσίιε το 1599, η σύγκρουση έγινε ένοπλη, με τον Μιτσουνάρι να σχηματίζει μια συμμαχία πιστών του Τογιοτόμι, για να σταθεί ενάντια στον οκουγκάβα Ιεγιάσου. Η υποστήριξη του Μιτσουνάρι ήρθε σε μεγάλο βαθμό από τους τρεις αντιβασιλείς του Χιντεγιόσι: Ουκίτα Χιντεΐε, Μόρι Τερουμότο και Ουεσούγκι Καγκεκάτσου, ο οποίος ήρθε από τα νότια και δυτικά της Ιαπωνίας, με την προσθήκη των φατριών Ουεσούγκι στο βορρά. Η υποστήριξη του Τοκουγκάβα Ιεγιάσου προερχόταν από την κεντρική και ανατολική Ιαπωνία, αλλά εξακολουθούσε να ασκεί επιρροή και εκφοβισμό σε ορισμένους από τους δυτικούς άρχοντες. Ο επίτιμος αρχηγός της δυτικής συμμαχίας ήταν ο Μόρι Τερουμότο, αλλά ο Μόρι παρέμεινε εδραιωμένος στο κάστρο της Οσάκα . Η ηγεσία έπεσε στον Μιτσουνάρι στο στρατιωτικό πεδίο. Στα μέσα του 1600, ξεκίνησε η εκστρατεία. Ο Μιτσουνάρι πολιόρκησε το Κάστρο Φουσίμι προτού προχωρήσει σε άμεση σύγκρουση με τη συμμαχία του Τοκουγκάβα στη Σεκιγκαχάρα . Στις 21 Οκτωβρίου, στη μάχη της Σεκιγκαχάρα, αρκετοί άρχοντες παρέμειναν ουδέτεροι, παρακολουθώντας τη μάχη από μακριά, μη επιθυμώντας να συμμετάσχουν στην ηττημένη πλευρά. Οι δυνάμεις του Τοκουγκάβα κέρδισαν το προβάδισμα στη μάχη, ειδικά με την προδοσία του Κομπαγιακάβα Χιντεάκι στο πλευρό του, και κέρδισαν τη μάχη. Μετά την ήττα του στη Σεκιγκαχάρα, ο Μιτσουνάρι προσπάθησε να δραπετεύσει αλλά πιάστηκε από χωρικούς. Αποκεφαλίστηκε στο Κιότο. Άλλοι νταϊμιό του δυτικού στρατού, όπως ο Κονίσι Γιουκινάγκα και ο Ανκοκούτζι Εκέι, εκτελέστηκαν επίσης. Μετά την εκτέλεση, το κεφάλι του, που αποκόπηκε από το σώμα του, τοποθετήθηκε σε μια βάση, για να το δουν όλοι οι άνθρωποι στο Κιότο. Τα λείψανά του θάφτηκαν στο Σανγκέν-ιν, έναν υποναό του Νταϊτόκου-τζι, στο Κιότο.Ένας θρύλος λέει ότι ο Ιεγιάσου του έδειξε έλεος αλλά τον έκρυψε, για πολιτικούς λόγους, με έναν από τους βετεράνους στρατηγούς του, τον Σακακιμπάρα Γιασουμάσα, όπου γέρασε και πέθανε από φυσικά αίτια. Για να ευχαριστήσει τον Γιασουμάσα για τη σιωπή του, ο Μιτσουνάρι του έδωσε ένα τάντο (: ένα μικρό ξίφος) με το παρατσούκλι Ισίντα Σανταμούνε (Ishida Sadamune) (石田貞宗), το οποίο αποτελεί Εθνικό Θησαυρό της Ιαπωνίας. Γενικά, η παραδοσιακή ιαπωνική ιστοριογραφία δεν έδωσε ιδιαίτερη σημασία στην κληρονομιά του Μιτσουνάρι, καθώς έχασε και κέρδισε ο Τοκουγκάβα. Συχνά απεικονιζόταν ως αδύναμος γραφειοκράτης. Η φήμη του έχει ανακάμψει κάπως από τότε, με μεταγενέστερους ιστορικούς να σημειώνουν την ικανότητά του στον σχεδιασμό και τις προηγούμενες νίκες στο πεδίο της μάχης, και ότι ο Σεκιγκαχάρα θα μπορούσε εύκολα να είχε πάρει την αντίθετη κατεύθυνση, αν μερικοί περισσότεροι άρχοντες στο πλευρό του έμειναν πιστοί. Ο Μιτσουνάρι είχε τρεις γιους ( Σιγκέιε, Σιγκενάρι και Σακίτσι) και τρεις κόρες (μόνο το όνομα της μικρότερης κοπέλας είναι γνωστό, Τατσουχίμε) με τη γυναίκα του. Μετά τον θάνατο του πατέρα του, ο Σιγκενάρι άλλαξε το οικογενειακό του όνομα σε Σουγκιγιάμα, για να συνεχίσει να ζει. Το ξίφος με το παρατσούκλι «Ισίντα Μασαμούνε», κατασκευασμένο από τον μάστορα ξίφων Μασαμούνε, ανήκε στο παρελθόν στον Ισίντα Μιτσουνάρι. Είναι μια σημαντική πολιτιστική ιδιοκτησία σύμφωνα με την Υπηρεσία Πολιτιστικών Υποθέσεων και φυλάσσεται στο Εθνικό Μουσείο του Τόκιο. Το τάντο "Χιούγκα Μασαμούνε", επίσης κατασκευασμένο από τον Μασαμούνε, ήταν επίσης στην κατοχή του Ισίντα Μιτσουνάρι. Έδωσε αυτό το σπαθί στον άντρα της μικρότερης αδερφής του. Το ξίφος κλάπηκε κατά τη διάρκεια της μάχης της Σεκιγκαχάρα από τον Μιζούνο Κατσουσίγκε, κυβερνήτη της επαρχίας Χιούγκα. Είναι ένας Εθνικός Θησαυρός της Ιαπωνίας, και αυτή τη στιγμή φυλάσσεται στο Μουσείο Μνήμης Μιτσούι . Μπράιαντ, Άντονι. Sekigahara 1600: The Final Struggle for Power . Publishers Praeger, 2005