IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Συμφωνία της Βαβυλώνας

Η Συμφωνία της Βαβυλώνας (323 π.Χ.) ήταν η πρώτη διαίρεση της αυτοκρατορίας του Μεγάλου Αλεξάνδρου ανάμεσα στους στρατηγούς του και πήρε το όνομά της από την πόλη της Βαβυλώνας, εκεί που έγινε η συμφωνία, αμέσως μετά το θάνατο του Αλεξάνδρου. Οι στρατηγοί, αλλά και ο στρατός όρισαν βασιλέα τον ετεροθαλή αδελφό του Αλέξανδρου Φίλιππο τον Αρριδαίο, ο οποίος υπολειπόταν πνευματικά. Αντιβασιλέας ονομάστηκε ο Περδίκκας. Εν τω μεταξύ, οι στρατηγοί του Αλεξάνδρου ονομάστηκαν σατράπες των διαφόρων περιοχών της αυτοκρατορίας του, ενώ διοικητές των μακρινότερων επαρχιών της Ασίας στην Ανατολή, παρέμειναν αυτοί που είχε ορίσει ο Αλέξανδρος. Η συμφωνία για τον διαμοιρασμό των σατραπειών από τους διαδόχους του Μεγάλου Αλεξάνδρου τροποποιήθηκε δυο χρόνια αργότερα, το 321 π.Χ., στην Συμφωνία του Τριπαραδείσου.

 Οι κυριότερες ολοκληρωμένες πηγές για τη συμφωνία που έγινε στη Βαβυλώνα, είναι: Η κοντινότερη σωζόμενη πηγή που έχουμε στα γεγονότα είναι η Ιστορική Βιβλιοθήκη που έγραψε ο Διόδωρος Σικελιώτης (80 - 20 π.Χ.) πάνω από διακόσια χρόνια αργότερα. ο Κουίντος Κούρτιος Ρούφος, ρωμαίος ιστορικός, πιθανότατα του 1ου αιώνα, στο έργο του «Ιστορίες του Μεγάλου Αλεξάνδρου», γραμμένο στα λατινικά Η άλλη πηγή προέρχεται από τον Αρριανό (95 - 180 μ.Χ.) Τέλος, άλλη πηγή είναι ο Δέξιππος (περίπου 210-273), του οποίου το κείμενο, όπως και αυτό του Αρριανού προέρχονται από την Βιβλιοθήκη του Φωτίου Η διανομή των επαρχιών και αξιωμάτων του κράτους που ακολούθησε τον θάνατο του Αλεξάνδρου, συγκριτικά ανά ιστορικό και ανά συμφωνία στον παρακάτω πίνακα, όπου παρατίθεται και η επόμενη Συμφωνία του Τριπαραδείσου:
Ιωάννα του Πφιρτ

Η Ιωάννα, γαλλ. Jeanne ||(π.1300 - 15 Νοεμβρίου 1351) από τον Οίκο του Μονμπελιάρ ήταν κόρη του κόμη του Φερέτ (γερμ.: Πφιρτ) και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Αυστρίας.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Ούλριχ Γ΄ κόμη του Πφιρτ/Φερρέτ και της Ιωάννας των Ιβρέα, κόρης του Ρέγκιναλτ κόμη του Μονμπελιάρ. Το 1324 παντρεύτηκε τον Αλβέρτο Β΄ των Αψβούργων δούκα της Αυστρίας-Στυρίας-Καρινθίας και απέκτησαν τέκνα: Ροδόλφος Δ΄ 1339-1365, δούκας της Αυστρίας, Στυρίας και Καρινθίας. Αικατερίνη 1342-1381, ηγουμένη στο αββαείο της Αγ. Κλάρας στη Βιέννη. Μαργαρίτα 136-1366, παντρεύτηκε πρώτα τον Μάινχαρντ Γ΄ των Βίττελσμπαχ κόμη του Τυρόλου και έπειτα τον Ιωάννη-Ερρίκο μάργραβο της Μοραβίας, γιο του Ιωάννη της Βοημίας. Φρειδερίκος Γ΄ 1347-1362, δούκας της Αυστρίας, απεβίωσε 15 ετών. Αλβέρτος Γ΄ 1349-1395, δούκας της Αυστρίας. Λεοπόλδος Γ΄ 1351-1386, δούκας της Αυστρίας. Ξοηαννα ωον Πριφτ
Ντέρμπι της Αραγωνίας

Το ντέρμπι της Αραγωνίας ( ισπανικά: Derbi aragonés‎), είναι το όνομα που δίνεται σε οποιονδήποτε ποδοσφαιρικό αγώνα που διεξάγεται μεταξύ της Ουέσκα και της Ρεάλ Σαραγόσα, των δύο μεγαλύτερων συλλόγων της Αραγονίας .

 Μετά τη διάλυση της UD Huesca, ομάδες από τις δύο πόλεις δεν συναντήθηκαν μέχρι το 1978 σε έναν αγώνα Κυπέλλου Ισπανίας, που έληξε με ισοπαλία στο Στάδιο Ελ Αλκοράθ . Ωστόσο,η Ρεάλ Σαραγόσα θα απέκλειε την Ουέσκα σε αυτή και στην επόμενη συνάντησή της στον πρώτο γύρο του Κόπα ντελ Ρέι 1985-86 . Το 2008, ο υποβιβασμός της Σαραγόσα από τη Πριμέρα Ντιβισιόν και η άνοδος της Ουέσκα από τη Σεγούντα Ντιβισιόν Β τους επέτρεψαν να παίξουν το πρώτο ντέρμπι της Αραγονίας στη Σεγούντα Ντιβισιόν . Ο αγώνας παίχτηκε στη Λα Ρομαρέντα και έληξε με ισοπαλία 2–2 σε έναν αγώνα όπου η Σαραγόσα επέστρεψε από δύο γκολ διαφορά. Στο Ελ Αλκοράθ, η Σαραγόσα κέρδισε τους γηπεδούχους με 1–0. Και οι δύο ομάδες δεν θα αντιμετώπιζαν ξανά η μία την άλλη μέχρι τον Ιανουάριο του 2016, ξανά στη Segunda División, σε έναν αγώνα που έληξε 3–3 στο Λα Ρομαρέδα. Η Ουέσκα κέρδισε τη Σαραγόσα για πρώτη φορά, στις 6 Νοεμβρίου 2017, μετά από έντεκα μεταξύ τους ντέρμπι που έπαιξαν μεταξύ τους. Στο τέλος εκείνης της σεζόν, η Ουέσκα τερμάτισε δεύτερη και κέρδισε αυτόματη άνοδο για πρώτη φορά στη Πριμέρα Ντιβισιόν, ενώ η Σαραγόσα έμεινε στην τρίτη θέση, αλλά έχασε στα επόμενα πλέι-οφ (από τη ΚΝ Νουμάνθια της Σόρια, μια άλλη αντίπαλη ομάδα της), που σημαίνει ότι η Ουέσκα θα έπαιζε στην κατηγορία πάνω από τους αντιπάλους της για πρώτη φορά. Άλλες αντιπαλότητες της Ρεάλ Σαραγόσα: ΚΑ Οσασούνα ( an ) ΚΝ Νουμάνθια ( ες ) Πρότυπο:SD Huesca
Symbol of Salvation

Symbol of Salvation είναι ο τίτλος του τέταρτου στούντιο άλμπουμ του αμερικανικού heavy metal συγκροτήματος Armored Saint, το οποίο κυκλοφόρησε στις 14 Μαΐου του 1991 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας Metal Blade Records. Το 2003, η ίδια εταιρεία το κυκλοφόρησε σε μορφή τριπλού CD, με ανέκδοτες ηχογραφήσεις και συνεντεύξεις του Μπράιαν Σλάγκελ, ιδιοκτήτη της Metal Blade.Το άλμπουμ είναι αφιερωμένο στην μνήμη του πρώην κιθαρίστα του συγκροτήματος, Ντέιβιντ Πρίτσαρντ, ο οποίος έχασε την ζωή του από λευχαιμία στις 28 Φεβρουαρίου 1990, σε ηλικία 27 ετών. Τελευταία του ηχογράφηση με το συγκρότημα, ήταν το σόλο κιθάρας του κομματιού "Tainted Past". Την θέση του πήρε ο Τζεφ Ντάνκαν, με τον οποίο στην σύνθεση τους, οι Armored Saint έκαναν την εμφάνιση τους στην ταινία "Hellraiser III: Hell on Earth", παίζοντας ζωντανά το κομμάτι "Hanging Judge".Ο δίσκος έλαβε ιδιαίτερα θετικές κριτικές, με το "Allmusic" να του δίνει 4,5 / 5 αστέρια, το "Metal Reviews" 89 % και το "Metal Storm" 9 / 10.

 1. Reign of Fire (Bush, Prichard) - 3:57 2. Dropping Like Flies (Bush, Prichard) - 4:39 3. Last Train Home (Bush, Duncan) - 5:19 4. Tribal Dance (Bush, Prichard, Vera, Sandoval) - 4:07 5. The Truth Always Hurts (Bush, Duncan, Sandoval) - 4:20 6. Half Drawn Bridge (Vera) - 1:27 7. Another Day (Bush, Prichard) - 5:32 8. Symbol of Salvation (Bush, Duncan, Vera, Sandoval) - 4:36 9. Hanging Judge (Bush, Prichard) - 3:45 10. Warzone (Bush, Prichard) - 3:38 11. Burning Question (Bush, Prichard) - 4:18 12. Tainted Past (Bush, Prichard, Sandoval) - 7:04 13. Spineless (Bush, Prichard, Vera, Duncan) - 4:16 Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "Symbol of Salvation" είχε την εξής μορφή: Τζον Μπους - φωνητικά Τζεφ Ντάνκαν - κιθάρα Φιλ Σάντοβαλ - κιθάρα Τζόι Βέρα - μπάσο Γκόνζο Σάντοβαλ - τύμπαναΓκεστ συμμετοχήΝτέιβιντ Πρίτσαρντ - κιθάρα στο "Tainted Past" Symbol of Salvation - Armored Saint | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Armored Saint - Symbol Of Salvation review - Metal Storm Armored Saint - Symbol of Salvation - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives
Α΄ Δημοτικού

Η Πρώτη τάξη ή Πρώτη Δημοτικού είναι η πρώτη τάξη στο δημοτικό σχολείο. Είναι η πρώτη σχολική χρονιά μετά το νηπιαγωγείο. Τα παιδιά είναι συνήθως 5-7 ετών σε αυτό το επίπεδο βαθμού.

 Στη Σιγκαπούρη, η πρώτη τάξη ή γνωστή ως Πρωτοβάθμια 1 ξεκινά όταν ένα παιδί είναι επτά ετών. Στο Μπαχρέιν, η ελάχιστη ηλικία για την πρώτη τάξη είναι επτά ετών. Στη Σρι Λάνκα, τα παιδιά εισέρχονται στην κατηγορία 1 ή 2 όταν είναι έξι ή επτά χρονών. Στο εκπαιδευτικό σύστημα της Μαλαισίας, η πρώτη δημοτικού ή ο πιο γνωστή ως το έτος 1 αρχίζει σε ηλικία επτά ετών. Στην Ινδία, τα παιδιά αρχίζουν το σχολείο σε ηλικία πέντε ετών. Στο Ιράν, τα παιδιά ξεκινούν το σχολείο σε ηλικία επτά ετών. Στο Βέλγιο, τα παιδιά ηλικίας 6 έως 7 ετών εισέρχονται στο la première année d'enseignement primaire (πρώτο έτος της στοιχειώδους εκπαίδευσης). Στη Βουλγαρία, η ελάχιστη ηλικία για την πρώτη τάξη είναι έξι ετών. Στη Φινλανδία, τα παιδιά είναι ηλικίας 6 έως 7 ετών στην αρχή αυτού του βαθμού. Στη Γαλλία, η πρώτη τάξη θα αντιστοιχούσε στο προπτυχιακό (προπαρασκευαστικό μάθημα), που συνήθως ονομάζεται C.P. Στη Γερμανία, θα αντιστοιχούσε στην Erste Klasse (κυριολεκτική μετάφραση: πρώτη τάξη). Στην Ελλάδα τα παιδιά είναι έξι χρονών όταν εισέρχονται στην Πρώτη Τάξη του Δημοτικού Σχολείου. Εκεί διδάσκονται 9 ώρες Γλώσσα την εβδομάδα, 4 ώρες Μαθηματικά, 3 ώρες Μελέτη Περιβάλλοντος, 3 ώρες Αγγλικά, 1 ώρα Μουσική, 1 ώρα Εικαστικά 2 ώρες Γυμναστική, 1 ώρα Πληροφορική και επιπλέον 3 ώρες τη Βδομάδα Ευέλικτη Ζώνη. Στην Ιρλανδία, το ισοδύναμο είναι γνωστό ως First Class ή Rang a haon. Οι μαθητές είναι συνήθως 6-7 ετών, καθώς είναι το 3ο έτος του δημοτικού σχολείου. Στην Πολωνία τα παιδιά εισέρχονται στο 1ο έτος του σχολείου (klasa 1) ηλικίας επτά. Στην Πορτογαλία, τα παιδιά εισέρχονται στο 1ο έτος του σχολείου (1º yes) ηλικίας πέντε ή έξι. Στη Σουηδία, τα παιδιά είναι επτά ετών.Στην Ισπανία, τα παιδιά είναι ηλικίας πέντε έως έξι ετών όταν εισέρχονται στο 1ο έτος του σχολείου (Primer curso). Στην Ολλανδία, η πρώτη τάξη αντιστοιχεί στην ομάδα 3, το τρίτο έτος της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης. Στη Ρωσία, παιδιά ηλικίας 6 έως 7 ετών όταν εισέρχονται στην Ά Δημοτικού. Στην Ουκρανία, τα παιδιά ηλικίας έξι έως επτά ετών εισέρχονται στην Ά Τάξη. Στην Αγγλία και την Ουαλία, το πρώτο έτος του σχολείου ονομάζεται υποδοχή και οι μαθητές είναι ηλικίας 4 έως 5 ετών. Οι μαθητές της Σκωτίας εισέρχονται συνήθως στο αντίστοιχο στάδιο ενός έτους νεότερος. Στη Βόρειο Ιρλανδία είναι δύο χρόνια νωρήτερα. Στη Σκωτία, η πρώτη τάξη είναι ισοδύναμη με την πρωτοβάθμια εκπαίδευση 3. Οι μαθητές στην πρωτοβάθμια 3 είναι ηλικίας 7 έως 8 ετών. Στη Νέα Ζηλανδία, αυτό το επίπεδο τάξης ονομάζεται "Έτος 2." Τα παιδιά γενικά ξεκινούν αυτό το επίπεδο όταν είναι 6 έως 7 ετών. Το "Έτος 1" γενικά ξεκινά όταν το παιδί εισέλθει σε σχολείο κατά τα 5α γενέθλιά του. Στη Βραζιλία, η ελάχιστη ηλικία για την πρώτη τάξη άλλαξε από 7 σε 6 χρονών.
Ολυμπιακός λόφος άλματος του Λε Μοντ

Ο Ολυμπιακός λόφος άλματος του Λε Μοντ (γαλλικά: Le Tremplin Olympique du Mont‎) είναι αθλητική εγκατάσταση του άλματος με σκι, που κατασκευάστηκε για τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1924 στο Σαμονί της Γαλλίας.

 Η εγκατάσταση χτίστηκε το 1905. Ο άλτης ξεκινούσε την προσπάθειά του από ύψος 1.189,8 μέτρων και διένυε μία απόσταση 79,4 μέτρων πριν βρεθεί στο σημείο απογείωσης, το οποίο βρισκόταν στα 1.152,8 μέτρα ύψος. Κατά τη διάρκεια των Αγώνων, η εγκατάσταση χρησιμοποιήθηκε τόσο για το αγώνισμα του άλματος με σκι, όσο και για το τμήμα του άλματος με σκι στο βόρειο σύνθετο. Μετά το τέλος των Αγώνων χρησιμοποιήθηκε ως εγκατάσταση του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος χιονοδρομίας το 1937 και της Χειμερινής Πανεπιστημιάδας του 1960, ενώ ανακαινίστηκε το 1998. 1924 Olympics official report σελ. 650-2 (στα γαλλικά)
Χέντβιχ Γιαγκιέλλον, εκλέκτορας του Βρανδεμβούργου

Η Χέντβιχ, πολων. Jadwiga Jagiellonka (15 Μαρτίου 1513 - 7 Φεβρουαρίου 1573) από τον Οίκο των Γιαγκιελλόνων ήταν πριγκίπισσα της Πολωνίας-Λιθουανίας και με τον γάμο της έγινε εκλέκτορας του Βρανδεμβούργου.

 Ήταν η πρώτη κόρη (μόνο τέκνο από τον 1ο γάμο) του Σιγισμούνδου Α΄ βασιλιά της Πολωνίας & μεγάλου δούκα της Λιθουανίας και της Βαρβάρας Ζαπόλυα, κόρης του Στεφάνου παλατινού (κόμη) της Ουγγαρίας. Παντρεύτηκε το 1535 τον Ιωακείμ Β΄ Έκτορα των Χοεντσόλερν εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και είχε τέκνα: Ελισάβετ-Μαγδαληνή 1537-1595, παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο-Όθωνα των Γουέλφων δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ. Σιγισμούνδος 1538-1566, πρίγκιπας-αρχιεπίσκοπος του Μαγδεβούργου και διοικητής του πριγκιπάτου-επισκοπής του Χάλμπερστατ. Χέντβιχ 1540-1602, παντρεύτηκε τον Ιούλιο των Γουέλφων δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ. Σοφία 1541-1564, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο των Ρόζενμπερκ θησαυροφύλακα της Βοημίας. Chadwick, Owen (2003). The Early Reformation on the Continent. Oxford University Press. p. 179. ISBN 0-19-926578-X. Retrieved August 30, 2009.
Άννα Μπολένα

Με τον τίτλο Άννα Μπολένα (ιταλικά: Anna Bolena), που αποτελεί εξιταλισμένη μορφή του ονόματος της Ανν Μπολέυν, δεύτερης συζύγου του Ερρίκου Η΄ της Αγγλίας, φέρεται η 31η όπερα του Γκαετάνο Ντονιτσέττι. Πρόκειται για μία από τις σημαντικότερες όπερες του συνθέτη επί συνόλου 66 που έχει δημιουργήσει και η δεύτερη που πραγματεύεται την ιστορία του Οίκου των Τυδώρ: Το κάστρο του Κένιλγουορθ (1829), Άννα Μπολένα, Μαρία Στουάρντα (1835) και Ρομπέρτο Ντέβερο (1837).

 Η όπερα Άννα Μπολένα εκτυλίσσεται σε δύο πράξεις και σε κείμενο του διάσημου λιμπρετίστα Φελίτσε Ρομάνι.Η παγκόσμια πρώτη του έργου αυτού δόθηκε στο θέατρο Carcano, στο Μιλάνο στις 26 Δεκεμβρίου 1830. Η υπόθεση του έργου επικεντρώνεται στην Ανν Μπολέυν, Βασίλισσα της Αγγλίας, και συγκεκριμένα στην πτώση της από τη θέση της ευνοούμενης του Βασιλιά και την εκτέλεσή της στον Πύργο του Λονδίνου το 1536. Άννα Μπολένα (Ανν Μπολέυν) Ενρίκο (Ερρίκος Η΄ της Αγγλίας) Τζοβάννα Σέυμουρ (Τζέην Σύμουρ) Λόρδος Ρόσφορ (Τζορτζ Μπολέυν, Υποκόμης Ρόσφορ) Ρικκάρντο Πέρσυ (Χένρυ Πέρσυ, Κόμης του Νορθάμπερλαντ) Σμέτον (Μαρκ Σμήτον), μουσικός Χέρβεϋ (αυλικός) Αυλικοί, στρατιώτες, κυνηγοί Μεταξύ των υψιφώνων που έχουν υποδυθεί την Άννα Μπολένα είναι οι Μαρία Κάλλας, Λέιλα Γκέντζερ, Ρενάτα Σκότο, Έλενα Σουλιώτη, Τζόαν Σάδερλαντ και Άννα Νετρέμπκο. Τον πρωταγωνιστικό ρόλο της όπερας αυτής έχουν υποδυθεί κατά καιρούς πολλές Ελληνίδες ηθοποιοί. "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τόμ. 9ος, σελ.275. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Anna Bolena στο Wikimedia Commons
Βεντσέσλαος του Ζάγκαν

Ο Βεντσέσλαος, πολων. Wenceslaus żagański (π. 1434 - 29 Απριλίου 1488) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας-Γκλόγκουφ ήταν δούκας του Ζάγκαν-Πσέβους (από το 1439, με τους αδελφούς του ως το 1449) και δούκας του Πσέβους (από το 1449, με τον νεότερο αδελφό του).

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννη Α΄ δούκα του Ζάγκαν-Γκλόγκουφ και της Σχολαστικής των Ασκάνια, κόρης του Ροδόλφου Α΄ δούκα της Σαξονίας-Βίττενμπεργκ και της Άννας του Μάισσεν. Διαδέχθηκε τον πατέρα του το 1439 στο Ζάγκαν-Πσέβους μαζί με τους αδελφούς του: τους μεγαλύτερους Βαλτάσαρ και Ροδόλφο και τον μικρότερο Ιωάννη Β΄. Το 1449 το δουκάτο διαιρέθηκε: οι δύο μεγαλύτεροι πήραν το Ζάγκαν και ο Βεντσέσλαος με τον Ιωάννη Β΄ έλαβαν το Πσέβους. Λόγω της νοητικής ασθένειάς του ο Βεντσέσλαος δεν συμμετείχε στην πολιτική ζωή. Το 1454 απεβίωσε ο Ροδόλφος και ο Ιωάννης Β΄ έγινε ο νόμιμος επίτροπος του Βεντσεσλάου, όπου υποχρεώθηκε να του εξασφαλίσει μία άνετη ζωή. Το 1472 απεβίωσε και ο Βαλτάσαρ και ο Ιωάννης Β΄ πώλησε το Ζάγκαν στους Ερνέστο και Αλβέρτο, ηγεμόνες της Σαξονίας. Ο Βεντσέσλαος έλαβε 2.100 φλορίνια ως σύνταξη. Το 1276 ο Βεντσέσλαος αποκήρυξε τις διεκδικήσεις του στο δουκάτο τού Γκλόγκουφ για ένα ενοίκιο 400 γκούιλντερς και μετακόμισε στο Βρότσλαφ, όπου εισήλθε στη μονή της Αγ. Βαρβάρας. Εκεί συμμετείχε ενεργά στη θρησκευτική ζωή της πόλης. Το 1478 έκανε διαθήκη, στην οποία έγγραψε την ιδιοκτησία του και τα ενοίκια στην κατασκευή της εκκλησίας της Αγ. Βαρβάρας. Όταν απεβίωσε, τάφηκε στην εκκλησία που ίδρυσε. Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy. Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast". Genealogy.EU.
Τιβέριος Ιούλιος Ευπάτωρ

Ο Τιβέριος Ιούλιος Ευπάτωρ Φιλοκαίσαρ Φιλορωμαίος Ευσεβής (άκμασε τον 2ο αι., απεβ. π. το 170) από τη δυναστεία Τιβερίων-Ιουλίων του Βοσπόρου ήταν βασιλιάς τού Κιμμερίου Βοσπόρου, υποτελής στους Ρωμαίους.

 Όπως πολλοί από τους ύστερους βασιλείς τού Βοσπόρου, ο Τιβ. Ιούλ. Ευπάτωρ είναι γνωστός κυρίως από τη νομισματοκοπία του. Τα νομίσματά του είναι γνωστά από την περίοδο 154–170. Οι σχέσεις του με άλλους βασιλείς τού Βοσπόρου είναι άγνωστες: θα μπορούσε να ήταν γιος του Τ. Ι. Κότυ Β΄ και αδελφός τού προκατόχου του Τ. Ι. Ροιμητάλκη. Τον διαδέχθηκε ο Τ. Ι. Σαυρομάτης Β΄, ίσως ανιψιός του, τού οποίου τα νομίσματα είναι γνωστά για πρώτη φορά από το έτος 172. Ο Ευπάτωρ αναφέρεται στα γραπτά τού Λουκιανού (Αλέξανδρος, 57). Ο Λουκιανός είχε δει απεσταλμένους, που στάλθηκαν από τον Ευπάτορα να ταξιδέψουν στη Βιθυνία για να πληρώσουν τον ετήσιο φόρο τιμής τού βασιλείου τού Βοσπόρου στη Ρώμη. Βασίλειο του Βοσπόρου Ρωμαϊκή Κριμαία
Αρσάμης της Περσίας

Ο Αρσάμης της Περσίας, παλαιά περσικά 𐎠𐎼𐏁𐎠𐎶 Aršāma, σύγχρονα περσικά آرشام‎[3] Arshām (απεβ. 520 π.Χ.), ήταν Πέρσης πρίγκηπας από την δυναστεία των Αχαιμενιδών, ο οποίος πιθανότατα είχε διατελέσει για σύντομο χρονικό διάστημα βασιλιάς της Περσίας, αλλά η πληροφορία αυτή αμφισβητείται.

 Ήταν γιος του Αριαράμνη, πατέρας του Υστάσπη και παππούς του βασιλιά της Περσίας Δαρείου Α΄ του Μεγάλου. Το όνομά του καταγράφεται στην επιγραφή του Δαρείου Α΄ τού Μεγάλου στο Μπεινστούν σαν ένας από τους 8 βασιλείς της Περσίας, που προηγήθηκαν πριν από αυτόν. Επέζησε ακόμη και μετά την άνοδο του εγγονού του Δαρείου Α΄ στον θρόνο της Περσίας και πέθανε υπέργηρος, άνω των 90 ετών. Είχε τέκνα: Υστάσπης άκμασε 550 π.Χ., σατράπης της Βακτρίας & Περσίδος. Γιοι του ήταν οι: Δαρείος Α΄ βασιλιάς της Περσίας. Αρτάβανος άκμασε στο τέλος τού 6ου αι. π.Χ., σύμβουλος τού Δαρείου Α΄. Φαρνάκης Α΄ π. 565-497 π.Χ., σατράπης της Φρυγίας, ιδρυτής του κλάδου των Φαρνακιδών. Γιος του ήταν ο: Αρτάβαζος Α΄ σατράπης της Φρυγίας. Akbarzadeh, D.; A. Yahyanezhad (2006). The Behistun Inscriptions (Old Persian Texts) (in Persian). Khaneye-Farhikhtagan-e Honarhaye Sonati. ISBN 964-8499-05-5. Kent, Ronald Grubb (1384 AP). Old Persian: Grammar, Text, Glossary (in Persian). translated into Persian by S. Oryan. p. 393. ISBN 964-421-045-X. A. Sh. Shahbazi: "Arsama", in Encyclopaedia Iranica.
Γερμανικές γενικές εκλογές Ιουλίου 1932

Οι γερμανικές γενικές (ομοσπονδιακές) εκλογές ήταν πρόωρες εκλογές, που ακολούθησαν αυτές του 1930 και διεξήχθησαν στις 31 Ιουλίου 1932, με τη συμμετοχή 61 κομμάτων. Κύριο χαρακτηριστικό αυτών των εκλογών ήταν ο θρίαμβος του «Εθνικοσιαλιστικού Κόμματος», (NSDAP), το οποίο κατάφερε για πρώτη φορά στην ιστορία του, να αναδειχθεί πρώτο κόμμα, με ποσοστό 37.27 %. Το «Σοσιαλδημοκρατικό κόμμα», (SPD) κατέλαβε τη δεύτερη θέση με ποσοστό 21.58 % ενώ τρίτο ήρθε και πάλι το «Κομμουνιστικό Κόμμα της Γερμανίας», (KPD) που σημείωσε μικρή άνοδο, με ποσοστό 14.32 %. Ούτε και σε αυτές τις εκλογές κατέστη δυνατή η δημιουργία αυτοδύναμης κυβέρνησης, και αρνούμενα τα κόμματα να συνεργαστούν μεταξύ τους, προκηρύχθηκαν εκ νέου εκλογές για τον Νοέμβριο του 1932. Μέχρι τις επόμενες εκλογές, καγκελάριος παρέμεινε ο Φραντς φον Πάπεν, ο οποίος είχε αντικαταστήσει τον Χάινριχ Μπρύνινγκ, μερικούς μήνες νωρίτερα, τον Μάρτιο του 1932.

 Ο καγκελάριος Μπρύνινγκ, ο οποίος κυβερνούσε μέσω των προεδρικών διαταγμάτων επείγουσας ανάγκης που εξέδιδε και υπέγραφε ο Χίντενμπουργκ, εξέπεσε των καθηκόντων του, από τον ίδιο τον Πρόεδρο του Ράιχ, και αντικαταστάθηκε την 1η Ιουνίου του 1932 από τον γερμανό πολιτικό Φραντς φον Πάπεν, προσωπική επιλογή του συμβούλου του προέδρου Χίντενμπουργκ, στρατηγού Κουρτ φον Σλάιχερ, κορυφαίου πολιτικού παράγοντα εκείνων των χρόνων. Ο Σλάιχερ, επίσης επέλεξε τα μέλη του υπουργικού συμβουλίου, ενώ κράτησε για τον εαυτό του τη θέση του Υπουργού Άμυνας.Η πρώτη ενέργεια του Πάπεν, μόλις ανέλαβε τα καθήκοντά του, ήταν να διαλύσει -καθ' υπόδειξη του Σλάιχερ- το κοινοβούλιο και να προκηρύξει εκλογές για τις 31 του ίδιου μήνα. Η αμέσως επόμενη ενέργειά του, και αυτή καθ' υπόδειξη του Σλάιχερ, που το είχε ήδη συζητήσει με τον Χίτλερ από τον Απρίλιο αυτού του έτους, ήταν η άρση της απαγόρευσης των SA και SS, απαγόρευση που είχε επιβληθεί από την κυβέρνηση Μπρύνινγκ, στις 13 Απριλίου του 1932. Τους τελευταίους μήνες, η βία στους δρόμους της Γερμανίας και οι συμπλοκές μεταξύ εθνικοσοσιαλιστών και κομμουνιστών είχαν αυξηθεί κατά πολύ. Η άρση της απαγόρευσης έδωσε νέα ορμή στις συγκρούσεις, και αύξησε την επιθετικότητα των Εθνικοσοσιαλιστών. Ενδεικτικό του κλίματος είναι οι μάχες στους δρόμους του Αμβούργου (στο σημερινό προάστιο -τότε ανεξάρτητη πόλη- της Αλτόνα (Altona), στις 17 Ιουλίου 1932, όπου σκοτώθηκαν 18 άνθρωποι και 285 τραυματίστηκαν. Το περιστατικό έχει μείνει στην γερμανική ιστορία σαν «Η ματωμένη Κυριακή της Αλτόνα». Η ξεκάθαρη πρωτιά του κόμματος του Χίτλερ, όπως είναι φυσικό αναβαθμίζει την παρουσία του κόμματός του και του ίδιου στην πολιτική σκηνή της χώρας. Μάλιστα, το «Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα» διορίζει και τον Πρόεδρο του Κοινοβουλίου που δεν είναι άλλος από τον Χέρμαν Γκαίρινγκ. Οι διαβουλεύσεις για τον σχηματισμό κυβέρνησης παραμένουν άκαρπες, αφού τα κόμματα δε συνεργάζονται μεταξύ τους, ενώ ο Χίτλερ σε συνάντηση με τον Χίντεμπουργκ ζητάει τη θέση του Καγκελάριου. Ωστόσο ο Χίντενμπουργκ αρνείται. Έτσι, η κυβέρνηση Φον Πάπεν εξακολουθεί να ασκεί την διαχείριση των θεμάτων και νέες εκλογές προγραμματίζονται για τον Νοέμβριο του ίδιου έτους.
Πλατεία Γουλιέλμου του Κατακτητή

Η Πλατεία Γουλιέλμου του Κατακτητή (γαλλικά: Place Guillaume-le-Conquérant) είναι η κύρια πλατεία της Φαλαίζ του Καλβαντός, στη Γαλλία. Φέρει το όνομα του Γουλιέλμου του Κατακτητή, ο οποίος γεννήθηκε εντός της πόλεως.

 Επί της πλατείας ευρίσκεται το Άγαλμα του Γουλιέλμου του Κατακτητή το οποίο είναι αφιερωμένο στον Γουλιέλμο τον Κατακτητή, ενώ, σε κοντινή απόσταση, βρίσκονται το δημαρχείο της πόλεως, η Εκκλησία της Αγίας Τριάδας και το Κάστρο της Φαλαίζ. Το έδαφος της πλατείας κατηγοριοποιήθηκε ως ιστορικό μνημείο στις 18 Ιανουαρίου 1935.
Διευθύνων Σύμβουλος

Ο Διευθύνων σύμβουλος είναι το υψηλότερο στην ιεραρχία διοικητικό στέλεχος μιας επιχείρησης, συνήθως ιδιωτικού δικαίου. Στις αγγλόφωνες χώρες αποδίδεται με το αρκτικόλεξο "CEO" (chief executive officer).

 Οι αρμοδιότητες του Διευθύνοντος Συμβούλου ενός οργανισμού καθορίζονται από το διοικητικό συμβούλιο του οργανισμού ή άλλη αρχή, ανάλογα με τη δομή του οργανισμού. Μπορούν να είναι εκτεταμένες ή αρκετά περιορισμένες και συνήθως κατοχυρώνονται με επίσημη ανάθεση εξουσίας σχετικά με τη διοίκηση επιχειρήσεων. Συνήθως, οι αρμοδιότητες περιλαμβάνουν ενεργή λήψη αποφάσεων για επιχειρηματική στρατηγική και άλλα βασικά ζητήματα πολιτικής. Ο ρόλος του Διευθύνοντος Συμβούλου μπορεί να περιλαμβάνει την ομιλία στον Τύπο και τον υπόλοιπο έξω κόσμο, καθώς και στη διοίκηση και τους υπαλλήλους του οργανισμού. Ο ρόλος λήψης αποφάσεων περιλαμβάνει αποφάσεις υψηλού επιπέδου σχετικά με την πολιτική και τη στρατηγική. Ο Διευθύνων Σύμβουλος είναι επιφορτισμένος με την υλοποίηση των στόχων, και των στρατηγικών όπως καθορίζονται από το διοικητικό συμβούλιο. Ως εκτελεστικό στέλεχος της εταιρείας, ο Διευθύνων Σύμβουλος αναφέρει την κατάσταση της επιχείρησης στο διοικητικό συμβούλιο, παρακινεί τους υπαλλήλους και αναλαμβάνει τις αλλαγές εντός του οργανισμού. Ως διευθυντής, ο Διευθύνων Σύμβουλος προεδρεύει στις καθημερινές λειτουργίες του οργανισμού. Ο Διευθύνων Σύμβουλος είναι το άτομο που είναι τελικά υπόλογο για τις επιχειρηματικές αποφάσεις μιας εταιρείας, συμπεριλαμβανομένων εκείνων στις λειτουργίες, το μάρκετινγκ, την επιχειρηματική ανάπτυξη, τα οικονομικά, τους ανθρώπινους πόρους κ.λπ. Η χρήση του τίτλου του Διευθύνοντος Συμβούλου δεν περιορίζεται απαραίτητα στην περιγραφή του ιδιοκτήτη ή του επικεφαλής μιας εταιρείας. Για παράδειγμα, στον Διευθύνοντα Σύμβουλο ενός πολιτικού κόμματος συχνά ανατίθεται η συγκέντρωση χρημάτων, ιδιαίτερα για προεκλογικές εκστρατείες.
Αραμαϊκή γλώσσα

Η Αραμαϊκή είναι αρχαία γλώσσα του βορειοδυτικού σημιτικού κλάδου, η οποία συγγενεύει στενά με την εβραϊκή. Το όνομά της προέρχεται πιθανώς εκ της Βιβλικής χώρας Αράμ-ναχαραΐμ, που σημαίνει «υψίπεδο μεταξύ δύο ποταμών» (Ευφράτης και Τίγρης) και συνήθως αναφέρεται στην Άνω Μεσοποταμία ή, κατ’ άλλη άποψη, σε αρχαία ονομασία τής Συρίας. Διάφορες διάλεκτοι της Αραμαϊκής συνεξελίχθηκαν με την Εβραϊκή σε μεγάλο τμήμα τής κοινής τους ιστορίας. Η ονομασία Παδάν-αράμ περιγράφει κυρίως την περιοχή γύρω από την πόλη Χαρράν στην Άνω Μεσοποταμία.

 Η γλώσσα τής Νεοβαβυλωνιακής αυτοκρατορίας πιθανώς ήταν διάλεκτος της Αραμαϊκής, ενώ σταδιακά είχε ήδη γίνει προηγουμένως η διεθνής γλώσσα των συναλλαγών την εποχή της Ασσυριακής Αυτοκρατορίας. Η Περσική αυτοκρατορία που μερικές δεκαετίες αργότερα κυρίευσε τη Βαβυλωνία υιοθέτησε την αυτοκρατορική Αραμαϊκή ως επίσημη διεθνή γλώσσα της. Ο Ισραηλιτικός πληθυσμός, ο οποίος είχε εξοριστεί στη Βαβυλώνα από την Ιερουσαλήμ και από τα περίχωρα του βασιλείου τού Ιούδα, έλαβε την άδεια να επιστρέψει στην Ιερουσαλήμ και να ιδρύσει μια περσική επαρχία, η οποία συνήθως απεκαλείτο Ιουδαία. Κατ’ αυτόν τον τρόπο η Αραμαϊκή έγινε η διοικητική γλώσσα τής Ιουδαίας στις σχέσεις της με την υπόλοιπη Περσική αυτοκρατορία. Η αραμαϊκή έχει τα ίδια γράμματα στο αλφάβητό της με την εβραϊκή. Η αραμαϊκή γραφή εξελίχθηκε με τη σειρά της από τη χαναανική γραφή, αλλά οι δύο γραφές παρουσίασαν αξιοσημείωτη απόκλιση. Κατά τον 1ο αιώνα μ.Χ., η δάνεια αραμαϊκή γραφή αναπτύχθηκε στη διακριτή τετράγωνη εβραϊκή γραφή (γνωστή επίσης ως Ασσυριακή Γραφή, Ktav Ašuri), η οποία διασώζεται στους παπύρους τής Νεκράς Θαλάσσης και είναι παρόμοια με τη γραφή που χρησιμοποιείται ακόμη και σήμερα. Η αραμαϊκή διαδόθηκε και ως καθομιλουμένη. Πριν την χριστιανική περίοδο ομιλούνταν σε όλο το έδαφος μεταξύ Μεσογείου και μεσημβρινού και βορείου μέρους των αρμενικών ορέων και του Κουρδιστάν. Ήταν μία από τις τρεις γλώσσες στις οποίες γράφτηκαν τα πρωτότυπα κείμενα της Αγίας Γραφής, και ειδικότερα στα συγγράμματα του Έσδρα, του Ιερεμία και του Δανιήλ. Ήταν ομιλούμενη γλώσσα στην Παλαιστίνη μαζί με την εβραϊκή, την λατινική και την ελληνική και ήταν η γλώσσα την εποχή που έδρασε ο Ιησούς Χριστός και οι μαθητές του. Η είσοδος της αραμαϊκής στην Παλαιστίνη έγινε αρχικά ως γλώσσα της διπλωματίας πριν από την Βαβυλώνια αιχμαλωσία (6ος αι. π.Χ.) και μετά την επιστροφή των Εβραίων στα εδάφη τους άρχισε η διάδοση της στον λαό. Κείμενα αραμαϊκά βρίσκονται διάσπαρτα από την Αίγυπτο έως την Κίνα και ήταν τόσο καλά ριζωμένη η γλώσσα αυτή, ώστε μόνο η αραβική κατόρθωσε να την εκτοπίσει με την εξάπλωση του αραβικού κράτους μετά τον θάνατο του Μωάμεθ. Στην Τουρκία η διδασκαλία της αραμαϊκής στα συριακά μοναστήρια απαγορεύτηκε με διαταγή του υπουργείου παιδείας το 1997 με την αιτιολόγηση ότι οι Σύριοι χριστιανοί δεν αποτελούν αναγνωρισμένη μειονότητα και δεν απολαμβάνουν της προστασίας της Συνθήκης της Λωζάνης. Η απαγόρευση αυτή άρθηκε με δικαστική απόφαση το 2013. Ιουδαιοπαλαιστινιακή αραμαϊκή γλώσσα Εβραϊκή γλώσσα
Καρολίνα Βιλελμίνη Σοφία της Έσσης-Κάσσελ

Η Καρολίνα (γερμ. Caroline, Princess of Anhalt-Zerbst, 10 Μαΐου 1732 - 22 Μαΐου 1759) από τον Οίκο της Έσσης ήταν κόρη του Πρίγκιπα της Έσσης-Κάσσελ και αρχιστράτηγου της Γερμανικής αυτοκρατορίας. Με τον γάμο της έγινε Πριγκίπισσα του Άνχαλτ-Τσερμπστ.

 Η Καρολίνα Βιλελμίνη Σοφία ήταν η τέταρτη κόρη του Μαξιμιλιανού της Έσσης-Κάσσελ, αρχιστράτηγου της αυτοκρατορίας της Γερμανίας, και της Φρειδερίκης Καρλόττας της Έσσης-Ντάρμστατ, κόρης του Ερνέστου Λουδοβίκου της Έσσης-Ντάρμστατ. Οι γονείς τού πατέρα της ήταν ο Κάρολος της Έσσης-Κάσσελ και η Mαρία Αμαλία της Κουρλάνδης. Οι γονείς τής μητέρας της ήταν ο Ερνέστος Λουδοβίκος της Έσσης-Ντάρμσταντ και η Δωροθέα Καρλόττα του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ. Απεβίωσε στις 22 Μαΐου 1759, σε ηλικία 27 ετών. Στις 17 Νοεμβρίου 1753 παντρεύτηκε τον 4ο εξάδελφο τού πατέρα της Φρειδερίκο Αύγουστο του Άνχαλτ-Τσερμπστ στο Τσερμπστ και έτσι έγινε πριγκιπική σύζυγος τού Άνχαλτ-Τσερμπστ. Ο σύζυγός της ήταν αδελφός της Αικατερίνης Β΄ της Ρωσίας. Ο γάμος έμεινε άτεκνος.
Σταύρος Νικολακάκος

Ο Σταύρος Νικολακάκος γεννήθηκε το 1942 στον Πειραιά και είναι Έλληνας διακεκριμένος βετεράνος ποδοσφαιριστής και προπονητής. Αγωνίστηκε τη δεκαετία του '60 και του '70 σε επίπεδο Α' Εθνικής και Β' Εθνικής κατηγορίας.

 Ο Μανιάτης στην καταγωγή και μεγαλωμένος στη Νίκαια του Πειραιά Σταύρος Νικολακάκος ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από την Αθλητική Ένωση Νικαίας, αποτελώντας στέλεχος της την περίοδο 1959-60 στο πρώτο πρωτάθλημα της Α' Εθνικής. Κατόπιν αποκτήθηκε από τον Ολυμπιακό, αποτελώντας αναπληρωματικό στέλεχος της ομάδας των Μπέμπηδων του Ολυμπιακού, χωρίς όμως να αγωνιστεί σε επίσημο αγώνα.Το 1962 μεταπήδησε στην Προοδευτική, με τη φανέλα της οποίας διακρίθηκε αγωνιζόμενος σε Α' Εθνική και Β' Εθνική επί σειρά ετών μέχρι και το 1974, έχοντας συμπαίκτες μεγάλα ονόματα της εποχής όπως οι Τάκης Οικονομόπουλος, Γιάννης Φραντζής, Γιώργος Γρυπαίος, Παναγιώτης Σκούφος, Στέλιος Μπέσης, Διονύσης Σπετσαρίας, Φώτης Μπαλόπουλος, Σταμάτης Βουρδαμής, Λάκης Γκλέζος, Σπύρος Καλής, Αντώνης Τζανετουλάκος, Μίλτος Βρεκούσης κ.α. και καταγράφοντας συνολικά 278 συμμετοχές σε αγώνες πρωταθλημάτων. Αποτέλεσε σημαντικό στέλεχος της ομάδας την περίοδο 1964-65 που τερμάτισε 4η στο πρωτάθλημα της Α' Εθνικής, καταγράφοντας 27 συμμετοχές και 3 τέρματα και που έφτασε μέχρι την ημιτελική φάση στο κύπελλο Ελλάδας.Το 1974 αποδεσμεύτηκε από την Προοδευτική και ακολούθως τη σεζόν 1974-75 αγωνίστηκε στην Β' Εθνική με τα χρώματα του Α.Ο. Σύρου. Το 1975 μεταγράφηκε στον Ατρόμητο Πειραιώς, με τη φανέλα του οποίου και τερμάτισε την καριέρα του αγωνιζόμενος στην Β' Εθνική, με συμπαίκτες σημαντικούς ποδοσφαιριστές όπως οι Χρήστος Χατζησκουλίδης, Δημήτρης Μύλλερ, κ.α. Ποδοσφαιριστής υπήρξε επίσης και ο αδερφός του Παναγιώτης με καριέρα στην Προοδευτική, στην ΑΕΛ κ.α. Με το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας ασχολήθηκε ως προπονητής. Αποτέλεσε προπονητής των Χαλκηδόνα, Πειραϊκή, Α.Ο. Μάνης Πειραιά κ.α. Επίσης δραστηριοποιείται με τον Σύλλογο Βετεράνων Ποδοσφαιριστών Προοδευτικής, του οποίου αποτέλεσε και ιδρυτικό μέλος με την ίδρυσή του το 1994. εφ. Αθλητική Ηχώ, 28 Μαΐου 1972 εφ. Αθλητική Ηχώ, 6 Αυγούστου 1974 εφ. Αθλητική Ηχώ, 13 Σεπτεμβρίου 1974
Μαρία Λεστσίνσκα

Η Μαρία Λεστσύνσκα (Maria Leszczyńska, 23 Ιουνίου 1703 - 24 Ιουνίου 1768) ήταν Πολωνή πριγκίπισσα και βασίλισσα της Γαλλίας ως σύζυγος του Λουδοβίκου ΙΕ΄. Ασχολήθηκε ελάχιστα με την πολιτική και αγαπούσε πολύ τις τέχνες.

 Η Μαρία Καρολίνα Σοφία Φελίσια ήταν κόρη του Στανίσουαφ Λεστσύνσκι της Πολωνίας και της Αικατερίνης Οπαλίνσκα. Είχε μία αδελφή, την Άννα Λεστσύνσκα, που απεβίωσε 18 ετών. Η Μαρία προτάθηκε ως πιθανή νύφη για τον Λουδοβίκο ΙΕ΄ της Γαλλίας, ο οποίος ήταν άρρωστος και έπρεπε να νυμφευτεί. Ο πρώτος του αρραβώνας με τη Μαριάννα Βικτωρία των Βουρβόνων, όταν ήταν πολύ νέος για να κάνει παιδιά, είχε διαλυθεί. Το ζευγάρι παντρεύτηκε με πληρεξούσιο στις 15 Αυγούστου 1725 στον Καθεδρικό Ναό του Στρασβούργου και με κανονικό γάμο στις 5 Σεπτεμβρίου του 1725, στο παρεκκλήσι του Κάστρου του Φονταινεμπλώ. Παρ' όλο που οι δύο τους είχαν μεγάλη διαφορά ηλικίας (ο Λουδοβίκος ήταν 15 και η Μαρία 22), είχαν αρχικά έναν ευτυχισμένο γάμο.Ο γάμος τους ήταν επιτυχής και απέκτησαν πολλά παιδιά, τα οποία ήταν πολύ αφοσιωμένα στη μητέρα τους. Ωστόσο, όταν παραλίγο να πεθάνει μετά τη γέννηση της μικρότερης κόρης τους, η Μαρία αρνήθηκε να έχει πια ερωτικές σεξουαλικές επαφές με τον σύζυγό της. Ο Λουδοβίκος ΙΕ΄ ήταν φημισμένος γυναικάς, αδιάφορος για τη θρησκεία, κάτι που είχε ως επακόλουθο να αποκτήσει πολλές ερωμένες, απατώντας την νόμιμη σύζυγο του. Οι ερωτικές υποθέσεις του συζύγου της είχαν ρίξει σημαντικά το κύρος της. Ήταν πιστή Καθολική, τόσο αυτή, όσο και τα παιδιά της. Η Μαρία φέρεται να κατέρρευσε 3 έτη μετά τον θάνατο του μόνου (που είχε επιζήσει της ενηλικίωσης) γιου της, Λουδοβίκου.Η Μαρία ήταν εξαιρετικά αγαπητός χαρακτήρας και απεβίωσε έξι χρόνια πριν τον σύζυγό της. Τάφηκε στη Βασιλική του Αγίου Διονυσίου. Η Μαρία Λεστσύνσκα παντρεύτηκε το 1725 τον Λουδοβίκο ΙΕ΄ της Γαλλίας και απέκτησε 10 παιδιά, τρία εκ των οποίων απεβίωσαν στην παιδική ηλικία: Λουίζα Ελισάβετ (1727 - 1759), παντρεύτηκε τον Φίλιππο της Πάρμας και είχε παιδιά. Άννα Ερριέττα (1727 - 1752), δίδυμη της Λουίζας Ελισάβετ. Μαρία Λουίζα (1728 - 1733). Λουδοβίκος (1729 - 1765), Διάδοχος (Δελφίνος) της Γαλλίας, πατέρας των Λουδοβίκου ΙΣΤ΄, Λουδοβίκου ΙΗ΄ και Καρόλου Ι΄. Φίλιππος (1730 - 1733), Δούκας του Ανζού.. Μαρία Αδελαΐδα (1732 - 1800), άγαμη. Βικτωρία (1733 - 1799), άγαμη. Σοφία Φιλιππίνα (1734 - 1782), άγαμη. Θηρεσία Φελίσιτη (1736 - 1744). Λουίζα Μαρία (1737 - 1787), ηγουμένη της μονής των Καρμηλητών με το όνομα Θηρεσία του Αγίου Αυγουστίνου, μοναχή.
Αρτούρ Αβίλα

Ο Αρτούρ Αβίλα (Artur Ávila Cordeiro de Melo, γεννήθηκε στις 29 Ιουνίου 1979 στο Ρίο ντε Τζανέιρο) είναι Γαλλοβραζιλιάνος μαθηματικός που εργάζεται κυρίως στους τομείς των δυναμικών συστημάτων και της φασματικής θεωρίας. Το 2014 του απονεμήθηκε το μετάλλιο Φιλντς .

 Ο Αρτούρ Αβίλα μεγάλωσε στο Ρίο, με πατέρα ασφαλιστή και με μητέρα δημόσιο υπάλληλο. Σε ηλικία 16 ετών, ο Αρτούρ Αβίλα βραβεύτηκε με χρυσό μετάλλιο στη Διεθνή Μαθηματική Ολυμπιάδα του Τορόντο και έλαβε υποτροφία για σπουδές στο Εθνικό Ινστιτούτο Καθαρών και Εφαρμοσμένων Μαθηματικών, όπου σε ηλικία 19 ετών άρχισε να εκπονεί διδακτορικό για τη μονοδιάστατη δυναμική υπό την επίβλεψη του Ουέλινγκτον ντε Μέλο. Υπερασπίστηκε τη διατριβή του το 2001 και εντάχθηκε στο Κολλέγιο της Γαλλίας για ένα διετές μεταδιδακτορικό πρόγραμμα. Το 2003 προσλήφθηκε στο CNRS αφού απέτυχε δύο φορές σε διαγωνισμό. Το 2005, ο Αρτούρ Αβίλα ήταν λέκτορας στο μάθημα Peccot στο κολλέγιο της Γαλλίας, με θέμα τη δυναμική των οιονεί περιοδικών κοκκυκλών και το φάσμα του τελεστή σχεδόν-Mathieu. Το 2006, έλαβε το χάλκινο μετάλλιο του CNRS, καθώς και το βραβείο Σαλέμ, και τιμήθηκε με το βραβείο Clay Research Fellow. Το 2008, έγινε ο νεότερος διευθυντής έρευνας στο CNRS σε ηλικία μόλις 29 ετών. Την ίδια χρονιά, του απονεμήθηκε ένα από τα δέκα βραβεία της Ευρωπαϊκής Μαθηματικής Εταιρείας στο Πέμπτο Ευρωπαϊκό Συνέδριο Μαθηματικών, ενώ το 2009 του απονεμήθηκε το Μεγάλο Βραβείο Jacques Herbrand της Ακαδημίας Επιστημών. Το 2010 συμμετείχε στο Διεθνές Συνέδριο Μαθηματικών στο Χαϊντεραμπάντ ως ομιλητής ολομέλειας.Ο Αρτούρ Αβίλα βραβεύθηκε με το Βραβείο Μάικλ Μπριν το 2011, ενώ στη συνέχεια κέρδισε το Βραβείο Πρώιμης Καριέρας της Διεθνούς Ένωσης Μαθηματικής Φυσικής το 2012 και στις 12 Αυγούστου 2014 τιμήθηκε με το Μετάλλιο Φιλντς, τη σημαντικότερη διάκριση στα μαθηματικά. Ιππότης της Λεγεώνας της Τιμής (2014) 1993: Χρυσό μετάλλιο στην Ολυμπιάδα Μαθηματικών της Βραζιλίας. 1994: Χρυσό μετάλλιο στην Ολυμπιάδα Μαθηματικών της Βραζιλίας. 1995: Χρυσό μετάλλιο στην Ολυμπιάδα Μαθηματικών της Βραζιλίας. 1995: Χρυσό μετάλλιο στη Διεθνή Μαθηματική Ολυμπιάδα, Καναδάς. 2006: Χάλκινο μετάλλιο του CNRS. 2006: Βραβείο Σάλεμ. 2008: Βόλφ, Caltech. 2008: Βραβείο Ευρωπαϊκής Μαθηματικής Εταιρείας 2009: Βραβείο Jacques Herbrand της Γαλλικής Ακαδημίας Επιστημών. 2011: Michael Brin Prize in Dynamical Systems. 2012: Βραβείο Πρώιμης Καριέρας της Διεθνούς Ένωσης Μαθηματικής Φυσικής. 2013: Βραβείο της Βραζιλιάνικης Μαθηματικής Εταιρείας. 2013: Βραβείο TWAS. 2014: Μετάλλιο Φιλντς 2015: Βραβείο TWAS-Lenovo. Lin, Thomas; Klarreich, Erica (12 August 2014). «A Brazilian Wunderkind Who Calms Chaos». Quanta Magazine. http://www.simonsfoundation.org/quanta/20140812-a-brazilian-wunderkind-who-calms-chaos/. Moreira Salles, João. "Artur has a problem" (translated from the Portuguese by F. Thomson-Deveaux). Piauí Magazine. Interview with Artur Avila Chalkdust Magazine Artur Avila - Iστοσελίδα
Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 2014-2015

To πρωτάθλημα Α1 πόλο ανδρών της περιόδου 2014-15, ήταν το 29ο στην ιστορία της Α1 κατηγορίας. Το πρωτάθλημα διεξήχθη σε δύο φάσεις με τη συμμετοχή δώδεκα ομάδων. Η πρώτη φάση ήταν η κανονική περίοδος όπου οι ομάδες αγωνίστηκαν σε δύο γύρους. Στη δεύτερη φάση, οι έξι πρώτες ομάδες της βαθμολογίας αγωνίστηκαν στα πλέι οφ για την ανάδειξη του πρωταθλητή συλλόγου, οι τέσσερις τελευταίες (9-12) αγωνίστηκαν στα πλέι άουτ για την αποφυγή του υποβιβασμού, ενώ οι ομάδες που κατέλαβαν τις θέσεις 7 και 8 παρέμειναν στην Α1 χωρίς περαιτέρω αγωνιστικές υποχρεώσεις. Μετά την αποβολή του Νηρέα Λαμίας λόγω της συμπλήρωσης δύο μηδενισμών, η ένατη στη βαθμολογία ομάδα της Χίου παρέμεινε στην Α1 χωρίς να συμμετάσχει στους αγώνες πλέι άουτ. Πρωταθλητής αναδείχθηκε, για 3η συνεχόμενη χρονιά και 29η στην ιστορία του, ο Ολυμπιακός επικρατώντας με 3-0 νίκες του πρωτοεμφανιζόμενου σε τελικούς Παναθηναϊκού . Ο Πανιώνιος ακολούθησε το Νηρέα Λαμίας στην Α2 μετά το τέλος των αγώνων για τα πλέι άουτ.

 Ο Νηρέας Λαμίας συμπλήρωσε δύο μηδενισμούς την 21η αγωνιστική κι αποβλήθηκε από τη συνέχεια του πρωταθλήματος. Έχει και δύο ποινές αφαίρεσης τριών βαθμών (σύνολο -6). Στα πλέι οφ προκρίθηκαν οι έξι πρώτες ομάδες της κανονικής περιόδου. Οι ομάδες των θέσεων 3-6 ξεκίνησαν από τα προημιτελικά, ενώ οι δύο πρώτες προκρίθηκαν απευθείας στα ημιτελικά. Το πανόραμα των πλέι οφ: Θέσεις 5-6 Για τις θέσεις 5-6 έγινε ένας μονός αγώνας ανάμεσα σε ΠΑΟΚ και Υδραϊκό στην έδρα του πρώτου. Ο Υδραϊκός επικράτησε και κατέλαβε την πέμπτη θέση. Στα πλέι άουτ ήταν προγραμματισμένο να μετάσχουν οι τέσσερις τελευταίες ομάδες της βαθμολογίας, όμως μετά την αποχώρηση του Νηρέα Λαμίας η ομάδα της Χίου παρέμεινε χωρίς αγώνες στην κατηγορία. Αγώνες για την παραμονή έγιναν μόνο ανάμεσα σε Παλαιό Φάληρο και Πανιώνιο. Το Παλαιό Φάληρο επικράτησε με 2-0 νίκες και παρέμεινε στην κατηγορία. Στη συνέχεια έγινε ένας μονός αγώνας για τις θέσεις 9-10 ανάμεσα σε Χίο και Παλαιό Φάληρο, με τη Χίο να επικρατεί και να καταλαμβάνει την ένατη θέση. Κολυμβητική Ομοσπονδία Ελλάδος Βαθμολογία Ιστότοπος waterpololive.gr Αποτελέσματα Ιστότοπος waterpololive.gr
Ντες Ντίκσον

Ο Ντέσμοντ Ντίκσον (Desmond Dickson, γεννήθηκε το 1948) είναι Βορειοϊρλανδός πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως επιθετικός. Ένας από τους πιο παραγωγικούς σκόρερ της εποχής του, σημείωσε τουλάχιστον 523 γκολ σε 716 επίσημους αγώνες.

 Γνωστός και ως ο "Χασάπης από το Μπαλιμόνι", ο Ντίκσον ήταν ο πιο παραγωγικός σκόρερ στη Βόρεια Ιρλανδία για πάνω από μια δεκαετία. Εντάχθηκε στην Κόλερεϊν ΦΚ στην ομάδα νέων το 1963 και παρέμεινε πιστός στο σύλλογο παρά το ενδιαφέρον πολλών άλλων συλλόγων. Σε 16 χρόνια σημείωσε 452 γκολ σε 609 επίσημους αγώνες.Ήταν πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος έξι φορές: το 1970 με 21 γκολ, το 1972 με 15 γκολ, το 1973 με 23 γκολ, το 1974 με 24 γκολ, το 1976 με 23 γκολ και το 1981 με 18 γκολ. Την σεζόν 1973–74 κατέκτησε με το σύλλογο το μοναδικό πρωτάθλημα της ιστορίας της. Η ικανότητά του στο σκοράρισμα τον έφερε στην Εθνική Ομάδα Νέων της χώρας, στην Εθνική Ερασιτεχνών, στην ομάδα της Ιρλανδικής Λίγκας (μία συμμετοχή το 1978) καθώς και τέσσερις συμμετοχές στην Εθνική ανδρών της Βόρειας Ιρλανδίας. Ήταν επίσης παίκτης-προπονητής στην ομάδα το χρονικό διάστημα 1981–83 με σημαντική στιγμή την ευρωπαϊκή παρουσία τη σεζόν 1982–83 στο Κύπελλο Κυπελλούχων, όταν η ομάδα αντιμετώπισε την Κυπελλούχο Αγγλίας Τότεναμ, έστω και χωρίς επιτυχία. Πρωτάθλημα Βόρειας Ιρλανδίας : 1973–74 Κύπελλο Βόρειας Ιρλανδίας (3) : 1971–72, 1974–75, 1976–77 NI Football Writers' Association Παίκτης της Χρονιάς : 1970 Πρώτος σκόρερ πρωταθλήματος Βόρειας Ιρλανδίας (6) : 1969–70, 1971–72, 1972–73, 1973–74, 1975–76, 1980–81 Κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με 500 ή περισσότερα γκολ Dickson recalls Killie comeback
Αντρέι Ριμπακόου

Ο Αντρέι Ανατόλεβιτς Ριμπακόου (λευκορωσικά: Андрэй Анатолевіч Рыбакоў‎· γενν. 4 Μαρτίου 1982) είναι Λευκορώσος πρώην αθλητής της άρσης βαρών, Ολυμπιονίκης και δύο φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής, ο οποίος αγωνίστηκε στην κατηγορία των 85 κιλών. Από το 1998 έως το 2018 σημείωσε 6 παγκόσμια ρεκόρ, από τα οποία τα 5 ήταν στο αρασέ.

 Το 2004, ο Ριμπακόου έκανε το ντεμπούτο του στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 στην Αθήνα, όπου αγωνίστηκε στην κατηγορία 85 κιλών. Κατά το αγώνισμα του αρασέ, αφού έκανε άρση 180,0 κιλών, επιχείρησε νέο παγκόσμιο ρεκόρ άρσης 183,0 κιλών. Τελικά, δεν έκανε την άρση καθώς ο χρόνος τελείωσε, αλλά καθώς αγωνιζόταν στη Β κατηγορία ήταν 12,5 κιλά μπροστά από τον πλησιέστερο ανταγωνιστή. Κατά τη διάρκεια του αγωνίσματος επωλέ-ζετέ, η τελευταία του επιτυχημένη άρση των 200,0 κιλών του έδωσε συνολικά 380,0 κιλά και κατετάγη πρώτος στον Β Όμιλο, 25,0 κιλά μπροστά από τον δεύτερο. Έπειτα από την άρση 202,5 κιλών στο επωλέ-ζετέ από τον Γκιόργκι Ασανίτζε στον Α Όμιλο, ο Ριμπακόου έχασε το χρυσό μετάλλιο από τον Γεωργιανό και έλαβε το αργυρό μετάλλιο.Μετά το αργυρό μετάλλιο του το 2004, κέρδισε δύο Παγκόσμια Πρωταθλήματα Άρσης Βαρών το 2006 και το 2007, και αφού έθεσε 4 παγκόσμια ρεκόρ, ήταν το φαβορί για να κερδίσει το χρυσό στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008 στο Πεκίνο. Στο αρασέ σημείωσε νέο ολυμπιακό ρεκόρ άρσης με 185 κιλά, δίνοντάς του ένα προβάδισμα 5 κιλών έναντι του Λου Γιονγκ. Στο επωλέ-ζετέ, έκανε και τις τρεις άρσεις τερματίζοντας με 209 κιλά, σημειώνοντας νέο παγκόσμιο ρεκόρ στο σύνολο με 394 κιλά. Ο Λου Γιονγκ επιχείρησε και αρχικά έκανε άρση 214 κιλών στο επωλέ-ζετέ στη δεύτερη προσπάθειά του, προτού η κριτική επιτροπή ακυρώσει τα αποτελέσματα και αυτή η άρση κηρύχθηκε άκυρη. Στην τρίτη του προσπάθεια, ο Λου έκανε άρση 214 κιλών. Καθώς ο Λου ζύγιζε 0,28 κιλά λιγότερο, του απονεμήθηκε το χρυσό μετάλλιο και ο Ριμπακόου έλαβε πάλι το αργυρό. Το 2016, μετά από επανέλεγχο των δειγμάτων του το 2008 που βρέθηκαν θετικά σε χλωροδεϋδρομεθυλτεστοστερόνη και στανοζολόλη, η απόδοσή του στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008 θεωρήθηκε άκυρη, καθώς και το Ολυμπιακό του ρεκόρ και το παγκόσμιο ρεκόρ που σημειώθηκε κατά τη διάρκεια του διαγωνισμού. Του δόθηκε επίσης εντολή να επιστρέψει το αργυρό μετάλλιό του.Το 2012, αγωνίστηκε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012 στην κατηγορία 85 κιλών, αλλά δεν μπόρεσε να ολοκληρώσει άρση στο αρασέ και εξαιτίας αυτού δεν μπόρεσε να αγωνιστεί στο επωλέ-ζετέ, που οδήγησε σε αποκλεισμό. Τον Απρίλιο του 2006 κατέκτησε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Αργότερα την ίδια χρονιά, κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Άρσης Βαρών του 2006 στέφθηκε Παγκόσμιος Πρωταθλητής στην κατηγορία 85 κιλών.Κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στην κατηγορία 85 κιλών ξανά στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Άρσης Βαρών του 2007, θέτοντας παγκόσμιο ρεκόρ στο αρασέ με 187 κιλά.
Αλιένα Ανίσιμ

Η Αλιένα Ανίσιμ ( λευκορωσικά: Але́на Мікала́еўна Ані́сім‎ ; γεννημένη στις 28 Σεπτεμβρίου 1962) είναι μία Λευκορώσος πολιτικός και μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων της Λευκορωσίας, που είναι η κατώτερη Βουλή της Εθνικής Συνέλευσης της Λευκορωσίας Είναι επίσης γλωσσολόγος και πρόεδρος της Francesishak Skaryna Λευκορωσικής Εταιρείας Γλωσσών.

 Η Ανίσιμ (πατρικό όνομα: Amelchyts) γεννήθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 1962 σε μια οικογένεια αγροτών στο χωριό Στόουμπτσι, στην περιφέρεια Μινσκ. Το 1983, αποφοίτησε από τη Σχολή Φιλολογίας του Κρατικού Πανεπιστημίου της Λευκορωσίας. Στη συνέχεια εργάστηκε ως νηπιαγωγός και καθηγητής δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Από το 1991, ήταν ερευνητής στο Ινστιτούτο Γλωσσολογίας του Ινστιτούτου Jacub Kolas. Εργάζεται ως ερευνητής στο Τμήμα λεξικολογίας και λεξικογραφίας, είναι συγγραφέας και συντάκτης πολλών λεξικών. Από το 2017, είναι η πρόεδρος της Λευκορωσικής Εταιρείας Γλωσσών Frantsishak Skaryna. Από το 2017-2018, προώθησε ενεργά τη δημιουργία πανεπιστημίου Λευκορωσικής γλώσσας στο Μινσκ. Ωστόσο, το έργο απορρίφθηκε από το Υπουργείο Παιδείας. Μαζί με μία ομάδα των επιστημόνων ετοίμασε και δημοσίευσε 6 βιβλία σε έξι επίπεδα για τη διδασκαλία της Λευκορωσικής γλώσσας ως ξένης γλώσσας. Αυτά τα βιβλία χρησιμοποιούνται κατά τη διάρκεια της εκμάθησης της Λευκορωσικής γλώσσας ως ξένης γλώσσας στην Πολωνία, την Ιαπωνία, τη Γερμανία, τη Σερβία και σε άλλες χώρες, όπου υπάρχουν καθηγητές της Λευκορωσικής γλώσσας.Το 2014, η Ανίσιμ έγινε συντονιστής του παν-Λευκορωσικού Συνεδρίου για την Ανεξαρτησία. Την ίδια χρονιά, το συνέδριο των διανοούμενων της Λευκορωσίας την διόρισε για την προεδρία. Ωστόσο, έχοντας ξεκινήσει μια εταιρεία, αποσύρθηκε απότομα από τον αγώνα. Το 2016, αυτή και η Χάνα Καναπάτσκαγια εξελέγησαν στη Βουλή των Αντιπροσώπων της Λευκορωσίας. Αποτελούν τους πρώτους δύο πολιτικούς της αντιπολίτευσης, που κέρδισαν έδρες σε είκοσι χρόνια. Το 2019, ανακοίνωσε την υποψηφιότητά της για Πρόεδρο της Λευκορωσίας. Frear, Matthew (20 Σεπτεμβρίου 2018). Belarus under Lukashenka: Adaptive Authoritarianism (στα Αγγλικά). Routledge. ISBN 9781135008413.
Αλγόριθμος Χρονοπρογραμματισμού εκ περιτροπής

Ο αλγόριθμος χρονοπρογραμματισμού Round-Robin, γνωστός και σαν αλγόριθμος RR - χρονοπρογραμματισμός εξυπηρέτησης εκ περιτροπής, είναι ένας από τους παλαιότερους, πιο δίκαιους και πιο διαδεδομένους αλγόριθμους χρονοπρογραμματισμού για διεργασίες ενός λειτουργικού συστήματος (ΛΣ). Ο αλγόριθμος δεν προκαλεί στέρηση (starvation) και έχει σχετικά απλή και εύκολη υλοποίηση.

 Ο αλγόριθμος διατηρεί μια first-in-first-out (FIFO) ουρά για διεργασίες σε κατάσταση ετοιμότητας (ready). Στη συνέχεια, η διεργασία στην αρχή της ουράς εκτελείται για ένα κλάσμα χρόνου ("quantum") ή μέχρι να τεθεί υπό αναστολή (block). Αμέσως μετά τοποθετείται στο τέλος της ουράς και ο χρόνος δίνεται στην επόμενη διεργασία που βρίσκεται στην αρχή. Το μόνο σημαντικό στοιχείο του αλγορίθμου είναι το μήκος του quantum. Μικρό μήκος quantum έχει ως αποτέλεσμα πολλές εναλλαγές περιβάλλοντος λειτουργίας (context switch), οι οποίες απασχολούν για μεγάλο ποσοστό χρόνου την ΚΜΕ. Στο άλλο άκρο ωστόσο, μεγάλο μήκος quantum μπορεί να προκαλέσει προβλήματα στην αλληλεπίδραση των χρηστών με το σύστημα (π.χ. lag κατά την πληκτρολόγηση). An overview of the Round Robin scheduling algorithm - OSDEV Community
Α΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1968-1969

Το πρωτάθλημα της περιόδου 1968-69 υπήρξε το 10ο το οποίο διεξήχθη υπό μορφή εθνικής κατηγορίας. Το κατέκτησε ο Παναθηναϊκός για 6η φορά και 9η συνολικά στην ιστορία του, ολοκληρώνοντας την περίοδο με 2 βαθμούς διαφορά από τον δεύτερο Ολυμπιακό.

 Παναθηναϊκός συμμετοχές/τέρματα Το σύστημα βαθμολογίας ήταν: Νίκη: 3 βαθμοί - Ισοπαλία: 2 βαθμοί - Ήττα: 1 βαθμός Η ΑΕΚ είχε τιμωρηθεί με αφαίρεση ενός βαθμού. Διεξήχθησαν επί δεύτερη χρονιά για την άνοδο-υποβιβασμό δύο ομάδων, ανάμεσα στη 14η, τη 15η και τις δευτεραθλήτριες Βορείου και Νοτίου Ομίλου της Β' εθνικής Κατηγορίας. Τα ζευγάρια προέκυψαν με κλήρωση ως εξής: Προοδευτική – Απόλλων Αθηνών 1–0, 0–1 και 0–0 Ολυμπιακός Βόλου – Βέροια 2–1, 2–3 και 2–1Απαιτήθηκε επαναληπτικός αγώνας και στις δύο περιπτώσεις, με την Προοδευτική να είναι η τυχερή στο στρίψιμο του κέρματος και να παίρνει τη θέση του Απόλλωνα στην κατηγορία. Β΄ Εθνική 1968–69 Ειδικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα 1969
Τρίστενο Φωκίδας

Το Τρίστενο είναι ορεινό χωριό της Δωρίδας του Νομού Φωκίδας σε υψόμετρο 850 μέτρων. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 91 κατοίκους και αποτελεί την Τοπική Κοινότητα Τριστένου και υπάγεται στην Δημοτική Ενότητα Βαρδουσίων του Δήμου Δωρίδος.

 Το Τρίστενο είναι κτισμένο στις πλαγιές των Βαρδουσίων και στο κάτω μέρος του χωριού ρέει ο Κοκκινοπόταμος, κυριότερος άλλοτε παραπόταμος του Μόρνου. Βρίσκεται ΒΔ του Λιδωρικίου σε απόσταση 48 χλμ. και Β από τους Πενταγιούς σε απόσταση 3 χλμ. και έχει πολλά τρεχούμενα νερά, έξι νερόμυλους, αρκετά γεφύρια και πέτρινες βρύσες, με πιο γνωστές τη «Μεγάλη Βρύση» και τη «Βρύση Μότσου». Αξιοθέατα του χωριού είναι το παλιό δημοτικό σχολείο που χρησιμοποιείται ως Πνευματικό Κέντρο, η εκκλησία Μεταμόρφωση του Σωτήρος με το τέμπλο και τις εικόνες του Τριστενιώτη αγιογράφου Σπυρόπουλου καθώς και τα εξωκλήσια Παναγίας και του Αϊ-Γιάννη. Ανατολικά του χωριού έχουν βρεθεί ίχνη αρχαίου φρουρίου και οικισμού. Το χωριό ονομαζόταν Δρεστενά μέχρι το 1928, οπότε μετονομάστηκε σε Τρίστενο. Απογραφές πληθυσμού
NGC 1316

Ο NGC 1316 (γνωστός και ως Κάμινος Α) είναι ένας γιγάντιος φακοειδής ραδιογαλαξίας σε απόσταση περίπου 60 εκατομμύριων ετών φωτός στον αστερισμό της Καμίνου. Ανήκει στο σμήνος της Καμίνου, αν και σε αντίθεση με τον Μεσιέ 87 βρίσκεται στην άκρη του σμήνους. Είναι η τέταρτη ισχυρότερη ραδιοπηγή στον ουρανό.

 Ο Κάμινος Α ανακαλύφθηκε το 1826 από τον Τζέιμς Ντάνλοπ (James Dunlop). Στο γαλαξία έχουν παρατηρηθεί δύο υπερκαινοφανείς αστέρες τύπου Ia, οι SN1980n και SN1981d. Ο Φρανσουά Σβέιζερ (François Schweizer) μελέτησε εκτενώς τον NGC 1316 στα τέλη της δεκαετίας του 1970. Βρήκε ότι ο γαλαξίας φαίνεται να μοιάζει με ένα μικρό ελλειπτικό γαλαξία με κάποιες ασυνήθιστες λωρίδες σκόνη ενσωματωμένες σε ένα πολύ μεγαλύτερο φάκελο των άστρων. Ο εξωτερικός φάκελος περιείχε πολλές κυματισμούς, βρόχους, και τόξα. Επισήμανε επίσης την παρουσία του ενός συμπαγή δίσκου του αερίου κοντά στο κέντρο που μοίαχει να έχει κλίση σε σχέση με τα αστέρια και φάνηκε να περιστρέφεται πιο γρήγορα από τα αστέρια. Με βάση αυτά τα αποτελέσματα, ο Schweizwer πρότεινε ότι ο NGC 1316 αναπτύχθηκε μέσα από τη συγχώνευση αρκετών μικρότερων γαλαξιών. Αυτά τα γεγονότα συγχώνευσης μπορεί να έχουν τροφοδοτήσει τη κεντρική υπερμεγέθη μαύρη τρύπα με φυσικό αέριο, προκαλώντας τον γαλαξία να γίνει ένας ραδιογαλαξίας. Δηλώνσε επίσης ότι ο NGC 1316 είναι συγκρίσιμος με τους γιγάντιους ελλειπτικούς γαλαξίες βρίσκονται στα κέντρα των άλλων γαλαξιακών σμηνών. Χρησιμοποιώντας φασματοσκοπία στα φωτεινότερα σφαιρωτά σμήνη του, η συγχώνευση εκτιμάται ότι συνέβη περίπου 3 δις χρόνια πριν. Ο NGC 1316 βρίσκεται εντός του σμήνους της Καμίνου, ένα σμήνους γαλαξιών στον αστερισμό Κάμινου. Ωστόσο, σε αντίθεση με το Μεσιέ 87, ο οποίος είναι ένας παρόμοιος ελλειπτικός γαλαξίας που βρίσκεται στο κέντρο του σμήνους της Παρθένου, ο NGC 1316 βρίσκεται στην άκρη του σμήνους της Καμίνου.Ο NGC 1316 φαίνεται να αλληλεπιδρά με το NGC 1317, ένα μικρό σπειροειδή γαλαξία προς τα βόρεια. Ωστόσο, ο μικρός σπειροειδής γαλαξίας δεν φαίνεται να είναι αρκετά μεγάλος για να προκαλέσει τις στρεβλώσεις που φαίνονται στη δομή αυτού του γαλαξία. APOD: After Galaxies Collide (2/22/1999) NRAO Image Gallery: Fornax A NGC 1316 at ESA/Hubble The Giant Radio Lobes of Fornax A