IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Δημήτρης Μοθωναίος

Ο Δημήτρης Μοθωναίος (γενν. 6 Ιουνίου 1983, Αθήνα) είναι Έλληνας ηθοποιός. Είναι απόφοιτος της δραματικής σχολής του Θεάτρου Τέχνης, καθώς και φοιτητής της Νομικής Σχολής Αθηνών.

 Το τηλεοπτικό του ντεμπούτο έγινε το 2006, μέσα από τη συμμετοχή του στη σειρά του Alpha TV Τελευταία παράσταση στο ρόλο του αδερφού της Έλλης Λαμπέτη. Τη σεζόν 2009-2010, πρωταγωνίστησε στη σειρά του Aντ1 Κάρμα μαζί με τους Μυρτώ Αλικάκη, Μαρκέλλα Γιαννάτου, Ιζαμπέλα Κογεβίνα και Αντώνη Φραγκάκη, ενώ το 2015, έλαβε μέρος στην κωμική σειρά του Αlpha TV Μη με σκας όπου και συνεργάστηκε για πρώτη φορά με τον Γιάννη Μπέζο. Το 2019, πρωταγωνίστησε στο ρόλο του Αντώνη Κωστούλα στην ελληνική δραματική σειρά Η ζωή εν τάφω, η οποία προβλήθηκε από την ΕΡΤ και είναι βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Στράτη Μυριβήλη. Όσον αφορά το θέατρο, η πρώτη του παράσταση ήταν ο Ηλίθιος του Φιόντορ Ντοστογιέφσκι στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου. Έκτοτε πρωταγωνίστησε αδιαλείπτως στο θέατρο σε παραστάσεις υψηλού ποιοτικού κύρους και εμπορικής απήχησης. Το 2014 προτάθηκε προτάθηκε για το βραβείο Χορν για το ρόλο του στις Βάκχες του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Έκτορα Λυγίζου. Το 2015, πρωταγωνίστησε στην παράσταση Η Μεγάλη Χίμαιρα, βασισμένη στο μυθιστόρημα του Μ. Καραγάτση και το 2017 πρωταγωνίστησε στην Κεντρική Σκηνή Τσίλερ Εθνικού Θεάτρου στο ρόλο του Πέερ Γκυντ του Χένρικ Ίψεν. Το 2019, πρωταγωνίστησε στην πρώτη ελληνο-κινεζική αγγλόφωνη κινηματογραφική παραγωγή, τα γυρίσματα της οποίας έλαβαν μέρος στη Σαγκάη, τη Βιέννη και τη Λευκάδα.Κινηματογραφικά έχει πρωταγωνιστήσει μεταξύ άλλων στις ταινίες: Νίκος Δραγούμης. Ένας ζωγράφος στη σκιά της ιστορίας (2015), Φαντασία (2019) και A Day in the Life of a Teddy Bear (2019).
Καμπάνια για μια Ανεξάρτητη και Ουδέτερη Ελβετία

Η Καμπάνια για μια Ανεξάρτητη και Ουδέτερη Ελβετία (γερμανικά: Aktion für eine unabhängige und neutrale Schweiz‎ ή AUNS, γαλλικά: Action pour une Suisse indépendante et neutre‎ ή ASIN, ιταλικά: Azione per una Svizzera neutrale e indipendente‎ ή ASNI), συντομογραφία AUNS, είναι μια πολιτική οργάνωση στην Ελβετία που υποστηρίζει την ελβετική ανεξαρτησία και ουδετερότητα.

 Η AUNS ιδρύθηκε στις 19 Ιουνίου 1986, σχηματίστηκε από την Επιτροπή κατά της διαδοχής ως κράτος-μέλος του ΟΗΕ (γερμανικά: Aktionskomitee gegen den UNO-Beitritt‎), λίγο μετά την ήττα του δημοψηφίσματος για την ένταξη στον ΟΗΕ. Οι ιδρυτές του ήταν ο Christoph Blocher του SVP και ο Otto Fischer του FDP. Σε όλη την ιστορία του, η AUNS είχε κάποια επιτυχία. Αντιτάχθηκε επιτυχώς στα δημοψηφίσματα για την κατάργηση του στρατού (1989 & 2001), για την ένταξη στον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο (1992), για την ένταξη στην ΕΕ (2001), καθώς και για πολλά άλλα δημοψηφίσματα. Επιπλέον, η AUNS υποστήριξε το δημοψήφισμα για τη μετανάστευση του 2014, το οποίο έγινε αποδεκτό.Από την άλλη πλευρά, οι εκστρατείες του κατά της συμμετοχής του ελβετικού στρατού σε ένοπλες ειρηνευτικές αποστολές του ΟΗΕ (2001), κατά της ελβετικής διαδοχής στον ΟΗΕ (2002), κατά των διμερών συνθηκών με την Ευρωπαϊκή Ένωση (Η Bilaterale I (2000), η Bilaterale II (2004), η οδηγία για το δικαίωμα μετακίνησης (2004), η συνθήκη Σένγκεν (2005)) και έναντι πληρωμής ενός δισεκατομμυρίου ελβετικών φράγκων στο Ταμείο Συνοχής της ΕΕ (2005) ήταν ανεπιτυχείς. Ενώ η AUNS περιγράφει τον εαυτό της ως μια μη κομματική οργάνωση, έχει συνδεθεί στενά με το Ελβετικό Λαϊκό Κόμμα (SVP). Προεδρεύτηκε από το αξιόλογο μέλος του SVP Christoph Blocher από το 1986 έως το 2003 και συνδέεται στενά με την άνοδο του Blocher σε κυρίαρχη προσωπικότητα στην ελβετική πολιτική και την άνοδο της δεξιάς που ενορχηστρώθηκε από εκστρατείες του SVP στη δεκαετία του 1990 και του 2000. Η AUNS έχει μια πτέρυγα νεολαίας που ονομάζεται Youth for an Independent and Neutral Switzerland ή JUNS. Σύμφωνα με τον ιστότοπό της, η AUNS υποστηρίζει την ελβετική ανεξαρτησία, την ουδετερότητα και την άμεση δημοκρατία . Το AUNS αντιτίθεται στην ένταξη στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ, στη συμμετοχή του ελβετικού στρατού στο εξωτερικό, καθώς και σε οποιαδήποτε απώλεια της ελβετικής κυριαρχίας.Η AUNS αποστασιοποιείται ρητά από τον ρατσισμό, τον αντισημιτισμό και τον νεοναζισμό, υποστηρίζοντας ότι η ιδεολογία τους είναι το άμεσο αντίθετο του εθνικοσοσιαλισμού που στόχευε σε μια «αυτοκρατορία ως δικτατορία», ενώ το δικό τους ιδανικό είναι «ανεξαρτησία, ουδετερότητα και άμεση δημοκρατία στην Ελβετία." Σχέσεις Ελβετίας-Ευρωπαϊκής Ένωσης
Ξενοδοχείο Άντλον

To Ξενοδοχείο «Άντλον» (γερμ. Hotel Adlon) βρίσκεται στην Πλατεία των Παρισίων (Παρίζα Πλατς, γερμ. Pariser Platz) στο νοτιοδυτικό άκρο της ιστορικής λεωφόρου Ούντερ ντεν Λίντεν (γερμ. Unter den Linden) του Βερολίνου, απέναντι ακριβώς από την Πύλη του Βραδεμβούργου.

 Το ξενοδοχείο «Άντλον» χτίστηκε από τον Λόρεντς Άντλον (Lorenz Adlon, 1849 – 1921), έμπορο κρασιών, και άνοιξε τις πύλες του στο κοινό το 1907. Κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, τη νύκτα της 2ας Μαΐου 1945, το ξενοδοχείο μετατράπηκε σε ερείπια από μεγάλη πυρκαγιά που ξέσπασε στο κελάρι των κρασιών του. Συνέχισε να λειτουργεί, μέχρι που τελικά, το 1984 κατεδαφίστηκε. Μετά την επανένωση της Γερμανίας, ένα νέο ξενοδοχείο με το ίδιο όνομα εγκαινιάστηκε στις 23 Αυγούστου 1997. Ο επανασχεδιασμός και η διακόσμηση στο εσωτερικό του ανατέθηκαν στους καλύτερους αρχιτέκτονες και σχεδιαστές, οι οποίοι χρησιμοποίησαν πολυτελή υλικά (μάρμαρο και ξυλεία τροπικών δασών). Το μοναδικό αυθεντικό στοιχείο που διασώθηκε από το παλαιό ξενοδοχείο είναι μια περίτεχνη κρήνη από μαύρο μάρμαρο, που κοσμεί την κεντρική αίθουσα του νέου ξενοδοχείου. Το Ξενοδοχείο «Άντλον» θεωρείται το πιο κοσμικό ξενοδοχείο του Βερολίνου και ένα από τα πιο φημισμένα ξενοδοχεία σε όλη την Ευρώπη. Σ’ αυτό έχουν διαμείνει στη διάρκεια της υπερεκατονταετούς ιστορίας του βασιλείς και προσωπικότητες της πολιτικής, των γραμμάτων και των τεχνών από όλο τον κόσμο. Πρώτος που επισκέφθηκε το ξενοδοχείο «Άντλον», καλεσμένος του ιδιοκτήτη του Λόρεντς Άντλον, ήταν ο Αυτοκράτορας της Γερμανίας Γουλιέλμος Β΄. Ανάμεσα σ’ άλλους διάσημους επισκέπτες του περιλαμβάνονται: η βασίλισσα Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου, οι πρώην πρόεδροι των Η.Π.Α. Φραγκλίνος Ρούσβελτ και Μπιλ Κλίντον, ο πρόεδρος των Η.Π.Α. Μπάρακ Ομπάμα, ο Χέρμπερτ Χούβερ, ο Δαλάι Λάμα, ο Άλμπερτ Αϊνστάιν, ο Κόφι Ανάν κ. ά. Στις διασημότητες από το χώρο της τέχνης, που έχουν κατά καιρούς διαμείνει στο ξενοδοχείο «Άντλον», είναι, μεταξύ άλλων, ο Ιταλός τενόρος της όπερας Ενρίκο Καρούζο, η Γκρέτα Γκάρμπο, η Μαρλέν Ντίτριχ, η Ζοζεφίν Μπέικερ, ο Τσάρλι Τσάπλιν και στην πιο σύγχρονη εποχή ο Μάικλ Τζάκσον και ο Τομ Κρουζ. The official website of the Hotel Adlon (www.hotel-adlon.de/en/home) «Βερολίνο» (Οδηγοί του Κόσμου), Εκδόσεις ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ/DORLING KINDERSLEY Ltd, Εκδόσεις Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (για την ελληνική γλώσσα), Αθήνα, 2000.
Μεσημβρινός ύπνος

Ένας μεσημβρινός ύπνος (Ισπανικά: Siesta) είναι ένας σύντομος ύπνος που λαμβάνεται στις αρχές του απογεύματος ή μετά το μεσημεριανό γεύμα. Ο ύπνος στη χρονική αυτή περίοδο της ημέρας είναι μια κοινή παράδοση στις θερμές χώρες. Ασκείται συνήθως στις χώρες όπως Κίνα, Ινδία, Ισπανία, Ελλάδα, Φιλιππίνες, Λατινική Αμερική, Μέση Ανατολή και βόρεια Αφρική. Οι υψηλές θερμοκρασίες και το βαρύ μεσημεριανό φαγητό φαίνεται πως είναι οι παράγοντες που καθορίζουν γεωγραφικά τον μεσημεριανό ύπνο. Παρόλα αυτά εμφανίζεται και σε ψυχρές περιοχές όπως η Παταγονία, πράγμα που υποδηλώνει πως ο μεσημβρινός ύπνος ενδεχομένως συνδέεται στενά και με πολιτισμικές παραδόσεις.

 Πέρα από την προστασία από τις μεγάλες θερμοκρασίες και τη βλαβερότητα των ηλιακών ακτίνων τις μεσημεριανές ώρες, φαίνεται πως υπάρχουν και οφέλη στο καρδιαγγειακό σύστημα από τον μεσημεριανό ύπνο, μείωση του άγχους και της αρτηριακής πίεσης. Stein, Rob. "Midday Naps Found to Help Fend Off Heart Disease", Washington Post, 13 February 2007, p. A14. Maas, James B. (1998) Miracle Sleep Cure: London: Thorsons. «The National Institute of Mental Health Power Nap Study». 1 Ιουλίου 2002. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Αυγούστου 2002. Ανακτήθηκε στις 1 Ιουλίου 2002. «Researchers: Power Nap Better than Caffeine to Fight Afternoon Fatigue». Fox News. 2007-09-04. http://www.foxnews.com/story/0,2933,295677,00.html. Naska, A., Oikonomou, E., Trichopoulou, A., Psaltopoulou, T. and Trichopoulos, D. (2007). Siesta in healthy adults and coronary mortality in the general population. Archives of Internal Medicine, 167, 296-301. MohammadReza Zaregarizi, Ben Edwards, Keith George, Yvonne Harrison, Helen Jones and Greg Atkinson. (2007). Acute changes in cardiovascular function during the onset period of daytime sleep: Comparison to lying awake and standing. American J Appl Physiol 103:1332-1338. MohammadReza Zaregarizi (Author). Effects of Exercise & Daytime Sleep on Human Haemodynamics: With Focus on Changes in Cardiovascular Function during Daytime Sleep Onset. BOOK, ISBN (978-3-8484-1726-1), March, 2012. Ύπνος Ινεμούρι
Μετρό Πράγας

Το Μετρό της Πράγας (τσεχικά: Metro v Praze ή Pražské metro) είναι ένα υπόγειο σιδηροδρομικό δίκτυο δημόσιων συγκοινωνιών στην Πράγα, την πρωτεύουσα της Τσεχίας. Είναι ο ταχύτερος τρόπος της μεταφοράς στην πόλη και εξυπηρετεί πάνω από ένα εκατομμύριο επιβάτες ημερησίως. Το Μετρό περιλαμβάνει τρεις γραμμές, κάθε μια από τις οποίες αντιπροσωπεύεται από το χρώμα της στους χάρτες και τα σήματα: Γραμμή A (πράσινο), γραμμή B (κίτρινο) και γραμμή C (κόκκινο). Υπάρχουν 61 σταθμοί στο σύνολο (τρεις των οποίων είναι σταθμοί ανταπόκρισης) σε 65,2 χιλιόμετρα δικτύου, με περισσότερα από 50 χιλιόμετρα υπόγειων γραμμών. Τα δρομολόγια του μετρό εκτελούνται μεταξύ 5:00 π.μ. και 0:00 κάθε ημέρα, με τις χρονοαποστάσεις συρμών στα δυο με τρία λεπτά τις ώρες αιχμής. Συνολικά, άνω των 420 εκατομμυρίων επιβατών χρησιμοποιούν το μετρό της Πράγας κάθε έτος. Το μετρό λειτουργεί από την εταιρεία Dopravní podnik hlavního města Prahy, που διαχειρίζεται όλα τα μέσα των δημόσιων συγκοινωνιών μέσα και γύρω από την πόλη (το μετρό, τις τροχιοδρομικές γραμμές, λεωφορεία και τελεφερίκ).

 Οι τρεις γραμμές του μετρό της Πράγας συναντώνται στο κέντρο της πόλης, σχηματίζοντας τρίγωνο, με τρεις σταθμούς ανταπόκρισης να αποτελούν τις κορυφές του. Ο βαθύτερος σταθμός του δικτύου είναι ο σταθμός Náměstí Míru, που εγκαινιάστηκε στις 12 Αυγούστου 1978 και βρίσκεται 53 μέτρα κάτω από την επιφάνεια του εδάφους. Η γραμμή B διέρχεται εν μέρει μέσω υπέργειας γιάλινης σήραγγας. Οι περισσότεροι σταθμοί διαθέτουν μία κεντρική αποβάθρα, που εξυπηρετεί και τις δυο κατευθύνσεις. Στους σταθμούς που βρίσκονται κοντά στην επιφάνεια του εδάφους, η οροφή του σταθμού είναι επίπεδη και σε μερικούς στηρίζεται σε κολώνες, ενώ στους βαθύτερους σταθμούς το κέλυφος του σταθμούς είναι κυκλικής διατομής. Οι τοίχοι πολλών σταθμών είναι διακοσμημένοι με έγχρωμες πλάκες αλουμινίου, ενώ κάθε σταθμός έχει έναν χαρακτηριστικό και ιδιαίτερο σχεδιασμό. Επί του παρόντος, ξεκινώντας τις εργασίες από το 2022, είναι υπό κατασκευή μια τέταρτη γραμμή, που θα απεικονίζεται με μπλε χρώμα. Επίσημη ιστοσελίδα των δημοσίων αστικών συγκοινωνιών της Πράγας με χάρτες, πληροφορίες εισιτηρίων κ.τ.λ. (Αγγλικά) Urbanrail.net — Συνοπτικές πληροφορίες για το μετρό (Αγγλικά) Prague Metro (Αγγλικά)
Τζοακίνο Γκρέκο

Ο Τζοακίνο Γκρέκο (ιταλικά: Gioachino Greco, λατινικά: Joachimus Graecus, περ. 1600 – περ. 1634) ήταν Ιταλός σκακιστής και συγγραφέας. Υπήρξε ίσως ο σημαντικότερος γκρανμαίτρ του 17ου αιώνα και ένας από τους σπουδαιότερους παίκτες στην ιστορία του παιχνιδιού.

 Γεννήθηκε στο Τσέλικο κοντά στην Κοζέντσα της Καλαβρίας στην Ιταλία και ήταν γνωστός και ως Il Calabrese (ο Καλαβρέζος). Η Καλαβρία είχε ήδη σημαντική παράδοση στο σκάκι. Ήδη από το 1619 κρατούσε σημειώσεις από τακτικές και ιδιαιτέρως έξυπνα παιχνίδια που έπαιζε και πούλαγε αντίγραφά τους. Στη Ρώμη πολλοί διάσημοι φρόντισαν να αποκτήσουν αντίγραφα τών παιχνιδιών του. Παρόλο που ήταν πολύ δημοφιλής στη Ρώμη, ταξίδεψε επίσης για να αγωνιστεί και με τους ισχυρούς σκακιστές της υπόλοιπης Ευρώπης. Στο Παρίσι έπαιξε με τους ισχυρότερους σκακιστές και θα πρέπει να ήταν πολύ επιτυχημένος αφού στο ταξίδι του προς την Αγγλία τον λήστεψαν αποσπώντας του 5.000 σκούδα (ή κορώνες), ένα πολύ μεγάλο ποσό, που είχε βγάλει παίζοντας σκάκι. Στο Λονδίνο νίκησε όλους τους ισχυρούς παίκτες. Εκεί ανέπτυξε και την ιδέα της καταγραφής ολόκληρων των παρτίδων και όχι απλώς θέσεων. Επέστρεψε στο Παρίσι, όπου έγραψε και για τις καινούργιες του ιδέες. Μετά ταξίδεψε στην Ισπανία, όπου επίσης νίκησε τους ισχυρότερους σκακιστές. Επέστρεψε στην Ιταλία, όπου πείστηκε από έναν Ισπανό ευγενή να ταξιδέψει στην Αμερική. Πέθανε αρκετά νέος στις Αντίλλες, μάλλον από κάποια αρρώστια, δωρίζοντας την περιουσία του στους Ιησουΐτες. Οι παρτίδες που έχει παραδώσει δεν φαίνεται πουθενά να αμφισβητήθηκαν, έτσι θεωρείται ότι παίχτηκαν πραγματικά, αλλά στο The Oxford Companion to Chess αναφέρεται η πιθανότητα οι παρτίδες του να ήταν πλαστές (κατασκευασμένες). Οι παρτίδες του, στις οποίες πάντως δεν αναφέρονται τα ονόματα των αντιπάλων του, είναι γενικά αρκετά πιθανό να συμβούν στην πράξη (και πολύ συχνά έχουν επαναληφθεί), ο ίδιος ήταν σίγουρα ικανός να τις παίξει. Η μελέτη τους θεωρείται ιδιαιτέρως χρήσιμη ακόμα και σήμερα, ενώ επηρέασαν την τέχνη του σκακιού σε μεγάλο βαθμό για τους επόμενους αιώνες. Ο Γκρέκο ήταν πολύ ισχυρότερος παίκτης από οποιονδήποτε άλλον στην εποχή του, επίτευγμα που πολύ λίγοι (όπως ο Φιλιντόρ) κατέχουν. Ο Γκρέκο ασχολήθηκε πολύ με την ιταλική παρτίδα (ίσως το δημοφιλέστερο άνοιγμα της εποχής) ενώ ο ίδιος αγαπούσε πολύ την σικελική άμυνα. Στο The Oxford Companion to Chess αναφέρεται ότι το όνομα της θυσίας ενός αξιωματικού στο αντίπαλο ροκέ (πάνω στο πιόνι θ7) είναι ελληνικό δώρο και ότι αυτό οφείλεται μάλλον στην χρήση του από τον Γκρέκο παρά στον δούρειο ίππο. Παρτίδες του Τζοακίνο Γκρέκο στο www.chessgames.com
Καρλ Λούντβιχ Χάρντινγκ

Ο Καρλ Λούντβιχ Χάρντινγκ (Karl Ludwig Harding, 29 Σεπτεμβρίου 1765 – 31 Αυγούστου 1834) ήταν Γερμανός αστρονόμος, γνωστός κυρίως από την ανακάλυψη του τρίτου αστεροειδή, της `Ηρας.

 Ο Χάρντινγκ γεννήθηκε στο Λάουενμπουργκ και σπούδασε Θεολογία στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν. Το 1796 ο Γιόχαν Χιερόνυμους Σρέτερ (J.H. Schröter) προσέλαβε τον Χάρντινγκ ως ιδιαίτερο δάσκαλο για τον γιο του. Ο Σρέτερ έτρεφε μεγάλη αγάπη για την αστρονομία και σύντομα διόρισε τον Χάρντινγκ ως αστρονόμο και επιθεωρητή στο ιδιωτικό αστεροσκοπείο του. Το 1804 ο Χάρντινγκ, παρατηρώντας από το αστεροσκοπείο του Σρέτερ, ανεκάλυψε την `Ηρα. Στη συνέχεια πήγε στο Γκέτινγκεν, όπου συνεργάσθηκε με τον Καρλ Φρίντριχ Γκάους. Εκτός από τον αστεροειδή, ο Χάρντινγκ ανεκάλυψε τρεις κομήτες και δημοσίευσε τα έργα: Atlas novus coelestis (Νέος Ουράνιος `Ατλας, 1808-1823, επανεκδόθηκε με διορθώσεις του Jahn το 1856) με κατάλογο 120.000 αστέρων Kleine astronomische Ephemeriden (Μικρές αστρονομικές εφημερίδες, συντεταγμένες μαζί με τον Βίσεν, 1830-35) Τον 15ο στη σειρά των Sternkarten («αστρικών χαρτών») των εκδόσεων της Ακαδημίας του Βερολίνου (1830) Ο κρατήρας Χάρντινγκ στο βόρειο ημισφαίριο της Σελήνης. Ο αστεροειδής 2003 Χάρντινγκ (2003 Harding), που ανακαλύφθηκε το 1960.
Μάγκνους του Χόλσταϊν

Ο Μάγκνους, δανικά Magnus (5 Σεπτεμβρίου 1540 - 28 Μαρτίου 1583) από τον Οίκο του Όλντενμπουρκ ήταν δούκας του Χόλσταϊν (1559) και μετά τιτουλάριος βασιλιάς της Λιβονίας, υποτελής του Ιβάν Δ΄ της Ρωσίας.

 Γεννήθηκε στο κάστρο Κρίστιανσμποργκ της Κοπενχάγης και ήταν ο δευτερότοκος γιος του Χριστιανού Γ΄ της Δανίας και της Δωροθέας των Ασκάνια, κόρης του Μάγκνους Α΄ δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ. Στα 17 έτη του εστάλη στη Γερμανία για να μορφωθεί σε διάφορες Αυλές της χώρας. Το 1559 απεβίωσε ο πατέρας του και ο Μάγκνους επέστρεψε στη Δανία για τη στέψη του μεγαλύτερου αδελφού του Φρειδερίκου Β΄ ως βασιλιά. Το ίδιο έτος ο επίσκοπος Έσελ-Βηκ & Κουρλάνδης (περιοχών στη Λιβονία) πώλησε τα εδάφη του για 30.000 τάληρα στον Φρειδερίκο Β΄. Ο βασιλιάς προτίμησε να παραχωρήσει τη Λιβονία στον Μάγκνους, αντί να διαιρέσει τα πατρικά εδάφη με τον αδελφό του. Ο Μάγκνους δέχθηκε να αποκηρύξει το δικαίωμα διαδοχής του στα δουκάτα Σλέσβιχ & Χόλσταϊν και το 1560 μετέβη με στρατό στο Έσελ, όπου αμέσως εκλέχθηκε επίσκοπος Έσελ-Βηκ & Κουρλάνδης από τον Σύλλογο του καθεδρικού ναού. Το 1570 ο Μάγκνους έφθασε στη Μόσχα, όπου ο Ιβάν Δ΄ της Ρωσίας τον έστεψε βασιλιά της Λιβονίας με αντάλλαγμα τη συμμαχία του. Ήταν η περίοδος του Πολέμου της Λιβονίας (1558-83) και οι περιοχές έπρεπε να κατακτηθούν. Έλαβε τον καταστατικό χάρτη του υποτελούς βασιλείου. Ο Μάγκνους έφυγε από τη Μόσχα με 20.000 Ρώσους στρατιώτες για να καταλάβει το Ρέβαλ (νυν Τάλιν) από τους Σουηδούς. Ο Ιβάν Δ΄ ήλπιζε στη βοήθεια του Φρειδερίκου Β΄, αλλά αυτό δεν έγινε και ο Μάγκνους εγκατέλειψε την πολιορκία. Ζήτησε από τους ευγενείς της Λιβονίας να συνασπιστούν μαζί του εναντίον των ξένων, αλλά ο ΙΒάν Δ΄ του επιτέθηκε και τον αιχμαλώτισε. Όταν ελευθερώθηκε δεν ήταν πια αυτός βασιλιάς, αλλά ο Στέφαν Μπάτορυ της Πολωνίας. Έζησε τα τελευταία έτη στο κάστρο Πίλτεν στην επισκοπή της Κουρλάνδης, όπου απεβίωσε. Το 1662 το λείψανό του μεταφέρθηκε στη Δανία και εναποτέθηκε στον καθεδρικό του Ρόσκιλε. Νυμφεύτηκε το 1574 τη Μαρία των Ρουρικιδών, κόρη του Βλαντίμιρ (εγγονού του Ιβάν Γ΄ και της (Ζωής) Σοφίας Παλαιολογίνας) και είχε τέκνα: Μαρία και Ευδοξία, απεβίωσαν 17 και 7 ετών αντίστοιχα. Livonian Wars, by Kara Broughton Die Münzen von Herzog Magnus
Γλάστρα Αχαΐας

Η Γλάστρα είναι μικρός οικισμός της πρώην Επαρχίας Καλαβρύτων του Νομού Αχαΐας. Διοικητικά ανήκει στην Τοπική κοινότητα Γλάστρας της Δημοτικής Ενότητας Κλειτορίας του Δήμου Καλαβρύτων, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση του Προγράμματος Καλλικράτης που ισχύει στην Ελλάδα από το 2011.

 Η Γλάστρα απέχει 6,4 χλμ. από την Κλειτορία, έδρα της Δημοτικής Ενότητας στην οποία ανήκει. Είναι ορεινός οικισμός σε υψόμετρο 790 μέτρων και οι κάτοικοί του ασχολούνται με την γεωργία και την κτηνοτροφία. Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός βρέθηκε να έχει μόνο 8 κατοίκους. Το χωριό ονομαζόταν Βρώσθαινα μέχρι το 1957. Η Γλάστρα από το 1835 μέχρι το 1912 ήταν οικισμός του τότε Δήμου Κλειτορίας. Στη συνέχεια με την κατάργηση των Δήμων ορίστηκε έδρα της Κοινότητος Βρωσθαίνης, η οποία το 1957 μετονομάστηκε σε Κοινότητα Γλάστρας. Παρέμεινε έδρα της ομώνυμης Κοινότητας μέχρι το 1971 οπότε ορίστηκε νέα έδρα ο οικισμός Άγιος Βλάσιος. Το 1998 με την εφαρμογή της διοικητικής διαίρεσης του σχεδίου "Καποδίστριας" ο οικισμός εντάχθηκε στο Δήμο Λευκασίου ως τμήμα του Δημοτικού Διαμερίσματος Γλάστρας. Από το 2011 βάσει της διοικητικής μεταρρύθμισης "Καλλικράτης" αποτελεί οικισμό της Τοπικής κοινότητας Γλάστρας του διευρυμένου Δήμου Καλαβρύτων. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Γλάστρας Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 18/04/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Γλάστας Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 18/04/2017.
Λουίζα των Βουρβόνων, δούκισσα του Λονγκεβίλ

Η Λουίζα, γαλλ. Louise de Bourbon, duchess de Longueville (2 Φεβρουαρίου 1603 - 9 Σεπτεμβρίου 1637) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Κονντέ ήταν κόρη του κόμη του Σουασσόν και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Λονγκεβίλ.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Καρόλου κόμη του Σουασσόν και της Άννας, κόρης του Λουδοβίκου κόμη του Μονταφιέ. Ανατράφηκε στο αββαείο του Φοντεβρώ με τη φροντίδα της μεγάλης θείας της Ελεονώρας των Βουρβόνων-Κονντέ, σύζυγο του πρίγκιπα της Οράγγης. Στη Γαλλική Αυλή την αποκαλούσαν μαντεμουαζέλ ντε Σουασόν. Παντρεύτηκε τον Ερρίκο Β΄ δούκα του Λονγκεβίλ που ήταν 2ος εξάδελφός της, μιά και οι πατέρες τους ήταν εγγονοί του Φραγκίσκου των Βαλουά-Ορλεάνης-Λονγκβίλ δούκα του Φρονσάκ. Όταν η Λουίζα απεβίωσε το 11637, ο σύζυγός της έκανε 2ο γάμο με την Άννα Ζενεβιέβ των Βουρβόνων. Παντρεύτηκε το 1617 τον Ερρίκο Β΄ των Βαλουά-Ορλεάνης δούκα του Λονγκεβίλ και είχε τέκνα: Μαρία 1625-1707, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Β΄ του Οίκου της Σαβοΐας δούκα του Νεμούρ. Λουίζα 1626-1628, ένα παιδί 1634, απεβίωσαν μικρά. Père Anselme, Histoire des Rois de France, Pp 45. Père Hilarion de Coste. Les Eloges et vies des reynes, princesses, dames et damoiselles illustres en piété, courage et doctrine, qui ont fleury de nostre temps, et du temps de nos pères. 1630. chap. 2. Pp. 175.
Ματθίλδη του Κέντλινμπεργκ

Η Ματθίλδη του Κέντλινμπεργκ (Mathilde, αρχές του 955 - 7/8 Φεβρουαρίου 999) ήταν η πρώτη πριγκίπισσα-ηγουμένη του Κέντλινμπεργκ, Μητροπολίτισσα και μία από τις πιο ισχυρές γυναίκες του 10ου αιώνα καθώς ήταν μία από τις τρεις dominae imperiales (κυρίαρχες αυτοκράτειρες) της Σαξονίας. Ήταν η κόρη του Όθωνα Α΄ της Γερμανίας και της δεύτερης συζύγου του, Αδελαΐδας της Ιταλίας, και ξαδέρφη της συγγραφέα Ροσβίτα.

 Η γιαγιά της, Ματθίλδη του Ριγκενχάιμ, ίδρυσε τη Μονή Κέντλινμπεργκ το 936 και έγινε η πρώτη ηγουμένη της. Τον Απρίλιο του 966, σε μια μεγάλη τελετή που ζήτησε ο πατέρας της, η εντεκάχρονη Ματθίλδη και η ομώνυμη εκ πατρός γιαγιά της αναγνωρίστηκαν ηγουμένες από όλους τους επισκόπους και τους αρχιεπισκόπους της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Όπως οι περισσότερες ηγουμένισσες της εποχής κατείχε μεγάλη εξουσία καθώς μπορούσε να κόψει δικό της νόμισμα, διατηρούσε δικό της στρατό και συμμετείχε στα αυτοκρατορικά συμβούλια ενώ κατείχε τον τίτλο της Metropolitana, δηλαδή μητροπολίτισσα, που της έδινε εξουσία πάνω σε όλους τους επισκόπους, τίτλος που κανονικά δινόταν μόνο σε άντρες. Ένα χρόνο αφού έγινε μοναχή, η γιαγιά της πέθανε και η Ματθίλδη έμεινε το μοναδικό μέλος της Οθωνικής Δυναστείας στο βασίλειο, όταν ο πατέρας της και ο αδελφός της Όθων πήγαν στην Ιταλία. Έτσι, η αποστολή της ήταν να εκπροσωπεί τη δυναστεία της και να κυβερνά τη Σαξονία σε μια ιδιαίτερα δύσκολη κατάσταση.Ως αντιβασίλισσα, η Ματθίλδη πραγματοποίησε μια σύνοδο στο Ντόρνμπερκ. Η σύνοδος είχε μεταρρυθμιστικό χαρακτήρα και αφορούσε την εκκλησία της Γερμανίας. Το 985 έλαβε χώρα μια αυτοκρατορική Συνέλευση (Diet) στο αββαείο της, που ονομάστηκε Συνέλευση των Ισχυρών Γυναικών, διότι οργανώθηκε με πρωτοβουλία των ισχυρότερων γυναικών της εποχής και προήδρευαν οι αυτοκράτειρες Αδελαΐδα και Θεοφανώ καθώς και η ίδια η Ματθίλδη. Στη Συνέλευση ο Ερρίκος ο Εριστικός αμφισβήτησε το δικαίωμα του ανιψιού της Ματθίλδης να διαδεχθεί τον πατέρα του. Η Ματθίλδη κατάφερε να νικήσει επιτυχώς τους ισχυρισμούς του και εξασφάλισε την εκλογή του ανιψιού της ως αυτοκράτορα, επομένως «να κρατήσει συνεκτική την αυτοκρατορία». Το 985 η Ματθίλδη, η μητέρα της και η νύφη της, η βυζαντινή πριγκίπισσα Θεοφανώ, έγιναν συμβασίλισσες για τον νεαρό ανιψιό της Ματθίλδης, τον Όθωνα Γ΄. Ένας σύγχρονος χρονικογράφος περιέγραψε την αντιβασιλεία της ως "χωρίς γυναικεία επιπολαιότητα". Η Ματθίλδη επέτυχε να αποκαταστήσει την ειρήνη και την εξουσία οδηγώντας έναν στρατό εναντίον των βαρβάρων. Δεν χρησιμοποίησε για την επίτευξη των στόχων της τη στρατιωτική δύναμη, παρόλο που ήταν στη διάθεσή της. Πέθανε το 999 και τη διαδέχθηκε η ανιψιά της, Αδελαΐδα. Ο Widukind του Corvey, ένας ιστορικός χρονικογράφος από τη Σαξονία, αφιέρωσε τα γραπτά του, μεταξύ των οποίων είναι το σημαντικότερο έργο της Οθωνικής ιστοριογραφίας, στη Ματθίλδη.
Αζαλαΐς του Μομφερράτου

Η Αζαλαΐς του Μομφερράτου (γνωστή ως Αδελασία ή Αλασία) (1150–1232) ήταν σύζυγος του μαρκησίου του Σαλούτσο και αντιβασίλισσα για τον εγγονό της, Μαμφρέδο Γ΄ από το 1212 έως το 1218.

 Η Αζαλαΐς ήταν μία από τις τρεις κόρες του Γουλιέλμου Ε΄ του Μομφερράτου και της Ιουδήθ του Μπάμπενμπεργκ. Τα αδέρφια της περιελάμβαναν τον Γουλιέλμο του Μομφερράτου, τον Κορράδο της Ιερουσαλήμ και τον Βονιφάτιο του Μομφερράτου. . Παντρεύτηκε τον Μαμφρέδο Β΄ του Σαλούτσο πριν από το 1182, κατά το οποίο έλαβε εδάφη των Σαλούτσο, Ρακονίτζι, Βίλλα, Κεντάλο και Κουαράντα, σε περίπτωση που ο γάμος της (όπως αυτός της αδερφής της Αγνής) ακυρωνόταν για λόγους στειρότητας. Όπως και ο αδερφός της Βονιφάτιος, η Αζαλαΐς ήταν προστάτιδα των τροβαδούρων. Αναφέρεται στο τραγούδι του Peire Vidal, Estat ai gran sazo: Ο Θεός να σώζει τον τιμημένο μαρκήσιο και την όμορφη αδερφή του Επιλέον, σε αυτήν αφιερώνεται το Bon 'aventura don Dieus als Pizas.Γύρω στο 1192, είχε χτίσει την εκκλησία του Σαν Λορέντζο, την οποία δώρησε σε ηγούμενος στο Ουλξ. Ο μεγαλύτερος γιος της, ο Βονιφάτιος, που πήρε το όνομά του από τον αδερφό της, αναφέρεται για πρώτη φορά στη δωρεά. Ωστόσο, ο Βονιφάτιος πέθανε το 1212, και με το θάνατο του συζύγου της τον Φεβρουάριο του 1215, η Αζαλαΐς έγινε αντιβασίλισσα του Σαλούτσο για τον εγγονό της, Μαμφρέδο Γ΄. Η Αζαλαΐς έκανε επίσης πολιτικές και εκκλησιαστικές συμφωνίες με την πόλη Άλμπα και τον Επίσκοπο του Άστι. Το 1216, έκανε μια συνθήκη με τον Θωμάς Α΄ της Σαβοΐας για έναν γάμο μεταξύ του γιου του Αμεδαίου και της εγγονής της Αγνής. Ωστόσο, ο γάμος δεν έγινε ποτέ, πιθανώς για λόγους συγγένειας, καθώς η Αζαλαΐς ήταν πρώτη ξαδέρφη του πατέρα του Θωμά. Ο Αμεδαίος παντρεύτηκε την Άννα της Βουργουνδίας και η Αγνή έγινε ηγουμένη του μοναστηριού της Santa Maria della Stella στο Ριφρέντο.Όταν ο νεαρός Μαμφρέδος ενηλικιώθηκε του το 1218, η Αζαλαΐς επέστρεψε στην εκκλησία. Το 1224, προίκισε το μοναστήρι του Ριφρέντο με το εισόδημα της εκκλησίας του Σαν Ιλλάριο. Το 1227, έδωσε περαιτέρω επιχορηγήσεις στους ηγούμενους του Ουλξ. Πέθανε το 1232 και θάφτηκε στο μοναστήρι της Σάντα Μαρία του Στεφάρντα. Με τον σύζυγό της Μαμφρέδο είχαν τουλάχιστον πέντε παιδιά: Αγνή, νυμφεύτηκε τον Κόμιτα Γ΄ του Τόρρες Βονιφάτιος, νυμφεύτηκε τη Μαρία του Τόρρες και είχε τέκνα. Μαργαρίτα, νυμφεύτηκε τον Γοδεφρείδο του Σαγκαίνγκ Κόρη αγνώστου ονόματος, νυμφεύτηκε τον Γουλιέλμο της Κέβα Θωμάς Ernest Hoepffner, Le Troubadour Peire Vidal: sa vie et son œuvre, Paris, 1961 A M Patrone, "Alasia", Dizionario Biografico degli Italiani, vol. 1, p. 583 Leopoldo Usseglio, I Marchesi di Monferrato in Italia ed in Oriente durante i secoli XII e XIII, 1926. Santa Maria di Staffarda
Βένους

Η Βένους (Venus) ήταν μεγάλη ρωμαϊκή θεότητα του έρωτα και της ομορφιάς, αντίστοιχη με την Αφροδίτη της ελληνικής μυθολογίας και την Τουράν της ετρουσκικής μυθολογίας, έχοντας δανειστεί στοιχεία και από τις δυο θεότητες. Οι Ρωμαίοι τη θεωρούσαν πρόγονό τους, λόγω του μύθου του ιδρυτή της Ρώμης, Αινεία.

 Felix, αυτή που φέρνει τύχη. Ένας ναός που κατασκεύασε ο Αδριανός στη Ρώμη ήταν αφιερωμένος στη Βένους που φέρνει τύχη και στην Αιώνια Ρώμη («Venus Felix et Roma Aeterna»). Genetrix, η μητέρα Βένους. Το προσωνύμιο αυτό αναφέρεται στο ρόλο της ως πρόγονος όλων των Ρωμαίων, προστάτιδα της μητρότητας και της οικίας. Obsequens, αυτή που έχει χάρη. Αφιερωμένος στη Venus Obsequens ήταν ένας ναός του 3ου αιώνα π.Χ., ο οποίος κατασκευάστηκε με χρήματα γυναικών που είχαν καταδικαστεί για μοιχεία. Ήταν ο παλαιότερος ναός της Βένους στη Ρώμη και βρισκόταν στον Αβεντινό Λόφο. Victrix, αυτή που φέρνει τη νίκη. Amica, η φίλιος Βένους. Armata, η οπλισμένη κι έτοιμη για μάχη Βένους. Caelestis, αυτή που έχει έρθει από τους ουρανούς. Aurea, η χρυσή Βένους. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Venus (dea) στο Wikimedia Commons
Επαρχία Αμπεϊμπαρά

Η Επαρχία Αμπεϊμπαρά είναι μια επαρχία της Περιφέρειας Κιντάλ, Μαλί. Έχει έκταση 23.750 τ.χλμ. και πληθυσμό 10.286 κατοίκων (2009). Πρωτεύουσα είναι η Αμπεϊμπαρά.

 Η Επαρχία Αμπεϊμπαρά βρίσκεται κεντρο-ανατολικά του Μαλί και βόρεια-κεντρικά της Περιφέρειας Κιντάλ. Συνορεύει στα δυτικά με την Επάρχία Τιν-Εσσακό, στα νοτιοδυτικά με την Επαρχία Κιντάλ, στα νοτιοανατολικά με την Επαρχία Τεσσαλίτ και στα βόρεια με την Αλγερία. Η Επαρχία Αμπεϊμπαρά διαιρείται σε 3 διαμερίσματα: Αμπεϊμπαρά Μπογκασσά Τινζαουατέν Επαρχίες του Μαλί
892 Ζεελιγκέρια

Η Ζεελιγκέρια (Seeligeria) είναι ένας αρκετά μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,414. Ανακαλύφθηκε το 1918 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από το επώνυμο του Γερμανού αστρονόμου Χούγκο Χανς φον Ζέελιγκερ.

 Η μέση διάμετρος της Ζεελιγκέριας εκτιμάται σε 74,48 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,055. Η Ζεελιγκέρια πιθανότατα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 30 ως 50 ώρες περίπου, μία πολύ αργή περιστροφή για αστεροειδή. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Μαθιόλα η πολιά

Η Matthiola incana (Μαθιόλα η πολιά) είναι πολυετές φυτό με καταγωγή από τις μεσογειακές ευρωπαϊκές χώρες. Εξαιτίας των όμορφων λουλουδιών του απαντάται πολύ συχνά σε κήπους και ανθώνες. Η καλλωπιστική του αξία οφείλεται στην πλούσια ανθοφορία, την ποικιλοχρωμία και το άρωμα των ανθέων.

 Καλλιεργείται ως ετήσιο φυτό (διετές). Έχει θαμνοειδή μορφή με βλαστούς όρθιους, διακλαδιζόμενους, ύψους 25-70 εκατοστών, ελαφρά ξυλοποιημένους στη βάση. Τα φύλλα του είναι επιμήκη, λογχοειδή, κατ' εναλλαγή, σταχτοπράσινα καλυμμένα με χνούδι, όπως και οι βλαστοί. Τα άνθη είναι μονά ή διπλά, σε επάκριες ταξιανθίες - «στάχεις» και χρώματα απαλά (κόκκινο, ρόδινο, ιώδες, λευκό κ.ά.) μάλλον παρά λαμπερά, με έντονο άρωμα. Ανθίζει κατά τον Απρίλιο - Μάιο, ίσως και Ιούνιο. Τα διπλά άνθη, που έχουν και εμπορική αξία, οφείλονται στη μεταλλαγή εξαιτίας της οποίας τα αναπαραγωγικά όργανα έχουν μετατραπεί σε πέταλα και για το λόγο αυτό είναι άγονα. Υπάρχουν ποικιλίες νάνες, ύψους 25 - 30 εκατοστών, μέτριες 30 - 50 εκατοστών και ψηλές 50 - 70 εκατοστών, διαφόρων χρωμάτων. Γίνεται με σπόρο που λαμβάνεται από φυτά με «μονά» άνθη και σπέρνεται τέλη Αυγούστου - αρχές Σεπτεμβρίου. Τα σπορόφυτα που πρόκειται να δώσουν «διπλά» άνθη ξεχωρίζουν είτε από το σπορείο, είτε κατά τη μεταφύτευση γιατί: Μόλις φυτρώσουν έχουν κοτυληδόνες ανοικτού πράσινου χρωματισμού, ενώ εκείνα για μονά άνθη έχουν κοτυληδόνες σκουροπράσινες. Τα νεαρά φυτά έχουν ανοιχτοπράσινο χρώμα και φύλλα επιμήκη, χνουδωτά, κυματοειδή στην κορυφή, ενώ εκείνα της καρδιάς είναι κατσαρά. Αντίθετα τα φυτά για «μονά» άνθη έχουν σκουροπράσινο χρώμα, πιο συμμαζεμένη ανάπτυξη και φύλλα κοντόχοντρα, στρογγυλεμένα και εκείνα της καρδιάς διατεταγμένα σε κύκλο.Το φυτό αναπτύσσεται σε όλα σχεδόν τα εδάφη που έχουν καλή αποστράγγιση, προτιμά όμως τα λίγο βαριά και πλούσια. Ευδοκιμεί καλά και στα αργιλλοασβεστοειδή εδάφη και αντέχει στις παραθαλάσσιες περιοχές. Θέλει ηλιαζόμενες θέσεις, μπορεί να αναπτυχθεί όμως και στην ημισκιά. Ένα κρυολόγημα στα νεαρά φυτά προκαλεί τη δημιουργία περισσότερων στελεχών και ανθέων. Εάν τα φυτά κλαδευτούν μετά την άνθηση μπορούν να διατηρηθούν και για δεύτερο χρόνο. Τα φυτά προσβάλλονται πολλές φορές στο σπορείο από σηψιρριζίες λόγω υπερβολικής υγρασίας. Άλλοι μύκητες που προσβάλλουν τα φυτά είναι η σκωρίαση, ο περονόσπορος και το ωίδιο. Από τα έντομα προβλήματα δημιουργούν οι κάμπιες (πιερίδα), που κατρώγουν τα φύλλα, οι αφίδες και οι θρίπες. Οι νάνες και οι μέτριες ποικιλίες φυτεύονται ομαδικά σε χλοοτάπητες ή σε ανθώνες, αλλά και σε φυτοδοχεία. Γενικά είναι κατάλληλες και για άνθη που προορίζονται για ανθοδοχεία. «8η Ανθοκομική Έκθεση Δήμου Αιγάλεω», Ενημερωτικό Φυλλάδιο (2010)
Μαρία Ρόχο

Η Μαρία Ρόχο (María de Lourdes Rojo e Incháustegui, 15 Αυγούστου 1943 -) είναι Μεξικανή ηθοποιός και πολιτικός. Η Ρόχο γεννήθηκε στις 15 Αυγούστου 1943 στην Πόλη του Μεξικού. Είναι κόρη του αγρονόμου Ρομπέρτο Ρόχο και της δασκάλας Αγέδα Ιντσαουστεγί. Από την παιδική της ηλικία είχε πρόβλημα με τα νεύρα και την δυσλεξία, πράγμα που δημιουργούσε πρόβλημα προσωπικότητας και ανασφάλειας, αλλά σύντομα διακρίθηκε στα καλλιτεχνικά δρώμενα. Ήταν παντρεμένη με τον επίσης ηθοποιό Χουάν Αγιέντε, μαζί απέκτησαν το μοναδικό τους παιδί, ένα γιο τον Σαντιάγο. Από το 1997 μέχρι το 2000 ήταν βουλευτής. Από την 1η Οκτωβρίου 2000, ήταν αρχηγός της επαρχίας Κογιοακάν στην Πόλη του Μεξικού μέχρι και της 4 Απριλίου 2003. Την 1η Σεπτεμβρίου 2006 ανέλαβε καθήκοντα γερουσιαστή της Δημοκρατίας του Μεξικανικού Κογκρέσου. Διετέλεσε επίσης πρόεδρος της επιτροπής πολιτισμού.

 Teatro fantástico - 1955, ως Τσιτσιρικιτίκα El profesor Valdez - 1962 Vivimos en una estrella - 1963, ως Λίλια Casa de huéspedes - 1965 Pequeñeces - 1971 El edificio de enfrente - 1972, ως Μαρία Λους Mi rival - 1973, ως Ροσέντα Los miserables - 1974, ως Επονίνα Ven conmigo - 1975, ως Ανχέλιακ Γκουτιέρες Acompáñame - 1978, ως Μάρτα No todo lo que brilla es oro - 1978 Amor prohibido - 1979 Añoranza - 1979 Nosotras las mujeres - 1981, ως Άνα La hora marcada - 1986 Lo blanco y lo negro - 1989, ως Άντρεα Cuando llega el amor - 1990, ως Ρόσα Muchachitas - 1991, ως Εσπεράνσα ντε Μπουσταμάντε Televiteatros - 1993 Buscando el paraíso - 1994, ως Αμαλία La antorcha encendida - 1996, ως Δόναι Χοσέφα Ορτίζ ντε Ντομίνγκες Te sigo amando - 1996, ως Φελίπα El amor de mi vida - 1998, ως Σαγράριο Βέρτι Ellas, inocentes o culpables - 2000, ως Μάρτα Lo que callamos las mujeres - 2001 La duda - 2002, ως Αμέλια Mariana de la noche - 2003/04, ως Λουκρέσια Βάργας Alborada - 2005/06, ως Βικτόρια Μανσέρα ι Οβιέδο χηρ. ντε Βαλντές Mujeres Asesinas - 2008, ως Έμμα Εστεμπάν/Αιμίλια Ντομίνγκες, Επεισόδια:"Γιέσικα, Η τοξική" & "Αιμιλία, Η μαγείρισσα" (Σεζόν:1, Επεισόδια:4 & 9) Mañana es para siempre - 2008/09, ως Σολεδάδ Κρους χηρ. ντε Χουάρες Corazón salvaje - 2009/10, ως Κλεμένσια Mujeres Asesinas 3 - 2010, ως Μιλάγρος Κιεσάδα Επεισόδιο:"Λας Κοτούχας, Οι επιχειρηματίες" (Σεζόν:3, Επεισόδιο:14) Gritos de muerte y libertad - 2010, Επεισόδιο:"El fin de la clandestinidad" El albergue - 2012, ως Εσπεράνσα ντε λα Λάμα Aprender a vivir - 2012, ως Ανχέλικα Hasta el fin del mundo - 2014/15, ως Γουαδαλούπε "Λουπίτα" Σάντσεζ Γκερρέρο #1 Hasta que te conocí - 2016, ως Μαριμπέλ Su nombre era Dolores... La Jenn que yo conocí - 2017, ως Ρόσα Σαβέδρα Sincronía - 2017, ως Κυρία Αδελίν Made in Mexico (2016) El chófer y la señora Daisy La tarea Cada quien su vida Manos arriba Fiesta de cumpleaños Mala semilla La caperucita roja María Rojo στην IMDb Maria Rojo en la página oficial de la Cámara de Senadores (Rojo's Homepage in the Mexican Congress
Ιερά Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου - Παναγίας του Έβρου

Η Ιερά Μονή Κοίμηση Θεοτόκου ή Ιερά Μονή Παναγίας Έβρου ή Μονή Κοίμησης της Θεοτόκου Μάκρης βρίσκεται στην Θράκη, στην παραλία της Μάκρης σε απόσταση 16 χλμ. δυτικά από την Αλεξανδρούπολη. Είναι κτισμένη ανάμεσα στους οικισμούς Παραλία Δικελλών και Πανόραμα, ενώ στα βόρεια περνάει η Εγνατία Οδός.

 Η Μονή είναι γυναικεία, ιδρύθηκε το 1980, λειτουργεί από το 1983 και υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Αλεξανδρουπόλεως, Τραϊανουπόλεως και Σαμοθράκης. Μεταξύ 1978 και 1981 κτίστηκαν οι βασικοί χώροι και το καθολικό όπου υπάρχει εφέστιος εικόνα της "Παναγίας του Έβρου", φιλοτεχνημένη επάνω σε κατεστραμμένο ξύλο παλαιότερης εικόνας από το Άγιο Όρος. Ο Μικρασιατικής καταγωγής π. Πολύκαρπος Μαντζάρογλου αποδεχόμενος την πρόσκληση του τότε Μητροπολίτου Αλεξανδρουπόλεως Ανθίμου ανέλαβε να επανδρώσει και να καθοδηγήσει πνευματικά τη Μονή Παναγίας του Έβρου, καθώς στην Μητρόπολη Αλεξανδρουπόλεως δεν υπήρχε έως τότε καμία μονή. Διετέλεσε πνευματικός πατέρας της Αδελφότητας από το 1983 μέχρι την κοίμησή του το 2012. Η Μονή είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου, πανηγυρίζει στις 23 Αυγούστου. Οι μοναχές απασχολούνται με την αγιογραφία, την ιερορραπτική, την κεντητική, την κηροπλαστική, την κηπουρική καθώς και άλλες δραστηριότητες. Η μονή απογράφεται με την ονομασία Κοίμηση Θεοτόκου ως ξεχωριστός οικισμός από το 1981 και σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης διοικητικά, υπάγεται στην τοπική κοινότητα Μάκρης που ανήκει στη δημοτική ενότητα Αλεξανδρούπολης του Δήμου Αλεξανδρούπολης ενώ με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 40 μοναχές.
Αστρικό νέφος του Τοξότη

Το αστρικό νέφος Τοξότη (γνωστό και ως Delle Caustiche, Μεσιέ 24, IC 4715) είναι αστρικό νέφος σε απόσταση περίπου 10.000 ετών φωτός στον αστερισμό Τοξότη. Κάποιες φορές αναγνωρίζεται ως το αχνό ανοικτό σμήνος NGC 6603, το οποίο βρίσκεται μέσα στο νέφος, αλλά είναι πολύ μικρό και αχνό για να είναι το Μεσιέ 24. Το αστρικό νέφος Τοξότη είναι ορατό με γυμνό μάτι κάτω από αρκετά καλές συνθήκες ως ένα αστρικό νέφος λίγο βόρεια του μ Τοξότη, ενώ με ελαφρώς χειρότερες συνθήκες η παραμικρή οπτική βοήθεια θα επιβεβαιώσει την παρουσία του. Με ισχυρότερα τηλεσκόπια θα αποκαλυφθεί μία πληθώρα αντικειμένων κοντά σε αυτό. Το Μεσιέ 24 ανακαλύφθηκε από τον Σαρλ Μεσιέ το 1764. Το Μεσιέ 24 αποτελεί ένα από τα περίεργα αντικείμενα Μεσιέ. Ο Μεσιέ αναφέρει για το νούμερο 24 ότι είναι ένα αντικείμενο με μήκος 1,5 μοίρες και το περιγράφει ως «ένα νέφος που αποτελείται από άστρα διαφορετικού μεγέθους».

 Το αστρικό νέφος Τοξότη δεν είναι πραγματικό αντικείμενο του βαθέος ουρανού, αλλά ένα αστρικό νέφος που εκτείνεται για αρκετές χιλιάδες έτη φωτός και αποτελεί μέρος των σπειροειδών βραχιόνων το οποίο γίνεται ορατό εξαιτίας της παρουσίας ενός τούνελ χωρίς διαστρική ύλη μέσα του. Παράθυρα σαν και αυτό που κάνει ορατό το Μ24 είναι σημαντικά για τη μελέτη της δομής του Γαλαξία, καθώς κάνουν δυνατή τη μελέτη περιοχών που αλλιώς δεν θα ήταν ορατές. Τα άστρα, τα σμήνη και τα υπόλοιπα αντικείμενα που αποτελούν το Μεσιέ 24 είναι μέρος του βραχίονα του Τοξότη ή του βραχίονα Τοξότη-Τρόπιδος του Γαλαξία. Το Μεσιέ 24 γεμίζει ένα χώρο με σημαντικό όγκο με βάθος από 10 μέχρι 16 χιλιάδες έτη φωτός. Είναι η πιο πυκνή συγκέντρωση άστρων ορατών με κιάλια, με περίπου χίλια άστρα ορατά σε κάθε ξεχωριστό οπτικό πεδίο. NGC 206, μια παρόμοια περιοχή στον γαλαξία της Ανδρομέδας Messier 24, SEDS Messier pages Αρχειοθετήθηκε 1996-12-21 στο Wayback Machine. Αντικείμενα στο ίδιο πεδίο με το Μ24 από το SEDS
Κύπελλο Ελλάδος υδατοσφαίρισης ανδρών 1991

Το Κύπελλο Ελλάδος πόλο ανδρών της περιόδου 1990-91 ήταν το 14ο στην ιστορία του θεσμού. Κυπελλούχος αναδείχθηκε ο Εθνικός Ο.Φ.Π.Φ. επικρατώντας του Α.Ν.Ο. Γλυφάδας στο κολυμβητήριο του ΟΑΚΑ. Αυτή ήταν η δεύτερη και τελευταία συνάντηση των δύο ομάδων σε τελικό κυπέλλου.

 Πηγή: Πηγή: Πηγή: Πηγή: 19/6/1991, ΟΑΚΑ Πηγή: ΕΘΝΙΚΟΣ (Γιάννης Καραλόγος): Πάτρας, Καϊάφας, Σαμαρτζίδης 2, Μαχαίρας 1, Μαρκόπουλος, Μουστακαρίας 3, Μπακούνης, Καλακόνας 2, Μπιράκης, Τσικάρης 1, Αρμενάκης 1, Βολτυράκης, Βούλγαρης ΓΛΥΦΑΔΑ (Όμηρος Πολυχρονόπουλος): Γιαννόπουλος Στ., Δάνδολος, Πεσματζόγλου Π. 1, Πεσματζόγλου Αν., Γιαννόπουλος Κυρ., Παπαναστασίου Τ. (ο «πιλότος»), Σελετόπουλος 2, Βλοντάκης Σπ. 1, Πάτερος 1, Παπαναστασίου Τ. (ο «γάτος») 2, Πατέρας, Μπουδραμής, Παπαναστασίου Μ.
Μαρία της Σουαβίας

Η Μαρία της Σουαβίας (Αρέτσο, 3 Απριλίου 1201 - 29 Μαρτίου 1235) μέλος του Οίκου των Χοενστάουφεν ήταν τρίτη κόρη και παιδί του Φιλίππου της Σουαβίας και της Ειρήνης Αγγελίνας, κόρης του Βυζαντινού αυτοκράτορα Ισαάκιου Β΄ Άγγελου. Η Μαρία έμεινε ορφανή και από τους δύο γονείς σε ηλικία μόλις 7 ετών, όταν ο πατέρας της δολοφονήθηκε από τον Όθωνα Η΄ δούκα της Βαυαρίας και η μητέρα της πέθανε αμέσως μετά στη γέννα της μικρότερης αδελφής της, που δεν επέζησε.

 Παντρεύτηκε τον Ερρίκο Β΄ δούκα της Βραβάντης (στο σημερινό Βέλγιο) και μαζί του απέκτησε: Ματθίλδη 1224-1288, παντρεύτηκε πρώτα τον Ροβέρτο Α΄ κόμη του Αρτουά, με τον οποίο απέκτησε δύο παιδιά και έπειτα τον Γκυ Γ΄ κόμη τού Σαιν-Πολ, με τον οποίο απέκτησε έξι παιδιά. Βεατρίκη 1225-1288, παντρεύτηκε πρώτα τον Ερρίκο Ράσπε, λάντγκραβο της Θουριγγίας (του Οίκου των Λουδοβικιδών) και έπειτα τον Γουλιέλμο Β΄ κόμη της Φλάνδρας· δεν απέκτησε παιδιά. Μαρία π. 1226-1256, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Β΄ των Βίττελσμπαχ δούκα της Άνω Βαυαρίας και του Παλατινάτου. Αποκεφαλίστηκε από τον σύζυγό της, λόγω υποψιών για απιστία. Μαργαρίτα απεβ. 1277, ηγουμένη στο αβαείο του Βάλντουκ (στο Χερντόγκενταλ). Ερρίκος Γ΄ π. 1230-1261, δούκας της Βραβάντης. Παντρεύτηκε την Αδελαΐδα της Βουργουνδίας, κόρη του Ούγου Δ΄ δούκα της Βουργουνδίας. Φίλιππος, πέθανε νέος.Η Μαρία της Σουαβίας πέθανε στο Λέουβεν πέντε μέρες πριν τα 34α γενέθλια της (29 Μαρτίου 1235)· σε έξι μήνες ο σύζυγός της διαδέχθηκε τον πατέρα του σαν δούκας της Βραβάντης και της Λοθαρίας (Λοτιέ). Baldwin, Philip B. (2014). Pope Gregory X and the Crusades. The Boydell Press. Dunbabin, Jean (2011). The French in the Kingdom of Sicily, 1266–1305. Cambridge University Press.
NGC 782

Ο NGC 782 είναι ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας ο οποίος βρίσκεται στον αστερισμό Ηριδανό και απέχει περίπου 160 εκατομμύρια έτη φωτός από τον Γαλαξία μας. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Τζων Χέρσελ (John Herschel) το 1834.

 Στις 9 Ιουλίου 2011 ανακαλύφθηκε στον γαλαξία αυτόν υπερκαινοφανής τύπου Ia που ονομάστηκε SN 2011eb. Η θέση του ήταν 29″ δυτικά και 34″ νότια από τον γαλαξιακό πυρήνα. Δεδομένα για το NGC 782 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 782 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα 782 στο Wikimedia Commons
Κλουμπ Σπόρτινγκ Ταμπάκο

Η Κλουμπ Σπόρτινγκ Ταμπάκο (ισπανικά: Club Sporting Tabaco) είναι περουβιανός πρώην ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα το διαμέρισμα του Ρίμακ, στη Λίμα. Εκ των πρωταγωνιστών του πρωταθλήματος του Περού κατά τη διάρκεια της ερασιτεχνικής περιόδου της ιστορίας του, ωστόσο, δεν ήταν σε θέση, πλέον, να συνεχίσει την επιτυχημένη παρουσία του έπειτα από την επαγγελματικοποίησή του, το 1951. Το 1955, προχώρησε σε συγχώνευση με την ζυθοποιία Backus & Johnston, η οποία και οδήγησε, με τη σειρά της, στην ίδρυση της Σπόρτινγκ Κριστάλ, εκ των κορυφαίων ποδοσφαιρικών συλλόγων του Περού.

 Η Σπόρτινγκ Ταμπάκο ιδρύθηκε το 1926 από εργάτες της Estanco de Tabaco, δημοσίου χαρακτήρα καπνοβιομηχανίας, η οποία και κατείχε το μονοπώλιο του εμπορίου καπνού εντός του Περού. Το 1928, ο σύλλογος κατέκτησε το πρωτάθλημα της Ντιβισιόν Ιντερμέντια (ισπανικά: División Intermedia), πρωτογενή μορφή της μετέπειτα δεύτερης κατηγορίας, λαμβάνοντας, ως αποτέλεσμα, το δικαίωμα συμμετοχής στο πρωτάθλημα πρώτης κατηγορίας του 1929. Το 1934, ο σύλλογος υποβιβάστηκε στη δεύτερη κατηγορία, προτού, στη συνέχεια, προβιβαστεί εκ νέου έπειτα από χρονικό διάστημα τριών ετών στην ανώτερη κατηγορία του περουβιανού ποδοσφαίρου, όπου και παρέμεινε έως το 1955, έτος κατά το οποίο και διαλύθηκε. Κατά τη διάρκεια των, συνολικά, 25 σεζόν παρουσίας του συλλόγου στην πρώτη κατηγορία, η Κλουμπ Σπόρτινγκ Ταμπάκο πέτυχε να αναδειχθεί δευτεραθλήτρια Περού δύο φορές, πιο συγκεκριμένα το 1931 και το 1954, και στις δύο περιπτώσεις με τελική πρωταθλήτρια την Αλιάνσα Λίμα. Λόγω οικονομικών δυσκολιών και, πιο συγκεκριμένα, χρέους της τάξεως των 350.000 σολ, ο σύλλογος οδηγήθηκε σε συγχώνευση, κατά τη διάρκεια του Δεκεμβρίου του 1955, με τη ζυθοποιία Backus & Jonhston, γεγονός το οποίο και οδήγησε στην ίδρυση της Σπόρτινγκ Κριστάλ Μπάκους, νεοϊδρυθέντος συλλόγου ο οποίος και διατήρησε τα χρώματα του προκατόχου του. Πρώην παίκτες Κλουμπ Σπόρτινγκ Κριστάλ
Πόλο με άλογα

Το πόλο με άλογα υπήρξε ολυμπιακό άθλημα σε πέντε προπολεμικές Ολυμπιάδες. Είναι ένα από τα πρώτα ομαδικά αθλήματα με βαθιές βασιλικές ρίζες. Μπορεί να συναντήσει κάποιος αναφορές ακόμη και στην εποχή του βασιλιά της Περσίας, Δαρείου. Στον Μεσαίωνα ευδοκιμούσε από την Κωνσταντινούπολη ως την Ιαπωνία. Και δεν είναι επίσης τυχαίο ότι σε πολλά παλάτια της Ευρώπης υπήρξε ιδιαίτερα δημοφιλές τον 18ο αλλά και τον 19ο αιώνα.

 Το 1989 οι Βρετανοί οργάνωσαν το πρώτο πόλο κλαμπ στο Silchar Αρχειοθετήθηκε 2020-01-03 στο Wayback Machine. , κοντά στο Manipur και δημιούργησαν και τους κανονισμούς του παιχνιδιού. Οι σημερινοί κανονισμοί, παρά το γεγονός ότι έχουν τη βάση τους σε αυτούς, άλλαξαν πάρα πολύ από χρόνο σε χρόνο. Παλιότερα , οι πρώτες ομάδες αποτελούνταν από εννιά άνδρες, οι οποίοι ίππευαν μικρά πόνι με ύψος 12 παλαμών(hands).Στην συνέχεια των χρόνων το ύψος έγινε 14.2.Μετά και το 1919 τα όρια ύψους καταργήθηκαν και σήμερα τα πόνι μπορούν να παίζουν πόλο επιτυχώς όσο μεγαλόσωμα και αν είναι. Και όσο τα πόνι μεγαλώνουν , τόσο μίκραιναν οι ομάδες , ώσπου έφθασαν στο σημερινό αριθμό των τριών παικτών σε μία ομάδα. Το έφιππο πόλο δεν είναι πολύ αντίθετο από το χόκεϊ , μόνο που παίζεται πάνω σε άλογο. Σκοπός του είναι να πετύχει κάποιος γκολ στο τέρμα σε μία μεγάλη αρένα των 300 γιαρδών, περίπου 275 μέτρων μήκους. Και όλα αυτά γίνονται μ ένα μπαστούνι από μπαμπού που ονομάζεται "Mallet".Το παιχνίδι χωρίζεται σε περιόδους των 7,5 λεπτών , που ονομάζονται στη διεθνή ορολογία του πόλο «Chukkers». Τα περισσότερα παιχνίδια διαρκούν 4 «Chukkers» , ενώ οι μεγάλοι διεθνείς αγώνες διαρκούν έξι ή οχτώ «Chukkers». http://2epal-n-ionias.mag.sch.gr/studentpages/7/polo.html Αρχειοθετήθηκε 2019-12-24 στο Wayback Machine. https://www.tovima.gr/printed_post/to-athlima-ton-galazoaimaton/ https://efisoul63.wordpress.com/2015/06/08/΄εφιππο-πόλο-κορνογουάλη-watergate-bay-το-άθλη/
Σερίνη

Η σερίνη ή 2-αμινο-3-υδροξυπροπανοϊκό οξύ (σύντμηση Ser ή S) είναι ένα α-αμινοξύ με συντακτικό τύπο HO2CCH(NH2)CH2OH. Είναι ένα από τα πρωτεϊνογόνα αμινοξέα με έξι κωδικόνια στον γενετικό κώδικα, τα AGU, AGC, UCA, UCU, UCG και UCC. Από χημικής άποψης κατατάσσεται στα πολικά αμινοξέα λόγω της υδροξυλομάδας στην πλευρική της αλυσίδα. Η σερίνη διαδραματίζει σημαντικό βιολογικό ρόλο στον μεταβολισμό ως πρόδρομη ένωση για τη βιοσύνθεση πολλών άλλων ενώσεων, αλλά και στους χημικούς μηχανισμούς ενζυμικών καταλύσεων λόγω της συμμετοχής της στα ενεργά κέντρα πολλών ενζύμων.

 Η σερίνη έχει ένα στερεογενές κέντρο, τον άνθρακα στη θέση 2, και επομένως απαντάται σε δύο εναντιομερή: την D-σερίνη και την L-σερίνη. Μόνο η L-σερίνη βρίσκεται στους βιολογικούς οργανισμούς. Η σερίνη δεν είναι διαιτητικώς απαραίτητο αμινοξύ, με την έννοια ότι ο ανθρώπινος οργανισμός μπορεί να συνθέσει σερίνη από άλλες διαθέσιμες ενώσεις. Η βιοσύνθεση της σερίνης ξεκινά με την οξείδωση του 3-φωσφογλυκερικού οξέος, ενός ενδιαμέσου της γλυκόλυσης, σε 3-φωσφοϋδροξυπυροσταφυλικό. Αυτό μετατρέπεται μέσω τρανσαμίνωσης σε 3-φωσφοσερίνη, από την οποία λαμβάνεται η L-σερίνη με υδρόλυση. Ως δομικό στοιχείο στη συγκρότηση των πολυπεπτιδικών αλυσίδων των πρωτεϊνών, η σερίνη έχει την ιδιότητα να υπόκειται σε τροποποιήσεις της πλευρικής της αλυσίδας, όπως η γλυκοζυλίωση. Ιδιαίτερη σημασία έχει και η δυνατότητα μετατροπής της σερίνης σε φωσφοσερίνη με φωσφορυλίωση της υδροξυλομάδας και μετατροπή του αμινοξέος σε φωσφορικό εστέρα. Εκτός από τον δομικό της ρόλο, η σερίνη συμμετέχει στη βιοσύνθεση πουρινών και πυριμιδινών, καθώς και στη σύνθεση άλλων αμινοξέων όπως γλυκίνη, κυστεΐνη και τρυπτοφάνη. Απαντάται ως ουσιώδες αμινοξύ στις λεγόμενες πρωτεάσες σερίνης, ένζυμα τα οποία καταλύουν τη διάσπαση πεπτιδικών δεσμών των πρωτεϊνών. R. F. Murray, H. W. Harper, D. K. Granner, P. A. Mayes, V. W. Rodwell, Harper's Illustrated Biochemistry, McGraw-Hill, 2006.
Υάκινθος (φυτό)

Υάκινθος ή Hyacinthus Orientalis ή Ζουμπούλι είναι βολβώδες καλλωπιστικό πολυετές φυτό. Ανήκει στην οικογένεια Asparagaceae και στο γένος Hyacinthus όπου κατατάσσονται περισσότερα από 30 είδη φυτών. Κατάγεται από τις περιοχές της ανατολικής Μεσογείου όπως την Ελλάδα, τη Μικρά Ασία και τη Συρία. Σε μερικά μέρη της Ελλάδας λέγεται διατσέντο (Επτάνησα και νησιά του Αιγαίου) ή διατσίντο (Χίος) (από το ιταλικό giacinto «υάκινθος»).

 Ο Υάκινθος καλλιεργείται μέσω του βολβού, από τον οποίο αναπτύσσονται 4 έως 6 φύλλα που είναι μακριά, λογχοειδή με πράσινο χρώμα και το ύψος τους φτάνει τα 20 με 25 εκατοστά. Για ν' αναπτυχθεί χρειάζεται περίπου 8 με 10 εβδομάδες, ένα μέρος που είναι σκοτεινό, η θερμοκρασία του οποίου να μην ξεπερνάει τους 12 βαθμούς Κελσίου και μέτριας σύστασης έδαφος (αμμοπηλώδη). Ανθοφορεί περίπου στα μέσα της άνοιξης ανάλογα τις καιρικές συνθήκες. Τα άνθη εμφανίζονται στο κέντρο του ανθικού στελέχους στην κορυφή του οποίου αναπτύσσονται. Το μέγεθος των ανθέων φτάνει τα 2 εκατοστά. Έχουν διάφορα χρώματα όπως μοβ, ροζ και λευκό. Ο πολλαπλασιασμός του πραγματοποιείται με βολβούς, οι οποίοι φυτεύονται στα μέσα φθινοπώρου, ώστε κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού που θα έχουν ξεραθεί τα φύλλα, οι βολβοί να εκριζωθούν και ν' αποθηκευτούν για να φυτευτούν πάλι το φθινόπωρο. Μπορεί ο πολλαπλασιασμός του να πραγματοποιηθεί και μέσω του σπόρου, με μοναδικό μειονέκτημα, όμως, τη χρονοβόρα επίτευξη της ανθοφορίας του. Ο Υάκινθος είναι ένα φυτό με μεγάλη καλλωπιστική αξία. Χρησιμοποιείται κυρίως στην ανθοδετική τέχνη, είτε ολόκληρο το φυτό, είτε κομμένα ανθικά του στελέχη.