IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ξενία Σπετσών

To «Ξενία» Σπετσών αποτελούσε ξενοδοχειακή μονάδα του Ε.Ο.Τ στο νησί των Σπετσών η οποία είχε ως στόχο την ανάπτυξη των τουριστικών υποδομών της ευρύτερης περιοχής με σκοπό την ανταπόκριση στην αυξανόμενη τουριστική κίνηση. Το «Ξενία» Σπετσών αποτέλεσε ξενοδοχειακή μονάδα η οποία εντασσόταν στο Τουριστικό Πρόγραμμα «Ξενία» και αποτελούσε μέλος των τουριστικών υποδομών που κατασκευάστηκαν την εποχή εκείνη σε όλη την επικράτεια. Η μονάδα κατασκευάστηκε το 1962 από τον Φίλιππο Βώκο και παρέμεινε εν λειτουργία για αρκετά χρόνια έως τα τέλη της δεκαετίας του 1990. Στις αρχές του 2000 μισθώθηκε σε ιδιώτη με την προοπτική να ανακαινιστεί και να επαναλειτουργήσει, ωστόσο έως σήμερα παραμένει εγκαταλελειμμένο, όντας νεότερο διατηρητέο αρχιτεκτονικό μνημείο.

 Το «Ξενία» κατασκευάστηκε σε άνοιγμα άνωθεν της παραλιακής οδού 2 χιλιόμετρα ανατολικά από το λιμάνι των Σπετσών την «Νταπιά», πλησίον της Σχολής των Σπετσών. Η πρόσβαση στην μονάδα υποστηρίζεται οδικώς από την παραλιακή οδό που περνάει παραπλεύρως της μονάδας είτε μέσω σκάφους στην προβλήτα που βρίσκεται έμπροσθεν της υποδομής. Η μονάδα απαρτίζεται από έναν ενιαίο κτηριακό όγκο 60 δωματίων ο οποίος εμπεριέχει τις αίθουσες υποδοχής και εστιατορίου καθώς και ένα εξωτερικά διαμορφωμένο χώρο με σκοπό την στέγαση πισίνας. Η ενιαία πτέρυγα της μονάδας εκτείνεται σε τρεις ορόφους με οριζόντια διάταξη, ενώ η αρχιτεκτονική του ξενοδοχείου διέπεται έως και σήμερα από την πρώιμη μορφή του ελληνικού μεταπολεμικού μοντερνισμού. Την δυναμική της μονάδας συμπληρώνουν δέκα γραμμικοί όγκοι Bungalows ή αλλιώς περιπτέρων δωματίων τα οποία κατασκευάστηκαν στο άνω άκρο του οικοπέδου διάσπαρτοι με πανοραμική θέα το ξενοδοχειακό συγκρότημα και την ευρύτερη περιοχή.
American Alpine Journal

To American Alpine Journal είναι ετήσιο περιοδικό που δημοσιεύεται από την Αμερικανική Αλπική Λέσχη με σκοπό «την τεκμηρίωση και παρουσίαση της ορεινής εξερεύνησης». Με υπότιτλο «Οι Σημαντικότερες Αναρριχήσεις του Κόσμου», η περιοδική έκδοση περιλαμβάνει χαρακτηριστικές ιστορίες για αξιοσημείωτες νέες διαδρομές και αναβάσεις, γραμμένες από αναρριχητές και ορειβάτες όπως επίσης και τομέα «Αναβάσεις και Αποστολές» όπου καταγράφονται νέα αξιοσημείωτα ορειβατικά επιτεύγματα. Επίσης παρουσιάζονται γενικά άρθρα για την ορειβασία, την ιατρική του βουνού, το ορεινό περιβάλλον ή άλλα σχετικά θέματα. Κάθε τεύχος περιλαμβάνει βιβλιοκριτική, μνημόνιο νεκρών ορειβατών και δραστηριότητες της λέσχης.

 Το περιοδικό πρωτοεκδόθηκε το 1929. Το 1957 και το 1958 εκδότης ήταν ο Φράνσις Π. Φάρκιουχαρ. Από το 1960 έως το 1995 εκδότης ήταν ο Χ. Άνταμς Κάρτερ, που έφερε το περιοδικό διεθνή αναγνώριση. Από το 1996 έως 2001 εκδότης ήταν ο Κρίστιαν Μπέκγουιθ. Από το 2002 είναι ο Τζον Χάρλιν Γ΄. Το συνολικό φορμά του περιοδικού έχει αλλάξει λίγο από τη δεκαετία του 1970, αλλά τα νέα εκδοτικά σχέδια περιλαμβάνουν παγκόσμια κάλυψη (ιδιαίτερα σε Ευρώπη και Νέα Ζηλανδία) και ηλεκτρονική/online πρόσβαση. Άλλο παρόμοιο περιοδικό για την ορειβασία είναι το Canadian Alpine Journal που εκδίδεται από την Αλπική Λέσχη του Καναδά, το Alpine Journal που εκδίδεται από την Αλπική Λέσχη Ηνωμένου Βασιλείου, το Himalayan Journal και το Iwa To Yuki, Ιαπωνικό αντίστοιχο περιοδικό. Όλα αυτά τα περιοδικά χρησιμοποιούνται από ορειβάτες που σχεδιάζουν αποστολές, ιδιαίτερα εκείνους που επιθυμούν να πιστοποιήσουν ότι η προτεινόμενη διαδρομή είναι νέα. Καταχωρίσεις που σχετίζονται με τις κορυφές των Ιμαλαΐων καταλογογραφούνται στον Κατάλογο Ιμαλαΐων. Τον Μάρτιο του 2007, το American Alpine Journal ανακοίνωσε την ελεύθερη, πλήρη, αναζητήσιμη online πρόσβαση για τα τεύχη του έως το 1966 και στόχο την πρόσθεση όλων των παλαιότερων εκδόσεων. Επίσης, υπάρχει πλήρης κατάλογος τευχών διαθέσιμος για ελεύθερη ανάκτηση. επίσημος ιστότοπος Αναζητήσιμη online πρόσβαση Himalayan Index
Παιώνια η γαλακτανθής

Η παιώνια η γαλακτανθής (λατινική και επιστημονική ονομασία Paeonia lactiflora), γνωστή και ως κινεζική ποώδης παιώνια ή «κοινή παιώνια του κήπου», είναι είδος ποώδους πολυετούς φυτού, που ανήκει στην οικογένεια της παιώνιας και είναι ιθαγενές της κεντρικής και ανατολικής Ασίας, από το ανατολικό Θιβέτ έως τη βορειοανατολική Κίνα και την ανατολική Σιβηρία.

 Το είδος έχει ύψος και πλάτος 50 έως 70 εκατοστά, ενώ τα φύλλα του έχουν εννέα λοβούς και μήκος 2 έως 4 εκατοστά. Τα μπουμπούκια του είδους εμφανίζονται στα τέλη της ανοίξεως (τον Μάιο στο Βόρειο Ημισφαίριο). Είναι μεγάλα και στρογγυλά, και ανοίγουν σε ευωδιαστά άνθη με σχήμα κυπέλλου ή γαβάθας, που έχουν διάμετρο από 8 έως 16 εκατοστά. Το κάθε άνθος φέρει 5 έως 10 λευκά, ροζ ή πορφυρά πέταλα και κίτρινους στήμονες. Το φυτό προσελκύει πεταλούδες για την επικονίασή του. Τα ενδιαιτήματα του φυτού στην άγρια φύση είναι ξηρές και ανοικτές πετρώδεις πλαγιές, όχθες ποταμών και άκρες αραιών δασικών περιοχών. Η Paeonia lactiflora ήταν γνωστή ως «λευκή παιώνια» (P. albiflora, «παιώνια η λευκανθής») όταν εισάχθηκε για πρώτη φορά στην Ευρώπη τον 18ο αιώνα. Από τότε απετέλεσε τον προγόνο των περισσότερων σύγχρονων ποικιλιών. Από την άλλη, την καλλιεργούσαν στην Κίνα από τον 7ο αιώνα μ.Χ..Η λατινική ονομασία που χαρακτηρίζει το είδος, το επίθετο lactiflora, σημαίνει «με άνθη λευκά σαν το γάλα.Στην Κίνα η P. lactiflora παρομοιάζεται με τον «υπουργό των λουλουδιών» (花相), ενώ η Paeonia × suffruticosa είναι γνωστή ως «ο βασιλιάς των λουλουδιών» (花王). Υπάρχουν αρκετές εκατοντάδες επιλεγμένες καλλιεργητικές ποικιλίες, των οποίων τα άνθη διαφέρουν στο χρώμα, το μέγεθος και το σχήμα. Πολλές έχουν διπλά άνθη, των οποίων οι στήμονες είναι μετασχηματισμένοι σε πρόσθετα πέταλα. Σήμερα πωλούνται παιώνιες με πολλά διαφορετικά χρώματα, από το καθαρό λευκό του γάλακτος, το ροζ και το ρόδινο, μέχρι το σχεδόν κόκκινο. Είναι πολύ παραγωγικές σε ανθοφορία και έχουν καταστεί η κυριότερη πηγή παιωνίων για το εμπόριο κομμένων λουλουδιών. Τα φύλλα πολλών από τις καλλιεργητικές ποικιλίες περιέχουν σημαντικές ποσότητες ολεανολικού οξέος και ουρσολικού οξέος. Η ε-βινιφερίνη, η τρανσ-ρεσβερατρόλη, η ρεσβερατρολοσίδη, η γνετίνη H, οι σουφρουτικοζόλες A και B, και εστέρες της παιωνιοφλορίνης είναι όλες χημικές ενώσεις που μπορούν να βρεθούν στα φυτά του είδους. Το χρώμα των πετάλων εξαρτάται από τη δράση ενός ενζύμου UDP-γλυκόζης, της φλαβονοειδο-5-O-γλυκοζυλτρανσφεράσης, η οποία εκφράζει ανθοκυανίνες. Η Paeonia lactiflora έγινε δημοφιλές θέμα νεκρής φύσεως για ιμπρεσιονιστές ζωγράφους προς τα τέλη του 19ου αιώνα, όπως ήταν ο Πιερ Ωγκύστ Ρενουάρ, ο Βίνσεντ βαν Γκογκ (με τους τρεις πίνακές του «Βάζο με παιώνιες», «Μπολ με παιώνιες και τριαντάφυλλα» και «Βάζο με κενταυρίες, παπαρούνες, παιώνιες και χρυσάνθεμα», όλα έργα τού 1886), ο Κλωντ Μονέ («Βάζο με παιώνιες», 1882) και ο Εντουάρ Μανέ, ο οποίος καλλιεργούσε παιώνιες στον κήπο του και τις ζωγράφιζε συχνά. Ο επίσης ιμπρεσιονιστής Φρεντερίκ Μπαζίλ ζωγράφισε το έργο «Νέα γυναίκα με παιώνιες» το 1870 ως φόρο τιμής στον Μανέ, γνωρίζοντας πόσο τού άρεσε το λουλούδι τους. Η Paeonia lactiflora στα Wikispecies
Αγία Παρασκευή Μελιάς Ιωαννίνων

Για συνώνυμο οικισμό στο Νομό Ιωαννίνων δείτε: Αγία Παρασκευή Κόνιτσας και Αγία Παρασκευή ΖαγορίουΓια οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Αγία Παρασκευή (αποσαφήνιση) Η Αγία Παρασκευή είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Μελιάς, της δημοτικής ενότητας Αγίου Δημητρίου, του δήμου Δωδώνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ιωαννίνων, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.

 Η Αγία Παρασκευή είναι ημιορεινός οικισμός στο νότιο τμήμα του νομού Ιωαννίνων. Βρίσκεται κοντά στις δυτικές όχθες του Λούρου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 320. Ανήκει στα επονομαζόμενα χωριά του Άνω Λούρου και απέχει 1,5 χλμ. Δ. της εθνικής οδού Άρτας-Ιωαννίνων και 28,5 χλμ Ν. της πόλης των Ιωαννίνων. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Μελιάς του νομού Ιωαννίνων. Με το ΦΕΚ 244Α - 4/12/1997, αποσπάστηκε από την κοινότητα Μελιάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Αγίου Δημητρίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010, αποσπάστηκε από τον δήμο Αγίου Δημητρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Δωδώνης. Το Στρατιωτικό Μουσείο Οχυρού «Εμίν Αγά», ΝΑ. του οικισμού, στις ανατολικές όχθες του Λούρου και δίπλα στην εθνική οδό Άρτας-Ιωαννίνων. Είναι μουσείο αφιερωμένο στον πόλεμο 1912-3, όπου είχε ιδρυθεί στρατόπεδο από τον βασιλιά Κωνσταντίνο Β’ κατά τις πολεμικές επιχειρήσεις εκείνης της περιόδου, για την απελευθέρωση της Ηπείρου. Η πετρόκτιστη εκκλησία του Αγίου Κωνσταντίνου, ΒΑ. του οικισμού, που θεμελιώθηκε το 1950 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, εκδ. 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, εκδ. 2002-4 Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Google Earth eetaa.gr https://museumfinder.gr/item/stratiotiko-mousio-ochyrou-emin-aga/ https://helleniced.wordpress.com/2010/06/19/stratiotiko-mouseio-hani-emin-aga/
Κυβέρνηση της Αυστρίας

Η Αυστριακή Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση (γερμανικά: Österreichische Bundesregierung) είναι ένα συλλογικό όργανο, που μαζί με τον Πρόεδρο της Αυστρίας, ασκεί την εκτελεστική εξουσία στη Δημοκρατία της Αυστρίας. Αποτελείται από τον Καγκελάριο, ο οποίος προεδρεύει της κυβέρνησης, τον Αντικαγκελάριο και τους υπουργούς.

 Η κυβέρνηση πραγματοποιεί συχνά σχεδιασμένες συνεδριάσεις, οι οποίες ονομάζονται Συμβούλιο των Υπουργών (Ministerrat). Ο Καγκελάριος προεδρεύει των συμβουλίων χωρίς ωστόσο να έχει το δικαίωμα να αποφασίζει δίχως τη συγκατάθεση των υπουργών. Το συμβούλιο εγκρίνει νομοθετήματα με την παρουσία τουλάχιστον των μισών από τα μέλη του, ενώ εισαγάγει νομοσχέδια στο Εθνικό Συμβούλιο. Κάθε ομοσπονδιακός υπουργός είναι αρμόδιος για το υπουργείο του και μπορεί να υποστηριχθεί στο έργο του από έναν ή περισσότερους υφυπουργούς. Οι υφυπουργοί, όμως, δεν θεωρούνται μέλη της κυβέρνησης και δεν έχουν δικαίωμα ψήφου κατά τη διάρκεια των υπουργικών συμβουλίων. Η σημερινή κυβέρνηση της Αυστρίας έχει δημιουργηθεί από ένα συνασπισμό κομμάτων, διαμορφωμένος από το αριστερό Σοσιαλιστικό Δημοκρατικό Κόμμα της Αυστρίας (SPÖ) και το δεξιό Αυστριακό Λαϊκό Κόμμα (ÖVP). Διορίστηκε στις 16 Δεκεμβρίου 2013 από τον Πρόεδρο Χάιντς Φίσερ ως αποτέλεσμα των εκλογών του Σεπτεμβρίου του 2013.Τα σημερινά μέλη του είναι: Αυστριακή Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση
Μαλιγιάνι Μαρίν

H Μαλιγιάνι Μαρίν (Malillany Marín, γεννημένη ως Ρόσα Μαλιγιάνι Μαρίν Ροδρίγκες Rosa Malillany Marín Rodríguez, 23 Δεκεμβρίου 1980 -) είναι Κουβανο-Μεξικανή ηθοποιός, μοντέλο και παρουσιάστρια.

 Τηλενουβέλες Rebelde - 2004/06, ως Λους Μαριάνα Ολιβιέρ Peregrina - 2005, ως Αρχέλια La Fea más Bella - 2006, ως Ντόρα Destilando amor - 2007, ως Αλμπερτίνα Tormenta en el paraíso - 2007, ως Φαμπιόλα Σαρμιέντο Querida enemiga - 2008, ως Βανέσα Un gancho al corazón - 2008/09, ως Αναστάσια Hasta que el dinero nos separe - 2009/10, ως Κλάουδια Μπερμούντες Dos hogares - 2011/12, ως Γιένιφερ Γκάρσα Λαρασάβαλ Qué bonito amor - 2012/13, ως Ελβίρα Ερνάντες Φουέντεμαγιορ Lo que la vida me robó - 2013, ως Άντα Άνχελες ντε λα Όγια Ολιβιέρ/Εστέρ Λίβια ΑρέναΤηλεόραση Bailando por la boda de mis sueños - 2006, ως Διαγωνιζόμενη/8η θέση ¡Qué madre, tan padre! - 2006, ως Γειτόνισσα Incógnito - 2006, (σειρά) El NotiFiero - 2007/09, ως Καριδάδ Σιενφουέγος Piensa el ladrón, que todos son de su condición - 2012, ως Κριστίνα Como dice el dicho - 2012, (σειρά) Feliz a escondidas - 2013, ως Βανέσα Μοντέρο Mira Quien Baila - 2013, ως Διαγωνιζόμενη/6η θέση Hoy - 2015, ως Παρουσιάστρια Nosotros los guapos - 2016, ως Ροσίτα Peladito y en la Boca - 2016, ως Καριδάδ Σιενφουέγος Vivalavi - 2018, ως Παρουσιάστρια José José, el príncipe de la canción - 2018, ως Σαρίτα Σαλασάρ Cuídate de la cámara - 2018-σήμερα, ως ΠαρουσιάστριαΤαινίες Volando bajo - 2014, ως Εστρεγίτα ΜαρτίνεςΘέατρο Que rico mambo - 2012 Aventurera - 2013 Divorciémonos mi amor - 2015 Βραβεία TVyNovelasΒραβεία Bravo Βραβεία People en Español Μαλιγιάνι Μαρίν στην IMDb
Αγία Παρασκευή Αγίου Βασιλείου Ρεθύμνου

Η Αγία Παρασκευή Αρδάκτου Ρεθύμνης είναι χωριό της Κοινότητος Αρδάκτου του δήμου Αγίου Βασιλείου του νομού Ρεθύμνης της Κρήτης. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2011, ο πληθυσμός του χωριού ανέρχεται στους 13 μόνιμους κατοίκους.

 Η Αγία Παρασκευή είναι κτισμένη σε υψόμετρο 170 μέτρων, σε κοντινή απόσταση από τις νότιες ακτές του νησιού. Καταγράφεται για πρώτη φορά ως αυτόνομος οικισμός στην απογραφή του 1961, σύμφωνα με την οποία είχε τέσσερεις κατοίκους. Διοικητικά υπαγόταν μέχρι το 1997 στην κοινότητα Αρδάκτου της επαρχίας Αγίου Βασιλείου και στη συνέχεια περιήλθε εντός των ορίων του καποδιστριακού δήμου Λάμπης. Από το 2011 υπάγεται στην τοπική κοινότητα Αρδάκτου του δήμου Αγίου Βασιλείου. Οι περισσότερες εκτάσεις του χωριού ανήκουν σε κατοίκους της Αρδάκτου ενώ η κεντρική εκκλησία είναι αφιερωμένη στην Αγία Παρασκευή.
Λα Ριόχα (Αργεντινή)

Η Λα Ριόχα (ισπανικά: La Rioja‎ Ισπανική προφορά: la ˈrjo.xa) είναι η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της επαρχίας Λα Ριόχα της Αργεντινής, στα ανατολικά της επαρχίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, ο πληθυσμός της πόλης ανέρχεται σε 178.872 κατοίκους.Η Λα Ριόχα βρίσκεται στους πρόποδες της οροσειράς Βελάσκο, 1.167 χιλιόμετρα από το Μπουένος Άιρες και 430 χιλιόμετρα από την Κόρδοβα.

 Η πόλη ιδρύθηκε το 1591 από τον κυβερνήτη της επαρχίας Τουκουμάν. Η Λα Ριόχα έχει ημίξηρο κλίμα (BSh, σύμφωνα με την κλιματική ταξινόμηση Κέππεν), με μέσες θερμοκρασίες από 5 °C έως 19 °C το χειμώνα και από 21 °C έως 35 °C το καλοκαίρι, αλλά με μέγιστες θερμοκρασίες άνω των 45 °C. Η μέση ετήσια βροχόπτωση είναι 411,4 mm (16 in), η οποία πέφτει σχεδόν αποκλειστικά κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, όταν υγρός τροπικός αέρας από τα βορειοανατολικά εισέρχεται στην περιοχή. Η υψηλότερη καταγεγραμμένη θερμοκρασία ήταν 46,4 °C στις 28 Δεκεμβρίου 1971, ενώ η χαμηλότερη καταγεγραμμένη θερμοκρασία ήταν -7,2 °C στις 5 Αυγούστου 1966. Το Λαογραφικό Μουσείο στεγάζεται σε ένα κτίριο του 17ου αιώνα και οι εκθέσεις του περιλαμβάνουν την τοπική μουσική chaya και το φεστιβάλ Tinkunaco. Το Στάδιο Κάρλος Αουγκούστο Μερκάντο Λούνα χωρητικότητας 35.000 ατόμων βρίσκεται στη Λα Ριόχα. Η πόλη εξυπηρετείται από το Αεροδρόμιο Καπιτάν Βιθέντε Αλμάνδος Αλμονασίδ (IATA: IRJ, ICAO: SANL), με πτήσεις της Aerolíneas Argentinas.
Ελισάβετ Σοφία της Λωρραίνης

Η Ελισάβετ-Σοφία, γαλλ. Élisabeth-Sophie de Lorraine-Harcourt (1710 - 2 Αυγούστου 1740) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν κόρη του κόμη του Αρκούρ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Ρισελιέ.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Ιωσήφ κόμη του Αρκούρ και της Μαρίας-Λουίζας-Ζαννίν ντε Καστίγ, κόρης του Γκασπάρ-Ζαννίν ντε Καστίγ, μαρκησίου του Μοντιέ. Παντρεύτηκε το 1734 τον Αρμάν ντε Βινιερό ντυ Πλεσί δούκα του Ρισελιέ και είχε τέκνα: Αντώνιος 1736-1791, δούκας του Φρονσάκ, στρατηγός. Σεπτιμανία 1740-1773. Zinsser, Judith P. "Emilie Du Chatelet: Daring Genius of the Enlightenment". Googlebooks.org. Retrieved 2010-03-29. "Mercure de France". Googlebooks.org. Retrieved 2010-03-16.
Ινιάκι ντε Μιγκέλ

Ο Ιγνάθιο ντε Μιγκέλ Βίγια, ή απλά Ινιάκι ντε Μιγκέλ (γεννημένος στις 24 Οκτωβρίου 1973) είναι Ισπανός παλαίμαχος πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,06 μέτρα και αγωνιζόταν τόσο ως πάουερ φόργουορντ, όσο και ως σέντερ.

 Ο Ινιάκι ντε Μιγκέλ υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο το 1992 σε ηλικία 19 ετών με την Εστουδιάντες Μαδρίτης, στην οποία παρέμεινε για επτά ολόκληρα χρόνια. Το καλοκαίρι του 1999, ο Ινιάκι ντε Μιγκέλ ταξίδεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Ολυμπιακού Πειραιώς, στον οποίο παρέμεινε μέχρι το 2003. Με την ομάδα του Πειραιά κατέκτησε το Κύπελλο του 2002. Το 2003 επέστρεψε στην Ισπανία και μετεγγράφη στην Μεριδιάνο Αλικάντε, στην οποία αγωνίστηκε για τρία χρόνια. Την περίοδο 2006-07 αγωνίστηκε στην Ουνικάχα Μάλαγα, ενώ την αμέσως επόμενη διετία (2007-09) αγωνίστηκε με την Καχασόλ Σεβίλλης. Τη διετία 2009-11 αγωνίστηκε στη Ρεάλ Μαδρίτης Β', ενώ την περίοδο 2011-2012 αγωνίστηκε με την Μπαλονθεστο Λας Ρόθας, η οποία αποτέλεσε και τον τελευταίο σταθμό της καριέρας του. Ο Ινιάκι ντε Μιγκέλ έχει πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές με την Εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης της Ισπανίας. Συγκεκριμένα, έχει αγωνιστεί στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1998, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000 και στο Ευρωμπάσκετ του 2005. http://www.contra.gr/Basketball/Hellas/A1Basket/article1157403.ece
Κήρες

Οι Κήρες (ενικός κηρ) κατά την Ελληνική μυθολογία ήταν δαίμονες του βίαιου θανάτου, κόρες της Νύκτας. Κατά τον Ησίοδο στη "Θεογονία" ήταν πτερωτά πνεύματα του θανάτου και της εκδίκησης. Έφεραν μαύρες πτέρυγες, ερυθρά ενδύματα, μεγάλους κυνόδοντες και γαμψά νύχια.

 Κατά την περιγραφή του Ησιόδου, «οι μαύρες Κήρες, τρίζοντας τα άσπρα δόντια τους, με μάτια τρομερά, ματωμένες, αχόρταγες, μάλωναν ποια θα πάρει αυτούς που έπεφταν στις μάχες και στις ένοπλες συμπλοκές. Όλες λαχταρούσαν να πιουν το μαύρο αίμα. Όταν κρατούσαν έναν πολεμιστή που είχε πέσει νεκρός ή τραυματίας, βύθιζαν τα μεγάλα νύχια τους στη σάρκα του και η ψυχή του πήγαινε στον Άδη και στον παγωμένο Τάρταρο, (κρυόεντα Τάρταρον). Αφού ρουφούσαν το αίμα του, πετούσαν το κουφάρι του πίσω τους και έτρεχαν, μέσα στο σάλαγο και τη σφαγή, να πέσουν πάνω σε καινούργια λεία» (βλ. Βικιθήκη, "Ἀσπὶς Ἡρακλέους", 248 - 263). Ο μανδύας τους ήταν κατακόκκινος από το αίμα των πολεμιστών, που έπεφταν στο πεδίο της μάχης. Χτυπούσαν παντού τον άνθρωπο, τόσο στο κρεβάτι του, όσο και πάνω στα κύματα της θάλασσας. Μερικές φορές τις ονόμαζαν σκύλες και κόρες του Άδη. Συνεπώς, οι Κήρες αποτελούσαν, αλληγορικά, τις ανθρωπόμορφες εκείνες δυνάμεις που επιφέρουν το μοιραίο τέλος των βαριά τραυματισμένων καθώς και την τελευταία όψη αυτών, όπως π.χ. οι ανοικτές πληγές, η ακατάσχετη αιμορραγία, ο ιδρώτας, ο βογγυτός κ,λπ. Κατ΄ έννοια οι Κήρες αποτελούν το αυτό που λέγεται σήμερα «κακιά μοίρα» που κατά τη λαϊκή αντίληψη συνοδεύει τον κάθε άνθρωπο σε όλη του τη ζωή μέχρι να της δοθεί η ευκαιρία να προσδιορίσει τον βίαιο θάνατό του. Κατά τον Όμηρο στην "Ιλιάδα", οι Κήρες μοιάζουν με τις Μοίρες, του πεπρωμένου που θα επιλέξει ο θνητός μια για πάντα. Έτσι ο Αχιλλέας είχε να διαλέξει ανάμεσα στη καλή μοίρα και στη κακή μοίρα. Η μια θα του εξασφάλιζε μακρά ζωή με άδοξο τέλος αν δεν έφευγε από τον τόπο της γέννησής του και δεν εκτίθετο σε κινδύνους, ενώ η άλλη του πρόσφερε σύντομη ζωή με ένδοξο τέλος, και εξ αυτού αθανασία, αν πήγαινε να πολεμήσει κάτω από τα τείχη της Τροίας. Ο Παυσανίας αναφέρει γυναίκα με το όνομα Κήρα και με «δόντια άγριου θηρίου και γαμψα νύχια» να στέκεται πίσω από τον Πολυνείκη στη μονομαχία του με τον Ετεοκλή. Ο Απολλώνιος ο Ρόδιος ονομάζει τις Κήρες «γρήγορες σκύλες του Άδη, που από τις ομίχλες όπου περιστρέφονται, ρίχνονται πάνω στους ζωντανούς», ήταν δαίμονες που τις φοβόνταν όλοι κι ήταν πάντοτε έτοιμες να ορμήσουν. Κανένας θνητός δεν μπορούσε να γλιτώσει από τις Κήρες. Διέτρεχαν τα πεδία των μαχών μαζί με τους γύπες και σκόρπιζαν προς κάθε κατεύθυνση την καταστροφή.
Γκέρντα Χάσελφελτ

Η Γκέρντα Χάσσελφελτ (γεν. 7 Ιουλίου 1950) είναι Γερμανίδα πολιτικός. Εκλέγεται βουλευτής του Ομοσπονδιακού Κοινοβουλίου από το 1987, συνεργαζόμενη με την Χριστιανοκοινωνική Ένωση Βαυαρίας (ΧΕΒ), έχοντας διατελέσει μάλιστα επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματος. Έχει επίσης χρηματίσει Υπουργός Δημοσίων Έργων (1989-90) και Υπουργός Υγείας (1991-92).

 Γεννήθηκε στο Στράουμπινγκ το 1950 και σπούδασε Οικονομικά. Το 1987 εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής του Ομοσπονδιακού Κοινοβουλίου. Μετά από τον ανασχηματισμό του 1989, διορίστηκε Υπουργός Δημοσίων Έργων από τον Καγκελάριο Χέλμουτ Κολ. Το 1991 διορίστηκε Υπουργός Υγείας. Παραιτήθηκε από το αξίωμά της τον Απρίλιο του επόμενου έτους, όταν στενός της συνεργάτης συνελήφθη με την κατηγορία πως ήταν κατάσκοπος της Πολωνίας.Στις ομοσπονδιακές εκλογές του 2005, ήταν ένα από τα 9 μέλη της σκιώδους κυβέρνησης που συγκρότησε η υποψήφια (και μετέπειτα εκλεγείσα) Καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ, αρμόδια για τη γεωργία, το περιβάλλον και την προστασία καταναλωτών. Το 2016 ανακοίνωσε την επικείμενη απόσυρσή της από την ενεργό πολιτική δράση, με τη λήξη της τρέχουσας κοινοβουλευτικής περιόδου. Το 2012 μέλη των Χριστιανοδημοκρατών (με τους οποίους η ΧΕΒ είχε σχηματίσει συνασπισμό) ζήτησαν επίσημα από τη Βουλή να χορηγήσει στα ομόφυλα ζευγάρια τις ίδιες φοροελαφρύνσεις με αυτά που έχουν τα ετερόφυλα. Η Χάσσελφελτ που τότε διατελούσε επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας της ΧΕΒ, διαμαρτυρήθηκε έντονα λέγοντας ότι «ο γάμος ανάμεσα στον άνδρα και τη γυναίκα πρέπει να προστατευτεί ιδιαίτερα, επειδή έχει εξαρχής ως στόχο τη διάδοση της ζωής, κάτι που δεν συμβαίνει στις ομόφυλες σχέσεις».Έχει δηλώσει ενάντια στην ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ το 2016 εναντιώθηκε και στην κατάργηση της βίζας για τους Τούρκους πολίτες. Τον Απρίλιο του 2016 δήλωσε πως το Ηνωμένο Βασίλειο «δεν θα πρέπει να περιμένει ότι θα λάβει ειδική μεταχείριση σε περίπτωση Brexit».Το 2014 εναντιώθηκε στην πρόταση της αντιπολίτευσης για την κλήση του Έντουαρντ Σνόουντεν για κατάθεση, φοβούμενη την πιθανή διατάραξη των σχέσεων μεταξύ Γερμανίας και Αμερικής, κάτι που θα ανάγκαζε τη Γερμανική Κυβέρνηση να τον εκδώσει στις ΗΠΑ.
Η Πηγή των Παρθένων

Η Πηγή των Παρθένων (Πρωτότυπος τίτλος: Jungfrukällan) είναι δραματική κινηματογραφική ταινία παραγωγής 1960 σε σκηνοθεσία Ίνγκμαρ Μπέργκμαν. Η ταινία βραβεύτηκε με Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας στην τελετή του 1961 κι αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για την ταινία του Γουές Κρέιβεν του 1972 Το Τελευταίο Σπίτι Στα Αριστερά (The Last House on the Left).

 Η ταινία ξεκινά με την Ινγκέρι (Γκούνελ Λίντμπλομ), την ψυχοκόρη μιας οικογένειας χωρικών, να κάνει παράκληση στο θεό Οντίν να φέρει συμφορές στην έφηβη κόρη της οικογένειας, Κάριν (Μπιργκίτα Πέτερσον). Το πρωί οι γονείς αναθέτουν στην Κάριν την ευθύνη να πάει τα κεριά στην εκκλησία για την πρωινή λειτουργία (σύμφωνα με την παράδοση μόνο μια παρθένα μπορούσε να τα μεταφέρει). Η Κάριν επιμένει να πάρει μαζί της και την Ίνγκερι κι οι δύο τους ξεκινούν για μαζί για την εκκλησία. Στο δρόμο όμως η Ίνγκερι μένει πίσω κι αφήνει την Κάριν να συνεχίσει μόνη της, η Κάριν συναντά στη συνέχεια τρεις βοσκούς (δύο μεγάλους ανδρες και το μικρό αδερφό τους). Οι βοσκοί πιάνουν την κουβέντα με την Κάριν κι έπειτα τη βιάζουν και τη σκοτώνουν. Αργότερα οι ίδιοι βοσκοί ζητούν καταφύγιο για τη νύχτα στο σπίτι της Κάριν (χωρίς να ξέρουν ότι πρόκειται για την οικογένειά της). Ο Τέρε (Μαξ Φον Σίντοφ) κι η Μερέτε (Μπιργκίτα Βάλμπεργκ) οι γονείς της Κάριν τους παρέχουν άσυλο, χωρίς να γνωρίζουν τι έχει συμβεί στην κόρη τους, όταν όμως ανακαλύπτουν τα ματωμένα της ρούχα, ο Τέρε σχεδιάζει μια εκδίκηση που θα φέρει την κάθαρση. Βασισμένη σε σουηδική μπαλάντα του 13ου αιώνα με τίτλο Töres döttrar i Wänge, Η πηγή των παρθένων του Μπέργκμαν, σόκαρε και προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις κατά την προβολή της το 1960 λόγω της ρεαλιστικής αναπαράστασης του βιασμού και του φόνου της εφήβου Κάριν από τους δύο βοσκούς. Η προβολή της ταινίας απαγορεύτηκε σε κάποιες από τις Πολιτείες της Αμερικής της δεκαετίας του 60. Η ταινία απέσπασε όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας το 1960 κι έλαβε και μια επίσης υποψηφιότητα για όσκαρ κουστουμιών. Η φωτογραφία του Σβεν Νίκβιστ (στην πρώτη του συνεργασία με τον Μπέργκμαν) συμβάλλει με υπέροχο τρόπο στην αναπαράσταση των τραγικών γεγονότων με φόντο τα πράσινα λιβάδια. Παρουσιάστηκε επίσης στο Φεστιβάλ των Καννών όπου ήταν υποψήφια για το Χρυσό Φοίνικα. Βράβευση: Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας – Ίνγκμαρ ΜπέργκμανΥποψηφιότητα: Κουστουμιών - Μάρικ Βος-Λουντχ Η ταινία στο imdb Η ταινία στο cine.gr
Ερμάνος των Ωτβίλ

Ο Ερμάνος, ιταλ. Ermanno (π. 1045 - 1097) από τον Οίκο των Ωτβίλ ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ονφρουά κόμη της Απουλίας & Καλαβρίας και της Γκαϊτελγκρίμα, κόρης του Γκουαϊμάρ Γ΄ πρίγκιπα του Σαλέρνο. Έγινε κόμης των Καννών της Μπαρλέττας, στο Τράνι της Απουλίας.

 Το 1057 απεβίωσε ο Ονφρουά και ο αδελφός του Ροβέρτος Γυϊσκάρδος ανέλαβε κηδεμόνας των γιών του Αβελάρδου και Ερμάνου, όμως κατάσχεσε την Απουλία & Καλαβρία των δύο ανιψιών του και έγινε κόμης. Το 1064 ο δυσαρεστημένος Αβελάρδος έγινε επικεφαλής εξέγερσης βαρόνων εναντίον του θείου του. Ο Ροβέρτος κατέβαλε τους στασιαστές και ο Ερμάνος δόθηκε ως όμηρος στον Αβουλχαρέ (Abulchares) δούκα του Δυρραχίου και κατεπάνω της Ιταλίας από τον Αυτοκράτορα των Ρωμαίων στην Κωνσταντινούπολη. Αυτό έγινε για να εξασφαλιστεί η υπακοή του Αβελάρδου. Όταν ο Ερμάνος ελευθερώθηκε, επέστρεψε στο Τράνι. Το 1071 ο αδελφός του έγινε πάλι επικεφαλής εξέγερσης· ο Ερμάνος βοήθησε τους στασιαστές και έγινε κύριος του Τράνι κατά τη διάρκεια της εξέγερσης. Ωστόσο το 1073 αιχμαλωτίστηκε από τον Γκυ δούκα του Σορέντο, σύμμαχο των Νορμανδών στην Κάτω Ιταλία. Φυλακίστηκε στη Ράπολα του Μέλφι και μετά στο Μίλετο της Καλαβρίας, που την κατείχε ο Ρογήρος Α΄, αδελφός του Ροβέρτου. Τελικά αποφυλακίστηκε και ταξίδεψε με τον Αβελάρδο στην Κωνσταντινούπολη, όπου τους υποδέχθηκε ο Αλέξιος Α΄ Κομνηνός Αυτοκράτορας των Ρωμαίων. Όταν ο θείος του εκστράτευσε εναντίον της Ελλάδας (1081-82), ο Ερμάνος επέστρεψε και κατέλαβε τις Κάννες της Μπαρλέττας, κοντά στο Τράνι της Απουλίας και τις κράτησε ως κόμης για περισσότερο από δέκα έτη. Όταν ο Ροβέρτος αποκλήρωσε τον πρωτότοκο γιο του Βοημούνδο Α΄, ο τελευταίος έλαβε μέρος στην Α΄ Σταυροφορία και ο Ερμάνος τον ακολούθησε. Κατά την πολιορκία της Αντιόχειας, απεβίωσε. Ο εξάδελφός του Βοημούνδος Α΄ έγινε, μετά την κατάληψη της πόλης, πρίγκιπας της Αντιόχειας. Norwich, John Julius. The Normans in the South 1016–1130. London: Longmans, 1967.
Μπομπάνα Βελίτσκοβιτς

Η Μπομπάνα Βελίτσκοβιτς (Bobana Veličković, Бобана Величковић, 25 Ιανουαρίου 1990 – 21 Ιουνίου 2020) ήταν Σέρβα αθλήτρια της σκοποβολής. Στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012, διαγωνίστηκε στα 10 μέτρα σκοποβολή των γυναικών. Στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016, διαγωνίστηκε στα 10 μέτρα και στα 25 μέτρα στη σκοποβολή των γυναικών, τερματίζοντας στην έβδομη θέση στα 10 μέτρα.Στις 21 Ιουνίου 2020, η Βελίτσκοβιτς πέθανε μετά από επιπλοκές κατά την διάρκεια του τοκετού, συμπεριλαμβανομένης της προεκλαμψίας από την οποία έπασχε.

 Παγκόσμιο ΠρωτάθλημαΓρανάδα 2014: Χρυσό μετάλλιο, αεροβόλο πιστόλι 10 μέτρων, ομαδικόΕυρωπαϊκό ΠρωτάθλημαΜέρακερ 2010: αεροβόλο πιστόλι 10 μέτρων και αεροβόλο πιστόλι 10 μέτρων, ομαδικό Μπρέσια 2011: αεροβόλο πιστόλι 10 μέτρων, ομαδικό Βιερούμακι 2012: αεροβόλο πιστόλι 10 μέτρων Οντένσε 2013: αεροβόλο πιστόλι 10 μέτρων, ομαδικό Μάριμπορ 2017: αεροβόλο πιστόλι 10 μέτρων, ομαδικό Βρόκλαβ 2020: αεροβόλο πιστόλι 10 μέτρων και αεροβόλο πιστόλι 10 μέτρων, ομαδικό Ευρωπαϊκό ΠρωτάθλημαΜόσχα 2014: αεροβόλο πιστόλι 10 μέτρων, μικτό ομαδικό} Γκιορ 2016: αεροβόλο πιστόλι 10 μέτρων, ομαδικό Ευρωπαϊκό ΠρωτάθλημαΒιερούμακι 2012: αεροβόλο πιστόλι 10 μέτρων, ομαδικό Γκιορ 2018: αεροβόλο πιστόλι 10 μέτρων και αεροβόλο πιστόλι 10 μέτρων, ομαδικό
Χασμωδία

Χασμωδία είναι ένα στιχουργικό ελάττωμα που δημιουργείται όταν δύο φωνήεντα αντί να δημιουργούν με τη συνίζηση μία συλλαβή τοποθετούνται έτσι ώστε να νοούνται δύο ξεχωριστές συλλαβές. Το φαινόμενο είναι λιγότερο έντονο όταν τα φωνήεντα είναι διαφορετικά και περισσότερο έντονο όταν επαναλαμβάνεται το ίδιο φωνήεν. Η χασμωδία παρατηρείται σε πολλές γλώσσες και σε αυτές που θεωρείται πρόβλημα αντιμετωπίζεται με διάφορους τρόπους.

 Προς αντιμετώπιση του φαινομένου της χασμωδίας η κάθε γλώσσα καταφεύγει σε διάφορα μέσα: (Βλ. λήμμα Φθογγικές μεταβολές) Ευφωνικοί ή εφελκυστικοί φθόγγοι, όπως για παράδειγμα το ευφωνικό /n/ στα Ελληνικά. Οἱ ἄγγελοι λέγουσι - λέγουσιν ἄγγελοι. Στα Γαλλικά το ευφωνικό /t/ και /s/: Y a-t-il ?, vas-y, [vazi]. Συνίζηση, λατ. cŏ-ăgō - cōgō. Αφαίρεση, Ν.Ελλ. πού ΄σαι; Κράση, Αρχ.Ελλ. καὶ ἐγώ - κἀγώ.
Προεδρικές εκλογές Ανατολικού Τιμόρ 2022

Στις 19 Μαρτίου 2022 διεξήχθησαν προεδρικές εκλογές στο Ανατολικό Τιμόρ.Στις εκλογές συμμετείχαν 16 υποψήφιοι, μεταξύ των οποίων ο Φρανσίσκο Γκουτέρες, ο απερχόμενος Πρόεδρος ο οποίος διεκδικεί μία δεύτερη θητεία, και ο βραβευμένος με Νόμπελ Ζοζέ Ράμος Όρτα, ο πρώην Πρόεδρος ο οποίος διεκδικεί και αυτός μία δεύτερη θητεία. Αυτές ήταν οι πέμπτες προεδρικές εκλογές που έγιναν στο Ανατολικό Τιμόρ από τότε που ανεξαρτητοποιήθηκε και έγινε δημοκρατία.Στον δεύτερο γύρο των εκλογών, στις 19 Απριλίου 2022, ο Ζοζέ Ράμος Όρτα κέρδισε τον Φρανσίσκο Γκουτέρες με το 62% των ψήφων. Η ορκωμοσία του νέου Προέδρου θα γίνει στις 20 Μαΐου 2022, την ημέρα εορτασμού της 20ης επετείου από την ανεξαρτητοποίηση του Ανατολικού Τιμόρ.

 Σύμφωνα με το Σύνταγμα του Ανατολικού Τιμόρ, ο Πρόεδρος εκλέγεται με δημοκρατικές, άμεσες εκλογές, με καθολική και μυστική ψηφοφορία, για πενταετή θητεία. Το εκλογικό σύστημα είναι απλό πλειοψηφικό δύο γύρων. Ο υποψήφιος που θα εξασφαλίσει την απόλυτη πλειοψηφία (πάνω από 50% των ψήφων) ανακηρύσσεται νικητής. Αν στον πρώτο γύρο δεν αναδειχθεί νικητής τότε διεξάγεται δεύτερος γύρος στον οποίο συμμετέχουν μόνο οι δύο επικρατέστεροι υποψήφιοι του πρώτου. Η θητεία του Προέδρου είναι ανανεώσιμη για μία μοναδική φορά, δηλαδή κανείς δεν μπορεί να διατελέσει πάνω από δύο θητείες ως Πρόεδρος. Δικαίωμα υποψηφιότητας έχουν όλοι οι πολίτες του Ανατολικού Τιμόρ, ηλικίας άνω των 35 ετών. Για να εγκριθεί η αίτηση υποψηφιότητάς τους θα πρέπει να συγκεντρώσουν 5.000 υπογραφές εκλογέων. Αφού επιβεβαιώθηκαν οι υποψηφιότητες, στις 17 Φεβρουαρίου 2022 έγινε κλήρωση για να αποφασιστεί η σειρά με την οποία θα αναγραφούν οι υποψήφιοι στα ψηφοδέλτια.
Ήρωες με πυτζάμες

Ήρωες με πυτζάμες (αγγ. PJ Masks) είναι ο τίτλος βρετανο-γαλλικής τηλεοπτικής σειράς κινουμένων σχεδίων. Η σειρά βασίζεται στην γαλλική σειρά βιβλίων Les Pyjamasques από τον Romuald Racioppo. Η σειρά έκανε πρεμιέρα στο Disney Junior στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής στις 18 Σεπτεμβρίου 2015. Στην Ελλάδα επίσης μεταδόθηκε από την Disney Junior. Στις 16 Σεπτεμβρίου 2017 η σειρά ξεκίνησε να μεταδίδεται απ' το Star Channel.

 Κατά την ημέρα είναι τρία κανονικά παιδιά 6 ετών, ο Κόνορ, ο Γκρεγκ κι η Αμάγια, τα οποία είναι γείτονες και συμμαθητές. Μόλις όμως δύσει ο Ήλιος και πέσει η νύχτα, μεταμορφώνονται σε 3 υπερήρωες με πυτζάμες, ο 1ος στον Cat boy, ο 2ος στον Gekko και η 3η στην Owlette και βγαίνουν να καταπολεμήσουν την εγκληματικότητα. Για τις μετακινήσεις τους οι 3 αυτοί υπερήρωες χρησιμοποιούν ανάλογα με την περίσταση, το γατοκίνητο, το κουκουβοπλάνο και το Γκέκο Μομπίλ. Το 1ο είναι ένα αυτοκινητάκι, το 2ο ένα αεροπλανάκι και το 3ο είναι αμφίβιο δηλαδή μπορεί να κυκλοφορεί και στο νερό και στην ξηρά. Connor/Catboy Amaya/Owlette Greg/Gekko Luna girl Night Ninja και Ninjalinos Romeo Άντρια Ράπτη - Connor/Catboy Χριστέλα Γκιζέλη (Κύκλοι 1-2) , Γεωργία Ιωαννίδου (Κύκλοι 3-Παρόν) - Amaya/Owlette Ειρήνη Τσίγκα - Greg/Gekko Βασιλική Κατσικερού - Romeo/ Luna girl Βαγγέλης Ζάπας - Αφηγητής/ Robot Σωτηρία Ρουβολή (Κύκλος 2) , Ειρήνη Τσίγκα (Κύκλοι 3-Παρόν) - Dylan/Armadylan Άννα Σταματίου - Αγόρι Φαραώ Μαριλέττα Κυριαζή - Ιβάν http://disneyjunior.disney.gr/pj-masks
ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 2013-14

Το ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 2013–14 ήταν η 59η σεζόν της κορυφαίας ευρωπαϊκής διασυλλογικής διοργάνωσης ποδοσφαίρου και η 21η από τότε που μετονομάστηκε σε ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ. Ο τελικός έλαβε χώρα στο Στάδιο Ντα Λουζ της Λισαβόνας, στην Πορτογαλία.

 Οι πρώτοι αγώνες διεξήχθησαν στις 2 με 3 Ιουλίου ενώ οι επαναληπτικοί στις 9 με 10 Ιουλίου Οι πρώτοι αγώνες διεξήχθησαν στις 16 με 17 Ιουλίου ενώ οι επαναληπτικοί στις 23 με 24 Ιουλίου. Η κλήρωση για τον τρίτο προκριματικό γύρο έγινε στις 19 Ιουλίου 2013. Οι πρώτοι αγώνες διεξήχθησαν στις 30 και 31 Ιουλίου ενώ οι επαναληπτικοί στις 6 και 7 Αυγούστου. Ο τρίτος προκριματικός γύρος χωρίστηκε σε δύο μέρη: ένα για πρωταθλητές και ένα για μη–πρωταθλητές. Οι ηττημένοι και στα δύο μέρη προκρίθηκαν στη φάση πλέι–οφ του ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ 2013-14. Ο γύρος των πλέι-οφ χωρίστηκε σε δύο σκέλη: ένα για τους "Πρωταθλητές" και ένα για τους "Μη-Πρωταθλητές". Οι ηττημένες ομάδες λαμβάνουν μέρος στη φάση των ομίλων του Γιουρόπα Λιγκ 2013-14. 1. Ο ΠΑΟΚ πήρε τη θέση της Μεταλίστ λόγω εμπλοκής της τελευταίας σε στημένους αγώνες. Η κλήρωση για τους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ πραγματοποιήθηκε στις 29 Αυγούστου 2013. KT: Κάτοχος τροπαίου Ομάδες που προκρίθηκαν ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ 2013-14
Τάσος Αλιφέρης

Ο Αναστάσιος "Τάσος" Αλιφέρης (Λάχιον Λακωνίας, 12 Νοεμβρίου 1951 - ΗΠΑ, 4 Μαρτίου 2012) ήταν Έλληνας πολιτικός και ιατρός. Διετέλεσε Δήμαρχος Τήλου, ενώ υπήρξε και ιδρυτικό Μέλος του Ελληνικού Δικτύου Μικρών Νησιών.

 Γεννήθηκε στο Λάχιον Λακωνίας στις 12 Νοεμβρίου 1951. Ήταν παντρεμένος με την Χρύσα Αλιφέρη και είχε δύο παιδιά, τον Σπύρο και την Ανδρομάχη. Σπούδασε στην Ιατρική Σχολή της Σιένας στην Ιταλία και έκανε μεταπτυχιακό στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης. Μιλούσε Ιταλικά και Αγγλικά. Από τη δεκαετία του 1960 έγινε μέλος της ΕΔΗΝ στον πολιτικά δύσκολο γεωγραφικό χώρο της Λακωνίας. Αυτό είχε ως συνέπεια μια σειρά δυσμενών αντιμετωπίσεών του με κορυφαία την μη εγγραφή του στο Πανεπιστήμιο το 1970, παρ’ ότι στις Πανελλαδικές εξετάσεις είχε συγκεντρώσει τα απαραίτητα μόρια. Ακολούθησε μια ανεπιτυχής προσφυγή στο Συμβούλιο Επικρατείας, από τον Νομικό Σύμβουλο του Γεωργίου Παπανδρέου κ. Λαλιώτη και επαναφορά του θέματος από τον Απόστολο Κακλαμάνη, στην πρώτη μεταπολιτευτική βουλή. Εκεί, η δεξιά απέρριψε το αίτημα, καθώς στην Ιατρική φοιτούσαν πολλοί και «δεν χωρούσαν 5 αυτής της κατηγορίας». Το διάστημα από το 1970 μέχρι το 1976 που παρέμεινε λόγω δικτατορίας εκτός πανεπιστημιακής εκπαίδευσης απασχολήθηκε επαγγελματικά σε φαρμακοβιομηχανία, σιδηροκατασκεύες, οικοδομή, φορτοεκφορτώσεις, στο εργοτάξιο Κερατσινίου της ΔΕΗ και αλλού. Ακολούθησαναν σπουδές στην Ιταλία. Μέλος του ΠΑΣΟΚ από την ίδρυσή του στην Οργάνωση του Πειραιά, στην συνέχεια μέλος και πρόεδρος ΠΑΣΠ Σιέννας και επί 4 χρόνια πρόεδρος του Συλλόγου Ελλήνων Φοιτητών, μέλος τοπικής και Νομαρχιακής οργάνωσης ΠΑΣΟΚ Ιταλίας, αργότερα στην Τήλο με θέσεις Γραμματέα Συντονιστικής Επιτροπής Τοπικής Οργάνωσης και μέλος της Νομαρχιακής Επιτροπής Νότιας Δωδεκανήσου. Διετέλεσε Δήμαρχος Τήλου από το 1995 έως τον θάνατό του το 2012. Επί δημαρχίας του, ο πληθυσμός της Τήλου αυξήθηκε με αναπτυξιακούς δείκτες πρωτοφανείς για παραμεθόριο ακριτική περιοχή. Συνιδρυτής του Ελληνικού Δικτύου Μικρών Νησιών και αναπληρωτής Εκπρόσωπός του στην Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Δικτύων Μικρών Νησιών. Πρόεδρος του ΣΥ.Ν.Δ.ΚΕ (Συμβούλιο Νησιώτικων Δήμων και Κοινοτήτων Ελλάδας), από το 2006 έως και τον θάνατο του το 2012. Βραβείο «ΒΥΡΩΝΑ ΑΝΤΥΠΑ» από την «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ» (1999) Bραβείο ακτιβισμού «MONETTEHORWITZ » (2009) ΒΡΑΒΕΙΟ «ΕURO-NATUR FOR ENVIROMENTAL EXCELENCE 2009»__ Τιμητική διάκριση του Ελληνικού Δικτύου Μικρών Νησιών για τη προσφορά του στη Νησιωτική κοινωνία.
Νίκος Σκοπούλης

Ο Νίκος Σκοπούλης (15 Μαρτίου 1907 - 6 Δεκεμβρίου 1990) ήταν Έλληνας ιατρός, αντιστασιακός και πολιτικός. Ξεκίνησε προπολεμικά απ’ το χωριό του, την Πεδινή Ιωαννίνων και αργότερα πρόσφερε τις υπηρεσίες του σε όλη την Ήπειρο. Πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση με το ΕΑΜ, δικάστηκε, φυλακίστηκε εξορίστηκε και εξελέγη δύο φορές βουλευτής (1958, 1964) με την Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά.

 Ο Νίκος Σκοπούλης γεννήθηκε στις 15 Μαρτίου 1907 στο χωριό Πεδινή (παλιά Ραψίστα) των Ιωαννίνων. Σπούδασε Ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ο Ελληνοϊταλικός πόλεμος του 1940 τον βρίσκει οργανωμένο στο Αγροτικό Κόμμα Ελλάδος κι ύστερα στο ΕΑΜ και στην Αλληλεγγύη. Οι Ιταλοί κατακτητές τον συλλαμβάνουν και τον φυλακίζουν στις φυλακές του Μεσολογγίου. Μετά την απελευθέρωση (Οκτώβριος 1945) το κράτος τον φυλακίζει στις φυλακές του Άη Κοσμά στα Ιωάννινα (Σεπτέμβρης 1946 μέχρι την Άνοιξη 1947) και στη συνέχεια εξορίζεται στη Ζάκυνθο, στην Ικαρία, στη Μακρόνησο και στον Άη Στράτη. Στις αρχές της δεκαετίας του 1950 επιστρέφει στα Ιωάννινα και συμμετέχει δραστήρια στην ΕΔΑ με την οποία εκλέγεται βουλευτής το 1958 και το 1964. Η Χούντα των Συνταγματαρχών τον εξορίζει στη Γυάρο και στη Λέρο. Με την Μεταπολίτευση το 1974, ο Νίκος Σκοπούλης συμμετείχε στην ΕΔΑ. Στις εκλογές του 1977 ήταν υποψήφιος βουλευτής με τη ΣΥΜΜΑΧΙΑ και του 1981 το ΚΚΕ εσωτερικού. Έφυγε από τη ζωή, ανήμερα της γιορτής του, στις 6 Δεκεμβρίου 1990. Ο Σκοπούλης ήταν γνωστός ως ο «γιατρός των φτωχών και καταφρονεμένων» επειδή έδινε χρήματα για τα φάρμακα τους, ενώ φρόντιζε ακόμη και τα παιδιά των αντιπάλων του, ακόμη και των χωροφυλάκων που τον παρακολουθούσαν. «Δεν φταίτε εσείς τα όργανα», τους έλεγε, «αλλά οι οργανοπαίκτες». Το βιβλίο Ο Γιατρός Βίοι σύγχρονων Αγίων, άρθρο του Κώστα Γεωργουσόπουλου Εκδήλωση-αφιέρωμα στον Γιαννιώτη γιατρό-βουλευτή ΝΙΚΟ ΣΚΟΠΟΥΛΗ την Παρασκευή 23 Απριλίου 2010 στην Αίθουσα της Παλαιάς Βουλής
Κύπελλο Κύπρου πετοσφαίρισης ανδρών 2003-04

Το Κύπελλο Κύπρου 2003-04 ήταν η 30η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου (27η υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης). Συμμετείχαν οι οχτώ ομάδες της Α΄ κατηγορία 2003-04. Για πρώτη φορά πραγματοποιήθηκε Φάιναλ 8 αντί Φάιναλ 4 όπως συνέβαινε στις προηγούμενες διοργανώσεις. Το Φάιναλ 8 πραγματοποιήθηκε στο Θεμιστόκλειο Αθλητικό Κέντρο στη Λεμεσό. Νικητής ήταν ο Παφιακός για 1η φορά στην ιστορία του.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων της προημιτελικής φάσης οι οποίοι διεξήχθησαν στις 26 και 27 Απριλίου 2004. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων, οι οποίοι διεξήχθησαν στις 28 Απριλίου 2004. Στον τελικό προκρίθηκαν ο Παφιακός και η Ανόρθωση. Το παιχνίδι διεξήχθη στις 30 Απριλίου 2004 στο Θεμιστόκλειο Αθλητικό Κέντρο στη Λεμεσό. Νικητής ήταν ο Παφιακός με σκορ 3-2 σετ (23-25, 19-25, 25-18, 26-24, 15-10). «Ιστορία του κυπριακού βόλλεϋ: Χρυσή Βίβλος Ανδρών». www.volleyball.org.cy. ΚΟΠΕ. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Φεβρουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 2016.
Άνγκελ Ιορντανέσκου

Ο Άνγκελ Ιορντανέσκου (Anghel Iordănescu/ˈanɡel jordəˈnesku) γεννήθηκε στις 4 Μαΐου 1950 στο Ιάσιο της Ρουμανίας, είναι πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής. Το 2007 εγκατέλειψε την προπονητική για να ασχοληθεί με την πολιτική, όμως τον Δεκέμβριο του 2013 επέστρεψε στον χώρο του ποδοσφαίρου αναλαμβάνοντας αρχικά τη θέση του τεχνικού διευθυντή στην ποδοσφαιρική ομοσπονδία της χώρας του και δέκα μήνες αργότερα (Οκτώβριος 2014) αυτήν του προπονητή στην εθνική ομάδα της Ρουμανίας.

 Ο Ιορντανέσκου υπήρξε ένας λαμπρός επιθετικός με πολύ καλή τεχνική. Στη Ρουμανία αγωνίστηκε μόνο με τα χρώματα της Στεάουα Βουκουρεστίου, από το 1962 στην ομάδα νέων (σε ηλικία 12 ετών) και από το 1968 στην πρώτη ομάδα, έως το 1982. Την περίοδο 1982-83, σε ηλικία 32 ετών, άφησε τη Ρουμανία για να αγωνιστεί με τη φανέλα του ΟΦΗ, όπου και παρέμεινε μέχρι το 1984. Την περίοδο 1985-86 επέστρεψε στη Στεάουα (κι ενώ από την προηγούμενη περίοδο εκτελούσε ήδη καθήκοντα βοηθού προπονητή του Έμεριχ Γιένεϊ), αγωνιζόμενος μάλιστα ως αλλαγή στον τελικό του κυπέλλου Πρωταθλητριών, στον οποίο η Στεάουα κατέκτησε το τρόπαιο, επικρατώντας στα πέναλτι της Μπαρτσελόνα. Στη Ρουμανία αγωνίστηκε από το 1971 έως το 1981. Συμμετείχε σε 57 αγώνες, πετυχαίνοντας 21 τέρματα. Με την πρόσληψη του Γένεϊ στην τεχνική ηγεσία της Ρουμανίας το καλοκαίρι του 1986, ο Ιορντανέσκου ανέλαβε πρώτος προπονητής της Στεάουα, με την οποία κατέκτησε τρία διαδοχικά νταμπλ, το διάστημα 1986-1989. Σε διεθνές επίπεδο, κορυφαία του στιγμή υπήρξε την περίοδο 1987-88, όταν η Στεάουα αγωνίστηκε στον τελικό του κυπέλλου Πρωταθλητριών. Το 1990 άφησε τη Στεάουα για λογαριασμό της κυπριακής Ανόρθωσης, για να επιστρέψει και πάλι δύο χρόνια αργότερα (1992-93). Το καλοκαίρι του 1993 ανέλαβε ομοσπονδιακός προπονητής της Ρουμανίας, την οποία οδήγησε στην τελική φάση του Μουντιάλ 1994, όπου έφτασε μέχρι τα προημιτελικά της διοργάνωσης, του Euro 1996 και του Μουντιάλ 1998. Το 1998 αντικατέστησε τον Κώστα Πολυχρονίου στον πάγκο της Ελλάδας, από την οποία αποχώρησε μερικούς μήνες αργότερα για να αναλάβει την Αλ Χιλάλ από τη Σαουδική Αραβία. Το 2000 είχε ένα σύντομο πέρασμα από τον πάγκο της Ραπίντ Βουκουρεστίου για να ακολουθήσει η ανάληψη της τεχνικής ηγεσίας της Αλ Αΐν από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Το διάστημα 2002-2004 επέστρεψε στην εθνική ομάδα της Ρουμανίας, την περίοδο 2005-06 βρέθηκε στην Αλ Ιτιχάντ, για να κλείσει την πρώτη περίοδο της προπονητικής του καριέρας στην Αλ Αΐν το 2006, στη δεύτερη θητεία του στον πάγκο του ασιατικού συλλόγου. Τον Οκτώβριο του 2014, έπειτα από οκτώ χρόνια απουσίας, επέστρεψε στην προπονητική αναλαμβάνοντας την τεχνική ηγεσία της Ρουμανίας, για τρίτη συνολικά φορά στην καριέρα του, θέση από την οποία αποχώρησε το 2016. Η καριέρα του Άνγκελ Ιορντανέσκου στο National Football Teams Το προπονητικό προφίλ του Άνγκελ Ιορντανέσκου στο transfermarkt.com Αυτή είναι η ιστορία της Εθνικής Ελλάδας (Ανδρέας Μπόμης 2009)
Ιβάν της Βουλγαρίας

Ο Ιβάν Β΄, βουλγαρικά: Иван II, ή Йоан II, Ιοάν Β΄, επίσης αριθμημένος ασυνεπώς ως Ιβάν Δ΄ ή Ιοάν Δ΄ (πριν το 1290 - πριν το 1330), από τον Οίκο του Σμίλετς, κυβέρνησε ως αυτοκράτορας (τσάρος) της Βουλγαρίας από το 1298 έως το 1299. Η ημερομηνία της γέννησής του δεν είναι γνωστή, αλλά πιθανόν αυτή να είναι όχι πολύ νωρίτερα από το 1290. Απεβίωσε ως μοναχός στην εξορία πριν το 1330.

 Ο Ιβάν Β΄ διαδέχθηκε τον πατέρα του Σμίλετς ως αυτοκράτορας στην Τάρνοβο το 1298. Ο νέος ηγέτης ήταν ένα παιδί και η κυβέρνηση ήταν στα χέρια της μητέρας του, της ανώνυμης κόρης του σεβαστοκράτορα Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, ανιψιάς του Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγου και γνωστή απλά ως "Σμίλτσενα" ("γυναίκα του Σμίλετς"). Η χήρα αυτοκράτειρα προφανώς νίκησε τους αδελφούς τού Σμίλετς, τους Ράντοσλαβ και Βόισιλ, οι οποίοι κατέφυγαν στην Κωνσταντινούπολη και τέθηκαν στη Ρωμαϊκή υπηρεσία. Για να αντιμετωπίσουν αυτή την απειλή και την εισβολή του Μογγόλου πρίγκιπα Τσάκα, η μητέρα του Ιβάν Β΄ αναζήτησε μία συμμαχία με τον Αλντιμίρ, αδελφό του πρώην ηγεμόνα Γεωργίου Α΄ της Βουλγαρίας. Έτσι ο Αλντιμίρ νυμφεύτηκε με την κόρη του Σμίλετς, τη Μαρίνα (Μαρία) και, αν αυτό δεν είχε συμβεί ήδη, του δόθηκε ο τίτλος του δεσπότη και μία εκτεταμένη γαιοκτησία γύρω από το Κραν. Το 1299 η βουλγαρική κυβέρνηση προσπάθησε ανεπιτυχώς να κάνει μια συμμαχία με τον Στέφανο Ούρος Β΄ Μιλούτιν της Σερβίας, με εξαίρεση την προβλεπόμενη εναρμόνιση του τελευταίου με τον Ανδρόνικο Β΄ Παλαιολόγο Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Οι αντιβασιλείς του Ιβάν Β΄ δεν ήταν σε θέση να ενισχύσουν τη θέση τους και εγκατέλειψαν το Τάρνοβο στον Τσάκα, που εγκαταστάθηκε εκεί ως τσάρος το 1299. Ο Ιβάν και η ακολουθία του εγκαταστάθηκαν στην γαιοκτησία του Αλντιμίρ· μάλλον έμειναν εκεί ακόμη και μετά την ανάρρηση του Θεόδωρου-Σβετοσλάβ στο θρόνο, το 1300. Το 1305 η μητέρα του Ιβάν Β΄ ήταν σε διαπραγματεύσεις με τη Βυζαντινή κυβέρνηση στην Κωνσταντινούπολη για λογαριασμό του Αλντιμίρ ή του γιου της· όμως με την υποταγή του Αλντιμίρ στον ανιψιό του Θεόδωρο-Σβέτοσλαβ το ίδιο έτος, οι αναφορές στην οικογένεια παύουν από τις πηγές. Ο Ιβάν Β΄ πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του ως εξόριστος στην Κωνσταντινούπολη, με το όνομα Ιωάννης Κομνηνός Δούκας Άγγελος Βρανάς Παλαιολόγος και λίγο πριν αποβιώσει, έγινε μοναχός με το όνομα Ιωάσαφ. Απεβίωσε πριν το 1330. John V. A. Fine, Jr., The Late Medieval Balkans, Ann Arbor, 1987. Λεπτομερής κατάλογος των βουλγάρων ηγεμόνων
Ζακλίν του Λονουί

Η Ζακλίν, γαλλ. Jaqueline (πριν το 1520 - 28 Αυγούστου 1561) γεννήθηκε ως κόρη του βαρόνου του Πανύ & Μιρεμπώ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Μονπανσιέ & Ωβέρν.

 Ήταν κόρη του Ιωάννη Δ΄ του Λονουϊ, κυρίου του Ζιβρύ και βαρόνου του Πανύ & Μιρεμπώ (απεβ. 1520) και της Ιωάννας των Βαλουά, κόρης του Καρόλου κόμη του Ανγκουλέμ. Παντρεύτηκε το 1538 τον Λουδοβίκο Β΄ των Βουρβόνων δούκα του Μονπανσιέ και είχε τέκνα: Φραγκίσκη 1539-1587, παντρεύτηκε τον Ερρίκο-Ροβέρτο του Λα Μαρκ, δούκα του Μπουγιόν & πρίγκιπα του Σεντάν. Άννα 1540-1577, παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο της Κλέβης, δούκα του Νεβέρ. Ιωάννα 1541-1620, ηγουμένη του Ζουάρ. Φραγκίσκος 1542-1592, δούκας του Μονπανσιέ. Καρλόττα 1547-1582, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Α΄ των Νασσάου πρίγκιπα της Οράγγης. Λουίζα 1548-1586, ηγουμένη του Φαρμουτιε. Couchman, Jane (1997). "Charlotte of Bourbon's Correspondence: Using Words to Implement Emancipation". In Winn, Colette H.; Kuizenga, Donna (eds.). Women Writers in Pre-revolutionary France: Strategies of Emancipation. Garland Publishing Inc. McIlvenna, Una (2016). Scandal and Reputation at the Court of Catherine de Medici. Routledge.48
327 Κολομβία

Η Κολομβία (Columbia) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,1. Ανακαλύφθηκε το 1892 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια. Η Κολομβία πήρε το όνομά της όχι από το ομώνυμο κράτος της Ν. Αμερικής, αλλά από τον Χριστόφορο Κολόμβο.

 Η διάμετρος της Κολομβίας υπολογίσθηκε σε 35,5 χιλιόμετρα, ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 47 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,236 (από δεδομένα του IRAS). Η Κολομβία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 6 ώρες και 33 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 110 ως 115 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Living Wreck

Το Living Wreck είναι τραγούδι του βρετανικού hard rock συγκροτήματος Deep Purple, το οποίο συμπεριλήφθηκε στο τέταρτο στούντιο άλμπουμ τους με τίτλο "Deep Purple in Rock" και αποτέλεσε το έκτο κομμάτι του δίσκου.

 Η ηχογράφηση του τραγουδιού πραγματοποιήθηκε από τις 14 μέχρι τις 21 Οκτωβρίου 1969 στο "Hanwell Community Center", διάστημα κατά το οποίο οι Deep Purple ηχογράφησαν και την πιάνο εκτέλεση του "Speed King".Το "Living Wreck" είναι ένα μέσου ρυθμού κομμάτι με έντονα πλήκτρα από τον Τζον Λορντ, το οποίο ξεκινάει με τα τύμπανα του Ίαν Πέις να δίνουν τον ρυθμό. Μετά από δύο στροφές ο Ρίτσι Μπλάκμορ παίζει ένα ήρεμο σόλο κιθάρας, ενώ στο τέλος του τραγουδιού ο Λορντ παίζει ένα έντονο σόλο πλήκτρων. Οι στίχοι του Ίαν Γκίλαν είναι χιουμοριστικοί και μιλούν για ένα άτομο με αποκρουστική εμφάνιση. Το "Living Wreck" συμπεριλήφθηκε στις εξής σινγκλ κυκλοφορίες: "Black Night" που κυκλοφόρησε παγκοσμίως στις 5 Ιουνίου 1970. "Child in Time" που κυκλοφόρησε το 1972 στη Βολιβία με τα "Living Wreck" και "Hard Lovin' Man" στη δεύτερη του πλευρά. Σε ΕΡ με τα "Black Night", "Into the Fire" και "Speed King" το οποίο κυκλοφόρησε στο Μεξικό το 1979. Σε ΕΡ με τα "Smoke on the Water" και "No No No" το οποίο κυκλοφόρησε στη Γερμανία το 1985. Ζωντανή εκτέλεση του "Living Wreck" υπάρχει στη συλλογή έξι CD με τίτλο "Listen, Learn, Read On" και το διπλό "BBC Sessions 1968–1970", ηχογραφημένη από το ραδιοτηλεοπτικό δίκτυο "BBC" στις 21 Απριλίου του 1970. Παρ' όλα αυτά, το συγκρότημα δεν το συμπεριέλαβε στο set list των ζωντανών του εμφανίσεων κατά την περιοδεία του δίσκου και επανήλθε σε κάποιες συναυλίες των Deep Purple το 2006 στην περιοδεία για το "Rapture of the Deep". Το Living Wreck ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Ίαν Γκίλαν - φωνητικά Ρίτσι Μπλάκμορ - κιθάρα Ρότζερ Γκλόβερ - μπάσο Ίαν Πέις - τύμπανα Τζον Λορντ - πλήκτρα Deep Purple 25th Anniversary CD Booklet 1995 EMI Records The Complete Deep Purple, Michael Heatley, Reynolds & Hearn, 2005 Ian Gillan: The Autobiography of "Deep Purple's" Lead Singer, Blake Publishing, 1998 Στίχοι του Living Wreck Guitar Tabs 1 Guitar Tabs 2 Chords Bass Tabs
Καλυψώ (δορυφόρος)

Η Καλυψώ (αγγλικά: Calypso) είναι ένας μικρός δορυφόρος του πλανήτη Κρόνου. Πήρε το όνομα του από την νύμφη Καλυψώ της ελληνικής μυθολογίας. Η άλλη του σημερινή ονομασία είναι Κρόνος XIV (Saturn XIV) ενώ η αρχική προσωρινή ονομασία που του είχε δοθεί ήταν S/1980 S 25. Υπάρχει επίσης αστεροειδής με το όνομα 53 Καλυψώ. Η Καλυψώ είναι ένας τρωικός δορυφόρος, δηλαδή μοιράζεται την τροχιά της και με έναν άλλο δορυφόρο, την Τηθύ. Όμως, υπάρχει και άλλος ένας δορυφόρος που μοιράζεται την τροχιά του με αυτήν, η Τελεστώ.

 Ανακαλύφθηκε στις 13 Μαρτίου 1980 από τους Pascu, Seidelmann,Baum και Currie, βάσει σε επίγειες παρατηρήσεις και έλαβε την προσωρινή ονομασία S/1980 S 25. Η επιφάνεια της Καλυψούς, όπως πολλών άλλων δορυφόρων του Κρόνου αλλά και αστεροειδών, χαρακτηρίζεται από πολλούς μεγάλους κρατήρες. Επιπλέον, τα υλικά της είναι χαλαρά ενωμένα μεταξύ τους, πράγμα που σημαίνει πως μπορούν να λειάνουν την επιφάνεια της των κρατήρων που υπάρχουν πάνω της. Η επιφάνειά της Καλυψούς είναι μια από τις πιο ανακλαστικές στο Ηλιακό σύστημα, με λευκαύγεια 1,34. Καλυψώ από την Εξερεύνηση του Ηλιακού Συστήματος της NASA (Αγγλικά) Οι δορυφόροι του Κρόνου από τον Σκοτ Σέπαρντ (Αγγλικά)
Νικόλαος Κωστάκης

Ο Νικόλαος Κωστάκης (1921 - 15 Ιουλίου 2009) του Θεοδώρου, ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, που υπηρέτησε ως βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία από το 1985 ως το 1989.

 Γεννήθηκε στην Αμφιλοχία.. Σπούδασε νομικά και άσκησε τη δικηγορία, ενώ ήταν και πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αγρινίου.Εξελέγη βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας με τη Νέα Δημοκρατία το 1985.Στις ευρωεκλογές του 1989 το όνομά του συμπεριλήφθηκε στον κατάλογο της Νέας Δημοκρατίας σε μη εκλόγιμη θέση.Πέθανε τον Ιούλιο του 2009 σε ηλικία 88 ετών.