IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Φέρρο Καρρίλ Οέστε

Η Φέρρο (ισπανικά: Ferro) είναι αθλητικός σύλλογος της Αργεντινής με έδρα το Μπουένος Άιρες. Ιδρύθηκε το 1904 από ενενήντα πέντε εργαζομένους της εταιρείας που διαχειριζόταν το δυτικό σιδηροδρομικό δίκτυο της πόλης, εξ ου και το πλήρες όνομά της Club Ferro Carril Oeste, το οποίο στα ελληνικά σημαίνει «Λέσχη του Δυτικού Σιδηροδρόμου».

 Καλύτερη εποχή του συλλόγου ήταν η δεκαετία του 1980, όταν: Η ποδοσφαιρική ομάδα διακρίθηκε στο Πρωτάθλημα Αργεντινής με δύο κατακτήσεις (1982, 1984). Σήμερα αγωνίζεται στη Β' Κατηγορία του πρωταθλήματος.Η ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών κατέκτησε 3 εθνικά (1985, 1986, 1989) και 3 νοτιοαμερικανικά (1981, 1982, 1987) πρωταθλήματα.Το τμήμα πετοσφαίρισης κατέκτησε πολλούς τίτλους τόσο σε επίπεδο ανδρών όσο και γυναικών, με αποκορύφωμα το Πρωτάθλημα Ανδρών Νότιας Αμερικής το 1987. Το επίτευγμα αυτό επαναλήφθηκε το 1998. Επίσημη ιστοσελίδα Ιστοσελίδα των οπαδών Ιστορία της ομάδας από το RSSSF.
Το παιδί και το ποτάμι

Το παιδί και το ποτάμι (γαλλικός τίτλος: L'Enfant et la Rivière) είναι μυθιστόρημα του Ανρί Μποσκό που εκδόθηκε το 1945. Θεωρείται ένα από τα κλασικά έργα της γαλλικής παιδικής και νεανικής λογοτεχνίας.Όπως υποδηλώνει ο τίτλος, το μυθιστόρημα αναφέρεται στις περιπέτειες ενός παιδιού σε ένα ποτάμι, όπου θα ανακαλύψει τη φιλία, τη φύση, το άγνωστο και την ελευθερία. Η ποίηση της ιστορίας βρίσκεται στην ισορροπία μεταξύ της δύναμης του απαγορευμένου και της αναζήτησης του χαμένου παράδεισου της παιδικής ηλικίας, θέματα που ο Ανρί Μποσκό αναζήτησε στο έργο του σε όλη του τη ζωή, μέσω της δύναμης της γραφής και του ονείρου.

 Το μυθιστόρημα αφηγείται την ιστορία του Πασκαλέ, που ηλικιωμένος πλέον, θυμάται και αφηγείται τα παιδικά του χρόνια. Ως παιδί, ζούσε στη γαλλική επαρχία σε ένα μικρό αγρόκτημα κοντά στον ποταμό με τους γονείς του και τη θεία του Μαρτίν. Πρωί και βράδυ άκουγε τους μεγάλους να μιλούν για το ποτάμι που κυλούσε πέρα, πίσω από τα λιβάδια, και έλεγαν ιστορίες για τα νερά που φουσκώνουν, τις πλημμύρες, τις δίνες, τους τσιγγάνους και τα ρεύματα. Ο Πασκαλέ ονειρεύονταν να γνωρίσει αυτό το μαγικό μέρος, όπως το περιέγραφε ο Μπαργκαμπό που επισκέπτονταν συχνά την οικογένεια φέρνοντας ψάρια που ψάρευε παράνομα, αλλά του απαγορεύονταν αυστηρά γιατί ήταν επικίνδυνο. «Στο ποτάμι, παιδί μου», του είπε η μητέρα του, «υπάρχουν ρουφήχτρες όπου πνίγεται κανείς, φίδια ανάμεσα στα καλάμια και τσιγγάνοι στις όχθες.»Μια μέρα, οι γονείς του Πασκαλέ έφυγαν για ταξίδι και τον άφησαν στη φροντίδα της θείας Μαρτίν, κι αυτός, αψηφώντας την απαγόρευση της οικογένειάς του, κατάφερε να της ξεφύγει. Έκανε την πρώτη του απόδραση και πήγε στο ποτάμι κρυφά από τη θεία του. Ξαφνικά, όμως, η βάρκα με την οποία ταξίδευε παρασύρθηκε και βρέθηκε σε ένα ακατοίκητο νησί όπου συνάντησε τον Γκατζό, ένα παιδί που είχε απαχθεί από τους τσιγγάνους. Ο Πασκαλέ τον ελευθέρωσε και οι δυο τους έφυγαν με τη βάρκα: από εκείνη τη στιγμή, τα δύο αγόρια, που κρύβονταν από τους τσιγγάνους, βρέθηκαν στο έλεος του ποταμού και επιζούσαν χάρη στην επινοητικότητα τους στην ερημιά. Μια μέρα, έφτασαν κοντά σε μια ακτή. Ο Πασκαλέ απομακρύνθηκε για λίγο και όταν επέστρεψε, ο φίλος του είχε φύγει. Πηγαίνοντας να τον αναζητήσει, έφτασε σε ένα χωριό και είδε ότι ο φίλος του βρήκε τον παππού του. Το πρωί, ο Μπαργκαμπό τον βρήκε και τον οδήγησε στους γονείς του. Λίγο καιρό αργότερα, ένα βράδυ, τον επισκέφθηκε ο Γκατζό, γιατί ο παππούς του είχε πεθάνει και ήρθε να ζήσει με τον φίλο του. Μαθαίνοντας ότι είναι μόνος του στον κόσμο, οι γονείς του Πασκαλέ τον υιοθέτησαν. Αν και το όνομα του ποταμού δεν αναφέρεται ποτέ στο μυθιστόρημα, πρόκειται για τον ποταμό Ντυράνς, στην Προβηγκία. Ως παιδί, ο ίδιος ο Ανρί Μποσκό κατοικούσε κοντά στο ποτάμι. 1981: Το παιδί και το ποτάμι, τηλεοπτική ταινία σε σκηνοθεσία Μωρίς Σατώ. 2018: Το παιδί και το ποτάμι, κόμικς του Ξαβιέ Κοστ. Το παιδί και το ποτάμι, ελλ. μετάφραση Δημήτρης Ζαπώνης, Εκδόσεις: Σύγχρονοι Ορίζοντες, 2000
Ιωάννα του Λαβάλ

Η Ιωάννα, γαλλ. Jeanne (10 Νοεμβρίου 1433 - 19 Δεκεμβρίου 1498) από τον Οίκο του Λαβάλ ήταν κόρη του κόμη του Λαβάλ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Ανζού, Μπαρ & Λωρραίνης, κόμισσα της Προβηγκίας και διεκδικήτρια βασίλισσα της Νάπολης & Σικελίας.

 Ήταν κόρη του Γκυ Δ΄ κόμη του Λαβάλ και της Ισαβέλλας των Ντρε-Μονφόρ, κόρης του Ιωάννη Ε΄ δούκα της Βρετάνης. Παντρεύτηκε το 1454 τον Ρενέ των Βαλουά δούκα του Ανζού, Μπαρ & Λωρραίνης, κόμη της Προβηγκίας και διεκδικητή βασιλιά της Νάπολης. Δεν απέκτησαν απογόνους. Accounts of John Legay, fundraiser for the Queen of Sicily, the manuscript of the library of Angers, published in the History Anjou in 1900. King Lecoy by René de la Marche. Conduct of King René, by J. Levron. Histoire de Charles VII by Vallet of Viriville. Queen Jeanne. Jeanne de Laval. Second wife of King René. Pierre Le Roy, Regional editions of the West.
Kuzu Airlines Cargo

Η εμπορευματική αεροπορική εταιρεία Kuzu Airlines Cargo εδρεύει στο Αεροδρόμιο Ataturk της Κωνσταντινούπολης, με δευτερεύουσες βάσεις τα αεροδρόμια Schiphol στο Άμστερνταμ (IATA:AMS) και Gatwick στο Λονδίνο (ΙΑΤΑ:LGW). "Kuzu" στα Τούρκικα, θα πει "προβατάκι".

 IATA: GO ICAO: KZU Η εταιρεία ιδρύθηκε τον 2004 και ξεκίνησε πτήσεις τον Ιούνιο του ίδιου έτους. Αν και αρχικά ιδρύθηκε ως Hava Kargo, άλλαξε το όνομα της σε Kuzu Airlines Cargo τον Οκτώβριο του 2004. Η οικογένεια Kuzu έχει την απόλυτη πλειοψηφεία των μετοχών. Η Kuzu Airlines Cargo εκτελεί προγραμματισμένες εμπορευματικές πτήσεις από την Κωνσταντινούπολη προς Άμστερνταμ, Λονδίνο, Κουβέιτ και Ντουμπάι. Πετάει και σε άλλες πόλεις, μέσω "interline agreement" με άλλες αεροπορικές εταιρείες. Ο στόλος της Kuzu Airlines Cargo αποτελείται από 4 αεροσκάφη τύπου Airbus A300B4-203F (Μάιος 2005). Τουρκικές αεροπορικές εταιρείες Ιστότοπος της Kuzu Airlines Cargo Λεπτομέρειες στόλου της Kuzu Airlines Cargo (2005)
Αλεσσάντρο Ρόζα Βιέιρα

Ο Αλεσσάντρο Ρόζα Βιέιρα, περισσότερο γνωστός ως Φαλκάο, γεννημένος στις 8 Ιουνίου 1977, είναι Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής σάλας. Βραβεύτηκε ως ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής σάλας παγκοσμίως το 2004, το 2006, το 2011 και το 2012.

 Ο Φαλκάο ξεκίνησε την καριέρα του ως ποδοσφαιριστής σάλας στα μέσα της δεκαετίας του 1990, ενώ κατέκτησε τα πρώτα του τρόπαια με την ομάδα της ΣΚ Κορίνθιανς Παουλίστα. Αγωνίστηκε, διαδοχικά, με τα χρώματα αριθμού συλλόγων, μεταξύ των οποίων οι Ατλέτικο Μινέιρο, Σάο Πάολο, Μαλουί/Ζαραγκουά και Ιντέλλι. Διακρίθηκε από τις ικανότητές του στην ντρίμπλα και τα σουτ με το αριστερό του πόδι, τα οποία ήταν δυνατά και, ταυτόχρονα, ακριβή. Το 2005, αγωνίστηκε για σύντομο διάστημα ως ποδοσφαιριστής της Σάο Πάολο ΦΚ, η οποία κατέκτησε εκείνη την χρονιά το Κόπα Λιμπερταδόρες. Στέλεχος της Εθνικής Βραζιλίας από το 1998, συμμετείχε στα Παγκόσμια Κύπελλα του 2000, του 2004, του 2008 και του 2012. Αναδείχθηκε ως ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής των διοργανώσεων του 2004 και του 2008, ενώ κατέκτησε τις διοργανώσεις του 2008 και του 2012 (το 4ο και 5ο τρόπαιο της Βραζιλίας). Έχει πετύχει συνολικά 339 τέρματα σε 201 διεθνείς συμμετοχές με την Εθνική Βραζιλίας. Επίσημη ιστοσελίδα
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Φωκίδας 1998–99

Το πρωτάθλημα της Α΄Κατηγορίας Ε.Π.Σ. Φωκίδας της περιόδου 1998-99 ήταν το 14ο κατά σειρά από καθιέρωσης της Ένωσης και διεξήχθη σε έναν όμιλο 12 ομάδων. Πρωτάθλημα διεξήχθη και στη Β΄τοπική κατηγορία, σε έναν επίσης όμιλο εννέα ομάδων, ενώ στη Γ΄κατηγορία υπήρχαν δυο όμιλοι των 5 ομάδων έκαστος. Τον τίτλο της Α΄Φωκίδας κατέκτησε ο Δωρικός Νοτιοδυτικής Δωρίδος, για πρώτη φορά στην ιστορία του, έχοντας προπονητή το Νόνι Λίμα. Στη συνέχεια, ο Δωρικός πήρε μέρος στο Ειδικό πρωτάθλημα για την άνοδο στη Δ΄Εθνική, αλλά απέτυχε να προαχθεί.Αντιμετώπισε τον Ολυμπιακό Ανθήλης στο πρώτο αγώνα όπου ηττήθηκε με 2-1, και νίκησε το Αίολο Καρπενησίου με 4-0.Με την νίκη στον πρώτο αγώνα με 2-0 επι του Αίολου ο Ολυμπιακός προήχθη στην Δ' Εθνική.

 Ο "Ο. Δωρικός" ήταν πρώτος στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος με 61 βαθμούς σε 22 αγώνες. Στη δεύτερη θέση τερμάτισε ο Κεχαγιάς Προσηλίου με 50 βαθμούς, τρίτη ήταν η Θύελλα Αγίων Πάντων με 45 και τέταρτος ο Απόλλων Δελφών με 42. Οι τέσσερις αυτές ομάδες προκρίθηκαν σε τελική φάση (Play-Off ανόδου) ενώ οι υπόλοιπες συμμετοχές ήταν: Ησαΐας Δεσφίνας, ΠΑΣ Άμφισσα,Ολυμπιακός Κίρρας, Δωρικός Μαλαμάτων, Οιάνθη Γαλαξειδίου, Λιλαία Ε.Σ., Ένωση Γλυφάδας και Έλατος Βουνιχώρας. Στους ημιτελικούς της τελικής φάσης ο Δωρικός νίκησε τον Απόλλωνα και ο Κεχαγιάς τη Θύελλα. Στον Τελικό των Play-Off, ο Δωρικός επικράτησε με 3-0 του Κεχαγιά και εξασφάλισε τον τίτλο. Πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος ο Κυριαζής του Δωρικού με 45 τέρματα με εξαίρεση Play-Off και κύπελο. Ο Αστέρας Ιτέας, για 4η συνεχόμενη χρονιά κατέκτησε το τοπικό Κύπελλο, επικρατώντας στον Τελικό, με σκορ 2-1 του Ο. Δωρικού. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Απόλλων Ευπαλίου, ισόβαθμος στους 33 βαθμούς με την Ακαδημία '94 Άμφισσας. Τρίτος με 32 πόντους ήταν ο Α.Σ. Τολοφώνα/Ερατεινή και οι υπόλοιποι ήσαν: Ποσειδών Ιτέας, Ηρακλής Μοναστηρακίου, Διαγόρας Πολυδρόσου, Κρισσαίος Χρισσού, ΑΟ Σάλωνα και Θύελλα Μαριολάτας. Ηλεκτρονικό αρχείο "Αθλητικής Ηχούς" Αρχείο εφημερίδας "Σπορτάιμ"
Τούρτα

Η τούρτα είναι γλυκό που έχει ως βασικά συστατικά αλεύρι, ζάχαρη, αβγά και λάδι ή βούτυρο, συχνά με άλλα πρόσθετα όπως φρούτα, μπισκότα, σοκολάτα, χρώματα ζαχαροπλαστικής, σαντιγί και άλλα. Ψήνεται στο φούρνο για συγκεκριμένη ώρα (αναλόγως την συνταγή) και σερβίρεται ειδικά σε γενέθλια, ονομαστικές γιορτές, γάμους και σε άλλες εκδηλώσεις.

 τούρτα < ελληνιστική κοινή τοῦρτα < λατινική torta (panis), θηλυκό του tortus, μετοχή παθητικού παρακειμένου του ρήματος torqueo < ινδοευρωπαϊκή (ρίζα)*terkʷ (στρέφω) Μια τούρτα μπορεί να έχει διάφορα σχήματα και μεγέθη, ανάλογα με τη φόρμα στην οποία έχει ψηθεί (στρογγυλή, τετράγωνη κ.α.). Έχει επίσης και πολλά διαφορετικά χρώματα και σχέδια, αφού ο κάθε άνθρωπος που παρασκευάζει αυτό το γλυκό, μπορεί να έχει διάφορα υλικά και ιδέες για την διακόσμησή του. Αλεύρι Αυγά ΖάχαρηΒανίλια (σε σκόνη) Βούτυρο Γάλα Μπέικιν Πάουντερ Ελαιόλαδο Αλάτι Αρχικά, ρίχνονται τα υλικά για την τούρτα μέσα σε ένα μπολ (οτιδήποτε μέγεθος) και ανακατεύονται ώστε να αφρατέψουν και να δημιουργηθεί μια ζύμη. Έπειτα, τοποθετείται μέσα σε ένα ταψί και μπαίνει στο φούρνο για ψηθεί και για να σχηματιστεί ένα κέικ. Αφού ψηθεί και έχει φουσκώσει βγαίνει από τον φούρνο και αφού έχει περάσει κάποια συγκεκριμένη ώρα και έχει κρυώσει μπορεί να διακοσμηθεί. Η τούρτα είναι ένας όρος με μακρά ιστορία και υποδηλώνει ένα γλυκό με ζάχαρη ή μέλι. Αναμιγνύεται με αυγά και συχνά, αλλά όχι πάντα, με γάλα και λίπος και έχει μια πορώδη υφή από το μείγμα που αυξάνεται κατά το μαγείρεμα. Δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι τα σύνορα μεταξύ του κέικ και του ψωμιού, του μπισκότου και του κουλουριού είναι ασαφή. Ο πρόγονος όλων είναι το ψωμί στην απλούστερη μορφή του. Καθώς οι τεχνικές για το ψήσιμο και το φασκόμηλο αναπτύχθηκαν και τα τρόφιμα άλλαξαν, τα αρχικά θεωρούμενα ως ψωμάκια ήρθε να θεωρηθούν ως δικές τους κατηγορίες και ονομάστηκαν αναλόγως. Ορισμένα ρωμαϊκά ψωμιά, εμπλουτισμένα με αυγά και βούτυρο, πρέπει να έχουν επιτύχει μια κέικ σαν συνέπεια και έτσι να προσεγγίσουν ένα από αυτά τα αδιόρατα σύνορα. Η Ευρώπη και μέρη όπως η Βόρεια Αμερική όπου η ευρωπαϊκή επιρροή είναι ισχυρή ήταν πάντα το κέντρο των κέικ και των τουρτών. Κάποιος μπορεί να τραβήξει ακόμη πιο κοντά μια γραμμή από τις αγγλόφωνες περιοχές. Καμία άλλη γλώσσα δεν έχει μια λέξη που να σημαίνει ακριβώς το ίδιο με την αγγλική «τούρτα». Η ηπειρωτική ευρωπαϊκή πύλη και το τόρτε συχνά περιέχουν υψηλότερες αναλογίες βούτυρο, αυγά και εμπλουτισμένα συστατικά όπως η σοκολάτα, και συχνά άπαχο το τόβααρς ζαχαροπλαστικής μάλλον παρά κέικ. Τα στοιχεία της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, όπως το μπαμπά και το Πάσχα, είναι διαφορετικά. Υπάρχουν πολλά είδη τούρτας με διαφορετικές γεύσεις, διαφορετικές διακοσμήσεις και πολλές ποικιλίες. Σε κάποια άλλα κυριαρχεί η γλυκιά γεύση όπως είναι μια σοκολατένια τούρτα με μπισκότο, με μπράουνις, με λευκή σοκολάτα ή και με μπουένο, τούρτα μπλακ φόρεστ και τούρτα τσίζκεϊκ. Σε άλλα πάλι η γεύση ενός φρούτου όπως με φράουλα, με λεμόνι ή και με πορτοκάλι, με μπανάνα . Σε άλλα τα χρώματα όπως η τούρτα "Ουράνιο Τόξο" και η τούρτα "Μονόκερος". Κέικ Καπ κέικ Ζύμη Ζαχαροπλαστική
Κίνγκστον (ενορία)

Η Ενορία του Κίνγκστον (αγγλικά: Parish of Kingston) είναι μια από τις δεκατέσσερις ενορίες της Τζαμάικα. Έχει έκταση 21,8 τ.χλμ. και πληθυσμό 96.052 κατοίκων (2001). Πρωτεύουσα είναι η Κίνγκστον.

 Το Κίνγκστον βρίσκεται νοτιοανατολικά της Τζαμάικα. Στα νότια βρέχεται από την Καραϊβική Θάλασσα. Συνορεύει στα μόνο με τον Άγιο Ανδρέα στα βόρεια, στα ανατολικά και στα δυτικά. Έχει έκταση 21,8 τ.χλμ.. Είναι η μικρότερη ενορία της Τζαμάικα. Το Κίνγκστον είχε πληθυσμό 96.052 κατοίκων (2001). Είναι σε πληθυσμό η πέμπτη μεγαλύτερη ενορία της Τζαμάικα, μετά το Αννόβερο, τον Άγιο Ιάκωβο, την Πόρτλαντ και τον Άγιο Θωμά. Ενορίες της Τζαμάικα Πληριφορίες για Κίνγκστον, Τζαμάικα
Πελεκητή Μεσσηνίας

Η Πελεκητή είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, με πληθυσμό 50 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Σταματινού και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αρφαρών, του Δήμου Καλαμάτας.

 Η Πελεκητή ή Πελεκητό βρίσκεται σε υψόμετρο 574 μέτρων και απέχει 25 χιλιόμετρα από την Καλαμάτα. Ονομάστηκε έτσι, από μια δεξαμενή που έχει λαξευθεί (πελεκηθεί), εντός βράχου. 14-03-1971, αναγνώριση του οικισμού Πελεκητή και προσάρτησή του στην Κοινότητα Σταματινού. 04-12-1997, ο οικισμός Πελεκητή αποσπάται από την Κοινότητα Σταματινού και προσαρτάται στο Δήμο Αρφαρών. 07-06-2010, ο οικισμός Πελεκητή αποσπάται από το Δήμο Αρφαρών και προσαρτάται στο Δήμο Καλαμάτας. Δήμος Καλαμάτας
Ασπρογέρακας Κεφαλονιάς

Ο Ασπρογέρακας είναι οικισμός της Κεφαλονιάς. Διοικητικά υπάγεται στην τοπική κοινότητα Πόρου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ελειού-Πρόνων, του δήμου Αργοστολίου, της περιφερειακής ενότητας Κεφαλληνίας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών που ακολούθησαν αυτό το πρόγραμμα. . Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Κραναίας του νομού Κεφαλληνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ιονίων Νήσων.

 Ο Ασπρογέρακας είναι ημιορεινός οικισμός της νοτιοανατολικής Κεφαλονιάς. Βρίσκεται στο υψίπεδο που σχηματίζει ο Αίνος στις νοτιοανατολικές παρυφές του προς το ακρωτήριο Κάπρος, κοντά στον επαρχιακό δρόμο Πόρου-Βλαχάτων (ΕΠ 1) και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 260. Απέχει 33 χλμ. περίπου ΝΑ. του Αργοστολίου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1866 και προσαρτήθηκε στον δήμο Πρόν(ν)ων του νομού Κεφαλληνίας. Με το ΦΕΚ 244Α – 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Πόρου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ελειού-Πρόνων. Με το ΦΕΚ 87Α – 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ελειού-Πρόνων και προσαρτήθηκε στον δήμο Κεφαλονιάς. Με το ΦΕΚ 43Α – 09/03/2019 αποσπάστηκε από τον δήμο Κεφαλονιάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Αργοστολίου. Ο Ασπρογέρακας είναι από τα χωριά της Κεφαλονιάς που δέχτηκε στο μέγιστο βαθμό την καταστροφική μανία του Εγκέλαδου το 1953. Ελάχιστα από τα σπίτια του χωριού έμειναν όρθια και ανεπηρέαστα. Η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής στην ανατολική είσοδο του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1996 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Χάρτες «ROAD» (Κεφαλονιά-Ιθάκη 1:70.000) Google Earth eetaa.gr
Ρεγκίνα της Σαξονίας-Μάινινγκεν

Η Ρεγκίνα, γερμ. Regina von Wettin, prinzessin von Sachsen-Mainingen (6 Ιανουαρίου 1925 - 3 Φεβρουαρίου 2010) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του πρίγκιπα των Βέττιν και με τον γάμο της έγινε διάδοχος πριγκίπισσα της Αυστρίας.

 Ήταν η μόνη (επιζήσασα) κόρη του Γεωργίου Γ΄ πρίγκιπα της Σαξονίας-Μάινινγκεν και της Κλάρας-Μαρίας φον Κορφ, κόρης του Άλφρετ κόμη του Σμίσινγκ-Κέρσενμπροκ. Παντρεύτηκε το 1951 τον Όθωνα των Αψβούργων-Λωρραίνης διάδοχο πρίγκιπα της Αυστρίας, τιτουλάριο αυτοκράτορα της Αυστρίας & βασιλιά της Βοημίας και είχε τέκνα: Ανδριάνα γενν. 1953, παντρεύτηκε τον Κάρολο-Ευγένιο διάδοχο κόμη του Νάιππερκ. Μόνικα γενν. 1954, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο-Μαρία Γκοντζάγκα ντε Καζανόβα-Κάρδενας υ Μπαρόν, δούκα του Σαντάντζελο, μαρκήσιο του Έλτσε, κόμη της Λοντόζα. Μιχαέλα γενν. 1954, δίδυμη με την Μόνικα. Παντρεύτηκε πρώτα τον Έρικ Άλμπα Τεράν ντ' Αντίν και έπειτα τον Ουμβέρτο κόμη του Κάγκενεκ. Γαβριέλα γενν. 1956, παντρεύτηκε τον Χριστιανό Μάιστερ. Βάλμπουργκα γενν. 1958, παντρεύτηκε τον Καρλ-Άξελ-Άρτσιμπαλντ κόμη του Ντούγκλας. Κάρολος της Αυστρίας γενν. 1961, τιτουλάριος αυτοκράτορας της Αυστρο-Ουγγαρίας. Γεώργιος της Αυστρίας γενν. 1964, αρχιδούκας της Αυστρίας. Enache, Nicolas. La Descendance de Marie-Therese de Habsburg. ICC, Paris, 1996. pp. 43, 49, 173, 373. French.
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Αγίου Μαρίνου

Το πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Σαν Μαρίνο (ιταλικά: Campionato Sammarinese di Calcio) είναι η σημαντικότερη ποδοσφαιρική διοργάνωση του Αγίου Μαρίνου. Ξεκίνησε το 1985. Τους περισσότερους τίτλους κατέχει η Τρε Φιόρι. Το πρωτάθλημα του Σαν Μαρίνο συγκαταλέγεται στα πιο αδύναμα πρωταθλήματα που συμμετέχουν στις διοργανώσεις της UEFA αφού το 2022 κατείχε την τελευταία θέση στην ειδική βαθμολογία της ΟΥΕΦΑ (55η).

 Μέχρι το 1996, το πρωτάθλημα είχε δύο κατηγορίες, την Σέριε Α1, την Σέριε A2 και σύστημα ανόδου/υποβιβασμού. Ωστόσο, οι ομάδες που προβιβάζονταν από την Σέριε Α2, μπορούσαν επίσης να συμμετάσχουν στα play-off εναντίον των ομάδων που προπορεύονταν στην Σέριε Α1. Σήμερα, όλες οι ομάδες αγωνίζωνται στην ίδια κατηγορία, η οποία χωρίζεται σε δύο τμήματα που ονομάζονται Τζιρόνε (Girone). Οι τρεις πρώτες ομάδες σε κάθε Τζιρόνε συνεχίζουν στα play-off σε νοκ-άουτ αγώνες για την ανάδειξη του πρωταθλητή ο οποίος αποκτά μια θέση στα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ και του φιναλίστ με μια θέση για τα προκριματικά του Γιουρόπα Κόνφερενς Λιγκ. Ο εκάστοτε Κυπελλούχος του Σαν Μαρίνο κερδίζει επίσης μια θέση στα προκριματικά του Γιουρόπα Κόνφερενς Λιγκ. Οι ομάδες παίζουν εντός και εκτός έδρας αγώνες με τις αντίστοιχες που απαρτίζουν το Τζιρόνε τους και μια φορά με τις ομάδες από το άλλο Τζιρόνε. 1986: Κάλτσιο Φαετάνο 1987: Λα Φιορίτα 1988: Τρε Φιόρι 1989: ΦΚ Ντομαγκνιάνο 1990: Λα Φιορίτα 1991: Κάλτσιο Φαετάνο 1992: Μοντεβίτο 1993: Τρε Φιόρι 1994: Τρε Φιόρι 1995: Τρε Φιόρι 1996: Λιμπερτάς 1997: Φολγκόρε Φαλτσιάνο 1998: Φολγκόρε Φαλτσιάνο 1999: Κάλτσιο Φαετάνο 2000: Φολγκόρε Φαλτσιάνο 2001: ΦΚ Κόσμος 2002: ΦΚ Ντομαγκνιάνο 2003: ΦΚ Ντομαγκνιάνο 2004: Πεννιαρόσα 2005: ΦΚ Ντομαγκνιάνο 2006: Μουράτα 2007: Μουράτα 2008: Μουράτα 2009: Τρε Φιόρι 2010: Τρε Φιόρι 2011: Τρε Φιόρι 2012: Τρε Πέννε 2013: Τρε Πέννε 2014: Λα Φιορίτα 2015: Φολγκόρε Φαλτσιάνο 2016: Τρε Πέννε 2017: Λα Φιορίτα 2018: Λα Φιορίτα 2019: Τρε Πέννε 2020: Τρε Φιόρι * 2021: Φολγκόρε Φαλτσιάνο 2022: Λα Φιορίτα 2023: Τρε Πέννε-Τη σεζόν 2019-2020, το Πρωτάθλημα δεν ολοκληρώθηκε λόγω της πανδημίας του κορωνοϊού. Η Τρε Φιόρι, που είχε τους περισσότερους βαθμούς μέχρι την διακοπή, αναδείχθηκε πρωταθλήτρια και πήρε το εισιτήριο για τα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ. Πρωτάθλημα Σαν Μαρίνο
Cars Jeans Stadion

Το Cars Jeans Stadion (ως το 2017 Kyocera Stadion) είναι ένα πολλαπλών χρήσεων γήπεδο, το οποίο βρίσκεται στην Χάγη της Ολλανδίας και είναι έδρα της ΑΝΤΟ Ντεν Χάαχ.

 Το γήπεδο άρχιζε να κατασκευάζεται το 2005 και εγκαινιάστηκε δύο χρόνια μετά, στις 28 Ιουλίου 2007. Το κόστος κατασκευής άγγιζε τα 28.000.000 €. Είναι ένα από τα πιο ασφαλή στάδια στην Ευρώπη. Διαθέτει πολλές κάμερες ασφαλείας, ενώ οι οπαδοί καταγράφονται σε κάμερες όταν εισέρχονται στο στάδιο. Το γήπεδο έχει χωρητικότητα 15.000 θέσεων.
Ανώγεια Λασιθίου

Τα Ανώγεια είναι οικισμός της κοινότητας Αγίου Αντωνίου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Νεαπόλεως, του δήμου Αγίου Νικολάου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λασιθίου, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μιραμπέλλου του νομού Λασιθίου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.

 Τα Ανώγεια είναι οικισμός στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού Λασιθίου. Βρίσκεται κοντά στο ακρωτήριο Δρεπάνι, στις ακτές του Κρητικού Πελάγους και κοντά στον παράκτιο επαρχιακό δρόμο που συνδέει την Ελούντα με τον Σκινιά, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 280. Απέχει 29 χλμ. περίπου ΒΔ. του Αγίου Νικολάου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Λατσίδας του νομού Λασιθίου. Το 1927 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Αγίου Αντωνίου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίου Αντωνίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Νεαπόλεως. Με το ΦΕΚ 874Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Νεαπόλεως και προσαρτήθηκε στον δήμο Αγίου Νικολάου. Οι εκκλησίες του Αγίου Νικολάου και της Μεταμόρφωσης Σωτήρος, δυτικά του οικισμού Η εκκλησία των Αγίων Πάντων, νότια του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr
Κάπυς της Δαρδανίας

Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία και στην Ρωμαϊκή μυθολογία ο Κάπυς ήταν μυθικός βασιλιάς της Δαρδανίας· αναφέρεται στην Ιλιάδα και την Αινειάδα. Ο Κάπυς ήταν γιος του Ασσάρακου και της Ιερομνήμης, μιας από τις Ναϊάδες κόρες του Σιμόεντα και της Κλυτοδώρας.Διαδέχθηκε τον πατέρα του στο βασίλειο της Δαρδανίας και νυμφεύτηκε την Ιερομνήμη ή την εξαδέλφη του Θεμίστη, την κόρη του ιδρυτή της Τροίας Ίλου. Οι γιοι τους ήταν ο Αγχίσης και ο Ακοίτης: τον πρώτο ερωτεύτηκε η θεά Αφροδίτη και γέννησε μαζί του τον διάσημο Αινεία, ενώ ο δεύτερος ήταν ο πατέρας του Λαοκόωντα. Σε άλλες εκδοχές του μύθου ο Κάπυς ήταν αδελφός του Γανυμήδη και η μητέρα του Ιερομνήνη καταγράφεται ως σύζυγος. Σε άλλες εκδοχές ο Κάπυς ήταν ιδρυτής της πόλης Καπύης στην κεντρική Ιταλία.

 Apollodorus, The Library with an English Translation by Sir James George Frazer, F.B.A., F.R.S. in 2 Volumes, Cambridge, MA, Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1921. Dictys Cretensis, from The Trojan War. The Chronicles of Dictys of Crete and Dares the Phrygian translated by Richard McIlwaine Frazer, Jr. (1931-). Indiana University Press. 1966. Online version at the Topos Text Project. Diodorus Siculus, The Library of History translated by Charles Henry Oldfather. Twelve volumes. Loeb Classical Library. Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press; London: William Heinemann, Ltd. 1989. Vol. 3. Books 4.59–8. Online version at Bill Thayer's Web Site Diodorus Siculus, Bibliotheca Historica. Vol 1-2. Immanel Bekker. Ludwig Dindorf. Friedrich Vogel. in aedibus B. G. Teubneri. Leipzig. 1888–1890. Greek text available at the Perseus Digital Library. Dionysus of Halicarnassus, Roman Antiquities. English translation by Earnest Cary in the Loeb Classical Library, 7 volumes. Harvard University Press, 1937–1950. Online version at Bill Thayer's Web Site Dionysius of Halicarnassus, Antiquitatum Romanarum quae supersunt, Vol I-IV. . Karl Jacoby. In Aedibus B.G. Teubneri. Leipzig. 1885. Greek text available at the Perseus Digital Library. Gaius Julius Hyginus, Fabulae from The Myths of Hyginus translated and edited by Mary Grant. University of Kansas Publications in Humanistic Studies. Online version at the Topos Text Project. Homer, The Iliad with an English Translation by A.T. Murray, Ph.D. in two volumes. Cambridge, MA., Harvard University Press; London, William Heinemann, Ltd. 1924. Online version at the Perseus Digital Library. Homer, Homeri Opera in five volumes. Oxford, Oxford University Press. 1920. Greek text available at the Perseus Digital Library. Publius Ovidius Naso, Fasti translated by James G. Frazer. Online version at the Topos Text Project. Publius Ovidius Naso, Fasti. Sir James George Frazer. London; Cambridge, MA. William Heinemann Ltd.; Harvard University Press. 1933. Latin text available at the Perseus Digital Library. Publius Vergilius Maro, Aeneid. Theodore C. Williams. trans. Boston. Houghton Mifflin Co. 1910. Online version at the Perseus Digital Library. Publius Vergilius Maro, Bucolics, Aeneid, and Georgics. J. B. Greenough. Boston. Ginn & Co. 1900. Latin text available at the Perseus Digital Library.
Πίτερ Χέργουντ

Ο Πίτερ Χέργουντ (Peter Harwood, γενν. το 1947 στο Γκέρνζι) είναι δικηγόρος, ο οποίος διετέλεσε επικεφαλής υπουργός (Chief Minister) του Γκέρνζι από την 1η Μαΐου 2012 ως τις 12 Μαρτίου 2014.

 Σπούδασε στο Κολέγιο της Ελισάβετ στο Γκέρνζι και μετά στο Πανεπιστήμιο του Σαουθάμπτον. Το 1972 έγινε δεκτός ως δικηγόρος και συνέχισε να εργάζεται στο Λονδίνο. Αργότερα επέστρεψε στο νησί του και έγινε δεκτός στο Δικηγορικό Σύλλογο (Guernsey Bar) το 1982. Συνταξιοδοτήθηκε ως σύμβουλος, τον Δεκέμβριο του 2011. Διορίστηκε επίτροπος στη Επιτροπή Οικονομικών Υπηρεσιών του Γκέρνζι το 2004 και υπηρέτησε ως πρόεδρός της από το 2006 ως τον Ιανουάριο του 2012. Εξελέγη βουλευτής στο Κοινοβούλιο (States of Deliberation) τον Απρίλιο του 2012 και επικεφαλής υπουργός τον Μάιο του 2012. Παραιτήθηκε στις 25 Φεβρουαρίου 2014.
Μικρός Ποντιάς Αχαΐας

Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Αχαΐα, δείτε: Ποντιάς Αχαΐας Ο Μικρός Ποντιάς (ή Μικρός Μποντιάς) είναι χωριό της Αχαΐας της πρώην Επαρχίας Καλαβρύτων. Έχει 117 κατοίκους. Απέχει 56 χλμ. από την Πάτρα και είναι χτισμένο σε υψόμετρο 821 μέτρων. Διοικητικά ανήκει στο Δήμο Καλαβρύτων.

 Για το όνομα του χωριού υπάρχουν τέσσερις εκδοχές: α) η πρώτη ότι προέρχεται από το σλαβικό Βόντια ή Βοντά, που σημαίνει νερό, νερότοπος. β) Η δεύτερη εκδοχή αναφέρει ότι το όνομα προέρχεται από τον πρώτο οικιστή του, Γεώργιο Φραντζή, που εγκαταστάθηκε εδώ μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης το 1453. Ο Φρατζής αναφέρεται ότι ήταν αξιωματικός του Κ. Παλαιολόγου και μετά την πτώση της Πόλης εγκαταστάθηκε με την οικογένεια του σε άγνωστο μέρος στον Χελμό. Μετά δύο χρόνια πεθαίνει η γυναίκα του και παίρνει τους δύο γιούς του κι έρχεται στην περιοχή, εδώ βρήκε κάποιον Γιωργόπουλο που αρχικά του είπε να εγκατασταθεί εκεί αλλά μετά την άρνηση του Φραντζή του υπέδειξε κοντινή τοποθεσία όπου και τελικά εγκαταστάθηκε ο Φραντζής με τους γιους του. Το χωριό ονομάστηκε Ποντιάς ή Μποντιάς από παραφθορά της λέξης Πόντος, επειδή η οικογένεια καταγόταν από εκεί. Και "μικρός" Ποντιάς, επειδή μετά από χρόνια ο μεγαλύτερος γιος του Φρατζή έφυγε και εγκαταστάθηκε στον απέναντι λόγγο όπου εξελίχθηκε σε χωριό, το ένα χωριό λόγω του μεγαλύτερου γιου ονομάστηκε Μεγάλος Ποντιάς και το άλλο, το αρχικό χωριό, από τον μικρό γιο Μικρός Ποντιάς. Από τους πρώτους οικιστές του χωριού, εκτός από την οικογένεια Φραντζή, αναφέρονται και οι οικογένειες Κουτρουμάνη και Γκοτσόπουλου. γ) Η τρίτη εκδοχή αναφέρει τα δύο αδέλφια με το όνομα Μπονταίοι. Ο μεγαλύτερος έφτιαξε τον μεγάλο Μποντιά και ο μικρότερος τον Μικρό Ποντιά. δ) Και η τέταρτη εκδοχή για βυζαντινή οικογένεια που ήρθε εδώ από τον Πόντο. Μαζί της προστέθηκαν και κάτοικοι από τα αρχαία Λάπατα. Το 1912 με το ΦΕΚ 256Α - 28/08/1912 ο Μικρός Ποντιάς αποτέλεσε ανεξάρτητη Κοινότητα, την Κοινότητα Μικρού Ποντιά, μαζί με τους οικισμούς Καρούσι και Μεγάλο Ποντιά. Το 1940 προσαρτάται και ο οικισμός Λομποκάς. Η Κοινότητα καταργήθηκε το 1997 με τον νόμο Καποδίστρια και ο μικρός Μποντιάς αποτέλεσε Δημοτικό Διαμέρισμα του Δήμου Καλαβρύτων. Από το 2011 με την εφαρμογή της διοικητικής διαίρεσης του Προγράμματος Καλλικράτης, αποτελεί Τοπική κοινότητα του διευρυμένου Δήμου Καλαβρύτων. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Χρήστος Θ. Κανελλάκης, Το Μοίραλι από το 1461 έως σήμερα. Ετυμολογικό λεξικό των πρώην Δήμων Μεσάτιδος, Φαρρών, Τριταίας, Λασιώνος Ηλείας, Εκδόσεις Περί Τεχνών, Πάτρα 2010. ISBN 978-960-6684-64-7. (βλ. στην σελ. 475 για την ιστορία ίδρυσης του χωριού και την ονομασία του.) Γεώργιος Παπανδρέου, Καλαβρυτινή επετηρίς: ήτοι πραγματεία περί της ιστορικής των Καλαβρύτων επαρχίας, Εκδότης Μιχαήλ Ι. Σαλιβέρος, Εν Αθήναις 1906. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010.
Ζίγκμουντ Αϊντουκιέβιτς

Ο Ζίγκμουντ Αϊντουκιέβιτς (πολωνικά: Zygmunt Ajdukiewicz) (22 Ιανουαρίου 1861 – 29 Απριλίου 1917) ήταν Πολωνός ρεαλιστής ζωγράφος του τέλους του 19ου αιώνα με ειδίκευση στις προσωπογραφίες, στις σκηνές καθημερινότητας και την ιστορική ζωγραφική. Ο Αϊντουκιέβιτς γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Αυστριακό Διαμελισμό της διαμελισμένης Πολωνίας, εγκαταστάθηκε στην αυτοκρατορική πρωτεύουσα με την ολοκλήρωση των σπουδών του, αλλά διατήρησε στενή σχέση με την πατρίδα του. Ενώ βρισκόταν στη Βιέννη, εικονογράφησε το επικό μυθιστόρημα Κατακλυσμός (Potop) του Πολωνού νομπελίστα μυθιστοριογράφου Χένρικ Σιενκιέβιτς.

 Ο Αϊντουκιέβιτς γεννήθηκε στο Βιτκοβίτσε, κοντά στο Ταρνόμπζεγκ στη νοτιοανατολική Πολωνία. Αρχικά σπούδασε ζωγραφική στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Κρακοβίας. Από το 1880 έως το 1882, σπούδασε στην Ακαδημία της Βιέννης και, από το 1883 στην Ακαδημία του Μονάχου, υπό τον Γιόχαν Χέρτεριχ, συνδέθηκε με τη Σχολή του Νατουραλισμού του Μονάχου. Εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Βιέννη το 1885 ως δημοφιλής ζωγράφος της αυστριακής αυλής όπου αναφέρθηκε και ως Ζίγκισμουντ ή Σιγισμούνδος φον Αϊντουκιέβιτς. Το 1893 πήγε στο Παρίσι. Πίσω στη Βιέννη, εργάστηκε σε μια μεγάλη σειρά πρωτότυπων έργων τέχνης για την εγκυκλοπαίδεια 24 τόμων που ξεκίνησε και χρηματοδοτήθηκε από τον Πρίγκιπα Ροδόλφο ως απόδειξη των αυτοκρατορικών επιτευγμάτων του (Kronprinzenwerk). Ήταν ένα σημαντικό εκδοτικό έργο που τυπώθηκε στα γερμανικά και στα ουγγρικά μεταξύ 1886 και 1902 με τον τίτλο Η Αυστροουγγρική Μοναρχία σε λέξεις και εικόνα. Οι επόμενοι τόμοι εκδόθηκαν πολύ μετά τον θάνατο του Ροδόλφου, που έλαβε χώρα τον Ιανουάριο του 1889. Ο Αϊντουκιέβιτς ζωγράφισε πίνακες για την εγκυκλοπαίδεια που απεικονίζουν διάφορες εθνικότητες, εθνοτικές ομάδες και μειονότητες που εκπροσωπούνται στην Αυστροουγγαρία. Παρήγαγε επίσης μια σειρά από 12 πίνακες για τη ζωή του Ταντέους Κοστσιούσκο, η οποία δημοσιεύτηκε το 1892 ως καλλιτεχνικό άλμπουμ από τον Φ. Μπόντι. Έφτιαξε μια όρθια προσωπογραφία του αρχιδούκα Φραγκίσκου Φερδινάνδου σε φυσικό μέγεθος ως κυνηγός (1913). Ο Αϊντουκιέβιτς εξέθεσε στην Κρακοβία, στη Βαρσοβία, στο Λβουφ, στη Βιέννη, στο Βερολίνο, στο Μόναχο και στην Πράγα. Οι πίνακές του έλαβαν κορυφαία βραβεία σε διεθνείς εκθέσεις τέχνης, όπως το Χρυσό Μετάλλιο στη Βιέννη και το Χρυσό Μετάλλιο Δεύτερης Θέσης στο Βερολίνο το 1891, καθώς και το Χρυσό Μετάλλιο Δεύτερης Θέσης το 1898 στη Βιέννη και το Αργυρό Μετάλλιο στο διαγωνισμό του 1894 στο Λβουφ (τότε Λέμπεργκ). Τα έργα του βρίσκονται σε πολλά μουσεία και εθνικές εκθέσεις τέχνης σε όλη την Πολωνία, όπως το Εθνικό Μουσείο της Βαρσοβίας, το Εθνικό Μουσείο της Κρακοβίας, το Εθνικό Μουσείο του Βρότσουαφ, τις κρατικές συλλογές στο Κάστρο Βάβελ και στο Μουσείο Άνω Σιλεσίας στο Μπίτομ, αλλά και στο Μουσείο Ιστορίας στη Βιέννη. Ο Αϊντουκιέβιτς ήταν ο πρώτος ξάδερφος του Πολωνού ζωγράφου Ταντέους Αϊντουκιέβιτς, ο οποίος ήταν 9 χρόνια μεγαλύτερος από αυτόν. Πέθανε στη Βιέννη το 1917.
Ερσίν Τατάρ

Ο Ερσίν Τατάρ (τουρκικά: Ersin Tatar γεννηθείς το 1960) είναι Τουρκοκύπριος πολιτικός και σημερινός πρόεδρος της μη αναγνωρισμένης διεθνώς ΤΔΒΚ. Εξελέγη στις 18 Οκτωβρίου 2020 με 51,74% έναντι του Μουσταφά Ακιντζί που εξασφάλισε ποσοστό 48,26% Πρόκειται για πολιτικό που ταυτίζεται απολύτως με τις επιλογές του Τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και τάσσεται υπέρ της «λύσης» των δύο κρατών στη μεγαλόνησο..

 Ο Ερσίν Τατάρ γεννήθηκε το 1960 στη Λευκωσία. Ολοκλήρωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση στην Αγγλία και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ από όπου αποφοίτησε το 1982. Από το 1982 μέχρι το 1986 ο Τατάρ εργάστηκε ως λογιστής στη PriceWaterhouse στην Αγγλία. Από το 1986 έως το 1991 εργάστηκε στην PollyPeck. Το 1991 μετακόμισε στην Άγκυρα, όπου εργάστηκε στην FMC Nurol Defence Industry Co. μέχρι το 1992. Από το 1992 έως το 2001 διετέλεσε οικονομικός διευθυντής του καναλιού ShowTV. Ήταν ενεργό μέλος της κοινότητας της "τουρκοκυπριακής" διασποράς στην Τουρκία και ήταν επικεφαλής του Τουρκοκυπριακού Πολιτιστικού Συλλόγου της Κωνσταντινούπολης μεταξύ του 1997 και 2001. Ο Τατάρ μπήκε στην πολιτική το 2003, προσχωρώντας στο Κόμμα Εθνικής Ενότητας (ΚΕΕ). Εξελέγη για πρώτη φορά στο κοινοβούλιο το 2009 και υπηρέτησε ως υπουργός Οικονομικών υπό τον Ντερβίς Έρογλου μέχρι την ήττα του το 2013. Το 2015, ήταν υποψήφιος για την αρχηγία του ΚΕΕ και έχασε. Το 2018, κέρδισε στις εκλογές για την αρχηγία του ΚΕΕ. Τον Μάιο του 2019 ανέλαβε την πρωθυπουργία μετά την κατάρρευση της κυβέρνησης συνασπισμού του Τουφάν Ερχουρμάν και παρέμεινε μέχρι τις 23 Οκτωβρίου 2020 ως ηγέτης του Κόμματος Εθνικής Ενότητας, όπου παραιτήθηκε για να αναλάβει πρόεδρος της ΤΔΒΚ.
Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1989-90

Η Β΄ κατηγορία Κύπρου 1989-90 αποτέλεσε το 35ο πρωτάθλημα στη Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κατέκτησε η Ε.Π.Α. Λάρνακας για 1η φορά στην ιστορία της.

 Στο πρωτάθλημα της Β΄ κατηγορία την περίοδο 1989-90 συμμετείχαν 15 ομάδες. Οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Η πρωταθλήτρια ομάδα και η ομάδα που τερμάτισε στη δεύτερη θέση προβιβάστηκαν στην Α΄ κατηγορία 1990-91. Οι τρεις τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στην Γ΄ κατηγορία 1990-91. Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό. Ομάδες που δεν συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που προήχθησαν στην Α΄ κατηγορία 1989-90 Ευαγόρας Πάφου Αλκή ΛάρνακαςΟμάδες που διαβαθμίστηκαν στην Γ΄ κατηγορία 1989-90: Άδωνις Ιδαλίου Ε.Ν. ΘΟΪ Λακατάμιας Ερμής ΑραδίππουΟμάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που διαβαθμίστηκαν από την Α΄ κατηγορία 1988-89 Ε.Π.Α. Λάρνακας Κεραυνός Στροβόλου Ομόνοια ΑραδίππουΟμάδες που προήχθησαν από την Γ΄ κατηγορία 1988-89: Διγενής Ακρίτας Ύψωνα ΑΕΖ Ζακακίου Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=2 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Διαφορά τερμάτων (τέρματα υπέρ-τέρματα κατά), 3ος Καλύτερη επίθεση. «Έπεσε χθες η αυλαία του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας». Ο Φιλελεύθερος: σελ. 11. 11 Ιουνίου 1990. ΚΟΠ (Ιούνιος 2018). Το περιοδικό της ΚΟΠ. Λευκωσία: ΚΟΠ, σελ. 70-73. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2018-06-23. https://www.webcitation.org/70OMeKqgI?url=https://www.cfa.com.cy/images/DownloadsGr/PERIODIKO%20KOP%20T32%20L.pdf. Ανακτήθηκε στις 2018-06-23. Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1989-90 Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1989-90 Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1989-90
Μάχη του Άσκλο

Η μάχη στο Άσκλο ήταν η δεύτερη συνάντηση μεταξύ του Πύρρου και των Ρωμαίων.Σύμφωνα με γραπτές μαρτυρίες από την εποχή οι δύο στρατοί είχαν πιθανόν το ίδιο μέγεθος στρατιωτών 40.000 ο καθένας.

 Η μάχη διήρκησε πάνω από δύο μέρες. Την πρώτη ημέρα,το ελληνικό ιππικό και οι ελέφαντες ήταν σε μεγάλο βαθμό ανεκμετάλλευτα, καθώς είχαν μπλοκαριστεί από τους Ρωμαίους. Την αυγή της δεύτερης μέρας ο Πύρρος, έστειλε ελαφρύ πεζικό για να καταλάβει το υψηλό έδαφος που είχε αποδειχθεί ότι είναι η αιτία της αδιεξόδου την προηγούμενη μέρα, αναγκάζοντας τους Ρωμαίους να πολεμίσουν στα ανοιχτά και να υποχωρήσουν. Σύμφωνα με διάφορες μαρτυρίες οι απώλειες των Ρωμαίων ανέρχονται σε 8.000 ενώ για τον Πύρρο σε 3.000 έχοντας όμως χάσει αρκετούς αξιωματικούς.
Όμπιλιτς

Το Όμπιλιτς ή Κάστριοτ (αλβανικά: Obiliq/Obiliqi, Kastriot/Kastrioti‎, Σερβικά Κυριλλικά: Обилић) είναι πόλη και δήμος στο κεντρικό Κοσσυφοπέδιο, που ανήκει στην περιοχή της Πρίστινας. Ο δήμος περιλαμβάνει την πόλη του Όμπιλιτς και 19 χωριά, με συνολικό πληθυσμό περίπου. 21,056 κατοίκων.(2008).Ο δήμος βρίσκεται αμέσως στα βορειοδυτικά της Πρίστινα , στον κεντρικό δρόμο προς Μιτρόβιτσα. Δημιουργήθηκε το 1989, πριν από το οποίο, αποτελούσε μέρος του Δήμου της Πρίστινα.

 Η ονομασία για την πόλη, Obilić, παραπέμπει στον Σέρβο εθνικό ήρωα Μίλος Όμπιλιτς που σύμφωνα με τις σερβικές παραδόσεις σκότωσε τον Οθωμανό σουλτάνο Μουράτ στη μάχη του Κοσσυφοπεδίου (1389). Στα αλβανικά, η πόλη είναι επίσης γνωστή ως Καστριότ, όνομα που εκπονήθηκε το 2001, από το όνομα του Αλβανού εθνικού ήρωα Σκεντέρμπεη (1405-1468). Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο δήμος είχε πληθυσμό 21,548. Από το 2008 ο δήμος έχει πληθυσμό περίπου 19,500. Η πλειοψηφία -περίπου 15.000- είναι Κοσοβάροι Αλβανοί * (οι μειονότητες περιλαμβάνουν περίπου 2.200 Σέρβους του Κοσσυφοπεδίου, 350 Ρομά, 300 Ασκάλι, 70 σερβοβόσνιους και άλλους). Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Obilić/Kastriot στο Wikimedia Commons
Οικουμενική κυβέρνηση

Με τον όρο Οικουμενική κυβέρνηση στην ελληνική πολιτική ιστορία ονομάζεται η κυβέρνηση, στην οποία συμμετέχουν θεωρητικά όλοι οι κομματικοί πολιτικοί σχηματισμοί της χώρας, σε κάποια δεδομένη χρονική περίοδο. Παραδείγματα οικουμενικής κυβέρνησης ήταν η Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Κανάρη 1877, όταν ξέσπασε ο ρωσοτουρκικός πόλεμος (1877-1878), που ήταν και η πρώτη που έλαβε αυτό το όνομα, επί Βασιλείας Γεωργίου Α΄, καθώς και η κυβέρνηση Ζαΐμη το 1926 και εκείνη του Ζολώτα το 1989-90.

 Σημειώνεται ότι παλαιότερα επί Βασιλείας Όθωνα παρόμοιου χαρακτήρα κυβερνήσεις λάμβαναν άλλες ονομασίες όπως: "ομαδική κυβέρνηση", "συμμαχική κυβέρνηση" ή και "συγχωνευτική κυβέρνηση". Ο όρος οικουμενική κυβέρνηση καθιερώθηκε από τον Θ. Ζαΐμη κατά τους όρους "οικουμενικός πατριάρχης", "οικουμενική σύνοδος" κ.λπ. Συγκεκριμένα ο Θ. Ζαΐμης μιλώντας σε κάποιο δημοσιογράφο σε μια τυχαία στιγμή έμπνευσης φέρεται να είπε: «Καν έτι μη συγκροτηθή "οικουμενικόν υπουργείον", οι αρχηγοί των κομμάτων θα συμπράξωσιν εν ομονοία και ομοφωνία». Εξ αυτού ο όρος έγινε άμεσα αποδεκτός όπου και καθιερώθηκε, συμμετέχοντας στη συνέχεια ο Θ. Ζαΐμης στην ομώνυμη Κυβέρνηση Κανάρη. Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας Κ. Παπαρρηγόπουλος "Ιστορία του Ελληνικού Έθνους" τομ. 9 - Αθήναι 1925, τομ. 8ος, σελ. 409
ΕΡΤ Ζακύνθου

Ο Ραδιοφωνικός Σταθμός Ζακύνθου (ΕΡΤ Ζακύνθου) είναι ο τοπικός ραδιοφωνικός σταθμός της Ζακύνθου και του νομού Ζακύνθου. Το πρόγραμμά του είναι κυρίως ειδησεογραφικό, αλλά και ψυχαγωγικό, πολιτιστικό, στηρίζοντας την τοπική παράδοση και τον πολιτισμό.

 Ο σταθμός αρχικά εξέπεμψε τον Οκτώβριο του 1969 με δοκιμαστικές εκπομπές, ενώ στα μέσα του 1970 ξεκίνησε να εκπέμπει σε πλήρη καθημερινή λειτουργία (ως ΕΡΑ Ζακύνθου), αναμεταδίδοντας αρχικά το Πρώτο Πρόγραμμα του ΕΙΡ και στη συνέχεια το πρόγραμμα του ραδιοφωνικού σταθμού της Πάτρας καθώς επίσης και ώρες του Πρώτου και του Δεύτερου Προγράμματος. Από το Μάιο του 1982 άρχισε να μεταδίδει ημίωρο πρόγραμμα τρεις φορές την εβδομάδα με τοπικές ειδήσεις και μουσική και κάθε Κυριακή μια πολιτιστική εκπομπή, συνεχίζοντας παράλληλα να αναμεταδίδει προγράμματα του ΕΙΡ και του ραδιοφωνικού σταθμού των Πατρών. Μετά τη συγχώνευση της ΕΡΤ1 και της ΕΡΤ2, ο ραδιοφωνικός σταθμός της Ζακύνθου αποτελεί τμήμα της Γενικής Διεύθυνσης Ραδιοφωνίας της ΕΡΤ, με δικό του πολύωρο τοπικό πρόγραμμα. Η ΕΡΤ Ζακύνθου από το 1992 εκπέμπει στα FM στους 95.2 MHz με πομπό ισχύος 1.5KW από το κέντρο εκπομπής "Σκοπός" της Ζακύνθου και στους 93.2 MHz με πομπό ισχύος 10KW από το κέντρο εκπομπής "Αίνος" της Κεφαλονιάς. Από την 1η Ιουλίου του 1998, η ΕΡΤ Ζακύνθου συνεργάζεται μαζί με την ΕΡΤ Κέρκυρας και μαζί δημιούργησαν και αποτελούν το δίκτυο Ιονίων Νήσων της ΕΡΑ. Στις 11 Ιουνίου 2013 μετά την ανακοίνωση για το κλείσιμο της ΕΡΤ οι απολυμένοι εργαζόμενοι συνέχισαν κανονικά την μετάδοση του προγράμματος του σταθμού. Ωστόσο, στις 28 Απριλίου 2015 ψηφίστηκε από τη Βουλή ο νόμος για την επαναλειτουργία της ΕΡΤ, η οποία έγινε στις 11 Ιουνίου του 2015, δύο χρόνια μετά το μαύρο, κι έτσι έγινε η επανέναρξή της, με όλες σχεδόν τις δομές της, συμπεριλαμβανομένη και η ΕΡΑ Ζακύνθου αλλάζοντας το όνομά της σε ΕΡΤ Ζακύνθου. Οι εγκαταστάσεις της ΕΡΤ Ζακύνθου βρίσκονται μέχρι σήμερα στην περιοχή των Αμπελοκήπων. Η ΕΡΤ Ζακύνθου καλύπτει τη Ζάκυνθο, την Κεφαλονιά, μέρος της Λευκάδας, τη Δυτική Αιτωλοακαρνανία, τη Βορειοδυτική Αχαΐα και τη Δυτική Ηλεία. Ακούστε ζωντανά στο ERT Echo Επίσημη ιστοσελίδα Επίσημη ιστοσελίδα στο Facebook
Δήμος Σκιλλούντος

Ο Δήμος Σκιλλούντος ήταν δήμος του νομού Ηλείας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Ανδρίτσαινας - Κρεστένων. Βρισκόταν στο νότιο τμήμα του νομού ανάμεσα στους δήμους Αρχαίας Ολυμπίας και Ζαχάρως. Ο δήμος αποτελεούταν από 16 δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 194,6 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 15.931 κατοίκους. Έδρα του ήταν τα Κρέστενα . Ο δήμος Σκιλλούντος ήταν από τους δήμους της Ηλείας που επλήγησαν από τις καταστροφικές πυρκαγιές του 2007.

 Στον δήμο περιλαμβάνονταν τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμοί: Δ.δ. Κρεστένων [ 5.783 ] τα Κρέστενα [ 4.903 ] η Μοσχούλα [ 581 ] ο Πόρος [ 299 ] Δ.δ. Βρίνας -- η Βρίνα [ 741 ] Δ.δ. Γραίκα -- ο Γραίκας [ 406 ] Δ.δ. Γρύλλου [ 450 ] ο Γρύλλος [ 306 ] το Χάνι Γρύλλου [ 144 ] Δ.δ. Διασέλλων [ 680 ] τα Διάσελλα [ 586 ] το Λαδικάκι [ 25 ] τα Παπά Χάνια [ 32 ] η Σκάλα [ 37 ] Δ.δ. Καλλικώμου [ 1.318 ] το Καλλίκωμο [ 1.213 ] οι Κρουνοί [ 105 ] το Λαδικό [ 0 ] Δ.δ. Καλυβακίων [ 519 ] τα Νέα Καλυβάκια [ 519 ] τα Καλυβάκια [ 0 ] Δ.δ. Κάτω Σαμικού [ 531 ] το Κάτω Σαμικό [ 475 ] το Κλειδί [ 22 ] η Φραγκοκκλησιά [ 34 ] Δ.δ. Μακρισίων -- τα Μακρίσια [ 1.965 ] Δ.δ. Πλατιάνας -- η Πλατιάνα [ 603 ] Δ.δ. Πλουτοχωρίου [ 347 ] το Νέο Χωριό [ 347 ] το Πλουτοχώρι [ 0 ] Δ.δ. Ραχών -- οι Ράχες [ 361 ] Δ.δ. Σαμικού -- το Σαμικό [ 563 ] Δ.δ. Σκιλλουντίας [ 550 ] η Νέα Σκιλλουντία [ 522 ] η Σκιλλουντία [ 28 ] Δ.δ. Τρυπητής [ 591 ] η Τρυπητή [ 575 ] η Λεκάνη [ 16 ] Δ.δ. Φρίξης [ 523 ] η Φρίξα [ 319 ] το Ανεμοχωράκι [ 204 ] Υπουργείο Εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου Καποδίστριας Αρχειοθετήθηκε 2009-09-24 στο Wayback Machine.
Μονάδες Ειδικών Αποστολών

Οι Μονάδες Ειδικών Αποστολών (ΜΕΑ) ήταν ένα ειδικό επίλεκτο σώμα της Αστυνομίας Πόλεων και, μετά την συγχώνευση Χωροφυλακής και Αστυνομίας Πόλεων, της νέας ενοποιημένης Ελληνικής Αστυνομίας. Δημιουργήθηκαν το 1978 και καταργήθηκαν το 1991. Οι άνδρες τους ήταν γνωστοί ως 'ΜΕΑτζήδες και αρκετές φορές εμφανίζονταν με πολιτική περιβολή ή με μαύρες κουκούλες.

 Δημιουργήθηκαν το 1978, αρχικά ως μικρή Διμοιρία Ειδικών Αποστολών της Αστυνομίας Πόλεων, με διοικητή τον τότε αστυνόμο Α΄ Μιχάλη Γεωργακάκη (δημοκρατικός αξιωματικός διωγμένος από την χούντα). Μετά την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία το 1981, οργανώθηκαν οι Μονάδες Ειδικών Αποστολών (ΜΕΑ), πάλι με διοικητή τον Γεωργακάκη. Η κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου στελέχωσε τα ΜΕΑ με έμπιστους αστυνομικούς, οι οποίοι εκπαιδεύονταν στρατιωτικά στο Κέντρο Εκπαίδευσης Ειδικών Δυνάμεων στο Μεγάλο Πεύκο, και χρησιμοποίησε τις μονάδες αυτές ως πολιτικά αξιόπιστη «πραιτωριανή φρουρά» και δύναμη άμεσης επέμβασης, αλλά και «ως αιχμή του δόρατος της πολιτικής καταστολής. Ντυμένοι με πολιτικά, οι άνδρες τους μπορούσαν να διαλύουν στα μουλωχτά ανεπιθύμητες συγκεντρώσεις (όπως του κινήματος για το στρατό), χωρίς να εκτίθεται δημόσια η πολιτική ηγεσία της "Αλλαγής"». Τον Απρίλιο του 1983 οι άνδρες των ΜΕΑ αντιμετώπισαν με επιτυχία αεροπειρατεία στο αεροδρόμιο του Ελληνικού. Τον Δεκέμβριο του 1984 τα ΜΕΑ κατέλαβαν τα Εξάρχεια σε επεισόδια με αναρχικούς, οι οποίοι διαμαρτύρονταν για την επίσκεψη στην Αθήνα του ακροδεξιού Γάλλου πολιτικού Ζαν-Μαρί Λε Πεν, ενώ τον Δεκέμβριο του 1987, κουκουλοφόροι άνδρες των ΜΕΑ ηγήθηκαν της επιχείρησης για την κατεδάφιση του παράνομου αντικυβερνητικού ραδιοφωνικού σταθμού FM 100 στην Θεσσαλονίκη και ξυλοκόπησαν τον τότε δήμαρχο Θεσσαλονίκης Σωτήρη Κούβελα.Τα ΜΕΑ καταργήθηκαν επί κυβέρνησης του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Ο διοικητής των ΜΕΑ, Μιχάλης Γεωργακάκης, σε συνάντηση με τον πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου, μετά την αεροπειρατεία στο Ελληνικό
Αλτάι Κάι

Οι Αλτάι Κάι (АлтайКАЙ) είναι συγκρότημα παραδοσιακής μουσικής από τη Δημοκρατία των Αλτάι της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Ιδρύθηκαν το 1997 από τον Urmat Yntaev. Τραγουδούν παραδοσιακά κομμάτια της πατρίδας τους συνοδευμένα με εγγενή μουσικά όργανα, το komuz και το topshur. Το θέμα της μουσικής τους είναι συχνά η φύση και η ιστορία των Αλτάι και ο ηρωισμός του λαού τους.

 The John F. Kennedy Center for the Performing Arts (live internet broadcast) in Washington, D.C. in 2006. 68th Annual National Folk Festival in Richmond, Virginia in 2006. Czech Philharmonic Orchestra, Dvořák hall (Altai Kai, Hradistan & Czech Philharmonic Orchestra) in Prague in 2007. Lope de Vega theatre (WOMEX and BBC-supported concert) in Sevilla in 2007. Royal Opera House (BBC live Altai Kai performance recording) in London in 2008. WOMAD Festival (BBC live broadcast) in Charlton Park in 2008. Where Altai Is In Rise - Musical Traditions Of Altai People (2002) XXI Век (XXI Century)(2005) Khan Altai (2005) Made In USA (2006) XXI Century (Version II)(2006) Remix (2006) Altyn-Taiga (Golden Taiga) (2011) Altai Kabai (2014) Band's website Band's page on Last.fm Band's page on Facebook Kai Kozhong video clip on YouTube Kara Suu video clip on YouTube Oino Oino Altai video clip on YouTube
Ομόσπονδες ενότητες της Ρωσίας

Η Ρωσία είναι ομοσπονδιακό κράτος, όπως φαίνεται και από την επίσημη ονομασία της: Ρωσική Ομοσπονδία. Αποτελείται από 83 ομόσπονδες ενότητες (Ρωσική: субъекты федерации), οι οποίες αποτελούν συστατικά μέλη της Ομοσπονδίας και διακρίνονται σε έξι τύπους.

 Οι έξι τύποι ομόσπονδων ενοτήτων της Ρωσικής Ομοσπονδίας είναι οι εξής: 22 δημοκρατίες (республика, ρεσπούμπλικα) — οι δημοκρατίες ταυτίζονται (ιστορικά ή πληθυσμιακά) με κάποια αυτόχθονα μειονότητα, της οποίας φέρουν το όνομα (π.χ. Δημοκρατία της Καρελίας). Είναι αυτόνομες, με δικό τους τοπικό σύνταγμα, πρόεδρο και κοινοβούλιο, αλλά εκπροσωπούνται διεθνώς από την κεντρική κυβέρνηση. Στη διοίκηση και την εκπαίδευση χρησιμοποιούνται δύο γλώσσες (η ρωσική και αυτή της μειονότητας), ενώ προϋπόθεση για την ανάληψη δημοσίων αξιωμάτων είναι η γνώση και των δύο γλωσσών. Πάντως λίγες είναι πλέον οι δημοκρατίες όπου υπερτερεί το τοπικό στοιχείο, κυρίως στην Υπερκαυκασία, ενώ στις περισσότερες η πλειοψηφία του πληθυσμού είναι εθνοτικά Ρώσοι ή γηγενείς εκρωσισμένοι κάτοικοι. 9 κράι (край, σημαίνει έδαφος, αφορά μεθοριακές περιοχές) — είναι ό,τι και τα όμπλαστ, αλλά φέρουν αυτήν την ονομασία για ιστορικούς ή γεωγραφικούς λόγους. 46 όμπλαστ (область, περιφέρειες) — είναι συνήθως περιοχές με ομοιογενή ρωσικό πληθυσμό. Διαθέτουν τοπική βουλή, αλλά ο κυβερνήτης τους διορίζεται από τον Πρόεδρο της Ρωσίας. Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, φέρουν το όνομα της πρωτεύουσάς τους. 3 ομοσπονδιακές πόλεις ή πόλεις ομοσπονδιακής αξίας (город федерального значения, γκόροντ φεντεράλνοβο ζνατσένια) — λόγω του μεγέθους και της σημασίας τους αποτελούν ξεχωριστές ομόσπονδες ενότητες και υπάγονται απευθείας στη δικαιοδοσία της ρωσικής κυβέρνησης. 1 αυτόνομο όμπλαστ (автономная область, αφτονόμναγια όμπλαστ) — το Εβραϊκό Αυτόνομο Όμπλαστ στα ανατολικά της συνοριογραμμής με την Κίνα, απομεινάρι της σοβιετικής εποχής. 4 αυτόνομα όκρουγκ (автономный округ, αφτονόμνι όκρουγκ) — έδρες μειονοτήτων, με περισσότερη αυτονομία από τα όμπλαστ αλλά λιγότερη από τις δημοκρατίες, λόγω του μικρού πληθυσμού τους.Σύμφωνα με το Σύνταγμα της Ρωσικής Ομοσπονδίας, κάθε ομόσπονδη ενότητα έχει δική της σημαία και εθνόσημο και είναι ισότιμη με τις άλλες, ανεξαρτήτως της νομικής μορφής, του μεγέθους ή του πληθυσμού της. Η αρχή της ισοτιμίας εξασφαλίζεται με την εκλογή ίσου αριθμού αντιπροσώπων (από 2) στο Συμβούλιο της Ομοσπονδίας (την άνω βουλή). Αντίθετα, στη Δούμα (την κάτω βουλή) η εκπροσώπηση γίνεται κατά πληθυσμιακή αναλογία. Οι ομόσπονδες ενότητες δεν πρέπει να συγχέονται με τα οκτώ ομοσπονδιακά διαμερίσματα, τα οποία δημιουργήθηκαν με προεδρικό διάταγμα, ειδικά για τους προεδρικούς απεσταλμένους. Ρωσία Διοικητική υποδιαίρεση της Ρωσίας Ομόσπονδες ενότητες της Ρωσίας κατά σειρά έκτασης Ομόσπονδες ενότητες της Ρωσίας κατά σειρά πληθυσμού