IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μαντλέν ντε Σουβρέ

Η Μαντλέν ντε Σουβρέ, Μαρκησία του Σαμπλέ (γαλλικά: Madeleine de Souvré,marquise de Sablé), γνωστή ως Μαντάμ ντε Σαμπλέ (1599 - 16 Ιανουαρίου 1678) ήταν Γαλλίδα διανοούμενη, οικοδέσποινα λογοτεχνικού σαλονιού στο Παρίσι και σημαντική προσωπικότητα στη λογοτεχνική ιστορία της Γαλλίας του 17ου αιώνα.

 Η Μαντλέν ντε Σουβρέ γεννήθηκε στο Κάστρο Κουρτανβώ στο Μπεσσέ-συρ-Μπρε το 1599. Ήταν η κόρη του Ζυλ ντε Σουβρέ, Μαρκησίου του Κουρτανβώ, που διετέλεσε οικοδιδάσκαλος του Λουδοβίκου ΙΓ΄ και στρατάρχης της Γαλλίας. Με εξαιρετική μόρφωση, το 1610 η Μαντλέν μπήκε στο βασιλικό περιβάλλον ως κυρία των τιμών της Μαρίας των Μεδίκων.Το 1614 παντρεύτηκε τον Φιλίπ Εμμανυέλ ντε Λαβάλ, Μαρκήσιο του Σαμπλέ, με τον οποίο απέκτησαν εννέα παιδιά από τα οποία επιβίωσαν τέσσερα. Ο σύζυγος πέθανε το 1640, αφήνοντάς την σε επισφαλείς οικονομικές συνθήκες λόγω του πολυτελούς τρόπου ζωής του. Η Μαντάμ ντε Σαμπλέ σύχναζε στο λογοτεχνικό σαλόνι της Μαρκησίας ντε Ραμπουγιέ και ήταν συχνά καλεσμένη της Μαντλέν ντε Σκυντερύ στα λογοτεχνικά Σάββατα που οργάνωνε.Η περίοδος μετά το 1640, σηματοδότησε μια θρησκευτική μεταστροφή. Η Μαντάμ ντε Σαμπλέ άρχισε να συχνάζει όλο και περισσότερο στο παρισινό Μοναστήρι Πορ-Ρουαγιάλ, προπύργιο των Γιανσενιστών. Με μια φίλη της, την Κόμισσα ντε Σαιν Μωρ, εγκαταστάθηκαν (1648-1655) στη Βασιλική Πλατεία του Παρισιού και ίδρυσαν λογοτεχνικό σαλόνι, το οποίο σύντομα έγινε ένα από τα πιο δημοφιλή στο Παρίσι και όπου σύχναζαν άνθρωποι των γραμμάτων και του πνεύματος. Η κύρια διασκέδαση του κύκλου της ήταν η επινόηση και ανταλλαγή γνωμικών. Τα Αποφθέγματα του Φρανσουά ντε Λα Ροσφουκώ είναι ένα από τα πιο γνωστά νέα λογοτεχνικά είδη που αναπτύχθηκε στο σαλόνι της. Στη συνέχεια το σαλόνι της μεταφέρθηκε σε διαμέρισμα κοντά το Μοναστήρι Πορ-Ρουαγιάλ (1655-1678). Η ίδια έγραψε επίσης Αποφθέγματα, συνοπτικές, επιγραμματικές φράσεις που διερευνούσαν τις αντιφάσεις της ανθρώπινης ψυχολογίας, τα οποία, αν και δημοσιεύθηκαν μετά το θάνατό της, συντάχθηκαν πριν από αυτά του Λα Ροσφουκώ. Η σημαντική συμβολή της στη λογοτεχνία είναι η διάδοση των γνωμικών, που έγιναν πολύ της μόδας για τους επόμενους δύο αιώνες. Η δράση του λογοτεχνικού της κύκλου ενέπνευσε πολυάριθμους συγγραφείς.Από το 1655 έως το 1669 αποσύρθηκε στη Μονή του Πορ-Ρουαγιάλ. Πέθανε στις 16 Ιανουαρίου 1678.
Κυαξάρης

Ο Κυαξάρης (... - 585 π.Χ.), γιος του βασιλιά Φραόρτη και εγγονός του Δηιόκη, ήταν σύμφωνα με τον Ηρόδοτο ο τρίτος και πιο ικανός βασιλιάς της Μηδίας. Βασίλεψε κατά πάσα πιθανότητα από το 624 ως το 585 π.Χ. Είχε μεγαλύτερη φήμη στον πόλεμο από τους προκατόχους του. Ήταν αυτός που οργάνωσε πρώτος τα ασιατικά στρατεύματα χωρίζοντάς τα σε μονάδες αιχμοφόρους, τοξότες και ιππείς και αυτός που ένωσε όλη την Ασία πέρα από τον Άλυ ποταμό κάτω από την εξουσία του.

 Μόλις πήρε την εξουσία ο Κυαξάρης επιτέθηκε στην Νινευή, πρωτεύουσα των Ασσυρίων, με σκοπό να την καταστρέψει και να εκδικηθεί τον θάνατο του πατέρα του. Παρ’όλο που νίκησε τη μάχη και άρχισε να πολιορκεί την πόλη αναγκάστηκε να οπισθοχωρήσει, επειδή ηττήθηκε σε μάχη εναντίον των Σκυθών. Εξαιτίας αυτής της ήττας οι Μήδοι έχασαν την υπεροχή στην Ασία . Μετά από είκοσι οχτώ χρόνια οι Μήδοι ξανακέρδισαν την υπεροχή στην Ασία, κατέλαβαν την Νινευή και υπέταξαν τους Ασσυρίους κατακτώντας όλα τα εδάφη τους εκτός από τη Βαβυλώνα. Όταν πέθανε ο Κυαξάρης, μετά από βασιλεία σαράντα χρόνων μαζί με την σκυθική υπεροχή, τον διαδέχτηκε ο γιος του, Αστυάγης. Ηρόδοτος, Ιστορία 1 Κλειώ, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα: Ιούλιος 1994, σσ. 165-9, ISBN 978-960-352-070-2.
.ax

.ax είναι ο top-level domain κωδικός για τα Νησιά Ώλαντ στο Διαδίκτυο. Ο κωδικός εισήχθη το 2006. Προηγουμένως, οι περισσότεροι ιστότοποι υπάγονταν στον υποτομέα .aland.fi.

 Στις 17 Φεβρουαρίου 2006, το φινλανδικό κοινοβούλιο ενέκρινε τροποποίηση των νόμων που ρυθμίζουν τα φινλανδικά ονόματα τομέα ώστε να συμπεριλάβει τον τομέα ανώτατου επιπέδου .ax. Κατά τη διάρκεια μιας περιόδου τριών ετών, ο υποτομέας aland.fi καταργήθηκε ενώ το .ax χρησιμοποιούνταν παράλληλα. Καμία νέα εγγραφή στον υποτομέα aland.fi δεν θα γινόταν αποδεκτή και όλοι οι πάροχοι στον υποτομέα aland.fi θα λάμβαναν εγγραφές για τον αντίστοιχο τομέα .ax. Στις 17 Μαρτίου 2006, η πρόεδρος της Filand;iaw Τάρια Χάλονεν υπέγραψε το νομοσχέδιο με ισχύ από τις 27 Μαρτίου 2006. Η κυβέρνηση του Åland άρχισε να δέχεται εγγραφές αμέσως μετά την αλλαγή του νόμου. Από τις 5 Σεπτεμβρίου 2016, οποιοσδήποτε στον κόσμο επιτρέπεται να καταχωρεί ονόματα τομέα με το .ax TLD. Κατάλογος top-level domains
Κολόνια ντελ Σακραμέντο

Η Κολόνια ντελ Σακραμέντο (Colonia del Sacramento) είναι πόλη της νοτιοδυτικής Ουρουγουάης, στον ποταμό Ρίο ντε λα Πλάτα (Río de la Plata), απέναντι από το Μπουένος Άιρες της Αργεντινής. Είναι η παλαιότερη πόλη της χώρας και πρωτεύουσα της επαρχίας Κολόνια (Colonia). Έχει πληθυσμό 21714 κατοίκους.

 Η Κολόνια ντελ Σακραμέντο ιδρύθηκε το 1680 από τους Πορτογάλους, αν και στη συνέχεια διεκδικήθηκε από τους Ισπανούς, οι οποίοι είχαν εποικήσει την απέναντι όχθη του ποταμού στο Μπουένος Άιρες. Οι ντόπιοι πολέμησαν το 1742 ώστε να διώξουν τους Πορτογάλους. Η αποικία όμως άλλαζε συχνά χέρια, συνέπεια των συμφωνιών που γινόταν μεταξύ των δύο χωρών, όπως η Συνθήκη της Μαδρίτης του 1750 και η Συνθήκη του Σαν Ιλντεφόνσο του 1777, μέχρι που παρέμεινε στην Ισπανία. Ο έλεγχος της μεταφέρθηκε πάλι στους Πορτογάλους και αργότερα στους Βραζιλιάνους, όταν το 1816 ολόκληρη η Ουρουγουάη κατελήφθη από τη Βραζιλία. Σήμερα η πόλη έχει εξαπλωθεί προς τα ανατολικά, όμως τα παλιά της τμήματα διατηρούν το ακαθόριστο σχέδιο των δρόμων που κατασκεύασαν οι Πορτογάλοι και που έρχονται σε αντίθεση με τα πλατιά ορθογώνια στενά (calles) της Ισπανικής περιοχής. Τα ιστορικά τμήματα της Κολόνια ντελ Σακραμέντο από το 1995 έχουν ανακηρυχθεί Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO. Ο κατάλογος με τα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO Ιστορικό τμήμα της Πόλης Κολόνια ντελ Σακραμέντο στην ιστοσελίδα της UNESCO Η επίσημη ιστοσελίδα της Πόλης Κολόνια ντελ Σακραμέντο (Ισπανικά) Σελίδα αφιερωμένη στην Κολόνια ντελ Σακραμέντο Πληροφορίες σχετικά με την Κολόνια ντελ Σακραμέντο Πληροφορίες σχετικά με την Κολόνια ντελ Σακραμέντο
Γλώσσα Κλίνγκον

Η Κλίνγκον (tlhIngan Hol στα Κλίνγκον) είναι τεχνητή γλώσσα που μιλιέται από τους φανταστικούς Κλίνγκον στο σύμπαν του Σταρ Τρεκ. Σχεδιάστηκε προσεγμένα από τον Μαρκ Όκραντ για να μοιάζει με «εξωγήινη», και έχει έναν αριθμό από τυπολογικά ασυνήθιστα χαρακτηριστικά. Ο βασικός ήχος της γλώσσας, μαζί με μερικές λέξεις, επινοήθηκε για πρώτη φορά από τον ηθοποιό Τζέιμς Ντούχαν («Scotty») για το Star Trek: The Motion Picture. Αυτή η ταινία σηματοδότησε την πρώτη φορά που ακούστηκε η γλώσσα στην οθόνη. Σε όλες τις προηγούμενες εμφανίσεις οι Κλίνγκον μιλούσαν αγγλικά. Στην συνέχεια η Κλίνγκον εξελίχθηκε από τον Όκραντ σε μια πλήρως ανεπτυγμένη γλώσσα. Σήμερα μιλιέται σε κάποιο βαθμό από φανατικούς οπαδούς του Σταρ Τρεκ (Τρέκκι). Επειδή το λεξιλόγιό της επικεντρώνεται σε μεγάλο βαθμό σε έννοιες του Star Trek και των Κλίνγκον, όπως διαστημόπλοιο ή πόλεμος, μερικές φορές μπορεί να είναι δύσκολη για καθημερινή χρήση.

 Αν και αναφέρεται στο επεισόδιο «The Trouble With Tribbles» της αρχικής σειράς Σταρ Τρεκ , η γλώσσα Κλίνγκον πρωτοπαρουσιάστηκε στην οθόνη στην Σταρ Τρεκ: Η ταινία (1979). Επειδή η σκηνοθέτης του Σταρ Τρεκ Νο 3: Αναζητώντας τον Σποκ (1984) Λέοναρντ Νίμοϊ και ο συγγραφέας-παραγωγός Χαρβ Μπένετ ήθελαν τους Κλίνγκον να μιλούν μια κανονική γλώσσα αντί για μια επινοημένη κορακίστικη και έτσι στρατολόγησαν τον Όκραντ να αναπτύξει τις φράσεις που ο Ντούχαν είχε βγάλει από το μυαλό του σε μια πλήρη γλώσσα. Ο Όκραντ διεύρυνε το λεξικό και ανέπτυξε την γραμματική παίρνοντας ως βάση τις δεκάδες αρχικές λέξεις που ο Ντούχαν είχε δημιουργήσει. Η γλώσσα αυτή χρησιμοποιούνταν με διακοπές σε επόμενα φιλμ με πρωταγωνιστές το αρχικό καστ. Για παράδειγμα, στο Σταρ Τρεκ Νο 5: Τα Tελευταία Σύνορα και στο Σταρ Τρεκ Νο 6: Ο Άγνωστος Κόσμος (1991) όπου οι δυσκολίες στη μετάφραση θα έπαιζαν στοιχείο εξέλιξης της πλοκής.
Α΄ Κατηγορία ποδοσφαίρου γυναικών 2008-2009

Το πρωτάθλημα Ελλάδας ποδοσφαίρου γυναικών 2008–09 ήταν το 17ο πρώταθλημα Α' κατηγορίας ποδοσφαίρου γυναικών. Διεξήχθη σε δύο φάσεις. Στην πρώτη φάση έγιναν δύο όμιλοι, ο Βόρειος με 7 ομάδες και ο Νότιος με 9 ομάδες. 2 ομάδες από κάθε όμιλο προκρίθηκαν στην τελική φάση, όπου έδωσαν διπλούς νοκ-άουτ αγώνες. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο ΠΑΟΚ για πέμπτη φορά στην ιστορία του.

 Ο Παμπατραϊκός αποσύρθηκε μετά την 1η αγωνιστική. Ο Ήφαιστος έχει 1 μηδενισμό και -3 βαθμούς. Αποτελέσματα 1ου ομίλου Ιστότοπος epo.gr Αποτελέσματα 2ου ομίλου Ιστότοπος epo.gr Πρωτάθλημα γυναικών 2008-09 (λανθασμένα αναφέρεται ως "περίοδος 2009-10", καθώς τα στοιχεία αφορούν την περίοδο 2008-09) στον ιστότοπο rsssf.com Πρωτάθλημα γυναικών 2008-09 στον ιστότοπο womensoccer.gr Αρχειοθετήθηκε 2009-04-28 στο Wayback Machine. Τελική φάση 2008-09 στον ιστότοπο gr.soccerway.com
1203 Νανά

Η Νανά (Nanna) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,542. Ανακαλύφθηκε το 1931 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από τον τίτλο αρκετών πινάκων του Γερμανού ζωγράφου Άνσελμ Φόιερμπαχ.

 Η μέση διάμετρος της Νανάς εκτιμάται σε 35,18 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,0473. Η Νανά περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 25 ώρες και 48 λεπτά, μία αργή περιστροφή για αστεροειδή. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Άννα της Σαξονίας (1567-1613)

H Άννα, γερμ. Anna von Sachsen von Wettin (16 Νοεμβρίου 1567 - 27 Ιανουαρίου 1613) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του εκλέκτορα της Σαξονίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαξονίας-Κόμπουργκ-Άιζεναχ.

 Ήταν η τρίτη (επιζήσασα) κόρη του Αυγούστου εκλέκτορα της Σαξονίας και της Άννας των Όλντενμπουργκ, κόρης του Χριστιανού Γ΄ της Δανίας. Παντρρεύτηκε το 1586 τον Ιωάννη-Καζιμίρ των Βέττιν δούκα της Σαξονίας-Κόμπουργκ. Δεν απέκτησαν απογόνους. August Beck: Anna In: Allgemeine Deutsche Biographie (ADB), vol. 1, Duncker & Humblot, Leipzig 1875, p. 471. Thomas Nicklas: Das Haus Sachsen-Coburg – Europas späte Dynastie, Kohlhammer Verlag, Stuttgart 2003. Carl Kiesewetter: Faust in der Geschichte und Tradition, Georg Olms Editorial, 1978.
Αλλίστε

Το Αλλίστε (ιταλ. Alliste, στη σαλεντινή διάλεκτο Caḍḍiste) είναι κωμόπολη και δήμος (comune) στην Επαρχία Λέτσε της Απουλίας, στη νότια Ιταλία, κοντά στο νότιο άκρο της χερσονήσου του Σαλέντο. Το 2021 είχε πληθυσμό 6.437 κατοίκους, που είναι γνωστοί ως Αλλιστίνι. Συγκριτικά, στην απογραφή του έτους 1961 είχε 5.862 κατοίκους. Πολιούχος άγιος είναι ο Άγιος Κουεντίνος, που εορτάζει στις 31 Οκτωβρίου.

 Η κωμόπολη και ο δήμος, με έκταση 23,53 τετραγωνικά χιλιόμετρα, βρίσκονται κοντά στη θάλασσα (Ιόνιο Πέλαγος). Το μεσοσταθμικό υψόμετρο του Αλλίστε είναι περίπου 54 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και οι γεωγραφικές συντεταγμένες του είναι 39°57΄ Βόρειο πλάτος και 18°05΄ Ανατολικό μήκος. Η οικονομία του Αλλίστε βασιζόταν παραδοσιακά στον αγροτικό τομέα, με κυριότερη την παραγωγή κρασιού και ελαιόλαδου. Το ομώνυμο λήμμα στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμ. 4, σελ. 419
Οξιά

Η οξιά ή φηγός (Fagus) είναι ένα γένος δέκα ειδών φυλλοβόλων δέντρων που συναντώνται στην Ευρώπη, Ασία και Βόρειο Αμερική. Στην Ελλάδα σχηματίζει πυκνοφυή μεγάλα δάση στα βουνά της Στερεάς Ελλάδας, της Θεσσαλίας και της Βόρειας Ελλάδας.

 Είναι δέντρο μεγάλο, μέχρι 35 μέτρα ύψος, φυλλοβόλο με κορμό ευθύ, λείο, ομαλό, με λεπτό φλοιό, γκριζωπό και κόμη που αφήνει το φως να περνάει Η οξιά σε νεαρή ηλικία είναι κωνική ενώ όταν το δέντρο γεράσει μετατρέπεται σε πλατιά θολωτή. Φυτρώνει σε υψόμετρο από 500 μ. μέχρι 1800 μ. Τα φύλλα της είναι κατ' εναλλαγή δίσειρα, επιμήκη ελλειψοειδή ως αντίστροφα ωοειδή μήκους 5-15 εκ. και πλάτους 2,5-8 εκ. πολύ ή λίγο οξύκορφα, χνουδωτά στα χείλη με χρώμα ανοιχτό πράσινο, σχεδόν κίτρινο, όταν είναι νεαρή, πράσινο σκούρο και γυαλιστερό αργότερα, που γίνεται κατά το φθινόπωρο κόκκινο, σχεδόν αιματόχρουν και δίνει στο δάσος ανταύγειες φλόγας, ιδίως καθώς διαπερνάται από τις ακτίνες του ηλίου. Τα άνθη δεν έχουν εντυπωσιακή όψη, τα άρρενα είναι ενωμένα κατά μακρόμισχους σφαιρικούς ιούλους και τα θήλεα ανά 2-3 μέσα σε ένα κοκκινωπό κύπελλο που σκεπάζεται από βράκτια. Κατά τον Οκτώβριο ωριμάζουν οι καρποί (που βοτανολογικά είναι κάρυα και ονομάζονται φηγοβάλανοι), οι οποίοι είναι κλεισμένοι σε καρποφόρο περίβλημα (κύπελλο), αγκαθωτό, το οποίο μπορεί να ανοίγει με 4-6 ανοίγματα, αφήνοντας να πέσουν δύο γωνιώδη, τριγωνικά σπέρματα. Το ξύλο της οξιάς έχει πολλές χρήσεις: ως καύσιμη ύλη, παράγει εξαιρετικό κάρβουνο, ενώ η ξυλεία από οξιές με υψηλό κορμό, αφού πρώτα υποστεί στέγνωμα για να ελαττωθεί το μειονέκτημα της ελαστικότητας, είναι κατάλληλη για την επιπλοποιία, την τορνευτική κλπ. Επίσης τα σπέρματα κάρυα της οξιάς είναι πολύ πλούσια σε άμυλο και ελαιούχες ουσίες, κι αποτελούν τροφή για τους χοίρους. Από τα σπέρματα εξάγεται ένα έλαιο που έχει την ιδιότητα να μη ταγγίζει και χρησιμοποιείται ως φωτιστικό ή ως εδώδιμο. Σπουδαία είναι και η χρήση του κρεοζώτου στη φαρμακευτική ως αποχρεμπτικού βακτηριοστατικού, το οποίο παράγεται κατά την ξηρή απόσταξη του ξύλου της οξιάς. Σε κάποιες περιοχές όπου η οξιά δεν υπήρχε σε αφθονία, επικράτησε να λέγεται φηγός η βελανιδιά ή ένα είδος βελανιδιάς. Η πιο διάσημη φηγός ήταν αυτή του μαντείου της Δωδώνης από την οποία οι ιερείς του έπαιρναν τους χρησμούς ερμηνεύοντας το θρόισμα των φύλλων της σε συνδυασμό με άλλους ήχους του περιβάλλοντός τους.Τα είδη της οξιάς είναι τα εξής: Fagus crenata - Ιαπωνική οξιά Fagus engleriana (Φηγός η εγκλεριανή) - Κινεζική οξιά Fagus grandifolia (Φηγός η μεγαλόφυλλος) - Αμερικάνικη οξιά Fagus hayatae (Φηγός του Χαγιάτα) - Οξιά της Ταϊβάν Fagus japonica (Φηγός η ιαπωνική) - Ιαπωνική οξιά (Ιαπωνική γαλάζια οξιά) Fagus longipetiolata (Φηγός η μακρόμισχη) Fagus lucida (Φηγός η λάμπουσα) Fagus mexicana - Μεξικανική οξιά Fagus orientalis - Ανατολική οξιά (μέχρι 20μ.με κόμη πυραμιδοειδή, κυρίως Βορειοηπειρωτική Ελλάδα και Μ. Ασία) Fagus sylvatica (Φηγός η δασική) - Δασική οξιάΣτην Ελλάδα συναντώνται η Δασική οξιά και η Οξιά η ανατολική. Εγκυκλοπαιδεία Δομή, τόμος 12, σελ. 130-131, λήμμα Οξιά
Η Άνοιξη (τοιχογραφία)

Η τοιχογραφία της Άνοιξης είναι τοιχογραφία, η οποία κοσμούσε τον νότιο, τον δυτικό και τον βόρειο τοίχο του δωματίου Δ2 στο Συγκρότημα Δ του προϊστορικού οικισμού του Ακρωτηρίου, σχηματίζοντας ένα ενιαίο σύνολο που έφτανε έως το δάπεδο. Ο τέταρτος τοίχος του δωματίου είχε πόρτα και διπλό παράθυρο. Είναι η μοναδική τοιχογραφία του Ακρωτηρίου που βρέθηκε ολόκληρη στη θέση της. Υμνεί τον ερχομό της Άνοιξης και πιθανότατα ο χώρος, στον οποίο βρέθηκε, ήταν χώρος ιερός, κάτι στο οποίο συνηγορεί και το γεγονός ότι έξω από αυτό, προς στην ανατολή, βρέθηκαν σκεύη ιεράς σημασίας. Θεωρείται ότι ο ίδιος ζωγράφος φιλοτέχνησε και τις Κροκοσυλλέκτριες. Η τοιχογραφία της Άνοιξης βρίσκεται σήμερα στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο και έχει αριθμό ευρετηρίου ΒΕ 1974.29.

 Διαστάσεις σε μέτρα. Στην τοιχογραφία της Άνοιξης εικονίζεται το βραχώδες τοπίο της Στρογγύλης (Σαντορίνη), πριν τη Μινωική έκρηξη. Τα βράχια έχουν απροσδόκητα σχήματα και παρουσιάζονται σε τρία χρώματα: κίτρινα, κόκκινα και μπλε, το οποίο θεωρείται ότι δηλώνει την ηφαιστειακή τους προέλευση. Στις κορυφές και στις πλαγιές των βουνών έχουν ζωγραφιστεί ερυθροί ανθισμένοι ή μισοανοιγμένοι κρίνοι με χρυσοκίτρινους μίσχους και στήμονες. Οι κρίνοι φύονται ανά τρεις. Θεωρείται ότι οι κρίνοι είναι της ποικιλίας Lilium Chalcedonicum (κόκκινος κρίνος), η οποία είναι κοινή στην Ελλάδα και ειδικά στα νησιά του Αιγαίου. Υπάρχει, πάντως, και η άποψη ότι τα κρίνα είναι Pancratium Maritimum L. (κρίνος της θάλασσας), τα οποία φυτρώνουν ακόμα στη Σαντορίνη τα καλοκαίρια. Τα κρίνα αυτής της ποικιλίας είναι λευκά, αλλά θεωρείται ότι ο ζωγράφος τα απέδωσε με κόκκινο χρώμα για να ξεχωρίζουν από το λευκό φόντο. Τα στελέχη των κρίνων απεικονίζονται να κάμπτονται στις κορυφές των βράχων εξαιτίας του ανέμου και στις πλαγιές εξαιτίας της επίδρασης της βαρύτητας. Στον ουρανό ερωτοτροπούν δύο ζευγάρια από τα συνολικά επτά χελιδόνια Hirundo Rustica της τοιχογραφίας: δύο χελιδόνια ερωτοτροπούν στον βόρειο τοίχο, δύο στον δυτικό, καθώς ένα πετάει προς το μέρος τους, ενώ στο νότιο δύο πετάνε προς την αντίθετη κατεύθυνση. Από το ζευγάρι του δυτικού τοίχου, το ένα χελιδόνι πετάει κανονικά, ενώ το άλλο ανάστροφα. Παρότι γενικά είναι αποδεκτό ότι τα δύο ζεύγη χελιδονιών ερωτοτροπούν, κάτι που συνάδει και με το ύφος και το θέμα της τοιχογραφίας, έχει διατυπωθεί και η άποψη ότι είναι αρσενικά χελιδόνια που μάχονται για κυριαρχία. Στο πάνω τμήμα του δωματίου υπάρχει ράφι. Στο βόρειο τοίχο υπάρχει μικρή θυρίδα επικοινωνίας προς άλλο χώρο. Το πάνω μέρος των τοίχων είναι ζωηρό κόκκινο. The Thera Foundation Αρχειοθετήθηκε 2012-03-26 στο Wayback Machine.
Πρόεδρος της Γουιάνας

Ο Πρόεδρος της Συνεργατικής Δημοκρατίας της Γουιάνας είναι ο αρχηγός του κράτους και ο αρχηγός της κυβέρνησης της Γουιάνας, καθώς και ο αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων της Δημοκρατίας, σύμφωνα με το Σύνταγμα της Γουιάνας. Ο πρόεδρος είναι επίσης ο επικεφαλής (chancellor) των ταγμάτων (παρασήμων) της Γουιάνας.

 Όταν η Γουιάνα ανακηρύχθηκε δημοκρατία το 1970, ο πρόεδρος εξελέγη από την Εθνοσυνέλευση για πενταετή θητεία και διέθετε σε μεγάλο βαθμό τελετουργικές εξουσίες. Έπειτα από ένα δημοψήφισμα που διεξήχθη το 1980, το σύνταγμα τροποποιήθηκε για να καταστήσει τον πρόεδρο εκτελεστικό αξίωμα και ο πρόεδρος έγινε γνωστός ως εκτελεστικός πρόεδρος. Ο αρχηγός του κόμματος που λαμβάνει τις περισσότερες ψήφους στις γενικές και περιφερειακές εκλογές γίνεται πρόεδρος και κατέχει το αξίωμα για όσο χρόνο διαρκεί η θητεία του νομοθετικού σώματος - στην πράξη, πέντε χρόνια. Οι πρόεδροι υπολογίζονται ξεκινώντας από τον πρόεδρο Άρθουρ Τσουνγκ το 1970. Οι εκτελεστικοί πρόεδροι υπολογίζονται ξεκινώντας από τον πρόεδρο Φορμπς Μπερνάμ (πρώτος εκτελεστικός πρόεδρος) το 1980.
Βιτάλι Γκίνζμπουργκ

Ο Βιτάλι Γκίνζμπουργκ (Вита́лий Ла́заревич Ги́нзбург, 4 Οκτωβρίου 1916 – 8 Νοεμβρίου 2009) ήταν Ρώσος θεωρητικός φυσικός. Βραβεύτηκε με Νόμπελ Φυσικής το 2003 και ήταν μέλος της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών. Είναι από τους «πατέρες» της σοβιετικής βόμβας υδρογόνου. Ήταν δηλωμένος άθεος.

 Γεννήθηκε στη Μόσχα στις 4 Οκτωβρίου 1916 από εβραϊκή οικογένεια και αποφοίτησε από το τμήμα Φυσικής του Κρατικού Πανεπιστημίου της Μόσχας το 1938. Ανέπτυξε μερικώς πολλές θεωρίες, όπως τη φαινομενολογική θεωρία της υπεραγωγιμότητας , τη θεωρία Γκίνζπουργκ-Λαντάου, το 1950 (μαζί με τον Λεβ Λαντάου) και τη θεωρία για την προέλευση της κοσμικής ακτινοβολίας, μεταξύ άλλων. Υπήρξε αρχισυντάκτης του επιστημονικού περιοδικού Uspekhi Fizicheskikh Nauk. Το 1968 ίδρυσε το τμήμα προβλημάτων αστροφυσικής και φυσικής στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας και Φυσικής στη Μόσχα.Έγινε γνωστός ως πολέμιος του αντισημιτισμού και υποστηρικτής του Ισραήλ. Έγραψε πολλά έργα, υποστηριζόμενος την αθεΐα.Πέθανε από ανακοπή της καρδιάς στη Μόσχα, στις 8 Νοεμβρίου του 2009. Κρατικό Βραβείο ΕΣΣΔ το 1953 Βραβείο Λένιν το 1966 Χρυσό Μετάλλιο της Βασιλικής Αστρονομικής Εταιρείας το 1991 Βραβείο Γουλφ το 1994/5 Χρυσό Μετάλλιο Λομονόσοφ το 1995 Νόμπελ Φυσικής το 2003, από κοινού με τους Αλεξέι Α. Αμπρικόσοφ και Άντονυ Τζέιμς Λέγκετ. Vitaly L. Ginzburg Αρχειοθετήθηκε 2008-05-17 στο Wayback Machine., Αυτοβιογραφία στα αγγλικά στο Nobelprize.org Ιστοσελίδα Curriculum Vitae (Ρωσικά) Βιογραφία (Ρωσικά) Νεκρολογία
Κύπελλο Ελλάδας υδατοσφαίρισης ανδρών 2015

Το Κύπελλο Ελλάδος πόλο ανδρών της περιόδου 2014-15 διεξήχθη με τη συμμετοχή εννιά ομάδων, οι 8 από την Α1 κατηγορία. Τον τίτλο κατέκτησε ο Ολυμπιακός για 17η φορά στην ιστορία του.

 Τετάρτη 1 Απριλίου 2015 Τετάρτη 1 Απριλίου 2015 Τετάρτη 22 Απριλίου 2015 Διεξήχθη στις 8 και 9 Μαΐου 2015 στο Καρπενήσι. Ολυμπιακός: Κυπελλούχος Ελλάδος 2015 Παναθηναϊκός Α.Ο. Υδραϊκός και Π.Α.Ο.Κ. Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός 10-18.
Ψάρι Ηλείας

Το Ψάρι είναι οικισμός του νομού Ηλείας. Έχει πληθυσμό 261 μόνιμους κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Βρίσκεται στο βόρειο τμήμα του νομού και σε υψόμετρο 30 περίπου μέτρων. Ανήκει διοικητικά στο Δήμο Ανδραβίδας-Κυλλήνης.

 Το χωριό πρωτοσχηματίζεται στις αρχές του 15ου αιώνα. Αναφέρεται το 1461/1462 σε οθωμανικό τιμαριώτικο κατάστιχο να κατοικείται από αλβανοφωνους. Την 20/04/1835 ορίζεται έδρα του τότε Δήμου Καλοτυχίας. Με το ΦΕΚ 5Α της 08/03/1841 αποσπάται από το Δήμο Καλοτυχίας και προσαρτάται στο Δήμο Βουπρασίων, ενώ ορίστηκε ως έδρα του δήμου τα διαστήματα 08/03/1841-07/09/1849 και 27/05/1864-12/06/1865. Με το ΦΕΚ 256Α της 28/08/1912 αποσπάται από το δήμο Βουπρασίων και ορίζεται έδρα της κοινότητας Ψαρίου. Με το ΦΕΚ 7Β της 20/01/1918 μετονομάστηκε σε Βουπράσιον, όνομα το οποίο δεν επικράτησε. Με το ΦΕΚ 202Α της 18/11/1967 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Βάρδας. Με το ΦΕΚ 244Α της 04/12/1997, σύμφωνα με τη Διοικητική Μεταρρύθμιση "Καποδίστριας", προσαρτάται στο Δήμο Βουπρασίας μέχρι το 2010 που εντάχθηκε στο Δήμο Ανδραβίδας - Κυλλήνης (ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010) βάσει της Διοικητικής Μεταρρύθμισης "Καλλικράτης". Ο οικισμός απείχε μία ώρα δρόμο στα 1885 από τη Μανωλάδα, την έδρα του τότε Δήμου Βουπρασίων. Η εξέλιξη του μόνιμου πληθυσμού του οικισμού τον 21ο αιώνα είναι η εξής: Νέα Πικέρνη Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012) Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Νέος χωρογραφικός πίναξ. Συνταχθείς και εκδοθείς εγκρίσει του Υπουργείου των Στρατιωτικών υπό Ιωάννου Εμ. Νουχάκη ανθυπασπιστού του Πεζικού, Εκ του Τυπογραφείου του Υπουργείου των Στρατιωτικών, Εν Αθήναις 1885 Βασίλης Παναγιωτόπουλος, Πληθυσμός και Οικισμοί της Πελοποννήσου: 13ος-18ος αιώνας, μετάφρ. Χριστίνα Αγριαντώνη, επιμ. Αγγελική Κόκκου, Ιστορικό Αρχείο - Εμπορική Τράπεζα της Ελλάδος, Αθήνα 1987. ISBN 978-000-7059-21-8. Λεωνίδας Φ. Καλλιβρετάκης, "Νέα Πικέρνη Δήμου Βουπρασίων: το χρονικό ενός οικισμού της Πελοποννήσου τον 19ο αιώνα (και η περιπέτεια ενός πληθυσμού)" στον τόμο Πληθυσμοί και οικισμοί του ελληνικού χώρου. Ιστορικά μελετήματα, σειρά Τετράδια Εργασίας, αρ. 18, Αθήνα, ΙΝΕ/ΕΙΕ, 2003, σελ. 221-242 (ιδίως σελ. 230-231) Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές οικισμού Ψάρι Ηλείας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 18/02/2014. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές κοινότητας Βάρδας/Ψαρίου Ηλείας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 17/02/2014. Ψάρι Ηλείας, moriasnow.gr Ψάρι Ηλείας, wikimapia.org
Σεντάι

To Σεντάι (ιαπωνικά: 仙台市‎), Σεντάι-σι) είναι η πρωτεύουσα του νομαρχιακού διαμερίσματος Μιγιάγκι και η μεγαλύτερη πόλη στη περιοχή Τοχόκου, στο βόρειο Χονσού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2015, το Σεντάι έχει 1.082.185 κατοίκους. Η πόλη καταλαμβάνει έκταση 788 χλμ², από την ακτή στον Ειρηνικό μέχρι τα όρη Όου στα δυτικά, με αποτέλεσμα να έχει περίπλοκο ανάγλυφο. Το Σεντάι είναι γνωστό και ως η πόλη των δέντρων, εξαιτίας της συνήθειας οι κάτοικοι να φυτεύουν δέντρα στους κήπους τους.

 Αν και η περιοχή της πόλης κατοικείται τουλάχιστον για 20.000 χρόνια, η ίδια η πόλη ιδρύθηκε το 1600 από τον Νταϊμίο Ντάτε Μασαμούνε, ως έδρα της περιοχής του Τοχόκου, που του ανήκε. Το Σεντάι έγινε πόλη το 1889, όταν είχε 86.000 κατοίκους, και σταδιακά μεγάλωσε προσαρτώντας στην επικράτειά της γειτονικές περιοχές. Το Σεντάι έγινε ορισμένη πόλη το 1989. Τις 11 Μαρτίου 2011, το Σεντάι χτυπήθηκε από ένα σεισμό 9 ρίχτερ και το επακόλουθο τσουνάμι, τα οποία προκάλεσαν μεγάλες καταστροφές στις παράκτιες περιοχές, συμπεριλαμβανόμενου του αεροδρομίου του Σεντάι, αλλά το κέντρο υπέστη μικρές καταστροφές. Το Σεντάι είναι το οικονομικό κέντρο της περιοχής Τοχόκου. Η οικονομία της πόλης βασίζεται κυρίως στην παροχή υπηρεσιών και στις λιανικές πωλήσεις, αλλά λίγες εταιρείες έχουν την έδρα στο Σεντάι. Στη πόλη λειτουργεί το Πανεπιστήμιο του Τοχόκου, το οποίο είναι το τρίτο παλαιότερο πανεπιστήμιο στην Ιαπωνία και θεωρείται ένα από τα καλύτερα του κόσμου. Στη πόλη βρίσκονται και άλλα πέντε πανεπιστήμια. Ο συνολικός αριθμός των κατοίκων της πόλης Σεντάι κατά τις τελευταίες δεκαετίες σύμφωνα με την στατιστική υπηρεσία της Ιαπωνίας απεικονίζεται στον παρακάτω πίνακα:
Ίμρι Ζιβ

Ο Ίμρι Ζιβ (Εβραϊκά: אימרי זיו , γεν. στο Χοντ Χάσαρον 12 Σεπτεμβρίου 1991) ή IMRI, είναι Ισραηλινός τραγουδιστής και ηθοποιός. Νίκησε το "Το επόμενο αστέρι (HaKokhav HaBa, ΧαΚοκχάβ ΧάΜπα)" στο Ισραήλ και, εκπροσώπησε την χώρα στον διαγωνισμό τραγουδιού Γιουροβίζιον 2017 με το τραγούδι "I Feel Alive" που πραγματοποιήθηκε τον Μάιο στο Κίεβο. Εκεί πέρασε από τον ημιτελικό στην 3η θέση και στον τελικό κατέλαβε την 23η θέση με 39 βαθμούς. Προηγουμένως συμμετείχε στους διαγωνισμούς του 2015 και 2016 κάνοντας φωνητικά στον Ναντάβ Γκετζ με το "Golden Boy" και στον Hovi Star με το "Made of Stars" αντίστοιχα, οι οποίοι ήταν οι κύριοι εκπρόσωποι του Ισραήλ στους συγκεκριμένους διαγωνισμούς.

 Το 2012, συμμετείχε στο Ισραηλινό The Voice όπου και πέρασε τα blind auditions, με 2 από τους 4 κριτές να γυρνούν τις καρέκλες τους στο τραγούδι "אהובתי". Αποκλείστηκε ωστόσο στην συνέχεια στα μπατλς. Το HaKokhav HaBa (μεταφράζεται στα αγγλικά The next Star και, στα ελληνικά "Το επόμενο αστέρι") είναι ουσιαστικά η Ισραηλινή έκδοση του Rising Star, και χρησιμοποιείται ως διαδικασία επιλογής για τον καλλιτέχνη που θα εκπροσωπεί το Ισραήλ στον διαγωνισμό. Ο Imri Ziv συμμετείχε στις οντισιόν (ακροάσεις) και με το τραγούδι "The Edge of Glory" της Lady Gaga κέρδισε ποσοστό των 93 %. Έφτασε ως τον τελικό της 13ης Φεβρουαρίου 2017, όπου και με το τραγούδι "Halo" της Μπιγιονσέ κέρδισε το 78% του κοινού και την έγκριση των 4 κριτών. Στην συνέχεια με το "Because of You" της Κέλλυ Κλάρκσον κέρδισε τον διαγωνισμό με ποσοστό 74%. Ο Imri αποδέχτηκε να εκπροσωπήσει την χώρα στην Γιουροβίζιον 2017. Το τραγούδι του που αποκαλύφθηκε αργότερα το "I Feel Alive" κατέλαβε την 23η θέση. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Imri Ziv στο Wikimedia Commons
Ροδόλφος Α΄ της Βοημίας

Ο Ροδόλφος Α΄, γερμ. Rudolf I (π. 1282 - 3/4 Ιουλίου 1307) από τον Οίκο των Αψβούργων, ήταν βασιλιάς της Βοημίας (1306-1307) και δούκας της Αυστρίας & Στυρίας (1298-1307).

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αλβέρτου Α΄ δούκα της Αυστρίας και της Ελισάβετ των Γκορίτσια, κόρης του Μάινχαρντ δούκα της Καρινθίας. Όταν ο πατέρας του έγινε βασιλιάς της Γερμανίας ως Αλβέρτος Α΄, παραχώρησε το δουκάτο της Αυστρίας στον γιο του, που το ανέλαβε ως Ροδόλφος Γ΄. Το 1300 ο πατέρας του τον νύμφευσε με την Λευκή των Καπετιδών, αλλά τα δύο παιδιά τους απεβίωσαν γρήγορα και η Λευκή το ίδιο. Το 1301 απεβίωσε ο Ανδρέας Γ΄ της Ουγγαρίας και ο Βεγκέσλαος Β΄ της Βοημίας τοποθέτησε στον θρόνο της Ουγγαρίας τον γιο του Βεγκέσλαο Α΄. Ο Αλβέρτος Α΄ αντέδρασε με εκστρατεία εναντίον του Βεντσεσλάβου Β΄ το 1304, στην οποία ο Ροδόλφος Γ΄ συνόδευσε τον πατέρα του. Ο Βεντσεσλάβος Α΄ έγινε έπειτα βασιλιά της Βοημίας και όταν το 1306 σκοτώθηκε, ο Αλβέρτος Α΄ ως βασιλιάς της Γερμανίας, έδωσε το υποτελές βασίλειο στον Ροδόλφο, που ανέλαβε τη Βοημία ως Ροδόλφος Α΄. Το βασίλειο διεκδίκησε ο γαμπρός του Βεντσεσλάβου Α΄, ο Ερρίκος των Γκορίτσια, μάλιστα μερικοί ευγενείς της Βοημίας τον αναγνώρισαν ως βασιλιά. Τότε ο Αλβέρτος Α΄ τον έθεσε υπό βασιλική απαγόρευση και εκστράτευσε εναντίον της Πράγας. Ο Ερρίκος διέφυγε και αποσύρθηκε στο δουκάτο του της Καρινθίας. Ο Βεντσεσλάβος Β΄ είχε νυμφευτεί την Ελισάβετ-Ριτσέζα, μόνο τέκνο του Πσέμισλ Β΄ της Πολωνίας και έτσι έγινε βασιλιάς της Πολωνίας. Το 1305 ο Βεντσεσλάβος Β΄ απεβίωσε και ο Αλβέρτος Α΄, που ήθελε ισχυρότερη τη θέση των Αψβούργων στα γύρω βασίλεια, νύμφευσε το 1306 τον Ροδόλφο με τη χήρα Ελισάβετ-Ριτσέζα. Από τότε ο Ροδόλφος έγινε τιτουλάριος βασιλιάς της Πολωνίας. Στη Βοημία οι υποστηρικτές του Ερρίκου απέρριπταν τον Ροδόλφο. Όταν πήγε να πάρει τα αποθέματα αργύρου από το Kutná Hora, προκλήθηκε εξέγερση με αρχηγό έναν ευγενή του Οίκου των Στρακοβίτσε. Ο Ροδόλφος πολιόρκησε το φρούριο Horažďovice των στασιαστών, αλλά ως συνέπεια χρόνιων στομαχικών προβλημάτων, απεβίωσε στο στρατόπεδο (μάλλον από γαστροεντερική διάτρηση) το 1307. Τάφηκε στον καθεδρικό του Αγ. Βίτου στην Πράγα. Δεν άφησε απογόνους και οι Αψούργοι προσπάθησαν να αποκτήσουν τη Βοημία, αλλά οι εκεί ευγενείς επανέφεραν τον Ερρίκο από την Καρινθία ως βασιλιά τους. Ο Ερρίκος τους αντάμειψε με χάρτα προνομίων και άφησε τον θρόνο τρία έτη μετά. Η απώλεια της Βοημίας του Ροδόλφου έκανε τους Αψβούργους να διαπληκτίζονται μεταξύ τους για εδάφη και αποκορύφωμα ήταν η δολοφονία του Αλβέρτου Α΄ από τον ανιψιό του Ιωάννη. Το 1300 νυμφεύτηκε τη Λευκή των Καπετιδών, κόρη του Φιλίππου Γ΄ της Γαλλίας. Η Λευκή απεβίωσε το 1305. Το 1306 έκανε δεύτερο γάμο με την Ελισάβετ-Ριτσέζα των Πιάστ, κόρη του Πσέμισλ Β΄ της Πολωνίας. Ούτε από αυτόν τον γάμο αποκτήθηκαν τέκνα. Morrison, Elizabeth; Hedeman, Anne Dawson, eds. (2010). Imagining the Past in France: History in Manuscript Painting, 1250-1500. J. Paul Getty Museum.
Ντιρκ ΣΤ΄ της Ολλανδίας

Ο Ντιρκ ΣΤ΄, γερμ. Dietrich, γαλλ. Tierry, λατ. Theodoricus VI (π. 1114 - 5 Αυγούστου 1157) από τον Οίκο της Ολλανδίας ήταν κόμης της Ολλανδίας (1121-1157).

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φλόρις Β΄ κόμη της Ολλανδίας και της Γκέρτρουντε (που μετονομάστηκε Πετρονίλλα), κόρης του Θεοδωρίχου Β΄ δούκα της Λωρραίνης. Το 1121 διαδέχθηκε τον πατέρα του σε ηλικία 7 ετών με επίτροπο της αρχής τη μητέρα του. Η σύζυγός του Σοφία ήταν κόμισσα του Μπέντχαϊμ & Ράινεκ. Το 1157 απεβίωσε σε ηλικία 43 ετών και τον διαδέχθηκε ο πρώτος γιος του Φλόρις Γ΄, ενώ ο δεύτερος Όθων έλαβε τις κτήσεις της μητέρας του. Νυμφεύτηκε πριν το 1137 τη Σοφία των Ζαλμ κόμισσα του Μπέντχαϊμ & Ράινεκ, κόρη του Όθωνα Α΄ κόμη του Ζαλμ και είχε τέκνα: Φλόρις Γ΄ π. 1140-1190, κόμης της Ολλανδίας. Όθων 1140/45-1208 ή μετά, κόμης του Μπέντχαϊμ & Ράινεκ. Βαλδουίνος π. 1149-1196, επίσκοπος της Ουτρέχτης (1178-1196). Ντιρκ π. 1152-1197, επίσκοπος της Ουτρέχτης (1197). Σοφία, ηγουμένη στο αββαείο Ρίινσμπουρκ, που ίδρυσε η μητέρα της. Χέντβιχ, απεβ. 1167, μοναχή στο Ρίινσμπουρκ. Πετρονίλλα. De Boer, Dick; Cordfunke, Erik (1995), Graven van Holland : portretten in woord en beeld (880-1580), Zwolle: Walburg Pers, pp. 29–30, ISBN 978-90-6011-915-0 Dijkstra, B.K.S. (1991), Een stamboom in been, Amsterdam Cawley, Charles, Count Holland and Frisia, Chapter 2. COUNTS OF HOLLAND (900)-1299, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy,[self-published source][better source needed] Dirk VI of Holland at www.genealogie-mittelalter.de
Βασιλική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Μαρόκου

Η Βασιλική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Μαρόκου (αραβικά: الجامعة الملكية المغربية لكرة القدم, γαλλικά: Fédération Royale Marocaine de Football, FRMF) είναι το όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στo Μαρόκο. Εδρεύει στο Ραμπάτ. Διοργανώνει εθνικά ερασιτεχνικά και επαγγελματικά πρωταθλήματα, ενώ είναι υπεύθυνη και για τη διεξαγωγή του κυπέλλου της χώρας. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων τoυ Μαρόκου.

 Η Βασιλική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Μαρόκου ιδρύθηκε το 1955. Στις 5 Φεβρουαρίου 2015, η εκτελεστική επιτροπή της Αφρικανικής Συνομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (CAF) αποφάσισε να αποβάλει την εθνική ομάδα ποδοσφαίρου του Μαρόκου από τις επόμενες δύο διοργανώσεις του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής το 2017 και το 2019 και να επιβάλει στη Βασιλική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Μαρόκου το ρυθμιστικό πρόστιμο ύψους 1 εκατομμυρίου μαζί με το ποσό των 8,05 εκατομμυρίων ευρώ ως αποζημίωση για όλες τις υλικές ζημιές που υπέστη η CAF, τα ενδιαφερόμενα μέρη και οι εταίροι ως αποτέλεσμα της απόφασης να μην φιλοξενηθεί η διοργάνωση του 2015. Επίσημος ιστότοπος Η Αίγυπτος Αρχειοθετήθηκε 2015-05-28 στο Wayback Machine. στον ιστότοπο της FIFA Η Αίγυπτος στον ιστότοπο της CAF
Οδοντόφρακτη περικεφαλαία

Η οδοντόφρακτη περικεφαλαία είναι τύπος περικεφαλαίας που χρησιμοποιήθηκε κατά τη μινωική και μυκηναϊκή εποχή, κυρίως στον ελληνικό χώρο. Είναι κατασκευασμένη από δέρμα και χαυλιόδοντες αγριόχοιρου. Συναντάται από το 1650 έως το 1150 π.Χ., ενώ απεικονίζεται σε πολλές τοιχογραφίες και περιγράφεται λεπτομερώς στην Ιλιάδα του Ομήρου στον Τρωικό πόλεμο, ως περικεφαλαία του Οδυσσέα στν ωδή κ', στίχοι 260 ως 271.

 Η χρήση του κράνους (Αρχαία ελληνικά: κορύς, Γραμμική Β': ko-ru) από χαυλιόδοντες χρονολογείται στις αρχές της εποχής του χαλκού, όταν οι άνθρωποι με τη βοήθεια των μεταλλικών εργαλείων άρχισαν να επεξεργάζονται διάφορα οργανικά και φυσικά υλικά. Από την άλλη μεριά οι κίνδυνοι του κυνηγιού και των ενόπλων μικροσυγκρούσεων ανάγκαζαν τους ανθρώπους να προστατεύσουν τα ζωτικά μέλη του σώματος, και να εφευρίσκουν τρόπους θωράκισης για το κεφάλι, το σώμα και τα άκρα ενάντια της επίδρασης των χάλκινων όπλων. Την ίδια εποχή υπήρχαν βέβαια και κράνη από χαλκό. Επειδή όμως ο χαλκός ήταν ακόμα σπάνια και ακριβή πρώτη ύλη, οι άνθρωποι χρησιμοποιούσαν άλλα υλικά, και μάλιστα με πολλή δεξιοτεχνία όπως τεκμηριώνουν τα διάφορα αρχαιολογικά ευρήματα: Το 1960 στο χωριό Δενδρά κοντά στις Μυκήνες βρέθηκε ο τάφος ενός πολεμιστή από τον 15ο αι. π.Χ. Ο τάφος περιείχε την αρχαιότερη πανοπλία που έχει βρεθεί μέχρι σήμερα (πανοπλία των Δενδρών), καθώς και τα υπολείμματα ενός κράνους που ήταν κατασκευασμένο από χαυλιόδοντες. Για την κατασκευή του χρησιμοποιήθηκαν χαυλιόδοντες από 30 έως 40 αγριόχοιρους. Στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, στην Αθήνα, βρίσκεται ένα κράνος του 14ου αι. π.Χ., ενώ ένα τρίτο κράνος εκτίθεται στην Ολυμπία. Έχουμε λεπτομερειακές περιγραφές κράνους από χαυλιόδοντες στην Ιλιάδα και την Οδύσσεια. Σύμφωνα με αυτές τις περιγραφές ξέρουμε ότι το κράνος αυτό είναι μια δερμάτινη σκούφια που είναι εσωτερικά καλυμμένη με τσόχα. Στο εξωτερικό μέρος είναι προσαρμοσμένοι οι χαυλιόδοντες. Διακρίνονται δύο τύποι, με κοινό γνώρισμα το πολύ πλήθος κοινοδόντων. Στην αρχαιότερη κατασκευή οι κοινόδοντες ήταν προσαρμοσμένοι σε αραιές οριζόντιες σειρές, όπως μας μαρτυρούν αρχαιολογικά ευρήματα στην Αίγινα, Ελευσίνα, το Άργος και την Θήβα. Αγρότερα η διάταξη γίνεται κάθετη και οι χαυλιόδοντες συμπτήσονται. Σημαντικά αρχαιολογικά ευρήματα έχουμε στα Σπάτα, Αθήνα, στο Αστους Αρμένους, στις Μυκήνες, στην Καλλιθέα και Κνωσσό. Απεικονίσεις βρίσκουμε σε τοιχογραφίες. Harry Kühne. Bildwörterbuch der Kleidung und Rüstung. Kröner Verlag, Stuttgart, 1992, ISBN 3-520-45301-0 Beschreibung eines Eberzahnhelms in der deutschen Übersetzung der Ilias (Vers 261–271)
Παιδί 44

Το Παιδί 44, το οποίο δημοσιεύτηκε το 2008, είναι μυθιστόρημα μυστηρίου του Βρετανού συγγραφέα Τομ Ρομπ Σμιθ. Είναι το πρώτο μυθιστόρημα σε μια τριλογία με πρωταγωνιστή τον πρώην πράκτορα του MGB Λέο Ντεμίντοβ, ο οποίος διερευνά μια σειρά φοβερών δολοφονιών παιδιών στη Σοβιετική Ένωση του Ιωσήφ Στάλιν.

 Το μυθιστόρημα εμπνέεται από τα εγκλήματα του Αντρέι Τσικατίλο, επίσης γνωστού ως ο Μαχαιροβγάλτης του Ροστόβ, ο Χασάπης του Ροστόβ και ο Κόκκινος Μαχαιροβγάλτης. Ο Τσικατίλο καταδικάστηκε και εκτελέστηκε για την διάπραξη 52 δολοφονιών στην Σοβιετική Ένωση, αν και τα εγκλήματά του δεν έλαβαν χώρα μετά την εποχή του Στάλιν. Εκτός από την προβολή του προβλήματος της εγκληματικότητας της σοβιετικής περιόδου σε ένα κράτος, στο οποίο «δεν υπάρχει έγκλημα», το μυθιστόρημα διερευνά την παράνοια της εποχής, το εκπαιδευτικό σύστημα, τo σύστημα της μυστικής αστυνομικής, τα ορφανοτροφεία, την ομοφυλοφιλία στην ΕΣΣΔ και τα ψυχιατρικά νοσοκομεία. Το δεύτερο και τρίτο βιβλίο της τριλογίας, με τίτλο «Η μυστική ομιλία» (Απρίλιος 2009) και «Πράκτορας 6» (Ιούλιος 2011) αντίστοιχα, παρουσιάζουν επίσης τον πρωταγωνιστή Λέο Ντεμίντοβ και την σύζυγό του Ραϊσα. Το «Παιδί 44» έχει μεταφραστεί σε 36 γλώσσες. Επιπλέον, προτάθηκε για 17 διεθνή βραβεία και κέρδισε επτά. Το 2008 αναφέρθηκε στον μακρύ κατάλογο για το βραβείο Man Booker, προτάθηκε για το βραβείο Costa First Novel 2008 (πρώην Whitbread) και έλαβε το βραβείο CWA Ian Fleming Steel Dagger ως το καλύτερο θρίλερ της χρονιάς από την Ένωση Συγγραφέων εγκλημάτων. Παρομοίως, ήταν υποψήφιο για το βραβείο Desmond Elliott για το πρώτο του μυθιστόρημα το 2008 και στον συγγραφέα απονεμήθηκε το 2008 το Βραβείο Βιβλίου Galaxy ως ο καλύτερος νέος συγγραφέας. Τον Ιούλιο του 2009, ο συγγραφέας κέρδισε το βραβείο Waverton Good Read για το πρώτο μυθιστόρημα και το Βραβείο Βιβλίου Galaxy για τον Καλύτερο Νέο Συγγραφέα. Τον Ιανουάριο του 2011, οι Ρίτσαρντ Μέιντλεϊ και Τζούντυ Φίννεγκαν το καταχώρησαν στον όμιλο βιβλίων με τα 100 Βιβλία της δεκαετίας. Οι Τάιμς της Νέας Υόρκης αποκάλεσαν το «Παιδί 44» μια ιστορία με «σφιχτή ύφανση», «έξυπνη πλοκή» και «υψηλή τάση». Η Sunday Telegraph το επαίνεσε ως μια «αξέχαστη πρεμιέρα»: «η ατμόσφαιρα της παράνοιας και του παραλύοντος φόβου είναι έξοχα απεικονισμένος και αδιάκοπα ζοφερός». Το Circus Reviews έδωσε μια αναθεώρηση με αστέρι, αποκαλώντας το «πολύκροτο» «με ρυθμό με νεύρο και ένταση και ατμόσφαιρα που καμουφλάρει άγριες συμπτώσεις». Σε μια κριτική του Observer, ο Πήτερ Γκούττριτζ το επαίνεσε ως ένα «συναρπαστικό, έντονο έργο μυθοπλασίας». Τον Απρίλιο του 2007, ανακοινώθηκε ότι ο Ρίντλεϊ Σκοτ είχε αναλάβει τα δικαιώματα των ταινιών. Το Φοξ 2000 αγόρασε το έργο και το 2009 ανακοινώθηκε μια ταινία με βάση το μυθιστόρημα, με τον Σκοτ να αναφέρεται αρχικά ως σκηνοθέτης και παραγωγός. Τελικά η ταινία «Παιδί 44» (Child 44, 2015) παρήχθη από τους Σκοτ και Μάικλ Κόστιγκαν σε σκηνοθεσία του Ντάνιελ Εσπινόσα. Στο «Παιδί 44» πρωταγωνίστησαν οι Γκάρι Όλντμαν, Τομ Χάρντι, Νούμι Ραπάς, Τσαρλς Ντανς και Τζόελ Κίναμαν. Gorky Park, με ήρωα τον μυθιστορηματικό ντετέκτιβ Arkady Renko
Νίνο (τραγουδιστής)

Ο Στέφανος-Σακελλάριος Ξυπολιτάς, (Στοκχόλμη, 29 Ιουνίου 1981) γνωστός με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Νίνο, είναι Έλληνας τραγουδιστής. Έγινε γνωστός από το τηλεοπτικό talent show Fame Story 1, το 2002. Έχει κυκλοφορήσει πέντε στούντιο άλμπουμ και αρκετά singles. Επίσης, έχει συνεργαστεί με ονόματα της ελληνικής μουσικής σκηνής, όπως οι Άννα Βίσση, Πέγκυ Ζήνα, Σταμάτης Γονίδης, Πασχάλης Τερζής, Έλενα Παπαρίζου, Λευτέρης Πανταζής και Κωνσταντίνος Αργυρός.

 Γεννήθηκε στη Στοκχόλμη της Σουηδίας και μεγάλωσε στη Ρόδο. Επαγγελματικά ασχολείται με το τραγούδι από 16 χρονών. Ήδη από τα σχολικά χρόνια, ο Νίνο δείχνει την αγάπη του για το τραγούδι και τη μουσική. Μέχρι την ηλικία των 16 χρόνων ήξερε να παίζει αρμόνιο, κιθάρα (ηλεκτρική, κλασική), ντραμς, φυσαρμόνικα, ακορντεόν, μπάσο (αυτοδίδακτος). Πριν μπει στο Fame Story είχε ήδη αρχίσει εμφανίσεις σε νυχτερινά κέντρα, τόσο στη Ρόδο, όσο και στην Αθήνα και την Πάτρα. Η καριέρα του άρχισε αμέσως μετά την αποχώρησή του από το talent show, με την κυκλοφορία του πρώτου του δίσκου, Νίνο*Νίνο*Νίνο. Τον Δεκέμβριο του 2012 παντρεύτηκε την Χρυσή Βαρδινογιάννη, κόρη του επιχειρηματία Γιώργου Βαρδινογιάννη και της Αγάπης Πολίτη, με την οποία έγιναν ζευγάρι το 2010. Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά: τον Γιώργο (γενν. 2013) και την Κάρεν-Αγάπη (γενν. 2014). Το ζευγάρι πήρε διαζύγιο το 2017.
Ρούσσος Καπετανάκης

Ο Ρούσσος Καπετανάκης (Άγιος Νικόλαος Κρήτης, 22 Νοεμβρίου 1917 - Λονδίνο, 14 Ιουνίου 1990) ήταν Έλληνας δικηγόρος, που διετέλεσε Δήμαρχος Αγίου Νικολάου από το 1959 ως το 1968 και από το 1975 ως το 1982. Κατά τη διάρκεια της θητείας του ξεκίνησε η τουριστική ανάπτυξη της πόλης και το όνομά του είναι στενά συνδεδεμένο με αυτή.

 Γιος του Ιωάννη Καπετανάκη και της Χρυσάνθης Κουνδούρου, σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών, αφού πρώτα ολοκλήρωσε το πρακτικό Λύκειο. Εν συνεχεία φοίτησε στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών. Κατά τον πόλεμο του 1940 πολέμησε ως Ανθυπολοχαγός. Στη διάρκεια της Κατοχής παρέμεινε στην Αθήνα, στο πλευρό του αγαπημένου του θείου, Ιωσήφ Κούνδουρου. Εργάστηκε ως δικηγόρος στον Άγιο Νικόλαο, όπου εγκαταστάθηκε μόνιμα μετά την απελευθέρωση. Ο Ρούσσος Καπετανάκης χρημάτισε Δήμαρχος του Αγίου Νικολάου από τις 24 Μαΐου 1959 ως τις 3 Μαΐου 1968, οπότε εξαναγκάστηκε σε παραίτηση από τη χούντα, και ξανά από την 1η Ιουνίου 1975 ως τις 31 Δεκεμβρίου 1982. Η θητεία του στη δημαρχία ήταν πολύ επιτυχημένη κυρίως στο θέμα της ανάπτυξης του τουρισμού και του πολιτισμού. Με τη συμπαράσταση και συμμετοχή του Δήμου ιδρύθηκε η εταιρεία "Τουριστικές Επιχειρήσεις Αγίου Νικολάου Α.Ε." (1963) από τους Ηλία Σωτήρχο και Ελένη Νάκου, η δραστηριότητα της οποίας είχε ως αποτέλεσμα να ανεγερθεί το παλαιότερο διεθνώς γνωστό ξενοδοχείο στην πόλη, το "Μίνος Μπιτς", το οποίο φιλοξένησε διασημότητες όπως ο ποιητής Γιώργος Σεφέρης και ο Γουόλτ Ντίσνεϊ.Το 1970 ιδρύθηκε από την Ελένη Νάκου και τους Σπύρο και Γιώργο Κοκοτό η εταιρεία "Ήλιος Α.Ε.". η δραστηριότητα της οποίας οδήγησε στη λειτουργία του επίσης διάσημου ξενοδοχείου διεθνώς, "Ελούντα Μπιτς" Την ίδια περίοδο, ιδρύθηκαν η Κουνδούρειος Δημοτική Βιβλιοθήκη (1964) με πρώτο πυρήνα τη δωρεά της Χρυσούλας Ξανθουδίδου-Κουνδούρου (ήταν αδερφή του εκτελεσθέντος Ρούσου Κούνδουρου) και το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Αγίου Νικολάου το 1963. Επιμελήθηκε πολλά έργα στην πόλη, εκτός από τις ασφαλτοστρώσεις, ενώ φρόντισε και για τη διαμόρφωση ενός ζωολογικού κήπου, στο χώρο της λίμνης του Αγίου Νικολάου. Ο Ρούσος Καπετανάκης πέθανε στο Λονδίνο έπειτα από εγχείρηση καρδιάς στην οποία είχε υποβληθεί και κηδεύτηκε με δαπάνες του Δήμου Αγίου Νικολάου από τον καθεδρικό ναό της Αγίας Τριάδας.
Κάμιλ Λατσίνσκι

Ο Κάμιλ Λατσίνσκι (Kamil Łączyński, ορθή ελληνική απόδοση: Κάμιλ Γουοντσίνσκι, γενν. 17 Απριλίου 1989) είναι Πολωνός καλαθοσφαιριστής, ο οποίος παίζει αγωνίζεται ως πόιντ γκαρντ για τη Σλασκ Βρότσουαφ και την Εθνική Πολωνίας.

 Ο Λατσίνσκι ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του το 2005, από την Πολόνια Βαρσοβίας. Τα επόμενα χρόνια, αγωνίστηκε για τις ΑΖΣ Κοσάλιν, ΜΟΣιΡ Κρόσνο, Ρόσα Ράντομ και Κούτνο. Στις 4 Ιουνίου 2018, κέρδισε το πρώτο του Πρωτάθλημα Πολωνίας με τη Βλοτσλάβεκ, ύστερα από τη νίκη με 65-73 επί της Σταλ Όστρουβ Βιελκοπόλσκι στον 6ο αγώνα της σειράς των τελικών. Ονομάστηκε ο Πολυτιμότερος Παίκτης των Τελικών, με μέσο όρο 10,8 πόντους και 4,8 ασίστ κατά τη διάρκεια των έξι αγώνων της σειράς.Στις 22 Αυγούστου 2019, υπέγραψε με τη Σλασκ Βρότσουαφ. Με την Εθνική Πολωνίας αγωνίστηκε στο Παγκόσμιο Κύπελλο 2019, όπου η ομάδα κατέλαβε την 8η θέση.
UTC+09:00

Η UTC+09:00 είναι αναγνωριστικό μετατόπισης ώρας από το συγχρονισμένο παγκόσμιο χρόνο (UTC) κατά +09. Κατά τη διάρκεια της Ιαπωνικής κατοχής της Βόρνεο, της Βιρμανίας, του Χονγκ Κονγκ, των Ολλανδικών Ανατολικών Ινδιών, της Μαλάγια, των Φιλιππινών, της Σιγκαπούρης και της Γαλλικής Ινδοκίνας, η συγκεκριμένη ζώνη ώρας χρησιμοποιήθηκε ως κοινή ώρα με το Τόκιο, μέχρι την πτώση της Ιαπωνικής Αυτοκρατορίας.

 Ρωσία - Ώρα Γιακούτσκ Ιαπωνία - Σταθερή Ώρα Ιαπωνίας Νότια Κορέα - Σταθερή Ώρα Κορέας Παλάου Ανατολικό Τιμόρ - Ώρα στο Ανατολικό Τιμόρ Κίνα - Ώρα στην Κίνα (η συγκεκριμένη ζώνη ώρας χρησιμοποιήθηκε ως θερινή ώρα από το 1986 έως το 1991) Ινδονησία (ανατολική) - Ανατολική Ώρα Ινδονησίας Μολούκες Παπούα και Δυτική Παπούα (Ινδονησιακό τμήμα της Νέας Γουινέας) Χειμερινή ώρα Σιγκαπούρης Ώρα στην Καμπότζη Ώρα στην Ινδονησία Ώρα στο Λάος Ώρα στη Μαλαισία Ώρα στις Φιλιππίνες Ώρα στη Ρωσία Ώρα στο Βιετνάμ Σταθερή ώρα Ιαπωνίας Σταθερή ώρα Κορέας
Αθλητική Ομοσπονδία των Μικρών Ευρωπαϊκών Κρατών

Η Αθλητική Ομοσπονδία των Μικρών Ευρωπαϊκών Κρατών (αγγλικά: Athletic Association of Small States of Europe, AASSE) είναι ένας διεθνής αθλητικός οργανισμός που εκπροσωπεί τα μικρά κράτη της Ευρώπης.

 Την ίδρυση μιας ξεχωριστής αθλητικής ομοσπονδίας για τα μικρά κράτη της Ευρώπης πρότειναν τέσσερις χώρες: η Κύπρος, η Ισλανδία, το Λίχτενσταϊν και το Λουξεμβούργο το 1989 στο συνέδριο της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Κλασικού Αθλητισμού (IAAF) που διεξήχθη στη Βαρκελώνη. Η επίσημη σύσταση της Αθλητικής Ομοσπονδίας των Μικρών Ευρωπαϊκών Κρατών έγινε το 1994 στη Βενετία κατά τη διάρκεια του συνεδρίου της Ευρωπαϊκής Αθλητικής Ομοσπονδίας (ΕΑΑ), παρουσία του προέδρου της ΕΑΑ Καρλ-Όλαφ Χόμεν. Το ιδρυτικό καταστατικό υπέγραψαν εκπρόσωποι επτά μικρών ευρωπαϊκών κρατών: Άγιος Μαρίνος, Ανδόρα, Ισλανδία, Κύπρος, Λίχτενσταϊν, Λουξεμβούργο και Μάλτα. Σύμφωνα με το καταστατικό στην Αθλητική Ομοσπονδία των Μικρών Ευρωπαϊκών Κρατών γίνονται δεκτά κράτη της Ευρώπης με πληθυσμό μικρότερο από 1.000.000 κατοίκους. Όλα τα αναγνωρισμένα κράτη μπορούν να γίνουν μέλη με εξαίρεση το Βατικανό, το οποίο δεν συμμετέχει στις διεθνείς αθλητικές διοργανώσεις. Τα σημερινά μέλη της Αθλητικής Ομοσπονδίας των Μικρών Ευρωπαϊκών Κρατών είναι δέκα. Κατά χρονολογική σειρά ένταξης είναι: Άγιος Μαρίνος: ιδρυτικό μέλος (1994) Ανδόρα: ιδρυτικό μέλος Ισλανδία: ιδρυτικό μέλος Κύπρος: ιδρυτικό μέλος Λίχτενσταϊν: ιδρυτικό μέλος Λουξεμβούργο: ιδρυτικό μέλος Μάλτα: ιδρυτικό μέλος Μονακό: από το 2000 Μαυροβούνιο: από το 2006 Γιβραλτάρ: από το 2015. Η Αθλητική Ομοσπονδία των Μικρών Ευρωπαϊκών Κρατών προωθεί την αθλητική ιδιαιτερότητα των μικρών κρατών της Ευρώπης, που δεν μπορούν να ανταγωνιστούν τα κράτη με μεγάλο πληθυσμό. Τρεις αθλητικές δραστηριότητες εντάσσονται στις τώρα δράσεις της: Τα μέλη της αγωνίζονται ως ενωμένη ομάδα στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ομάδων. Τα μέλη της διοργανώνουν και συμμετέχουν στους Αγώνες των Μικρών Ευρωπαϊκών Κρατών, που διεξάγονται ανά διετία εναλλάξ σε μία από τις χώρες-μέλη. Οι αγώνες αυτοί είχαν ξεκινήσει από το 1985, πριν ακόμα ιδρυθεί η Ομοσπονδία, και περιλαμβάνουν πολλά σπορ. Στην τελευταία διοργάνωση που έγινε το 2007 στο Μονακό έγιναν 12 αθλήματα ανδρών και γυναικών. Τα μέλη της θα αγωνιστούν στο πρώτο Πρωτάθλημα Στίβου των Μικρών Ευρωπαϊκών Κρατών το 2016. AASSE official website Αρχειοθετήθηκε 2018-10-18 στο Wayback Machine. Monaco 2007 GSSE Cyprus 2009 GSSE
Φαράγγι Γκένμπικεϊ

Το φαράγγι Γκένμπικεϊ (厳美渓) βρίσκεται στον ποταμό Ιβάι στην πόλη Ιτσινοσέκι, στο νομό Ιβάτε της Ιαπωνίας. Έχει μήκος δύο χιλιόμετρα και είναι διάσημο για το μαγευτικό βραχώδες τοπίο. Έχει ανακηρυχθεί από την Ιαπωνική κυβέρνηση ως εθνικό μνημείο φυσικής ομορφιάς.

 Το φαράγγι Γκένμπικεϊ, που ξεκινάει από το ηφαιστειογενές βουνό Κουρικόμα, είναι ιδανικό για πεζοπορία. Υπάρχει οριοθετημένο μονοπάτι και στις δύο πλευρές του φαραγγιού. Οι επισκέπτες μπορούν να διανύσουν την απόσταση των δύο χιλιομέτρων σε 30 λεπτά περίπου. Το τοπίο είναι μαγευτικό ιδιαίτερα το φθινόπωρο με τα πολύχρωμα φύλλα των δέντρων και την άνοιξη. Η περίοδος, που ανθίζουν οι κερασιές στην περιοχή, είναι στα τέλη Απριλίου έως τις αρχές Μαΐου. Πολλά δέντρα της περιοχής πιστεύεται ότι φυτεύτηκαν από τον σαμουράι Ντάτε Μασαμούνε, που διοικούσε την περιοχή στα τέλη του 16ου και αρχές 17ου αιώνα. Στην πορεία του φαραγγιού σχηματίζονται αρκετοί μικροί καταρράχτες. Το φαράγγι άρχισε να σχηματίζεται σταδιακά πριν από 9 εκατομμύρια χρόνια λόγω της ηφαιστειακής δραστηριότητας του βουνού Κουρικόμα (栗駒山) και της μετέπειτα διάβρωσης του εδάφους από τον ποταμό Ιβάι. Στο φαράγγι Γκένμπικεϊ υπάρχει η μοναδική κρεμαστή γέφυρα, που ονομάζεται Γκοράνμπα (御覧場橋) και όπου η θέα είναι μαγευτική. Στην περιοχή υπάρχουν επίσης η γέφυρα Τένγκου και η γέφυρα Τσοτζατάκι (長者滝橋). Η γέφυρα Τσοτζατάκι είχε κατασκευαστεί με χρήση μπαμπού λόγω έλλειψης σιδήρου κατά τη διάρκεια της κατασκευής της. Ο αυτοκράτορας Μέιτζι επισκέφτηκε την περιοχή το 1877.Μπορεί κάποιος να φτάσει στο φαράγγι με λεωφορείο από τον σταθμό Ιτσινοσέκι. Η διαδρομή διαρκεί 20 λεπτά με το λεωφορείο.
Οίκος του Σρατσιμίρ

Ο Οίκος του Σρατσιμίρ (ή Σρατσιμίροβτσοι, βουλγαρ. Срацимир ή Срацимировци), ήταν ένας μεσαιωνικός Βουλγαρικός Οίκος, που κυβέρνησε την ηγεμονία του Τάρνοβο και την ηγεμονία του Βιντίν, το πριγκιπάτο της Βάλονα και της Κάνινα και το δεσποτάτο του Λόβεχ. Γενάρχης είναι ο Σρατσιμίρ, που νυμφεύτηκε την Κεράτσα Πετρίτσα των Σισμάν, αδελφή του Μιχαήλ Γ΄ τσάρου της Βουλγαρίας. Τον Μιχαήλ Γ΄ (1323-30) διαδέχθηκε ο γιος του Ιβάν Στέφαν (1330-31) και αυτόν ο γιος του Σρατσιμίρ και της Πετρίτσα, ο Ιβάν-Αλεξάνταρ. Έτσι το βασίλειο της Βουλγαρίας πέρασε το 1331 από τον Οίκο του Σισμάν στον Οίκο του Σρατσιμίρ. Ήταν η τελευταία δυναστεία των Βουλγάρων: ο Κωνσταντίνος Β΄ ήταν ο τελευταίος τσάρος της Βουλγαρίας. Οι Οθωμανοί νίκησαν το 1396 στη Νικόπολη και κατέλαβαν και την τελευταία περιοχή της Βουλγαρίας, το Βιντίν. Ο επόμενος ηγεμόνας θα είναι το 1878.

 Σρατσιμίρ δεσπότης του Κραν. Νυμφεύτηκε την Κεράτσα Πετρίτσα των Σισμάν, κόρη του Σισμάν δεσπότη του Βιντίν. Ιβάν Αλεξάνταρ τσάρος της Βουλγαρίας (1331-71).Από την πρώτη σύζυγό του Θεοδώρα της Βλαχίας είχε τέκνα: Ιβάν Σρατσιμίρ ηγεμόνας του Βιντίν (1356-97). Κωνσταντίνος Β΄ τη Βουλγαρίας (1396-1422). Μιχαήλ Ασέν Δ΄ απεβ. 33 ετών. Ιβάν Ασέν Δ΄ απεβ. 23 ετών. Ταμάρα, παντρεύτηκε πρώτα κάποιον δεσπότη Κωνσταντίνο και μετά τον Μουράτ Α΄ σουλτάνο των Οθωμανών.Από τη δεύτερη σύζυγό του Σάρα (Θεοδώρα) είχε τέκνα: Ιβάν Σισμάν τσάρος της Βουλγαρίας στο Τάρνοβο (1371-95) Αλέξανδρος, συμβασιλιάς στο Τάρνοβο. Μεταστράφηκε στο Ισλάμ και έγινε κυβερνήτης της Σινώπης και μετά της Σμύρνης. Φρουζίν, διοικητής του Τέμες στην Ουγγαρία. (;) (νόθος) Ιωσήφ Β΄ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως. Ιβάν Ασέν Ε΄ απεβ. νέος. Μαρία Κυράτζα, παντρεύτηκε τον Ανδρόνικο Δ΄ Παλαιολόγο. Ντεσισλάβα, παντρεύτηκε κάποιον πρίγκιπα Κωνσταντίνο. Ιωάννης Κομνηνός Ασέν δεσπότης της Βάλονα. Αλέξανδρος Κομνηνός Ασέν σεβαστός της Βαλόνα. Ξένια Ιωάννα Κομνηνή. Ελένα, παντρεύτηκε τον Στέφανο-Ούρο Δ΄ Δουσάν της Σερβίας. Nikolov-Zikov, Petar (2012). Dinastiyata na Sracimirovci. New Bulgarian University. ISBN 978-954-535-702-2.