IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ντέιβιντ Γιάνσεν

Ο Ντέιβιντ Γιάνσεν (David Janssen, πραγματικό όνομα David Harold Meyer, καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Davey, 27 Μαρτίου 1931, Naponee, Νεμπράσκα, ΗΠΑ - 13 Φεβρουαρίου 1980, Malibu, Καλιφόρνια) ήταν Αμερικανός ηθοποιός, ο οποίος γνώρισε μεγάλη επιτυχία σαν Dr. Richard Kimble στο τηλεοπτικό σίριαλ "The Fugitive" (1963 - 1967) όπως και με τη συμμετοχή του στη δημοφιλή σειρά "Harry O" (1973).

 Η οικογένειά του τον προόριζε από νωρίς για ηθοποιό, όπως και έγινε. Γι'αυτό το λόγο άλλωστε μετακόμισαν στο Χόλιγουντ, όταν ο μικρός Ντέιβιντ ήταν ακόμη στην εφηβεία. Αποφοίτησε από το Γυμνάσιο "Fairfax", όπου και έδειξε την έφεσή του για την υποκριτική. Η πρώτη του εμφάνιση ήταν στην ηλικία των 14 ετών, στο έργο "It's a Pleasure" (1945). Στα είκοσί του χρόνια υπέγραψε συμβόλαιο με την εταιρεία "20th Century-Fox", ωστόσο η συνεργασία δεν προχώρησε καθώς η εξωτερική του εμφάνιση κρίθηκε ακατάλληλη. Ο Γιάνσεν στράφηκε τότε στην εταιρεία "Universal" με την οποία αναδείχθηκε από την αρχή της δεκαετίας του '50 πρωταγωνιστώντας σε υποστηρικτικούς ρόλους σε 32 ταινίες, πριν συμμετάσχει στη σειρά "Private Detective" (1957 - 1960). Η μεγαλύτερη επιτυχία του ήρθε στα 1963 με τη σειρά "The Fugitive", όπου υποδυόταν έναν γιατρό τον οποίο καταδίωκε πεισματικά ένας αστυνομικός για το φόνο της γυναίκας του. Με τη σειρά του, ο Γιάνσεν καταδίωκε τον πραγματικό φονιά, ένα μονόχειρα εγκληματία προκειμένου να αποδείξει την αθωότητά του. Παντρεύτηκε δυο φορές αλλά δεν απέκτησε παιδιά, καθώς πέθανε πρόωρα σε ηλικία μόλις 48 ετών, από ανακοπή καρδιάς. "International Moovie DataBase".
Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου 4

Το Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου 4 (γνωστό και ως 150 Greenwich Street) είναι ουρανοξύστης που αποτελεί μέρος του συγκροτήματος του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου στη Νέα Υόρκη. Βρίσκεται στη νοτιοανατολική γωνία της έκτασης 16 στρεμμάτων (6,5 εκταρίων) του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου, όπου βρισκόταν το αρχικό Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου 4. Στον βραβευμένο με Βραβείο Πρίτσκερ αρχιτέκτονα Φουμιχίκο Μάκι η σύμβαση για το σχεδιασμό του κτιρίου ύψους 978 ποδών (298 m). Η ανακαίνιση του κτιρίου έγινε τον Ιανουάριο του 2008 και άνοιξε για τους ενοίκους και το κοινό στις 13 Νοεμβρίου 2013.Από το 2016, είναι ο τρίτος ψηλότερος ουρανοξύστης στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου, πίσω από το Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου 1 και το Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου 3. Ωστόσο, το Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου 2 αναμένεται να ξεπεράσει το ύψος τόσο του Παγκόσμιου Κέντρο Εμπορίου 3 όσο και του Παγκόσμιου Κέντρο Εμπορίου 4 μετά την ολοκλήρωσή του. Ο συνολικός χώρος ορόφων του κτιρίου περιλαμβάνει 1,8 εκατομμύρια τετραγωνικά πόδια (167.000 τετραγωνικά μέτρα) χώρο γραφείων και λιανικών πωλήσεων.

 Το αρχικό Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου 4 ήταν ένα εννιάροφο χαμηλό κτίριο γραφείων που ολοκληρώθηκε το 1975 και είχε ύψος 36 μέτρα και βρισκόταν στη νοτιοανατολική γωνία της τοποθεσίας του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου. Οι πρώτοι ένοικοι μετακόμισαν στο κτίριο τον Ιανουάριο του 1977. Οι κύριοι ενοικιαστές του κτιρίου ήταν η Deutsche Bank (Όροφος 4, 5 και 6) και το Συμβούλιο Εμπορίου της Νέας Υόρκης (Όροφοι 7, 8 και 9). Η πλευρά του κτιρίου που βλέπει στην οδό Ελευθερίας στέγαζε την είσοδο του The Mall στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου στο υπόγειο επίπεδο του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου. Μεγάλο μέρος των νότιων δύο τρίτων του κτιρίου καταστράφηκε και το υπόλοιπο βόρειο τμήμα ουσιαστικά καταστράφηκε, ως αποτέλεσμα της κατάρρευσης του Νότιου Πύργου κατά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου και τα ερείπια του αργότερα κατεδαφίστηκαν για να ανοίξει ο δρόμος για την κατασκευή νέων ουρανοξύστες: Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου 4 και Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου 3. Το Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου 4 φιλοξενούσε πέντε χρηματιστήρια εμπορευμάτων σε αυτό που ήταν τότε ένας από τους μεγαλύτερους ορόφους συναλλαγών στον κόσμο (που προβλήθηκε στην ταινία Trading Places του Έντι Μέρφι). Μετά την καταστροφή του κτιρίου κατά τη διάρκεια της 11ης Σεπτεμβρίου, διασώστες και επιθεωρητές που εξερευνούσαν το υπόγειο του κτιρίου ανακάλυψαν μεγάλες ποσότητες χρυσού και αργυρού ράβδου στο θησαυροφυλάκιο. Μια σημαντική ποσότητα κερμάτων που είχε αποθηκευτεί εκεί από την Τράπεζα της Νέας Σκωτίας αγοράστηκαν το 2002 καθώς ξεκίνησαν οι προσπάθειες καθαρισμού από τον Lee S. Minshull από την Καλιφόρνια, ο οποίος στη συνέχεια υπέβαλε τα νομίσματα στο PCGS για ταξινόμηση. Αυτά τα νομίσματα φέρουν μοναδικές ετικέτες στις θήκες τους και έκτοτε έχουν μπει στα χέρια των συλλεκτών. (Αγγλικά) Η επίσημη ιστοσελίδα του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου 4
Μελάναρκα

Η Μελάναρκα είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Melanarga». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 2018.
Gjon's Tears

Ο Γκιόν Μουχαρεμάι (γεννημένος στις 29 Ιουνίου 1998), γνωστός ως Gjon's Tears, είναι Ελβετός τραγουδιστής. Εκπροσώπησε την Ελβετία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2021 στο Ρότερνταμ με το τραγούδι "Tout l'univers" και ήρθε 3ος στον τελικό με 432 βαθμούς, πετυχαίνοντας το καλύτερο αποτέλεσμα για την Ελβετία από το 1993.

 Το 2011, στην ηλικία των 12 ετών, ο Μουχαρρεμάι συναγωνίστηκε στην πρώτη σεζόν της εκπομπής ταλέντων Albania Got Talent, τερματίζοντας τρίτος στον τελικό. Ένα χρόνο αργότερα, έφτασε στον ημιτελικό του Die grössten Schweizer Talente. Το 2019, πέρασε από οντισιόν για την όγδοη σεζόν του γαλλικού διαγωνισμού The Voice: la plus belle voix και έφτασε στους ημιτελικούς. Στις 4 Μαρτίου 2020, ανακοινώθηκε ότι ο Ελβετικός ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός SRG SSR είχε επιλέξει εσωτερικά τον Μουχαρρεμάι για να εκπροσωπήσει την Ελβετία στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2020 που θα γίνει στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας με το τραγούδι "Répondez-moi". Ο Μουχαρρεμάι γεννήθηκε στην περιοχή Μπροκ της Γκρυγιέρ από Αλβανό-Κοσοβάρο πατέρα και Αλβανίδα μητέρα από τα Τίρανα. "Babi" "Back in Light" "Répondez-moi" "Tout l'univers" "Silhouette" "Pure" Το "Tout l'univers" είναι ένα τραγούδι του Ελβετού τραγουδιστή Gjon's Tears. Το τραγούδι εκπροσώπησε την Ελβετία στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2021 στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας. Στις 20 Μαρτίου 2020, το SRG SSR επιβεβαίωσε ότι ο Gjon's Tears θα εκπροσωπήσει την Ελβετία στο διαγωνισμό του 2021.Η 65η έκδοση της Eurovision διεξήχθη στο Rotterdam Ahoy στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας και αποτελείτο από δύο ημιτελικούς που πραγματοποιήθηκαν στις 18 και 20 Μαΐου, και τον μεγάλο τελικό στις 22 Μαΐου 2021. Σύμφωνα με τους κανονισμούς της Εurovision, κάθε συμμετέχουσα χώρα, εκτός από τη διοργανώτρια χώρα και τις "Μεγάλες Πέντε", που αποτελούνται από τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ιταλία, την Ισπανία και το Ηνωμένο Βασίλειο, πρέπει να προκριθεί από έναν από τους δύο ημιτελικούς για να διαγωνιστεί στον τελικό. Στις 17 Νοεμβρίου 2020, η EBU επιβεβαίωσε ότι δεν θα διεξαχθεί η ημιτελική κλήρωση κατανομής για το διαγωνισμό του 2021. Αντ' αυτού, οι ημιτελικοί θα έχουν την ίδια σύνθεση χωρών όπως καθορίστηκε από την κλήρωση κατανομής των ημιτελικών του διαγωνισμού του 2020, που πραγματοποιήθηκε στις 28 Ιανουαρίου 2020 στο Δημαρχείο του Ρότερνταμ. Η Ελβετία τοποθετήθηκε στον δεύτερο ημιτελικό, που διεξήχθη στις 20 Μαΐου 2021, και προκρίθηκε στον τελικό όπου κατέκτησε την 3η θέση.
Αναστάσιος Κοκκαβέσης

Ο Αναστάσιος Κοκκαβέσης (1904-1989) ήταν Έλληνας δικαστικός από την Χειμάρρα της Αλβανίας. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου υπήρξε ιδρυτικό μέλος και σημαντικό στέλεχος της βορειοηπειρωτικής οργάνωσης ΜΑΒΗ.

 Ο Κοκκαβέσης γεννήθηκε το 1904 στη Χειμάρρα της Βορείου Ηπείρου. Μετά την ολοκλήρωση των εγκύκλιων σπουδών του φοίτησε στη νομική σχολή της Ρώμης και στη συνέχεια πραγματοποίησε δικαστική σταδιοδρομία στην Αλβανία όπου διετέλεσε ειρηνοδίκης στο Φιέρι και το Αργυρόκαστρο ενώ το 1941 διορίστηκε εισαγγελέας Αργυροκάστρου. Το 1942 αποσύρθηκε από τη θέση που κατείχε και τον Ιούλιο του ίδιου έτους υπήρξε στα Τίρανα ένα από τα ιδρυτικά μέλη της μειονοτικής αντιστασιακής οργάνωσης ΜΑΒΗ αναλαμβάνοντας στη συνέχεια τον τομέα της γενέτειράς του. Παράλληλα διατηρούσε επαφές με τον ΕΔΕΣ του Ναπολέοντα Ζέρβα στον οποίο εντάχτηκε τον Απρίλιο του 1944, όταν μερικούς μήνες μετά τη διάλυση της ΜΑΒΗ εγκατέλειψε την Αλβανία. Λόγω της δράσης του, η οικογένειά του εξορίστηκε στην περιοχή της Κρούγια. Στην Ελλάδα παρέμεινε μέχρι το 1956, έτος κατά το οποίο μετανάστευσε στις ΗΠΑ όπου και απεβίωσε το 1989.
Ελοΐζα της Οράγγης-Νάσσαου

Η Κόμισσα Ελοΐζα της Οράγγης-Νάσσαου (Ολλανδικά: Gravin Eloise van Orange-Nassau, 8 Ιουνίου 2002 -) είναι το πρώτο παιδί του Πρίγκιπα Κωνσταντίνου της Ολλανδίας. Είναι πέμπτη στη σειρά διαδοχής του Ολλανδικού θρόνου.

 Γεννήθηκε στις 8 Ιουνίου 2002 στο Ιατρικό Κέντρο Μπρόνοβο της Χάγης. Είναι το πρώτο παιδί και η μεγαλύτερη κόρη του Πρίγκιπα Κωνσταντίνου και της Πριγκίπισσας Λαυρεντιανής της Ολλανδίας. Ονομάσθηκε Ελοΐζα προς τιμήν των προγόνων της μητέρας της, Βεατρίκη προς τιμήν της πατρικής γιαγιάς της, βασίλισσας Βεατρίκης, Σοφία προς τιμήν της νονάς της Σοφίας φαν ντε Βάου και της πριγκίπισσας Σοφίας της Ολλανδίας και Λαυρεντιανή προς τιμήν της μητέρας της. Βαπτίστηκε στις 15 Δεκεμβρίου 2002 στο παρεκκλήσι του Παλατιού Χετ Λόου στο Άπελντορν. Νονοί της ήταν ο πατρικός θείος της Πρίγκιπας Φρίζο της Ολλανδίας, η πρώτη εξαδέλφη του πατέρα της Πριγκίπισσα Καρολίνα των Βουρβόνων-Πάρμας, ο Διάδοχος Πρίγκιπας της Νορβηγίας και η Σοφία φαν ντε Βάου. Με την παραίτηση της Βασίλισσας Βεατρίκης, η οποία έλαβε χώρα στις 30 Απριλίου 2013, τα παιδιά του πρίγκιπα Κωνσταντίνου και της πριγκίπισσας Λαυρεντιανής έπαψαν να είναι μέλη του Βασιλικού Οίκου, αν και εξακολουθούν να είναι μέλη της βασιλικής οικογένειας. 8 Ιουνίου 2002 - μέχρι σήμερα: Κόμισσα Ελοΐζα της Οράγγης-Νάσσαου, Λαίδη φαν Άμσμπεργ
Trivago

Η trivago είναι μια μηχανή αναζήτησης τιμών και πληροφοριών για ξενοδοχεία. Η ιστοσελίδα συγκρίνει τις τιμές 700.000 ξενοδοχείων για την καλύτερη εξυπηρέτηση σας, προερχόμενων από περισσότερες από 200 ιστοσελίδες ξενοδοχειακών κρατήσεων, όπως για παράδειγμα την booking.com και η Hotels.com (παρόμοιες πλατφόρμες). Τα κεντρικά γραφεία της εταιρείας βρίσκονται στο Ντίσελντορφ της Γερμανίας και η ιστοσελίδα φιλοξενεί 18 εκατομμύρια χρήστες κάθε μήνα, στις 52 διεθνείς πλατφόρμες που παρέχει.

 Η ιδέα της trivago γεννήθηκε το 2004 στο Ντίσελντορφ της Γερμανίας, από τους τρεις ιδρυτές της Ρολφ Σρέμγκενς (Rolf Schrömgens), Μαλτ Ζίβερτ (Malte Siewert) και Πίτερ Βιννεμάιερ (Peter Vinnemeier) και η πρώτη έκδοση της ιστοσελίδας ήταν στον αέρα το 2005. Το 2007 ξεκίνησε να λειτουργεί η trivago Ισπανίας, Γαλλίας και Αγγλίας, ενώ έναν χρόνο αργότερα λανσάρονται οι πλατφόρμες της Πολωνίας και της Σουηδίας. Η Ελληνική πλατφόρμα της trivago είναι στον αέρα από το 2008. Το 2009, ήταν διαθέσιμες και οι πρώτες μη ευρωπαϊκές πλατφόρμες σε άλλες χώρες όπως στις Ηνωμένες Πολιτείες, Κίνα, Ιαπωνία, Βραζιλία και Μεξικό. Η trivago συγκρίνει σε πραγματικό χρόνο τιμές ξενοδοχείων για τον επιλεγμένο. από τον χρήστη. προορισμό, αναζητώντας σε πάνω από 200 διαφορετικές ιστοσελίδες ξενοδοχειακών κρατήσεων πληροφορίες όπως κριτικές, φωτογραφίες, περιγραφές και τιμές. Ο κάθε επισκέπτης μπορεί να βρει το ιδανικό για τις ανάγκες του ξενοδοχείο, βασισμένος στη σύγκριση τιμών αλλά και στις εντυπώσεις άλλων χρηστών που το έχουν ήδη επισκεφτεί. Η σύγκριση ξενοδοχειακών τιμών παρέχει πληροφορίες προερχόμενες από διάφορες πηγές, όπως ιστοσελίδες ξενοδοχειακών κρατήσεων, χρήστες και ξενοδόχους. Αυτές οι πληροφορίες είναι έτσι δομημένες, ώστε να παρέχουν στον χρήστη την καλύτερη δυνατή εικόνα κάθε ξενοδοχείου. Μια ακόμα υπηρεσία που προσφέρεται από την trivago είναι το trivago Hotel Manager και απευθύνεται στους ιδιοκτήτες ξενοδοχείων. Παρέχεται χωρίς οικονομική επιβάρυνση και επιτρέπει στους ξενοδόχους να βελτιώσουν το ξενοδοχειακό τους προφίλ, να διαχειριστούν κριτικές, σχόλια και βαθμολογίες πελατών, ενισχύοντας έτσι τη συνολική τους παρουσία στην trivago και, συνεπώς, τις κρατήσεις τους. Η trivago οργανώνει ανά τακτά χρονικά διαστήματα webinars και άλλα ενημερωτικά προγράμματα για την εκπαίδευση των ξενοδόχων στη χρήση των διάφορων εργαλείων του trivago Hotel Manager. Ιστοσ. trivago.com, Επίσημη ιστοσελίδα
Ακρωτήριο Ταίναρο

Το Ακρωτήριο Ταίναρο ή Κάβο Ματαπάς είναι το νοτιότερο άκρο της ηπειρωτικής Ελλάδας και της Βαλκανικής χερσονήσου και βρίσκεται στον Νομό Λακωνίας. Πρόκειται για το ακρωτήριο της μεσαίας νότιας χερσονήσου Μάνη της Πελοποννήσου μεταξύ του Λακωνικού και του Μεσσηνιακού Κόλπου..

 Σε μικρό και απομονωμένο σπήλαιο του Ταινάρου αναφέρεται η ύπαρξη νεκρομαντείου του Ποσειδώνα ή ψυχοπομπείου τόσο από τον Παυσανία, όσο και από τον Πλούταρχο. Στην ευρύτερη θαλάσσια περιοχή έγινε η Ναυμαχία του Ταινάρου τον Μάρτιο του 1941. Στους φυσικούς βράχους του ακρωτηρίου εδράζεται, πάνω σε πλάτωμα, ορθογώνιο λιθόκτιστο κτήριο όπου και φέρεται ο ομώνυμος και σπουδαίος φάρος πελαγοδρομίας Οι Έλληνες ναυτικοί συνδέουν το όνομα του Ματαπά με το παρακάτω σχετικό μετεωρολογικό στίχο (γνωμικό), προτρεπτικά για τον παράπλου του, που ίσως και να προέρχεται από παλαιότερη περίοδο όταν οι περί αυτόν όρμοι του αποτελούσαν ορμητήρια πειρατών. "Από τον Κάβο Ματαπά σαράντα μίλια μακρυά" Φάροι της Ελλάδας - Φάρος Ταινάρου, Κάβο Ματαπά Αρχειοθετήθηκε 2013-05-14 στο Wayback Machine. Μηχανή του χρόνου - Ακρωτήριο Ταίναρο Tainaro Blue - Ακρωτήριο Ταίναρο: Οι Πύλες του Άδη Πρώτο Θέμα - Ακρωτήριο Ταίναρο: Ταξίδι στα μυθικά μυστήρια της Μάνης Αριστομένης ο Μεσσήνιος - Ταίναρο: Το Νεκρομαντείο του Ποσειδώνα Μάνη μου - Ο Ναός του Ποσειδώνα
Κωνσταντία της Αραγωνίας, βασίλισσα της Μαγιόρκας

Η Κωνσταντία της Αραγωνίας, βασίλισσα της Μαγιόρκας (Ισπανικά : Constanza de Aragón y Entenza, 1318 - Μονπελιέ, 1346) ήταν Βασίλισσα της Μαγιόρκας μέσω του γάμου της με τον Ιάκωβο Γ΄ της Μαγιόρκας.

 Η Κωνσταντία της Αραγωνίας ήταν μεγαλύτερη κόρη του Αλφόνσου Δ΄ της Αραγωνίας και της πρώτης συζύγου του Τερέζας ντ' Εστένσα, κόμισσας του Ουρζέλ. Ο Ιάκωβος Γ΄ της Μαγιόρκας επιθυμούσε να έχει φιλικές σχέσεις με το Βασίλειο της Αραγωνίας και παντρεύτηκε την Κωνσταντία στο Περπινιάν (24 Σεπτεμβρίου 1336). Ο σύζυγος της αρνήθηκε να δώσει όρκο υποταγής στον κουνιάδο του και αδελφό της Κωνσταντίας Πέτρο Δ΄ της Αραγωνίας (1342), με τον Ιάκωβο Γ΄ απέκτησε : Ιάκωβος Δ΄ (1336-1375), που συνέχισε να διεκδικεί το βασίλειο της Μαγιόρκας. Ισαβέλλα (1337-1406), που παντρεύτηκε τον Ιωάννη Β΄ Παλαιολόγο, μαρκήσιο του Μομφερράτου. Πέμπτος απόγονός της είναι ο Ιωάννης Β΄ της ΠορτογαλίαςΟ Πέτρος Δ΄ της Αραγωνίας ύστερα από σύντομο πόλεμο (1343 - 1344) κατέλαβε τις Βαλεαρίδες και διέλυσε το Βασίλειο της Μαγιόρκας που προσαρτήθηκε στο Στέμμα της Αραγωνίας. Η Κωνσταντία της Αραγωνίας πέθανε δυο χρόνια αργότερα στο Μονπελιέ, ο σύζυγος της παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο την Βιολάντε του Βιλαραγούτ. Τα παιδιά της εξακολουθούσαν να διεκδικούν το στέμμα της Μαγιόρκας, το Πριγκιπάτο της Αχαΐας διεκδικήθηκε από τον σύζυγο και τα παιδιά της, ο γιος της παντρεύτηκε την Ιωάννα Α΄ της Νάπολης που έγινε πριγκίπισσα.
Καθεδρικός Ναός της Δρέσδης

Ο Καθεδρικός Ναός της Υπεραγίας Τριάδας της Δρέσδης (γερμ. Katholische Hofkirche), γνωστός αρχικώς ως ο Καθολικός Ναός της Βασιλικής Αυλής της Σαξονίας, είναι ο Ρωμαιοκαθολικός καθεδρικός ναός της Δρέσδης, στη Γερμανία. Ανέκαθεν ήταν ο σημαντικότερος ρωμαιοκαθολικός ναός της πόλεως, ωστόσο ανακηρύχθηκε ως καθεδρικός (η έδρα του επισκόπου Δρέσδης και Μάισεν) μόλις το 1964. Είναι κτισμένος κοντά στον ποταμό Έλβα, στο ιστορικό κέντρο της Δρέσδης. Αποτελεί έναν από τους τόπους ενταφιασμού του Οίκου των Βέττιν, ο οποίος περιλαμβάνει και βασιλείς της Πολωνίας.

 Ο Καθεδρικός Ναός της Υπεραγίας Τριάδας είναι ένα από τα σημαντικότερα τοπόσημα της Δρέσδης. Σχεδιάστηκε από τον Ιταλό αρχιτέκτονα Γκαετάνο Κιαβέρι και ανεγέρθηκε από το 1738 έως το 1751, μετά από ανάθεση του Αυγούστου Γ΄ της Πολωνίας ως εκλέκτορα της Σαξονίας, ενώ οι Προτεστάντες της πόλεως έκτιζαν τη Φράουενκιρχε (1726-1743, αυτός ο ναός είναι γνωστότερος σήμερα εξαιτίας και της ολικής καταστροφής του στους βομβαρδισμούς της Δρέσδης κατά τον Β ΄Παγκόσμιο Πόλεμο). Παρά το ότι η μεγάλη πλειονότητα των κατοίκων της πόλεως ήσαν Προτεστάντες, οι ηγεμόνες της ήσαν Ρωμαιοκαθολικοί. Ο εκλέκτορας έκτισε έτσι τον Ναό της Αγίας Τριάδας ως τόπο προσευχής και λατρείας για τον ίδιο και τους άλλους υψηλόβαθμους αξιωματούχους, συνδέοντάς τον με την κατοικία του, το Κάστρο της Δρέσδης, με έναν διακοσμημένο και υπερυψωμένο πεζόδρομο.Και ο ναός αυτός έπαθε σημαντικές ζημιές από τον βομβαρδισμό της Δρέσδης κατά τον Β ΄Παγκόσμιο Πόλεμο, τον Φεβρουάριο του 1945. Ανακατασκευάσθηκε όμως το 1962 από το κομμουνιστικό καθεστώς της Ανατολικής Γερμανίας και πληρέστερα στις αρχές του 21ου αιώνα, μετά την επανένωση της Γερμανίας, οπότε ξανακτίσθηκε και η γέφυρα προς το κάστρο. Σήμερα ο ναός στεγάζει ένα προσεκτικά αποκατεστημένο ιστορικής αξίας εκκλησιαστικό όργανο, το τελευταίο που κατασκεύασε στη ζωή του ο ονομαστός τεχνίτης Γκότφρηντ Ζίλμπερμαν. Διαθέτει επίσης περίτεχνο άμβωνα σε ρυθμό ροκοκό, έργο του Μπαλτάζαρ Πέρμοζερ. Στις κρύπτες του ναού είναι τοποθετημένη η καρδιά του Αυγούστου Β΄ του Δυνατού μαζί με τον τελευταίο βασιλιά της Σαξονίας, καθώς και οι σοροί 49 άλλων μελών του Οίκου των Βέττιν και αρκετών εκ των συζύγων τους, όπως της πριγκίπισσας Μαρίας Καρολίνας της Σαβοΐας, συζύγου του βασιλέως Αντωνίου της Σαξονίας. Η παλαιότερη από τις 4 κρύπτες, η «Κρύπτη των Κτιτόρων», στεγάζει τους τάφους του βασιλέως Αυγούστου Γ΄ της Πολωνίας (ενός από τους ελάχιστους Πολωνούς βασιλείς που δεν τάφηκαν στον Καθεδρικό Ναό της Κρακοβίας) και της τελευταίας βασίλισσας της Πολωνίας Μαρίας Ιωσηφίνας, αλλά και του πρώτου βασιλέα της Σαξονίας Φρειδερίκου Αυγούστου Α΄. Στην Κρύπτη των Κτιτόρων και στη Μεγάλη Κρύπτη είναι θαμμένα τα λείψανα Πολωνών πριγκίπων και πριγκιπισσών. Φράουενκιρχε (Δρέσδη)
Παύλος Κούπερς

Ο Παύλος Κούπερς (Paul Herman Felix Kuypers, 4 Σεπτεμβρίου 1939 - 9 Σεπτεμβρίου 1971) ήταν Ολλανδός γεωπόνος, πρωτοπόρος των θερμοκηπίων στην Ελλάδα. Ήταν ευρύτερα γνωστός στην Ιεράπετρα της Κρήτης ως ο "Ολλανδός".

 Γεννήθηκε στο Ελστ του Χέλντερλαντ. Αρχικά πειραματίστηκε με κηπευτικά στη Σύρο, όπου έφτασε το 1963 έπειτα από παρέμβαση της καθολικής εκκλησίας. Στη συνέχεια, πήγε στην Ιεράπετρα, όπου και εγκαταστάθηκε με τη σύζυγό του. Προσέφερε τα μέγιστα στην αγροτική ανάπτυξη της Ιεράπετρας, όπου ανέπτυξε τα θερμοκήπια. Απέκτησε 2 κόρες, εκ των οποίων η μία γεννήθηκε μετά τον αδόκητο θάνατό του. Ο Κούπερ σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχημα με μοτοσυκλέτα στην περιοχή της Ιεράπετρας Κρήτης (στο Στόμιο, όπου βρίσκεται σήμερα η προτομή του, έργο του Φρίξου Θεοδοσάκη), στις 9 Σεπτεμβρίου 1971, σε ηλικία 32 ετών. Ο δήμος της Ιεράπετρας έδωσε το όνομα του Κούπερ (ή Κούπερς) σε έναν κεντρικό δρόμο. Ελένη Παπαδοπούλου-Κοντοπόδη, Από τους ανεμοφράκτες στα θερμοκήπια: Η συμβολή του Παύλου Κούπερς
Σιγκνάλ Ιντούνα Παρκ

Το Σιγκνάλ Ιντούνα Παρκ (Signal Iduna Park, μέχρι το Νοέμβριο 2005 γνωστό και ως Westfalenstadion) είναι ποδοσφαιρικό στάδιο στο Ντόρτμουντ της Γερμανίας. Η ομάδα της Μπορούσια Ντόρτμουντ χρησιμοποιεί το στάδιο για τους εντός έδρας αγώνες της. Με συνολική χωρητικότητα 81.264 είναι το μεγαλύτερο στάδιο της Γερμανίας. Η UEFA το αξιολόγησε ως γήπεδο «πέντε αστέρων». Βρίσκεται νότια της ομοσπονδιακής οδού B1 και κοντά στις εγκαταστάσεις του Westfalenhalle.

 Η συνολική χωρητικότητα του γηπέδου είναι 81.264. Λόγω των κανονισμών της FIFA και της UEFA, θα μειωθεί στους 65.982 θεατές στα παιχνίδια του Παγκοσμίου Κυπέλλου, του Τσάμπιονς Λιγκ και του Κυπέλλου UEFA. Η συνολική χωρητικότητα του γηπέδου περιλαμβάνει 3.500 διακεκριμένες θέσεις, θέσεις για τον Τύπο, 11 σουίτες και θέσεις για αναπηρικές πολυθρόνες. Εμπορικοί πάγκοι, εστιατόρια και καταστήματα γρήγορου φαγητού υπάρχουν τόσο μέσα στο στάδιο, όσο και γύρω από αυτό. Βάσει συμφωνίας μεταξύ της Μπορούσια Ντόρτμουντ και της ασφαλιστικής εταιρείας Signal Iduna, η οποία θα είναι ο χορηγός του ονόματος του γηπέδου μέχρι τη σεζόν 2010/11, το παραδοσιακό Westfalenstadion μετονομάστηκε στις 1 Δεκεμβρίου 2005 Signal Iduna Park. Με τις ανάλογες επιτυχίες η Ντόρτμουντ έτσι θα κερδίσει μέχρι και 20 εκατομμύρια ευρώ. Αναλόγως και η στάση Westfalenhalle της Deutsche Bahn AG μετονομάστηκε τον Δεκέμβριο 2006 Signal Iduna Park. Η απόφαση της τοπικής διοίκησης της πόλης Ντόρτμουντ για την μετονομασία κοντινής οδού σε Am Westfalenstadion στις αρχές του 2006 προκάλεσε την δυσαρέσκεια του προεδρείου της Μπορούσια Ντόρτμουντ, αφού έκρινε την απόφαση ως μη ευαίσθητη απέναντι στον χορηγό του σταδίου. Αντιθέτως η απόφαση είχε καλή απήχηση στο οπαδικό κοινό της ομάδας, αφού αποτελεί συνέχεια μιας παράδοσης. Το πρόγραμμα των αγώνων που έγιναν στο Signal Iduna Park κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006: Westfalenstadion Επίσημη ιστοσελίδα του Signal Iduna Park
Σάββας Θεοδωρίδης

Ο Σάββας Θεοδωρίδης (Αθήνα, 18 Φεβρουαρίου 1935 - 17 Αυγούστου 2020) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής και μέλος στο διοικητικό συμβούλιο της ΠΑΕ Ολυμπιακός Πειραιώς ως επίτιμος πρόεδρος. Επιπλέον, είχε διατελέσει αντιπρόεδρος του σωματείου και γενικός αρχηγός.

 Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από την Αθλητική Ένωση Αμπελοκήπων και το 1953, ενώ αναμενόταν η απόκτησή του από τον Παναθηναϊκό, εντάχθηκε στον Ολυμπιακό. Αγωνίστηκε ως τερματοφύλακας μέχρι το 1962. Στην Εθνική Ελλάδας αγωνίστηκε 12 φορές. Στην Α΄ κατηγορία είχε 57 συμμετοχές. Με τον Ολυμπιακό 5 Πρωταθλήματα Ελλάδας: συνεχώς μεταξύ 1955 έως 1959 (δεν αγωνίστηκε στη νικηφόρα διοργάνωση 1953-54) 5 Κύπελλα Ελλάδας: 1954 (δεν μετείχε στον τελικό) 1958, 1959, 1960 και 1961 (4 συνεχή – δεν μετείχε στον τελικό του 1961 και καθόλου στη νικηφόρα διοργάνωση 1956-57) 5 Πρωταθλήματα της ΕΠΣ Πειραιώς: 1954, 1955, 1957, 1958 και 1959 (3 συνεχή – δεν αγωνίστηκε στη νικηφόρα διοργάνωση 1955-56). Ο Σάββας Θεοδωρίδης ήταν παιδί εύπορης οικογένειας, με πατέρα φαρμακοποιό. Ο ίδιος εγκατέλειψε το ποδόσφαιρο στα 27 του χρόνια για να ολοκληρώσει τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο. Σπούδασε φαρμακοποιός και στη συνέχεια ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο Άμστερνταμ. Μιλούσε τρεις γλώσσες- αγγλικά, γαλλικά και ιταλικά. Παντρεύτηκε δυο φορές και απέκτησε δυο γιους, τον Θεόδωρο (γενν. 1965) και τον Δημήτρη (γενν. 1979). Η πρώτη σύζυγος ονομαζόταν Αρετή Αργυροπούλου και ο γάμος έγινε στις 1 Ιουνίου 1963 στον ναό Αγίου Διονυσίου Αρεοπαγίτου. Η δεύτερη σύζυγός του ήταν η Ελένη Κόκκαλη, μετέπειτα σύζυγος του Σωκράτη Κόκκαλη. Οι θρυλικές εποχές 1953-1959 1996-2003 οι πρωταγωνιστές, Έκδοση Ελληνικά γράμματα Αθήνα 2003 ISBN 960-406-582-3 Η Ιστορία του Ολυμπιακού , Έκδοση Γ.Χ. Αλεξανδρής , Αθήνα 1996 Θρύλος πορεία μέσα στο χρόνο, Έκδοση Ηλιότριπο, Αθήνα 1997 ISBN 569-584-365-2 Χρυσός Θρύλος Έκδοση Art Press,Εκδοτική Α.Ε. , Αθήνα 1997 Εθνική Ελλάδος πορεία μέσα στο χρόνο , Εκδόσεις Παπαζήση Αθήνα 2001 Ολυμπιακός ένα αρχείο μια ιστορία Β. Καρδάσης ,Μίλητος 1997 Αλμανάκ Περιοδικό Εικόνες, 1991 περιοδικό Ολυμπιακός τεύχος 99 , Ιουνίου 2007 Στάθης Αρβανίτης, Η ιστορία του Ολυμπιακού, με πλήρη στοιχεία 1925-2000 • 75 χρόνια θρύλου, Εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 2000, ISBN 960-0329-45-1 Γιώργος Αλεξανδρής-Ηλίας Λέκκας, Η ιστορία του Ολυμπιακού • 71 χρόνια Ολυμπιακός, Εκδόσεις Γ.Χ Αλεξανδρή, Αθήνα 1996.
Γκέραρντ Τσιέσλικ

Ο Γκέραρντ Τσιέσλικ (πολωνικά: Gerard Cieślik) (27 Απριλίου 1927 – 3 Νοεμβρίου 2013), γνωστός και ως Γκιένεκ (Gienek), ήταν ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε σε όλη την καριέρα του στην Ρουχ Χόζουφ (1949-1955 Ούνια Χόζουφ, 1956 Ούνια-Ρουχ Χόζουφ). Παίζοντας για την Εθνική Πολωνίας, είναι περισσότερο γνωστός για το ότι σημείωσε δύο γκολ εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης στις 20 Οκτωβρίου 1957 στο Στάδιο της Σιλεσίας. Ο βραχύσωμος επιθετικός (163 εκ., 59 κιλά) συμμετείχε 45 φορές και σημείωσε 27 γκολ με την εθνική ομάδα. Έπαιξε επίσης για την Πολωνία στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1952.

 Γεννημένος στο Βιέλκιε Χαϊντούκι, τώρα μέρος του Χόζουφ, πέρασε ολόκληρη την καριέρα του με τη Ρουχ, από τον Ιούλιο του 1939 έως τον Ιούνιο του 1959, μια θητεία που περιελάμβανε την κατάκτηση του Κυπέλλου Πολωνίας το 1951 και 3 τίτλους Πρωταθλήματος Πολωνίας (1951, 1952, 1953). Συνολικά πέτυχε 177 γκολ με τη Ρουχ. Έγινε προπονητής και ανιχνευτής ταλέντων του συλλόγου το 1959, και αφού δεν έκοψε ποτέ τους δεσμούς με την ομάδα, θεωρείται εξαιρετικό παράδειγμα πίστης στο πολωνικό ποδόσφαιρο. Επιλέχτηκε στη Βέρμαχτ τα έτη 1944/1945 και μετατέθηκε στη Δανία.Το 2003, αφότου μια συγκεκριμένη ομάδα οπαδών της Ρουχ εμφάνισε αμφιλεγόμενα ένα πανό με το γερμανικό όνομα για την Άνω Σιλεσία, ο Τσιέσλικ εξέφρασε την αντίθεσή του στο πανό και προέτρεψε τους οπαδούς να σεβαστούν τη μνήμη των ιδρυτών του συλλόγου που ήταν πατριώτες και συμμετείχαν στις Σιλεσικές εξεγέρσεις κατά της γερμανικής κυριαρχίας της Σιλεσίας.Το 2006, η ταινία ντοκιμαντέρ Das Alphabet von Gerard Cieślik παρουσιάστηκε από την Ανέτα Γκουρνοσλόνσκα ως μέρος της έκθεσης Oberschlesier in der deutschen und polnischen Fußballnationalmannschaft – gestern und heute. Sport und Politik in Oberschlesien im 20. Jahrhundert, που καλύπτει τους κατοίκους της Άνω Σιλεσίας που έπαιξαν για την Εθνική Πολωνίας ή/και την Εθνική Γερμανίας. Το 2006, υπέγραψε μια διαμαρτυρία κατά του Ρόμαν Γκιέρτιχ. Video, 80th birthday of Cieślik στο YouTube Προφίλ στο sport.pl (πολωνικά) Προφίλ στο IMDb.de (γερμανικά) Προφίλ στο goalgate.de (με φωτογραφίες) (γερμανικά)
Μάργκαρετ Χουγκς

H Μάργκαρετ Χιούζ (γερμ. Margaret Hughes/Hewes, 29 Μαΐου 1630 - 1 Οκτωβρίου 1719) ή Πεγκ Χιούζ θεωρείται συχνά η πρώτη επαγγελματίας γυναίκα ηθοποιός της Αγγλίας που ανέβηκε στη σκηνή στις 8 Δεκεμβρίου 1660. Ήταν η ερωμένη του Ροβέρτου του Ρήνου-Παλατινάτου και στρατηγού του Αγγλικού Εμφυλίου Πολέμου.

 Η Χιούζ ήταν διάσημη για τις χάρες της ως ηθοποιού: ο χρονικογράφος Σάμιουελ Πηπς τη θεωρεί "μία εξαιρετικά ωραία γυναίκα" και λέγεται ότι ήταν "μία καλλονή με σκούρα δακτυλιδωτά μαλλιά, λεπτή σιλουέτα, και ιδιαίτερα ωραία πόδια". Ο Πηπς προτείνει ότι αυτή ήταν ερωμένη του Σερ Τσαρλς Σέντλυ, ενός αξιόλογου δραματουργού και "διάσημου δανδή" της δεκαετίας του 1660. Επίσης αναφέρεται ότι η Μάργκαρετ είχε σχέση και με τον ίδιο τον Κάρολο Β΄ της Αγγλίας για μικρό διάστημα. Πιστεύεται ότι η Χιούζ είχε έναν νόθο γιο, ονόματι Άρθουρ, αλλά δεν υπάρχουν αποδεικτικά στοιχεία γι' αυτό. Ήταν ερωμένη του Ροβέρτου του Ρήνου, Δούκα του Κάμπερλαντ, και είχε τέκνο: (νόθη) Ρουπέρτα (1671-1740), παντρεύτηκε τον Ιμάνιουελ Σκρόουπ Χάου, διπλωμάτη, στρατιωτικό και μέλος του Κοινοβουλίου. Gilder, Rosamond. Enter the Actress: The First Women in the Theatre. Boston, Houghton Mifflin, 1931. Halliday, F. E., A Shakespeare Companion 1564–1964. Baltimore, Penguin, 1964. Highfill, Philip H., Kalman A. Burnim and Edward A. Langhans. Volume 8 of A Biographical Dictionary of Actors, Actresses, Musicians, Dancers, Managers and Other Stage Personnel in London, 1660–1800. Southern Illinois University Press, 1982. Howe, Elizabeth. The First English Actresses: Women and Drama, 1660–1700. Cambridge, Cambridge University Press, 1992. Rennert, Hugo Albert. The Spanish Stage in the Time of Lope de Vega. Hispanic Society of America, 1909. Spencer, Charles. Prince Rupert: The Last Cavalier. London: Phoenix, 2007. ISBN 9780753824016. Thomson, Peter, et al., eds. The Cambridge History of British Drama. 3 Volumes, Cambridge, Cambridge University Press, 2004. Wilson, John Harold. All the King's Ladies: Actress of the Restoration. Chicago, University of Chicago Press, 1958 Macqueen-Pope, W. Ladies First; the Story of Woman's Conquest of the British Stage. London: Allen, 1952
Ηρακλείδης ο Ποντικός

Ο Ηρακλείδης ο Ποντικός (388 - περ. 310 π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος και αστρονόμος του 4ου αιώνα π.Χ. Καταγόταν από την πόλη Ηράκλεια του Εύξεινου Πόντου.

 Ο Ηρακλείδης, όπως και ο Πυθαγόρειος φιλόσοφος Έκφαντος, πίστευε πως η Γη περιστρέφεται από τη Δύση προς την Ανατολή, χωρίς να μετατοπίζεται (βλ. μετατόπιση). Υποστήριζε επίσης ότι η Αφροδίτη περιφερόταν γύρω από τον Ήλιο. Θεωρούσε επίσης ότι ο Κόσμος ήταν φτιαγμένος από μόρια και όχι άτομα, τα οποία δεν συνδέονταν μεταξύ τους. Σωζόμενα τμήματα από το έργο του Ηρακλείδη, από αναφορές σε αυτά: Πρόδρομος Ελληνικής Βιβλιοθήκης περιέχων Κλαυδίου Αιλιανού την Ποικίλην Ιστορίαν, Ηρακλείδου του Ποντικού, Νικολάου του Δαμασκηνού τα σωζόμενα, δαπάνη των Αδελφών Ζωσιμάδων, Παρίσι, τυπογραφία Φιρμίνου Διδότου (Firmin-Didot) 1805 (Αδαμάντιος Κοραής) Dorandi, Tiziano (1999). «Chapter 2: Chronology». Στο: Algra, Keimpe· και άλλοι. The Cambridge History of Hellenistic Philosophy. Cambridge: Cambridge University Press. σελ. 48. ISBN 9780521250283. Simplicius (2003). «Physics 2». On Aristotle's. Μτφρ. Fleet, Barries. Ithaca: Cornell University Press. σελ. 48. Πρότυπο:Full citation needed
Κώστας Τσολάκης

Ο Κώστας Τσολάκης (15 Αυγούστου 1923 - 12 Μαρτίου 1995) γνωστός και με το ψευδώνυμο Γιάννος, ήταν ηγετικό στέλεχος του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας (ΚΚΕ) στη Μεταπολίτευση, μέλος του Πολιτικού Γραφείου και στενός συνεργάτης του Χαρίλαου Φλωράκη. Επί σειρά ετών υπήρξε υπεύθυνος της «Επαγρύπνησης», που ήταν η υπηρεσία ασφαλείας του ΚΚΕ.

 Γεννήθηκε στις 15 Αυγούστου 1923 στην Επανωμή Θεσσαλονίκης, μεγάλωσε στον Πειραιά και τελικά επέστρεψε στην Θεσσαλονίκη.Έγινε μέλος του ΚΚΕ το 1942 και τον Φεβρουάριο του 1943 πέρασε στις γραμμές του ΕΛΑΣ, αφού πρώτα φοίτησε στη Σχολή Αξιωματικών που είχε δημιουργήσει ο ΕΛΑΣ στη Ρεντίνα Θεσσαλονίκης. Έδρασε αρχικά στο βουνό Πάικο και έπειτα συμμετείχε στις σφοδρές μάχες που έδωσε ο ΕΛΑΣ το 1944 στην Μακεδονία, εναντίον Γερμανών, Βουλγάρων και μελών της ΠΑΟ. Όταν υπογράφτηκε η Συμφωνία της Βάρκιζας, τον Φεβρουάριο του 1945, ήταν διοικητής λόχου του ΕΛΑΣ.Στον Εμφύλιο, πολέμησε ως αξιωματικός του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ), με το ψευδώνυμο Γιάννος. Διατέλεσε πολιτικός επίτροπος και διοικητής τάγματος, και απέκτησε τον βαθμό του ταγματάρχη Πεζικού του ΔΣΕ. Πήρε μέρος στις τελικές μάχες του Γράμμου και του Βίτσι, όπου τραυματίστηκε σοβαρά. Μετά την ήττα του ΔΣΕ και του ΚΚΕ, έζησε ως πολιτικός πρόσφυγας στην Σοβιετική Ένωση. Εκλέχθηκε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ το 1961 στο 8ο Συνέδριο που διεξήχθη στην Τσεχοσλοβακία, επί ηγεσίας Κώστα Κολιγιάννη. Στη συνέχεια εκλέχθηκε αναπληρωματικό μέλος του Πολιτικού Γραφείου το 1969 και τελικά τακτικό μέλος το 1972, την χρονιά που γενικός γραμματέας του ΚΚΕ ανέλαβε ο Χαρίλαος Φλωράκης. Γύρισε πίσω στην Ελλάδα το 1975, μετά από αμνηστία.Επί ηγεσίας Φλωράκη, ο Τσολάκης ανήκε στον στενό καθοδηγητικό κύκλο του ΚΚΕ, και του είχε ανατεθεί η διεύθυνση της «Επαγρύπνησης», που ήταν η υπηρεσία ασφαλείας του ΚΚΕ, υπεύθυνη για την συλλογή πληροφοριών αλλά και για τον εντοπισμό πρακτόρων των κρατικών μυστικών υπηρεσιών στο εσωτερικό του Κόμματος. Οι δεξιές εφημερίδες («Ελεύθερος Τύπος», «Βραδυνή», «Ακρόπολις») ανέφεραν κατά καιρούς ότι ο Τσολάκης ήταν πράκτορας της σοβιετικής Κα - Γκε - Μπε, η οποία και τον είχε εκπαιδεύσει σε θέματα κατασκοπείας την περίοδο που ζούσε ως πολιτικός πρόσφυγας στην Σοβιετική Ένωση. Τίποτα δεν αποδείχτηκε, ενώ η επίσημη θέση του ΚΚΕ ήταν ότι η «Επαγρύπνηση» δεν υπήρχε. Ένα παράδειγμα της δράσης του Τσολάκη αναφέρει ο Νίκος Μπίστης, που αναγκάστηκε να φύγει από την ΚΝΕ όταν ο Τσολάκης τον φώναξε στο γραφείο του και τον επέπληξε για συνάντηση την οποία ο Μπίστης είχε την προηγούμενη μέρα με τον Λεωνίδα Κύρκο, την οποία νόμιζε ότι είχε καταφέρει να κρατήσει μυστική.Ο Τσολάκης παρέμεινε μέλος του Πολιτικού Γραφείου μέχρι το 1991. Πέθανε στις 12 Μαρτίου 1995, σε ηλικία 72 ετών. Σε επετειακό άρθρο του το 1998, τρία χρόνια μετά τον θάνατό του Τσολάκη, ο «Ριζοσπάστης» έγραψε ότι ο Τσολάκης υπήρξε:«Πιστός και αταλάντευτος στις αρχές του Κόμματος, διακρίθηκε για τις οργανωτικές του ικανότητες, την καθαρή σκέψη και κρίση του και την αποφασιστική στάση του απέναντι σε κάθε είδους αποστασία από τις γραμμές του ταξικού αγώνα, κάτω απ' οποιεσδήποτε συνθήκες, ακόμη και τις πιο αντίξοες».
HOP!

HOP! είναι το εμπορικό σήμα των περιφερειακών πτήσεων που εκτελούνται από θυγατρικές της Air France . Οι πτήσεις της εκτελούνται από την Airlinair, τη Brit Air και την Régional υπό το εμπορικό σήμα HOP!. Η HOP! προσφέρει καθημερινές πτήσεις σε 50 γαλλικούς και ευρωπαϊκούς προορισμούς. Το κεντρικό του γραφείο βρίσκεται στο αεροδρόμιο Nantes Atlantique .

 Η HOP δημιουργήθηκε για να ανταγωνιστεί καλύτερα τις αεροπορικές εταιρείες χαμηλού κόστους που κατέχουν σημαντικό μερίδιο αγοράς των περιφερειακών δρομολογίων της Air France. Η Régional Compagnie Aérienne Européenne λειτουργεί με 44 αεροσκάφη σε 38 προορισμούς. Η Brit Air διαθέτει 39 αεροσκάφη και εξυπηρετεί 32 προορισμούς. και η Airlinair εξυπηρετεί 26 προορισμούς με τα 24 αεροσκάφη της. ένα συνδυασμένο σύνολο 107 αεροσκαφών. Τον Οκτώβριο του 2018, αναφέρθηκε ότι η HOP! θα αντιμετωπίσει μέτρα αναδιάρθρωσης, συμπεριλαμβανομένης της συγχώνευσης όλων των ενεργειών βάσει των κωδικών πτήσης AF της μητρικής Air France και της αναθεώρησης των τύπων αεροσκαφών που εκτελούνται. Τον Φεβρουάριο του 2019, η Air France ανακοίνωσε ότι η HOP! θα αναπροσαρμοστεί ως "Air France HOP". Η HOP! έχει συνάψει συμφωνία για πτήσεις κοινού κωδικού με τις παρακάτω εταιρείες: Air Corsica Η Air France Alitalia Από τον Μάιο του 2019, ο στόλος της HOP! αποτελείται από τα ακόλουθα αεροσκάφη: Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Hop ! στο Wikimedia Commons Επίσημος ιστότοπος
Μπρόκολο

Το μπρόκολο είναι ετήσιο φυτό της οικογένειας των Κραμβοειδών (Σταυρανθών) του γένους Κράμβη (Brassica). Είναι ένα είδος λάχανου και προήλθε από το άγριο λάχανο μετά από συνεχείς καλλιέργειες που είχαν βάση την εξέλιξη των ταξιανθιών. Η καταγωγή του είναι από την Ιταλία εξ ου και η επιστημονική του ονομασία Κράμβη η λαχανώδης ποικ. η ιταλική (Brassica oleracea var. italica). Είναι ένα γρήγορα αναπτυσσόμενο φυτό ύψους 50-90 εκατοστών και φέρει πυκνές ταξιανθίες στο άκρο του κεντρικού άξονα και των κλαδιών.

 Τα χρώματα στις ανθοκεφαλές ποικίλουν από πράσινη, μωβ ή σκούρο πορτοκαλί ανάλογα με το είδος. Υπάρχουν πολλές ποικιλίες που καλλιεργούνται στις Εύκρατες και ψυχρές περιοχές αφού το μπρόκολο είναι ανθεκτικό στις χαμηλές θερμοκρασίες. Ο πολλαπλασιασμός του γίνεται με τη σπορά είτε απευθείας στους αγρούς είτε σε σπορεία και στη συνέχεια, αφού βγουν τα φυτάρια, γίνεται η μεταφύτευση. Το μπρόκολο ευνοείται από την υγρασία και θέλει καλό πότισμα όταν φυτευτεί. Η συγκομιδή των ανθοκεφαλών γίνεται 60-100 μέρες μετά από το φύτεμα ανάλογα με τις καιρικές συνθήκες και την ποικιλία. Η γεύση του μπρόκολου είναι κάτι ενδιάμεσο μεταξύ λάχανου και κουνουπιδιού. Τρώγεται βραστό ως σαλάτα, μαγειρεμένο, ωμό και στο ξύδι (τουρσί). Οι Η.Π.Α έχουν τη μεγαλύτερη παραγωγή στον κόσμο και ακολουθούν η Ιταλία, όπου είναι ιδιαίτερα αγαπητό και η Ισπανία. Στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια αναπτύχθηκε πολύ η καλλιέργεια αφού αυξήθηκε και η ζήτηση. Το μπρόκολο ανήκει στα πλέον πλούσια σε τροφικά συστατικά λαχανικά και είναι πλούσιο, ανάμεσα σε άλλα, σε αντιοξειδωτικά και το καροτινοειδές λουτεΐνη. Μεταξύ των αντιοξειδωτικών έχει ανιχνευθεί η σουλφοραφάνη που σε πολλές μελέτες έχει αποδειχθεί πως έχει δράση αντικαρκινική. (Σουηδικό περιοδικό Näringsmedicinskt tidskrift nr 5 - 2006). Διατροφικές πληροφορίες ανά 100g (Πηγή: Σουηδική Υπηρεσία Ελέγχου Τροφίμων/Livsmedelsverket) Ουσία Τιμή Μονάδα Ενέργεια 147 kJ Ενέργεια 35 kcal Πρωτεΐνες 3,5 g Υδατάνθρακες 3,1 g Λίπη 0,3 g Βιταμίνη Ε, (Άλφα-τοκοφερόλη) 0,36 mg Καροτένιο 920 μg Θειαμίνη 0,8 mg Ριβοφλαβίνη 0,12 mg Βιταμίνη C (Ασκορβικό οξύ) 83 mg Βιταμίνη Β3 (Νιασίνη) 0,6 mg Ισοδύναμα Νιασίνης 1,2 mg Βιταμίνη Β6 (Πυριδοξίνη) 0,21 mg Βιταμίνη Β9 (Φολικό οξύ) 175 μg Φωσφόρος 81 mg Σίδηρος 0,66 mg Κάλιο 332 mg Ασβέστιο 62 mg Μαγνήσιο 23 mg Νάτριο 4 mg Σελήνιο 0,5 μg Ψευδάργυρος 0,4 mg Ιώδιο 1 μg Σουηδική Υπηρεσία Ελέγχου Τροφίμων/Livsmedelsverket
Γιώργος Καραμίχαλος

Ο Γιώργος Καραμίχαλος (γεν. 1960) είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής ποδοσφαίρου. Αγωνίστηκε ως αριστερός επιθετικός σε ομάδες της Α΄, Β΄ και Γ΄ Εθνικής κατά τη δεκαετία του ’80 και στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Υπήρξε διεθνής με την Εθνική Ελπίδων και με την ολυμπιακή ομάδα. Ως προπονητής εργάστηκε σε μικρές ομάδες της Μαγνησίας. Το 2009-10 ήταν γενικός αρχηγός στον Ολυμπιακό Βόλου και το 2010-11 προπονεί το Ρήγα Φεραίο Βελεστίνου.

 Ο Γιώργος Καραμίχαλος γεννήθηκε στο Βόλο. Ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα στον Ολυμπιακό Βόλου σε πολύ μικρή ηλικία, του οποίου υπήρξε βασικός σκόρερ και το 1981-82 αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ στο Βόρειο Όμιλο της Β΄ Εθνικής με 18 γκολ. Τη σεζόν 1982-83 έπαιξε για πρώτη φορά στην Α΄ εθνική κατηγορία με το Μακεδονικό, ο οποίος υποβιβάστηκε έπειτα από μπαράζ, στο οποίο ηττήθηκε με 2-3 από τον Πανιώνιο. Την επόμενη σεζόν επέστρεψε στον Ολυμπιακό Βόλου, για να ξαναβρεθεί στην Α΄ Εθνική το 1984, στον Πανιώνιο. Με την ομάδα της Ν. Σμύρνης αγωνίστηκε για 3,5 σεζόν,ακολούθησε ένα μικρό πέρασμα από την Ξάνθη και το 1988 επέστρεψε στον Ολυμπιακό Βόλου, ο οποίος στο μεταξύ είχε ανέβει στην Α΄ εθνική. Στα τέλη της καριέρας του έπαιξε επίσης στη Δόξα Βύρωνα και στην Αναγέννηση Καρδίτσας, αλλά το 1994 ξαναγύρισε στον Ολυμπιακό. Είναι ο δεύτερος σκόρερ στην ιστορία του Ολυμπιακού Βόλου με 70 γκολ και ο τρίτος παίκτης σε συμμετοχές με 339 ματς. Ο Καραμίχαλος είχε εμφανίσεις με την Εθνική Ελπίδων, ενώ στις 14 Ιανουαρίου 1987 αγωνίστηκε σε φιλικό αγώνα της ολυμπιακής ομάδας με την Ιταλία, όταν μπήκε ως αλλαγή στο 68΄. Όταν σταμάτησε να αγωνίζεται εργάστηκε ως προπονητής σε διάφορους τοπικούς συλλόγους του Βόλου, όπως στον Κένταυρο Νεάπολης την τριετία 2004-2007. Τις σεζόν 2008-09 και 2009-10 ήταν γενικός αρχηγός στον Ολυμπιακό Βόλου. Το 2010-11 ανέλαβε προπονητής στο Ρήγα Φεραίο Βελεστίνου. Σημείωση : τα στοιχεία προέρχονται από http://www.rsssf.com/tablesg/grkhist.html#81 Ματιές στα σπορ, τεύχη: 1982 ως 1991. Όλα για το ποδόσφαιρο ’91. http://www.osife.gr/news.php?88 http://www.rsssf.com/tablesg/grk90.html
Ιωάννης Κακαδιάρης

Ο Ιωάννης Α. Κακαδιάρης είναι Ελληνοαμερικάνος επιστήμονας πληροφορικής, ο οποίος ανέπτυξε σύστημα προσδιορισμού ταυτότητας στο Πανεπιστήμιο του Χιούστον. Είναι καθηγητής Επιστήμης των Υπολογιστών, Ηλεκτρονικής Μηχανικής και Μηχανικής Υπολογιστών στο Πανεπιστήμιο Χιού Ρόι και Λίλι Κραντζ Κάλλεν (Hugh Roy and Lillie Cranz Cullen University). Επίσης από το 2011 είναι καθηγητής Βιοϊατρικής Μηχανικής στο Πανεπιστήμιο του Χιούστον.

 Ο Ιωάννης Κακαδιάρης σπούδασε στο Τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, από όπου αποφοίτησε το 1989. Αφού μετακόμισε στις ΗΠΑ, έλαβε το Μεταπτυχιακό του στην Επιστήμη των Υπολογιστών από το Πανεπιστήμιο Νόρθιστερν (Northeastern University) στη Βοστώνη το 1991. Έλαβε το διδακτορικό του το 1997 στην Επιστήμη των Υπολογιστών από το Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια. Το σύστημα αυτό λειτουργεί με την εξαγωγή της μοναδικής βιομετρικής υπογραφής του προσώπου του ατόμου, η οποία βασίζεται σε τρισδιάστατο σχήμα, υφή, υπέρυθρες ακτίνες και μεταβλητές του χρόνου. Αν και οι παλαιότερες μέθοδοι εστίαζαν στην εμφάνιση - καταγραφή, αναπαράσταση και ταύτιση των χαρακτηριστικών του προσώπου όπως εμφανίζονται σε δισδιάστατες εικόνες του ορατού φάσματος, το προτεινόμενο σύστημα URxD χρησιμοποιεί μια διαδικτυακή κάμερα για να καταγράφει μια συνεχή ροή βίντεο η οποία χρησιμοποιείται για να ανιχνευθεί αν ένα άτομο έχει στραφεί προς τη τρισδιάστατη κάμερα. Aν το υποκείμενο, έχει στραφεί προς την κάμερα, για περισσότερο από δύο δευτερόλεπτα, το σύστημα ενεργοποιεί τον οπτικό σαρωτή και καταγράφονται τα τρισδιάστατα δεδομένα. Επίσης, μπορεί να διευκρινιστεί αν το άτομο φορά γυαλιά. Το σύστημα πέτυχε τα καλύτερα δημοσιευμένα αποτελέσματα όταν δοκιμάστηκε σε 4.007 σύνολα δεδομένων ως μέρος του Μεγάλου διεθνούς διαγωνισμού αναγνώρισης προσώπων που διοργανώθηκε από το NIST το 2007. Επιστημονικές δημοσιεύσεις του Ιωάννη Κακαδιάρη, Google Μελετητής «Το νέο πρόσωπο της Ταυτοποίησης...» ("The New Face of Identity..."), Δελτίο Τύπου του Πανεπιστημίου του Χιούστον, 30-07-2007 Διάλεξη του Ιωάννη Κακαδιάρη στο Πανεπιστήμιο του Χιούστον, με θέμα «Βελτιωμένη Πρόβλεψη του Κινδύνου Εμφράγματος», 21-10-2013
Τείχος Δυμαίων

Το Τείχος Δυμαίων (ή Κάστρο της Καλόγριας) είναι προϊστορική μυκηναϊκή ακρόπολη στην Αχαΐα. Το τείχος χτίστηκε στην τελική (ύστερη) νεολιθική περίοδο και έμεινε σε χρήση μέχρι την Ενετοκρατία. Χρησιμοποιήθηκε ξανά το 1943 από τις ιταλικές και γερμανικές δυνάμεις κατοχής που γκρέμισαν μέρος των τειχών για να ανοίξουν είσοδο για αυτοκίνητα και οχήματα και κατασκευάζοντας πολυβολεία. Βρίσκεται περίπου 35 χιλιόμετρα μακριά από την Πάτρα και είναι χτισμένο στο ακρωτήριο του Αράξου, στα Μαύρα βουνά. Τα τείχη του κάστρου ήταν κυκλώπεια, είχαν μήκος 200 μέτρα, ύψος 10 μέτρα και πάχος 5 μέτρα. Το Τείχος των Δυμαίων διασώζεται ακόμα και σήμερα και κατά καιρούς γίνονται εργασίες αναστηλώσεως του.

 Ονομάζεται Τείχος Δυμαίων γιατί βρισκόταν στην Δυμαία χώρα και Κάστρο της Καλόγριας (σύγχρονη ονομασία) από την ομώνυμη παραλία που βρίσκεται κοντά του. Σύμφωνα με την μυθολογία το τείχος το έχτισε ο Ηρακλής όταν πολεμούσε τους Ηλείους του Αυγεία και το χρησιμοποίησε σαν ορμητήριο του. Το τείχος ήταν μια οχυρή θέση που προστάτευε την κατοικία του ηγεμόνα της περιοχής και αποτελούσε το διοικητικό της κέντρο. Το τείχος χρησιμοποιήθηκε σαν ορμητήριο των Δυμαίων κατά των Ηλείων, και μάλιστα περίπου το 220 π.χ. καταλήφθηκε από τους Ηλείους και τον στρατηγό Ευριπίδα για να το ξαναπάρουν πίσω οι Δυμαίοι με τη βοήθεια του Φιλίππου Ε΄. Κατά την Φραγκοκρατία στην περιοχή αναφέρεται το Κάστρο του Φαναρίου της Μάλτας, που πιθανολογείται ότι ήταν το τείχος Δυμαίων όπου χρησιμοποιείτο και από τους Βυζαντινούς. Από αρχαιολόγους πιστεύεται ότι στην θέση του ήταν κατά την αρχαιότητα η αχαϊκή πολίχνη Λάρισα. Νικόλας Φαράκλας, Η Γεωπολιτική Οργάνωση της Πελοποννησιακής Αχαΐας, Πανεπιστήμιο Κρήτης-Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας-Τομέας Αρχαιολογίας και Ιστορίας της Τέχνης, σειρά: Ρίθυμνα-Θέματα Κλασικής Αρχαιολογίας, αρ.9, Ρέθυμνο 2001
Κωνστάντιος Δούκας

Ο Κωνστάντιος Δούκας ο πορφυρογέννητος (1060 - 1081/1082) από τη Δυναστεία των Δουκών ήταν συν-Αυτοκράτορας το διάστημα 1060-78, δηλ. από τότε που γεννήθηκε και κατά τις βασιλείες τού πατέρα του Κωνσταντίνου Ι΄, τού Ρωμανού Δ΄ και τού αδελφού του Μιχαήλ Ζ΄.

 Γεννήθηκε στην Πορφύρα και ήταν ο τρίτος γιος τού Κωνσταντίνου Ι΄ και της Ευδοκίας Μακρεμβολίτισσας, κόρης τού Ιωάννη Μακρεμβολίτη. Μεγαλύτεροι αδελφοί του ήταν ο Μιχαήλ Ζ΄ και ο Ανδρόνικος. Στις 24 Νοεμβρίου 1059 ο Ισαάκιος Κομνηνός, λίγο πριν παραιτηθεί, εξέλεξε τον Κωνσταντίνο Ι΄ ως διάδοχό του και τον έστεψε. Το 1060 ο πατέρας του έκανε συμβασιλείς τον Μιχαήλ Ζ΄ και τον Κωνστάντιο (όχι όμως τον Ανδρόνικο). Εκτός από τη βασιλεία τού πατέρα του (1060-67) κράτησε τον τίτλο κατά τη βασιλεία τού πατριού του Ρωμανού Δ΄ Διογένη (1068-71) και τού Μιχαήλ Ζ΄ (1071-78). Στις 31 Μαρτίου 1078 παραιτήθηκε ο Μιχαήλ Ζ΄ ένεκα τού ότι ήταν αντιδημοφιλής και των δύο στάσεων, τού Νικηφόρου Βοτανειάτη και Νικηφόρου Βρυεννίου τού πρεσβυτέρου. Ο Μιχαήλ Ζ΄ αποσύρθηκε στη μονή τού Στουδίου και επέλεξε τον Κωνστάντιο ως διάδοχό του, μια και ο Ανδρόνικος είχε αποβιώσει λίγα έτη πριν.Ο Βοτανιάτης στη μάχη της Καλαβρύης, κοντά στη Σηλυμβρία, νίκησε τον Βρυέννιο και τον τύφλωσε. Έτσι ο Κωνστάντιος είχε να ανταγωνιστεί μόνο τον Βοτανειάτη, αλλά ήταν ξεκάθαρο ότι δεν είχε ικανότητα διοίκησης και έχασε τους υποστηρικτές του, που τον παρέδωσαν στον Βοτανειάτη. Αυτός τον έστειλε να ζήσει σε μονή στα Πριγκιπόνησα της θάλασσας τού Μαρμαρά (Προποντίδος) και διέκοψε τον αρραβώνα του με την Άννα Βσεβολόντοβνα του Κιέβου. Όταν ανέλαβε ο Αλέξιος Α΄ Κομνηνός το 1081 τον ανακάλεσε· ο Κωνστάντιος ήταν εξάδελφος τού Ανδρονίκου, πεθερού τού Αλεξίου Α΄. Έγινε στρατηγός και απεστάλη στην εκστρατεία εναντίον των Νορμανδών, όπου σκοτώθηκε το 1082 εναντίον τους στο Δυρράχιο. Canduci, Alexander (2010), Triumph & Tragedy: The Rise and Fall of Rome's Immortal Emperors, Pier 9, ISBN 978-1-74196-598-8 Finlay, George (1844), History of the Byzantine and Greek Empires from 1057–1453, 2, William Blackwood & Sons, OCLC 25020128 Kaldellis, Anthony (2017). Streams of Gold, Rivers of Blood: The Rise and Fall of Byzantium, 955 A.D. to the First Crusade. Oxford University Press. ISBN 9780190253233. Norwich, John Julius (1993), Byzantium: The Apogee, Penguin, ISBN 0-14-011448-3
NGC 695

Ο NGC 695 είναι σπειροειδής γαλαξίας που απέχει 450 εκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη και βρίσκεται στον αστερισμό Κριό. Περιγράφεται και ως ακανόνιστος γαλαξίας και έχει μορφή που θυμίζει «ανακυκλούμενο ανεμοστρόβιλο». Ο γαλαξίας αλληλεπιδρά με έναν μικρότερο γαλαξία.

 Δεδομένα για το NGC 695 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 695 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 695 στο Wikimedia Commons
1,2-διβρωμοαιθάνιο

Το 1,2-διβρωμοαιθάνιο, γνωστό και ως αιθυλενοβρωμίδιο (EDB), είναι οργανική χημική ένωση με μοριακό τύπο C2H4Br2. Είναι ένα δισαλογονωμένο παράγωγο του αιθυλενίου. Αν και ίχνη της ουσίας αυτής υπάρχουν με φυσικό τρόπο στο θαλάσσιο νερό, όπου παράγεται πιθανότατα από φύκη και κέλπιες, σήμερα παράγεται κυρίως από τον άνθρωπο. Η καύση του παράγει αέριο υδροβρώμιο, που έχει διαβρωτική δράση.

 Το καθαρό αιθυλενοβρωμίδιο είναι πυκνό, άχρωμο υγρό με ασθενική γλυκιά οσμή. Η πυκνότητά του είναι 2,18 gr/cm3. Είναι ελάχιστα διαλυτό στο νερό και πολύ περισσότερο στο οινόπνευμα και τον αιθέρα. Στερεοποιείται σε θερμοκρασία 10 °C (283 K) και βράζει στους 129 έως 133 °C (402 έως 406 K). Είναι αρκετά φωτοθλαστικό, με δείκτη διαθλάσεως 1,539. Η ουσία αυτή παράγεται με απευθείας αντίδραση αέριου αιθυλενίου με βρώμιο με μια κλασική αντίδραση προσθήκης αλογόνου. Ιστορικώς το 1,2-διβρωμοαιθάνιο χρησιμοποιήθηκε ως αντικροτικό σε υγρά καύσιμα με μόλυβδο, καθώς αντιδρά αιχμαλωτίζοντας υπολείμματα του μολύβδου παράγοντας πτητικά βρωμίδια του μολύβδου, αποτρέποντας έτσι τη φθορά με εναποθέσεις μολύβδου των κινητήρων που έκαιγαν τέτοια καύσιμα.Το αιθυλενοβρωμίδιο έχει χρησιμεύσει επίσης ως φυτοφάρμακο εδάφους για διάφορες καλλιέργειες και παλαιότερα για την παρασκευή γλυκόλης, ακόμα και ως φάρμακο κατά της επιληψίας, προτού επιβεβαιωθεί η τοξικότητά του. Το λήμμα «αιθυλενοβρωμίδιον» στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 2, σελίδα 712
Interpretatio graeca

Ο λατινικός όρος Interpretatio graeca (μτφρ.: Ελληνική ερμηνεία) περιγράφει την αρχαιοελληνική πρακτική της απόδοσης και του συσχετισμού διάφορων ονομασιών και εννοιών άλλων γλωσσών ξένων πολιτισμών με τις ελληνικές. Κατά αυτόν τον τρόπο επίσης αποτελεί μια συγκριτική μεθοδολογία για τις ομοιότητες μεταξύ των αρχαίων θρησκειών και μυθολογιών.

 Ιστορικά παραδείγματα αποτελούν οι περιγραφές του Ηροδότου για την αιγυπτιακή θρησκεία με όρους αντίστοιχους με τις ελληνικές θεότητες (Άμων / Ζευς, Όσιρις / Διόνυσος, Πτα / Ήφαιστος), καθώς και οι περιγραφές του ρωμαϊκού κόσμου από τον Διονύσιο τον Αλικαρνασσέα και τον Πλούταρχο. Ο όρος χρησιμοποιείται και αντίστροφα ως εργαλείο συσχετισμού μεταξύ ονομασιών του ξένου πολιτισμού με την αρχική ελληνική ετυμολογία τους όπως έκανα οι Ρωμαίοι με τη υιοθέτηση της ελληνικής μυθολογίας -ακολούθως το Interpretatio romana σχετίζεται με τα ρωμαϊκά πρότυπα και ονομασίες σε σχέση με π.χ. τις κελτικές ονομασίες-. Η μεθοδολογία αυτή αποτελούσε συχνή πρακτική κατά την ελληνιστική περίοδο -ιδιαίτερα στην πτολεμαϊκή Αίγυπτο και τις σελευκιδικές κτήσεις στην Ασία και τη ρωμαϊκή αυτοκρατορία.Η Interpretatio graeaca συναντάται συχνότερα σε σχέση με την αρχαία ελληνική θρησκεία και αυτές της Αιγύπτου, Μεσοποταμίας καθώς και της Ινδίας (Ελληνοβουδισμός, Ινδοελληνικό βασίλειο, Ελληνικό βασίλειο της Βακτριανής, ωστόσο διασώζονται πολύ λίγες πληροφορίες), και της Interpretatio romana συχνότερα σε σχέση με αυτές των Κελτών, Γερμανικών φύλων, και Σλάβων. Άλλες παρόμοιες πρακτικές πέρα από την Interpretatio graeaca και την αντίστοιχη Romana για τη Ρώμη είναι η Interpretatio Christiana για τον χριστιανισμό, και Interpretatio Germanica των γερμανικών φύλων. Παραδείγματα σύνθεσης χαρακτηριστικών και συνδυασμού θεοτήτων από διαφορετικές θρησκείες: Σε κάποιες περιπτώσεις, όπως για παράδειγμα την ελληνική και ρωμαϊκή μυθολογία η αντιστοιχία είναι σχεδόν πάντα 1 προς 1 ως είδος interpretatio graeca. Σε άλλες περιπτώσεις απλώς παρατίθεται η θεότητα της κάθε μυθολογίας ανάλογα με το πεδίο στο οποίο είχε εξουσία. Michael Jordan, Encyclopedia of Gods: Over 2,500 Deities of the World, Facts on File 1993, 978-0816029099.