IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Θλίψη (μηχανική)

Θλίψη ονομάζεται η εντατική κατάσταση κατά την οποία σε ένα σώμα ασκούνται δυνάμεις αντίθετης φοράς που τείνουν να το συμπιέσουν (σχήμα). Η θλίψη είναι μία από τις δύο μονοαξονικές εντατικές καταστάσεις ενός παραμορφώσιμου στερεού σώματος. Η άλλη μονοαξονική εντατική κατάσταση είναι ο εφελκυσμός. Η ισορροπία δυνάμεων είναι μηδεν: ∑ F → = 0 {\displaystyle \sum _{}{\vec {F}}=0} . Θεωρώντας νοητή τομή σε κάποια θέση από την ισορροπία δυνάμεων μπορούμε να υπολογίσουμε τις θλιπτικές (ορθές) τάσεις στη διατομή.

 Όταν η εξωτερική δύναμη ασκείται στο κέντρο βάρους της διατομής η θλίψη ονομάζεται κεντρική. Με την προϋπόθεση ότι το στοιχείο είναι ευθύγραμμο, η διατομή παραμένει σταθερή και η εξωτερική δύναμη ασκείται ομοιόμορφα ισχύει ότι οι τάσεις κατανέμονται ομοιόμορφα στη διατομή. σ = F A {\displaystyle \sigma ={\frac {F}{A}}} με σ την θλιπτική τάση, F την εξωτερική δύναμη και A το εμβαδόν της διατομής.Ακόμα και στην περίπτωση που η εξωτερική δύναμη δεν ασκείται ομοιόμορφα στα άκρα του στοιχείου, μετά από κάποιο μήκος η κατανομή γίνεται ομοιόμορφη λόγω της αρχής του Saint Venant. Στα γραμμικά ελαστικά υλικά ισχύει ο νόμος του Χουκ και η επιμήκυνση θα είναι: Δ L = σ E L {\displaystyle \Delta L={\frac {\sigma }{E}}L} όπου σ η θλιπτική τάση, E το μέτρο ελαστικότητας του υλικού και L το αρχικό μήκος. Για να ισχύει ο νόμος του Χουκ η τάση δεν πρέπει να ξεπερνά μια τιμή χαρακτηριστική του υλικού. Στα ψαθυρά υλικά η υπέρβαση της θλιπτικής αντοχής οδηγεί σε θραύση, ενώ στα όλκιμα υλικά αν οι τάσεις ξεπεράσουν το όριο διαρροής αρχικά θα έχουμε πλαστική παραμόρφωση και τελικά αστοχία του στοιχείου. Αν ένα στοιχείο έχει αρκετά μικρό πλάτος σε σχέση με το μήκος του δεν θα προλάβει να φτάσει στην θλιπτική του αντοχή, καθώς θα προηγηθεί το φαινόμενο του λυγισμού και θα χάσει την ευστάθειά του με μικρότερη θλιπτική δύναμη. Όταν η εξωτερική δύναμη δεν ασκείται στο κέντρο βάρους της διατομής η θλίψη ονομάζεται έκκεντρη. Εκκεντρότητα e ονομάζεται η απόσταση της συνισταμένης της δύναμης από το κέντρο βάρους της διατομής. Ένας απλός τρόπος να υπολογιστούν οι ορθές τάσεις της διατομής είναι να μεταφερθεί η εξωτερική δύναμη στο κέντρο βάρους με ταυτόχρονη εφαρμογή καμπτικής ροπής M = F e {\displaystyle M=Fe} . Η λύση προκύπτει από την επαλληλία της κεντρικής θλίψης λόγω της F και της κάμψης λόγω της M. Προϋπόθεση για να ισχύει η επαλληλία είναι οι συνολικές παραμορφώσεις να παραμείνουν εντός της ελαστικής περιοχής. σ = σ N + σ M = − F A − F e I z y {\displaystyle \sigma =\sigma _{N}+\sigma _{M}=-{\frac {F}{A}}-{\frac {Fe}{I_{z}}}y} όπου: I z {\displaystyle \ I_{z}} : Η ροπή αδράνειας ως προς τον κεντροβαρικό άξονα που είναι παράλληλος στον άξονα της κάμψης. y {\displaystyle \ y} : απόσταση του σημείου με τάση σ από τον παραπάνω άξονα. Γ.Ι. Τσαμασφύρος Μηχανική παραμορφώσιμων σωμάτων Τόμος Ι και ΙΙ, 1990 Εκδόσεις Συμμετρία Theory and Problems of Strength of Materials, W. A. Nash, 1977
Ασπρόπυργος Ευρυτανίας

Ο Ασπρόπυργος είναι ορεινό χωριό του Νομού Ευρυτανίας. Αποτελεί έδρα ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στον Δήμο Καρπενησίου. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Προυσού ως έδρα του ομώνυμου πρώην δημοτικού διαμερίσματος.

 Το χωριό βρίσκεται στο νότιο τμήμα της Ευρυτανίας, όντας χτισμένο σε υψόμετρο περίπου 825 έως 940 μέτρων, και εγγύς του βρίσκονται τα χωριά Βελωτά, Βρυσούλα και Παρηγόρης, απέχοντας από αυτά 3,5 χλμ., 3,5 χλμ. και 6 χλμ. αντίστοιχα. Απέχει από το Καρπενήσι 38 χλμ. και 66,5 χλμ. από το Αγρίνιο ενώ η Ιερά Μονή Προυσού απέχει οδικώς 14 χλμ. Το χωριό ονομαζόταν Ανδράνοβα μέχρι το 1928, όταν με το ΦΕΚ 81Α της 14/05/1928 μετονομάστηκε σε Φεγγόβρυση, ομοίως και η τότε Κοινότητα. Η ονομασία Φεγγόβρυση διατηρήθηκε τόσο για τον οικισμό όσο και για την τότε κοινότητα μόλις για τέσσερις μήνες, όταν με το ΦΕΚ 193Α της 20/09/1928 μετονομάστηκε σε Ασπρόπυργος. Η τοπική κοινότητα Ασπροπύργου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 11,830χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς Βρυσούλα και Παρηγόρης. Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού είναι η εξής: (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΕΔΚΕ) - Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (ΕΕΤΑΑ), Λεξικό Διοικητικών Μεταβολών των Δήμων και Κοινοτήτων (1912-2001), Τόμοι Α΄-Β΄, Επιμέλεια έκδοσης: Γιάννης Μπαχάρας, Εκδόσεις ΕΕΤΑΑ, Αθήνα 2002. ISBN 960-7509-47-1. ISBN (SET) 960-7509-46-3. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Ασπρόπυργου Ευρυτανίας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 19/08/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Ασπρόπυργου Ευρυτανίας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 19/08/2018.
Ρουτίλιο Μανέττι

Ο Ρουτίλιο ντι Λορέντσο Μανέττι (Rutilio di Lorenzo Manetti, περ. 1571 – 22 Ιουλίου 1639) ήταν Ιταλός ζωγράφος του ύστερου μανιερισμού ή του πρώιμου μπαρόκ, που εργάσθηκε κυρίως στη Σιένα.

 Ο Μανέττι επηρεάσθηκε και ίσως διδάχθηκε από τους τοπικούς ζωγράφους Φραντσέσκο Βάννι και Βεντούρα Σαλιμπένι. Είναι γνωστό ότι αργότερα συνεργάσθηκε με τον Ραφφαέλλο Βάννι, τον γιο του Φραντσέσκο. Ο Μανέττι είναι γνωστός για τα εξής έργα του, στη Σιένα ή σε γειτονικές πόλεις: «Η ιστορία της Αγίας Αικατερίνης και του Πάπα Γρηγορίου» (1597, Παλάτσο Πούμπλικο), «Η Βάπτιση του Χριστού» (1600, ναός Σαν Τζοβαννίνο ιν Παντανέτο), ένας κύκλος νωπογραφιών με θέμα την «Ιστορία του Αγίου Ρόκκου» (1605-1610, ναός του Αγίου Ρόκκου αλλά Λούπα), «Ο Πάπας Αλέξανδρος Α΄ ελευθερούται εκ της φυλακής από έναν άγγελο» (ναός του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή ιν Γκρέτι), «Ο πειρασμός του Αγίου Αντωνίου» (1620, Σαντ Αγκοστίνο), «Ανάπαυση κατά τη Φυγή στην Αίγυπτο» (Σαν Πιέτρο αλλέ Σκάλε), «Ο θάνατος του Αντονίνο Πατρίτσι» (1616, Μοντιτσάνο), «Ο Μακάριος Δομήνικος του Πότσο στο τραπέζι» (σήμερα εκτίθεται στη Φλωρεντία), «Η γέννηση της Παρθένου» (1625, ναός της Αγίας Μαρίας ντέι Σέρβι στη Σιένα) και «Εξορκισμός του Αγίου Αντωνίου» (1628, Βασιλική του Αγίου Δομήνικου). Επιπλέον ο Μανέττι έχει ζωγραφίσει μια αξιοσημείωτη «Αλληγορία των τεσσάρων εποχών» και την «Παραβολή των τυφλών», που σήμερα βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές. Η τεχνοτροπία του Μανέττι μετακινήθηκε από το στιλ του Φεντερίκο Μπαρότσι προς εκείνο του Καραβάτζο μετά την πρώτη δεκαετία του 17ου αιώνα. Το εάν αυτή η μεταβολή προήλθε έμμεσα από τα έργα τοπικών ζωγράφων της Σιένα και της Φλωρεντία, ή από επισκέψεις του ίδιου του καλλιτέχνη στη Ρώμη, είναι άγνωστο. Ανάμεσα στα αριστουργήματά του συγκατελέγεται και η συνεισφορά του στη διακόσμηση του Καζίνο Μεντίτσεο στη Φλωρεντία, όπου ζωγράφισε δίπλα στους Ματτέο Ροσσέλλι, Τζοβάννι Λανφράνκο και Τσεζάρε Νταντίνι. Μαθητής ή ακόλουθος του Μανέττι υπήρξε ο Στέφανο Βόλπι (1585-1642). Το σχετικό λήμμα στην Grove encyclopedia of Art Ο Μανέττι στο Getty ULAN Charles McCorquodale: «The Manetti Exhibition in Siena», The Burlington Magazine, τόμ. 120 (1978), σσ. 885-889
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Νιγηρίας

Το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Νιγηρίας (αγγλικά: Nigerian football Championship) αποτελεί την ανώτατη εθνική κατηγορία στο σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Νιγηρίας. Υπεύθυνη για τη διεξαγωγή της διοργάνωσης είναι η League Management Company (LMC).

 Το πρωτάθλημα δημιουργήθηκε το 1972 με την επωνυμία Νάσιοναλ Λιγκ (National League). Έπειτα, το 1990 πήρε την επωνυμία Προφέσιοναλ Λιγκ (Professional League). Τρία χρόνια αργότερα, το 1993, άλλαξε και πάλι η επωνυμία του σε Πρέμιερ Λιγκ (Premier League).Το 2012 συστάθηκε από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Νιγηρίας η εταιρεία League Management Company (LMC), για να αναλάβει την σχεδόν υπό κατάρρεύση Πρέμιερ Λιγκ. Το πρώτο βήμα της LMC ήταν να επαναπροσδιορίσει την επωνυμία του πρωταθλήματος, μετονομάζοντάς το σε Νιτζέριαν Προφέσιοναλ Φούτμπολ Λιγκ (Nigerian Professional Football League, NPFL), αναφερόμενη και ως Φούτμπολ Λιγκ Νιγηρίας. Το 2015 η League Management Company ζήτησε οικονομική υποστήριξη από την κυβέρνηση προκειμένου να «αναβαθμιστούν οι υφιστάμενοι χώροι και να παρασχεθεί ο απαραίτητος εξοπλισμός και εγκαταστάσεις εκπομπής στα γήπεδα». Επίσημος ιστότοπος
Μαρίνα Χρυσοβελώνη

Η Μαρίνα Χρυσοβελώνη είναι Ελληνίδα δικηγόρος και πολιτικός. Γεννήθηκε στο Βόλο της Μαγνησίας το 1962. Είναι απόφοιτη της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Από το 1986 είναι δικηγόρος και το γραφείο της στεγάζεται στο Βόλο. Είναι παντρεμένη με δύο παιδιά. Ομιλεί αγγλικά, γαλλικά και γερμανικά.

 Στις εθνικές εκλογές του Μαΐου 2012 όπως και στις εκλογές του Ιουνίου 2012 εκλέχτηκε βουλευτής Μαγνησίας με το κόμμα των Ανεξαρτήτων Ελλήνων. Στις εκλογές του Ιανουαρίου 2015 και του Σεπτεμβρίου του 2015 δεν κατάφερε να επανεκλεγεί βουλευτής. Ήταν εκπρόσωπος τύπου των Ανεξαρτήτων Ελλήνων μέχρι τις 18 Ιανουαρίου 2016. Στις 24 Φεβρουαρίου του 2016 ορίστηκε υφυπουργός Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων αρμόδια για θέματα Μεταφορών μετά την παραίτηση του Παναγιώτη Σγουρίδη. Στον πρώτο ανασχηματισμό της Κυβέρνησης Τσίπρα Σεπτεμβρίου 2015 στις 5 Νοεμβρίου 2016, υπέβαλε την παραίτησή της και τέθηκε εκτός κυβερνητικού σχήματος. Στον δεύτερο ανασχηματισμό της Κυβέρνησης Τσίπρα Σεπτεμβρίου 2015, ανέλαβε υφυπουργός Εσωτερικών. Είναι αντιπρόεδρος του Νομαρχιακού Συμβουλίου του Βόλου, είχε διατελέσει Νομαρχιακός Σύμβουλος την περίοδο 2002-2005, επίσης έχει διατελέσει Πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου του Βόλου. Επίσης έχει διατελέσει Πρόεδρος της Εταιρείας Προστασίας των Ανηλίκων. Κατά τη την πενταετία 2003-2008 έχει διατελέσει Πρόεδρος του Συλλόγου Αντιμετώπισης του Αλτσχάιμερ και άλλων συναφών Νοσημάτων που εδρεύει στο Βόλο.
Ιωάννης Ραούλ Πετραλίφας

Ο Ιωάννης Κομνηνός Ραούλ Δούκας Άγγελος Πετραλίφας, (Ἱωάννης Κομνηνός Ῥαούλ Δούκας Ἄγγελος Πετραλίφας), (απεβ. γύρω στο 1274) ήταν Βυζαντινός ευγενής και στρατιωτικός διοικητής κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγου Αυτοκράτορα των Ρωμαίων (1259 - 1282).

 Ο Ιωάννης Ραούλ ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αλεξίου Ραούλ και απροσδιόριστο ποιας ανιψιάς του αυτοκράτορα της Νίκαιας Ιωάννη Γ΄ Βατάτζη (1221-1254). Είχε τέσσερα άλλα αδέλφια, δύο εκ των οποίων είναι γνωστά με το όνομα, ο πιγκέρνης Μανουήλ και ο Ισαάκ, ένας ανώνυμος αδελφός και μία ανώνυμη αδελφή. Οι Ραούλ, όπως όλες οι οικογένειες της παραδοσιακής αριστοκρατίας, υπέφεραν κατά τη θητεία του αυτοκράτορα Θεοδώρου Β΄ Λάσκαρη Βατάτζη (1254-1258), ο οποίος προσπάθησε να μειώσει τη δύναμη και την επιρροή της αριστοκρατίας. Η αδελφή τού Ιωάννη ήταν παντρεμένη με τον προστατευόμενο τού αυτοκράτορα, αδελφό τού Γεωργίου Μουζάλωνα, τον Ανδρόνικο, ενώ ο Ιωάννης και οι αδελφοί του φυλακίστηκαν. Ως εκ τούτου, η οικογένεια υποστήριξε ενεργά τη δολοφονία των αδελφών Μουζαλώνων το 1258, όταν απεβίωσε ο Θεόδωρος Β΄. Μετά τον επακόλουθο σφετερισμό του Μιχαήλ Η΄, η οικογένεια βραβεύτηκε με υψηλά κρατικά αξιώματα: μετά από τις στρατιωτικές επιτυχίες του στα επόμενα χρόνια, ο Ιωάννης ονομάστηκε πρωτοβεστιάριος, κληρονομώντας τον τίτλο από τον Γεώργιο Μουζάλωνα. Το 1259 ο Μιχαήλ Η΄ έστειλε τον Ιωάννη, μαζί με τον Ιωάννη Παλαιολόγο και τον Αλέξιο Στρατηγόπουλο σε μια εκστρατεία, η οποία έληξε με την αποφασιστική νίκη της Νίκαιας στη Μάχη της Πελαγονίας. Μετά από τη νίκη, ο Στρατηγόπουλος και ο Ραούλ βάδισαν στην Ήπειρο, κατέλαβαν την Άρτα και πολιόρκησαν τα Ιωάννινα. Οι επιτυχίες τους δεν συνεχίστηκαν για πολύ, τα εδάφη που είχαν καταλάβει επανακαταλήφθησαν από τον Ιωάννη Α΄, νόθο γιο του δεσπότη της Ηπείρου. Μετέπειτα τίποτε δεν είναι γνωστό για τον Ιωάννη, εκτός από το ότι απεβίωσε γύρω στο 1274. Το 1261 ο Ιωάννης νυμφεύτηκε τη Θεοδώρα Καντακουζηνή, την ανιψιά του Μιχαήλ Η΄ και χήρα του Γεωργίου Μουζάλωνος. Μαζί της είχε τουλάχιστον δύο κόρες: την Ειρήνη [8], παντρεύτηκε τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, τρίτο γιο του Μιχαήλ Η΄.και την Άννα.
Λίμνη Γκιστόβα

Η λίμνη Γκιστόβα είναι αλπική λίμνη στην οροσειρά του Γράμμου, στο δυτικότερο σημείο της Μακεδονίας, και είναι η ψηλότερη και μεγαλύτερη αλπική λίμνη των ελληνικών βουνών. Βρίσκεται σε υψόμετρο 2.353 μέτρων, ακριβώς δίπλα στη μεθοριακή γραμμή των Ελληνοαλβανικών συνόρων. Τα πλησιέστερα χωριά είναι ο Γράμος στην Ελλάδα (6 χλμ.) και τα Στάρια στην Αλβανία.

 Βρίσκεται στην βορειοδυτική Ελλάδα, στο σημείο που η Μακεδονία συναντάει την Ήπειρο, στην νοτιοδυτική άκρη της Π.Ε. Καστοριάς, και πιο συγκεκριμένα στη Δημοτική Ενότητα Γράμου του Δήμου Νεστορίου, στα βόρεια του Δήμου Κόνιτσας της Π.Ε. Ιωαννίνων. Στα νερά της ζουν αλπικοί τρίτωνες, όπως και στις άλλες αλπικές λίμνες των ελληνικών βουνών. Το καλοκαίρι έχει μήκος περίπου 150 μέτρα, πλάτος 50 μέτρα ενώ όσον αφορά το βάθος οι απόψεις διίστανται (επικρατέστερη άποψη είναι ότι το βάθος είναι 10 μέτρα). Χαρακτηριστικό της είναι ότι κρατάει το νερό της καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου. Τους χειμερινούς μήνες είναι παγωμένη και μονίμως καλυμμένη με χιόνια. Στα νερά της ζουν αλπικοί τρίτωνες, όπως και στις άλλες αλπικές λίμνες των ελληνικών βουνών. Σύμφωνα με την σειρά ντοκιμαντέρ «Άγρια Ελλάδα» της ΕΡΤ3, σε μια τέτοια λίμνη, δεν πρέπει ο κόσμος να κάνει μπάνιο και δεν πρέπει να ρίχνει μέσα διάφορες ουσίες όπως αντιηλιακό, καφέ κτλ. γιατί ο αλπικός τρίτωνας που κατοικεί στην λίμνη με στάσιμο νερό, οι ουσίες περνάνε απευθείας μέσα στο αίμα του. Ο μύθος λέει ότι στο χωριό κατοικούσε ένας δράκος, ο οποίος παρά την φοβερή του όψη ήταν καλόκαρδος. Ωστόσο, οι κάτοικοι της περιοχής αποφάσισαν να τον διώξουν και τον οδήγησαν μακριά από το χωριό, ψηλά στις κορυφές του Γράμμου. Ο δράκος πικραμένος από τους ανθρώπους, παρακάλεσε να ξεκουραστεί για λίγο και εκεί, πάνω από το αγαπημένο του χωριό, έβγαλε ένα δάκρυ που αποτέλεσε την πρώτη μικρή Δρακόλιμνη. Οι άνθρωποι, δίχως να συγκινηθούν, συνέχισαν να τον διώχνουν σε σημείο που ο δράκος δεν θα μπορούσε πλέον να αντικρίζει το χωριό. Από τη στεναχώρια του, έβγαλε αυτή τη φορά ένα μεγαλύτερο δάκρυ που σχημάτισε την κύρια Δρακόλιμνη, πολύ πάνω και μακριά από το χωριό. Γκιστόβα Γράμμου Δρακόλιμνη 2350 μ. Studio Trasias 16-05-2021 Γράμμος: Ανάβαση στην ψηλότερη δρακόλιμνη της Ελλάδας (Φωτογραφίες) Γράμμος και η Αλπική Λίμνη Γκιστόβα 2.350μ Δρακόλιμνη Γράμμου αλπική λίμνη (2350μ) Studio Trasias
Νικολάς Φρέιρε

Ο Νικολάς Ομάρ Φρέιρε Γκόμες (ισπανικά: Nicolás Omar Freire) (γενν. 18 Φεβρουαρίου 1994) είναι Αργεντινός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός αμυντικός για τον Ολυμπιακό, με δανεισμό από την Κλουμπ Ουνιβερσιδάδ Νασιονάλ.

 Ο Φρέιρε ξεκίνησε τη σταδιοδρομία στις ακαδημίες νέων της Κομισιόν ντε Ακτιβιδάδες Ινφαντίλες και αργότερα της Αρχεντίνος Τζούνιορς. Εντάχθηκε στην πρώτη ομάδα της Αρχεντίνος τον Ιούλιο του 2012, κάνοντας το ντεμπούτο του τη σεζόν 2012-2013.Το 2017, ο Φρέιρε άφησε την Αργεντινή για να ενταχθεί στην Μοντεβιδέο Σίτι Τόρκε της Ουρουγουάης. Δόθηκε αμέσως δανεικός στην ΠΕΚ Ζβόλε της Έρεντιβιζι. Στις 26 Ιουνίου 2018, ο Φρέιρε δόθηκε με μονοετή δανεισμό στην Παλμέιρας.Το καλοκαίρι του 2019, υπέγραψε συμβόλαιο με την Κλουμπ Ουνιβερσιδάδ Νασιονάλ. Στις 25 Ιουλίου 2023, εντάχθηκε με μονοετή δανεισμό στον Ολυμπιακό, με επιλογή μόνιμης μετακίνησης στο τέλος της σεζόν. ΠαλμέιραςΠρωτάθλημα Βραζιλίας: 2018ΛΝΟ ΚίτοΚύπελλο Ισημερινού: 2019
Πουέρτο Ρίκο ΦΚ

Η Πουέρτο Ρίκο ΦΚ (αγγλικά: Puerto Rico FC) είναι μια επαγγελματική ομάδα ποδοσφαίρου με έδρα το Μπαγιαμόν του Πουέρτο Ρίκο. Ιδρύθηκε το 2015 και μετέχει στη Νορθ Αμέρικαν Σόκερ Λιγκ (NASL), τη δευτέρου επιπέδου κατηγορία της αμερικανικής πυραμίδας ποδοσφαίρου. Η ομάδα διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στο Εστάδιο Χουάν Ραμόν Λουμπριέρ. Η ομάδα ξεκίνησε τις αγωνιστικές της υποχρεώσεις το 2016.

 Το Πουέρτο Ρίκο ΦΚ έχει δύο λέσχες υποστηρικτών, τη La Barra Naranja και τη λέσχη La Legión Extranjera με έδρα τις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι ομάδες υποστηρικτών του Πουέρτο Ρίκο ιδρύθηκαν κατά τη διάρκεια της προϋπάρχουσας ομάδας Πουέρτο Ρίκο Άιλαντερς. Η βασική αντιπαλότητα της ομάδας είναι αυτή με τη Νιου Γιορκ Κόσμος, όταν ο σύλλογος ανακοίνωσε ένα PR / NY Derby για το πρώτο παιχνίδι της αγωνιστικής περιόδου του 2017. Επίσημος ιστότοπος
Δήμος Εγνατίας Ιωαννίνων

Ο δήμος Εγνατίας ήταν δήμος του νομού Ιωαννίνων που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Μετσόβου. Βρισκόταν στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού. Καταλάμβανε έκταση 124.338 στρεμμάτων και είχε (πραγματικό) πληθυσμό 2.800 κατοίκους. Έδρα του ήταν το Μικρό Περιστέρι.

 Στο δήμο περιλαμβάνονταν τα εξής 6 δημοτικά διαμερίσματα: Δ.δ. Μικρού Περιστερίου το Μικρό Περιστέρι το Γιαρακάριον το Νέο Γερακάρι το Παλαιοχώριον τα Προσήλια η Ραχούλα τα Ταμπούρια Δ.δ. Μεγάλης Γότιστας η Μεγάλη Γότιστα η Μπαλτούμα Δ.δ. Μεγάλου Περιστερίου το Μέγα Περιστέριον τα Αμπελάκια το Καρυόφυτον το Καστρίον η Κερασιά οι Μηλιές Δ.δ. Μικράς Γότιστας η Μικρά Γότιστα ο Άγιος Μηνάς η Μπάτζα τα Ριζά ο Σιούτσος Δ.δ. Σίτσαινα (της πρώην κοινότητας Πέτρας) -- τα Σίτσαινα Δ.δ. Χρυσοβίτσης η Χρυσοβίτσα τα Αμπέλια η Ανάληψη οι Μύλοι το Ξηρικόν οι Σιωλάδες Στοιχεία για το δήμο Εγνατίας από το Υπουργείο Εσωτερικών Αρχειοθετήθηκε 2008-02-10 στο Wayback Machine. Πληροφορίες για το δήμο Εγνατίας στο ηλεκτρονικό δίκτυο ενημέρωσης Epirus Connection
Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης ποδοσφαίρου 1965-66

Την περίοδο 1965-66 το Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης κατέκτησε η Μπορούσια Ντόρτμουντ κερδίζοντας στον τελικό την Λίβερπουλ Φ.Κ. με 2-1 (Γλασκώβη, 5 Μαΐου). Ήταν η πρώτη διοργάνωση του Κυπέλλου Κυπελλούχων στην οποία εφαρμόστηκε το εκτός έδρας γκολ.

 Ο Ολυμπιακός προκρίθηκε εις βάρος της κυπριακής Ομόνοιας (1-0 εκτός έδρας, 1-1 εντός), αλλά τον απέκλεισε η κάτοχος του τίτλου, Γουέστ Χαμ Γιουνάιτεντ (0-4, 2-2) Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης 1965-66 Η διοργάνωση στην ιστοσελίδα της ΟΥΕΦΑ Τα αποτελέσματα στη σελίδα Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation Cup Winners Cup Seasons 1965-66 1965–66 Cup Winners Cup
Γερτρούδη της Βάδης

Η Γερτρούδη, γερμ.: Gertrude von Baden von Zähringen (πριν από το 1160 - πριν από το 1225) ήταν κόρη του μαργράβου του Μπάντεν και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Ντάγκσμπουργκ.

 Ήταν η μόνη κόρη του Χέρμαν Γ΄ μαργράβου του Μπάντεν και της συζύγου του Μπέρτας του Tύμπινγκεν. Παντρεύτηκε το 1180 με τον Αλβέρτο Β΄ του Ντάγκσμπουργκ (1212). Μαζί του είχε δύο γιους, τον Ερρίκο και τον Γουλιέλμο, και μία κόρη, τη Γερτρούδη (1225). Και οι δύο γιοι σκοτώθηκαν σε μία κονταρομαχία (turnois) στο Άνταϊν το 1202, έτσι ώστε ο ευγενής Οίκος του συζύγου της, αυτός των Eτιχονιδών, εξέλιπε από άρρενα μέλη με το τέλος του Αλβέρτου Β΄ το 1211. Αυτό άφησε την κόρη της Γερτρούδη ως κληρονόμο της κομητείας του Ντάγκσμπουργκ. Η κόρη της Γερτρούδη παντρεύτηκε το 1206 στον πρώτο της γάμο με τον Θεοβάλδο Α΄ δούκα της Λωρραίνης Το 1217 παντρεύτηκε τον δεύτερο σύζυγό της, τον Θεοβάλδο Δ΄ κόμη της Καμπανίας, ο οποίος ήταν επίσης βασιλιάς της Ναβάρρας από το 1234 ως Θεοβάλδος Α΄. Ο Θεοβάλδος ωστόσο την απέπεμψε (διαζεύχθηκε) πριν το 1223. Έτσι αυτή το 1224 παντρεύτηκε τον τρίτο σύζυγό της Σίμωνα Γ΄ του Λάινινγκεν και του Ζάαρμπυκεν (απεβ. 1234/36), γιο του Φρειδερίκου Β΄ κόμη του Λάινινγκεν και του Ζάαρμπρυκεν. Όταν απεβίωσε άτεκνη, ο τρίτος σύζυγός της Σίμων Γ΄ του Λάινινγκεν κληρονόμησε την κομητεία του Ντάγκσμπουργκ, δημιουργώντας έτσι τον κλάδο Λάινινγκεν-Ντάγκσμπουργκ. ΒBuchheit, Nicolas (2016). «A Geography of Power: The Hospitallers in the Territorial Policies of the Bishops of Strasbourg in Lower Alsace in the Thirteenth Century». Στο: Edbury, Peter. The Military Orders: Politics and Power. Volume V. Routledge. Gertrud στο Μεσαιωνικό Έργο
Μαρία Μπέικου

Η Μαρία Μπέικου (1925 -2011) ήταν μέλος του ΚΚΕ, αντιστασιακή με το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, μαχήτρια του ΔΣΕ και υπήρξε εκφωνήτρια του ελληνόφωνου σταθμού της Μόσχας «Εδώ Μόσχα».

 Η Μαρία Μπέικου (πατρικό όνομα Φέρλα) γεννήθηκε στην Ιστιαία της Εύβοιας το 1925. Από τα γυμνασιακά της χρόνια εντάχθηκε στην ΕΠΟΝ και το 1943 ήλθε στην Αθήνα για να σπουδάσει στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Οι σπουδές της όμως στην Ιατρική Σχολή διακόπηκαν εξαιτίας του πολέμου και στη συνέχεια η νεαρή φοιτήτρια κατατάχτηκε στον ΕΛΑΣ. Στην εαμοκρατούμενη Ευρυτανία γνώρισε τον σύντροφό της Γεωργούλα Μπέικο, υψηλόβαθμο στέλεχος του ΕΑΜ, και παντρεύτηκαν το 1945. Πολέμησε στις τάξεις της ΧΙΙΙης Μεραρχίας του ΕΛΑΣ και μετά τη Συνθήκη της Βάρκιζας βρέθηκε με τον ΕΛΑΣ στα Τρίκαλα. Ο άντρας της Γ. Μπέικος συλλαμβάνεται και φυλακίζεται το 1946, ενώ, ή ίδια καταφέρνει να ξεφύγει και να βρεθεί στις περιοχές που δρούσε ο Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας (ΔΣΕ). Στον εμφύλιο πόλεμο εντάχθηκε στο ΔΣΕ Ρούμελης στην 2η Μεραρχία του Διαμαντή. Τον Μάρτιο του 1949 πήγε στο Γράμμο για την Πανελλαδική Συνδιάσκεψη Γυναικών και παρέμεινε εκεί. Πολέμησε το καλοκαίρι του 1949 στο κύκνειο άσμα του ΔΣΕ στο Γράμμο και στο Βίτσι. Όταν ο ΔΣΕ ηττήθηκε πέρασε στη Σοβιετική Ένωση στην Τασκένδη και αργότερα το 1952 πήγε στη Μόσχα και εργάστηκε στο ραδιοφωνικό σταθμό. Παράλληλα σπούδασε στο Ινστιτούτο Κινηματογραφίας της Μόσχας, όπου γνώρισε τον συμφοιτητή της τότε Αντρέι Ταρκόφσκι. Ξαναβρέθηκε με τον άντρα της το 1961 όταν εκείνος πήγε στη Μόσχα με διαπίστευση της εφημερίδας Αυγή. Η Μπέικου επέστρεψε στην Ελλάδα το 1975, μετά το θάνατο του συζύγου της στη Μόσχα, και εργάστηκε ως μεταφράστρια στη Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια, στην εφημερίδα Έθνος, ενώ ταυτόχρονα εργάστηκε για τη μετάκληση σημαντικών σοβιετικών καλλιτεχνών στην Ελλάδα. Πέθανε στην Αθήνα στις 2011. Αφού με ρωτάτε, να θυμηθώ..., Καστανιώτης 2010
Κρινόφυτα Αχαΐας

Τα Κρινόφυτα είναι οικισμός της πρώην Επαρχίας Καλαβρύτων του Νομού Αχαΐας. Διοικητικά αποτελεί έδρα της ομώνυμης Τοπικής κοινότητας της Δημοτικής Ενότητας Κλειτορίας του "Καλλικρατικού" Δήμου Καλαβρύτων.

 Τα Κρινόφυτα απέχουν 6,7 χλμ. από την Κλειτορία, έδρα της Δημοτικής Ενότητας στην οποία ανήκουν. Είναι ορεινός οικισμός σε υψόμετρο 655 μέτρων και οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με την γεωργία και την κτηνοτροφία. Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός βρέθηκε να έχει 139 κατοίκους. Τα Κρινόφυτα από το 1835 μέχρι το 1841 υπήρξαν οικισμός του Δήμου Λυκουρίας, ενώ από το 1841 μέχρι το 1870 αποτέλεσαν οικισμό του τότε Δήμου Κλειτορίας αφού ο Δήμος Λυκουρίας προσαρτήθηκε σε αυτόν. Στη συνέχεια τα Κρινόφυτα και ορισμένοι άλλοι οικισμοί του Δήμου Κλειτορίας αποσπάστηκαν από αυτόν και αποτέλεσαν τον τότε Δήμο Λευκασίου. Το 1912 με την κατάργηση των Δήμων τα Κρινόφυτα ορίστηκαν έδρα της ομώνυμης Κοινότητας. Το 1998 με την εφαρμογή της διοικητικής διαίρεσης του σχεδίου "Καποδίστριας" ο οικισμός εντάχθηκε στο Δήμο Λευκασίου ως έδρα του ομώνυμου Δημοτικού Διαμερίσματος. Το 2011 βάσει της διοικητικής μεταρρύθμισης "Καλλικράτης" εντάχθηκε στον διευρυμένο Δήμο Καλαβρύτων. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Κρινοφύτων Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 18/04/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κρινοφύτων Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 18/04/2017.
Γκιγκ Ε΄ του Αλμπόν

Ο Γκιγκ Ε΄, γαλλ.: Guigues V d'Albon, (π. 1125 - 29 Ιουλίου 1162) από τον Οίκο του Αλμπόν, ήταν κόμης του Αλμπόν και της Γκρενόμπλ από το 1142 μέχρι το τέλος του. Ήταν ο πρώτος που πήρε τον τίτλο κόμης του Βιενουά.

 Ο Γκιγκ Ε΄ ήταν γιος του Γκιγκ Δ΄ κόμη του Aλμπόν (1133–42), και της Mαργαρίτας του Μακόν. Κληρονόμησε την κομητεία, αλλά θεωρήθηκε πολύ νέος για να κυβερνήσει μόνος του και έτσι η μητέρα του ανέλαβε την επιτροπεία μέχρι το 1153. Εκείνη τη χρονιά ο Γκιγκ Ε΄ ανέλαβε τα ηνία της διακυβέρνησης και ξεκίνησε αμέσως να εκδικηθεί το τέλος τού πατέρα του, ο οποίος είχε σκοτωθεί σε μία αιφνιδιαστική επίθεση από τον Aμεδαίο Γ΄ κόμη της Σαβοΐας κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του Μονμελιάν, 11 χρόνια νωρίτερα. Ο Γκιγκ Ε΄ πολιόρκησε το Moνμελιάν για δεύτερη φορά, αλλά εκδιώχθηκε από τη δύναμη ανακούφισης που έστειλε ο Ουμβέρτος. Η ειρήνη επιτεύχθηκε τελικά με την παρέμβαση του επισκόπου της Γκρενόμπλ Ούγου Β΄. Δύο χρόνια αργότερα, στις 13 Ιανουαρίου 1155, ο Γκιγκ Ε΄ βρισκόταν στο Ρίβολι, κοντά στο Τορίνο, για να αναγνωρίσει την επικυριαρχία του Φρειδερίκου Α΄ βασιλιά της Γερμανίας, για τα εδάφη του. Ο βασιλιάς σε αντάλλαγμα επιβεβαίωσε στον κόμη του Αλμπόν την κατοχή ορισμένων εδαφών, που είχαν αποκτήσει οι πρόγονοί του μέσω δικαστικών διαφορών, και του παραχώρησε νομισματοκοπείο στο Ραμ (Râme) στο Εμπρουναί (Embrunais) και το δικαίωμα να κόβει νομίσματα στην Τσεζάνα (σε ανταγωνισμό με το νομισματοκοπείο της Σαβοΐας στη Σούζα). Ο Γκιγκ Ε΄ απεβίωσε χωρίς άρρενες κληρονόμους στο Βιζίγ (Vizille) το 1162. Άφησε μία κόρη, τη Βεατρίκη, η οποία κληρονόμησε τα εδάφη και τους τίτλους του. Η ταυτότητα της συζύγου του, την οποία νυμφεύτηκε το 1155, είναι αβέβαιη, εκτός από το ότι ήταν συγγενής του Φρειδερίκου Α΄ Χοενστάουφεν, σύμφωνα με τον Σοριέ. Ωστόσο, ο Ουσέλιο έδειξε ότι ο Σοριέ είχε κάνει λάθος στην ημερομηνία σε ένα καταστατικό του Φρειδερίκου Β΄ για ένα από τον Φρειδερίκο Α΄: η εν λόγω Βεατρίκη του Μομφερράτου ήταν κόρη του Γουλιέλμου ΣΤ΄ του Moμφερράτου και χήρα του Γκιγκ ΣΤ΄, εγγονού του Γκιγκ Ε΄ κόμη του Βιενουά. Είχε τέκνο: Βεατρίκη 1161-1228, κόμισσα του Αλμπόν suo jure, παντρεύτηκε τον Ούγο Γ΄ των Καπετιδών δούκα της Βουργουνδίας. Γκιγκ ΣΤ΄ 1184-1237, κόμης του Βιενουά. Cheyette, Fredric L. (2004). Ermengard of Narbonne and the World of the Troubadours. Cornell University Press. McKitterick, Rosamond, επιμ. (1999). The New Cambridge Medieval History: Volume 5, C.1198-c.1300. Cambridge University Press. Previté-Orton, C. W. (1912). The Early History of the House of Savoy, 1000–1233. Cambridge at the University Press.
Kolf

Το Kolf είναι ένα παιχνίδι υπολογιστή όπου ο χρήστης παίζει μίνι-γκολφ. Αποτελεί μέλος του πακέτου λογισμικού του KDE. Είναι ελεύθερο λογισμικό αδειοδοτημένο με την GNU General Public License.

 Ο παίκτης βλέπει το περιβάλλον, το οποίο είναι υλοποιημένο με δισδιάστατα γραφικά, σε μορφή κάτοψης. Το περιβάλλον έχει διάφορα εμπόδια, όπως υδάτινα κωλύματα, αμμοπαγίδες και κεκλιμένο έδαφος. Το παιχνίδι είναι σχεδιασμένο να υποστηρίξει από ένα μέχρι 10 παίκτες. Επίσης ο χρήστης μπορεί να προσθέσει επιπλέον πίστες στις ήδη υπάρχουσες, είτε δημιουργώντας τες με τον ενσωματωμένο course editor ή χρησιμοποιώντας ήδη υπάρχουσες πίστες ανεπτυγμένες από τρίτους. KDE Κατάλογος προγραμμάτων του KDE Kolf website Αρχειοθετήθηκε 2013-10-23 στο Wayback Machine. (Αγγλικά) The Kolf Handbook (Αγγλικά)
124 (αριθμός)

Το 124 (εκατόν είκοσι τέσσερα) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 123 και πριν από το 125. Είναι άρτιος αριθμός, αφού 124:2 = 62, δηλαδή διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 124 συμβολίζεται ως CXXIV στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΡΚΔ´ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.

 Το 124 είναι ένας σύνθετος αριθμός, αφού οι φυσικοί διαιρέτες του είναι 1, 2, 4, 31, 62 και 124, δηλαδή έχει και άλλους φυσικούς διαιρέτες, εκτός του 1 και του εαυτού του. Ο επόμενος σύνθετος αριθμός είναι το 125. Το ανάπτυγμα πρώτων παραγόντων του 124 είναι 124 = 22 · 31. Το 124 είναι άθροισμα οκτώ διαδοχικών πρώτων αριθμών, αφού 5 + 7 + 11 + 13 + 17 + 19 + 23 + 29 = 124. Διάταξη κατά την σπείρα Ούλαμ. Πρώτοι αριθμοί με γαλανό χρωματισμό στο υπόβαθρο, πράσινο οι αριθμοί με 3 διαιρέτες, κόκκινο οι αριθμοί με μεγάλο σύνολο διαιρετών. Ο 124 Άλκηστις είναι ένας μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών.
Λυσιέν Ωμπέ

Ο Λυσιέν Γιαν Σερίλ Ωμπέ (γαλλικά: Lucien Yann Sherril Aubey), γεννημένος στις 24 Μαΐου 1984 στη Μπραζαβίλ, είναι Κονγκολέζος πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 2000 και του 2010. Κατά την διάρκεια της καριέρας του, αγωνίστηκε στην θέση του αμυντικού.

 Ο Ωμπέ εκπαιδεύτηκε ποδοσφαιρικά στην ΑΣ Κάννες, ωστόσο υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο για λογαριασμό της Τουλούζ ΦΚ, με τα χρώματα της οποίας και προβιβάστηκε διαδοχικά από το Νασιονάλ στην Λιγκ 1, όπου και κατέστη βασικό στέλεχος, πραγματοποιώντας, συνολικά, παραπάνω από 30 συμμετοχές ανά σεζόν. Παράλληλα, καλείτο τακτικά στην Εθνική Γαλλίας U21, με την οποία αγωνίστηκε, μεταξύ άλλων, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U21 του 2006, το οποίο διεξήχθη στην Πορτογαλία. Στις 5 Ιουλίου 2007 μεταγράφηκε στην ΡΚ Λανς, έναντι ποσού της τάξεως των 3 εκατομμυρίων ευρώ, ενώ, στις 18 Ιανουαρίου 2008, παραχωρήθηκε ως δανεικός στην Πόρτσμουθ. Έχοντας πραγματοποιήσει συνολικά 3 συμμετοχές στην Πρέμιερ Λιγκ, ο Ωμπέ επέστρεψε στην ΡΚ Λανς από την οποία και αποχώρησε στις αρχές του Αυγούστου, έναντι ποσού της τάξεως των εκατομμυρίων ευρώ, με προορισμό την Σταντ Ρενναί, βάζοντας την υπογραφή του σε συμβόλαιο συνεργασίας διάρκειας τριών ετών. Στις 12 Αυγούστου 2009, κλήθηκε για πρώτη φορά στην Εθνική Κονγκό, ενώ αγωνίστηκε σε ολόκληρη την διάρκεια αναμέτρησης με αντίπαλο το Μαρόκο. Λίγους μήνες αργότερα, υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας διάρκειας δυόμισι ετών με την τουρκική Σίβασπορ, στις 20 Ιανουαρίου 2010. Στις 24 Αυγούστου 2010, υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την Σταντ ντε Ρενς, διάρκειας 3 ετών. Έλυσε το συμβόλαιό του με τον σύλλογο τον Ιούλιο του 2012. Στην συνέχεια, υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με τον Ολυμπιακό Λευκωσίας. Πρωταθλητής Γαλλίας της Λιγκ 2 το 2003 με την Τουλούζ ΦΚ. 7 διεθνείς συμμετοχές με την Εθνική Γαλλίας U21 5 διεθνείς συμμετοχές με την Εθνική Κονγκό
Πριγκίπισσα Ελεονώρα των Αστουριών

Η Πριγκίπισσα Eλεονώρα των Αστουριών (ισπανικά: Leonor, Princesa de Asturias, γεννημένη στις 31 Οκτωβρίου 2005) είναι η μεγαλύτερη κόρη του Βασιλιά Φιλίππου ΣΤ΄ και της Βασίλισσας Λετίθια της Ισπανίας. Η Ελεονώρα βρίσκεται στην πρώτη θέση της γραμμής διαδοχής του ισπανικού θρόνου. Σύμφωνα με το ισπανικό Σύνταγμα του 1978, έγινε διάδοχος μετά την άνοδο του πατέρα της στον θρόνο στις 19 Ιουνίου 2014, λαμβάνοντας τον επίσημο τίτλο της Πριγκίπισσας των Αστουριών και τους ιστορικούς τίτλους της Πριγκίπισσας της Χερόνας, της Πριγκίπισσας της Βιάνας, της Δούκισσας του Μοντμπλάνκ, της Κοντέσας της Σερβέρας και της Λαίδης του Μπαλαγέρ. Ταυτόχρονα, είναι πρόεδρος του Ιδρύματος Πριγκίπισσα των Αστουριών και του Ιδρύματος Πριγκίπισσα της Χερόνας. Η μικρότερη αδελφή της, Ινφάντα Σοφία, την ακολουθεί στη γραμμή διαδοχής.

 Γεννήθηκε στη 1:46 π.μ. στη Μαδρίτη στις 31 Οκτωβρίου 2005. Η γέννησή της ανακοινώθηκε από τη βασιλική οικογένεια στον Τύπο μέσω μηνύματος SMS. Βαφτίστηκε στο Παλάτι Θαρθουέλα από τον Αρχιεπίσκοπο της Μαδρίτης, στις 14 Ιανουαρίου 2006. Όπως και ο πατέρας της το 1968, η Ελεονώρα βαφτίστηκε με νερό από τον Ιορδάνη ποταμό, σύμφωνα με το βασιλικό έθιμο. Επίσης, της δόθηκε το πρόσθετο όνομα de Todos los Santos (των Αγίων Πάντων), που είναι παράδοση των Βουρβόνων. Νονοί της ήταν οι παππούδες της, ο Βασιλιάς Χουάν Κάρλος και η Βασίλισσα Σοφία. Εάν η Ελεονώρα ανεβεί στον θρόνο, θα είναι η πρώτη βασίλισσα της Ισπανίας μετά την Ισαβέλλα Β΄. 31 Οκτωβρίου 2005 – 18 Ιουνίου 2014: Η Αυτής Βασιλική Υψηλότητα Ινφάντα Ελεονώρα της Ισπανίας 19 Ιουνίου 2014 – μέχρι σήμερα: Η Αυτής Βασιλική Υψηλότητα, η Πριγκίπισσα των Αστουριών πρώην επικράτεια διαδοχής της Αραγωνίας: 19 Ιουνίου 2014 – μέχρι σήμερα: Η Αυτής Βασιλική Υψηλότητα, η Πριγκίπισσα της Χερόνας πρώην επικράτεια βασιλείου της Ναβάρρας: 19 Ιουνίου 2014 – μέχρι σήμερα: Η Αυτής Βασιλική Υψηλότητα, η Πριγκίπισσα της Βιάνας Κατέχει επίσης τους ιστορικούς τίτλους της Δουκίσσας του Μοντμπλάνκ, Κοντέσα της Σερβέρας και Λαίδη του ΜπαλαγέρΟ πλήρης τίτλος της είναι: Η Αυτής Βασιλική Υψηλότητα Δόνια Ελεονώρα των Αγίων Πάντων των Βουρβόνων και Ορτίθ, Πριγκίπισσα των Αστουριών, Πριγκίπισσα της Χερόνας, Πριγκίπισσα της Βιάνας, Δούκισσα του Μοντμπλάνκ, Κοντέσα της Σερβέρας και Λαίδη του Μπαλαγέρ. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Leonor, Princess of Asturias στο Wikimedia Commons Επίσημος ιστότοπος της Βασιλικής Οικογένειας της Ισπανίας
Στογκλάβ

Το Στογκλάβ (ρωσικά: Стоглав), γνωστό και ως το Βιβλίο των εκατό κεφαλαίων, είναι συλλογή εκκλησιαστικών αποφάσεων της ρωσικής εκκλησιαστικής συνόδου του 1551. Η σύνοδος έλαβε αποφάσεις για την ρύθμιση του κανονικού δικαίου και της εκκλησιαστικής ζωής στην τσαρική Ρωσία, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορούσε την καθημερινότητα και τρόπους των Ρώσων κληρικών και τις διαφορές με την Ελληνική εκκλησία (οικουμενικό πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης) και ορθοδόξους πιστούς άλλων χωρών. Το βιβλίο κηρύχτηκε αιρετικό τον 17ο αιώνα από την ρωσική ορθόδοξη εκκλησία.

 Το βιβλίο είναι δομημένο με την μορφή ερωτήσεων και απαντήσεων, 100 στο σύνολο τους, με τις ερωτήσεις να γίνονται από τον τσάρο Ιβάν Δ´ της Ρωσίας. Οι αναφορές σχετικά με την θεολογική συμφωνία ανάμεσα στον κλήρο και τον ηγεμόνα κατά τα πρότυπα των βυζαντινών παραδόσεων είναι συνεχείς στο κείμενο. Μέσω του βιβλίου προωθήθηκε η δογματοποίηση και επισημοποίηση των ρωσικών τελετουργικών και πρακτικών σε αντίθεση με τις καθιερωμένες ελληνικές, δηλαδή αυτές του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Ως αποτέλεσμα, οι εκκλησιαστικές αυτές αποφάσεις δεν υιοθετήθηκαν ποτέ από τις ρωσικές μονές στο Άγιο Όρος το οποίο τελεί υπό την πνευματική δικαιοδοσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου.Κατά τα μέσα του 17ου αιώνα, το βιβλίο έγινε έργο αναφοράς από το κίνημα των Παλαιών Πίστών στον αγώνα τους εναντίον του πατριάρχη Μόσχας Νίκωνα και τις εκκλησιαστικές μεταρρυθμίσεις που προωθούσε για εναρμόνιση των ρωσικών και ελληνικών τελετουργικών. Η ρωσική εκκλησιαστική σύνοδος του 1667 αναθεμάτισε το βιβλίο και το κήρυξε αιρετικό απαγορεύοντας την χρήση του, και κατά την περίοδο αυτή συνέβη το σχίσμα της ρωσικής ορθόδοξης εκκλησίας. Η απαγόρευση του βιβλίου ίσχυσε για τα επόμενα 200 έτη.Διασώζονται περίπου 100 χειρόγραφα του Στογκλάβ, με το σύνολο τους να διατηρείται από τους Παλαιούς Πιστούς, ενώ τα αντίγραφα που διέθετε η ρωσική ορθόδοξη εκκλησία καταστράφηκαν κατά τον 18ο και 19ο αιώνα.
Αλαίν, κόμης της Νάντης

Ο Αλαίν, κόμης της Νάντης (981 - 990), Δούκας της Βρετάνης (988 - 990) ήταν γιος και διάδοχος του Γκερέκ της Βρετάνης. Διαδέχθηκε τον πατέρα του ως κόμης της Νάντης μετά την δολοφονία του από τον Κόναν Α΄ της Βρετάνης, τα επόμενα δύο χρόνια ακολούθησαν συγκρούσεις ανάμεσα στην Ρεν και την Νάντη. Ο Αλαίν πέθανε πρόωρα σε δύο χρόνια είτε από ασθένεια είτε από ασθένεια είτε δολοφονημένος και αυτός από τον Κόναν Α΄ που τον διαδέχθηκε ως δούκας της Βρετάνης.

 Bernard S. Bachrach. Fulk Nerra, the Neo-Roman Consul, 987–1040. University of California Press, 1993. André Chédeville and Noël-Yves Tonnerre. La Bretagne féodale XIe-XIIIe siècle. Ouest-France Université Rennes (1987) Michael Jones. Creation of Brittany: A Late Medieval State. The Hambledon Press, 1988. Noël-Yves Tonnerre. Naissance de la Bretagne. Géographie historique et structures sociales de la Bretagne méridionale (Nantais et Vannetais) de la fin du VIIIe à la fin du XIIe siècle. Presses de l'Université d'Angers Angers (1994)
Σερνικάκι Φωκίδας

Το Σερνικάκι είναι πεδινός οικισμός της Παρνασσίδας στο νομό Φωκίδας σε υψόμετρο 140 μέτρα, ο οποίος βρίσκεται δίπλα στην ΕΟ Ιτέας - Άμφισσας και μέσα στις δυτικές εκτάσεις του Ελαιώνα της Άμφισσας. Απέχει 7 χλμ. ΝΑ. της Άμφισσας, 10 χλμ. Β.-ΒΔ. της Ιτέας και λίγα λεπτά από τον αρχαιολογικό χώρο των Δελφών. Το όνομα του χωριού είναι τοπωνύμιο που προήλθε την περίοδο της Τουρκοκρατίας από τον πρώτο Τούρκο τσιφλικά της περιοχής, τον Σερνίκ-Αγά. Το 1912 συστάθηκε κοινότητα με έδρα το ίδιο, ενώ το 1943 αποσπάσθηκε από το νομό Φθιώτιδος και Φωκίδος και υπάχθηκε στο νομό Φωκίδος. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, από το 2011, αποτελεί την τοπική κοινότητα Σερνικακίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Αμφίσσης του Δήμο Δελφών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 354 κατοίκους.

 Πλήθος προσκυνητών συρρέουν την ημέρα της εορτής της Αγίας Παρασκευής (26 Ιουλίου) στο ομώνυμο ξωκκλήσι (Ναΐσκος) της περιοχής, ευρισκόμενο περίπου 3 χλμ. μακριά από το χωριό, όπου και τελείται Αρχιερατική Λειτουργία (Ακολουθία Εσπερινού) και πραγματοποιείται το έθιμο της νυκτερινής Λιτανείας. Η αρχική δημιουργία του λατρευτικού αυτού χώρου τοποθετείται μεταξύ αρχών του 15ου - 16ου αιώνα, όταν εργάτες από το τοπικό Μούλκι χρησιμοποίησαν οικοδομικά υλικά από τα ερείπια ενός πύργου του 4ου π.Χ. αιώνα και ενός αρχαίου υδραγωγείου, ώστε να κατασκευάσουν έναν υποτυπώδη ναό στη μνήμη της Αγίας. Ακολούθως, αρκετά χρόνια μετά την ίδρυση του νεοσύστατου και ανεξάρτητου ελληνικού κράτους (1850), η εκκλησία επεκτάθηκε, ενώ μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή (χάρη και στην έμπρακτη βοήθεια προσφύγων από τον Πόντο) ενισχύθηκε περαιτέρω, έως ότου μία πυρκαγιά το 1961 κατέστρεψε μέρος του ξύλινου τέμπλου της. Εν συνεχεία διαπλατύνθηκε ο περίβολος του ναού κατόπιν δωρεάς τοπικού κτηματία και με τη συνδρομή των κατοίκων του οικισμού, έγινε νέος κατασκευαστικός σχεδιασμός ο οποίος και υλοποιήθηκε δίνοντας στην εκκλησία την τελική της μορφή.
Χρήστος Σπανός

Ο Χρήστος Σπανός (Αθήνα, 1 Οκτωβρίου 1974-) είναι Έλληνας ηθοποιός. Έγινε ιδιαίτερα γνωστός από τον ρόλο του «Ερμή» στην οικογενειακή κωμική σειρά του ΑΝΤ1 "Άκρως οικογενειακόν", δίπλα στον Γιάννη Μπέζο.

 Αποφοίτησε από την Ανωτέρα Σχολή Δραματικής Τέχνης του Εθνικού Θεάτρου (1997). Έχει παρακολουθήσει σεμινάρια υποκριτικής στο θεατρικό εργαστήρι του Βασίλη Διαμαντόπουλου (1993-1994) αλλά και σεμινάρια με τον Μίνω Βολανάκη (καλοκαίρι 1994). Επιπλέον έχει παρακολουθήσει μαθήματα θεωρίας-αρμονίας και τραγουδιού στο Εθνικό Ωδείο. Έχει συνεργαστεί με τα μεγαλύτερα ονόματα της τηλεόρασης και του θεάτρου, όπως: Σταμάτης Φασουλής, Γιάννης Μπέζος, Κώστας Τσιάνος, Βασίλης Νικολαΐδης, Νένα Μεντή, Σοφία Φιλιππίδου, Παύλος Χαϊκάλης, Ναταλία Τσαλίκη, Αντιγόνη Βαλάκου, Γρηγόρης Βαλτινός, Νόρα Βαλσάμη, Μάρθα Βούρτση, Ρένια Λουιζίδου, Γιώργος Μοσχίδης, Νέλλη Αγγελίδου, Βέρα Ζαβιτσιάνου, Πέτρος Φιλιππίδης, Μαρία Καβογιάννη, Θοδωρής Αθερίδης κ.ά. Είναι παντρεμένος με την Κύπρια καθηγήτρια μουσικής διδασκαλίας, Μελίνα Παιονίδου και έχουν αποκτήσει μαζί μια κόρη, τη τραγουδίστρια Μαρίνα Σπανού (10 Δεκεμβρίου 2002).
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας ανδρών 1997-1998

Το πρωτάθλημα Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών 1997−1998 έγινε με τη συμμετοχή δώδεκα ομάδων. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός για πρώτη φορά μετά από τέσσερα χρόνια. Στην Α2 κατηγορία υποβιβάστηκαν ο Πανελλήνιος και ο Εθνικός Αλεξανδρούπολης.

 Στην κορυφή ισοβάθμισαν η Ορεστιάδα, ο Ολυμπιακός και ο Άρης. Η Ορεστιάδα κατέλαβε την πρώτη θέση γιατί είχε 7 βαθμούς στα μεταξύ τους παιχνίδια, ο Ολυμπιακός 6 και ο Άρης 5. Στα πλέι οφ μπήκαν και ο Παναθηναϊκός, η ΑΕΚ, ο Ηρακλής, ο Κτησιφών και η Φιλία. Η Φιλία Ηλιούπολης έχει 1 μηδενισμό. ΑΕΚ-Φιλία Ηλ. 3-0 στα χαρτιά. Οι ομάδες με πλεονέκτημα έδρας επικράτησαν και προκρίθηκαν στην 4αδα. Στο ζευγάρι Ορεστιάδα-Φιλία, η ομάδα της Ηλιούπολης δε μπόρεσε να μεταβεί στην Ακριτική πόλη για τον πρώτο αγώνα, και μηδενίστηκε. Καθώς είχε ήδη ένα μηδενισμό στην κανονική περίοδο, αποβλήθηκε από τη συνέχεια των πλέι οφ και ο δεύτερος αγώνας δεν έγινε. Οι πρώτοι αγώνες έγιναν στις 9 Απριλίου, οι δεύτεροι στις 11 Απριλίου και ο τρίτος αγώνας ΠΑΟ-ΑΕΚ στις 13 Απριλίου. Και σε αυτή τη φάση, οι ομάδες με πλεονέκτημα έδρας επικράτησαν. Η Ορεστιάδα και ο Ολυμπιακός "καθάρισαν" με 2-0 νίκες Παναθηναϊκό και Άρη αντίστοιχα και προκρίθηκαν στο μεγάλο τελικό. Οι πρώτοι αγώνες έγιναν στις 15 Απριλίου και οι δεύτεροι στις 22 Απριλίου. Στον τελικό ο Ολυμπιακός έσπασε το πλεονέκτημα έδρας της Ορεστιάδας στον τελευταίο αγώνα και κατέκτησε το πρωτάθλημα για πρώτη φορά έπειτα από τέσσερα χρόνια. Οι τελικοί Αποτελέσματα play off Ιστότοπος archive.sport.gr Βαθμολογία Ιστότοπος archive.sport.gr
Πισκοκέφαλο Λασιθίου

Το Πισκοκέφαλο (επίσημο Πισκοκέφαλον) είναι ένα από τα μεγαλύτερα χωριά και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Σητείας του νομού Λασιθίου στην Κρήτη. Βρίσκεται στο 3ο χιλ. του δρόμου που ενώνει τη Σητεία με την Ιεράπετρα.

 Το Πισκοκέφαλο ανήκε στο φέουδο της Ενετοκρητικής οικογένειας των Κορνάρων, από την οποία προέρχεται ο ποιητής του "Ερωτόκριτου" Βιτσέντζος Κορνάρος. Το σπίτι και ο νερόμυλος των Κορνάρων έχουν αναστηλωθεί και προορίζονται για τη δημιουργία μουσείου του Βιτσέντζου Κορνάρου. Στην οικογένεια ανήκε και η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου (μέσα στο χωριό) που φέρει το οικόσημο τους. Στα βόρεια του χωριού κοντά στο λόφο Κατρίνια ανασκάφηκε αγροτικό ιερό με πλούσια ευρήματα, όπως ειδώλια εγκύων γυναικών, αγγεία, χάνδρες, ομοιώματα ανθρώπων και ζώων, κερατοφόροι σκαραβαίοι, πήλινα σπίτια κ.α. Στο δρόμο μεταξύ Σητείας - Πισκοκεφάλου ανασκάφηκε διώροφη μινωική έπαυλη και μπορεί κανείς και σήμερα να δει τα σωζόμενα ερείπια δωματίων, τις σκάλες, τους προστατευτικούς ογκολίθους από το ποτάμι ή τη θάλασσα κ.α. Μέχρι το 1871 το Πισκοκέφαλο ήταν έδρα της Τουρκικής Διοίκησης της επαρχίας Σητείας. Είναι γενέτειρα του Καπετάν Γιάννη Κοντού και του βουλευτή της Κρητικής βουλής Μ. Κολυβάκη. Δείτε: Κοινότητα Πισκοκεφάλου Το Πισκοκέφαλο αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίηση του Κλεισθένης Ι, μαζί με τον οικισμό Κάτω Επισκοπή αποτελούν την κοινότητα Πισκοκεφάλου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σητείας του δήμου Σητείας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 642 κατοίκους.
Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1976-77

Η Β΄ κατηγορία Κύπρου 1976-77 αποτέλεσε το 22ο πρωτάθλημα στη Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κατέκτησε ο ΑΠΟΠ Πάφου για 5η φορά στην ιστορία του.

 Στο πρωτάθλημα της Β΄ κατηγορία την περίοδο 1976-77 συμμετείχαν 14 ομάδες. Οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Η πρωταθλήτρια ομάδα προβιβάστηκε στην Α΄ κατηγορία 1977-78. Η τελευταία ομάδα υποβιβάστηκε στη Γ΄ κατηγορία 1977-78. Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό. Ομάδες που δεν συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που προήχθησαν στην Α΄ κατηγορία 1976-77 Χαλκάνορας ΙδαλίουΟμάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που προήχθησαν από την Γ΄ κατηγορία 1975-76 Ερμής ΑραδίππουΠροσφυρικές ομάδες που εναδραστηριοποιήθηκαν στην ελεύθερη Κύπρο Νέος Αιώνας Τρικώμου Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα. Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=2 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί 1 Ο αγώνας μεταξύ ΕΝΑΔ-Ηρακλή (τελευταία αγωνιστική) διακόπηκε ενώ το σκορ ήταν 1-1. Δεν είναι γνωστή η τελική έκβαση αλλά δεν επηρεάζει τον υποβιβασμό της ΕΝΑΔ. «Η ΕΝΑΔ ΥΠΟΒΙΒΑΖΕΤΑΙ». Χαραυγή: σελ. 6. 13 Απριλίου 1977. ΚΟΠ (Φεβρουάριος 2016). Το περιοδικό της ΚΟΠ. Λευκωσία: ΚΟΠ, σελ. 68-70. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2016-02-27. https://www.webcitation.org/6fbwu9Pgh?url=http://www.cfa.com.cy/images/DownloadsGr/KOP-T19%20FOR%20WEBSITE.pdf. Ανακτήθηκε στις 2016-02-27. Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1976-77 Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1976-77 Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1976-77
Σύνοδος κορυφής του ευρώ

Η Σύνοδος Κορυφής του ευρώ (γνωστή και ως σύνοδος κορυφής της ευρωζώνης) είναι η συνάντηση των αρχηγών των κρατών των μελών της Ευρωζώνης (τα Μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης που έχουν υιοθετήσει το Ευρώ). Είναι διαφορετική από την Σύνοδο Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης που πραγματοποιείται τακτικά από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, τη συνάντηση όλων των ηγετών της ΕΕ.

 Η σύνοδος κορυφής του ευρώ ξεκίνησε ως παραλλαγή της Ευρωομάδας, που είναι η συνάντηση των υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης. Ο Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας, Νικολά Σαρκοζί, ζήτησε η σύνοδος του ευρώ να αντικαταστήσει την Ευρωομάδα ως «σαφώς προσδιορισμένη οικονομική διακυβέρνηση» για την ευρωζώνη, δηλώνοντας ότι δεν ήταν δυνατό να συνεχιστεί η ευρωζώνη χωρίς αυτήν. Η οικονομική κυβέρνηση της ευρωζώνης θα συζητήσει θέματα με την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η οποία θα παραμείνει ανεξάρτητη. Sarkozy stated that "only heads of state and government have the necessary democratic legitimacy" for the role. This idea was based on the meeting of eurozone leaders in 2008 who met to agree a co-ordinated eurozone response to the banking crisis. Ευρωπαϊκό Δημοσιονομικό Σύμφωνο Κρίση της Ευρωζώνης Ευρωομάδα
Άγιος Βλάσιος επίσκοπος Σεβαστείας

Ο Άγιος Βλάσιος επίσκοπος Σεβαστείας ήταν Μικρασιάτης ιατρός, μάρτυρας και άγιος της Ορθόδοξης και της Καθολικής Εκκλησίας που έζησε περί τα 308-323 μ.Χ. επί βασιλείας Λικινίου στη Μικρά Ασία. Η μνήμη του εορτάζεται από τους ορθοδόξους στις 11 Φεβρουαρίου και είναι πολιούχος πολλών οικισμών που φέρουν το όνομά του καθώς και των Αχαρνών Αττικής και του Ξυλόκαστρου Κορινθίας. Από τους Ρωμαιοκαθολικούς τιμάται στις 3 Φεβρουαρίου και αποτελεί πολιούχο του Ντουμπρόβνικ και άλλων πόλεων.

 Ο Άγιος Βλάσιος ασκήθηκε σε σπηλιά του όρους Αργαίος που ήταν το υψηλότερο βουνό της Μικράς Ασίας. Στο σπήλαιο διέμενε με σιωπή προσευχή και νηστεία. Το συναξάριό του αναφέρει θεράπευε τα άγρια ζώα που έφταναν στη σπηλιά του βάζοντας επί αυτών το χέρια του. Σπούδασε ιατρική αλλά προσέφερε χωρίς χρήματα τις υπηρεσίες του, ως φιλανθρωπία, στους πάσχοντες και ασθενείς. Εκτός από την ιατρική βοήθεια χορηγούσε δωρεάν στους ασθενείς τα φάρμακα και τους παρείχε τα έξοδα νοσηλείας τους. Χειροτονήθηκε επίσκοπος Σεβάστειας της ιστορικής Αρμενίας και Επίσκοπος Λέτσε της Ιταλιας. Το 316, ο κυβερνήτης της Καππαδοκίας και της Μικρής Αρμενίας, Αγρικόλαος, ξεκίνησε δίωξη με εντολή του αυτοκράτορα Λικίνιου, και έτσι ο Άγιος Βλάσιος συνελήφθη. Μετά την ανάκρισή του και βασανιστήρια, οδηγήθηκε στη φυλακή και στη συνέχεια αποκεφαλίστηκε. (Ήχος πλάγιος α') Φερωνύμως βλαστήσας, ὡς δένδρον εὔκαρπον, ἱεράρχα Κυρίου Βλάσιε ἔνδοξε, μαρτυρίου τοὺς καρποὺς κόσμῳ προήγαγες καὶ θαυμάτων δωρεάς ἀναβλύζεις δαψιλῶς, ὡς θεῖος ἱερομάρτυς τοῖς καταφεύγουσι πάτερ τῇ ἀντιλήψει τῆς πρεσβείας σου.
Βίκτορ Αλεξάντερ

Ο Βίκτορ Τζο Αλεξάντερ (γεννήθηκε στις 31 Αυγούστου 1969) είναι ένας πρώην Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής . Έχει ύψος 2,08 μέτρων και βάρος 120 κιλών, έπαιξε ως σέντερ και πάουερ φόργουορντ .

 Ο Αλεξάντερ θεωρήθηκε ως ένας από τους κορυφαίους σκόρερ στο χαμηλό ποστ στην ιστορία του Αϊόβα Στέιτ. Ο εύσωμος σέντερ επιλέχτηκε στην Πρώτη Ομάδα του Μπιγκ Έιτ το 1989 και το 1991 και οι 1.892 πόντοι σταδιοδρομίας του κατέλαβαν την τέταρτη θέση όλων των εποχών στην ιστορία του πανεπιστημίου. Ήταν ο κορυφαίος του Μπιγκ Έιτ σε ποσοστό ευστοχίας στα σουτ εντός πεδιάς το 1991, με 65,9 τοις εκατό. Από το 2010, ο Αλεξάντερ εξακολουθούσε να κατέχει το υψηλότερο ποσοστό ευστοχίας στα σουτ εντός πεδιάς στο Πανεπιστήμιο της Αϊόβα (ελάχιστα 200), με 61,1 τοις εκατό (778 από 1.274). Το 2017, ο Αλεξάντερ εισήχθη στο Πάνθεον του Αϊόβα, καθώς και στην ομάδα καλαθοσφαίρισης του αιώνα. Ο Αλέξανδρος επιλέχθηκε από τους Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς, στον πρώτο γύρο (17η επιλογή συνολικά) του ντραφτ του ΝΒΑ το 1991, αφού έπαιξε κολεγιακό μπάσκετ στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Αϊόβα . Ο Αλεξάντερ έπαιξε πέντε χρονιές στο NBA, κυρίως με τους Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς, από το 1991 έως το 1995. Οι Ουόριορς τον αντάλλαξαν στους Τορόντο Ράπτορς, μαζί με άλλους παίκτες, για τον Μπι Τζέι Άρμστρονγκ, το 1995, αλλά δεν έπαιξε ποτέ επίσημα στους Ράπτορς. Το Τορόντο τον αντάλλαξε πρώτα στους Κλίβελαντ Καβαλίερς (απέτυχε στις φυσικές εξετάσεις και η συναλλαγή ακυρώθηκε), και τελικά στους Νιου Γιορκ Νικς . Οι Νικς παραιτήθηκαν από τον Αλεξάντερ προτού παίξει για αυτούς. Είχε ένα σύντομο πέρασμα με τους Ντιτρόιτ Πίστονς, κατά τη διάρκεια της περιόδου 2001–02 . Στην σταδιοδρομία του στο ΝΒΑ, ο Αλεξάντερ έπαιξε συνολικά σε 286 παιχνίδια και είχε κατά μέσο όρο 8,9 πόντους ανά παιχνίδι. Ο Αλεξάντερ έπαιξε επίσης στο εξωτερικό, για κορυφαίες ομάδες στην Ελλάδα ( ΑΕΚ και ΠΑΟΚ ), Ισραήλ ( Μακάμπι Τελ Αβίβ ), Ισπανία ( ΤΑΟΥ Κεράμικα ) και Ρωσία ( ΤΣΣΚΑ Μόσχας ). Κατά τη διάρκεια της πορείας του στην Ευρώπη, έπαιξε σε 115 αγώνες της Ευρωλίγκας, πάνω από 6 χρονιές. Οι εμφανίσεις του με την ΤΣΣΚΑ του κέρδισαν μια επιλογή για την πρώτη ομάδα της Ευρωλίγκας, το 2003. Προφίλ στο NBA.com Προφίλ στο Euroleague.net Προφίλ στην Ευρωλίγκα της FIBA Προφίλ στην ιστοσελίδα του Ισπανικού Πρωταθλήματος Αρχειοθετήθηκε 2016-02-02 στο Wayback Machine. (στα ισπανικά)