IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Killing the Dragon

Killing the Dragon είναι ο τίτλος του ένατου στούντιο δίσκου του αμερικανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Dio, ο οποίος κυκλοφόρησε τον Μάιο του 2002 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Spitfire Records".

 Στα τέλη του 2001 και ενώ οι Dio είχαν τελειώσει την περιοδεία για την προώθηση του δίσκου "Magica", ξεκίνησαν τις ηχογραφήσεις για τον επόμενο δίσκο τους. Αφού το συγκρότημα είχε μπει στα "Total Access Studios" της Καλιφόρνια, ο κιθαρίστας Γκρεγκ Γκόλντι αποχώρησε και πάλι για να αντικατασταθεί από τον Νταγκ Όλντρικ. Οι ηχογραφήσεις για το νέο άλμπουμ ολοκληρώθηκαν στις αρχές της νέας χρονιάς και η επίσημη κυκλοφορία έγινε στις 21 Μαΐου 2002. Ο δίσκος κατάφερε να μπει στις χαμηλές θέσεις του Billboard στις Ηνωμένες Πολιτείες και των βρετανικών τσαρτ, ενώ ανέβηκε σε πολλά ευρωπαϊκά τσαρτ. Σε μία συνέντευξη του το 2002 στην εφημερίδα USA Today, ο Ντίο δήλωσε ότι ο δράκος είναι συμβολική μορφή της τεχνολογίας και της αλλαγής που επιφέρει στην κοινωνία. Αναφέρει επίσης, ότι το κομπιούτερ έχει γίνει ένας "μικρός Θεός με ηλεκτρική καρδιά στη σημερινή εποχή και είναι καιρός να επαναστατήσουμε εναντίον του".Ένα βίντεο κλιπ έγινε για το τραγούδι "Push" με τη συμμετοχή του Τζακ Μπλακ και του συγκροτήματος του, Tenacious D. Τον Απρίλιο του 2003, ο Όλντρικ αποφάσισε να ενταχθεί στους Whitesnake, με τον Γκρεγκ Γκόλντι να επιστρέφει για άλλη μια φορά στους Dio με ανακοίνωση η οποία έγινε στις 23 Μαΐου 2003. Πριν ξεκινήσουν να δουλεύουν για τον διάδοχο του "Killing the Dragon", ο μπασίστας Τζίμι Μπέην ανακοίνωσε την αποχώρηση του, με τον Ντίο να καλεί τον Τζεφ Πίλσον να αναλάβει και πάλι το μπάσο. 1. Killing the Dragon (Dio, Bain) - 4:25 2. Along Comes a Spider (Dio, Bain, Aldrich) - 3:32 3. Scream (Dio, Bain, Aldrich) - 5:02 4. Better in the Dark (Dio, Bain) - 3:43 5. Rock & Roll (Dio, Bain, Goldy) - 6:11 6. Push (Dio, Bain, Goldy) - 4:08 7. Guilty (Dio, Bain) - 4:25 8. Throw Away Children (Dio, Goldy) - 5:35 9. Before the Fall (Dio, Bain) - 3:48 10. Cold Feet (Dio, Bain) - 4:11 Killing the Dragon (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: 21 Μαΐου 2002 Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "Killing the Dragon" είχε την εξής μορφή: Ρόνι Τζέιμς Ντίο - φωνητικά Νταγκ Όλντρικ - κιθάρα Τζίμι Μπέην - μπάσο, πλήκτρα Σάιμον Ράιτ - τύμπανα Tapio's Ronnie James Dio Pages: Dio biography Tapio's Ronnie James Dio Pages: Dio CD Discography, 2002 Killing the Dragon - Dio | Songs, Reviews, Credits | AllMusic Dio - Killing the Dragon - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives finnishcharts.com - Finnish charts portal Swedish Charts Portal: swedishcharts.com Das österreichische Hitparaden- und Musik-Portal ΓSuche - Offizielle Deutsche Charts Killing the Dragon - Dio | Awards | AllMusic
Γιάνια Μιχαΐλοβιτς

Ο Γιάνια Μιχαΐλοβιτς (σερβικά κυριλλικά: Јања Михаиловић, σερβικά λατινικά: Janja Mihailović) ήταν Σέρβος αρχιτέκτονας των αρχών του 19ου αιώνα. Το έργο του αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της αρχιτεκτονικής παράδοσης της συγκεκριμένης περιόδου, η οποία αποτελούσε συνδυασμό παραδοσιακών στοιχείων και δυτικών επιρροών.

 Δύο εκ των πλέον γνωστών έργων του αποτελούν το Κονάκι του Πρίγκιπα Μίλος στο Βελιγράδι, στη συνοικία του Τόπτσιντερ, ανεγερθέν μεταξύ του 1831 και του 1833,καθώς και η Εκκλησία των Αγίων Πέτρου και Παύλου του Τόπτσιντερ, ανεγερθείσα μεταξύ του 1832 και του 1834, και η οποία συνδυάζει μεταξύ τους παραδοσιακές επιρροές και αναφορές στη δυτική αρχιτεκτονική (κλασική και μπαρόκ). Τα συγκεκριμένα δύο έργα είναι κατηγοριοποιημένα εντός εντός του καταλόγου των μνημείων εξαιρετικής σημασίας, καθώς και εντός του καταλόγου των προστατευόμενων πολιτισμικών μνημείων της Δημοκρατίας της Σερβίας · . Τα συγκεκριμένα δύο κτίρια ανεγέρθηκαν σε συνεργασία με τον αρχιτέκτονα Νίκολα Τζόρτζεβιτς · . Αρχιτεκτονική στο Βελιγράδι
Χαλκούνια

Τα Χαλκούνια είναι τοπικό έθιμο, ένα δρώμενο που λάμβανε χώρα παλαιότερα σε διάφορα μέρη της Ελλάδας και συνεχίζεται σήμερα στο Αγρίνιο. Λαμβάνει χώρα το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής και περιλαμβάνει το άναμμα αυτοσχέδιων βεγγαλικών τα οποία έχουν την μορφή κυλίνδρου γεμάτου με μπαρούτι ο οποίος κρατείται στο χέρι.

 Λαμβάνει χώρα κάθε χρόνο το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής. Έχει τις ρίζες του στην εποχή της Τουρκοκρατίας και είναι ένα από τα χαρακτηριστικότερα πασχαλινά έθιμα της Ελλάδας. Τα χαλκούνια είναι αυτοσχέδιες εκρηκτικές κατασκευές που αποτελούνται από έναν μεγάλο κύλινδρο γεμάτο με ένα μείγμα μπαρουτιού και με μια οπή ( τρύπα) αναφλέγεται το μείγμα εσωτερικά ενώ προς το τέλος υπάρχει πεπιεσμένο χαρτί ώστε να κρατείται στο χέρι. Η ιστορία τους χάνεται στα χρόνια της Τουρκοκρατίας όταν οι Αγρινιώτες τα άναβαν κατά την περιφορά του Επιταφίου για να απομακρύνουν τους αλλόθρησκους. Συνέχισαν όμως να τα κατασκευάζουν και μετά την απελευθέρωση της χώρας, στα πλαίσια τώρα ενός "πολέμου" που λάμβανε χώρα ανάμεσα σε 2 κυρίως ομάδες. Τη μια ομάδα αποτελούσαν οι ενορίες Αγίου Χριστοφόρου, Αγίας Τριάδας και Αγίου Γεωργίου και την άλλη οι ενορίες Αγίου Δημητρίου και Παναγίας. Οι επιτάφιοι από όλα τα σημεία της πόλης συναντώνταν στο κέντρο της και εκεί άρχιζε ο χαλκουνοπόλεμος. Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας τα χαλκούνια απαγορεύτηκαν με αφορμή την ασφάλεια των πολιτών, όμως άρχισαν να ξαναεμφανίζονται στις αρχές της δεκαετίας του '90, πιο οργανωμένα αυτή τη φορά και με τη στήριξη του δήμου. Το έθιμο λαμβάνει χώρα στην πλατεία Δημοκρατίας μετά την περιφορά των Επιταφίων σαν μια γιορτή επίδειξης και χωρίς την ύπαρξη πια αντιμαχόμενων ομάδων. Πλήθος κόσμου συρρέει κάθε χρόνο στην πόλη για να παρακολουθήσει τα θεαματικά πυροτεχνήματα και το έθιμο γνωρίζει μεγάλη προβολή από την τηλεόραση και τα άλλα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Εκτός από την πόλη του Αγρινίου, το έθιμο των Χαλκουνιων εξακολουθεί να υπάρχει και σε γειτονικές περιοχές όπως η Παραβόλα και η Τραγάνα. Το έθιμο του χαλκουνοπόλεμου, όπως λεγόταν στην Αχαΐα, σήμερα έχει εκλείψει. Γινόταν κυρίως τη Μεγάλη Παρασκευή αλλά και στον επιτάφιο. Στην Πάτρα έχουν αναφερθεί πολλοί θάνατοι και τραυματισμοί και συμπλοκές με αστυνομικούς που προσπαθούσαν να το εμποδίσουν. Το 1884 χρειάστηκε η επέμβαση του στρατού και το 1891 δεν έγινε καθόλου ανάσταση, αφού αυτό ήταν αδύνατο από τα χαλκούνια που έπεφταν. Το έθιμο γινόταν και από τους Καθολικούς της πόλης στον επιτάφιο.Ήταν πολύ διαδεδομένο και στην υπόλοιπη Αχαΐα. Σε άρθρο της εφημερίδας ΣΚΡΙΠ το 1902 αναφέρεται ότι στη Δύμη ο εισαγγελέας έδωσε εντολή στον αστυνόμο να συλλάβει έναν πολίτη με χαλκούνι, επειδή απαγορευόταν, και αυτός αρνήθηκε με περιφρονητικό τρόπο, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ρήξη μεταξύ δικαστικών και αστυνομικών αρχών στην Αχαΐα. Αφιέρωμα στα χαλκούνια από τη «Νέα Εποχή»
Οικονομία του Μονακό

Η οικονομία του Μονακό, της μικρής πόλης-κράτους που βρίσκεται στην ακτή της Μεσογείου Θάλασσας, στηρίζεται κατά βάση στον τουρισμό, καθώς αποτελεί ένα δημοφιλές θέρετρο, που προσελκύει τουρίστες λόγω των καζίνων του και του μεσογειακού κλίματός του.Το Πριγκιπάτο προσπάθησε με επιτυχία να διαφοροποιήσει τις υπηρεσίες του και τις μικρές, υψηλής προστιθέμενης αξίας, μη ρυπογόνες βιομηχανίες του. Το κράτος δεν έχει φόρο εισοδήματος και με τη χαμηλό ποσοστό του φόρου επιχειρήσεων ευδοκιμεί ως φορολογικό καταφύγιο τόσο για τα άτομα που έχουν εγκατασταθεί εκεί όσο και για ξένες εταιρείες που εδραίουν σε αυτό. Το κράτος διατηρεί μονοπώλια σε διάφορους τομείς, συμπεριλαμβανομένου του καπνού, του τηλεφωνικού δικτύου και της ταχυδρομικής υπηρεσίας.Το Μονακό δεν δημοσιεύει στοιχεία σχετικά με το εθνικό εισόδημα και γενικότερα επίσημες οικονομικές στατιστικές. Ωστόσο, εκτιμήσεις για το έτος 2011 τοποθετούν το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν στα 5,748 δισεκατομμύρια δολάρια και το κατά κεφαλήν εισόδημα στα 188.409 δολάρια. Το ποσοστό ανεργίας το 2012 κυμαινόταν στο 2%. Το βιοτικό επίπεδο είναι υψηλό και σχεδόν συγκρίσιμο με εκείνο των ευημερούντων γαλλικών μητροπολιτικών περιοχών.

 Το Μονακό δεν επιβάλλει φόρο εισοδήματος σε ιδιώτες. Η απουσία φόρου εισοδήματος φυσικών προσώπων στο πριγκιπάτο, έχει προσελκύσει πολλούς πλούσιους υπηκόους άλλων ευρωπαϊκών χωρών, που αντλούν το μεγαλύτερο μέρος του εισοδήματός τους από δραστηριότητες εκτός του Μονακό. Διασημότητες όπως οι οδηγοί της Formula 1 προσελκύουν το μεγαλύτερο μέρος της προσοχής, αλλά η συντριπτική πλειοψηφία των πλουσίων είναι λιγότερο γνωστοί επιχειρηματίες.Το 2000 μια έκθεση των Γάλλων βουλευτών, Αρνώ Μοντεμπού και Βινσέν Πιγιόν, υποστήριξε ότι το Μονακό είχε χαλαρές πολιτικές όσον αφορά τη νομιμοποίηση εσόδων από παράνομες δραστηριότητες, συμπεριλαμβανομένης της περίφημης χαρτοπαικτικής λέσχης του, και ότι η κυβέρνηση του Μονακό ασκούσε πολιτική πίεση στο δικαστικό σώμα προκειμένου τέτοια εικαζόμενα εγκλήματα να μην διερευνούνται ορθά. Το 1998 ο Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) εξέδωσε μια πρώτη έκθεση σχετικά με τις συνέπειες των χρηματοπιστωτικών συστημάτων των φορολογικών παραδείσων. Το Μονακό δεν εμφανίστηκε στον κατάλογο αυτών των εδαφών μέχρι το 2004, όταν ο ΟΟΣΑ κατήγγειλε το Μονακό, καθώς και την Ανδόρα, το Λίχτενσταϊν, τη Λιβερία και τις Νήσους Μάρσαλ, υπογραμμίζοντας την έλλειψη συνεργασίας όσον αφορά την αποκάλυψη και τη διαθεσιμότητα των χρηματοοικονομικών πληροφοριών. Το 2000, η ​​Ομάδα Οικονομικής Δράσης για το Ξέπλυμα Βρώμικου Χρήματος (FATF) δήλωσε ότι: «το σύστημα καταπολέμησης της νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες στο Μονακό είναι περιεκτικό. Ωστόσο, χώρες που διεξάγουν έρευνες για σοβαρά εγκλήματα που συνδέονται και με φορολογικά ζητήματα αντιμετωπίζουν δυσκολίες στο Μονακό». Το 2003, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) χαρακτήρισε το Μονακό, μαζί με άλλες 36 χώρες, ως φορολογικό παράδεισο. Στον ίδιο χαρακτηρισμό έχει προβεί και το Συμβούλιο της Ευρώπης.
Teleperformance

Η Teleperformance είναι γαλλική πολυεθνική εταιρεία με έδρα στο Παρίσι. Η εταιρεία παρέχει τεχνική υποστήριξη, υπηρεσίες πληροφορικής, μέσα κοινωνικής δικτύωσης, εξυπηρέτηση πελατών, κ.λπ. Η εταιρεία εξυπηρετεί πάνω από 170 αγορές σε όλο τον κόσμο μέσω του δικτύου των 450 κέντρων της, στους οποίους εργάζονται περίπου 420.000 άτομα. Η Teleperformance είναι παρούσα στις Γαλλία, Λίβανο, Ηνωμένο Βασίλειο, Αλβανία, Βραζιλία, Χιλή, Φιλιππίνες, Γουιάνα, Ινδία, Κίνα, Καναδά, Μεξικό, Κολομβία, Νορβηγία, Ιταλία, Ελλάδα, Πορτογαλία, Ηνωμένες Πολιτείες, Δομινικανή Δημοκρατία, Ελ Σαλβαδόρ, Αυστραλία, Ολλανδία, Σουρινάμ, Αίγυπτο, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Ρωσία, Σουηδία, Γερμανία, Πολωνία, Ρουμανία, Σλοβακία και Τσεχία. Το 2021, η εταιρεία παρείχε υπηρεσίες σε 265 διαφορετικές γλώσσες για λογαριασμό εταιρειών που δραστηριοποιούνται σε διαφορετικούς τομείς.

 Ο Ντανιέλ Ζουλιέν ίδρυσε την Teleperformance το 1978 στο Παρίσι. Το 1986, η εταιρεία άνοιξε τα πρώτα της υποκαταστήματα στο Βέλγιο και στην Ιταλία. Περίπου δύο χρόνια αργότερα, η εταιρεία απέκτησε νέα υποκαταστήματα σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες όπως η Ισπανία, η Γερμανία, η Σουηδία και το Ηνωμένο Βασίλειο. Το 1999 πραγματοποιήθηκε η συγχώνευση μεταξύ της Teleperformance και της Rochefortaise Communication. Η νέα εταιρεία ονομάστηκε πρώτα ως SR Teleperformance, αποκτώντας οριστικά το σημερινό όνομα από το 2006.Το 1993, η εταιρεία άνοιξε το τμήμα της στις ΗΠΑ, την Teleperformance USA, ενώ το 1996 άνοιξε νέα κέντρα στη Σιγκαπούρη και τις Φιλιππίνες, με σκοπό την εξυπηρέτηση των αγορών των ασιατικών χωρών. Εν τω μεταξύ, η εταιρεία συνεχίζει να επεκτείνεται σταθερά στην Ευρώπη, με το άνοιγμα νέων καταστημάτων και την εξαγορά νέων start-up επιχειρήσεων στη Νορβηγία, στη Δανία, στην Ελλάδα, στην Ισπανία, στην Ολλανδία και στη Φινλανδία. Μεταξύ το 1998 και το 2002, άνοιξε επίσης νέα γραφεία στην Αργεντινή, στη Βραζιλία και στο Μεξικό. Το 2005, η εταιρεία ξεπέρασε το 1 δισεκατομμύριο ευρώ σε έσοδα για πρώτη φορά και ολοκλήρωσε την εξαγορά της Teleperformance Russia το 2006.
Μουρτζανά Ρεθύμνης

Τα Μουρτζανά είναι οικισμός της Κοινότητας Γαράζου του Δήμου Μυλοποτάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχουν 40 κατοίκους. Βρίσκονται 33 χλμ. ανατολικά από το Ρέθυμνο, επί της παλιάς εθνικής οδού, σε υψόμετρο 160 μ. Το χωριό έχει ανακηρυχθεί παραδοσιακός οικισμός .Αναφέρατε ότι το όνομα το του χωριού προήλθε από την Βυζαντινή οικογένεια Των Μουρτζανων (Μουρτζακης,Μουρτζανος) Μεγάλη οικογένεια που έδρασε στην Κρήτη μαζί με τον Νικηφορο Φωκά .έχει δράσει σε όλους του απελευθερωτικούς πολέμους κύριος στην επανάσταση του 1821 με τον τότε οπλαρχηγό Μυλοποτάμου Μιχαήλ Μουρτζακη εδρασε στην Κρήτη .

 Η προέλευση του ονόματος είναι ανδρονυμική απο το επίθετο Μουρτζανός, ήδη από την ανακατάληψη της Κρήτης από τον Νικηφόρο Φωκά το 961 μ.Χ., όπως αναγράφεται στα παλαιότερα κατάστιχα του Δούκα της Κρήτης, καθώς οι συντελεστές της νίκης ελάμβαναν τιμάρια που έφεραν το όνομα τους (βλ. Απλαδάς-Απλαδιανά, Μουσούρος-Μουσουριανά). Αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Muriziana. Στην ενετική απογραφή του 1583 από Καστροφύλακα αναφέρεται ως Murzanà ή Murisianà με 55 κατοίκους και 80 οφειλόμενες αγγαρείες και ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 ως Murzanà. Στην οθωμανική απογραφή του 1671 αναφέρεται ως Merçana, με 13 χαράτσια. . Το 1881 ανήκε στο δήμο Γαράζου και σύμφωνα με την απογραφή είχε 131 κατοίκους, όλοι χριστιανοί. Στην απογραφή του 1900 είχε 133 κατοίκους. Το 1920 είχε οριστεί έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου. Το 1925 τα Μουρτζανά προσαρτήθηκαν στην κοινότητα Γαράζου, μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997, όταν εντάχθηκαν στον δήμο Κουλούκωνα.Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: I Archontoromaiiki Oikogeneia "Mourtzanos". Kritologika Grammata. Rethimnon. 17. 2001. Pages 303-321
Άρης Αγγελόπουλος

Ο Άρης Αγγελόπουλος , (Αντίρριο ? ), είναι Έλληνας παλαίμαχος αθλητής της πετοσφαίρισης και σήμερα προπονητής. Έχει συνδέσει το όνομά του με την Ε.Α. Πατρών αρχικά σαν παίκτης κι έπειτα προπονητής.

 Ξεκίνησε την πετοσφαίριση από την Ε.Α. Πατρών το 1974 έως το 1988 , εκτός το 1980-81 που έπαιξε στην τότε Γιουγκοσλαβική Όμπιλιτς Βελιγραδίου. Με το τέλος τη καριέρας του ξεκίνησε προπονητής στην ΕΑ Πατρών από το 1985 ως 2004 όπου την πήρε από το τοπικό πρωτάθλημα και την οδήγησε στην Α1 εθνική. Το 2002-2004 ήταν και προπονητής στην Εθνική εφήβων, και το 2003-2005 ήταν στο προπονητικό τιμ της Εθνικής αντρών . Από το 2005 είναι προπονητής στην Παναχαϊκή Γ.Ε. την οποία ανέβασε από την Γ' εθνική στην Α2 εθνική κατηγορία.την περιοδο 2012-2013 την ανεβασε για πρωτη φορα στην α1 Με την εθνική αντρών ήταν στο πάγκο της στους Ολυμπιακούς αγώνες 2004 εκτελώντας χρέη Β' προπονητή (βοηθός). Σήμερα είναι καθηγητής φυσικής αγωγής στο Πανεπιστήμιο Πατρών, είναι παντρεμένος με την Άννα Βάσιτς κι έχουν έναν γιο τον Νίκο, διεθνή αθλητή της πετοσφαίρισης.
Τοπικό Διαστρικό Νέφος

Το Τοπικό Διαστρικό Νέφος (αγγλικά: Local Interstellar Cloud ή LIC), είναι το διαστρικό νέφος το οποίο εκτείνεται σε απόσταση περίπου 30 ετών φωτός (9,2 παρσέκ) και εντός του κινείται το Ηλιακό Σύστημα στο οποίο βρίσκεται η Γη. Είναι άγνωστο εάν ο Ήλιος βρίσκεται εντός του νέφους ή εντός της περιοχής όπου το νέφος αλληλεπιδρά με το γειτονικό νέφος G.

 Η δομή εντός της οποίας βρίσκεται το Ηλιακό Σύστημα ονομάζεται Τοπική Φυσαλίδα, μια περιοχή χαμηλής πυκνότητας του γαλαξιακού διαστρικού μέσου. Εντός της περιοχής της φυσαλίδας βρίσκεται το Τοπικό Διαστρικό Νέφος, μια περιοχή η οποία διαθέτει υψηλότερη πυκνότητα υδρογόνου. Ο Ήλιος βρίσκεται κοντά στην άκρη του νέφους, και εκτιμάται πως βρέθηκε εκεί κάποια στιγμή μεταξύ 44.000 και 150.000 έτη πριν, ενώ θεωρείται πως θα παραμείνει στην περιοχή για άλλα 10.000 με 20.000 έτη. Το νέφος έχει θερμοκρασία περίπου 6.730 °C (7.000 K, 12.140 °F), η οποία είναι παρόμοια με την επιφάνεια του Ήλιου. Ωστόσο η θερμοχωρητικότητα του είναι πολύ χαμηλή καθώς έχει χαμηλή πυκνότητα (4.9/cu in).Το νέφος κατευθύνεται προς τα έξω με κατεύθυνση τον σύνδεσμο Σκορπιού-Κενταύρου, ο οποίος είναι αστρικός σύνδεσμος εντός του οποίου σχηματίζονται νέοι αστέρες. Το 2009, η εξέταση των δεδομένων από την διαστημοσυσκευή Βόγιατζερ 2 υποδήλωσε πως η μαγνητική ισχύς του τοπικού νέφους ήταν πολύ μεγαλύτερη από ότι αναμενόταν, στα 370 με 550 πίκο τέσλα (pT), με τις προηγούμενες εκτιμήσεις να είναι 180 με 250 pT. Το χαρακτηριστικό αυτό πιθανώς εξηγεί το γιατί το νέφος αυτό εξακολουθεί να υπάρχει ακόμα παρά τις πιέσεις που του ασκούνται από τους ανέμους οι οποίοι απομάκρυναν την Τοπική Φυσαλίδα.Η αλληλεπίδραση του νέφους με την Γη εμποδίζεται από τον ηλιακό άνεμο και το ηλιακό μαγνητικό πεδίο. Κατάλογος των κοντινότερων αστέρων "A Breeze from the Stars", NASA Science "Voyager Makes an Interstellar Discovery", NASA Science "Local Chimney and Superbubbles" Anderson, Mark (January 6, 2007). «Don't stop till you get to the Fluff». New Scientist 193 (2585): 26–30. doi:10.1016/S0262-4079(07)60043-8. https://archive.org/details/sim_new-scientist_2007-01-06_193_2585/page/26.
Σπονδές των Πλαταιών

Οι Σπονδές των Πλαταιών ήταν γιορτή στην αρχαία Αθήνα στις 6 του αττικού μήνα Βοηδρομιών. Προς τιμήν της Αρτέμιδος γινόταν θυσία 500 αιγών όπως μας λέει ο Ξενοφώντας. Εκτός από την Άρτεμη λατρευόταν και ο Ενυάλιος. Την θυσία την έκανε ο πολέμαρχος. Ο Πλούταρχος αναφέρει ότι γινόταν στις 6 του αττικού μήνα Βοηδρομιών.

 Μια μέρα πιο πριν, την 5η του Βοηδρομιώνα γινόταν τα γενέσια κατά τα οποία θρηνούσαν όλους τους νεκρούς, μεταξύ αυτών όμως και τους νεκρούς πολεμιστές. Την έκτη μέρα γινόταν θυσία στην Άρτεμη και ακολουθούσε πομπή των εφήβων, η οποία εκδήλωνε την αρχή του εφηβικού έτους. Ακολουθούσε μια πολεμική αναπαράσταση της μάχης των Πλαταιών. August Mommsen (1898). «Feste der Stadt Athen im Altertum, geordnet nach attischem Kalender» (στα Γερμανικά). B. G. Teubner. Ανακτήθηκε στις 20 Αυγούστου 2009.
Κλασική περίπτωση βλάβης

Το Κλασική περίπτωση βλάβης (1987) είναι κωμική βιντεοταινία της δεκαετίας του 1980 σε σκηνοθεσία Τάκη Βουγιουκλάκη. Πρωταγωνιστούν οι Κώστας Τσάκωνας και Τάσος Κωστής στο ρόλο δύο τεχνικών με ειδικότητα στις πάσης φύσεως επισκευές οικιακών συσκευών.

 Το έργο πραγματεύεται τις περιπέτειες δύο μαστόρων, οι οποίοι καταστρέφουν με απίστευτο τρόπο τις πάσης φύσεως οικιακές συσκευές που αναλαμβάνουν να επισκευάσουν, επιδεικνύοντας παράλληλα θρασύτατη συμπεριφορά στους πελάτες. Οι δυο μάστορες επισκέπτονταν τα σπίτια των πελατών, εξαπολύοντας ασυγκράτητη θρασύτητα προς εκείνους, όταν τους ζητούσαν να εξηγήσουν τα ανεξήγητα, προκαλώντας επίσης ασυγκράτητο γέλιο σε μία από τις πιο κλασικές βιντεοταινίες της δεκαετίας του 1980. Ο μαστρο-Γιάννης (Κώστας Τσάκωνας) κι ο βοηθός του, ο Βλάσης (Τάσος Κωστής), είναι ίσως οι χειρότεροι στην πιάτσα. Ότι αναλαμβάνουν, παντός είδους, να επισκευάσουν μόνο χειρότερα καταλήγει. Και δεν φτάνει μονάχα αυτό, αλλά ο ματρο-Γιάννης είναι προσβλητικός με τους πελάτες, εκτός κι αν είναι κάποια αιθέρια ύπαρξη. Κώστας Τσάκωνας - μαστρο-Γιάννης Μάγδα Τσαγγάνη - Χατζηκουτουβέ Τάσος Κωστής - Βλάσης Πουλχερία Λουκά - Μαρίνα Τέτα Κωνσταντά - Γλυκερία Βέτα Μπετίνη - Κούλα Βέρα Γκούμα - Ντόρα Νίκη Ζωγράφου - Ζαφειρία Νίνα Παπαζαφειροπούλου - μάνα μαστρο-Γιάννη Δημήτρης Παπαγιάννης - στρατηγός Φρύνη Αρβανίτη - πελάτισσα Πάνος Νικολαΐδης - Αντωνάκης Δημήτρης Μπάνος - ταβερνιάρης Γιάννης Ευδαίμων - αρχηγός "Μερεμέτ σέρβις" Χρήστος Σάββας - μέλλων σύζυγος Ζαφειρίας Βιργινία Ζίνγκλερ - πελάτισσα Γιάννης Αστρακάκης - μπράβος Πέτρος Ξεκούκης - μπράβος Η ταινία ακολουθήθηκε από μια άτυπη συνέχεια του 1988 σκηνοθετημένη επίσης από τον Τάκη Βουγιουκλάκη, με τα σουρεαλιστικά και καρτουνίστικα στοιχεία της υπερτονισμένα, το Η Μεγάλη Απόφραξη: Το Σκατόμουτρο του 1988, με τους Κώστα Τσάκωνα και Τάσο Κωστή να επιστρέφουν ως μάστορες. Σε αυτή την ταινία ο Κώστας Τσάκωνας τραυματίστηκε όταν έπεσε από μία πτυσσόμενη σκάλα, στην προσπάθεια να ανεβεί στο πατάρι για να φτιάξει έναν θερμοσίφωνα, και σταμάτησαν τα γυρίσματα της ταινίας για δέκα μέρες. Cine GR Link
Αντίοχος ο Ασκαλωνίτης

Ο Αντίοχος ο Ασκαλωνίτης ( Ασκαλών Παλαιστίνης, περίπου το 130/120 π.Χ. - 68 π.Χ.) υπήρξε Έλληνας φιλόσοφος, πλατωνικός και εκλεκτικός, ιδρυτής της λεγόμενης «Πέμπτης Ακαδημίας». Ο Αντίοχος ήταν μαθητής του Φίλωνα του Λαρισσαίου στην Αθήνα και διάδοχός του στη διεύθυνση της πλατωνικής Ακαδημίας (79-78 π.Χ.). Ακολούθησε τον δάσκαλό του στη Ρώμη το 88 π.Χ., όπου κέρδισε τη φιλία του Ρωμαίου Λούκουλου. Ως σχολάρχης της Ακαδημίας στην Αθήνα, είχε ως μαθητή τον Κικέρωνα, ο οποίος στα έργα του αναφέρεται συχνά στον Αντίοχο. Αργότερα, κατά τον Δεύτερο Μιθριδατικό Πόλεμο (73 π.Χ.), ο Αντίοχος συνόδεψε το φίλο του Λούκουλο στην εκστρατεία του στην Ανατολή και πέθανε στη Μεσοποταμία.

 Ο Αντίοχος αγωνίστηκε κυρίως για να απαλλάξει την Ακαδημία από την επίδραση του Σκεπτικισμού και να την επαναφέρει στη γνήσια πλατωνική παράδοσή της. Γι' αυτό ήρθε σε σύγκρουση ακόμα και με το δάσκαλό του, τον Φίλωνα, μαθητή του Καρνεάδη, εκείνου ακριβώς που είχε εισαγάγει τον Σκεπτικισμό στην Ακαδημία. Χαρακτηριστική του αγώνα του είναι η παρατήρησή του στους Σκεπτικούς: Είναι αντίφαση να «βεβαιώνει» κανείς πως τίποτα δεν μπορεί να «βεβαιωθεί» και παράλληλα να «αποδεικνύει» πως τίποτα δεν μπορεί να «αποδειχθεί»! Στο «Πρόβλημα της αλήθειας» ο Αντίοχος δέχτηκε τη θέση του Στωικού Χρύσιππου για την «εννοιακή παράσταση» ως μέσο για τη γνώση, ενώ στο «Πρόβλημα της ευτυχίας» επεσήμανε ως ιδανικό την απάθεια, που είχαν διδάξει γενικά οι παλαιότεροι Στωικοί. Ο Αντίοχος έκανε και μια έκθεση της Ακαδημαϊκής, της Περιπατητικής και της Στωικής φιλοσοφίας, επιδιώκοντας να δείξει ότι οι τρεις σχολές διαφέρουν περισσότερο στη διατύπωση παρά στην ουσία. Με όλα αυτά ο Αντίοχος έδειξε βέβαια ότι δεν ήταν παρά ένας εκλεκτικός. Αν και όχι ιδιαίτερα δημιουργικός φιλόσοφος, ο Αντίοχος άσκησε μάλλον σημαντική επίδραση, και του αναγνωρίζουν ότι αυτός άνοιξε το δρόμο για την εξέλιξη του Πλατωνισμού προς τον Νεοπλατωνισμό. J. Glucker, Antiochuw and the Late Academy, Göttingen, Vandenhoeck & Ruprecht, 1978, 510 S. (Hypomnemata 56).
Βατοβάβι-Φιτοβινάνι

Η Βατοβάβι-Φιτοβινάνι (μαλαγασικά: Atsimo-Atsinanana) είναι μια από τις πέντε περιφέρειες της Επαρχίας Φιαναραντσόα, Μαδαγασκάρη. Πρωτεύουσα είναι η Μανακάρα. Έχει έκταση 19.605 τ.χλμ. και πληθυσμό 1.097.700 κατοίκων (2004) με πυκνότητα 56.0 κατοίκων ανά τ.χλμ.

 Η Βατοβάβι-Φιτοβινάνι βρίσκεται νοτιοανατολικά της Μαδαγασκάρης και βορειοανατολικά της Φιαναραντσόα. Συνορεύει στα βόρεια με την Ατσινανάνα, στα βορειοδυτικά με την Αμορόνι Μανία, στα νοτιοδυτικά με την Άνω Ματσιάτρα και στα νότια με την Ατσίμο-Ατσινανάνα. Έχει έκταση 19.605 τ.χλμ. Η Βατοβάβι-Φιτοβινάνι διαιρείται σε 6 δήμους: 11. Ιφαναντιάνα 14. Ικόνγκο 16. Μανακάρα 18. Μαναντζάρι 20. Νόσι Βαρίκα 22. Βοϊπένο Το τοπικό αεροδρόμιο είναι το Αεροδρόμιο της Φιαναραντσόα που βρίσκεται στην Φιαναραντσόα. Περιφέρειες της Μαδαγασκάρης
Μέλες Ζενάουι

Ο Μέλες Ζενάουι (መለስ ዜናዊ, 8 Μαΐου 1955 - 20 Αυγούστου 2012) ήταν πολιτικός της Αιθιοπίας και πρωθυπουργός της χώρας. Ανήλθε στην εξουσία μετά τη νίκη του Λαϊκού Δημοκρατικού Μετώπου (EPRDF) κατά του στρατού του δικτάτορα Μενγκίστου. Ήταν πρόεδρος της χώρας την περίοδο από 28 Μαΐου 1991 έως 22 Αυγούστου 1995. Διορίστηκε πρωθυπουργός στις 22 Αυγούστου του 1995 και έμεινε στη θέση αυτή μέχρι τον θάνατό του στις 20 Αυγούστου 2012.

 Γεννήθηκε στην Άντουα της Τιγκρέ, στη βόρεια Αιθιοπία. Το πλήρες όνομά του είναι Meles Zenawi Asres. Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο της Αντίς Αμπέμπα, την περίοδο 1972-1974. Αναγκάστηκε να διακόψει τις σπουδές του για να γίνει μέλος του Μαρξιστικού-Λενινιστικού Συνδέσμου των Τιγκρέ. Στις 4 Οκτωβρίου 2010 επανεξελέγη από το Κοινοβούλιο πρωθυπουργός της Αιθιοπίας και την επόμενη ημέρα σχημάτισε κυβέρνηση, η οποία εγκρίθηκε και ανέλαβε καθήκοντα αυθημερόν.. Πέθανε στις 20 Αυγούστου 2012 από άγνωστα αίτια, ενώ η κυβέρνηση ανέφερε ως αιτία θανάτου κάποια λοίμωξη. Μετά το θάνατο του Ζενάουι, υπηρεσιακός πρωθυπουργός ανέλαβε ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, Χαϊλεμαριάμ Ντεσαλέ. The Eritrean Struggle: From Where to Where? (1980) African Development: Dead Ends and New Beginnings (2006) Agricultural Development-Led Industrialisation (ADLI) strategy
Γιαμαγκάτα Αριτόμο

Ο Γιαμαγκάτα Αριτόμο (ιαπωνικά: 山縣 有朋‎, 14 Ιουνίου 1838, Χάγκι — 1 Φεβρουαρίου 1922, Τόκιο) Επίτιμο Μέλος του Τάγματος της Αξίας ήταν Ιάπωνας στρατιωτικός και πολιτικός, ο οποίος καταγόταν από οικογένεια Σαμουράι, ο 3ος και ο 9ος Πρωθυπουργός της Ιαπωνίας, πρίγκιπας (1907) και γκενρό. Στον πόλεμο Ιαπωνίας-Ρωσίας ήταν Διοικητής του Κυρίου Συμβουλίου.

 Craig, Albert M. (1961). Chōshū in the Meiji Restoration. Harvard University Press. ISBN 0739101935. Dupuy, Trevor N. (1992). Encyclopedia of Military Biography. I B Tauris & Co Ltd. ISBN 1-85043-569-3. Hackett, Roger F. (1971). Yamagata Aritomo in the Rise of Modern Japan 1838 - 1922. Harvard University Press. SBN 674-96301-6. Jansen, Marius B. (2000). The Making of Modern Japan. Belknap Press. ISBN 0674009916.
Ρίκινος

Ο ρίκινος (επιστημονική ονομασία: Ricinus communis, Ρίκινος ο κοινός), επίσης ρετσινολαδιά, κίκι, χαμοκουκιά, κολοκκίκι και κρότωνας, είναι πολυετές φυτό της οικογένειας των Ευφορβιοειδών. Είναι το μοναδικό είδος στο γένος ρίκινος. Είναι γνωστό γιατί από αυτό το φυτό εξάγεται το καστορέλαιο, γνωστό επίσης ως ρετσινόλαδο. Η ρετσινολαδιά είναι αυτοφυής στη νοτιοανατολική Μεσόγειο, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας, την ανατολική Αφρική και την Ινδία, αν και δεν είναι γνωστό από πού προέρχεται. Το φυτό επίσης έχει εγκλιματιστεί και σε άλλες περιοχές της Γης με τροπικό κλίμα, όπου χρησιμοποιείται ως καλλωπιστικό.

 Ο ρίκινος είναι αειθαλής ποώδης ή ημιξυλώδης θάμνος, με ύψος μέχρι 12 μέτρα και πλάτος 5 μέτρα. Αναπτύσσεται γρήγορα, μέχρι και 4 μέτρα σε ένα χρόνο αν οι συνθήκες είναι ευνοϊκές. Τα φύλλα του είναι μεγάλα, με διάμετρο μέχρι 75 εκατοστά, λοβωτά, με οδοντωτές άκρες και μακριούς μίσχους. Το χρώμα τους είναι γυαλιστερό ιώδες ή κόκκινο-πράσινο. Τα άνθη είναι μικρά και κιτρινοπράσινα διατεταγμένα σε σπάδικες. Τα αρσενικά άνθη βρίσκονται στο κάτω μέρος του σπάδικα και τα θηλυκά στο πάνω. Ο καρπός είναι ακανθώδης κόκκινη κάψουλα με σπέρματα τα οποία μοιάζουν πολύ με τσιμπούρια. Το φυτό είναι ολόκληρο τοξικό, και ιδίως οι καρποί του και το περίβλημά τους. Είναι γνωστό ότι ένας σπόρος περιέχει δόση τοξικών ουσιών ικανή να σκοτώσει ένα παιδί. Τα φύλλα του φυτού είναι λιγότερο τοξικά. Η τοξική ουσία του φυτού έχει αναγνωριστεί ως η ρικίνη. Σύμφωνα με το βιβλίο Γκίνες του 2007, είναι το πιο τοξικό φυτό στο κόσμο. Από τους καρπούς εξάγεται και το καστορέλαιο, το οποία έχει ένα ευρύ φάσμα χρήσεων, κυρίως στη σαπωνοποιία και την φαρμακευτική. Κύρια παραγωγός χώρα του καστορέλαιου είναι η Ινδία.
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1950

Το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου του 1950 ήταν η τέταρτη διοργάνωση Παγκοσμίου Κυπέλλου, η οποία διεξήχθη στη Βραζιλία από τις 24 Ιουνίου μέχρι τις 16 Ιουλίου 1950. Επίσης, ήταν η πρώτη μετά το τέλος του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, ο οποίος απέτρεψε παρόμοια διοργάνωση Κυπέλλου για 12 χρόνια. Επιπλέον, ήταν η μόνη διοργάνωση που ο νικητής δεν καθορίστηκε μετά από τη διαδικασία ενός μονού τελικού, αλλά από έναν τελικό όμιλο 4 ομάδων φιναλίστ που έπαιξαν μεταξύ τους με το σύστημα της βαθμολογίας, κάτι που αποφασίστηκε τότε από την FIFA λόγω μιας προσπάθειας αύξησης των αγώνων της διοργάνωσης. Για σκοπούς αρχείου, θεωρείται σήμερα επίσημα (ακόμα και από την ίδια την FIFA) ως τελικός της διοργάνωσης ο αγώνας της Βραζιλίας με την Ουρουγουάη που ήταν ο τελευταίος αγώνας του ομίλου με τις τέσσερις φιναλίστ. Με τη νίκη της Σελέστε (Ουρουγουάης) μέσα στο Ρίο ντε Τζανέιρο, το πρώτο κύπελλο της μεταπολεμικής περιόδου σημαδεύτηκε με μία από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις στην ιστορία του ποδοσφαίρου.Στη διοργάνωση αυτή, έγιναν 22 αγώνες, με 19 νίκες και μόλις 3 ισοπαλίες. Συνολικά σημειώθηκαν 88 γκολ, δίνοντας έτσι μέσο όρο 4 ακριβώς γκολ ανά αγώνα.

 Δεν υπήρξε επιλογή διοργανωτή με τον γνωστό τρόπο της ψηφοφορίας, καθώς μόνο η Βραζιλία εκδήλωσε ενδιαφέρον, λόγω και της έλλειψης υποδομών για πολλές χώρες μετά τον εξαετή Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Βραζιλία που βγήκε από τον πόλεμο χωρίς αξιοσημείωτες απώλειες, είχε την υποδομή για τη διοργάνωση τουρνουά Παγκοσμίου Κυπέλλου. Στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1950 συμμετείχαν 34 εθνικές ομάδες και αγωνίστηκαν για τις 13 θέσεις που δόθηκαν για την τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Οι δύο θέσεις καλύφθηκαν από την προηγούμενή νικήτρια Ιταλία και την οικοδέσποινα Βραζιλία. Στην αρχή ήταν προγραμματισμένο να δοθούν 16 θέσεις για τη διοργάνωση, αλλά λόγω της αποχώρησης της Σκωτίας, της Τουρκίας και της Ινδίας, η FIFA αποφάσισε να μην αντικαταστήσει τις ομάδες και να περιορίσει τις θέσεις σε 13, αντιλαμβανόμενη τη δυσκολία να βρει εθνικές ομάδες μετά την εξαθλίωση (οικονομική και μη) που προκάλεσε ο πόλεμος. Για πρώτη φορά σε Παγκόσμιο Κύπελλο έλαβε μέρος η Αγγλία, καθώς έγινε μέλος της FIFA μόλις το 1946 (προηγουμένως ήταν σε διαμάχες με την FIFA). Οι 13 ομάδες που εξασφάλισαν την συμμετοχή τους στην τελική φάση του Μουντιάλ 1950 ήταν οι εξής: Οι αγώνες φιλοξενήθηκαν σε 6 πόλεις της Βραζιλίας.
Ντερόν Ουίλιαμς

Ο Ντερόν Ουίλιαμς (πλήρες όνομα: Ντερόν Μάικλ Ουίλιαμς, Deron Michael Williams, 26 Ιουνίου 1984) είναι Αμερικανός καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται στους Ντάλας Μάβερικς, στο πρωτάθλημα του NBA.

 Γεννήθηκε στη Δυτική Βιρτζίνια των ΗΠΑ στις 26 Ιουνίου του 1984. Έχει ύψος 1,91 μέτρα και βάρος 95 κιλά. Επιλέχτηκε στην 3η θέση του ΝΒΑ Ντραφτ το 2005 από τους Γιούτα Τζαζ.
Εσμά Σουλτάνα (κόρη του Αχμέτ Γ΄)

Η Εσμά Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:إسما سلطان) (Τούρκικα: Esma Sultan, 14 Μαρτίου 1726 - 13 Αυγούστου 1788) ήταν κόρη του σουλτάνου Αχμέτ Γ΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και ετεροθαλής αδελφή των σουλτάνων Μουσταφά Γ΄ και Αμπντούλ Χαμίτ Α΄.

 Η Εσμά Σουλτάνα γεννήθηκε στις 14 Μαρτίου 1726 στην Κωνσταντινούπολη, κόρη του σουλτάνου Αχμέτ Γ΄ και της Ζεϊνέπ Καντινεφέντι. Στα δεκαεφτά της παντρεύτηκε, τον Νταμάτ Γιακούπ Πασά, στις 19 Φεβρουαρίου 1743. Ο δεύτερος γάμος της, ήταν με τον Νταμάτ Πίρ Μουσταφά Πασά, το 1744, ο Μουσταφά πέθανε στις 6 Ιανουαρίου 1757 και στη συνέχεια παντρεύτηκε τον Μουχσίνζαντε Μεχμέτ Πασά, στις 23 Ιουνίου 1758. Η Εσμά Σουλτάνα πέθανε σε ηλικία 62 ετών, στις 13 Αυγούστου 1788 στην Κωνσταντινούπολη. Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)
Αντελγκούντε της Βαυαρίας (1870-1958)

Η Αδελγόνδη (γερμ. Adelgunde von Wittelsbach, prinzessin von Bayern, 17 Οκτωβρίου 1870 - 4 Ιανουαρίου 1958) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν Πριγκίπισσα της Βαυαρίας και με τον γάμο της έγινε Πριγκίπισσα του Χοεντσόλλερν.

 Η Αδελγόνδη Μαρία Αυγούστα Θηρεσία ήταν η πρώτη κόρη του Λουδοβίκου Γ΄ της Βαυαρίας και της Μαρίας Θηρεσίας των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Φερδινάνδου Καρόλου Βίκτωρα της Αυστρίας, Πρίγκιπα της Μόντενα. Παντρεύτηκε το 1915 τον Γουλιέλμο του Χοεντσόλλερν. Δεν απέκτησαν απογόνους. Darryl Lundy (24 May 2004). "Adelgunde Prinzessin von Bayern". ThePeerage.com. Retrieved 2008-12-28. Paul Theroff. "BAVARIA". Paul Theroff's Royal Genealogy Site. Archived from the original on April 28, 2009. Retrieved 2008-12-28.
Νόρθφλιτ

Το Νόρθφλιτ (αγγλικά: Northfleet) είναι πόλη στο Κεντ (Αγγλία). Έχει πληθυσμό 13.300 κατοίκους (2005). Το όνομα της προέρχεται από τον ποταμό River Fleet, μικρό παραπόταμο του Τάμεση και μεγαλύτερο υπογειοποιημένο ποτάμι της αγγλικής πρωτεύουσας. Η πόλη είναι κτισμένη στα βόρεια (north) του ποταμού και για αυτό ονομάστηκε Νόρθφλιτ. Στη νότια (σάουθ) πλευρά του ποταμού υπάρχει χωριό με το όνομα Σάουθφλιτ (Southfleet).

 Η πρώτη ποδοσφαιρική ομάδα της πόλης ήταν η Νόρθφλιτ Γιουνάιτεντ ΦΚ. Είχε ιδρυθεί το 1890. Το ψηλότερο επίπεδο που συμμετείχε ήταν η Σάδερν Φούτμπολ Λιγκ (Southern Football League). Τη δεκαετία του '30 η Νόρθφλιτ αποτελούσε κατόπιν επίσημης συμφωνίας φυτώριο της Τότεναμ για την περιοχή του Κεντ. Το 1946 ενοποιήθηκε με τη γειτονική Γκρέιβσεντ Γιουνάιτεντ δημιουργώντας την Γκρέιβσεντ & Νόρθφλιτ, που το 2007 μετονομάστηκε σε Έμπσφλιτ Γιουνάιτεντ. Το όνομα αυτό το οφείλει στο σπόνσορά της Eurostar, εταιρία των υπερταχέων σιδηροδρόμων High speed one, που διασχίζουν την Σήραγγα της Μάγχης και προέρχεται από τον ομώνυμο σημαντικό σιδηροδρομικό σταθμό της γραμμής αυτής (Ebbsfleet International), που βρίσκεται κοντά στο Νόρθφλιτ. Northfleet Big Local - Lottery funded improvement scheme for Northfleet Northfleet Harbour Restoration Trust - information about Northfleet's ancient harbour Αρχειοθετήθηκε 2014-08-13 στο Wayback Machine. Northfleet History Group - open to those with an interest in Northfleet's history Details of the Northfleet cement works Dartford Archive - includes details of William Aspdin’s work Gravesend, Northfleet and Swanscombe Cage Bird Society (Local bird club) Rosherville gardens Αρχειοθετήθηκε 2006-09-02 στο Wayback Machine. Northfleet with Ebbsfleet Rotary Club (chartered 1954) Dover Road Chapel Northfleet URC
Όζντεμιρογλου Οσμάν Πασάς

Ο Όζντεμιρογλου Οσμάν Πασάς (Οθ. Τούρκικα:عثمان بن أوزديمير باشا) (Τούρκικα: Özdemiroğlu Osman Paşa, 1526 - 29 Οκτωβρίου 1585) ήταν Μεγάλος Βεζίρης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από το 1584 μέχρι το 1585.

 Ο Οσμάν γεννήθηκε το 1526 στο Κάιρο, τμήμα του Εγιαλέτι της Αιγύπτου της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Διορίστηκε σε διάφορες θέσεις στην Αίγυπτο. Μετά το θάνατο του πατέρα του το 1561, ο Οσμάν συνέχισε ως διοικητής του Εγιαλέτι του Χαμπές για επτά χρόνια. Το 1569, διορίστηκε ως κυβερνήτης της Υεμένης και το 1573 ως διοικητής του Εγιαλέτι του Ντιγιάρμπακιρ.Ενώ είναι στο Ντιγιάρμπακιρ, του ανατέθηκε να ενταχθεί στο στρατό κατά τη διάρκεια του Οθωμανικού-Σαφαβιδικού Πολέμου (1578-1590). Τα στρατεύματά του πάλεψαν καλά και συνέβαλαν πολύ στη νίκη κατά τη διάρκεια της μάχης του Τσιλντίρ. Το 1583 πολέμησε εναντίον ενός περσικού στρατού στο Μπαστεπέ, περιοχή στον Βόρειο Καύκασο (σύγχρονη Δημοκρατία του Νταγκεστάν της Ρωσίας), σε μια τριήμερη σύγκρουση που ονομάζεται Μάχη των Φακών (ονομάστηκε έτσι επειδή η μάχη συνεχίστηκε τη νύχτα).Η επόμενη αποστολή του ήταν να εκθρονίσει τον Κριμαίο Χάνο Μεχμέτ Β΄ Γκιράϊ, ο οποίος ήταν αναξιόπιστος και ενθρόνισε ένα νέο Χάνο, ο οποίος ήταν επιτυχής. Στη συνέχεια, από την Κριμαία έφτασε στην Κωνσταντινούπολη, όπου τον επαίνεσε ο σουλτάνος Μουράτ Γ΄.Στις 28 Μαΐου 1584, προάχθηκε σε Μεγάλος Βεζίρης, διατηρώντας επίσης τον τίτλο του ανώτατου διοικητή του στρατού. Την επόμενη χρονιά ήταν και πάλι στο μέτωπο της μάχης. Κατάκτησε το Ταμπρίζ, στο Δυτικό Ιράν. Ωστόσο, μερικές εβδομάδες αργότερα, στις 29 Οκτωβρίου 1585, αρρώστησε και πέθανε. Θάφτηκε στο Ντιγιάρμπακιρ.
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες 2008

Τα 34α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες (αγγλικά: Los Angeles Film Critics Association Awards), απονεμήθηκαν για να τιμήσουν την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 2008.

 Καλύτερη Ταινία: WALL-E Επιλαχών: Ο Σκοτεινός Ιππότης Καλύτερη Σκηνοθεσία: Ντάνι Μπόιλ – Slumdog Millionaire Επιλαχών: Κρίστοφερ Νόλαν – Ο Σκοτεινός Ιππότης Α' Ανδρικός Ρόλος: Σον Πεν – Milk Επιλαχών: Μίκι Ρουρκ – The Wrestler Α' Γυναικείος Ρόλος: Σάλι Χόκινς – Happy-Go-Lucky Επιλαχών: Μελίσα Λίο – Frozen River Β' Ανδρικός Ρόλος: Χιθ Λέτζερ – Ο Σκοτεινός Ιππότης Επιλαχών: Eddie Marsan – Happy-Go-Lucky Β' Γυναικείος Ρόλος: Πενέλοπε Κρουζ – Elegy και Vicky Cristina Barcelona Επιλαχούσα: Βαϊόλα Ντέιβις – Doubt Καλύτερο Σενάριο: Mike Leigh – Happy-Go-Lucky Επιλαχών: Charlie Kaufman – Synecdoche, New York Καλύτερου Διευθυντή Φωτογραφίας: Yu Lik-wai – Still Life (Sanxia haoren) Επιλαχών: Anthony Dod Mantle – Slumdog Millionaire Καλύτερος Σχεδιασμός Παραγωγής: Mark Friedberg – Synecdoche, New York Επιλαχών: Nathan Crowley – Ο Σκοτεινός Ιππότης Καλύτερη Μουσική: A. R. Rahman – Slumdog Millionaire Επιλαχών: Alexandre Desplat – The Curious Case of Benjamin Button Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία: Still Life (Sanxia haoren) – Κίνα/Χονγκ Κονγκ Επιλαχών: The Class (Entre les murs) – Γαλλία Καλύτερο Ντοκιμαντέρ/Μη Κινιματογραφική Ταινία: Man on Wire Επιλαχών: Waltz with Bashir (Vals im Bashir) Καλύτερη Ταινία Κινουμένων Σχεδίων: Waltz with Bashir (Vals im Bashir) The Douglas Edwards Experimental/Independent Film/Video Award: James Benning – RR and Casting a Glance Βραβείο Νέας Γενιάς: Steve McQueen – Hunger Ο Επίσημος ιστότοπος
Uncommon Man

Το Uncommon Man είναι τραγούδι του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, το όγδοο του δίσκου "Now What?!", ο οποίος κυκλοφόρησε στις 26 Απριλίου 2013 από την "Ear Music".

 Το τραγούδι είναι επηρεασμένο από "Fanfare for the Common Man" του Άαρον Κόουπλαντ. Η σύνθεση του κομματιού πραγματοποιήθηκε όταν ο Ντον Έρεϊ ξεκίνησε να παίζει ένα ριφ στο ύφος των συνθέσεων του Κόουπλαντ και ο Στηβ Μορς συνόδευσε αμέσως.Η επιρροή του παραγωγού Μπομπ Έζριν ήταν μεγάλη για την συγκεκριμένη δημιουργία, αφού έπεισε τα μέλη του συγκροτήματος να αυτοσχεδιάσουν στην αρχή του "Uncommon Man", κάτι που ηχογραφήθηκε με μία προσπάθεια. Στη συνέχεια, υπάρχει ένα μελωδικό σόλο κιθάρας από τον Μορς, το οποίο ο ίδιος θέλησε να το χρησιμοποιήσει σε κάποιο άλλο κομμάτι θεωρώντας ότι δεν ταίριαζε, αλλά ο Έζριν το τοποθέτησε στο συγκεκριμένο τραγούδι, πετυχαίνοντας ένα ιδιαίτερα αξιόλογο αποτέλεσμα. Το "Uncommmon Man" συμπεριλήφθηκε στο set list των ζωντανών εμφανίσεων των Deep Purple κατά την περιοδεία για την προώθηση του δίσκου. Ζωντανά ηχογραφημένη εκτέλεση του "Uncommon Man" υπάρχει στο άλμπουμ "…To The Rising Sun (In Tokyo)" του 2015. Το "Uncommon Man", όπως και όλο το άλμπουμ "Now What?!" ηχογραφήθηκε από τη όγδοη σειρά μελών του συγκροτήματος. Τα μέλη της ήταν τα εξής: Ίαν Γκίλαν - φωνητικά Στηβ Μορς - κιθάρα Ντον Έρεϊ - πλήκτρα Ρότζερ Γκλόβερ - μπάσο Ίαν Πέις - τύμπανα Now What?!, 2013, CD Booklet Στίχοι Uncommon Man Deep Purple - Uncommon Man Guitar Tabs - Tabslet Deep Purple - Uncommon Man live (Belgrade 2014) - Youtube
Δημόσια Βιβλιοθήκη Μηλεών

Η Δημόσια Βιβλιοθήκη Μηλεών Μαγνησίας «Ψυχής Άκος» είναι μία από τις παλαιότερες βιβλιοθήκες στον ελλαδικό χώρο. Η βιβλιοθήκη λειτουργεί στις Μηλιές Μαγνησίας, επάνω στο Πήλιο, σε απόσταση 26 χλμ. ανατολικά από τον Βόλο.

 Η Βιβλιοθήκη Μηλεών ιδρύθηκε το 1814 με την μορφή Σχολής από τρεις μηλιώτες λογίους ιερείς και υπέρμαχους του Διαφωτισμού: τον Άνθιμο Γαζή, τον Γρηγόριο Κωνσταντά και τον Δανιήλ Φιλιππίδη. Οι ιδρυτές της τής έδωσαν το όνομα Ψυχής Άκος, που σημαίνει θεραπεία ψυχής. Αρχικός σκοπός των ιδρυτών της Σχολής ήταν να δημιουργήσουν μία Ακαδημία, κάτι σαν πανεπιστήμιο, αλλά οι οθωμανικές Αρχές αρνήθηκαν να δώσουν άδεια για κάτι τέτοιο.Το κτίσιμο της Σχολής ολοκληρώθηκε το 1817, με την οικονομική συνδρομή των δύο πρώτων ιδρυτών, οι οποίοι πρόσφεραν για τον σκοπό αυτό 500 χρυσά φλουριά ολλανδικά, αλλά και την συνεισφορά πολλών άλλων πηλιορειτών. Ο Γαζής πρόσφερε στην Σχολή και την προσωπική του βιβλιοθήκη. Η Σχολή εμπλουτίστηκε επίσης με πλούσιο για την εποχή εποπτικό υλικό, όπως επιστημονικά όργανα, χάρτες, κ.ά. Όταν ξέσπασε η Επανάσταση του 1821, η Σχολή διέκοψε την λειτουργία της, μιας και οι ιδρυτές της ήταν μεταξύ των πρωτεργατών των επαναστατών. Η Σχολή επαναλειτούργησε το 1834 με την φροντίδα του Γρηγορίου Κωνσταντά. Όταν πέθανε ο Κωνσταντάς το 1844, η Σχολή έκλεισε οριστικά. Το 1928, με δωρεά της μηλιώτισσας Κρυσταλλίας Οικονομάκη, χτίστηκε κοντά στην πλατεία του χωριού η σημερινή Βιβλιοθήκη για να στεγάσει τα διασωθέντα βιβλία και όργανα της Σχολής. Ωστόσο, το 1943, όταν οι Γερμανοί πυρπόλησαν τις Μηλιές, το μεγαλύτερο μέρος από την συλλογή βιβλίων της Σχολής καταστράφηκε. Έτσι σήμερα στο Ιστορικό Τμήμα της Βιβλιοθήκης σώζονται περίπου 1.700 τίτλοι (3.000 τόμοι) διαφόρων ιστορικών εντύπων που έχουν τυπωθεί από το 1497 έως το 1899, καθώς και πολλά χειρόγραφα που χρονολογούνται από τον 10ο έως τον 18ο αι. μ.Χ.Η Βιβλιοθήκη Μηλεών έγινε δημόσια το 1955 και το 1973 απέκτησε και έναν ακόμη όροφο. Το Δανειστικό Τμήμα της περιλαμβάνει περίπου 13.000 τίτλους βιβλίων και περιοδικών και εμπλουτίζεται συνεχώς. Στην Βιβλιοθήκη λειτουργεί επίσης Δημόσιο Κέντρο Πληροφόρησης με ελεύθερη πρόσβαση στο Διαδίκτυο. Δημόσια Βιβλιοθήκη Μηλεών Κατάλογος μεγαλύτερων βιβλιοθηκών Παγκόσμια Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Europeana Ευρωπαϊκή Βιβλιοθήκη Β. Σκουβαράς και Κ. Μακρής, Αρχαιολογικός και ιστορικός οδηγός Θεσσαλίας. Εκδόσεις Όμηρος, Βόλος 1999, σσ. 66–69.
Μαλτέζικα κέρματα ευρώ

Το ευρώ (EUR ή €) είναι το κοινό νόμισμα 17 κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τα οποία αποτελούν την Ευρωζώνη. Τα κέρματα έχουν μια κοινή όψη και για τις 17 χώρες και μια εθνική όψη που περιλαμβάνει ένα σχέδιο επιλεγμένο από το κράτος-μέλος για λογαριασμό του οποίου γίνεται η κοπή. Η Μάλτα προσχώρησε στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2004 και αντικατέστησε τη μαλτέζικη λίρα με το κοινό νόμισμα την 1η Ιανουαρίου 2008 σε ισοτιμία 0.4293 λίρες ανά ευρώ.

 Το σχέδιο που θα έφεραν τα κέρματα ευρώ της Μάλτας έγινε αντικείμενο δημόσιου διαγωνισμού σε δύο γύρους. Στον πρώτο γύρο (14 - 29 Ιανουαρίου 2006) το κοινό της Μάλτας κλήθηκε να αποφασίσει το θέμα του σχεδίου κάθε σειράς νομισμάτων. Παρουσιάστηκαν 12 επιλογές, σε 4 κατηγορίες (προϊστορική Μάλτα, αναγεννησιακή Μάλτα, αρχιπέλαγο, Μαλτέζικη ταυτότητα). Επικρατέστερα σχέδια αναδείχτηκαν η Βάπτιση του Ιησού, το Μαλτέζικο οικόσημο και οι ναοί της Mnajdra. Στο δεύτερο γύρο (29 Μαΐου - 9 Ιουνίου 2006), το κοινό κλήθηκε να αποφασίσει για τα τρία τελικά σχέδια μεταξύ των νικητών του πρώτου γύρου συν το μαλτέζικο σταυρό. Το αποτέλεσμα ήταν (κατά σειρά ψήφων προτίμησης: Μαλτέζικος σταυρός, οικόσημο, ναοί της Mnajdra. Η Μάλτα μπορεί να εκδώσει αναμνηστικά κέρματα καθώς την 1η Ιανουαρίου 2008 προσχώρησε στην Ευρωζώνη. Για εικόνες της κοινής όψης και λεπτομερή περιγραφή των κερμάτων, δείτε το άρθρο κέρματα ευρώ. Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα Υπουργείο Οικονομικών της Μάλτας Iστοσελίδα του Υπουργείου Οικονομικών της Μάλτας για τη μετάβαση στο ευρώ Αρχειοθετήθηκε 2006-10-11 στο Wayback Machine.
Ευρωλίγκα ανδρών 2015-16

Η Ευρωλίγκα ανδρών 2015-16 ήταν η 16η διοργάνωση της Ευρωλίγκα, καθώς και η 59η από καταβολής θεσμού ως «Κυπέλλου Πρωταθλητριών». Το Final Four διεξήχθη στο Βερολίνο το χρονικό διάστημα 13-15 Μαΐου 2016.Το σύστημα διεξαγωγής παρέμεινε το ίδιο, όπως και την προηγούμενη περίοδο.

 Στις 6 Μαΐου, 2015, η Euroleague ανακοίνωσε τη διανομή αδειών (licences). Παρά το γεγονός ότι είχε ανακοινωθεί για τις 8 Ιουνίου του 2015, η τελική σύνθεση ανακοινώθηκε στις 29 Ιουνίου. Οι ομάδες χωρίστηκαν σε έξι γκρουπ δυναμικότητας των τεσσάρων ομάδων με βάση την κατάταξή τους στη βαθμολογία των συλλόγων, που βασίζεται στις επιδόσεις των ομάδων στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις σε διάστημα τριών περιόδων. Δύο ομάδες από την ίδια χώρα δεν μπορούν να κληρωθούν στον ίδιο όμιλο της κανονικής περιόδου. Η Κλήρωση πραγματοποιήθηκε στις 9 Ιουλίου 2015. Η κανονική περίοδος ξεκίνησε στις 15 Οκτωβρίου και ολοκληρώθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 2015. Οι κανόνες στην ισοβαθμία έχουν ως εξής: 1. Τα μεταξύ τους αποτελέσματα 2. Οι διαφορά πόντων στα μεταξύ τους παιχνίδια 3. Διαφορά πόντων στον όμιλο 4. Περισσότεροι πόντοι στον όμιλο Πηγή: Ευρωλίγκα Πηγή: Ευρωλίγκα Πηγή: Ευρωλίγκα Πηγή: Ευρωλίγκα Οι ομάδες που προκρίθηκαν στους Top 16 παίζουν εντός και εκτός έδρας αγώνες με κάθε ομάδα του ομίλου τους. Οι αγωνιστικές έγιναν στις 29–30 Δεκεμβρίου, 7–8 Ιανουαρίου, 14–15 Ιανουαρίου, 21–22 Ιανουαρίου, 28–29 Ιανουαρίου, 4–5 Φεβρουαρίου, 11–12 Φεβρουαρίου, 25–26 Φεβρουαρίου, 3–4 Μαρτίου, 10–11 Μαρτίου, 17–18 Μαρτίου, 24–25 Μαρτίου, 31 Μαρτίου–1 Απριλίου και 6–7 Απριλίου 2016. Πηγή: Ευρωλίγκα Πηγή: Ευρωλίγκα Στα playoffs η πρόκριση για το Final Four δίνεται στις ομάδες που θα κερδίσουν τρεις αγώνες. Αν μια ομάδα κερδίσει τρεις αγώνες προτού πραγματοποιηθούν και οι πέντε συνολικά αγώνες της σειράς, οι εναπομείναντες αγώνες παραλείπονται. Οι ομάδες που τερμάτισαν στις υψηλότερες θέσεις στους Top 16 παίζουν τον πρώτο, τον δεύτερο και τον πέμπτο (αν χρειαστεί) αγώνα της σειράς στην έδρα τους. Ο 1οι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στις 12 και 13 Απριλίου, οι 2οι στις 14 και 15 Απριλίου, οι 3οι στις 18 και 19 Απριλίου, οι 4οι (όπου χρειάστηκε) στις 20 και 21 Απριλίου και ο 5ος (όπου χρειάστηκε) στις 26 Απριλίου 2016. . Οι αγώνες διεξήχθησαν στο στάδιο «Mercedes-Benz Arena» στο Βερολίνο της Γερμανίας το τριήμερο 13-15 Μαΐου 2016. Πιο συγκεκριμένα, οι δύο ημιτελικοί πραγματοποιήθηκαν στις 13 Μαΐου ενώ ο αγώνας για τη τρίτη θέση (μικρός τελικός) πραγματοποιήθηκε, όπως και ο μεγάλος τελικός, στις 15 Μαΐου. Eurocup Ανδρών 2015-16 Επίσημος ιστότοπος της διοργάνωσης
Πηγάδια Ωλενίας Αχαΐας

Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Αχαΐα, δείτε: Πηγάδια Αχαΐας Τα Πηγάδια, ευρέως γνωστά και με την παλαιότερη ονομασία τους Τζάιλο, είναι χωριό της Αχαΐας, χτισμένο σε μια λοφώδη περιοχή στις απολήξεις των χαμηλών βουνών της νοτιοανατολικής Μόβρης και εγγύς της Σκόλλιδος, σε υψόμετρο 290 μέτρων περίπου. Διοικητικά υπάγεται στην Τοπική Κοινότητα Χαραυγής της Δημοτικής Ενότητας Ωλενίας του Δυτικής Αχαΐας. Γύρω από την περιοχή του Τζαίλου βρίσκονται τα χωριά Νεοχώρι (Μπινιαραίικα) και Χαραυγή (Χατζούρι) στα νότια, Αμπελάκια και Σαντομέρι στα νοτιοδυτικά, Πολύλοφο (Μπράτι) και Άγιος Νικόλαος (Σπάτα) στα δυτικά-νοτιοδυτικά, Άρλα και Ζησιμαίικα στα βόρεια, Φλόκα στα βορειοανατολικά και Ρουπακιά στα νοτιοανατολικά.

 Στις αρχές του 20ου αιώνα και συγκεκριμένα το 1903 αναφέρεται ότι οι μισοί περίπου κάτοικοί του ήταν αλβανόφωνοι. Το όνομα του χωριού μέχρι το 1957 ήταν Τζάιλο(ν), το οποίο παραμένει γνωστό και σήμερα και υπερισχύει στις περισσότερες περιπτώσεις του νεώτερου. Τη δεκαετία του 1950 βρέθηκαν στην ευρύτερη περιοχή του χωριού βυζαντινές αρχαιότητες του 11ου αιώνα. Με τη σύστασή του ως οικισμός και τη διοικητική αναγνώρισή του, υπήχθη με το ΦΕΚ 50Α - 25/07/1879 στον τότε δήμο Δύμης μέχρι το 1912 που με το ΦΕΚ 256Α της 28/08/1912 υπήχθη στην τότε κοινότητα Χατζουρίου (κατόπιν Χαραυγής) έως το 1997, που με το ΦΕΚ 244Α της 04/12/1997, σύμφωνα με τη Διοικητική Μεταρρύθμιση "Καποδίστριας", προσαρτήθηκε στο Δήμο Ωλενίας. Το 2010 εντάχθηκε στο νεοπαγή Δήμο Δυτικής Αχαΐας που προήρθε από την συγχώνευση του δήμου Ωλενίας μαζί με άλλους τρεις δήμους (ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010) βάσει της Διοικητικής Μεταρρύθμισης "Καλλικράτης". Το χωριό αναφέρεται στην ενετική απογραφή του 1689 με το όνομα Caio να έχει πληθυσμό 91 κατοίκους. Πρωτοαναφέρεται σε απογραφές 1879. Από το 1889 κ.εξ. αναφέρεται αυτοτελώς στις απογραφές. Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής: Στο χωριό υπάρχουν δύο ορθόδοξοι χριστιανικοί ναοί: του Αγίου Γεωργίου και ο κοιμητηριακός της Ζωοδόχου Πηγής. Να μην συγχέεται με το ομώνυμο χωριό στην κοντινή περιοχή της Τριταίας. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Β', Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Πηγάδια, λήμμα Τζάϊλος. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Πηγαδιών Ωλενίας Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 02/11/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Χαραυγής Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 02/11/2017.