IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Λήδα Βεντούρα

Η Λήδα Βεντούρα (γεννήθηκε στην Κέρκυρα στις 4 Μαΐου 1958) υπήρξε η πρώτη Ελληνίδα Αθλητικογράφος. Σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα στο Πέταλο του Μαλιακού, ενώ πήγαινε για ρεπορτάζ, στις 8 Δεκεμβρίου 1987.

 Εργάστηκε ως αθλητική ρεπόρτερ στη ΕΤ2 από το 1981 μέχρι και το 1987. Το τελευταίο της ρεπορτάζ προβλήθηκε την 1/12/1987 από την ΕΤ-2 στις 8:05 το βράδυ. Ήταν στα πλαίσια της εκπομπής "Έρευνα" και είχε τίτλο "Η ιδιωτική εκπαίδευση στη χώρα μας". Στις 7/4/1987, στα πλαίσια της ίδιας εκπομπής, είχε παρουσιάσει το θέμα της ρύπανσης στο Θριάσιο Πεδίο και στην Εύβοια. Το Δεκέμβριο του 1988, απονεμήθηκε βραβείο με το όνομά της, για δημοσιογράφους που προσέφεραν στον χώρο του αθλητισμού. Το 1988 δημοσιεύθηκε από τις εκδόσεις Νέα Σκέψη, η ποιητική της συλλογή "ΤΑΙΜ ΑΟΥΤ". Στην μνήμη της αθλητικογράφου, καθιερώθηκε χρηματικό έπαθλο που απονέμεται σε πρόσωπα που διακρίθηκαν για την πορεία τους στον αθλητισμό. Στο δημοτικό διαμέρισμα των Καναλίων, ο Δήμος Κερκυραίων, ονόμασε στην μνήμη της Λήδας Βεντούρα οδό με το όνομά της.
Βερνάρδος της Ιταλίας

O Βερνάρδος, γαλλ. Bernard (797 - 17 Απριλίου 818) από τον Οίκο των Καρολιδών ήταν βασιλιάς των Λομβαρδών (810-818). Όταν ο θείος του Λουδοβίκος Α΄ ο Ευσεβής βασιλιάς των Φράγκων με την Αυτοκρατορική Διάταξη τον έκανε υποτελή τού γιού του Λοθαρίου Α΄ της Μέσης Φραγκίας, ο Βερνάρδος συνωμότησε εναντίον του. Το σχέδιο αποκαλύφθηκε και ο Βερνάρδος τυφλώθηκε και απεβίωσε από αυτό.

 Γεννήθηκε στο Βερμαντουά της Πικαρδίας και ήταν νόθος γιος του Πεπίνου των Λομβαρδών ("της Ιταλίας") και μίας ερωμένης του. Το 810 ο πατέρας του ασθένησε στην πολιορκία της Βενετίας και απεβίωσε. Του Βερνάρδου, αν και νόθου, του επετράπη από τον πάππο του Καρλομάγνο η διαδοχή στη Λομβαρδία (Βόρεια Ιταλία). Ο πάππος του ήταν συγκυβερνήτης ως την ενηλικίωση (το 814) του Βερνάρδου. Το 814 απεβίωσε ο Καρλομάγνος και τον διαδέχθηκε στη Φραγκία ο νεότερος, γνήσιος γιος Λουδοβίκος Α΄ των Φράγκων, ο οποίος με την Αυτοκρατορική Διάταξη καθόριζε το μέλλον του βασιλείου: το μεγαλύτερο μέρος θα πήγαινε στον πρωτότοκο γιο του Λοθάριο Α΄ και ο Βερνάρδος βασιλιάς της Λομβαρδίας θα ήταν υποτελής του. Αυτό θεωρήθηκε επιρροή της συζύγου τού Λουδοβίκου Α΄, της Ερμενγάρδης. Αν και η Διάταξη δεν άλλαζε κάτι ουσιαστικά, ο Βερνάρδος παραπονέθηκε και άρχισε να μηχανορραφεί εναντίον του με άλλους τρεις μεγιστάνες. Πληροφορίες έφτασαν στον Λουδοβίκο Α΄ ότι σχεδιάζεται ανεξαρτητοποίηση και αυτός αμέσως εκστράτευσε νοτιότερα. Οι συνωμότες αιφνιδιάστηκαν και ταξίδευσαν στο Σαλόν να τον συναντήσουν· δικάστηκαν και καταδικάστηκαν σε θάνατο και ο Λουδοβίκος Α΄ από επιείκεια μετέτρεψε την ποινή τους σε τύφλωση. Η διαδικασία τραυμάτισε τον Βερνάρδο, που δύο ημέρες μετά απεβίωσε το 818. Ύποπτος συνεργάτης τους θεωρήθηκε και ο Θέοδουλφ επίσκοπος της Ορλεάνης, που φυλακίστηκε και σύντομα απεβίωσε. Ο Λουδοβίκος Α΄ είχε δύο νόθου αδελφούς, που τους έκειρε μοναχούς και τους έκλεισε σε μονές. Το βασίλειο της Λομβαρδίας απορροφήθηκε σε αυτό των Φράγκων, το οποίο δόθηκε στον Λοθάριο Α΄. Το 822 ο Λουδοβίκος Α΄ εξομολογήθηκε δημόσια στο Ατινύ ότι είναι ένοχος που σκότωσε τον ανιψιό του και καλωσόρισε τους δύο νόθους αδελφούς του στην ευμένειά του. Οι ιστορικοί λένε ότι αυτό τον έκανε ευάλωτο στην κυριαρχία των κληρικών και μείωσε το κύρος του και την εκτίμηση, σεβασμό που του είχαν οι Φράγκοι ευγενείς. Μερικοί ιστορικοί λένε πως η απειλή εναντίον του ήταν σοβαρή και η συγχώρεσή του έφερε την ισορροπία. Νυμφεύτηκε την Κουνιγκούντα (του Λον;) και είχε τέκνα: Πεπίνος 817-μετά το 850, κόμης του Βερμαντουά. McKitterick, Rosamond, The Frankish Kingdoms under the Carolingians Riché, Pierre, The Carolingians McKitterick, Rosamond, The New Cambridge History, 700–900
Σακραμέντο (Καλιφόρνια)

Το Σακραμέντο (αγγλικά: Sacramento, California), είναι η πρωτεύουσα της αμερικανικής πολιτείας της Καλιφόρνιας. Είναι χτισμένο στο σημείο στο οποίο ενώνεται οι ποταμοί Σακραμέντο με τον Αμερικανικό Ποταμό, στο βόρειο κομμάτι της Κεντρική Κοιλιάδα (Καλιφόρνια) της Καλιφόρνιας. Με πληθυσμό 470.956 το 2012 είναι η έκτη μεγαλύτερη πόλη της Καλιφόρνιας. Η πόλη είναι το οικονομικό και πολιτιστικό κέντρο της μητροπολιτικής περιοχής του Σακραμέντο, η οποία περιλαμβάνει 7 κομητείες με συνολικό πληθυσμό 2.527.123. Η μητροπολιτική περιοχή του Σακραμέντο είναι η τέταρτη μεγαλύτερη στην Καλιφόρνια μετά τη μητροπολιτική περιοχή του Λος Άντζελες, Σαν Φρανσίσκο και Σαν Ντιέγκο.

 Η πόλη αναπτύχθηκε αρχικά γύρω από το οχυρό Σούτερ, το οποίο χτίστηκε το 1839. Η πόλη άκμασε κατά το πυρετό του χρυσού στην Καλιφόρνια και είχε το ρόλο διαμετακομιστικού, εμπορικού και αγροτικού κέντρου, ενώ ήταν τερματικός σταθμός για σιδηροδρομικές, ακτοπλοϊκές και αμαξιτές οδούς. Το 1850 έλαβε το χαρακτηρισμό πόλης, με αποτέλεσμα να γίνει η πρώτη πόλη της Καλιφόρνιας. Το 1879 ανακηρύχθηκε πρωτεύουσα της Καλιφόρνιας. Η περιοχή του Σακραμέντο, επειδή βρίσκεται στη συμβολή δύο ποταμών έχει πληγεί αρκετές φορές από πλημμύρες. Προς το παρόν η πόλη προστατεύεται από ένα σύστημα αναχωμάτων, το οποίο όμως σε αρκετά σημεία έχει αποσταθεροποιηθεί, απόρροια της πρόχειρης κατασκευής του από τους κατοίκους της πόλης πριν από ένα αιώνα. Η μητροπολιτική περιοχή του Σακραμέντο είναι η πέμπτη μεγαλύτερη στην Καλιφόρνια μετά τη μητροπολιτική περιοχή του Λος Άντζελες, την περιοχή του Κόλπου του Σαν Φρανσίσκο, την Εσωτερική Αυτοκρατορία και τη μητροπολιτική περιοχή του Σαν Ντιέγκο και είναι η 27η μεγαλύτερη στις Ηνωμένες Πολιτείες.Οι Sutter Health, Blue Diamond Growers, Aerojet Rocketdyne, Teichert και The McClatchy Company είναι μεταξύ των εταιρειών που εδρεύουν στο Σακραμέντο. Το λιμάνι του Σακραμέντο μαστίζεται από λειτουργικές ζημίες τα τελευταία χρόνια και αντιμετωπίζει χρεοκοπία. Αυτή η σοβαρή απώλεια στις επιχειρήσεις οφείλεται στον έντονο ανταγωνισμό από το λιμάνι του Στόκτον, το οποίο έχει μεγαλύτερες εγκαταστάσεις και βαθύτερο κανάλι. Από το 2006, η πόλη του Δυτικού Σακραμέντο ανέλαβε την ευθύνη για το λιμάνι του Σακραμέντο. Κατά τη διάρκεια του πολέμου του Βιετνάμ, το λιμάνι του Σακραμέντο ήταν ο κύριος τερματικός σταθμός στη διαδρομή ανεφοδιασμού για όλα τα στρατιωτικά μέρη, το υλικό και άλλα φορτία που πήγαιναν στη Νοτιοανατολική Ασία. Από το 2019, οι κορυφαίοι εργοδότες στην Κομητεία του Σακραμέντο ήταν: (Καλιφόρνια) Σακραμέντο (Καλιφόρνια) στο Curlie
Καικιλία του Μπω

Η Καικιλία, γαλλ. Cecile (1230 - 1275) από τον Οίκο του Μπω ήταν κόρη του κυρίου του Μπω και με τον γάμο της έγινε κόμισσα της Σαβοΐας.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Μπαράλ του Μπω υποκόμη της Μασσαλίας & κυρίου του Μπω και της Σίβυλλας του Αντούζ, κόρης του Πιέρ Μπερμόντ και της Κωνσταντίας της Τουλούζης. Ο σύζυγός της απεβίωσε το 1253 και ο γιος τους ήταν 8 ετών, έτσι η Καικιλία ανέλαβε την επιτροπεία ως το 1259. Παντρεύτηκε το 1244 τον Αμεδαίο Δ΄ κόμη της Σαβοΐας και είχε τέκνα: Βονιφάτιος 1245-1263, κόμης της Σαβοΐας. Βεατρίκη 1250-1292, παντρεύτηκε πρώτα τον Πέτρο του Σαλόν και μετά τον Εμμανουήλ των Ιβρέα-Καστίλης κύριο της Βιγιένα. Ελεονώρα, παντρεύτηκε τον Γκισάρντ ντε Μπωζέ. Κωνστάνς, απεβ. μετά το 1263. Cox, Eugene L. (1974). The Eagles of Savoy. Princeton University Press, Princeton. ISBN 0691052166.
Ατόμιουμ

Κατασκευασμένο για την Παγκόσμια Έκθεση των Βρυξελλών (Expo '58), το ύψους 103 μέτρων μνημείο Ατόμιουμ (Atomium) αναπαριστά την κυψελίδα ενός κρυστάλλου σιδήρου, μεγεθυμένη κατά 165 δισεκατομμύρια φορές, με κάθετο σώμα διαγώνια, σωλήνες κατά μήκος των 12 άκρων του κύβου και από τις 8 κορυφές προς το κέντρο. Εννέα σφαίρες από ατσάλι διαμέτρου 18 μέτρων συνδέονται μέσω σωλήνων που περιέχουν κυλιόμενες σκάλες μέχρι 35 μέτρων, μεταξύ των μεγαλύτερων στην Ευρώπη. Παράθυρα στην κορυφαία σφαίρα παρέχουν μια πανοραμική άποψη των Βρυξελλών. Άλλες σφαίρες έχουν εκθέσεις της δεκαετίας του 1950. Τρεις ανώτερες σφαίρες που δεν διαθέτουν κάθετη υποστήριξη δεν είναι ανοιχτές στο κοινό για λόγους ασφαλείας.

 Σχεδιασμένο αρχικά για να διαρκέσει μόνο έξι μήνες, το σχέδιο του αρχιτέκτονα Αντρέ Βατερκέυν επέζησε και κατέστη δημοφιλές τουριστικό θέλγητρο, σε σημείο που μερικοί πιστεύουν πως είναι ένα εθνικό σύμβολο του Βελγίου που ανταγωνίζεται το Μάννεκεν Πις. Βρίσκεται στο βόρειο τμήμα των Βρυξελλών, δίπλα στο Στάδιο Βασιλιά Βαλδουίνου στο Πάρκο Χέυζελ (50.8948° Β, 4.3415° Α). Κοντά του βρίσκονται επίσης ένα συνεδριακό κέντρο, το πάρκο Mini Europe και ένα από τα πρώτα πολυσινεμά στον κόσμο, το Kinepolis. Ξεκινώντας τον Μάρτιο του 2004, οι ανακαινιστικές εργασίες περιέλαβαν την αντικατάσταση των φθαρμένων ελασμάτων από αλουμίνιο που κάλυπταν τις σφαίρες με ανοξείδωτο ατσάλι. Για να καλυφθεί η δαπάνη των ανακαινίσεων, το παλιό αλουμίνιο πουλήθηκε στο κοινό ως σουβενίρ. Ένα τριγωνικό κομμάτι μήκους περίπου 2 μέτρων πωλήθηκε για 1.300$. Το Ατόμιουμ παρέμεινε κλειστό για το κοινό από τον Οκτώβριο του 2004 μέχρι τον Φεβρουάριο του 2006. Έκτοτε το Atomium έχει δεχθεί περισσότερους από 2.000.000 επισκέπτες . Βρυξέλλες Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Atomium στο Wikimedia Commons Επίσημος Διαδυκτιακός Τόπος του Ατόμιουμ Structurae Brussels Discovery Webcam Atomium Ατόμιουμ
Και αύριο θα είναι μια άλλη μέρα

Και αύριο θα είναι μια άλλη μέρα (Ισπανικά: Y mañana será otro día) είναι τηλενουβέλα μεξικάνικης παραγωγής του 2018. Είναι ριμέικ της Χιλιανής τηλενουβέλας του 2009 Cuenta conmigo. Πρωταγωνιστούν Ανχέλικα Βάλε, Ντιέγο Ολιβέρα, Αλεχάντρα Μπάρρος και Λουίς Άτσα.

 Η Μόνικα Ρόχας, είναι γραμματέας και αφιερωμένη αποκλειστικά στη δουλειά της στη Media Link, την εταιρεία που ίδρυσε και διευθύνει ο Καμίλο Σαρμιέντο. Η Μόνικα δεν είναι μόνο υπεύθυνη για την επαγγελματική ατζέντα του αφεντικού της, αλλά και για την προσωπική του ζωή, η οποία περιλαμβάνει τη σύζυγό του Ντιάνα και τα παιδιά τους. Από τη στιγμή που η Μόνικα συναντά τον Κάμιλο, τον ερωτεύεται ακόμη και όταν ξέρει ότι η αγάπη της δεν έχει καμία ελπίδα. Αλλά οι προσδοκίες της αγάπης της θα αλλάξουν, όταν η Ντιάνα θα της προτείνει να ερωτευτεί τον Καμίλο, όταν αυτή πεθάνει λόγω σοβαρής ασθένειας. Ανχέλικα Βάλε ως Μόνικα Ρόχας Αράισα Ντιέγο Ολιβέρα ως Καμίλο Σαρμιέντο Αλεχάντρα Μπάρρος ως Ντιάνα Αλκάνταρα Λασκανο ντε Σαρμιέντο Νούρια Μπάχες ως Εουχένια "Τίτα" Λασκάνο Άνα Λαγιέβσκα ως Μαργαρίτα Ρόχας Φαμπιάν Ρόμπλες ως Αδριάν Σαρμιέντο Ντιέγο ντε Ερίκε ως Μανουέλ Γκονσάλες Φερνάντα Μπόρτσες ως Λάουρα Εμμανουέλ Παλομάρες ως Ραφαέλ ντε λα Μάσα Φλορένσια ντε Σαράτσο ως Χιμένα Ισαγκίρρε Μαουρίσιο Αμπουλαράτς ως Μαουρίσιο Σοκόρρο Μπονίγια ως Ισαμπέλα "Τσάμπε" Καστελάρ Εστεφάνια Βιγιαρεάλ ως Νόρα Σολέ Αντρέα Εσκαλόνα ως Λίδια Μιράντα Κάι ως Ρεχίνα Σαρμιέντο Λίσι Μαρτίνες ως Μπάρμπαρα "Μπάρμπι" Σαρμιέντο Όλιβερ Νάβα ως Κριστόμπαλ Άρι Πλασέρα ως Νίκολας "Νίκο" Σαρμιέντο Κρις Πασκάλ ως Πάμπλο Λουίς Χοσέ Σεβίγια ως ουίς Σέρχιο Σαλδιβάρ ως Ιατ. Χουάν Μιγκέλ Ντίας-Μορλέ ως Αρμάντο Αλεχάντρο Σερβάντες ως Φέρτσι Σέρχιο Μαδριγάλ ως Νταμιάν Ροσίο Παδίγια ως Παλόμα Μονσεράτ Χιμένες ως Κριστίνα Ριβαπαλάσιος Τζανέτ Πόνσο ως Πιλάλ Εμπίλ Λουίς Άτσα ως Ινιάκι ντε λα Μάσα Άνα Λα Σαλβία ως Αλμουδένα Σερβάντες Μακάρια ως Μερσέντες Γκάρσα Λέο Ντελούγλιο ως Ελ Κίλλερ Και αύριο θα είναι μια άλλη μέρα στην IMDb
Ναβαρέζα

Η Ναβαρέζα (La Navarraise) αποτελεί τίτλο όπερας σε δύο πράξεις σε ποίηση Ερρίκου Καίν, βασισμένη σε διήγημα του Κλαρετί και με μουσική του Μασνέ. Η Ναβαρέζα ανέβηκε πρώτη φορά στη σκηνή του Γκόβεντ Γκάρντεν στο Λονδίνο το 1894.

 Ο νεαρός Ζουάν Αρακουΐλ στον οποίο ο πλούσιος κτηματίας Τιμπούρτσιο αρνείται να προσφέρει την κόρη του, δέχεται αντί αμοιβής 2.000 ντούρος να φονεύσει τον επαναστάτη Τσουκαράγκα. Πράγματι ο Ζουάν φέρει σε πέρας την αποστολή - επιχείρηση αυτή με δόλο ρίχνοντας δηλητήριο σε πληγή του επαναστάτη που προηγουμένως τον είχε δεχθεί ως φίλο. Επανερχόμενος όμως ο Ζουάν ενώ λαμβάνει την αμοιβή καταδικάζεται σε θάνατο δια τουφεκισμού επειδή φόνευσε γενναίο εχθρό με δόλο όπου και εγκαταλείπεται από την ερωμένη του. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα La Navarraise στο Wikimedia Commons
Ειδικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου 1973

Στο Ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ελλάδος 1973 μετείχαν οι νικήτριες ομάδες των πρωταθλημάτων των τοπικών Ενώσεων με σκοπό την άνοδο στη Β΄ Εθνική. Πήραν μέρος συνολικά 39 ομάδες και διεξήχθη σε εννέα ομίλους των 4 ή 5 ομάδων. Οι πρωταθλητές των ομίλων ανέβηκαν στη Β΄ Εθνική.

 Η διοργάνωση του 1973 δεν είχε προκριματική φάση. Μετά τη λήξη όλων των τοπικών πρωταθλημάτων, οι πρωταθλήτριες ομάδες των ενώσεων μετείχαν σε μία τελική φάση, χωρισμένες σε εννέα ομίλους. Εξαίρεση αποτέλεσαν οι τρεις παλιότερες και ιδρυτικές ενώσεις της ΕΠΟ που έστειλαν περισσότερους συλλόγους: τρεις σύλλογους η Ε.Π.Σ. Αθηνών (Αστέρας Ζωγράφου, Ολυμπιακός Λιοσίων και Π.Α.Ο. Αγίου Δημητρίου) και από δύο η Ε.Π.Σ. Πειραιώς (Α.Ο. Νεάπολης και Α.Ο. Σύρου) και η Ε.Π.Σ. Μακεδονίας (Α.Π.Ε. Λαγκαδά και Θερμαϊκός Θεσσαλονίκης). Συνολικά πήραν μέρος 39 ομάδες σε έξι ομίλους των τεσσάρων και τρεις ομίλους των πέντε ομάδων. Οι αγώνες ξεκίνησαν στις 30 Απριλίου και ολοκληρώθηκαν στις 17 Ιουνίου 1973, με την ανάδειξη των εννέα πρωταθλητών που ανέβηκαν στη Β΄ Εθνική. Όμως, τυπικά η διοργάνωση δεν είχε τελειώσει, διότι εκκρεμούσε ένσταση του Εθνικού Αλεξανδρούπολης κατά του πρωταθλητή του 1ου ομίλου Νέστου Χρυσούπολης. Μετά από δικονομικές περιπέτειες η ομάδα της Αλεξανδρούπολης κέρδισε την ένσταση τελεσίδικα τον επόμενο Οκτώβριο. Στο μεταξύ ο Νέστος προετοιμαζόταν κανονικά να συμμετάσχει στη Β΄ Εθνική έχοντας κάνει μεταγραφές, ενώ πήρε μέρος στον α΄ γύρο του Κυπέλλου Ελλάδος 1973-74, στο οποίο μετείχαν μόνο επαγγελματικά σωματεία και είχε αποκλείσει τον Πανδραμαϊκό με 4-2. Μετά την εκδίκαση της ένστασης το αποτέλεσμα ακυρώθηκε και ο Πανδραμαϊκός ξαναέπαιξε αυτή φορά με τον Εθνικό Αλεξανδρούπολης. Λόγω της διαμορφωθείσας κατάστασης η ΕΠΟ αποφάσισε να επιτρέψει και στις δύο ομάδες να πάρουν μέρος στη Β΄ Εθνική, με αποτέλεσμα στον Γ΄ όμιλο να λάβουν μέρος 21 ομάδες και συνολικά 61. Η "ατέλεια" αυτή διορθώθηκε την επόμενη σεζόν με την άνοδο οκτώ αντί για εννιά ομάδων από το ερασιτεχνικό πρωτάθλημα 1974. Ομάδες που μετείχαν (38) Όμιλοι (9): 6 των τεσσάρων και 3 των πέντε ομάδων. Πρωταθλητές ομίλων (άνοδος στην Β΄): Νέστος Χρυσούπολης Νίκη Πολυγύρου Αχιλλεύς Φαρσάλων Α.Σ. Λαμία Παναιτωλικός Παναρκαδικός Α.Ο. Σύρου Ολυμπιακός Λιοσίων Απόλλων Μυτιλήνης Άνοδος κατ' εξαίρεση έπειτα από ένσταση: Εθνικός Αλεξανδρούπολης 1 Ο Εθνικός Αλεξανδρούπολης κέρδισε την άνοδο έπειτα από ένσταση που υπέβαλε κατά του Νέστου, η οποία άργησε να εκδικασθεί, με αποτέλεσμα η ΕΠΟ να δώσει την άνοδο και στα δύο σωματεία.2 Αγώνας κατάταξης: Καλαμαριά, 10/6/1973: Αχιλλέας Φαρσάλων - Φ.Σ. Κοζάνης: 1-0. Νίκος Νικολαΐδης, "Απ' τη Γ΄ Εθνική στο Περιφερειακό (1965-2012)", Αθήνα 2012 (ψηφιακή έκδοση). εφ. "Αθλητική Ηχώ", φύλλα σεζόν 1972-73.
Ίζατσιτς

Το Ίζατσιτς (κυριλλικά: Изачић) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του εδάφους της Πόλεως του Μπίχατς, εντός του Καντονιού της Ούνα-Σάνα και εντός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε 1.116 κατοίκους.

 Το Ίζατσιτς ευρίσκεται σε απόσταση 5 χμ. βορειοδυτικά του Μπίχατς. Το 1991, η τοπική κοινότητα του Ίζατστιτς αριθμούσε 3.201 κατοίκους, οι οποίοι ήσαν κατανεμημένοι ως κάτωθι: Πόλεις της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Δήμοι της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης (Αγγλικά) Maplandia (Αγγλικά) Δορυφορική εικόνα από Ίζατσιτς στο fallingrain.com
Lili Marleen

Το Lili Marleen (ελληνική απόδοση Λιλί Μαρλέν) είναι το πλέον διάσημο τραγούδι στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου πολέμου που τραγουδήθηκε και από τις δύο πλευρές των αντιμαχομένων, με διαφορετικό χαρακτήρα. Αρχική ερμηνεύτρια του τραγουδιού ήταν η Λάλε Άντερσεν.

 Η «Λιλί Μαρλέν» ήταν ένα παλιό γερμανικό ερωτικό ποίημα, που φέρεται να γράφηκε από το δάσκαλο Χανς Λάιπ (1893–1983) στη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου περί το 1915 και πρωτοδημοσιεύτηκε το 1937 με τον τίτλο «Das Lied eines Jungen Soldaten auf der Wacht» («Το τραγούδι ενός νεαρού στρατιώτη στη σκοπιά»). Τον επόμενο χρόνο μελοποιήθηκε από τον Νόρμπερτ Σουλτς (1911-2002) μέλους του ναζιστικού κόμματος και αργότερα συνεργάτη του Γιόζεφ Γκέμπελς. Το 1939 ηχογραφήθηκε για πρώτη φορά σε ερμηνεία της Γερμανίδας τραγουδίστριας Λάλε Άντερσεν (1905-1972) υπό τον νέο τίτλο «Das Mädchen unter der Laterne» («Το κορίτσι κάτω απ΄ το φανάρι»). Μετά την ταυτόχρονη γερμανική εισβολή σε Ελλάδα και Γιουγκοσλαβία, ο καταληφθείς ραδιοφωνικός σταθμός του Βελιγραδίου από το Ράιχ άρχισε ν' αναμεταδίδει με τον πολύ ισχυρό πομπό που είχε στο μεταξύ εγκατασταθεί, το τραγούδι αυτό, ως πιο πρόχειρο στη δισκοθήκη, χωρίς ιδιαίτερο προπαγανδιστικό χαρακτήρα. Κάθε βράδυ, στις 9.55 μμ ακριβώς, το πρόγραμμα του κατοχικού γερμανικού σταθμού του Βελιγραδίου έκλεινε με το Lili Merleen. Ετσι το τραγούδι διαδόθηκε σε όλη την Ευρώπη, τη Μεσόγειο και τη Β. Αφρική (άρεσε στον Γερμανό στρατάρχη Ερβιν Ρόμελ και στους άνδρες του ναζιστικού Afrikakorps) ενώ έφτασε ακόμη και στις ΗΠΑ και μάλιστα μεταγλωττισμένο. Τελικά ο τίτλος του καθιερώθηκε από το αναφερόμενο στο τραγούδι όνομα του κοριτσιού Λιλί Μαρλέν. Το θέμα είναι απλό : ένας φαντάρος στη σκοπιά ονειρεύεται ότι η Λιλί θα τον περιμένει να ξαναβρεθούν κάτω από τον φανοστάτη όπου συναντιόντουσαν πριν τον πόλεμο. Τον Ιούνιο του 1942, σε μια νεότερη διασκευή με κρουστά, έλαβε την μορφή εμβατηρίου, που συνδυαζόταν άριστα με τον γερμανικό στρατιωτικό βηματισμό. Από τότε και μετά για μεν τους Γερμανούς έφερε προπαγανδιστικό χαρακτήρα, για δε τους Συμμάχους παρέμενε ένα ιδιαίτερα δημοφιλές ερωτικό τραγούδι, με την γλυκιά και γεμάτη πάθος φωνή της Άντερσεν. Το τραγούδι μεταγλωττισμένο στην ιταλική έχει ένα ιδιαίτερο αργό τέμπο σε χαμηλότερη φωνή, που προσέδιδε μάλλον απογοήτευση παρά ενθουσιασμό. Μεταγλωττίστηκε και στην ελληνική με κάποιο σκωπτικό όμως χαρακτήρα, που αποδιδόταν με νεαρές φωνές από θεατρικούς θιάσους της επιθεώρησης. Μεταγλωττίστηκε και τραγουδήθηκε στα φινλανδικά, όχι όμως με τον γερμανικό στόμφο. Υπολογίζονται σε περίπου 200 οι διαφορετικές εκτελέσεις που έχουν κυκλοφορήσει από τότε μέχρι σήμερα. "Ειδικό αφιέρωμα στα τραγούδια του 1940", αρχείο NET (Β' Πρόγραμμα), εκπομπή της 28η Οκτωβρίου 2012, ώρα 22.00 του Γ. Παπαστεφάνου. Επίσημος ιστότοπος Lili Marleen Λιλί Μαρλέν από Λάλε Άντερσεν στο Internet Archive
Καληνύχτα, και Καλή Τύχη

Η ταινία Καληνύχτα, και Καλή Τύχη (πρωτότυπος τίτλος: Good Night, and Good Luck) είναι ο τίτλος αμερικανικής ταινίας, είδους πολιτικού δράματος σε σκηνοθεσία του Τζορτζ Κλούνεϊ και σε σενάριο του ίδιου μαζί με τον Γκραντ Χέσλοου.Επίσης και οι δυο τους πρωταγωνιστούν στην ταινία, μαζί με τον Ντέιβιντ Στράθερν, την Πατρίσια Κλάρκσον, τον Τζεφ Ντάνιελς, τον Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ, και τον Φρανκ Λανγκέλα. Η ταινία είναι παραγωγής της Warner Independent Pictures, που ανήκει στην Warner Bros. Επίσης η ταινία κυκλοφόρησε σε ασπρόμαυρη μορφή, αν και γυρίστηκε ως έγχρωμη και το ασπρόμαυρο προστέθηκε αργότερα, στην διαδικασία της μετα-παραγωγής. Χρονικά τα γεγονότα της ταινίας διαδραματίζονται στην δεκαετία του 1950 και συγκεκριμένα η ταινία εστιάζει στην αντιπαράθεση μεταξύ του βετεράνου δημοσιογράφου της τηλεόρασης και του ραδιοφώνου Έντουαρντ Μόροου και του γερουσιαστή Τζόζεφ Μακάρθυ σχετικά με τις αντικομμουνιστικές πράξεις του τελευταίου. Η ταινία κυκλοφόρησε στους περισσότερους κινηματογράφους παγκοσμίως το 2005. Στην Ελλάδα κυκλοφόρησε στις αρχές Ιανουαρίου του 2006. Απέσπασε κυρίως θετικά σχόλια από τους κριτικούς. Η ταινία επίσης προτάθηκε για διάφορα βραβεία, ανάμεσα σε αυτά και 6 βραβεία Όσκαρ, 6 βραβεία BAFTA, και 4 Χρυσές Σφαίρες. Το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου την έχει κατατάξει ως μια από τις καλύτερες ταινίες του 2005.

 Ο Έντουαρντ Μόροου είναι ένας επιτυχημένος δημοσιογράφος και παρουσιαστής δύο από τις δημοφιλέστερες εκπομπές λόγου του CBS. Κατά το έτος 1953 καταλήγει να γίνει ένα από τα δυνατά χαρτιά της αμερικανικής τηλεόρασης. Μέχρι τη στιγμή που η δημοσιογραφική του ομάδα βρέθηκε μπροστά σε κάτι σκοτεινότερο από μία ακόμα αποκλειστικότητα. Η έρευνα του Μόροου σχετικά με την αμφιλεγόμενη αποπομπή ενός πιλότου για ασήμαντη αιτία, τον οδηγεί στα επικίνδυνα μονοπάτια του μακαρθισμού και των απαγορευμένων πολιτικών φρονημάτων. Πρόσωπα με φημολογούμενο αριστερό παρελθόν και φιλοκομμουνιστικές απόψεις διώκονται και περιθωριοποιούνται με κάθε κόστος. Ρισκάροντας την προσωπική και επαγγελματική ασφάλεια του ίδιου και των συνεργατών του, ο Μόροου συνεχίζει την έρευνα μέχρι τέλους. Ο Τζόζεφ Μακάρθυ ανοίγει ανοιχτό διάλογο με τον δημοσιογράφο μέσω της τηλεόρασης και εδραιώνει ακόμη περισσότερο την ισχύ του. Η εκπομπή του Μόροου παύει να προβάλλεται. Κι αυτή είναι μονάχα η αρχή. Απο εκεί αρχίζει ο πόλεμος μεταξύ των δυο αυτών προσώπων. Ντέιβιντ Στράθερν στο ρόλο του Έντουαρντ Μόροου Τζορτζ Κλούνεϊ στο ρόλο του Φρεντ Φρέντλι Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ στο ρόλο του Τζοσεφ Γουέρσμπα Πατρίσια Κλάρκσον στο ρόλο της Σίρλεΐ Γουέρσμπα Φρανκ Λανγκέλα στο ρόλο του Γουίλιαμ Πάλεϊ Τζεφ Ντάνιελς στο ρόλο του Σιγκ Μίκελσον Τέιτ Ντόνοβαν στο ρόλο του Τζέσε Ζούσμερ ΡέιΓουάις στο ρόλο του Ντον Χόλεμπεκ Άλεξ Μπόρσταϊν στο ρόλο της Νάταλι Τόμας Μακάρθυ στο ρόλο του Πάλμερ Ουίλιαμς Ρόζε Άμπντου στο ρόλο του Μίλι Λέρνερ Ριντ Ντάιαμοντ στο ρόλο του Τζον Αάρον Ματ Ρος στο ρόλο του Έντι Σκοτ Τζόζεφ Μακάρθυ (αρχειακό υλικό) ως ο εαυτός του Λιμπεράτσε (αρχειακό υλικό) ως ο εαυτός του Ρόι Κον (αρχειακό υλικό) ως ο εαυτός του Επίσημος ιστότοπος Καληνύχτα, και Καλή Τύχη στο imdb.com Καληνύχτα, και Καλή Τύχη στο cine.gr
Αλεξιάδα

Η Αλεξιάδα είναι ιστορικό έργο, που ολοκληρώθηκε γύρω στο 1148 από τη Βυζαντινή Άννα Κομνηνή, η οποία και διηγείται τη βιογραφία του πατέρα της, Αλέξιου Α΄ Κομνηνού. Κατά τη διάρκεια της παραμονής της στην Αγία Μονή της Κεχαριτωμένης, στην Κωνσταντινούπολη, έγραψε το ιστορικό σύγγραμμα «Ἀλεξιάς» (15 βιβλία) που είναι αφιερωμένο στον πατέρα της Αλέξιο και καλύπτει τα γεγονότα της περιόδου 1069-1148. Στο έργο αυτό, που συμπληρώνει το έργο του συζύγου της «Ύλη Ιστορίας», η Άννα έχει ως πρότυπό της τον Θουκυδίδη και τον Πολύβιο και χρησιμοποιεί αττικίζουσα γλώσσα.

 Στηρίζεται στις προσωπικές της αναμνήσεις (καθώς είχε συνεχώς προσωπική επαφή με τα γεγονότα), σε πληροφορίες διαφόρων συγχρόνων της, μαρτυρίες στρατιωτών του Αλέξιου που συνέλεξε η ίδια αλλά και συμπολεμιστών του όπως ο Ιωάννης Δούκας αλλά και εχθρών, όπως ενός ακολούθου του Ροβέρτου Γισκάρδου και σε επίσημα έγγραφα, όπως της επιστολής του Αλεξίου προς τον Ρήγα Αλαμανίας αλλά και της συμφωνίας με τον Βοημούνδο. Στο έργο περιγράφεται η πολιτική και στρατιωτική ιστορία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας κατά την εξουσία του, κάτι που καθιστά το έργο μια από τις πιο σημαντικές πηγές πληροφοριών για τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους. Επίσης, περιλαμβάνεται η εξιστόρηση της αλληλεπίδρασης της Πρώτης Σταυροφορίας με τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, που αντικατοπτρίζει τις συγκρουόμενες αντιλήψεις Ανατολής και Δύσης στις αρχές του 12ου αιώνα Λουκία Μουσούρου, «Γραμμάτων ουκ άμοιρος», στο: Τμήμα Κοινωνικής Πολιτικής Παντείου Πανεπιστημίου, Κοινωνιολογία και κοινωνικός μετασχηματισμός στη σύγχρονη Ελλάδα, Τόμος-Αφιέρωμα στον κοινωνιολόγο Δημήτρη Τσαούση, εκδ. Gutenberg, Αθήνα, 2013, σελ. 545-560. Παναγιώτης Νικολόπουλος, «Λογοτεχνία: Οι ιστοριογράφοι: Άννα Κομνηνή», Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, τομ. Θ΄ (1980), Εκδοτική Αθηνών, σελ. 386-387. Άννα Κομνηνή - Βιβλία A΄-IE΄, (μετάφρ. Αλόη Σιδέρη), εκδ. Άγρας 2005. ISBN 960-325-336-7. Το αυθεντικό κείμενο στην ελληνική Βικιθήκη Η Αλεξιάδα, στον ιστότοπο του Fordham University της Νέας Υόρκης (Αγγλικά).
Ελληνική Φλόγα

Η Ελληνική Φλόγα (Hellenic Flame) ήταν το δεύτερο ακροβατικό σμήνος της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας, την περίοδο 1953-1967. Το όνομα Ελληνική Φλόγα το απέκτησε την δεύτερη περίοδο της ζωής του, ενώ στην τρίτη αποκαλούνταν Νέα Ελληνική Φλόγα.

 Στις 30 Μαΐου 1953 συστάθηκε η 110 Πτέρυγα Μάχης στη Λάρισα, η οποία στελεχώθηκε με τέσσερα αεροσκάφη F-84G Thunderjet. Με τα εν λόγω μαχητικά, τα πρώτα αεριωθούμενα της ΕΠΑ, εξοπλίστηκε η 337 Μοίρα Διώξεως Βομβαρδισμού. Από αυτή τη μοίρα σχηματίστηκε το 1953 το πρώτο ακροβατικό σμήνος της Ελληνικής Αεροπορίας, γνωστό και ως acro-team. Μάλιστα η συγκρότηση του σμήνους αρχικά ήταν παράτυπη, καθώς ο τότε Μοίραρχος Επγος (Ι) Κ. Κόκκας συγκέντρωσε κάτω από μεγάλη μυστικότητα τρεις ικανούς πιλότους της Μοίρας (Υπσγο Δαμάσκο Δημήτριο, Υπσγο Στυλιανάκη Ιωάννη και Ανθσγο Παπαδημητρόπουλο Εμμανουήλ) και τους εκπαίδευσε, όντας εντυπωσιασμένος από επίδειξη του Αμερικανικού ακροβατικού σμήνους Sky Blazers.Το δεύτερο ακροβατικό σμήνος της ΕΠΑ, το οποίο αποκτά πλέον το όνομα "Ελληνική Φλόγα", δημιουργήθηκε τον Αύγουστο του 1957 και εξοπλίστηκε με μαχητικά F-86Ε Sabre της 341 Μοίρα Αναχαίτισης Ημέρας. Η μοίρα υπαγόταν στην 113 Πτέρυγα Μάχης, η οποία είχε δημιουργηθεί ένα χρόνο πριν, με την παραλαβή των πρώτων αεροσκαφών αυτού του τύπου. Τα χρώματα του σμήνους ήταν κυανό, λευκό και πορτοκαλί. Το σμήνος έπαψε να υφίσταται τον Σεπτέμβριο του 1964.Το τρίτο ακροβατικό σμήνος της ΕΠΑ, η "Νέα Ελληνική Φλόγα", σχηματίστηκε το 1967, από πέντε F-5 της 337 Μοίρα Αναχαίτισης Ημέρας (η οποία υπαγόταν στην 113ΠΜ), αλλά δυστυχώς έδρασε για μικρό χρονικό διάστημα. Έδρα του σμήνους ήταν το αεροδρόμιο Σέδες. Το Ξεπέταγμα των Αετών (Η ιστορία του Ελληνικού Ακροβατικού Σμήνους) Βίντεο από πτήση επίδειξης του σμήνους το 1956 Το έμβλημα του σμήνους 1962-1965 Σκίτσο F-84G με τα χρώματα του ακροβατικού σμήνους Φωτογραφία F-86Ε με τα χρώματα της Ελληνικής Φλόγας Σκίτσο F-86Ε με τα χρώματα της Ελληνικής Φλόγας Φωτογραφία F-5 με τα χρώματα της Νέας Ελληνικής Φλόγας Νέα από την IPMS Ελλάδος, τεύχη 2/92, 3/92, 4/98 Hellenic teams at Aerobatic Teams website
Μάχη της Αμφίπολης

Η μάχη της Αμφίπολης συνέβη κατά τον Πελοποννησιακό πόλεμο το 422 π.Χ., στη Μακεδονία, στην περιοχή της Αμφίπολης. Αντίπαλοι ήταν οι Αθηναίοι υπό το στρατηγό Κλέωνα και οι Σπαρτιάτες υπό το στρατηγό Βρασίδα.

 Ο Λακεδαιμόνιος στρατηγός Βρασίδας εκστράτευσε στη Μακεδονία για να δημιουργήσει κατά πρώτον συμμαχίες και κατα δεύτερον να πολιορκήσει και να καταλάβει τις προσκείμενες στην Αθήνα πόλεις. Τότε έμαθε ότι ο φιλοπόλεμος Αθηναίος στρατηγός Κλέων ερχόταν εναντίον του για να τον σταματήσει. Οι δύο αντίπαλοι στρατοπέδευσαν κοντά στα τείχη της Αμφίπολης, ενώ μέρος του στρατού του Βρασίδα παρέμεινε μέσα στα τείχη της φιλικά προσκείμενης πόλης. Το επόμενο πρωί ο Βρασίδας με όλο το στρατό του κρύφτηκε πίσω από τα τείχη της Αμφίπολης. Ο Κλέων πληροφορημένος για τις κινήσεις του αντιπάλου του, έδωσε εντολή υποχώρησης σε φάλλαγγα πορείας. Τότε άνοιξαν ξαφνικά οι πύλες της Αμφίπολης και από μέσα ξεχύθηκε ο στρατός των Σπαρτιατών ο οποίος προσέβαλλε τους Αθηναίους στο μέσον της φάλαγγάς τους και στην οπισθοφυλακή της. Οι Αθηναίοι τράπηκαν σε γενική σχεδόν φυγή και είχαν πολύ μεγάλες απώλειες (600 νεκρούς) ενώ από τους Σπαρτιάτες σκοτώθηκαν μόλις 7, συμπεριλαμβανομένου του Βρασίδα. Στη μάχη έπεσε νεκρός και ο Κλέωνας. Η μεγάλη ήττα των Αθηναίων και ο θάνατος των Κλεωνα και Βρασίδα είχε ως αποτέλεσμα την επικράτηση των φιλειρηνικών παρατάξεων μεταξύ των εμπολέμων. Έτσι, το φθινόπωρο του 422 π.Χ. άρχισαν οι ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις οι οποίες κατέληξαν στην ειρήνη του Νικία το 421 π.Χ.. Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτική Αθηνών, 1972, τ. Γ1, σ. 223-226. Χάρης Θεοδωράτος, Οι μεγαλύτερες μάχες του αρχαίου ελληνικού κόσμου, σ. 180-185.
Βέντραν Τσόρλουκα

Ο Βέντραν Τσόρλουκα (Vedran Ćorluka, 5 Φεβρουαρίου 1986) είναι Κροάτης ποδοσφαιριστής, γεννημένος στη Βοσνία. Αγωνίζεται για τη Λοκομοτίφ Μόσχας και την Εθνική Κροατίας. Παίζει στο κέντρο της άμυνας, αν και έχει παίξει και σε άλλες θέσεις, ιδίως στο δεξί άκρο της άμυνας.

 Ο Τσόρλουκα αποφοίτησε από τις ακαδημίες της Ντιναμό Ζάγκρεμπ προτού κάνει το επαγγελματικό του ντεμπούτο στην πρώτη της ομάδα το 2003. Το 2007 μεταγράφηκε για £8 3 εκατομμύρια στη Μάντσεστερ Σίτι. Ύστερα από μία μόλις σεζόν στο Μάντσεστερ μετακόμισε στο Λονδίνο και την Τότεναμ. Έπαιξε για 4 σεζόν στο λονδρέζικο σύλλογο αλλά χωρίς να είναι βασικό μέλος της ενδεκάδας. Ύστερα από ενα σύντομο δανεισμό στη Μπάγερν Λεβερκούζεν, το καλοκαίρι του 2012 πήρε μεταγραφή στη Λοκομοτίβ, όπου βρήκε τον πρώην προπονητή του στην Εθνική Κροατίας Σλάβεν Μπίλιτς. Ο Τσόρλουκα αντιπροσώπευσε την Κροατία σε παιδικό και εφηβικό επίπεδο προτού κάνει το ντεμπούτο του με την ανδρική ομάδα τον Αύγουστο του 2006 σε ένα φιλικό αγώνα ενάντια στην τότε πρωταθλήτρια κόσμου Ιταλία. Συμμετείχε στις αποστολές για τα Ευρωπαϊκά πρωταθλήματα του 2008 και 2012. Είναι μέλος της κροατικής αποστολής και για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014.
Σταυρωτή επικολλητή ξυλεία

Η σταυρωτή επικολλητή ξυλεία (αγγλ. Cross laminated timber), ευρύτερα γνωστή ως CLT, είναι νέο δομικό προϊόν ξύλου για την κατασκευή ξύλινων κτιρίων. Τα ξύλινα κτίρια είναι μια νέα οικολογική τάση στην κεντρική Ευρώπη και τον Καναδά και το προϊόν CLT αποτελεί εναλλακτική λύση για πράσινη δόμηση -με βάση το ξύλο- κατάλληλη να αντικαταστήσει ή να συμπληρώσει άλλα δομικά υλικά, λ.χ. το σκυρόδεμα και τον χάλυβα.

 Το ακρωνύμιο CLT προκύπτει από τα αρχικά των αγγλικών λέξεων Cross Laminated Timber, που μεταφράζεται στα ελληνικά ως επικολλητή ξυλεία -συγκολλημένη πλευρικά- η οποία φέρει πλάκες πολλαπλών στρώσεων που συγκολλιούνται ‘χιαστί’, δηλ. σε γωνίες 90ο η μία με την άλλη. Το CLT είναι ουσιαστικά πολυστρωματικά πάνελ με μονό αριθμό στρώσεων μασίφ ξύλου (συνήθως 3, 5 ή 7). Το ίδιο προϊόν, σπανιότερα, είναι γνωστό ως BSPH (από τη γερμανική λέξη Brettsperrholz). Στη Βόρεια Αμερική αναφέρεται ως X-lam. Η σταυρωτή επικολλητή ξυλεία μετράει περισσότερα από είκοσι έτη ζωής στην Ευρώπη. Το ανέπτυξε κατά τη διδακτορική του έρευνα ο Αυστριακός ερευνητής Gerhard Schickhofer, το 1994, στο Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο του Γκρατς, ο οποίος και βραβεύτηκε με το βραβείο Wallenberg. Το 2002, η Αυστρία ήταν η πρώτη χώρα στην Ευρώπη που δημιούργησε προδιαγραφές δόμησης κτιρίων από αυτό το δομικό υλικό. Σήμερα στην Αυστρία, τη Γερμανία και τη Σκανδιναβία, το υλικό δόμησης CLT έχει επεκταθεί σε οικιακές και μη οικιακές εφαρμογές, κυρίως λόγω του ότι το ξύλο είναι οικολογικό υλικό μηδενικού αποτυπώματος σε άνθρακα. Είναι χαρακτηριστικό ότι έχουν ανεγερθεί πολλά ξύλινα κτίρια (ακόμη και πολυώροφα) στην Αγγλία, τη Γαλλία, την Ιαπωνία, τον Καναδά, τη Νορβηγία, την Ιταλία, την Αυστραλία και σε άλλες χώρες. Στην κεντρική Ευρώπη, το CLT παράγεται κυρίως από ξυλεία ερυθρελάτης (spruce), και σε μικρότερο ποσοστό, από λευκή ελάτη (Abies alba), δασική πεύκη (Pinus sylvestris) και Ευρωπαϊκή λάρικα (Larix decidua). Λίγες ξύλινες κατασκευές υπάρχουν από είδη πλατύφυλλων, κυρίως οξιάς. Όσον αφορά τις συγκολλητικές ουσίες, σήμερα χρησιμοποιούνται κόλλες πολυουρεθάνης ενός συστατικού (PUR), μελαμινικές ρητίνες (MUF) και σπανιότερα ρητίνες φαινόλης-ρεσορκινόλης (PRF).
Huawei P10

Το Huawei P10 είναι Android smartphone που παράγεται από τη Huawei. Απελευθερώθηκε τον Φεβρουάριο του 2017.και είναι ο διάδοχος του Huawei P9. Το Huawei P10 διαθέτει οθόνη LCD 5.1 στα 1080p υψηλής ευκρίνειας, ενώ το P10 Plus έχει 5,5 ιντσών.Ακόμα υπάρχει μια έκδοση του με χαμηλότερα χαρακτηριστικά, το Huawei P10 Lite με οθόνη 5,2 ιντσών.

 Ανακοινώθηκαν στο Mobile World Congress 2017, οι Huawei P10 και P10 Plus και P10 Lite φέρουν μια σταθερή μεταλλική κατασκευή με υψηλή ποιότητα κατασκευής. Στη σειρά P10, η Huawei έχει μετακινήσει τον σαρωτή δακτυλικών αποτυπωμάτων στο μπροστινό μέρος του τηλεφώνου, όπου μπορεί να χρησιμοποιηθεί αντί κουμπιών στην οθόνη. Η Huawei επέλεξε μια οθόνη Full HD LCD για το P10, ενώ το P10 Plus Huawei P10 Lite παίρνει ένα QHD. Η οθόνη είναι αισθητά πιο φωτεινή, πράγμα που διευκολύνει την προβολή κάτω από ισχυρό ηλιακό φως. Πρότυπο δικτύου: Υποστήριξη κινητής τηλεφωνίας / Unicom / τηλεπικοινωνιών 4G + / 4G / 3G / 2G. Huawei EMUI 5.1 browser Το Huawei P10 χρησιμοποιεί τη φωτογραφική μηχανή της Leica, η οποία έρχεται με αισθητήρα χρώματος 12MP με τσιπ μονόχρωμου 20MP. Και οι δύο φακοί έχουν διάφραγμα F2.2 και η παραλλαγή χρώματος διαθέτει επίσης οπτική σταθεροποίηση εικόνας. Οι πληροφορίες χρωμάτων και μονόχρωμων εικόνων συνδυάζονται για καλύτερη λεπτομέρεια εικόνας, υψηλότερο δυναμικό εύρος και χαμηλότερα επίπεδα θορύβου. Άλλα χαρακτηριστικά περιλαμβάνουν αυτόματη εστίαση με τη βοήθεια λέιζερ, φλας LED δύο τόνων και εγγραφή βίντεο 4K. Από την πλευρά του λογισμικού, ένα νέο πορτρέτο τύπου «Leica-style» χρησιμοποιεί 3D ανίχνευση προσώπου και εφαρμόζει ένα συνδυασμό ψεύτικου bokeh, ρυθμιζόμενου φωτισμού και εφέ "beautification" στο πορτραίτο To Huawei P10 βγαίνει σε 4 εκδόσεις με τους εξής κωδικούς:VTR-L09: Global έκδοση με μονή κάρτα sim. VTR-L29: Global έκδοση με διπλή κάρτα sim. VTR-TL00: Κυκλοφορεί μόνο στην Κίνα με περιορισμούς στο λογισμικό. VTR-AL00: Κυκλοφορεί στην Κίνα, στην Ταϊβάν, τη Σαουδική Αραβία και στο Χονγκ Κονγκ με περιορισμούς στο λογισμικό. Τα μηχανικά μέρη ενός μονόκαρτου Huawei P10 και δίκαρτου είναι ακριβώς τα ίδια. Όλα τα Huawei P10 έχουν δύο υποδοχές για κάρτα sim. Ο περιορισμός επίκειται μόνο στο λειτουργικό.Έτσι το VTR-L09 είναι ένα VTR-L29 που το λειτουργικό κρύβει στο μενού τη δεύτερη κάρτα sim. Η Huawei κέρδισε τα νέο Plaudits από την EISA με βραβεία για το Huawei P10 & Huawei Watch 2. Επίσημη ιστοσελίδα της Huawei https://www.gsmarena.com/huawei_p10-8514.php https://allmobilegsm.com/bd/huawei-p10-price-in-bangladesh/ https://mobgsm.com/bd/huawei-phones-58.php https://www.9volto.gr/blog/
Σπεράντζα Καλό

Η Σπεράντζα Καλό (Spéranza Calo-Séailles ; ή Ελπίδα Καλογεροπούλου ; 17 Μαΐου 1885 - 18 Φεβρουαρίου 1949) ήταν Ελληνίδα ζωγράφος, εφευρέτης και τραγουδίστρια της όπερας. Είναι γνωστή ως τραγουδίστρια και καλλιτέχνης, όμως εφηύρε ένα είδος διακοσμητικού σκυροδέματος που έλαβε το όνομα Lap.

 Η Κάλο γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1885, όπου το όνομά της ήταν Ελπίδα Καλογεροπούλου. Έλαβε την προσοχή του κοινού ως τραγουδίστρια μέτζο-σοπράνο και ένας μάνατζερ που την άκουσε, αποφάσισε να την αναλάβει και να προωθήσει την καριέρα της. Το 1923 εφηύρε ένα είδος διακοσμητικού σκυροδέματος το οποίο εφαρμόστηκε για πρώτη φορά τον Ιούνιο 1923. Το νέο αυτό υλικό έλαβε το όνομα Lap. Η εφεύρεσή της αναπτύχθηκε από την ίδια και τον σύζυγό της που ήταν καθηγητής στην Σορβόνη. Το 1929 τα υλικά για την εφεύρεση Lap χρησιμοποιήθηκαν στην κατασκευή και διακόσμηση των Halles de Boulongrin στο Ρέιμς. Αποτέλεσαν πρόκληση κατά την ανακαίνιση του κτιρίου το 2012 και τα πάνελ αντικαταστάθηκαν από GR. Το 1930 δημιούργησε έργο μέσω της χρήσης του Lap μαζί με τον Tsuguharu Foujita. Ο Foujita έφτιαξε το πορτραίτο της και επίσης δημιούργησε αρκετά έργα με το υλικό Lap στην έδρα της εταιρείας στο Antony. Η Κάλο πέθανε στο Παρίσι το 1949. Croft, Catherine; Macdonald, Susan (2019-01-15). Concrete : case studies in conservation practice, Getty Publications, σελίδα 42 Léonard Tsuguharu Foujita and Speranza Calo-Séailles Cat and Kittens www.bonhams.com Buisson, Sylvie; Buisson, Dominique (1987). Foujita www.acr-edition.com
Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Θα Πάει Μακριά η Βαλίτσα;

Το Ημερολόγιο Ενός Σπασίκλα: Θα Πάει Μακριά η Βαλίτσα;, γνωστό ως Diary of a Wimpy Kid: The Long Haul στις ΗΠΑ, είναι ένα μυθιστόρημα ρεαλιστικής φαντασίας, γραμμένο από τον Αμερικανό συγγραφέα και σκιτσογράφο Τζεφ Κίνι, και το ένατο βιβλίο της σειράς Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα. Το μυθιστόρημα αυτό κυκλοφόρησε στις 4 Νοεμβρίου 2014 στις ΗΠΑ. Στις ΗΠΑ κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Amulet Books, ενώ στην Ελλάδα από τις εκδόσεις Ψυχογιός.

 Ένα ταξίδι με το αυτοκίνητο υποτίθεται πως είναι μεγάλη χαρά για όλη την οικογένεια... εκτός, φυσικά, αν πρόκειται για τους Χέφλι. Το ταξίδι ξεκινάει γεμάτο προσδοκίες αλλά γρήγορα αρχίζουν να συμβαίνουν διάφορα αναπάντεχα. Οι τουαλέτες στα βενζινάδικα, οι τρελαμένοι γλάροι, τα μικροτρακαρίσματα και ένα γουρούνι που το έσκασε δε σημαίνουν ακριβώς διασκέδαση για τον Γκρεγκ Χέφλι. Αλλά ακόμα και το χειρότερο ταξίδι με αυτοκίνητο μπορεί να είναι γεμάτο περιπέτειες και αυτό το συγκεκριμένο θα μείνει για καιρό αξέχαστο στους Χέφλι. Αυτό είναι το ένατο βιβλίο της σειράς Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα. Το προηγούμενο είναι Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Τρελή Γκαντεμιά ενώ το επόμενο είναι Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Τον Παλιό Καλό Καιρό. https://www.psichogios.gr/site/Books/show/1002733/to-hmerologio-enos-spasikla-9-tha-paei-makria-h-balitsa%3B
Δυναστική ένωση

Δυναστική ένωση είναι ο συνδυασμός με τον οποίον δύο διαφορετικά κράτη κυβερνώνται από την ίδια δυναστεία, ενώ τα όρια τους, οι νόμοι τους και τα συμφέροντα τους παραμένουν διακριτά.Διαφέρει από την προσωπική ένωση στο ότι μια προσωπική ένωση είναι υπό έναν μονάρχη, αλλά όχι υπό μια δυναστεία.

 Με την δολοφονία του Σάντσο Δ', επιτέθηκαν στη Ναβάρρα οι εξάδελφοι του Αλφόνσος ΣΤ' της Καστίλης και Σάντσο Ε' της Αραγωνίας, και ο τελευταίος έγινε βασιλιάς το 1076, οδηγώντας σε έναν πέρα του μισού αιώνος (1076-1134) Αραγωνικό έλεγχο. Ο γάμος του Κόμητα της Βαρκελώνης Ραϋμόνδου Βερενγγάριου Δ' και της μέλλουσας Βασίλισσας της Αραγωνίας Πετρονίλα το 1137 που δημιούργησε το Στέμμα της Αραγωνίας. Ο γάμος της Ισαβέλλας Α' της Καστίλης και του Φερδινάνδου Β' της Αραγωνίας το 1469 που έβαλε τα θεμέλια για το βασίλειο της Ισπανίας. Δεν ανέβηκαν στους αντίστοιχους θρόνους τους μέχρι το 1474 και το 1479 αντιστοίχως. Δυναστική ένωση μεταξύ της Ισπανίας (η ένωση μεταξύ των Στεμμάτων της Καστίλης και της Αραγωνίας) και της Πορτογαλίας (1580-1640), γενικά καλούμενη Ιβηρική Ένωση, υπό τον Πορτογαλικό Οίκο των Αψβούργων. Ο γάμος του Γιογκάιλα και της Βασίλισσας Γιάντβιγκα της Πολωνίας το 1385, γενικά καλούμενος ως η Ένωση του Κρέβο. Αυτή η ένωση που έβαλε τα θεμέλια για την ουσιαστική δημιουργία της Κοινοπολιτείας Πολωνίας-Λιθουανίας. Όταν η Ελισάβετ Α' της Αγγλίας πέθανε το 1603, ο διάδοχος στον Αγγλικό Θρόνο ήταν ο Βασιλιάς Ιάκωβος ΣΤ' της Σκωτίας. Γενικά καλούμενη ως Ένωση των Στεμμάτων, αυτή η δυναστική ένωση έλαβε χώρα από το 1603 έως το 1653 (όταν η μοναρχία καταργήθηκε επισήμως) και πάλι από το 1659 μέχρις ότου τα δύο έθνη ενώθηκαν το 1707.
Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1985

Το 26ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης διοργανώθηκε από τις 30 Σεπτεμβρίου 1985 έως τις 6 Οκτωβρίου 1985 στην αίθουσα της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών και στα περίπτερα 8 και 12 της ΔΕΘ.

 Μετέωρο και σκιά: 4 βραβεία (α’ ανδρικού ρόλου, σκηνικών, ενδυματολογίας και μακιγιάζ) Πέτρινα χρόνια: 4 βραβεία (καλύτερης ταινίας μεγάλου μήκους, σκηνοθεσίας, α’ γυναικείου ρόλου και ΠΕΚΚ καλύτερης ταινίας μεγάλου μήκους) Η σκιάχτρα: 3 βραβεία (σεναρίου, μουσικής και μοντάζ) Μια τόσο μακρινή απουσία: 3 βραβεία (α’ γυναικείου ρόλου, β’ γυναικείου ρόλου και φωτογραφίας) Τόπος: 3 βραβεία (ηχοληψίας, ειδικό βραβείο και ΠΕΚΚ καλύτερης ταινίας μεγάλου μήκους) Τα παιδιά του Κρόνου: 2 βραβεία (β’ ανδρικού ρόλου και ΠΕΚΚ καλύτερης ταινίας μεγάλου μήκους) Εν πλω: 1 βραβείο (πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη) Ο βιασμός της Αφροδίτης: 1 βραβείο (πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη) Θερμοκήπιο Μανία (εκτός συναγωνισμού) Μπορντέλο (εκτός συναγωνισμού) Σενάριο Το άρωμα της βιολέτας Το κολιέ Ανατολικά της Εδέν: 2 βραβεία (β’ βραβείο μικρού μήκους και ΠΕΚΚ καλύτερης ταινίας μικρού μήκους) Του κολυμπητή: 2 βραβεία (α’ βραβείο μικρού μήκους και ΠΕΚΚ καλύτερης ταινίας μικρού μήκους) Η Μαρία και οι φτερωτές νύχτες: 1 βραβείο (ΠΕΚΚ καλύτερης ταινίας μικρού μήκους) Νυχτερινό πείραμα: 1 βραβείο (γ’ βραβείο μικρού μήκους) Πλημμυρίδα: 1 βραβείο (βραβείο Βελλίδη) 3 ½ Si minore Βερνταλάκ Γυναίκα στην άμμο Γυναίκες στη γλάστρα Ερμηνεία Η μετακόμιση Ιός Β-23 Και πάλι ωραίοι είμαστε Καμπαρντίνα Κατάθεση Κυριακή πρωί Με τον Καραγιάλη πρίμα Όλα όσα συμβαίνουν στην εξοχή Τα γενέθλια της Τηλεμάχης (εκτός συναγωνισμού) Το όνειρο Χωρίς πρόβα 1ο: Ο ελληνικός κινηματογράφος από τον βωβό στον έγχρωμο: Προβλήθηκαν 7 ταινίες.2ο: Αφιέρωμα στο ελληνικό κινούμενο σχέδιο: Προβλήθηκαν 25 ταινίες.
Μπρτσκο

Το Μπρτσκο (σερβικά: Брчко ή Brčko) είναι πόλη και διοικητική έδρα της περιφέρειας Μπρτσκο, στη βόρεια Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Σάβα απέναντι από την Κροατία. Από το 2013 έχει πληθυσμό 39.893 κατοίκους.Το Μπρτσκο είναι η μόνη πλήρως αυτοδιοικούμενη ελεύθερη πόλη που υπάρχει αυτή τη στιγμή στην Ευρώπη.

 Το όνομα της πόλης είναι πολύ πιθανό να συνδέεται με τους Βρεύκους, μια υποφυλή των Παννονικών φυλών των Ιλλυριών που μετανάστευσαν στην περιοχή γύρω από το σημερινό Μπρτσκο από τα εδάφη του πολιτισμού Γιάμναγια την 3η χιλιετία π.Χ. Οι Βρεύκοι αντιστάθηκαν πολύ στους Ρωμαίους, αλλά κατακτήθηκαν τον 1ο αιώνα π.Χ. και πολλοί πουλήθηκαν ως σκλάβοι μετά την ήττα τους. Άρχισαν να λαμβάνουν τη ρωμαϊκή υπηκοότητα επί Τραϊανού. Αρκετοί Βρεύκοι μετανάστευσαν και εγκαταστάθηκαν στη Δακία, όπου μια πόλη ονόματι Μπέρετσκ ή Μπρέτσκου, ένας ποταμός ονόματι Μπρέτσκου, και ένα βουνό ονόματι Μπρετσκουλούι στη σημερινή Ρουμανία πήραν τα ονόματά τους από αυτούς. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Brčko στο Wikimedia Commons
Αδαλάρδος του Κορμπί

Ο Αδαλάρδος (Adalardus, 751 - 2 Ιανουαρίου 826) από τον Οίκο των Καρολιδών ήταν ηγούμενος του αββαείου του Κορμπί, ιδρυτής του αββαείου του Κόρβεϋ και εξάδελφος του Καρλομάγνου. Εγινε προστάτης άγιος πολλών πόλεων της Γαλλίας και του κάτω Ρήνου.

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Βερνάρδου ηγουμένου του Σαιν-Κεντέν και μίας κόρης του Χαριβέρτου Α΄ του Λαν. Έλαβε καλή εκπαίδευση στη Σχολή των Ανακτόρων της Αυλής του Καρλομάγνου στο Άαχεν και έγινε, αν και νέος, κόμης του παλατιού. Σε ηλικία 20 ετών εισήλθε στη μονή του Κορμπί στην Πικαρδία, η οποία είχε ιδρυθεί το 662 από τη Βαλτχίλδη, σύζυγο του Κλόβις Β΄ της Νευστρίας & Βουργουνδίας. Για περισσότερη απομόνωση, μετέβη στο Μόντε Κασσίνο της κεντρικής Ιταλίας, αλλά το Καρλομάγνος τον κάλεσε στο Κορμπί, όπου εκλέχθηκε ηγούμενος. Ταυτόχρονα ο Καρλομάγνος τον έκανε πρώτο υπουργό στο γιο του Πεπίνο της Λομβαρδίας, μέσα στο Φραγκικό βασίλειο. Ως ανώτερος αυλικός διοικητής παρακολούθησε συμβούλια στρατιωτικού σχεδιασμού. Στο έργο του De ordine palatini (Περί της τάξεως του παλατίου) περιγράφει ένα καλό οργανωμένο σύστημα περί τα τέλη της βασιλείας του Πεπίνου. Όταν αυτός απεβίωσε το 810 στο Μιλάνο, όρισε τον Αδαλάρδο εκπαιδευτή του 12ετούς γιου του Βερνάρδου. Όταν ο Βερνάρδος της Λομβαρδίας το 817 φιλοδόξησε να γίνει βασιλιάς των Φράγκων, ο θείος αυτού Λουδοβίκος Α΄ υποπτεύθηκε ότι ο Αδαλάρδος δείχνει συμπάθεια στο σχέδιο και τον εξόρισε στο Ερμουτιέ (νυν Νουαρμουτιέ) επί του ομωνύμου νησιού στις εκβολές του Λίγηρα· ο αδελφός του Βάλα υποχρεώθηκε να γίνει μοναχός στο Κορμπί. Έπειτα από πέντε έτη ο Λουδοβίκος Α΄ κατάλαβε το λάθος του και όρισε τον Αδαλάρδο ως έναν από τους κυρίους συμβούλους του. Ο Αδαλάρδος ανήγειρε αρκετά νοσοκομεία· το 822, μαζί με τον αδελφό του Βάλα, ίδρυσε το αββαείο του Κόρβεϋ (Νέο Κορμπί) στη Βεστφαλία. Αυτό ήταν βασιλικό αββαείο και η περιοχή του εκτεινόταν από την επισκοπή του Παντερμπόρν ως το δουκάτο του Μπράουνσβαϊγκ. Ο ηγούμενός του ήταν ένας από τους 11 ηγουμένους, που μαζί με 21 επισκόπους είχαν θέση στη Συνέλευση (Diet) του Ρέγκενσμπουρκ. Στις 22 Δεκεμβρίου 826 ένοιωσε ασθενής και από το Κόρβεϋ επέστρεψε στο Κορμπί. Απεβίωσε εκεί 10 ημέρες μετά σε ηλικία 73 ετών. Τιμήθηκε ως προστάτης άγιος πολλών ναών και πόλεων στη Γαλλία και στον κάτω Ρήνο. Brigitte Kasten: Adalhard von Corbie. Die Biographie eines karolingischen Politikers und Klostervorstehers. Studia hmanoria, Droste Verlag, Düsseldorf 1985, ISBN 978-3-7700-0803-2.
Ματσουντάιρα Μοτσιάκι

Ο Ματσουντάιρα Μοτσιάκι (松平 茂昭, 17 Σεπτεμβρίου 1836 – 25 Ιουλίου 1890) ήταν νταϊμιό της περιόδου Μπακουμάτσου κάτω από το σογκουνάτο Τοκουγκάβα της περιόδου Έντο στην Ιαπωνία. Ήταν ο έβδομος νταϊμιό του τομέα Ιτοϊγκάβα στην επαρχία Ετσίγκο και αργότερα ο 17ος (και τελευταίος) νταϊμιό του τομέα Φουκούι στην επαρχία Ετσίζεν.

 Ο Μοτσιάκι ήταν ο τέταρτος γιος του Ματσουντάιρα Ναοχάρου της Ιτοϊγκάβα. Έγινε δεκτός σε επίσημο ακροατήριο από τον σόγκουν Τοκουγκάβα Ιεγιόσι το 1852. Το παιδικό του όνομα ήταν Γιουανοσούκε (鑜之助, Yuanosuke). Υποβλήθηκε στην τελετή του γκενπούκου (genpuku) το 1853, και έγινε Ματσουντάιρα Ναόκιγιο (直廉, Matsudaira Naokiyo). Όταν συνταξιοδοτήθηκε ο πατέρας του το 1857, έγινε νταϊμιό της Ιτοϊγκάβα. Εκείνη την εποχή, ο τίτλος ευγένειάς του ήταν Χιούγκα-νο-κάμι (Hyūga-no-kami) και ο βαθμός της αυλής ήταν Νεότερος Πέμπτος Βαθμός, Ανώτερη Βαθμίδα. Το 1858, ο Ματσουντάιρα Γιοσινάγκα (περισσότερο γνωστός ως Ματσουντάιρα Σουνγκάκου) αναγκάστηκε να αποσυρθεί κατά τη διάρκεια της Εκκαθάρισης του Ανσέι και ο Ναόκιγιο μεταφέρθηκε στον Τομέα Φουκούι και υιοθετήθηκε ως διάδοχος του Γιοσινάγκα. Ο τίτλος ευγένειάς του έγινε Ετσίζεν-νο-κάμι (Echizen-no-kami), και επίσης Σακόν'ε-νο-τσούτζο (Sakon'e-no-chūjō), και η βαθμίδα της αυλής αυξήθηκε σε Νεότερος Τέταρτος Βαθμός, Ανώτερη Βαθμίδα. Επίσης, ο σόγκουν Τοκουγκάβα Ιεμότσι του παραχώρησε ένα κάντζι από το όνομά του, το οποίο στη συνέχεια έγινε Ματσουντάιρα Μοτσιάκι. Μόνο το 1864, ο βαθμός της αυλής έγινε Ανώτερος Τέταρτος Βαθμός, Χαμηλότερη Βαθμίδα. Ωστόσο, ήταν ως επί το πλείστο ηγέτης με διακοσμητικό ρόλο στον τομέα Φουκούι, καθώς ο συνταξιούχος Ματσουντάιρα Γιοσινάγκα συνέχισε να ασκεί μεγάλη επιρροή και όλοι οι ισχυροί υπηρέτες του τομέα, συμπεριλαμβανομένων των Γιούρι Κιμιμάσα, Γιοκόι Σόναν, κ.λπ. συνέχισαν να είναι πιστοί στον πρώην άρχοντά τους. Κατά τη διάρκεια της πρώτης αποστολής Τσόσου, υπηρέτησε ως αναπληρωτής διοικητής υπό τη γενική διοίκηση του Τοκουγκάβα Γιοσικάτσου. Τον Ιούνιο του 1869, αυτομόλησε στο πλευρό της νέας κυβέρνησης Μεϊτζί και διορίστηκε αυτοκρατορικός κυβερνήτης του Φουκούι, μια θέση την οποία κατείχε μέχρι την κατάργηση του συστήματος των χαν το 1871. Το 1884, έγινε Κόμης (hakushaku) στο σύστημα κατοχής τίτλων ευγενείας καζόκου (kazoku). Του απονεμήθηκε η Τέταρτη τάξη του Τάγματος του Ανατέλλοντος Ηλίου το 1885. Το 1889, κληρονόμησε τον τίτλο του Μαρκήσιου (κοσάκου, koshaku) από τον υιοθετημένο πατέρα του. Πέθανε το 1890. Ο γιος του, Ματσουντάιρα Γιασουτάκα (1867–1930) υπηρέτησε ως μέλος της Βουλής των Ομοτίμων στη Δίαιτα της Ιαπωνίας και ήταν συγγραφέας πολλών εργασιών σχετικά με τη γεωργική επιστήμη, έχοντας σπουδάσει για αρκετά χρόνια στην Αγγλία. Πατέρας: Ματσουντάιρα Ναοχάρου (1810–1878) Σύζυγοι: Γιούκι-χίμε, κόρη του Κούγκα Τακεμίτσι Ικουχίμε, κόρη του Χιροχάσι Τανετάτσου Παιδιά: Ματσουντάιρα Γιασουτάκα Ματσουντάιρα Ναγκαγιόρι Τακέγια Χαρουμίτσου Φουτζιναμι Σιγκεούτζι Κιγιοχίμε, που παντρεύτηκε τον Ναμπεσίμα Ναογιάσου Κεϊχίμε, που παντρεύτηκε τον Κατό Γιασουμίτσι Ακιχίμε, που παντρεύτηκε τον Τόντα Γιασουκέι
Όλεχ Βίνικ

Ο Όλεχ Βίνικ (ουκρανικά: Олег Винник‎, γεν. στις 31 Ιουλίου 1973) είναι Ουκρανός συνθέτης, τραγουδιστής, τραγουδοποιός και ηθοποιός. Έχει εμφανιστεί στη Γερμανία, στην Αυστρία και στην Ελβετία ως βασικός ηθοποιός δημοφιλών μιούζικαλ με το σκηνικό όνομα OLEGG.

 Ο Όλεχ Βίνικ γεννήθηκε στις 31 Ιουλίου 1973 στο χωριό Verbivka, της περιοχής Kamianka, νυν περιοχή Cherkasy, της περιφέρειας Cherkasy της Ουκρανίας. Αποφοίτησε από το γυμνάσιο του χωριού Chervony Kut (περιοχή Zhashkiv, νυν περιοχή Uman, στο Oblast Cherkasy). Συμμετείχε ενεργά σε ερασιτεχνικές παραστάσεις και ήξερε να τραγουδά και να παίζει ηλεκτρική κιθάρα. Μετά το γυμνάσιο, ο Βίνικ μπήκε σε ένα τμήμα χορωδίας της σχολής πολιτισμού Kaniv στο Kaniv της περιοχής Oblast Cherkasy. Η πρώτη του δουλειά μετά την αποφοίτηση ήταν η Cherkasy Regional Philharmonics. Δυστυχώς, όμως, ο Βίνικ δεν έγινε σολίστας στη Λαϊκή Χορωδία του Cherkasy, όπου συνεργάστηκε με την Τιμημένη Καλλιτέχνιδα της Ουκρανίας Όλα Πάβλοβσκα. Στο πλαίσιο ενός προγράμματος πολιτιστικών ανταλλαγών, ο Βίνικ πήγε για πρακτική στη Γερμανία. Κατά τη διάρκεια της πρακτικής του, είχε μια προσφορά από το θέατρο Lüneburg της Κάτω Σαξονίας, όπου συνέχισε την καριέρα του στην παράσταση της όπερας Τόσκα και της όπερας Παγκανίνι. Στη συνέχεια, έκανε δύο χρόνια εκπαίδευση στο Αμβούργο υπό την καθοδήγηση του καθηγητή φωνητικής John Lehmann καθώς και την πρώτη του προσπάθεια στο είδος του μιούζικαλ. Πρώτα ήρθε ο ρόλος του Lucentio στο Kiss me Kate (1999-2001) και του Φοίβου στο Der Glöckner von Notre Dame" (2001-2002). Ο πιο γνωστός ρόλος του Βίνικ ήταν στο μιούζικαλ Οι άθλιοι, βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Βίκτωρ Ουγκό. Ο 30χρονος Όλεχ Βίνικ έπαιξε το ρόλο του Γιάννη Αγιάννη. Ένας ακόμη σημαντικός του ρόλος ήταν ο Μαύρος Πρίγκιπας - Θάνατος (Der Tod) στο μιούζικαλ Ελισάβετ (Elisabeth). Από το 2011, ο Όλεχ Βίνικ επικεντρώθηκε στη σόλο καριέρα του και μετακόμισε από τη Γερμανία στην Ουκρανία, επενδύοντας χρόνο για να ηχογραφήσει νέες επιτυχίες. Ο ίδιος ο Βίνικ έχει γράψει όλα τα τραγούδια που περιλαμβάνονται στα άλμπουμ του. Μετά από αρκετά χρόνια στην Ουκρανία, ο Όλεχ Βίνικ κέρδισε ακόμη μεγαλύτερη φήμη μετά την κυκλοφορία τραγουδιών όπως Happiness, Stone Night, Hello Bride, Nino και άλλα, ενώ τεράστια πλήθη παρακολούθησαν τις συναυλίες του. Ο Βίνικ αρνείται να παίξει στη Ρωσία, παρόλο που του προτάθηκε να παίξει τρεις νύχτες στο Παλάτι Πάγου της Αγίας Πετρούπολης τον Δεκέμβριο του 2017. Επίσημος ιστότοπος