IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 2020

Η 93η Απονομή των Βραβείων της Ακαδημίας Κινηματογράφου, γνωστά και ως Βραβεία Όσκαρ, πραγματοποιήθηκε από την Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών και τίμησε τις καλύτερες ταινίες που κυκλοφόρησαν στο διάστημα μεταξύ 1η Ιανουαρίου 2020 και 28 Φεβρουαρίου 2021. Η απονομή πραγματοποιήθηκε στο Θέατρο Ντόλμπι στο Χόλυγουντ της Καλιφόρνια στις 25 Απριλίου 2021, δύο μήνες αργότερα από την αρχικά προγραμματισμένη διεξαγωγή τους, λόγω των επιπτώσεων της πανδημίας του κορονοϊού στον κινηματογράφο. Οι υποψηφιότητες ανακοινώθηκαν στις 15 Μαρτίου 2021.Η ταινία Η Χώρα των Νομάδων κέρδισε τρία βραβεία, τα περισσότερα της συγκεκριμένης απονομής, συμπεριλαμβανομένης του Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας. Άλλες ταινίες που κέρδισαν βραβεία ήταν οι ταινίες Ο Πατέρας, Ο Ιούδας και ο Μαύρος Μεσσίας, Ma Rainey’s Black Bottom, Mank, Soul και Sound of Metal και οι ταινίες Another Round, Colette, If Anything Happens I Love You, Minari, My Octopus Teacher, Promising Young Woman, Tenet και Two Distant Strangers.

 Η Ακαδημία Κινηματογράφου ανακοίνωσε τον Ιούνιο 2020 ότι ανέβαλε την τελετή από την αρχικά προγραμματισμένη ημερομηνία (28 Φεβρουαρίου 2021) για τις 25 Απριλίου λόγω των επιπτώσεων της πανδημίας του κορονοϊού στον κινηματογράφο, επεκτείνοντας συνεπώς την περίοδο υποβολής υποψήφιων ταινιών μέχρι τις 28 Φεβρουαρίου 2021. Τα κριτήρια των υποψήφιων ταινιών είχαν ήδη μεταβληθεί προκειμένου να ληφθούν υπόψη και ταινίες που ενώ αρχικά προγραμματίζονταν να κυκλοφορήσουν και στους κινηματογράφους, τελικά κυκλοφόρησαν απευθείας σε υπηρεσίες streaming. Είναι η τέταρτη φορά που τα Βραβεία Όσκαρ αναβλήθηκαν και η πρώτη φορά από την 6η Απονομή των Βραβείων που ταινίες, οι οποίες κυκλοφόρησαν σε δυο διαφορετικά ημερολογιακά έτη, διαγωνίστηκαν στην ίδια τελετή. Οι νικητές κάθε κατηγορίες εμφανίζονται με έντονους χαρακτήρες στην κορυφή της κατηγορίας. Στην 93η απονομή Όσκαρ, 51 ταινίες έλαβαν 74 υποψηφιότητες. Η Ακαδημία Κινηματογράφου ακύρωσε την ετήσια τελετή για τα βραβεία Governors λόγω της πανδημίας του κορονοϊού και σχεδίασε να ενσωματώσει την ανακοίνωση των νικητών κατά την τελετή των Όσκαρ. Αυτή είναι η πρώτη χρονιά που τα βραβεία Governors δεν ανέδειξαν τυχόν επίσημους νικητές για το Τιμητικό Βραβείο Όσκαρ. Ανθρωπιστικό βραβείο Τζιν Χέρσολτ Υπήρξαν δυο αποδέκτες του Ανθρωπιστικού Βραβείου Τζιν Χέρσολτ : Τάιλερ Πέρι Motion Picture & Television Fund Academy Awards official website The Academy of Motion Picture Arts and Sciences official website Oscars channel at YouTube (run by the Academy of Motion Picture Arts and Sciences)
Μητροπολίτης Τσεχίας και Σλοβακίας Ραστισλάβος

Ο Μητροπολίτης Ραστισλάβος (κατά κόσμον Οντρέι Γκοντ σλοβακικά: Ondrej Gont‎, Σνίνα Σ.Δ. της Τσεχοσλοβακίας, 25 Ιανουαρίου 1978) είναι επίσκοπος της Ορθόδοξης Εκκλησίας, προκαθήμενος της Εκκλησίας της Τσεχίας και Σλοβακίας με τον τίτλο Αρχιεπίσκοπος Πρέσοβ και Μητροπολίτης Τσεχίας και Σλοβακίας.

 Ο Ραστισλάβος γεννήθηκε το 1978 στην πόλη Σνίνα, όπου το το 1996 ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές σπουδές του. Είναι απόφοιτος της Ορθόδοξης Θεολογικής σχολής του Πανεπιστημίου του Πρέσοβ, όπου το 2002 έλαβε μεταπτυχιακό, παρουσιάζοντας εργασία με θέμα «Το μυστικό του θανάτου». (σλοβακικά: Tajomstvo smrti‎). Την ίδια περίοδο παρακολούθησε τετράμηνα σεμινάρια στη Θεολογική Σχολή του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του εγκαταβίωσε στο μοναστήρι της Αγίας Θεοδώρας Θεσσαλονίκης, υπό την πνευματική φροντίδα του αρχιμανδρίτη Ειρηναίου (Χαραλαμπάκη). Φιλοξενήθηκε, επίσης, στη Μονή Αγίου Διονυσίου εν Ολύμπω και για μία εβδομάδα στο Άγιον Όρος, όπου επισκέφτηκε αρκετά μοναστήρια. Τον Δεκέμβριο του 2013, μετά την παραίτηση του προκατόχου του Χριστοφόρου, αντικατέστησε ως Αρχιεπίσκοπος τον Τοποτηρητή Mητροπολίτη Όλομουτς και Μπρνο Συμεών, ο οποίος όμως δήλωσε ότι η εκλογή του ήταν άκυρη. Την θέση αυτή υιοθέτησαν ουσιαστικά όλες οι Ορθόδοξες Εκκλησίες ανά τον κόσμο, για το λόγο αυτό ο Αρχιεπίσκοπος Ραστισλάβος θεωρούνταν από το Οικουμενικό Πατριαρχείο ως persona non grata. Λόγω πολλών αντικανονικών πράξεων δεν αναγνωρίστηκε ούτε η Σύνοδος που τον εξέλεξε Αρχιεπίσκοπο, όπως αναφέρει ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος σε επίσημη επιστολή του προς τον υπουργό πολιτισμού της Τσεχικής Δημοκρατίας. Μετά την εκλογή του, ο Ραστισλάβος δεν κλήθηκε ούτε στην Σύναξη των Προκαθημένων των Ορθοδόξων Εκκλησιών και έτσι ξεκίνησε μια περίοδος απομόνωσης της Ορθόδοξης Εκκλησίας Τσεχίας και Σλοβακίας από τον υπόλοιπο ορθόδοξο κόσμο. Η εκλογή του Αρχιεπισκόπου Ραστισλάβου αναγνωρίστηκε αρχικά μόνο από τον Πατριάρχη Μόσχας Κύριλλο και το Πατριαρχείο Αντιοχείας, ενώ κατηγορίες που ο ίδιος εκτόξευσε εναντίον του Οικουμενικού Πατριαρχείου και των ελληνόφωνων εκκλησιών επιβάρυναν το κλίμα. Τον Ιανουάριο του 2016, η Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου αποφάσισε την αναγνώρισή του ως Μητροπολίτη Τσεχίας και Σλοβακίας, υπό πέντε όρους, οι οποίοι έγιναν δεκτοί. Στις 13 Μαΐου 2016 επισκέφτηκε ο ίδιος το Οικουμενικό Πατριαρχείο προς αποκατάσταση των σχέσεων και έγινε δεκτός με εγκαρδιότητα. Ο νέος Αρχιεπίσκοπος Τσεχίας και Σλοβακίας ανοίγει τα χαρτιά του στο ΔΟΓΜΑ
Τρες Αρόγιος

To Τρες Αρόγιος (ισπανικά: Tres Arroyos‎) είναι πόλη στην επαρχία Μπουένος Άιρες της Αργεντινής. Είναι η διοικητική έδρα της κομητείας (partido) Τρες Αρόγιος. Έχει 46.867 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2010.Η πόλη έχει σημαντικό πληθυσμό δανικής και ολλανδικής καταγωγής.Το Τρες Αρόγιος εξυπηρετείται από το Αεροδρόμιο του Τρες Αρόγιος (ICAO: SAZH).

 Σε απόσταση περίπου 5 χιλιομέτρων από την πόλη Τρες Αρόγιος βρίσκεται ο αρχαιολογικός χώρος "Arroyo Seco", ο οποίος θεωρείται ένας από τους αρχαιότερους που έχουν βρεθεί στην Αργεντινή. Στον χώρο βρέθηκαν πάνω από 40 σκελετοί, πιθανώς σε θέση ταφής, που χρονολογούνται σε εκτιμώμενη ηλικία 9.000 ετών π.Χ. Ο χώρος περιλαμβάνει εργαλεία, σκεύη κυνηγιού και απολιθώματα εξαφανισμένων θηλαστικών. Μεγάλο μέρος του εκτεταμένου υλικού εκτίθεται στο Δημοτικό Μουσείο Χοσέ Α. Μουλάτσι, το οποίο περιλαμβάνει αναπαραστάσεις του τρόπου ζωής των ανθρώπων της εποχής. Η πόλη είναι έδρα της Ουρακάν ντε Τρες Αρόγιος, μιας ποδοσφαιρικής ομάδας που αγωνίζεται στα περιφερειακά πρωταθλήματα, αλλά έπαιξε στην Πριμέρα της Αργεντινής μέχρι και το 2004-05. Επίσημος ιστότοπος
Εαννατούμ

Ο Εαννατούμ ήταν Σουμεριακός "Ενσί" ή βασιλιάς της Λαγκάς (περί το 2500 π.Χ. - 2400 π.Χ.), δημιούργησε μια από τις πρώτες μεγάλες αυτοκρατορίες στην ιστορία. Κατέκτησε το Ελάμ, κατέστρεψε τα Σούσα και πολλές άλλες Ιρανικές πόλεις, επέκτεινε την κυριαρχία του σε ολόκληρη την Σουμερία και το Ακκάδ. Ο Εαννατούμ γιος του Ακουργκάλ και εγγονός του Ουρ-Νάνσε κατέκτησε όλες τις μεγάλες πόλεις της Σουμερίας όπως Ουρ, Νιππούρ, Ακσάκ, Λάρσα και Ουρρούκ. Μπήκε σε σύγκρουση με την γειτονική πόλη της Ούμμας για την εύφορη πεδιάδα της Γκου-Εντίν. Ο ίδιος ο βασιλιάς βρισκόταν προσωπικά στην διοίκηση του στρατού του, νίκησε την Ούμμα και ανέτρεψε τον βασιλιά Ους, προχώρησε σε Συνθήκη με τον διάδοχο του Ενκάλ που καταγράφεται στην Στήλη των Γυπών. Ο Εαννατούμ έκανε την Ούμμα φόρο υποτελή του, πλήρωνε ετήσια ένα ποσό με σιτάρι στο θησαυροφυλάκιο της θεάς Νίνας. Επέκτεινε την εξουσία του πέρα από τα όρια της Σουμερίας, κατέκτησε το Ελάμ και την πόλη Αζ του Περσικού κόλπου, πήρε τον τίτλο του βασιλιά του Κις και ζήτησε φόρο υποτέλειας από την Μαρί. Τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Εναννατούμ Α΄.

 Η περίφημη Στήλη των Γυπών βρίσκεται σήμερα στο Μουσείο του Λούβρου, οι ανασκαφές το ανακάλυψαν στο Τέλλο του Ιράκ (1881). Η στήλη είχε ύψος 1.80 μέτρα και πλάτος 1.30 μέτρα, κατασκευάστηκε περί το 2500 π.Χ. - 2400 π.Χ. Η ανέγερση του έγινε με στόχο να γίνει μνημείο του Εαννατούμ ώστε να εορτάσει την νίκη του απέναντι στον βασιλιά της Ούμμας Ους και την συμφωνία που έκλεισε με τον διάδοχο του Ενκάλ. Στην στήλη εμφανίζονται διάφορα περιστατικά, σε ένα από αυτά ο βασιλιάς παρουσιάζεται μπροστά από τους βαριά οπλισμένους στρατιώτες του, στο δεξί του χέρι κρατάει ένα όπλο με τρεις ράβδους που ενώνονται με δακτυλίδια. Σε άλλη παράσταση ο βασιλιάς φοράει μια λωρίδα στο πρόσωπο που είναι χαραγμένο το όνομα του, οδηγεί το άρμα του και από πίσω ακολουθεί ο στρατός του με κράνη και λόγχες. Στην άλλη πλευρά της στήλης υπάρχει παράσταση του θεού του πολέμου Νινουρτά, προστάτη της Λαγκάς, αυτό δείχνει ότι αφιέρωσε την νίκη στον θεό που ήταν υπό την προστασία του. Στην νίκη καταγράφονται 3.600 νεκροί από τον στρατό της Ούμμας, ο βασιλιάς Ους σκοτώθηκε σε εξέγερση στην πόλη του. Van De Mieroop, Marc (2004). A History of the Ancient Near East: Ca. 3000-323 BC. Wiley. Finegan, Jack (2019). Archaeological History Of The Ancient Middle East. Routledge. Kleiner, Fred S.; Mamiya, Christin J. (2006). Gardner's Art Through the Ages: The Western Perspective — Volume 1 (12th ed.). Belmont, California, USA: Thomson Wadsworth. Sallaberger, Walther; Schrakamp, Ingo (2015). History & Philology (PDF). Walther Sallaberger & Ingo Schrakamp (eds), Brepols.
Σταμάτιος Παπάζης

Ο Σταμάτιος Παπάζης του Δημητρίου (Σοχός Θεσσαλονίκης, 1892 - 23 Δεκεμβρίου 1953) ήταν Έλληνας κτηματίας και πολιτικός από τη Θεσσαλονίκη. Υπηρέτησε ως βουλευτής μέχρι το θάνατό του, που συνέβη εν μέσω της θητείας του μετά την τελευταία εκλογή του, το 1952.

 Κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο κατατάχθηκε στο Πυροβολικό στη Δράμα και ως λοχίας πήρε μέρος στη Μάχη του Σκρα, φθάνοντας στο βαθμό του ανθυπολοχαγού. Ασθένησε και νοσηλεύτηκε στο εξωτερικό, για να επιστρέψει στη Θεσσαλονίκη το 1925. Πολιτικά υποστήριξε την αντιβενιζελική παράταξη. Εκλέχθηκε βουλευτής Θεσσαλονίκης για πρώτη φορά το 1926 με το Συνεργαστικόν Αγροτικόν Κόμμα, το 1935 με τα Συμπράττοντα Κυβερνητικά Κόμματα και με το Λαϊκόν Κόμμα στις εκλογές του 1946 με 8.856 ψήφους, του 1950 και του 1951 (στις τελευταίες καταλαμβάνοντας την έδρα του Παπάγου). Για τελευταία φορά επανεξελέγη βουλευτής στις εκλογές του 1952 με τον Ελληνικό Συναγερμό. Πέθανε από συγκοπή καρδιάς στο σπίτι του στη συμπρωτεύουσα και κηδεύτηκε με εκπροσώπηση της κυβέρνησης, από τον υφυπουργό Συγκοινωνιών Καραθόδωρο. Για την πλήρωση της έδρας του έγινε αναπληρωματική εκλογή τον Ιανουάριο του 1954 με νικητή τον Μιχαήλ Μαυρογορδάτο.
Ζακ Νεκέρ

Ο Ζακ Νεκέρ (γαλλικά: Jacques Necker‎, 30 Σεπτεμβρίου 1732, Γενεύη - 9 Απριλίου 1804 στο Κοππέ) ήταν Γάλλος πολιτικός με καταγωγή από τη Γενεύη. Ήταν προτεστάντης και υπουργός Οικονομικών, ανώτατος υπουργός από τις 25 Αυγούστου 1788 έως τις 11 Ιουλίου 1789 (τα επακόλουθα της παραίτησης του οδήγησαν στην άλωση της Βαστίλλης) και από τις 29 Ιουλίου 1789 έως τις 3 Σεπτεμβρίου 1790. Ήταν ο πατέρας της συγγραφέως Ζερμαίν ντε Σταλ.

 Γεννήθηκε στη Γενεύη. Ο πατέρας του καταγόταν από το Βρανδεμβούργο και ήταν καθηγητής. Το 1750 μετακόμισε στο Παρίσι, όπου κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργίας του Ετιάν Φρανσουά δούκα του Σουαζέλ απέκτησε τεράστια περιουσία από την ενασχόληση του με τις τράπεζες. Το σπίτι του ήταν τόπος συνάντησης για μορφωμένους και ευγενείς. Το 1764 παντρεύτηκε τη Σουζάν Κυρσό με την οποία απέκτησαν μια κόρη, τη μελλοντική συγγραφέα, γνωστή με το όνομα του συζύγου της, Ζερμαίν ντε Σταλ. Στο δοκίμιό του "Έκθεση περί της νομοθεσίας και του εμπορίου των σιτηρών" (Παρίσι, 1775), το οποίο έκανε πολύ θόρυβο, ο Νεκέρ έγραψε θέσεις που ήταν υπέρ της εμποροκρατίας. Ο Νεκέρ υποστηρίχθηκε από τον κόμη Μορέπ, Υπουργό Επικρατείας και Επικεφαλής Σύμβουλο του Βασιλιά Λουδοβίκου ΙΣΤ΄. Ο Νεκέρ έπαιξε σημαντικό ρόλο στο ξεκίνημα της Γαλλικής Επανάστασης.Ο Νεκέρ έγινε σύμβουλος στο τμήμα οικονομικών και το 1777 έγινε επικεφαλής του οικονομικού τμήματος. Το 1781 έκανε μια κίνηση για την οποία είναι γνωστός μέχρι σήμερα: δημοσίευσε τον προϋπολογισμό της χώρας, κάτι παράξενο για μια απόλυτη μοναρχία όπου η κατάσταση των οικονομικών ήταν πάντα μυστική. Ο Νεκέρ απολύθηκε σε λίγους μήνες. Μέχρι το 1788 η Γαλλία είχε περιέλθει σε οικονομική κρίση. Ο Νεκέρ επανήλθε στη βασιλική υπηρεσία. Όταν απολύθηκε στις 11 Ιουλίου 1789, η απόλυση του ήταν ένας από τους λόγους για τους οποίους έλαβε χώρα η κατάληψη της Βαστίλλης τρεις μέρες αργότερα. Μέσα σε δύο μέρες η συνέλευση και ο βασιλιάς των ανακάλεσαν. Ο Νεκέρ μπήκε θριαμβευτικά στη Γαλλία και προσπάθησε να επιταχύνει τις φορολογικές μεταρρυθμίσεις, ωστόσο λόγω της αντίθεσης της Συνταγματικής Συνέλευσης παραιτήθηκε τον Σεπτέμβριο του 1790 σε κλίμα γενικής αδιαφορίας. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Jacques Necker στο Wikimedia Commons
Κρήτη ΙΙ

Το Κρήτη ΙΙ είναι οχηματαγωγό πλοίο, που ναυπηγήθηκε το 1979 ως New Yukari και το 1997 ως Κρήτη ΙΙ και αποτελεί τμήμα του στόλου της ANEK Lines. Μπορεί να δεχτεί μέχρι 1.500 επιβάτες και 600 οχήματα, διαθέτει 134 επιβατικές καμπίνες καθώς και επιβατικά αεροπορικά καθίσματα. Μπορεί να φτάσει ταχύτητες μέχρι 23 κόμβους. Πήρε το όνομά του από το νησί της Κρήτης, όπως το δίδυμο σκάφος του, το Κρήτη Ι. Οι καμπίνες διαθέτουν τηλέφωνο, τουαλέτα, τηλεόραση και είναι αλεξίηχες. Διαθέτει επίσης internet cafe, μηχανήματα ATM και μια πισίνα στο πάνω κατάστρωμα (ανοίγει μόνο τα καλοκαίρια).

 Το πλοίο ξεκίνησε το 1979 στην Ιαπωνία ως New Yukari και χρησιμοποιήθηκε μαζί με το δίδυμό του σκάφος New Suzuran σε μια σύνδεση μεταξύ Οτάρου και Τσουρούγκα μέχρι το 1996, όταν τα δύο πλοία αγοράστηκαν την ANEK Lines. Υποβλήθηκαν σε εργασίες ανακαίνισης με τις οποίες ενισχύθηκε η δυναμικότητα των επιβατών και μετονομάστηκε Κρήτη ΙΙ, μπήκε σε υπηρεσία το 1997, ένα έτος μετά το δίδυμο σκάφος του στη διαδρομή Πάτρα - Κέρκυρα - Ηγουμενίτσα - Ανκόνα. Το πλοίο γύρισε στην Κρήτη αλλά λιγότερο ανταγωνιστικό σε σχέση με τα πλοία της Superfast Ferries και των Minoan Lines, που ήταν πιο γρήγορα και πιο σύγχρονα, και στη συνέχεια αντικαταστάθηκε το 2001 στη διαδρομή Πάτρα - Ηγουμενίτσα - Ανκόνα από τα πλοία Ολύμπικ Τσάμπιον και Ελλένικ Σπίριτ. Το Κρήτη ΙΙ στη συνέχεια πέρασε στη διαδρομή Πάτρα - Ηγουμενίτσα - Τεργέστη, και το 2002 μπήκε στην διαδρομή Πειραιάς - Ηράκλειο. Τον Ιούλιο του 2006 συμμετείχε στην εκκένωση Σουηδών πολιτών από το Λίβανο στην Ελλάδα, ενώ στη συνέχεια επανήλθε στα κανονικά δρομολόγια της. Τον Οκτώβριο του 2007 είχε χρησιμοποιηθεί από την Ιταλία, στη διαδρομή Πάτρα - Ηγουμενίτσα - Βενετία και εξυπηρετούσε εναλλάξ τη διαδρομή αυτή και τη διαδρομή Πειραιάς - Ηράκλειο. Αργότερα χρησιμοποιήθηκε σε αρκετές από τις συνδέσεις από και προς την Κρήτη, αντικαθιστώντας άλλα πλοία της ΑΝΕΚ κατά τις περιόδους συντήρησής τους. Το καλοκαίρι του 2014 ήταν ναυλωμένο στην Algerie Ferries, αλλά υπήρξε πρόβλημα στον κινητήρα. Στη συνέχεια στάλθηκε στο ναυπηγείο για επισκευές, και αντικαταστάθηκε από τον Σοφοκλής Β μέχρι τον Οκτώβριο του 2014. Το Κρήτη ΙΙ εξυπηρετεί τη διαδρομή Πειραιάς - Ηράκλειο. Τη νύχτα μεταξύ 19 και 20 Νοεμβρίου 2006, ενώ το πλοίο ήταν λίγα ναυτικά μίλια μακριά από την Πάτρα, ξέσπασε πυρκαγιά στην κορυφή του γκαράζ. Το πλοίο ήταν σε θέση να ελλημενιστεί, όπου η φωτιά έσβησε και οι επιβάτες απομακρύνθηκαν. Δεν υπήρχαν τραυματίες. Το πλοίο παροπλίστηκε προσωρινά στη Σύρο και επανατέθηκε σε λειτουργία.
Ευαγγέλιο του Ραμπουλά

Το Ευαγγέλιο του Ραββουλά είναι Χριστιανικό εικονογραφημένο χειρόγραφο που περιέχει ευαγγελικές περικοπές στη Συριακή γλώσσα και χρονολογείται τον 6ο αι. Πρόκειται για ένα έξοχο δείγμα πρώιμης βυζαντινής βιβλιογραφικής τέχνης. Το κείμενο που κατανέμεται σε δυο στήλες ανά σελίδα είναι γραμμένο με τον τύπο γραφής estrangelo (στρογγυλή), η οποία αποτελεί τον αρχαιότερο τύπο συριακής γραφής, και ακολουθεί την εκδοχή της Πεσίτα, δηλαδή της πιο διαδεδομένης Συριακής μετάφρασης της Καινής Διαθήκης.

 Το χειρόγραφο φυλάσσεται από το 1573 στην Φλωρεντία και σήμερα είναι μέλος της συλλογής της Βιβλιοθήκης των Μεδίκων Biblioteca Medicea Laurenziana. Μέχρι τις αρχές του 16ου αιώνα βρίσκονταν στην ιδιοκτησία του Πατριαρχείου των Μαρονιτών. Το χειρόγραφο γράφτηκε το 586 στη Μονή του Αγίου Ιωάννη στην Απάμεια. Το κείμενο αντιγράφτηκε από τον βιβλιογράφο Ραββουλά, για τον οποίο τίποτα δεν είναι γνωστό. Carlo Cecchelli et al. (Hrsg.): Evangeliarii Syriaci, vulgo Rabbulae, Olten / Lausanne 1959 Auszug M. Bernabò, Il Tetravangelo di Rabbula. Firenze, Biblioteca Medicea Laurenziana, Plut. 1.56: L'illustrazione del Nuovo Testamento nella Siria del VI secolo, Rom 2008, ISBN 978-88-8498-516-3 M. Mundell Mango, "Where was Beth Zagba?", Harvard Ukrainian Studies 7 (1983) 405-430 [1] P. G. Borbone, "L'itinéraire du «Codex de Rabbula» selon ses notes marginales" in Sur les pas des Araméems chrétiens: Festschrift Alain Desreumaux, Paris 2010, pp. 169-180 M. Bernabò, "The Miniatures in the Rabbula Gospels: Postscripta to a Recent Book." Dumbarton Oaks Papers 68 (2014) 343-358 [2] D. H. Wright, "The date and arrangement of the illustrations in the Rabbula Gospels", Dumbarton Oaks Papers 27 (1973) 197-208 [3] Homepage des Bistums Speyer (mit Kommentaren zu einzelnen Bildern)
Αλυκές Αχαΐας

Οι Αλυκές (επισήμως: Αλυκαί) είναι παραθαλάσσιο χωριό, εγγύς της Κάτω Αχαΐας βορειοδυτικά αυτής, υπαγόμενο διοικητικά στην ομώνυμη δημοτική κοινότητα της Δημοτική Ενότητα Δύμης του Δήμου Δυτικής Αχαΐας. Κατά την εθνική απογραφή του 2011 βρέθηκε να έχει πληθυσμό 144 κατοίκους. Απέχουν περί τα 26 χιλιόμετρα από την Πάτρα, καθώς και 2 χιλιόμετρα από την Κάτω Αχαΐα.

 Στο χωριό υπάρχει εκκλησία αφιερωμένη στον Άγιος Νικόλαο. Οι κάτοικοι του απασχολούνται κυρίως με την αλιεία και εκεί υπάρχει μικρός αλιευτικός λιμένας. Οι Αλυκές αναγνωρίστηκαν επίσημα ως οικισμός στις 19/03/1961 και προσαρτήθηκαν στην Κοινότητα Κάτω Αχαΐας, ανήκοντας σε αυτήν αποτελώντας μέρος της σε όλες τις διοικητικές μεταβολές που ακολούθησαν (σήμερα Δημοτική Κοινότητα). Κατά την προηγούμενη επίσημη απογραφή αυτήν του 2001 οι Αλυκές ως τμήμα τότε της Δημοτικού Διαμερίσματος Κάτω Αχαΐας του "καποδιστριακού" Δήμου Δύμης (1997-2010), είχαν πληθυσμό 196 κατοίκους. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Α΄, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Αλυκαί. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Αλυκών Αχαΐας. Eetaa.gr. Επίσημη ιστοσελίδα Δήμου Δυτικής Αχαΐας. Dimosdymaion.gr.
Ντέιβιντ Πάτερσον

Ο Ντέιβιντ Αλεξάντερ Πάτερσον (αγγλικά: David Alexander Paterson, γενν. 20 Μαίου 1954) είναι Αμερικανός πολιτικός, ο οποίος διετέλεσε 55ος Κυβερνήτης της Νέας Υόρκης από τις 17 Μαρτίου 2008 έως τις 31 Δεκεμβρίου 2010 ως μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος. Είναι ο πρώτος τυφλός Κυβερνήτης στις Ηνωμένες Πολιτείες και ο πρώτος Αφροαμερικανός Κυβερνήτης της πολιτείας.

 Ο Ντέιβιντ Πάτερσον γεννήθηκε στις 20 Μαίου 1954 στο Μπρούκλιν. Μετά την αποφοίτησή του από το Πανεπιστήμιο Κολούμπια και την νομική σχολή του Πανεπιστημίου Χόφστρα, ο Πάτερσον ξεκίνησε να ασχολείται με την πολιτική. Το 1985, εξελέγη στην Γερουσία της Νέας Υόρκης και συνεργάστηκε με τον μελλοντικό Κυβερνήτη Έλιοτ Σπίτζερ. Μετά από ένα σκάνδαλο πορνείας, ο Σπίτζερ παραιτήθηκε και ο Πάτερσον ανέλαβε Κυβερνήτης. Ο Πάτερσον ήταν Κυβερνήτης κατά την διάρκεια της παγκόσμιας οικονομικής ύφεσης 2008 και θεωρείται ότι είχε μεγάλη επιτυχία σε αυτό το κομμάτι. Τον τελευταίο του χρόνο ως Κυβερνήτης, ο Πάτερσον αντιμετώπισε ισχυρισμούς διαφθοράς και πλήρωσε πρόστιμο. Επίσης, ο Πάτερσον είναι επιτυχημένος τηλεπαρουσιαστής και συγγραφέας. Κυκλοφόρησε το πρώτο του βιβλίο το 2020. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα David Paterson στο Wikimedia Commons
Σιβύλλα του Λουξεμβούργου

Η Σιβύλλα του Λουξεμβούργου (Sibilla vu Lëtzebuerg, γεννημένη ως Σιβύλλα Σάντρα Βάιλερ ι Τορλόνια Sibilla Sandra Weiller y Torlonia, 12 Ιουνίου 1968 -) είναι η σύζυγος του Πρίγκιπα Γουλιέλμου του Λουξεμβούργου (γενν. 1963).

 Γεννήθηκε στις 12 Ιουνίου 1958 στο Νεϊγί-συρ-Σεν, και είναι κόρη του Πωλ Αννίκ Βάιλερ και της Ντόνας Ολυμπίας Τορλόνια ντι Τσιβιτέλα-Τσέζι. Ο Πωλ Αννίκ Βάιλερ ήταν γιος της Αλίκης Διπλαράκου. Εκπαιδεύτηκε στο Ινστιτούτο Florimont στη Γενεύη αποφοίτησε με απολυτήριο οικονομικών και τιμητικές διακρίσεις. Στη συνέχεια σπούδασε στο École du Louvre του Παρισιού και αποφοίτησε με δίπλωμα στην Ιστορία της Τέχνης το 1991. Εργάστηκε στο Μουσείο Γαλλικών Μνημείων. Μελέτησε τη σύγχρονη τέχνη στο Λονδίνο και εργάστηκε για διαφορετικές γκαλερί, προτού ανοίξει τη δική της γκαλερί το 1993. Στις 8 Σεπτεμβρίου 1994 η Σιβύλλα παντρεύτηκε με πολιτικό γάμο τον Πρίγκιπα Γουλιέλμο του Λουξεμβούργου και στις 24 Σεπτεμβρίου τελέστηκε και ο θρησκευτικός τους γάμος στις Βερσαλλίες. Μαζί απέκτησαν τέσσερα παιδιά: τον Πρίγκιπα Παύλο Λουδοβίκο Ιωάννη Μαρία Γουλιέλμο γενν. 1998. τον Πρίγκιπα Λεοπόλδο Γουλιέλμο Μαρία Ιωσήφ γενν. 2000. την Πριγκίπισσα Καρλότα Βιλελμίνη Μαρία ντα Γκλόρια γενν. 2000. τον Πρίγκιπα Ιωάννη Ανδρέα Γουλιέλμο Μαρία Γαβριήλ Μάρκο ντ' Αβιάνο γενν. 2004. 12 Ιουνίου 1958 - 8 Σεπτεμβρίου 1994: Δεσποινίς Σιβύλλα Σάντρα ι Τορλόνια 8 Σεπτεμβρίου 1994 - μέχρι σήμερα: Η Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Σιβύλλα του Λουξεμβούργου Λουξεμβούργο: Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Αδόλφου του Νασσάου
Μαντλέν Μπεζάρ

Η Μαντλέν Μπεζάρ (γαλλικά: Madeleine Béjart) (8 Ιανουαρίου 1618-17 Φεβρουαρίου 1672), ήταν Γαλλίδα ηθοποιός του θεάτρου του 17ου αιώνα, διάσημη για την ομορφιά της, την υποκριτική της τέχνη και την προσωπικότητά της ως ανεξάρτητη γυναίκα. Το 1643, μαζί με τον Μολιέρο, του οποίου ήταν σύντροφος, συγκρότησαν θίασο, το Ένδοξο θέατρο. Έπαιζε ή και σκηνοθετούσε τα έργα του Μολιέρου και δημιούργησε μερικούς από τους κύριους γυναικείους ρόλους στις κωμωδίες του.

 Ανήκε στην οικογένεια Μπεζάρ, μια διάσημη θεατρική οικογένεια στη Γαλλία του 17ου αιώνα. Ήταν το δεύτερο παιδί του Ζοζέφ και της Μαρί-Εβρ Μπεζάρ. Έκανε το ντεμπούτο της με τον μεγαλύτερο αδελφό της Ζοζέφ στο Θέατρο του Μαραί και στις επαρχίες στα τέλη της δεκαετίας του 1630. Από πολύ μικρή ηλικία, σύχναζε σε κοινωνικούς και λογοτεχνικούς κύκλους. Για δύο χρόνια, είχε ερωτική σχέση με τον Εσπρί ντε Ρεμόν, ιππότη της Μόντενα και επιμελητή υποθέσεων του Γκαστόν της Ορλεάνης, από τον οποίο απέκτησε εκτός γάμου μια κόρη το 1638 και, πιθανόν, ένα δεύτερο παιδί το 1641, το οποίο θεωρείται ότι ήταν η Αρμάντ Μπεζάρ, αν και τα επίσημα έγγραφα την αναφέρουν ως αδελφή της. Το 1643 ίδρυσε, μαζί με τον Μολιέρο, τον βραχύβιο θίασο Ένδοξο Θέατρο, του οποίου ήταν συν-διευθύντρια. Μετά την αποτυχία του θιάσου στο Παρίσι και τα συσσωρευμένα χρέη, γύρω στα τέλη του 1645 άρχισαν περιοδείες στην επαρχία με άλλους θιάσους για τα επόμενα 13 χρόνια πριν επιστρέψουν στο Παρίσι το 1658, όπου γνώρισαν την επιτυχία και την προστασία του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΔ΄. Πετυχημένη ηθοποιός πλέον, η Μαντλέν Μπεζάρ ήξερε πώς να διαχειρίζεται και να συμβάλλει στην ομαλή λειτουργία του νέου θιάσου του Μολιέρου. Παρόλο που είχε ελεύθερη επιλογή ρόλου στη διανομή των θεατρικών έργων που έγραφε ο Μολιέρος, σταδιακά κινήθηκε προς δευτερεύοντες ρόλους ως υπηρέτρια, όπως η Ντορίν στον Ταρτούφο ή ως ραδιούργα γυναίκα, όπως η Φροσίν στον Φιλάργυρο, αφήνοντας τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στην όμορφη Μαρκησία Ντυ Παρκ ή στην Αρμάντ Μπεζάρ, τη νεαρή αδελφή της (ή κόρη της σύμφωνα με άλλες πηγές), η οποία αργότερα έγινε αντίζηλος στη σχέση της με τον Μολιέρο και το 1662 τον παντρεύτηκε. Αυτός ο γάμος δεν φαίνεται να τερμάτισε τη σχέση της με τον Μολιέρο.Η Μαντλέν Μπεζάρ πέθανε στις 17 Φεβρουαρίου 1672 σε ηλικία 54 ετών. Ένας σύγχρονος, ο Ζωρζ ντε Σκυντερί, άφησε αυτό το εγκωμιαστικό πορτρέτο της:«Ήταν όμορφη, ήταν ευγενική, ήταν πολύ έξυπνη, τραγουδούσε και χόρευε καλά, έπαιζε όλα τα είδη οργάνων, έγραφε πολύ όμορφα σε στίχους και πεζογραφία και η συνομιλία μαζί της ήταν πολύ διασκεδαστική. Ήταν επίσης μια από τις καλύτερες ηθοποιούς του αιώνα και η υποκριτική της είχε τόση γοητεία που πραγματικά ενέπνεε όλο το υποκριτικό πάθος των έργων που έπαιζε στο Θέατρο». Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Madeleine Béjart στο Wikimedia Commons
Τομαραίοι

Οι Τομαραίοι ήταν οικογένεια που ανάδειξε αγωνιστές του 1821. Η καταγωγή τους ήταν από τα Τρίκαλα. Πολέμησαν στην αρχή της επανάστασης και στην πολιορκία της Κορίνθου και δραστηριοποιήθηκαν και πολιτικά.

 Φώτιος Χρυσανθόπουλος, επιμ. (1888). Βίοι Πελοποννησίων ανδρών και των εξώθεν εις την Πελοπόννησον ελθόντων κληρικών, στρατιωτικών και πολιτικών των αγωνισαμένων τον αγώνα της επαναστάσεως. Αθήνα: Σταύρος Ανδρόπουλος, Τυπογραφείο Π. Δ. Σακελλαρίου. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2010.
Μιλτιάδης Άννινος Καβαλιεράτος

Ο Μιλτιάδης Άννινος Καβαλλιεράτος , (1863-1954), ήταν Έλληνας αρχαιολόγος λόγιος και πολιτικός του 19ου αιώνα. Γεννήθηκε στο Αργοστόλι της Κεφαλλονιάς. Ήταν λόγιος και αρχαιόφιλος και χρημάτισε πολλές φορές Βουλευτής Σάμης.

 Η ομηρική Ιθάκη : Αρχαιολογική μελέτη, 1900 Αγορεύσεις επί των εκπαιδευτικών νομοσχεδίων : (Το γλωσσικον ζήτημα) 1918-1924, 1924 Εν Αθήναις Αρχαιολογική Εταιρεία, επιμ. (1937). Λεύκωμα της εκατονταετηρίδος της Εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας 1837 - 1937. Εν Αθήναις: Αρχαιολογική Εταιρεία. Ανακτήθηκε στις 26 Ιουλίου 2010.
Ολίβια Μπούσιο

Η Ολίβια Μπούσιο (Olivia Bucio, 26 Οκτωβρίου 1954 -) είναι Μεξικανή ηθοποιός.Είναι ένα από τα σημαντικότερα αστέρια του μουσικού θεάτρου του Μεξικού τη δεκαετία του 1980.

 Sugar - 1975 (θεατρική παράσταση) Un gran final - 1978 (θεατρική παράσταση) Can Can - 1979 (θεατρική παράσταση) Conflictos de un médico - 1980, ως Ισαμπέλ Peter Pan, el niño que no quería ser grande - 1981 (θεατρική παράσταση) A Chorus Line - 1982, ως Κάσι (θεατρική παράσταση) El amor nunca muere - 1982, ως Γκλόρια Yo y mi chica - 1987/89 (θεατρική παράσταση) Amor en silencio - 1988, ως Ελένα Ρόμπλες Calle 42 - 1990 (θεατρική παράσταση) Amor de nadie - 1990/91, ως Λένα Anita la huerfanita - 1991, ως Δεσποινίς Λούσι (θεατρική παράσταση) Cats - 1993 (θεατρική παράσταση) Alondra - 1995, ως Καρμελίνα Ερνάντες ντε Ντίας Sentimientos ajenos - 1996, ως Έυα Μπαριέντος Pueblo chico, infierno grande - 1997, ως Ελοίσα Ρουάν ντε Αμέσκουα Ángela - 1998/99, ως Γιολάντα Ρίβας El fantasma de la ópera - 1999 (θεατρική παράσταση) El hombre de La Mancha - 2000 (θεατρική παράσταση) Locura de amor - 2000, ως Ιρένε ντε Ρουέλας Mi bella dama - 2001 (θεατρική παράσταση) El manantial - 2001/02, ως Γερτρούδη Ριβέρο La casa de Bernarda Alba - 2002 (θεατρική παράσταση) Cómplices al rescate - 2002, ως Μαρσέλα Ρίκα Amor real - 2003, ως Τραγουδίστρια (γκεστ εμφάνιση) Alegrijes y rebujos - 2003/04, ως Τερέσα Αγουάγιο Ρόσας νετ Γκάρσα Cabaret - 2004 (θεατρική παράσταση) Rubí - 2004, ως Κάρλα Ρουίς ντε Καρδένας Alborada - 2005/06, ως Ασουνσιόν Ντίας Μοντέρο ντε Εσκομπάρ Muchachitas como tú - 2007, ως Γκρασιέλα Λούνα S.O.S.: Sexo y otros secretos - 2007, ως Ηθοποιός (σειρά) Destilando amor - 2007, ως Φέδρα Ιτούρμπε ντε Μοντάλβο Sor-presas - 2008 (θεατρική παράσταση) En nombre del amor - 2008/09, ως Ντιάνα Γουαδέλια Νοριέγα ντε Σάενς Mujeres asesinas - 2009, ως Έλσα (σειρά) La novicia rebelde - 2009, ως Μητέρα Ηγουμένη (θεατρική παράσταση) Cuando me enamoro - 2010/11, ως Ινές Φονσέκα ντε ντελ Βάγιε El encanto del águila - 2011, ως Κάρμεν Αλατρίστε (σειρά) Amor bravío - 2012, ως Αγουστίνα Σάντος χηρ. ντε Μοντέρδε/ντε Ντίας/ντε Φερρέρ Cásate conmigo, mi amor - 2013 (σειρά) Cats - 2013, ως Γκρισαμπέλα/Αγιλόρουμ (θεατρική παράσταση) Quiero amarte - 2013/14, ως Ντολόρες Μοράλες χηρ. ντε Βαλντές Hasta el fin del mundo - 2014/15, ως Γκρέτα Μπάντι χηρ. ντε Ριπόλ Hasta el fin del mundo, cantaré - 2015 (θεατρική παράσταση) Aplauso - 2016, ως Κάρεν Ρίτσαρντς (θεατρική παράσταση) Τα τρία πρόσωπα της Άννας - 2016/17, ως Νερίνα Λασκάνο χηρ. ντε Παδίγια Mi marido tiene familia - 2017/18, ως Καταλίνα Ριβέρα ντε Αγκιλάρ Sin tu mirada - 2018, ως Ενκαρνασιόν Εσκάρσεγα χηρ. ντε Μπασάν Mi marido tiene más familia - 2018/19, ως Καταλίνα Ριβέρα ντε Αγκιλάρ Quererlo todo - 2020/21, ως Ντάλια Κορονέλ Βραβεία TVyNovelasΒραβεία El Heraldo de MéxicoΒραβεία TV Adicto GoldenΒραβεία Asociación de Cronistas y Periodistas Teatrales (ACPT) Ολίβια Μπούσιο στην IMDb
Αλειμματάδες Κέρκυρας

Οι Αλειμματάδες είναι χωριό της Κέρκυρας. Αποτελεί έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Παλαιοκαστριτών, του δήμου Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κέρκυρας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Κερκύρας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ιονίων Νήσων.

 Οι Αλειμματάδες είναι ηπειρωτικός οικισμός στο Β.ΒΔ. τμήμα της Κέρκυρας. Βρίσκεται κοντά στον επαρχιακό δρόμο που συνδέει τα χωριά Μακράδες και Τρουμπέττας, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 280. Απέχει 23 χλμ. περίπου ΒΔ. της πόλης της Κέρκυρας (μέσω Γουβιάς). Στην τοπική κοινότητα Αλειμματάδες ανήκουν και ο οικισμός Αγία Άννα. Η κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 1,980 χμ² (2011). (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1866 και προσαρτήθηκε στον δήμο Ιστωναίων του νομού Κέρκυρας. Το 1932 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Αλειμματάδων. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αλειμματάδων και προσαρτήθηκε στον δήμο Παλαιοκαστριτών. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Παλαιοκαστριτών και προσαρτήθηκε στον δήμο Κερκυραίων. Με το ΦΕΚ 43Α - 09/03/2019 αποσπάστηκε από τον δήμο Κερκυραίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων. Στο χωριό δραστηριοποιείται ο πολιτιστικός σύλλογος «Αγία Άννα» Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr https://www.youtube.com/watch?v=679roMOy4-Y
Λιθάνθρακας

Ο λιθάνθρακας είναι ιζηματογενές πέτρωμα μαύρου χρώματος σκληρής υφής. Σχηματίζεται από την ενανθράκωση φυτικής ύλης μέσα στη Γη. Κύριο συστατικό του είναι ο άνθρακας, ο οποίος αποτελεί το 50% του βάρους και άνω του 70% του όγκου του πετρώματος. Είναι ορυκτό καύσιμο και χρησιμοποιείται κυρίως για την παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος, θερμικής ενέργειας και ατσαλιού. Με ξηρή απόσταξη του λιθάνθρακα παρασκευάζεται, επίσης, το φωταέριο, μίγμα καυσίμων αερίων, αμμωνίας και άλλων ενώσεων του άνθρακα, κυρίως κυκλικών.

 Μια πολύ σκληρή παραλλαγή του λιθάνθρακα, που χρησιμοποιείται στην κατασκευή διακοσμητικών και άλλων αντικειμένων, είναι ο γαγάτης (πήρε το όνομά του από την αρχαία πόλη Γάγαι). Έχει ανώμαλη θραύση, υψηλή σκληρότητα αλλά μικρή πυκνότητα (1,35 gr/cm3) και επιδέχεται κατεργασία και λείανση. Κατασκευάζονται από γαγάτη χάνδρες και κομπολόγια, λαβές χαρτοκοπτών κτλ. Ανευρίσκεται στη Γερμανία, τις ΗΠΑ και την Ισπανία (πολύ καλής ποιότητας, λόγω του σχεδόν τελείως μαύρου χρώματός του). Στην Ελλάδα βρέθηκε στην περιοχή μεταξύ Καλαμπάκας - Γρεβενών.
Οίκος του Αρντέν

Ο Οίκος του Αρντέν, γαλλ. Ardennes είναι μια από τις πιο παλιές οικογένειες της μεσαιωνικής Ευρώπης. Μέλη του Οίκου έγιναν δούκες της Άνω Λωρραίνης, της Κάτω Λωρραίνης, της Βαυαρίας· κόμητες του Βερντέν, του Μπαρ, του Λουξεμβούργου· επίσης ένας επίσκοπος του Βερντέν, ένας αρχιεπίσκοπος του Ρενς και ένας πάπας, ο Στέφανος Θ΄. Γενάρχης του Οίκου είναι ο Βίγκερικ, που νυμφεύτηκε την Κουνιγκούντα, εγγονή του Καρολίδη Λουδοβίκου Β΄ του τραυλού της Δυτικής Φραγκίας. Ο Βίνγκερικ είχε τρεις γιους, ιδρυτές κλάδων: Αρντέν-Βερντέν δουκών της Κάτω Λωρραίνης, Αρντέν-Μπαρ δουκών της Άνω Λωρραίνης και Αρντέν-Λουξεμβούργου κομήτων του Λουξεμβούργου και του Ζαλμ. Ο τελευταίος κλάδος είχε πλάγιο κλάδο τον Οίκο του Ζαλμ. Στην εποχή μας το Αρντέν βρίσκεται στο Νότιο Βέλγιο (Βαλονία) και το Βερντέν λίγο νοτιότερα, στη Γαλλία.

 Πρώτος γιος του Βίγκερικ ήταν ο Γκότσλιν, του οποίου ο γιος Γοδεφρείδος Α΄ ο Αιχμάλωτος έγινε κόμης του Βερντέν. Ο γιος αυτού Γοδεφρείδος Β΄ ο Άπαις έγινε δούκας της Κάτω Λωρραίνης από τον Ερρίκο Β΄ των Οθωνιδών της Γερμανίας για να προστατέψει την περιοχή από τις διεκδικήσεις της Δυτικής Φραγκίας. Ο ανιψιός του Γοδεφρείδος Γ΄ ο Γενειοφόρος δούκας της Κάτω Λωρραίνης θέλησε να διαδεχθεί τον αδελφό του στην Άνω Λωρραίνη, τον εμπόδισε όμως ο Ερρίκος Γ΄ των Σαλίων της Γερμανίας. Ο Γοδεφρείδος Γ΄ είχε γιο τον Γοδεφρείδο Δ΄ τον Κυφό, δούκα της Κάτω Λωρραίνης, που δολοφονήθηκε· ήταν ο τελευταίος του κλάδου του. Τότε ο Ερρίκος Δ΄ των Σαλίων της Γερμανίας έδωσε το δουκάτο στον γιο του Κορράδο Β΄ των Σαλίων. Δεύτερος γιος του Βίγκερικ ήταν ο Φρειδερίκος Α΄ δούκας της Άνω Λωρραίνης και κόμης του Μπαρ. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Θεοδώριχος Α΄. Της κόρης του Γκιζέλας ο γιος Αδαλβέρτος έγινε δούκας της Άνω Λωρραίνης· ο Αδαλβέρτος ήταν από τον Οίκο της Λωρραίνης και έτσι η περιοχή πέρασε στον Οίκο του. Ο Ζίγκφρητ, ο τρίτος γιος του Βίγκερικ, ήταν 1ος κόμης του Λουξεμβούργου. Η 4η απόγονός του Ερμεζίνντα κόμισσα του Λουξεμβούργου είχε εγγονή την Ερμεσίνδη του Ναμύρ κόμισσα του Λουξεμβούργου. Παντρεύτηκε τον Βάλεραν Γ΄ του Οίκου Λίμπουργκ και ο τρίτος γιος της Ερρίκος Ε΄ κόμης του Λουξεμβούργου έγινε ο ιδρυτής του Οίκου του Λουξεμβούργου. Στον Γοδεφρείδο Α΄ τον αιχμάλωτο δόθηκε η κομητεία του Βερντέν από τον Όθωνα Α΄ της Γερμανίας. Κατείχε και το κάστρο του Μπουγιόν, που κληροδοτήθηκε στη δισεγγονή του Ίντα (μητέρα των Γοδεφρείδου και Βαλδουίνου Α΄ της Ιερουσαλήμ από τον Οίκο της Φλάνδρας). Το 959 διαιρέθηκε η Λωρραίνη σε Κάτω Λωρραίνη και Άνω Λωρραίνη. Η πρώτη, μετά από δύο δούκες των Καρολιδών, δόθηκε στον γιο του Γοδεφρείδου Α΄, τον Γοδεφρείδο Β΄ τον άπαιδα. Τον διαδέχθηκε ο ανιψιός του Γοδεφρείδος Γ΄ ο γενειοφόρος και ο γιος αυτού Γοδεφρείδος Δ΄ ο κυφός. Murray, Alan V. (2000). The Crusader Kingdom of Jerusalem. A Dynastic History 1099-1125. Prosopographica et Genealogica. ISBN 1-900934-03-5.
Λεονέλ Φερνάντες

Ο Λεονέλ Φερνάντες (Leonel Antonio Fernández Reyna, 1953-) είναι πολιτικός από τη Δομινικανή Δημοκρατία και πρόεδρος της χώρας δύο φορές, από το 1996 ως το 2000 και από το 2004 ως το 2012. Από τον Ιανουάριο του 2016 είναι πρόεδρος του Ιδρύματος EU-LAC.

 Γεννήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 1953 και έζησε τα παιδικά του χρόνια μαζί με την οικογένειά του σε συνοικία της Νέας Υόρκης. . Ανήκει στο Δομινικανό Κόμμα Απελευθέρωσης (PLD). Ο Φερνάντες έγραψε πολλά βιβλία, με οικονομικά και πολιτικά θέματα. Εξελέγη για πρώτη φορά το 1996, στον δεύτερο γύρο, με 51,2% και ορκίστηκε πρόεδρος στις 16 Αυγούστου 1996. Στις 16 Μαΐου 2004 εξελέγη ξανά, έπειτα από τετραετή διακυβέρνηση από τον Ιπόλιτο Μεχία. Ορκίστηκε ξανά πρόεδρος στις 16 Αυγούστου 2004. Ο Φερνάντες κέρδισε ξανά τις προεδρικές εκλογές στις 16 Μαΐου του 2008 με ποσοστό 53,22% έναντι 41,1% για τον ηγέτη του Επαναστατικού Κόμματος της Δομινικανής Δημοκρατίας, Μιγκέλ Βάργκας Μαλντονάδο. Σύμφων αμε οικονομικούς αναλυτές, στη διάρκεια της τελευταίας προεδρίας του, η κατάσταση της οικονομίας στη χώρα του επιδεινώθηκε.Στις προεδρικές εκλογές του 2020 ήταν ξανά υποψήφιος με το κόμμα Λαϊκή Δύναμη και συγκέντρωσε ποσοστό 8,9%. Επίσημος ιστότοπος Αρχειοθετήθηκε 2020-04-18 στο Wayback Machine.
Σάιμον Ράιτ

Ο Σάιμον Ράιτ είναι Αγγλός ντράμερ της χαρντ ροκ μουσικής σκηνής, γνωστός ως μέλος των συγκροτημάτων AC/DC και Dio. Πλέον, συνεργάζεται με το προσωπικό σχήμα του πρώην τραγουδιστή των Queensrÿche, Τζεφ Τέιτ.

 Ο Ράιτ γεννήθηκε το 1963 στο Όλντχαμ του Μάντσεστερ. Απέκτησε το πρώτο του σετ τυμπάνων στα 13 του χρόνια και είναι αυτοδίδακτος έχοντας ως πρότυπα τον Κόζι Πάουελ, τον Τζον Μπόναμ και τον Τόμι Όλντριτζ. Στα 16 του χρόνια έγινε μέλος των A II Z, οι οποίοι κυκλοφόρησαν το ζωντανά ηχογραφημένο "The Witch of Berkeley: Live" το 1980 και περιόδευσαν με τις Girlschool κατά την περιοδεία για την προώθηση του "Screaming Blue Murder" το 1982. Στη συνέχεια, εντάχθηκε στους Tytan, με τους οποίους ηχογράφησε το άλμπουμ "Rough Justice". Στα είκοσι του χρόνια, εντάχθηκε στους AC/DC αντικαθιστώντας τον Φιλ Ραντ. Μαζί τους ηχογράφησε τους δίσκους "Fly On The Wall" (1985), "Who Made Who" (1986) και "Blow Up Your Video" (1988). Το 1989, αποχώρησε από το συγκρότημα για να ενταχθεί στους Dio με τους οποίους κυκλοφόρησε τον δίσκο "Lock Up the Wolves", το 1990. Ταυτόχρονα, δημιούργησε τους Rhino Bucket, με τους οποίους ηχογράφησε τον δίσκο "Pain" το 1994. Το 1998, επανήλθε στους Dio με τους οποίους παρέμεινε μέχρι τον θάνατο του τραγουδιστή Ρόνι Τζέιμς Ντίο, το 2010. Σε αυτή την περίοδο ηχογράφησε τα άλμπουμ "Magica" (2000), "Killing the Dragon" (2002) και "Master of the Moon" (2004), όπως και το ζωντανό "Holy Diver - Live" (2006). Έχει συμμετάσχει σε ηχογραφήσεις των UFO, των Michael Schenker Group και του Τζον Νόρουμ. Το 2009, συμμετείχε στο "Play My Game" του πρώην τραγουδιστή των Judas Priest και Iced Earth, Tim "Ripper" Owens. Από το 2013, συνεργάζεται με τον πρώην τραγουδιστή των Queensrÿche, Τζεφ Τέιτ, με τον οποίο ηχογράφησε το άλμπουμ "Frequency Unknown". DIO / RonnieJamesDio.com - Band - Simon Wright Simon Wright Biography - Angelfire Simon Wright | Credits | AllMusic
Live at Eindhoven '87

Live at Eindhoven '87 είναι ο τίτλος του ζωντανά ηχογραφημένου άλμπουμ του αμερικάνικου thrash metal συγκροτήματος Testament, το οποίο κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 2009 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Prosthetic Records". Μέρος των ηχογραφήσεων αυτού του δίσκου είχε κυκλοφορήσει το 1987 στο ΕΡ "Live at Eindhoven", το οποίο έχει σταματήσει πλέον να τυπώνεται. Οι ηχογραφήσεις πραγματοποιήθηκαν στο φεστιβάλ "Dynamo Open Air" του Αϊντχόβεν, κατά την διάρκεια της περιοδείας για την προώθηση του άλμπουμ "The Legacy".

 1. Disciples of the Watch (Billy, Peterson, Skolnick) - 4:482. The Haunting (Souza, Peterson, Skolnick, Christian) - 4:493. Apocalyptic City (Peterson, Skolnick) - 5:544. First Strike Is Deadly (Souza, Peterson, Skolnick, Christian) - 3:525. Burnt Offerings (Souza, Peterson, Skolnick, Christian) - 5:086. Alex Scolnick guitar solo (Skolnick) - 1:527. Over the Wall (Souza, Peterson, Skolnick, Christian) - 4:378. Do or Die (Billy, Peterson, Skolnick, Clemente) - 5:239. Curse of the Legion of Death (C.O.T.L.O.D.) (Ramirez, Peterson) - 3:3210. Reign of Terror (Souza, Peterson, Skolnick) - 5:18 Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Live at Eindhoven '87" είναι οι εξής: Τσακ Μπίλι - φωνητικά Άλεξ Σκόλνικ - κιθάρα Έρικ Πίτερσον - κιθάρα Γκρεγκ Κρίστιαν - μπάσο Λούι Κλεμέντε - τύμπανα Live at Eindhoven '87 - Testament | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Testament - Live at Eindhoven '87 (album review) | Sputnikmusic Testament - Live at Eindhoven '87 - Reviews - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives
Λευκόγεια Ρεθύμνης

Τα Λευκόγεια είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Αγίου Βασιλείου, στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Απέχουν 35 χιλιόμετρα από το Ρέθυμνο και είναι κτισμένα σε υψόμετρο 90 μ.

 Στις ανατολικές όχθες του Μεγαλοπόταμου, μερικές εκατοντάδες μέτρα βορειοανατολικά της γέφυρας του Μεγαλοπόταμου, έχουν εντοπιστεί οικιστικά κατάλοιπα και όστρακα της ρωμαϊκής εποχής, πιθανόν αγροικίας και έπαυλης με λουτρό, στη θέση Ελληνικό.Σύμφωνα με την παράδοση το χωριό δημιουργήθηκε από τον Αχιλλέα Τζε, ο οποίος εξορίστηκε από την Κωνσταντινούπολη και αργότερα εγκαταστάθηκαν στο χωριό και κάτοικοι της Γαύδου. Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Lefogia potamo στην επαρχία Αγίου Βασιλείου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από Καστροφύλακα αναφέρεται ως Lefcogia με 86 κατοίκους και 132 οφειλόμενες αγγαρείες, ενώ μνεία στο χωριό κάνει και ο Βασιλικάτα το 1630, με την ονομασία Lefkogia. Στην οθωμανική απογραφή του 1659 αναφέρεται ως Lefkoya, με 14 σπίτια. Στην απογραφή του 1834, η οποία οργανώθηκε από τους Αιγυπτίους, το χωριό είχε αμιγώς χριστιανικό πληθυσμό και κατοικούσαν σε αυτό 30 οικογένειες.Στην απογραφή του 1881 τα Λευκόγεια υπάγονταν στον δήμο Φοίνικος και είχαν αμιγώς χριστιανικό πληθυσμό, 230 κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 243 κατοίκους. Στην απογραφή του 1920 αναφέρεται ως έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου. Το 1925, τα Λευκόγεια ορίστηκαν έδρα ομώνυμης κοινότητας, μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση, όταν το χωριό προσαρτήθηκε στον Δήμο Φοίνικα. Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Τα Λευκόγεια βρίσκονται νότια του Ρεθύμνου, σε απόσταση 35 χιλιομέτρων. Το χωριό είναι κτισμένο σε ίσωμα και περιβάλλεται από δύο ρέματα τα οποία ενώνονται δυτικά του χωριού και εκβάλουν κοντά στην παραλία Αμμούδι. Το χωριό είναι κτισμένο σε υψόμετρο 90 μέτρων και απέχει από τη θάλασσα 1.500 μέτρα. Νότια του χωριού βρίσκεται το ύψωμα Μόδι, το ύψωμα του Τιμίου Σταυρού και ο γήλοφος με την εκκλησία του Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης. Βόρεια του χωριού βρίσκονται τα όρη του Ασωμάτου. Κοντινές παραλίες περιλαμβάνουν τις δημοφιλείς παραλίες Αμμούδι και Δαμνόνι, καθώς και τη παραλία Σχοινάρια. Aνδρουλιδάκης Μιχάλης: δημοσιογράφος Σχοινάς Γιώργης: πολιτευτής Σχοινάς Κωστής: πολιτευτής Χαλκιαδάκης Ευ. Γεώργιος: ιατρός και συγγραφέας Λευκογείων Δείτε: Κοινότητα Λευκογείων Τα Λευκόγεια αναφέρονται επίσημα ως οικισμός το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζονται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1997 με ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 προσαρτήθηκε στον τότε δήμο Φοίνικα και το 2010 με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάσθηκε από το δήμο Φοίνικα και προσαρτήθηκε στον δήμο Αγίου Βασιλείου.
Στρατιωτικό Αεροδρόμιο Αγρινίου

Το Στρατιωτικό Αεροδρόμιο Αγρινίου (IATA: AGQ, ICAO: LGAG) βρίσκεται στο Αγρίνιο, στο νομό Αιτωλοακαρνανίας. Διαθέτει διάδρομο διεύθυνσης 09/27, μήκους 3.010 μέτρων, με ασφάλτινη επιφάνεια. Ο διάδρομος διαθέτει φωτισμό, αλλά δε διαθέτει ραδιοβοηθήματα. Το αεροδρόμιο βρίσκεται σε υψόμετρο 30 μέτρα από τη στάθμη της θάλασσας.

 Η κατασκευή των βασικών εγκαταστάσεων του αεροδρομίου πραγματοποιήθηκε μεταξύ 1961 και 1964, ενώ το 1973 κατασκευάστηκαν χώροι στάθμευσης αεροσκαφών τροχιόδρομοι. Μέχρι το 2014 χρησιμοποιούνταν από τη Πολεμική Αεροπορία, μιας και σε αυτό στάθμευαν η 132 Σμηναρχία Μάχης (132 ΣΜ) καθώς και πυροσβεστικά αεροπλάνα της 359 Μοίρας Αεροπορικής Εξυπηρέτησης Δημοσίων Υπηρεσιών (359 ΜΑΕΔΥ). Έκτοτε αεροσκάφη και προσωπικό μεταφερθήκαν στο Αεροδρόμιο Ακτίου. Accident history for AGQ at Aviation Safety Network
Μαρί Γκερεκμεζιάν

Η Μαρί Γκερεκμεζιάν (αρμενικά: Մարի Կերեքմէզեան και τουρκικά: Mari Gerekmezyan, Ταλάς, Οθωμανική Αυτοκρατορία, 1913 ή 1915 - Κωνσταντινούπολη, Τουρκία, 1947) ήταν Αρμένια γλύπτρια που έζησε και έδρασε στην Τουρκία κατά το πρώτο μισό του 20ού αιώνα. Αναφέρεται ως η πρώτη - χρονικά - Αρμένια γλύπτρια, καθώς και η πρώτη ή μια από τις πρώτες γλύπτριες της Τουρκίας.

 Η Γκερεκμεζιάν γεννήθηκε το 1913 ή το 1915 στη Μουταλάσκη (Ταλάς) της Καππαδοκίας, η οποία την εποχή της γέννησης της ήταν μια μικρή πόλη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κοντά στην Καισάρεια, με μικτό πληθυσμό που αποτελείτο κυρίως από Τούρκους, Έλληνες και Αρμένιους. Έμαθε τα πρώτα γράμματα στο αρμενικό σχολείο της γενέτειράς της και μετά την εγκατάσταση της οικογένειάς της στην Κωνσταντινούπολη, συνέχισε τη φοίτησή της πρώτα στην Αρμενική Σχολή Θηλέων Εσαγιάν που έδρευε στο Πέραν και κατόπιν στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης. Επιπλέον φοίτησε από το 1942 στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της ίδιας πόλης με την ιδιότητα της φιλοξενούμενης φοιτήτριας. Αργότερα διετέλεσε καθηγήτρια εικαστικών και γλώσσας σε αρμενικά σχολεία της Κωνσταντινούπολης. Η Γκερεκμεζιάν αναφέρεται ως μια ικανή γλύπτρια με ειδίκευση στις προτομές, η πορεία της οποίας διεκόπη από τον πρόωρο θάνατό της. Το έργο της αποτελείται από διάφορες προτομές, ενώ στις διακρίσεις της περιλαμβάνονται βραβεύσεις σε έκθεση γλυπτικής της Άγκυρας για τις προτομές των καθηγητών Ν. Ομέρ και Σ. Τουντς (αμφότερα έργα του 1943), καθώς και σε έτερη κρατική έκθεση Καλών Τεχνών που διεξήχθη στην ίδια πόλη και στην οποία διακρίθηκε για την προτομή του Τούρκου ποιητή Γιαχία Κεμάλ Μπεγιατλί κατά το 1945. Μνημονεύεται ως η πρώτη ή μια από τις πρώτες γλύπτριες της Τουρκίας, καθώς και η πρώτη Αρμένια γλύπτρια. Απεβίωσε το 1947 προσβεβλημένη από φυματίωση και θάφτηκε στο αρμενικό κοιμητήριο της Κωνσταντινούπολης, στο Σισλί. Η ίδια διατηρούσε σχέση με τον Τούρκο ποιητή και ζωγράφο Μπεντρί Ραχμί Εγιούμπογλου (1911-1975), ο οποίος ταυτόχρονα ήταν παντρεμένος με τη Ρουμάνα ζωγράφο Ερνεστίν Λεϊμποβίτσι (γνωστή στην Τουρκία ως Ερέν Εγιούμπογλου). Τα περισσότερα γλυπτά της Γκερεκμεζιάν παραμένουν άγνωστα, με ελάχιστα από αυτά να βρίσκονται στο Κρατικό Μουσείο Τέχνης και Γλυπτικής της Κωνσταντινούπολης, καθώς και σε ιδιωτική συλλογή. Berk, Nurullah; Gezer, Hüseyin (1973). 50 yılın Türk resim ve heykeli. Türkiye İṣ Bankası Kültür Yayınları; genel dağıtımı: Bateṣ Bayilik Teṣkilâti. Daskalova, Krassimira (2008). Aspasia. The International Yearbook of Central, Eastern, and Southeastern European Women's and Gender History. Vol. II. Berghahn Books. Kürkman, Garo (2004). Armenian Painters in the Ottoman Empire, 1600-1923. Vol. I. Matüsalem Uzmanlık ve Yayıncılık. Renda, Günsel; Kortepeter, Carl Max (1986). The Transformation of Turkish Culture. The Atatürk Legacy. Kingston Press Inc. Mari Gerekmezyan: First female Armenian sculptor
Καύσωνας

Ο καύσωνας είναι παρατεταμένη περίοδος πολύ ζεστού καιρού, με ασυνήθιστα υψηλές θερμοκρασίες για μια ορισμένη περιοχή, και μπορεί να συνοδεύεται από υψηλή υγρασία, ιδιαίτερα στις περιοχές με ωκεάνιο κλίμα.

 Ο καύσωνας έχει ποικίλους ορισμούς. Ο εκάστοτε ορισμός του διαφοροποιείται ανάλογα με την περιοχή και το κλίμα της, και είναι σε σχέση με τις φυσιολογικές για την εποχή θερμοκρασίες. Κάποιες τιμές που σε θερμά κλίματα θεωρούνται φυσιολογικές, μπορεί να θεωρηθούν καύσωνας σε ψυχρότερες περιοχές αν δεν είναι φυσιολογικές σε σχέση με τα κλιματικά μοτίβα της περιοχής.Ο όρος χρησιμοποιείται τόσο σε συχνές εναλλαγές του καιρού, όσο και σε μεγάλα κύματα ζέστης που μπορεί να συμβαίνουν μία φορά τον αιώνα. Έντονοι καύσωνες έχουν προκαλέσει καταστροφικές ζημιές στις σοδειές, χιλιάδες θανάτους από υπερθερμία και γενικευμένη χρήση ενέργειας, εξαιτίας της αυξημένης χρήσης κλιματιστικών. Ο καύσωνας θεωρείται ακραίο καιρικό φαινόμενο και επικίνδυνος για τη ζωή, επειδή η θερμότητα και το φως του Ήλιου μπορούν να υπερθερμάνουν το ανθρώπινο σώμα. Το χειρότερο κύμα καύσωνα στην πρόσφατη ιστορία ήταν το Ευρωπαϊκό Κύμα Καύσωνα του 2003, με πάνω από 70.000 θύματα. Στην Ελλάδα, σύμφωνα με την Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία, καύσωνας υπάρχει όταν η μέγιστη θερμοκρασία αγγίζει ή ξεπερνάει τους 39°C, η ελάχιστη είναι πάνω από 26°C, το θερμοκρασιακό εύρος είναι μικρό, οι άνεμοι ασθενείς και οι υψηλές θερμοκρασίες επικρατούν για τουλάχιστον 3 μέρες σε ευρεία γεωγραφική έκταση.Στην συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων, ο καύσωνας στην Ελλάδα συνδέεται με τη μεγάλης κλίμακας μεταφορά θερμών αερίων μαζών από τη βόρεια Αφρική (και, σπανιότερα, από τις περιοχές του τριγώνου ανατολικής Τουρκίας-Ιράκ-Συρίας) προς τη χώρα και συνήθως παρατηρείται σε περιόδους διακοπής των μελτεμιών. Επεισόδια καύσωνα παρατηρούνται ουσιαστικά από το δεύτερο δεκαήμερο του Ιουνίου έως το πρώτο δεκαήμερο του Σεπτεμβρίου.Στους παρακάτω πίνακες καταγράφονται τα σημαντικότερα επεισόδια καύσωνα στην Ελλάδα από το 1955 έως το 2021, καθώς και ορισμένα χαρακτηριστικά τους: