IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Πώρος

Ο Πώρος (σανσκρ.: पुरूवास Πουρουβάασα, αρχ. ελλ.:Πῶρος) ήταν βασιλιάς ενός αρχαίου ινδικού κράτους, στο σημερινό Παντζάμπ. Το βασίλειό του βρισκόταν ανάμεσα στους ποταμούς Υδάσπη και Ακεσίνη. Είναι γνωστός για τη μάχη που έδωσε κατά του Μεγάλου Αλεξάνδρου, το 326 π.Χ., στον ποταμό Υδάσπη.

 Σύμφωνα με τον Αρριανό, το ύψος του Πώρου ήταν πάνω από πέντε πήχεις. Αντιθέτως, ο Πλούταρχος, υποστηρίζει πως ο Πώρος έφτανε τους τέσσερις πήχεις και τη μία σπιθαμή. Όπως και να 'χει, το παράστημα του Ινδού βασιλιά εντυπωσίασε τον Αλέξανδρο. Ο Πώρος περίμενε τον Μέγα Αλέξανδρο στην απέναντι όχθη του Υδάσπη. Στη μάχη είχε παρατάξει και 200 πολεμικούς ελέφαντες. Η μάχη μαινόταν όλη την ημέρα, με σοβαρές απώλειες και για τις δύο πλευρές. Τελικά, μια επέλαση του ελληνικού ιππικού από απροσδόκητο σημείο, βρήκε ανέτοιμο τον Πώρο. Τα στρατεύματά του απωθήθηκαν σ' έναν δρόμο που ποδοπατήθηκαν από τους ελέφαντες. Στη μάχη, ο Πώρος αποδείχθηκε σπουδαίος πολεμιστής. Το ήθος και η ανδρεία του, συγκίνησαν ακόμη και τον Αλέξανδρο. Ο Πώρος φαίνεται να κατείχε τη θέση του σατράπη για αρκετά χρόνια μετά την αναχώρηση του Αλέξανδρου. Φαίνεται πως έγινε σατράπης της περιοχής του Ινδού, μετά το θάνατο του Αλέξανδρου, στο 323 π.Χ. Αυτή του η θέση επιβεβαιώθηκε το 321 π.Χ., μετά τη συνέλευση των Επιγόνων στο Τριπαράδεισο της Συρίας. Μετά τον θάνατο του Αλεξάνδρου, γύρω στο 316 π.Χ. ο Πώρος φέρεται να δολοφονήθηκε απο τον Εύδημο ο οποίος ήταν στρατηγός του Αλεξάνδρου. Έτσι ο δεύτερος κατόρθωσε να πάρει υπο τον έλεγχό του όλες τις Ινδικές Σατραπείες της Αυτοκρατορίας, μέχρι τους Πολέμους των Διαδόχων όποτε και ηττήθηκε και θανατώθηκε από τον Αντίγονο. i. ^ Τα ποτάμια αυτά ήταν γνωστά στους αρχαίους Έλληνες με τα ονόματα Υδάσπης και Ακεσίνης, αντίστοιχα ii. ^ Ένας πήχης ισούται με 0,46 μέτρα iii. ^ Μία σπιθαμή είναι περίπου 18 εκατοστά Πλούταρχος. Αλέξανδρος (Βικιθήκη) Αρριανός. Αλεξάνδρου Ανάβασις (Βικιθήκη). Βιβλίο Ε' Time-Life Παγκόσμια Ιστορία. Τόμος 4. Εκδόσεις Κ. Καπόπουλος
Κέντρο Νεότητας Καλού Χωριού «Η Κουμανδαρία»

Το Κέντρο Νεότητας Καλού Χωριού «Η Κουμανδαρία» ήταν κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα το Καλό Χωριό της επαρχίας Λεμεσού. Το όνομα του προέρχεται από το κρασί Κουμανδαρία.

 Το Κέντρο Νεότητας Καλού Χωριού ιδρύθηκε το 1979 και αρχικά συμμετείχε στις διοργανώσεις της Αθλητικής Ομοσπονδίας Κέντρων Νεότητας Λεμεσού (ΑΟΚΝΕΛ). Το καλοκαίρι του 1985 η Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) αποφάσισε τη δημιουργία της Δ΄ κατηγορίας. Το Κέντρο Νεότητας Καλού Χωριού ήταν ανάμεσα στις ομάδες που επελέγησαν από τη ΣΤΟΚ για να συμμετάσχει στο πρώτο πρωτάθλημα της κατηγορίας και έτσι εντάχθηκε στις τάξεις της ΚΟΠ. Στην πρώτη του συμμετοχή στο πρωτάθλημα, την περίοδο 1985-86, τερμάτισε στην τελευταία θέση του ομίλου του αλλά δεν υποβιβάστηκε καθώς δεν ίσχυσε η διαβάθμιση. Την επόμενη περίοδο τερμάτισε στην τελευταία θέση και υποβιβάστηκε στα αγροτικά (τοπικά) πρωταθλήματα. Συνέχισε στις διοργανώσεις της ΑΟΚΝΕΛ. Το 1998 ενοποιήθηκε με την ομάδα ΘΟΪ Άγιος Γεώργιος Καλού Χωριού δημιουργώντας τον Ποδοσφαιρικό Αθλητικό Όμιλο Καλού Χωριού Λεμεσού (ΠΑΟΚ Καλού Χωριού Λεμεσού). 1Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τρεις ομίλους. Το Κέντρο Νεότητας Καλού Χωριού συμμετείχε στον όμιλο Λεμεσού-Πάφου. Πρωτάθλημα πρωταθλητριών ΣΤΟΚ: (1) 1996 Κύπελλο ΣΤΟΚ: (2) 1990, 1997 Ποδόσφαιρο στην Κύπρο
Γιάκομπ φαν ντερ Χάιντεν

Ο Γιάκομπ φαν ντερ Χάιντεν ((φλαμανδικά Jacob van der Heyden), Στρασβούργο, 1573 - Βρυξέλλες 1645) ήταν Φλαμανδός σχεδιαστής, χαράκτης, ζωγράφος και εκδότης. Ήταν κουνιάδος του χαράκτη Ίσαακ Μπρουνν (Isaac Brunn).

 Ο πατέρας του, Γιαν φαν ντερ Χάιντεν (Jan van der Heyden) μετακόμισε στο Στρασβούργο πριν από το 1590 και απέκτησε το δικαίωμα να ανήκει στην τοπική αστική τάξη το 1600 . Είναι μάλλον αυτός που εκπαίδευσε τον γιο του Γιάκομπ, ο οποίος δραστηριοποιήηθηκε στο Στρασβούργο και τη Φρανκφούρτη . Κατά το πρώτο τρίτο του 17ου αιώνα αιώνα,εξελίσσεται σε ταλαντούχο ζωγράφο πορτρέτων και πραγματοποιεί πολυάριθμες χαρακτικές παραστάσεις πολέμαρχων, μελετητών και προσωπικοτήτων από το Στρασβούργο, με τη μέθοδο της γραμμικής οξυγραφίας. Πιστός στην αισθητική εκείνης της εποχής, συνέθεσε εικονογραφήσεις για το βιβλίο εμβλημάτων Emblemata χαραγμένες από τον Ματέους Μέριαν (Matthäus Merian) για το έργο του Γιάκομπ Μπρουκ (Jacob Bruck) ή απεικονίσεις των τρεχόντων γεγονότων. Το έργο του ως εκδότη του επέτρεψε να συνεργαστεί με τον Βάτσλαβ Χόλλαρ, του οποίου δημοσίευσε το 1629 τη διάσημη σειρά των τεσσάρων εποχών του Στρασβούργου. Εξέδωσε, επίσης, πολλές σειρές, ειδικά αφιερωμένες στις Πέντε αισθήσεις ή στις ηλικίες της ζωής. Το 1618 παρήγαγε ένα σημαντικό έργο που απεικονίζει τη ζωή στο Στρασβούργο, το Speculum Cornelianum . (en) F. W. H. Hollstein, German Engravings, Etchings and Woodcuts ca 1400-1700, tome XIIIa François Lotz, Artistes peintres alsaciens décédés avant 1800, Kayserseberg, Printek, 1994, n°143 p. 75-76 François Joseph Fuchs, « Jacob van der Heyden », Nouveau dictionnaire de biographie alsacienne, vol. 16, n°1575 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Jacob van der Heyden στο Wikimedia Commons
Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 1999-00

Η Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 1999-00 ήταν η 23η έκδοση της Α΄ κατηγορίας πετοσφαίρισης της Κύπρου υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης. Το πρωτάθλημα κέρδισε η Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου για 5η φορά στην ιστορία της.

 Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 1999-00 συμμετείχαν 10 ομάδες. Στην Α΄ φάση όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Ακολούθως, οι ομάδες έδωσαν αγώνες play-offs για την ανάδειξη της πρωταθλήτριας ομάδας. Οι τελευταίες δύο ομάδες υποβιβάστηκαν στη Β΄ κατηγορία. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα. Η τελική κατάταξη του πρωταθλήματος ήταν: Γαβριηλίδης, Μιχάλης (2002). ΑΠΟΕΛ 1926 – 2001: 75 χρόνια ένδοξης πορείας. Λευκωσία: ΑΠΟΕΛ. σελ. 257.
Φορεσιά των Χασιών

Η φορεσιά των Χασιών είναι η παραδοσιακή γυναικεία ενδυμασία που φοριόταν κατά τα παλιότερα χρόνια στην περιοχή των Χάσιων Όρεων. Εμφανιζόταν σε χωριά μεταξύ του Αλιάκμονα και του Σαρανταπόρου, από τα Σέρβια έως τη Δεσκάτη. Τα κύρια μέρη της φορεσιάς είναι το πουκάμισο, η λιμαριά, το γιλέκο, ο σαγιάς, το σιγκούνι, η ποδιά, το ζουνάρι, τα σκούνια και τα γουρουνοτσάρουχα. Το νυφικό κεφαλόδεσμο αποτελούσαν το γκαργκούλι, τον τιπέ, τον κότσο και τη μεσάλα, ενώ συγκρατείται και στολίζεται από τα μαγγούρια, τα τσιγκέλια και τα σκουλαρίκια. Στα κοσμήματα ανήκουν τα θηλύκια, το κόσμημα στο στήθος και τα βραχιόλια. Συνηθιζόταν ακόμη για προστασία να σχηματίζουν στο μέτωπο, ανάμεσα στα φρύδια ένα σταυρό με καμένες καρφίτσες (στιγματισμός).

 Το πουκάμισο φτιαχνόταν από άσπρο χοντρό βαμβακερό ύφασμα και ήταν κεντημένο με σταυροβελονιά ( μετρητή βελονιά). Η λιμαριά είχε τη χρησιμότητα της τραχηλιάς και κατασκευαζόταν από βαμβακερό ύφασμα, με το ίδιο κέντημα με το πουκάμισο και φοριόταν μέσα από αυτό, κλείνοντας το άνοιγμα στο στήθος. Το γιλέκο ήταν βαμβακερό, αμάνικο και φοριόταν πάνω από το πουκάμισο με σκοπό να συγκρατεί το στήθος, καθώς κούμπωνε κάτω από αυτό με θηλύκια (ασημένιες πόρπες) ή ζάβες. Ο σαγιάς ήταν το καλοκαιρινό εξωτερικό φόρεμα. Ήταν αμάνικο και φοριόταν πάνω από το πουκάμισο και το γιλέκο. Ήταν φτιαγμένο από χοντρό βαμβακερό λευκό ύφασμα με κεντήματα. Το σιγκούνι, ήταν το εξωτερικό μάλλινο φόρεμα. Ήταν και αυτό αμάνικο και αντικαθιστούσε το σαγιά το χειμώνα. Το σιγκούνι των Χασίων θεωρείται από τα πιο πλούσια. Η ποδιά συνήθως ήταν μακριά και στενή σε γαλάζιο σκούρο χρώμα. Φοριόταν κάτω από το σαγιά ή το σιγκούνι και ήταν ολοκέντητη με κρόσσια στην άκρη. Το ζουνάρι στη μέση, πάνω από την ποδιά και το σαγιά, έσφιγγε με τα θηλύκια. Τα σκούνια ήταν μάλλινες κάλτσες πλεγμένες στο χέρι, γεμάτες σχέδια. Τα φορούσαν στο σπίτι και στην πατούσα είχαν δέρμα από βόδι, πρόβατο ή γουρούνι. Τα γουρουνοτσάρουχα φοριόνταν αποκλειστικά εκτός σπιτιού. Τα μαλλιά των γυναικών συνήθως ήταν σε δύο κοτσίδες. Τα βασικά κομμάτια του κεφαλόδεσμου ήταν το γκαργκούλι (ένα κομμάτι από μαλλί ή βαμβάκι που το τύλιγαν σε πανί και το τοποθετούσαν στην κορυφή του κεφαλιού με τουλπάνινο μαντήλι και κορδόνι), ο τιπές (κόκκινο φέσι, με ασημένια νομίσματα ραμμένα τριγύρω και τον φορούσαν στις γιορτές), ο κότσος (χοντρή μάλλινη πλεξίδα από μαλλιά που τοποθετούσαν περίτεχνα στο κεφάλι και οι νέες τον στόλιζαν με πολύχρωμα μαλλιά), τα μαγγούρια (σειρές από τρύπια νομίσματα, περασμένες σε κλωστές που τα στερέωναν στο γκαργκούλι), τα τσιγγέλια (πλεχτό κόσμημα που στερέωναν στον κότσο, από το οποίο κρέμονταν φλουριά), τα σκουλαρίκια , η μεσάλα (κόκκινο μεταξωτό μαντήλι με πολύχρωμα σχέδια, που φορούσαν αρχικά οι ηλικιωμένες ενώ αργότερα φορέθηκε και από τις νεότερες ηλιακιακά γυναίκες, δεμένη στο κεφάλι σαν το φέσι, όταν πλέον πήρε τη θέση του) . Στο στήθος για κόσμημα φορούσαν το γιορντάνι. Η Ελληνική Λαϊκή Φορεσιά (Τόμοι Πρώτος & Δεύτερος) Αγγελική Χατζημιχάλη, Μουσείο Μπενάκη, Εκδόσεις "Μέλισσα"
Άλαν Μάχερ

Ο Άλαν Μάχερ είναι παλαίμαχος Αυστραλός ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στη θέση του τερματοφύλακα και ήταν μέλος της Εθνικής Αυστραλίας που πήρε μέρος στο Μουντιάλ του 1974.

 Γεννήθηκε στις 21 Ιουλίου του 1950 και ξεκίνησε την καριέρα του το 1969 από την Sutherland ενώ αγωνίστηκε και στην Μαρκόνι (ομάδα των Ιταλών μεταναστών του Σίδνεϊ) από το 1975 μέχρι το 1983 όταν και αποσύρθηκε. Με την Μαρκόνι κατέκτησε το Πρωτάθλημα Αυστραλίας το 1979 και με την Εθνική Ομάδα είχε συνολικά 21 συμμετοχές από το 1974 έως το 1981.
Γιάκομπ Σαϊζενέγκερ

Ο Γιάκομπ Σαϊζενέγκερ (γερμανικά: Jakob Seisenegger, Κάτω Αυστρία, 1504/5 – Λιντς, 1567) ήταν Γερμανός ζωγράφος και προσωπογράφος, το έργο του οποίου εντάσσεται στο καλλιτεχνικό ρεύμα της Βορειοευρωπαϊκής Αναγέννησης.

 To 1531 ο Γιάκομπ Σαϊζενέγκερ εργαζόταν ως ζωγράφος στην αυλή του Αυτοκράτορα Φερδινάνδου Α' στο Άουγκσμπουργκ, όπου και εργάστηκε εκτενώς για τους Αψβούργους.Είναι κυρίως γνωστός για τις προσωπογραφίες του και, αν και η τεχνική του δεν ξεχωρίζει ιδιαίτερα, είχε συνεισφορά στη διάδοση του ολόσωμου πορτραίτου. Το 1532 φιλοτέχνησε ένα ολόσωμο «Πορτραίτο του Καρόλου Ε'» (Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης, Βιέννη) που αποτέλεσε μοντέλο για το διασημότερο πορτραίτο του ηγεμόνα από τον Τιτσιάνο (Πράδο, Μαδρίτη).Ταξίδεψε πολύ, αναλαμβάνοντας παραγγελίες στην Ιταλία, την Ολλανδία και την Ισπανία, όπως και διάφορες πόλεις της Κεντρικής Ευρώπης: Ίνσμπρουκ, Πράγα και Βιέννη. «Προσωπογραφία της Αρχιδούκισσας Μαγδαληνής», άγνωστη ημερομηνία, Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης, Βιέννη, Αυστρία. «Προσωπογραφία του Αυτοκράτορα Καρόλου Ε'», 1532, Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης, Βιέννη, Αυστρία. «Προσωπογραφία της Αρχιδούκισσας Άννας, κόρης του Φερδινάνδου Α'», 1545, Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης, Βιέννη, Αυστρία. «Προσωπογραφία του Αρχιδούκα Φερδινάνδου του Τιρόλου», 1548, Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης, Βιέννη, Αυστρία. «Προσωπογραφία κοριτσιού», προσωπογραφία, περ. 1545-50, Εθνική Πινακοθήκη, Λονδίνο, Ηνωμένο Βασίλειο. «Προσωπογραφία της Αρχιδούκισσας Μαρίας με τη μεγαλύτερη θυγατέρα της, Μαρία Ελεονώρα», περ. 1555, Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης, Βιέννη, Αυστρία. «Προσωπογραφία του Wilhelm Neythart», 1565, Μουσείο Καλών Τεχνών της Βουδαπέστης, Ουγγαρία. Αναγεννησιακή τέχνη στη Γερμανία Αναγέννηση στη Βόρεια Ευρώπη Pope-Hennessy, John (1992), «The Portrait in the Renaissance: The A. W. Mellon Lectures in the Fine Arts 1963», Princeton University Press, ISBN 978-0-691-01825-6. Seisenegger, Jakob, κατάλογος έργων σε διάφορα μουσεία ανά τον κόσμο. Seisenegger, Jakob, κατάλογος έργων στην Web Gallery of Art. Seisenegger, Jakob, παρουσίαση έργων στον ιστότοπο Terminartors.com. Seisenegger, Jakob, παρουσίαση έργων στον ιστότοπο του Μουσείου της Ιστορίας της Τέχνης στη Βιέννη.
Νενητούρια

Τα Νενητούρια αποτελούν ένα χωριό της βορειοδυτικής Χίου. Ανήκουν στο δήμο Χίου. Αποτελούνται από τέσσερις ευδιάκριτους οικισμούς με ξεχωριστά ονόματα. Το χωριό απέχει 66 χιλιόμετρα από την πόλη της Χίου (Χώρα).

 Τα ονόματα των τεσσάρων οικισμών του χωριού είναι: Κοσμάδος, αν και στις απογραφές αναφέρεται σαν ξεχωριστός οικισμός με 32 κατοίκους, Ψαρός, Χαμέτος και Αντραχλιάς, ο οποίος έχει πλέον εγκαταλειφθεί. Η ονομασία του χωριού με βάση το Γεώργιο Ζολώτα προέρχεται από το ρήμα ωνούμαι (έομαι), που σημαίνει αγοράζω. Άρα νεώνητα σημαίνει νεοαγορασμένα και αναφέρεται σε χέρσες εκτάσεις γης που αγοράστηκαν από τους πρώτους κατοίκους της περιοχής από τα γειτονικά κεφαλοχώρια. Τα ονόματα των οικισμών αποδίδονται στους ιδρυτές τους. Με βάση την απογραφή του 2011 ο πληθυσμός των Νενητουρίων είναι 37 κάτοικοι. Ο καθεδρικός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στους Ταξιάρχες βρίσκεται στη μέση περίπου της απόστασης μεταξύ των οικισμών Χαμέτος και Ψαρός. Η ηλικία του αγγίζει τους δύο αιώνες. Στον περίβολο του ναού υπάρχει υπαίθριος πέτρινος πρόναος (κιόσκι), ενώ ανατολικά λιθόκτιστο κωδωνοστάσιο. Ο ναός γιορτάζει στις 6 Σεπτεμβρίου κάθε έτους, οπότε και πραγματοποιείται το πανηγύρι του χωριού. Άλλα αξιοθέατα του χωριού είναι τα εξωκλήσια, η πολύ παλαιά «βρύση - καμάρα», που βρίσκεται δυτικά του χωριού, οι τρεις ερειπωμένοι νερόμυλοι κατά μήκος του χειμάρρου του χωριού. Πληροφορίες για το χωριό στην ιστοσελίδα του δήμου Χίου ChiosOnline
Κωνσταντίνος Κεραμεύς

Ο Κωνσταντίνος Κεραμεύς (Θεσσαλονίκη, 21 Απριλίου 1937 - 26 Δεκεμβρίου 2021) ήταν Έλληνας νομικός, ομότιμος καθηγητής Πολιτικής δικονομίας. Εκπροσώπησε την Ελλάδα σε διπλωματικές διασκέψεις και άλλες συνόδους. Διατέλεσε πρόεδρος του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών (1992-1995) και πρόεδρος του Συνδέσμου Ακαδημαϊκής Συνεργασίας Academic Cooperation Association (1996-2002). Δίδαξε στην Ακαδημία Διεθνούς Δικαίου της Χάγης (1997). Συνέγραψε εγχειρίδια, μονογραφίες και ερμηνείες κατ’ άρθρον, ιδίως στην ύλη του δικονομικού δικαίου.

 Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Έλαβε πτυχίο Νομικής από το Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (1960) και διδακτορικό δίπλωμα από το Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου (1962). Διετέλεσε βοηθός στην έδρα αστικού δικαίου του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και εν συνεχεία εντεταλμένος υφηγητής (1967). Ορίστηκε τακτικός καθηγητής της έδρας της Πολιτικής Δικονομίας στο ίδιο Πανεπιστήμιο το 1971. Ακόμη, διετέλεσε καθηγητής Πολιτικής Δικονομίας του Πανεπιστημίου Αθηνών (1982) και πλέον είναι Ομότιμος Καθηγητής στη Νομική σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου και στη Νομική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Δίδαξε πολιτική δικονομία, συγκριτικό δίκαιο και δικονομικό διεθνές δίκαιο σε πολλά ξένα Πανεπιστήμια (ιδίως Βερολίνο, Αμβούργο, Τούλεϊν (Tulane), Πανεπιστήμιο της Λουιζιάνα, Πανεπιστήμιο του Οχάιο, Πανεπιστήμιο Παντεόν-Ασσάς (Paris II), Πανεπιστήμιο της Γάνδης) και έδωσε διαλέξεις σε περίπου 90 ευρωπαϊκά, αμερικανικά και ιαπωνικά Πανεπιστήμια.Αναγορεύθηκε επίτιμος διδάκτωρ των Πανεπιστημίων του Αμβούργου (1993), Paris ΙΙ (2000), Λιέγης (2003) και Βιέννης (2003). Από το 1994 τακτικό μέλος της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας (Λονδίνο). Από το 1998 ως το 2006 πρόεδρος της Διεθνούς Ακαδημίας Συγκριτικού Δικαίου.Απεβίωσε σε ηλικία 84 ετών στις 26 Δεκεμβρίου 2021. Ήταν παντρεμένος με την Μαριλένα Σαρρή-Κεραμέως (δικηγόρο) και είχε δύο τέκνα: τον Δημήτρη Κεραμέα (δικηγόρο) και τη Νίκη Κεραμέως (δικηγόρο και πολιτικό).
Περσικό ημερολόγιο

To περσικό ή ιρανικό ημερολόγιο είναι αστρονομικό ηλιακό ημερολόγιο κι ένα από τα παλαιότερα συστήματα χρονολόγησης. Στο Ιράν και στο Αφγανιστάν επί του παρόντος έχει υιοθετηθεί ως το επίσημο κρατικό ημερολόγιο. Το έτος ξεκινάει την Εαρινή Ισημερία και το ημερολόγιο καθορίζεται από το αστρονομικό παρατηρητήριο στην Τεχεράνη.

 Σύμφωνα με κάποιες θεωρίες, πιστεύεται ότι το ημερολόγιο Jalali (περσ. گاهشماری جلالی), πρόδρομος του Περσικού Ημερολογίου, εισήχθη από τον Σελτζούκο Σουλτάνο Τζαλάλ αλ-Ντιν Μαλίκ Σαχ Α' στις 15 Μαρτίου 1079, βάσει προτροπών ενός συμβουλίου αστρονόμων από το αυτοκρατορικό παρατηρητήριο της τότε πρωτεύουσας Ισφαχάν, μεταξύ των οποίων βρισκόταν και ο Ομάρ Καγιάμ. Το συγκεκριμένο ημερολόγιο χρησιμοποιούνταν για οκτώ αιώνες. Το επίσημο Περσικό ημερολόγιο μεταβλήθηκε τελευταία φορά το 1925, με βάση ένα νόμο που διόρθωνε τη διάρκεια των πρώτων 11 μηνών του χρόνου, αφήνοντας έτσι μόνο τον τελευταίο μήνα να εκτείνεται ανάμεσα σε 29 ή 30 ημέρες, ανάλογα αν το έτος ήταν δίσεκτο ή όχι. Το Περσικό έτος ξεκινά συνήθως στις 21 Μαρτίου του Γρηγοριανού Ημερολογίου. Αν κάποιος θέλει να βρει το αντίστοιχο περσικό έτος έχοντας ως δεδομένο ένα έτος του Γρηγοριανού Ημερολογίου, αφαιρεί 621 χρόνια. Μια ενδεικτική αντιστοιχία παρουσιάζεται παρακάτω: Το Ιράν υιοθέτησε ξανά τη Θερινή ώρα το 2008. Την πρώτη ημέρα του χρόνου πραγματοποιείται και η μεγαλύτερη γιορτή του έτους, το Νορούζ, στο Ιράν, στο Αφγανιστάν και στις γύρω περιοχές. Οι μήνες του χρόνου παρουσιάζονται παρακάτω: Στο Περσικό ημερολόγιο, η εβδομάδα ξεκινάει το Σάββατο και τελειώνει την Παρασκευή. Οι ονομασίες των ημερών έχουν ως εξής: Persian Multi Calendar The Persian Calendar, leap years Meaning of the names of the months in the Persian Calendar An online Persian/Gregorian date convertor, Persian calendar for mobile (j2me)
Αρχιεπίσκοπος πρώην Αμερικής Δημήτριος

Ο Αρχιεπίσκοπος πρώην Αμερικής Δημήτριος (κατά κόσμον Δημήτριος Τρακατέλλης) γεννήθηκε την 1η Φεβρουαρίου του 1927 στη Θεσσαλονίκη. Αποφοίτησε από το Πειραματικό Σχολείο του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης το 1946. Το 1950 απεφοίτησε από τη Θεολογική Σχολή Αθηνών με βαθμό άριστα, κάτοχος μεταπτυχιακού και Διδακτορικού. Το 1960 χειροτονήθηκε Διάκονος και το 1964 Πρεσβύτερος. Το 1967 εξελέγη και χειροτονήθηκε Τιτουλάριος Επίσκοπος Βρεσθένης, υπεύθυνος για τα προγράμματα επιμόρφωσης του Ιερού Κλήρου. Το 1972 αναγορεύτηκε διδάκτορας του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ και το 1977 του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1991 ανυψώθηκε σε Τιτουλάριο Μητροπολίτη Βρεσθένης. Το 1999 εξελέγη Αρχιεπίσκοπος Αμερικής, στην οποία είχε διακονήσει για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Παραιτήθηκε από τη θέση του Αρχιεπισκόπου στις 4 Μαΐου 2019.Στις 26 Νοεμβρίου 2015 κατόπιν αποφάσεως της Αγίας και Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου, η Ιερά Αρχιεπισκοπή Αμερικής ανυψώθηκε, στο πρόσωπό του, σε Γεροντική Επαρχία του Οικουμενικού Πατριαρχείου και τιτλοφορούνταν «Σεβασμιώτατος Αρχιεπίσκοπος Γέρων Αμερικής, κ. Δημήτριος».Έχει σημαντικό συγγραφικό και ερευνητικό έργο, ενώ παράλληλα διετέλεσε επί μακρόν Καθηγητής Βιβλικής Θεολογίας στη Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού στη Βοστώνη.

 Ως ένας παραγωγικός συγγραφέας, συνέγραψε έξι βιβλία: Παρουσία του Αγίου Πνεύματος (1984) Εξουσία και πάθος (1987) Ο Υπερβατικός Θεός του Ευγνώστου (1991) Χριστός, ο προϋπάρχων Θεός (1992) Οι πατέρες ερμηνεύουν (1996) Κάλεσμα για πίστη (2004)Επίσης είναι ο συγγραφέας εκατοντάδων άρθρων και δοκιμίων που έχουν δημοσιευτεί σε διάφορα περιοδικά. Το Νοέμβριο του 2002, ο Αρχιεπίσκοπος Δημήτριος εξελέγη παμψηφεί από την Ακαδημία Αθηνών ως εξωτερικό προεδρεύον μέλος στην επιτροπή της Θεολογία, για τους τομείς της Ηθικής και των Πολιτικών Επιστημών. Εντάχθηκε επισήμως στην Ακαδημία στις 14 Νοεμβρίου 2003 Ως Αρχιεπίσκοπος Αμερικής και Έξαρχος περιοχών Ατλαντικού και Ειρηνικού Ωκεανού, ο Δημήτριος εξελέγη στις 19 Φεβρουαρίου 2004, μέλος της Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Αυτή η εκλογή ήταν μέρος της τροποποίησης της Συνόδου ώστε να συμπεριληφθούν έξι νέοι ιεράρχες από επαρχίες του Οικουμενικού Θρόνου εκτός Τουρκίας. Ο Αρχιεπίσκοπος συμμετείχε στη πρώτη σύγκληση της Ιεράς Συνόδου στην Κωνσταντινούπολη στις 9-11 Μαρτίου 2004. Στις 26 Μαϊου 2023 αναγορεύθηκε επίτιμος καθηγητής του τμήματος Κοινωνικής Θεολογίας του ΕΚΠΑ. Βιογραφικό σημείωμα του Αρχιεπισκόπου Αμερικής Δημητρίου στην ιστοσελίδα του Οικουμενικού Πατριαρχείου Αρχειοθετήθηκε 2007-09-27 στο Wayback Machine. Βιογραφικό Σχεδίασμα Συγγραφικό έργο
Πρόβλημα

Πρόβλημα είναι κάποιο εμπόδιο, δυσκολία, πρόκληση που δυσκολεύει την έκβαση ενός στόχου ή αποτελέσματος που επιδέχεται αντιμετώπισης και ενδεχομένως λύσης. Με άλλα λόγια, πρόβλημα είναι μια κατάσταση η οποία χρήζει αντιμετώπισης, απαιτεί λύση, η δε λύση της δεν είναι γνωστή, ούτε προφανής. Τα προβλήματα που απαντώνται στην καθημερινότητα και στις επιστήμες ποικίλουν. Ένα πρόβλημα μπορεί να είναι προσωπικό, κοινωνικό, μαθηματικό.

 Ένα μαθηματικό πρόβλημα είναι ο τετραγωνισμός του κύκλου. Φιλοσοφικά προβλήματα είναι τα παράδοξα του Ζήνωνα, η ύπαρξη κλπ. Στο παιχνίδι σκάκι κάθε κίνηση είναι και ένα πρόβλημα. Στην κοινωνία εμφανίζονται προβλήματα συμπεριφοράς, επικοινωνίας κλπ. Στον άνθρωπο εμφανίζονται μαθησιακά προβλήματα, κινητικά προβλήματα κλπ. Στον χώρο των ηλεκτρονικών υπολογιστών ως σημαντικό πρόβλημα αναφέρεται το πρόβλημα του έτους 2000 (millennium bug). «Γρίφοι και Προβλήματα Λογικής». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Ιουλίου 2013. Ανακτήθηκε στις 19 Ιουλίου 2013.
Δάσκαλος των Αγίων Παθών του Ντάρμστατ

Οι μελετητές συγκεντρώνουν υπό το συμβατικό όνομα Δάσκαλος των Αγίων Παθών του Ντάρμστατ (γερμανικά: Meister der Darmstädter Passion) μια σειρά από έργα διεθνούς γοτθικού ρυθμού που φιλοτεχνήθηκαν στην περιοχή της Άνω Σουαβίας (Oberschwaben) και της Ρηνανίας μεταξύ των ετών 1425 και 1460 περίπου. Ο καλλιτέχνης αυτός, εφόσον πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο, οφείλει το όνομά του στα δύο πλευρικά τμήματα ενός ρετάμπλ μεγάλων διαστάσεων που απεικονίζει τα «Πάθη του Ιησού Χριστού», το οποίο εκτίθεται σήμερα στο Κρατικό Μουσείο της Έσσης (Hessisches Landesmuseum) του Ντάρμστατ.

 Όπως ο Στέφαν Λόχνερ στην Κολωνία, ήταν ένας από τους πρώτους καλλιτέχνες στη Νότια Γερμανία που επηρεάστηκαν από την τεχνοτροπία των Φλαμανδών ζωγράφων. Ωστόσο ανέπτυξε μια προσωπική εικαστική γλώσσα με χαρακτηριστικούς χρωματισμούς και κινούμενες ομάδες προσώπων.Οι καμβάδες του είναι αξιοπρόσεκτοι για την αλληλεπίδραση του φωτός με το χρώμα και χαρακτηρίζονται από απαλά χρώματα σε λεπτές αποχρώσεις. Παρόλο που ο ικανότατος αυτός ζωγράφος επιδεικνύει μεγάλη ευαισθησία και οξεία αντίληψη του λεπτομερούς ρεαλισμού στα έργα του, δεν δείχνει να προβληματίζεται καθόλου με ζητήματα ούτε ψυχολογίας ούτε φυσιογνωμίας. Οι μορφές του ακτινοβολούν νηφαλιότητα και μοιάζουν παράξενα αποκομμένες από την πραγματικότητα.Στον καλλιτέχνη αποδίδονται τα παρακάτω έργα: «Ο Χριστός αίρων τον Σταυρόν» και «Η Σταύρωση» (περίπου 1435, Hessisches Landesmuseum, Ντάρμστατ). «Ο Χριστός Θεραπεύει τον Τυφλό» (περίπου 1435, Staatsgalerie, Στουτγάρδη). «Η Προσκύνηση των Μάγων» και «Η Προσκύνηση του Τιμίου Σταυρού από τον Άγιο Κωνσταντίνο» (περίπου 1455, Gemäldegalerie, Βερολίνο). Γοτθική τέχνη Διεθνής γοτθικός ρυθμός (Γαλλικά) Stukenbrock, Christiane & Töpper, Barbara (2011). «1000 Chefs-d'oeuvre de la Peinture», Πότσδαμ: h.f.ullmann, ISBN 9783833161124. Master of the Darmstadt Passion, βιογραφία του καλλιτέχνη στον ιστότοπο της Staatsgalerie στη Στουτγάρδη.
Περικλής Ηλίας

Ο Περικλής Ηλίας (γεννημένος στις 26 Ιουνίου του 1986 στην Αθήνα) είναι Έλληνας παγκόσμιος πρωταθλητής της ορεινής ποδηλασίας. Ζει στη γενέτειρά του, την Ελευσίνα και ανήκει στον ποδηλατικό σύλλογο Κρόνος Νίκαιας ενώ, από το 2013, αγωνίζεται παράλληλα και με την ιταλική επαγγελματική ομάδα Team Protek Hellas. To 2012 στέφθηκε πρωταθλητής κόσμου στον Μαραθώνιο Ορεινής Ποδηλασίας ενώ επίσης, την ίδια χρονιά, εκπροσώπησε την Εθνική Ελλάδος στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012, τερματίζοντας στην 33η θέση. Τον Νοέμβριο του 2013, ο Περικλής Ηλίας βραβεύθηκε, πέραν των διακρίσεων του, και με το Αθλητικό Βραβείο Ελευσίνας 2012

 2012: 2ος στο Παγκόσμιο Κύπελλο MTB Cross Country 2012: 5ος στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα MTB Marathon 2012: 3ος στο Dolomiti Superbike 2012: 1ος στο Βαλκανικό Πρωτάθλημα Ορεινής Ποδηλασίας 2012: 8ος στο Tour of Hainan: De La Parte 2012: 1ος στον Παγκόσμιο Μαραθώνιο Ορεινής Ποδηλασίας 2012: 33ος στους Ολυμπιακούς αγώνες του Λονδίνου στο αγώνισμα της Ορεινής ποδηλασίας 2013: 1ος στο 1ο MTB Cup Ποδηλατοδράσεις 2013: 11ος στον Παγκόσμιο Μαραθώνιο Ορεινής Ποδηλασίας 2013: 1ος στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ορεινής Ποδηλασίας 2013: 1ος στο Sinalunga Bike Τοσκάνης 2013: 7ος στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα MTB Marathon 2013: 1ος στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα MTB Marathon Επίσημη ιστοσελίδα
Πολιτισμός της Ισλανδίας

Ο πολιτισμός της Ισλανδίας είναι πλούσιος και πολυποίκιλος καθώς και γνωστός για την λογοτεχνική του κληρονομιά που αποτελείται από εργασίες συγγραφέων του 12ου έως 14ου αιώνα. Οι Ισλανδικές παραδοσιακές τέχνες περιλαμβάνουν την υφαντουργία, την αργυροχοΐα, και την ξυλογλυπτική. Η περιοχή του Ρέικιαβικ έχει πολλά επαγγελματικά θέατρα, συμφωνική ορχήστρα, όπερα, και ένα μεγάλο αριθμό από πινακοθήκες, βιβλιοπωλεία, κινηματογράφους, και μουσεία. Ο δείκτης αλφαβητισμού είναι ανάμεσα στους υψηλότερους του κόσμου, και η λογοτεχνία, η τέχνη, το σκάκι, και άλλες διανοητικές ασχολίες είναι ευρέως δημοφιλείς ανάμεσα στους Ισλανδούς.

 Οι Ισλανδοί γενικά έχουν μια παραδοσιακή φιλελεύθερη Βόρεια αντίληψη, παρόμοια με άλλων Βόρειων χωρών όπως η Νορβηγία και η Σουηδία. Ακόμη, ένα σημαντικό κλειδί για να καταλάβεις τους Ισλανδούς και τον πολιτισμό τους (και ο οποίος τους διαφοροποιεί από την πλειονότητα των σύγχρονων Βόρειων ανθρώπων) είναι η μεγάλη σημασία που δίνουν στα γνωρίσματα της ανεξαρτησίας και της αυτάρκειας. Στο ανάλυση της κοινής γνώμης του Ευρωβαρόμετρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής του Ιουνίου 2005, πάνω από το 85% των Ισλανδών βρήκαν την ανεξαρτησία να είναι "πολύ σημαντική" σε σύγκριση με τον μέσο όρο της Ευρωπαίκής Ένωσης των 25 του 53%, και 47% για τους Νορβηγούς, και 49% για τους Δανούς.Οι Ισλανδοί είναι περήφανοι για την κληρονομιά τους των Βίκινγκ και την Ισλανδική γλώσσα και προσέχουν πολύ να διατηρούν τις παραδόσεις τους και τη γλώσσα.
Μοχαμάντ Μουσά Σαφίκ

Ο Μοχαμάντ Μουσά Σαφίκ (1932–1979) ήταν πρωθυπουργός του Αφγανιστάν. Εκτός από πολιτικός υπήρξε και ποιητής. Έγινε Υπουργός Εξωτερικών το 1971 και πρωθυπουργός τον Δεκέμβριο του 1972. Έχασε και τα δύο αξιώματα όταν ο Μοχάμεντ Ζαχίρ Σαχ ανατράπηκε στις 17 Ιουλίου 1973. Κατάφερε να παραμείνει ζωντανός καθ' όλη τη διάρκεια του καθεστώτος του Μοχάμεντ Νταούντ Χαν, αλλά συνελήφθη μετά το κομμουνιστικό πραξικόπημα του 1978 και εκτελέστηκε μαζί με πολλούς άλλους αντικομμουνιστές πολιτικούς το 1979.

 Ο Μοχαμάντ Μουσά Σαφίκ γεννήθηκε στην περιοχή Καμά της επαρχίας Ναγκαράρ του Αφγανιστάν το 1932. Ήταν απόγονος διακεκριμένων Αφγανών πολιτικών, δημοσίων υπαλλήλων και του θρησκευτικού ηγέτη Μαβλαβή Μοχαμάντ Ιμπραχίμ Καμαβί. Ο Μοχαμάντ Μουσά Σαφίκ αποφοίτησε από το Αραβικό Θρησκευτικό Λύκειο της Καμπούλ. Έλαβε μεταπτυχιακό δίπλωμα από το Πανεπιστήμιο Αλ Αζχάρ στην Αίγυπτο, και έπειτα από Πανεπιστήμιο Κολούμπια στη Νέα Υόρκη. Ως πρωθυπουργός, ο Σαφίκ υποστήριξε τις μεταρρυθμίσεις στη συντηρητική κοινωνία του Αφγανιστάν. Επίσης, επιδίωξε στενότερους δεσμούς με τις Ηνωμένες Πολιτείες και υποσχέθηκε σημαντική μείωση της καλλιέργειας οπίου και του λαθρεμπορίου. Εκτός από αυτό, ήταν επίσης υπεύθυνος για την επίλυση της συνεχιζόμενης διαμάχης για το νερό με το Ιράν μέσω της διπλωματίας. Ο Σαφίκ υπήρξε πρωθυπουργός για επτά μήνες.
Τζορτζ Ουόλτερ

Ο Σερ Τζορτζ Χέρμπερτ Ουόλτερ (Sir George Herbert Walter, 8 Σεπτεμβρίου 1928 – 4 Μαρτίου 2008) ήταν πολιτικός από την Αντίγκουα και Μπαρμπούντα. Ανήκε στο Προοδευτικό Εργατικό Κίνημα και διετέλεσε πρωθυπουργός (Premier) από τις 14 Φεβρουαρίου του 1971 ως την 1η Φεβρουαρίου του 1976.Έπειτα από τη διεξαγωγή των βουλευτικών εκλογών το 1971 ο Ουόλτερ έγινε πρωθυπουργός κερδίζοντας τον Βερ Μπερντ. Ήταν υποστηρικτής της πλήρους ανεξαρτησίας για την Αντίγκουα και Μπαρμπούντα και αντιτάχθηκε στη βρετανική πρόταση να γίνει το νησί ομοσπονδία. Ηττήθηκε από τον Μπερντ στις εκλογές του 1976.Ήταν παντρεμένος με τη Λαίδη Άιακινθ Γουόλτερ, πρώην καθηγήτρια και διευθύντρια στο Λύκειο Θηλέων της Αντίγκουας, η οποία είχε διεκδικήσει ανεπιτυχώς μια βουλευτική έδρα στην Ολ Σαιντς. Απέκτησαν 4 παιδιά. Είχε τιμηθεί με το Μεγάλο Σταυρό του Ιππότη του Τάγματος του Αγίου Μιχαήλ και του Αγίου Γεωργίου.

 Ο Ουόλτερ έγινε πρόεδρος της Ένωσης των Εργατών της Αντίγκουας (AWU) και του Προοδευτικού Εργατικού Κινήματος (PLM). Νωρίτερα ήταν γραμματέας της Ένωσης των Εργατικών Συνδικάτων της Αντίγκουας (AT&LU). Το κόμμα PLM κυβέρνησε από το 1971 ως το 1976. Στη διάρκεια της πρωθυπουργικής του θητείας ο Σερ Τζορτζ ήταν βουλευτής στο Ολ Σαιντς (All Saints), η οποία τότε αποτελούσε μία εκλογική περιφέρεια. Έγινε ο δεύτερος πρωθυπουργός στην ιστορία της νησιωτικής χώρας. Κατά την περίοδο της πρωθυπουργίας του μεταξύ άλλων ιδρύθηκε η Αναπτυξιακή Τράπεζα των Αντίγκουα και Μπαρμπούντα και θεσμοθετήθηκαν ο Εργατικός Κώδικας και η Πράξη για την Κοινωνική Ασφάλεια. Έπειτα από τις εκλογές του 1982 αποσύρθηκε από την πολιτική και αφοσιώθηκε στο αγρόκτημά του με τα βοοειδή. Μετά την ήττα του ο Ουόλτερ συνελήφθη και καταδικάστηκε για παράνομη πώληση μετάλλων προς την κυβέρνηση της Αντίγκουας. Φυλακίστηκε για 3 μήνες και με επιτυχία εφεσίβαλε την απόφαση στο Εφετείο των Δυτικών Ινδιών, το οποίο έκρινε ότι η κατηγορία δεν ήταν στοιχειοθετημένη. Πέθανε από καρδιακή προσβολή στο Σεντ Τζονς σε ηλικία 79 ετών στις 4 Μαρτίου 2008.Το 2006 η πρώην οδός Airport Road μετονομάστηκε σε οδό Sir George H. Walter Highway, ως ένδειξη ευγνωμοσύνης για την προσφορά του πολιτικού στο έθνος του. Το 2008 έγινε ο 5ος εθνικός ήρωας της χώρας, αποκτώντας τον τίτλο Most Exalted Order of National Hero (NH).
Αλευρομουτζούρωμα

Το Αλευρομουτζούρωμα είναι ένα έθιμο που λαμβάνει χώρα στο Γαλαξίδι όπου οι καρναβαλιστές πασαλείφονται με αλεύρι και χορεύουν κυκλικά κάθε χρόνο την Καθαρά Δευτέρα με μουσικές. Ο πόλεμος αυτός ξεκινάει με τη διανομή του αλευριού από τον Δήμο, όπου παρέχεται δωρεάν σε όλους ενώ χρησιμοποιούνται φούμο και διάφορα χρώματα από τους νέους.

 Η ιστορία του εθίμου του Αλευρομουτζουρώματος έχει τις ρίζες του στα βάθη των αιώνων, πιθανότατα στη Βυζαντινή εποχή, περίοδο κατά την οποία οι παλιάτσοι των ιπποδρόμων έβαφαν τα πρόσωπά τους. Την εποχή της ιστιοφόρου ναυτιλίας , δηλαδή από το 1840 και μετά, η γιορτή αυτή πήρε μεγάλες διαστάσεις καθώς οι ναυτικοί αποχαιρετούσαν με αυτό τον τρόπο τις οικογένειές τους. Οι Απόκριες και ιδιαίτερα η Καθαρά Δευτέρα ήταν ιδιαίτερα εθιμικές εορτές για τη ναυτική πολιτεία του Γαλαξειδίου, καθώς ήταν ώρα για γλέντι και ξεφάντωμα. Κατά την περίοδο του Τριωδίου άναβε και μια φωτιά στις γειτονιές και σε πολλά καφενεία της πόλης τα όργανα έπαιζαν ως τις πρωινές ώρες. Το αποκορύφωμα του αποκριάτικου αυτού γλεντιού ήταν τα Γαλαξειδιώτικα κούλουμα της «Καθαράς Δευτέρας». Στο λιμάνι του Γαλαξειδίου ξεκινούσε ο αλευροπόλεμος στο οποίο λάμβαναν μέρος μόνο άνδρες και πετούσαν αλεύρι μεταξύ τους. Οι γυναίκες συμμετείχαν πολύ αργότερα. Οι επισκέπτες που δεν ήθελαν να αλευρωθούν έπρεπε να έχουν οπωσδήποτε μια μουτζούρα ή ένα σταυρό στο μέτωπο από βερνίκι παπουτσιών. «ΤΟ ΓΑΛΑΞΕΙΔΙ ΣΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΤΩΝ ΚΑΡΑΒΙΩΝ» του Ευθυμίου Ν. Γουργουρή «Το Γαλαξείδι, Μια πανάρχαια Ναυτική Πολιτεία», του Αναστάσιου Ι. Σκιαδά
Datsun 11

Το Datsun 11 ήταν ένα αυτοκίνητο πόλης, που κατασκεύασε η ιαπωνική αυτοκινητοβιομηχανία Datsun και ήταν το πρώτο όχημα που κυκλοφόρησε με την επωνυμία της Datsun. Το μοντέλο αυτό, κυκλοφόρησε το 1932 και ήταν ο διάδοχος του Datson 10, με την παραγωγή του 11 να διαρκεί μόλις έναν χρόνο. Συνολικά κατασκευάστηκαν 150 οχήματα.

 Το Datsun 11 ήταν διαθέσιμο σε πέντε εκδόσεις. Η στάνταρ και πιο κοινή έκδοση ήταν η τετραθέσια phaeton, ουσιαστικά πανομοιότυπη με αυτή του Datson 10, ενώ δημοφιλείς ήταν και οι εκδόσεις σεντάν και Roadster. Ακόμα μία έκδοση του Datsun 11 ήταν και η κουπέ, η οποία εφοδιαζόταν με σκληρή οροφή για πρώτη φορά, πράγμα που την έκανε να μοιάζει αρκετά με το Ford Model A. Τέλος τις εκδόσεις του Datsun 11 συμπλήρωνε και μία εκδοχή βαν, η οποία συγκριτικά με την προηγούμενη γενιά είχε αυξήσει σημαντικά τον ωφέλιμο χώρο της. Πρακτικώς, το Datson 10 και το Datsun 11 ήταν το ίδιο αυτοκίνητο, με μικρές εξωτερικές διαφορές. Οι κυριότερες από αυτές, ήταν το σήμα της Datsun, που κοσμούσε την εμπρός γρίλια της ανανεωμένης έκδοσης του οχήματος και είχε σχεδιαστεί από τους Yoshizaki Ryouzou και Tanaka Tsunesaburou, καθώς και οι ανανεωμένοι αεραγωγοί της μηχανής, οι οποίοι πλέον είχαν τοποθετηθεί κάθετα, προκειμένου να βελτιστοποιηθεί η ψύξη του κινητήρα. Το Datsun 11 έφερε τον ίδιο κινητήρα βενζίνης 495 cm³ με τον προκάτοχό του, το Datson 10, χωρίς καμία επιπλέον βελτίωση, αποδίδοντας έτσι 10 ίππους στις 3.700 στροφές ανά λεπτό και μετέδιδε την κίνηση στους πίσω τροχούς μέσω ενός 3-τάχυτου χειροκίνητου κιβωτίου ταχυτήτων. Για την ιστορία, το Datsun 11 ήταν και το τελευταίο μοντέλο που χρησιμοποίησε αυτόν τον κινητήρα, καθώς μια αλλαγή στην τότε ιαπωνική νομοθεσία αύξησε το μέγιστο νόμιμο όριο κυβισμού στην κατηγορία αυτή από τα 500 cm³ στα 750 cm³ από το 1933. Ως αποτέλεσμα, η εταιρεία εισήγαγε στον διάδοχο Datsun 12 έναν νέο κινητήρα, κυβισμού 747 cm³. https://web.archive.org/web/20100811234724/http://www.earlydatsun.com/datsun11.html
Αθανάσιος Ευσταθίου

Ο Αθανάσιος Ευσταθίου (1939 - 7 Ιανουαρίου 1982) του Ευσταθίου, ήταν Έλληνας δικηγόρος και βουλευτής. Η θητεία του στη Βουλή, ήταν βραχύβια, καθώς διακόπηκε από τον αδόκητο θάνατό του σε τροχαίο δυστύχημα.

 Γεννήθηκε το 1939 και είχε καταγωγή από το Δορίσκο Έβρου. Οι γονείς του ήταν αγρότες. Αποφοίτησε από την Παιδαγωγική Ακαδημία της Αλεξανδρούπολης το 1960 και υπηρέτησε τη θητεία του ως έφεδρος αξιωματικός. Εν συνεχεία έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στη Γερμανία και κατάφερε να ολοκληρώσει τις σπουδές του, εργαζόμενος στην οικοδομή. Διορίστηκε δάσκαλος στον Έβρο το 1967 αλλά απολύθηκε από τη χούντα και σπούδασε ξανά νομικά στη Θεσσαλονίκη, έως το 1972. Έπειτα, άσκησε τη δικηγορία. Εντάχθηκε στο ΠΑΣΟΚ από την ίδρυση του κινήματος, το 1974, στη Θεσσαλονίκη. Ήταν μέλος του Δ.Σ. του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης. Στις εκλογές του 1981 εξελέγη βουλευτής Έβρου με 7.668 ψήφους, με το ΠΑΣΟΚ. Σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχημα που συνέβη τον Ιανουάριο του 1982, όταν ο βουλευτής μετέβαινε οδηγώντας το αυτοκίνητό του σε συγκέντρωση από τις Φέρες προς το Σουφλί. Το αυτοκίνητο ξέφυγε από την πορεία του και κατέπεσε σε βαθύ χαντάκι στο 48ο χλμ της εθνικής οδού Αλεξανδρούπολης - Ορεστιάδας.Η κηδεία του Ευσταθίου έγινε στην Αλεξανδρούπολη, δύο ημέρες μετά το θάνατό του. Ήταν παντρεμένος με δύο μικρά παιδιά. Στην έδρα του τον διαδέχθηκε ως πρώτος επιλαχών, ο κτηνίατρος Χαράλαμπος Σταματόπουλος.
Παύλος Διάκουλας

Ο Παύλος Διάκουλας (γνωστός και ως "Πολ Διάκουλας") είναι Ελληνοαμερικανός πρώην καλαθοσφαιριστής. Έχει υπάρξει διεθνής με την Εθνική ομάδα μπάσκετ της Ελλάδας. Έχει καταγωγή από την Λίνδο της Ρόδου. Έχει γεννηθεί το 1950.

 Ξεκίνησε την καριέρα του σε Αμερικάνικο Πανεπιστήμιο, και στην συνέχεια αγωνίστηκε με τον Ολυμπιακό για εννέα χρόνια, από τη σεζόν 1972-1973, έως και την σεζόν 1981-1982. Με ύψος 1,99 μ., αγωνιζόταν στη θέση του ελ, (σήμερα σμολ φόργουορντ) και ως φόργουορντ (σήμερα πάουερ φόργουορντ) και ενίοτε κάλυπτε και τη θέση του πίβοτ (σήμερα σέντερ). Σχεδόν σε όλη του την καριέρα φορούσε τον αριθμό 7. Ήτανε παίκτης "αθόρυβος" και κινούνταν πανέξυπνα, μέσα στο χώρου του γηπέδου, χωρίς την μπάλα. Διέθετε άριστο σουτ απο μέση και μακρινή απόσταση, πίβοτ, ραβέρσα και πολλές κινήσεις στο χώρο της ρακέτας, ενώ παρόλο που δεν διακρινόταν για τις αλτικές του ικανότητες, έπαιρνε εξαιρετικές θέσεις, που ως αποτέλεσμα είχε τη μεγάλη συγκομιδή ριμπάουντ. Ο Παύλος Διάκουλας ήταν μέλος του Ολυμπιακού Πειραιώς στο αήττητο πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης που κατέκτησε ο σύλλογος το 1976. Πέραν του πρωταθλήματος το 1976, συνολικά κατάφερε να κατακτήσει 2 Πρωταθλήματα Ελλάδας (1976 και 1978) και 4 Κύπελλα Ελλάδας (1976, 1977, 1978 και 1980). Με τον Ολυμπιακό έχει αγωνιστεί σε διάφορες ευρωπαικές διοργανώσεις και συγκεκριμένα στο Κύπελλο Κυπελλούχων (1976 και 1978), στο Κύπελλο Πρωταθλητριών (1977 και 1979, όπου προκρίθηκε στους "6" της διοργάνωσης) καθώς και στο Κύπελλο Κόρατς (1980). Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στον Ολυμπιακό, ο Παύλος Διάκουλας αγωνίστηκε υπό τις οδηγίες των Φαίδωνα Ματθαίου, Κώστα Μουρούζη και Γιώργου Μπαρλά.Στη συνέχεια αγωνίστηκε στον Κολοσσό Ρόδου, το Αιγάλεω και έκλεισε την καριέρα του στην Βασιλεία της Ελβετίας, ως παίκτης - προπονητής, το 2002 σε ηλικία 52 ετών, μετά από διπλό τραυματισμό στον Αχίλλειο τένοντα. Ακόμα και σήμερα παραμένει ο δεύτερος σκόρερ της Β' Εθνικής Ελβετίας. Ο Παύλος Διάκουλας έχει πραγματοποιήσει συνολικά 30 συμμετοχές με την Εθνική Ελλάδας των ανδρών. Έχει συμμετάσχει μεταξύ άλλων στο Βαλκανικό Πρωτάθλημα Ανδρών του 1974 και στο Πανευρωπαικό Πρωτάθλημα Ανδρών του 1975. Ο Παύλος Διάκουλας έχει υπάρξει προπονητής της μπασκετικής ομάδας του Αιγάλεω. Πρωταθλήματα Ελλάδος (2): 1976, 1978 Κύπελλα Ελλάδος (4): 1976, 1977, 1978, 1980 https://archive.today/20131121081827/archive.sport.gr/basket/hellas05/cup/final/finals.asp Παύλος Διάκουλας, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Ελληνικά). Αφιέρωμα
Τράπεζα Ziraat

Η Τράπεζα Ziraat είναι μια κρατική τράπεζα στην Τουρκία η οποία ιδρύθηκε το 1863. Η Τράπεζα Ziraat προσφέρει υποστήριξη εμπορικών δανείων τόσο σε εταιρείες όσο και σε εμπόρους, καθώς και προσωπικών δανείων όπως είναι τα καταναλωτικά δάνεια, τα δάνεια για αγορά αυτοκινήτου και τα στεγαστικά δάνεια.

 Κατά το πρώτο μισό του 19ου αιώνα, με την υιοθέτηση των δυτικών μοντέλων εμπορίου και χρηματοδότησης, οι ξένες τράπεζες ξεκίνησαν τις δραστηριότητές τους στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Εκείνη την περίοδο, δεν υπήρχε αρκετό κεφάλαιο που θα επέτρεπε την ίδρυση ενός εθνικούς τραπεζικού συστήματος και κανείς δεν μπορούσε να αναφέρει την ύπαρξη εθνικών τραπεζών ως πηγή κεφαλαίου. Αυτή η κατάσταση ήταν πιο επιζήμια για τους αγρότες, επειδή αποτελούσαν την πλειονότητα του πληθυσμού, και επειδή δεν είχαν καμία θεσμική χρηματοοικονομική δομή όπου θα μπορούσαν να υποβάλουν αίτηση, έπρεπε να δανειστούν χρήματα από τοκογλύφους με υψηλά επιτόκια. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, ο κυβερνήτης της επαρχίας Νις της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (η οποία σήμερα ανήκει στη Σερβία), Μιτχάτ Πασά (1822–1884) άρχισε να κάνει τα πρώτα βήματα έτσι ώστε να ξεπεράσει αυτές τις δυσκολίες το 1863 και πέτυχε την αναδιοργάνωση των Memleket Sandığı (Ταμείων της πατρίδας), που έγινε νόμος το 1867. Τα Memleket Sandığı ήταν το πρώτο αγροτικό χρηματοπιστωτικό ίδρυμα το οποίο ιδρύθηκε από το κράτος και λειτουργούσε με κρατική εγγύηση. Το 1888, τα Memleket Sandığı μετονομάστηκαν σε Ziraat Bankası (ελληνικά: Τράπεζα Ziraat). Η νέα τράπεζα άρχισε να λειτουργεί με έδρα της την Κωνσταντινούπολη. Ο Ελληνοτουρκικός Πόλεμος που διεξήχθη μεταξύ 1919 και 1922 επηρέασε την πολιτική της τράπεζας. Οι ελληνικές απελευθερωτικές δυνάμεις άνοιξαν ένα Κέντρο Διαχείρισης της Τράπεζας Ziraat στη Σμύρνη και κατέλαβαν υποκαταστήματα, ενώ μέρος των κεφαλαίων μεταφέρθηκε στη διοίκηση του νέου Κέντρου. Από την άλλη πλευρά, η Μεγάλη Εθνοσυνέλευση της Τουρκίας ανέθεσε στο υποκατάστημα της Τράπεζας Ziraat στην Άγκυρα τη διαχείριση των υποκαταστημάτων και των κεφαλαίων. Με την κατάληψη της Σμύρνης από τις τουρκικές δυνάμεις στις 9 Σεπτεμβρίου 1922, τα υποκαταστήματα της Σμύρνης επανενώθηκαν με την έδρα της τράπεζας στην Άγκυρα και, στις 23 Οκτωβρίου, τα υποκαταστήματα της Κωνσταντινούπολης επίσης επανενώθηκαν με το παράρτημα της Άγκυρας. Μετά το τέλος του Τουρκικού Πολέμου της Ανεξαρτησίας στα τέλη του 1923, η Τράπεζα Ziraat έγινε για άλλη μια φορά ενιαία οντότητα. Από τη δεκαετία του 1930, η Τράπεζα Ziraat έπαιξε σημαντικό ρόλο στη χρηματοδότηση της γεωργικής μηχανοποίησης στην Τουρκία, η οποία στη μεταπολεμική περίοδο επωφελήθηκε από την στήριξη του Σχεδίου Μάρσαλ των ΗΠΑ. Το 1993 ιδρύθηκαν και άρχισαν να λειτουργούν υποκαταστήματα της Τράπεζας Ziraat στη Μόσχα, στο Καζακστάν (Τράπεζα KZI), στο Τουρκμενιστάν (Τράπεζα TTC), στο Ουζμπεκιστάν (Τράπεζα UT) και το 2008 στην Ελλάδα. Το 2001, η τράπεζα Emlak Bankası συγχωνεύτηκε πλήρως από την Τράπεζα Ziraat. Επίσημος ιστότοπος Ziraat Bank Annual Report 2018, Ziraat Bank, 2018, https://www.ziraatbank.com.tr/en/Investor-Relations-ZB/Financials/Documents/AnnualReport2018.PDF
Βουλευτικές εκλογές στην Ισημερινή Γουινέα 2017

Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στην Ισημερινή Γουινέα στις 12 Νοεμβρίου 2017. Το κυβερνών Δημοκρατικό Κόμμα της Ισημερινής Γουινέας κέρδισε όλες τις έδρες της Βουλής των Αντιπροσώπων, κάθε έδρα στη Γερουσία και τον έλεγχο του κάθε τοπικού συμβουλίου.

 Τα 100 μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων εκλέγονται από κλειστή λίστα με αναλογική εκπροσώπηση σε πολυεδρικές περιφέρειες με βάση τις 19 εκλογικές περιφέρειες με ένα εκλογικό όριο του 10%. Από τα 70 μέλη της Γερουσίας, 55 εκλέγονται στις ίδιες 19 εκλογικές περιφέρειες, επίσης, από κλειστή λίστα με αναλογική εκπροσώπηση και με ένα εκλογικό όριο του 10%. Επιπρόσθετα άλλα 15 μέλη διορίζονται.
Εφημερίς Ελληνική ή Μέλισσα (περιοδικό)

Η Μέλισσα ή Εφημερίς Ελληνική ήταν το σημαντικότερο περιοδικό του Παρισιού. Εκδόθηκε από το 1819 ως το 1821 και αριθμεί 3 «τετράδια» (τόμους). Η ύλη της περιλάμβανε κείμενα ελληνικά και σε μετάφραση, γύρω από θέματα φιλολογίας, φιλοσοφίας και φυσικής ιστορίας.

 Την έκδοση του περιοδικού ανέλαβε αρχικά ο Σ. Κονδός. Από το 1820, την ευθύνη της έκδοσης είχε ολιγομελή επιτροπή, της οποίας βασικό μέλος ήταν ο Κωνσταντίνος Νικολόπουλος (Σμύρνη, 1786 – Παρίσι, 1841). Ο Νικολόπουλος με σπουδές στην Ηγεμονική Ακαδημία του Βουκουρεστίου, μόνιμα εγκατεστημένος στο Παρίσι, όπου και παρέδιδε μαθήματα ελληνικών, είχε στο περιοδικό τη στήλη «Ηθικόν απάνθισμα επ’ αγαθώ της Ελλάδας» που την υπέγραφε με το ψευδώνυμο Αγαθόφρων Λακεδαιμόνιος. Εκεί δημοσίευε μεταφρασμένα στα ελληνικά σύντομα αφηγήματα, ανέκδοτα, αφορισμούς και αποφθέγματα από 349 ξένους συγγραφείς. Μέσα από αυτά πρόβαλλε με αλληγορικό τρόπο τις θέσεις των Ευρωπαίων Διαφωτιστών. Στρεφόταν ενάντια σε κάθε λογής δεισιδαιμονία και συκοφαντία, καταδίκαζε την αμάθεια και την πολιτική διαφθορά. Η Μέλισσα σταδιακά εξελίχθηκε σε μαχητικό φύλλο δημοσιεύοντας άρθρα και κείμενα με προοδευτικές ιδέες. Υποστήριξε σθεναρά τον Κοραή και γενικότερα τις ιδέες του Διαφωτισμού. Είναι χαρακτηριστικό ότι στις εσωτερικές σελίδες των εξωφύλλων των τριών τετραδίων δημοσίευσε ισάριθμες «προκηρύξεις βραβείων» για όσους καταφέρουν να συντάξουν «το καλλιώτερον σύγγραμμα» αναφορικά με τα ζητήματα που το περιοδικό επιδίωξε να καταπολεμήσει, όπως ο «σχολαϊσμός» (1819), ο «μαχιαβελισμός» (1820), η Εκκλησία και οι εκκλησιαστικοί παράγοντες (1821). Την πολιτική του περιοδικού εκφράζουν δημοσιεύματα από τους συντηρητικούς κύκλους της Κωνσταντινούπολης κατά τις παραμονές της Επανάστασης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η Εγκύκλιος του πατριάρχη Γρηγόριου Ε΄ με την οποία απαγόρευε τη χρήση μη εθνικών ονομάτων και τη μελέτη των θετικών επιστημών στα σχολεία και η Απανταχούσα του Ιλαρίωνα Σιναΐτη που ενημέρωνε για την έναρξη λειτουργίας της πατριαρχικής τυπογραφίας και την προσπάθεια επιβολής ελέγχου στις εκδόσεις. Η Μέλισσα είχε την στήριξη ελληνικών κύκλων της Κωνσταντινούπολης, του Βουκουρεστίου, της Σμύρνης και άλλων πόλεων της ελληνικής διασποράς. Εντούτοις, αντιμετώπισε οικονομικά προβλήματα λόγω έλλειψης συνδρομών με αποτέλεσμα την διακοπή σε σύντομο χρονικό διάστημα της κυκλοφορίας της. Ο Ελληνικός Τύπος 1784 ως σήμερα: ιστορικές και θεωρητικές προσεγγίσεις, Πρακτικά Διεθνούς Συνεδρίου, Αθήνα 23-25 Μαΐου 2002, επιμέλεια Λουκία Δρούλια, Αθήνα 2005. Ἀργυροπούλου, Ρωξάνη Δ., Ὁ Ἑλληνικὸς Τύπος στὸν Ἀγώνα τοῦ 1821, Αθήνα, 1970. Κουμαριανού, Α. (Επιμ.) (1984). Μέλισσα ή Εφημερίς η Ελληνική. Αθήνα: ΕΛΙΑ (φωτομηχανική επανέκδοση). Ηλιού, Φ. (1988). Τύφλωσον Κύριε τον λαόν σου. Αθήνα: Πορεία (ISBN-13 9789607043047)
Ντελφίνα Ορτέγα Ντίαζ

H Ντελφίνα Ορτέγα Ντίαζ (Delfina Ortega Díaz, 20 Οκτωβρίου 1845 - 8 Απριλίου 1880) ήταν η ανηψιά και η πρώτη σύζυγος του Προέδρου του Μεξικού Πορφίριο Ντίαζ.

 Γεννήθηκε στις 20 Οκτωβρίου 1845 στην Οαχάκα, και ήταν κόρη του Μανουέλ Αντόνιο Ορτέγα Ρέγες και της Βικτόρια Μανουέλα Ντίαζ Μόρι. Το 1867 παντρεύτηκε τον θείο της Πορφίριο Ντίαζ και μαζί απέκτησαν 7 παιδιά και μόνο τα δύο έφτασαν μέχρι την ενηλικίωση τους.Πέθανε από επιπλοκές στον τοκετό στις 8 Απριλίου 1880 στη Πόλη του Μεξικού σε ηλικία 34 ετών.
Γιάννης Παπαϊωάννου

Ο Γιάννης Παπαϊωάννου (Κίος Μικράς Ασίας, 18 Ιανουαρίου 1913 - Πέραμα, 3 Αυγούστου 1972) ήταν Έλληνας συνθέτης, στιχουργός και ερμηνευτής του λαϊκού ρεμπέτικου τραγουδιού και ένας από τους κύριους και σημαντικότερους εκπροσώπους του.

 Γεννήθηκε στις 18 Ιανουαρίου του 1913 στην Κίο της Μικράς Ασίας, σε ηλικία δύο ετών έμεινε ορφανός από πατέρα, ενώ έξι χρόνια αργότερα έζησε τη Μικρασιατική Καταστροφή. Εγκαταστάθηκε με τη μητέρα και τη γιαγιά του στη Σαμοθράκη αλλά λίγο αργότερα μετακόμισαν στην Καλλιθέα, και συγκεκριμένα στις Τζιτζιφιές. Από μικρός εργάστηκε ως ψαράς, μαραγκός, σε συνεργείο αυτοκινήτων και σε οικοδομές και σταμάτησε να πηγαίνει σχολείο από νωρίς. Επίσης αξιοσημείωτο είναι πως στα προπολεμικά χρόνια υπήρξε ποδοσφαιριστής, αγωνιζόμενος ως τερματοφύλακας στην ομάδα του Φαληρικού Συνδέσμου.Υπήρξε κουμπάρος και στενός συνεργάτης του Βασίλη Τσιτσάνη. Πρωτοεμφανίσθηκε επαγγελματικά δίπλα στους Μάρκο Βαμβακάρη και Στέλιο Κερομύτη το 1937. Πρώτο του τραγούδι ήταν η Φαληριώτισσα που κυκλοφόρησε σε δίσκο και γνώρισε τεράστια επιτυχία. Ακολούθησαν πλήθος άλλων που έχουν στίχους του, μουσική του ή και τα δύο, μεταξύ των οποίων και είναι τα: Καπετάν Αντρέας Ζέπος, Πέντε Έλληνες στον Άδη, Άνοιξε, άνοιξε, Μοδιστρούλα, Γλέντα τη ζωή, Βαδίζω και παραμιλώ, Πριν το χάραμα, Πώς θα περάσει η βραδιά, Σβήσε το φως να κοιμηθούμε, κ.ά. Γενικά τα τραγούδια του Γ. Παπαϊωάννου χαρακτηρίζονται από ένα κράμα καντάδας, μπάλου και μικρασιάτικων ακουσμάτων. Θεωρείται ο πρώτος, στο λαϊκό ρεμπέτικο τραγούδι που χρησιμοποίησε στις ηχογραφήσεις του το λεγόμενο "πρίμο σεκόντο" (διφωνία). Ο Γιάννης Παπαϊωάννου ήταν ο πρώτος Έλληνας λαϊκός συνθέτης που ταξίδεψε στην Αμερική, το 1953, για να τραγουδήσει στους εκεί απόδημους Έλληνες. Μετά την επιστροφή του έμεινε μόνιμος συνεργάτης του Βασίλη Τσιτσάνη. Στο χώρο του είχε το παρατσούκλι Ψηλός ή Πατσάς. Ο Γιάννης Παπαϊωάννου συμμετείχε, σε πρωταγωνιστικό ρόλο, όχι ως μουσικός αλλά σαν ηθοποιός, στην ελληνική κινηματογραφική ταινία "Αμαρτίες γονέων" (1963), στην οποία ακούγεται και η μουσική του. Σκοτώθηκε στις 3 Αυγούστου του 1972 σε ηλικία 58 ετών σε τροχαίο δυστύχημα, στο Νέο Πέραμα οδηγώντας νωρίς το πρωί πηγαίνοντας για το εξοχικό του στη Σαλαμίνα και κηδεύτηκε στο νεκροταφείο της Καλλιθέας. Γιάννης Παπαϊωάννου, Ντόμπρα και σταράτα. Αυτοβιογραφία, εκδ. Kάκτος, 1996 Μικρή βιογραφία του Γιάννη Παπαϊωάννου Παπαϊωάννου Γιάννης (ρεμπέτης) Το αντίστοιχο λήμμα στη Musipedia Αποσπάσματα από την αυτοβιογραφία του Παπαϊωάννου Ioannis Papaioannou Σαν Σήμερα.gr, Γιάννης Παπαϊωάννου (1913 – 1972) Άνθρωποι, Γιάννης Παπαϊωάννου (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ) Παρασκήνιο, 1) Μάρκος Βαμβακάρης, 2) Γιάννης Παπαϊωάννου (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ)
Ίρμγκαρντ Γκρις

Η Ίρμγκαρντ Γκρις (γερμ: Irmgard Griss-Reiterer, γενν. 13 Οκτωβρίου 1946) είναι Αυστριακή ανώτατη δικαστικός, συντηρητική πολιτικός και πρώην πρόεδρος του Αυστριακού Ανωτάτου Δικαστηρίου. Συμμετείχε στις προεδρικές εκλογές του 2016 ως ανεξάρτητη υποψήφια, καταλαμβάνοντας την τρίτη θέση.

 Η Γκρις γεννήθηκε το 1946 στο Ντόιτσλαντσμπεργκ του ομόσπονδου κρατιδίου της Στυρίας. Το 1965 αποφοίτησε από την Εμπορική Ακαδημία του Γκρατς και κατόπιν εισήλθε στην εμπορική σχολή του Πανεπιστημίου του Γκρατς, από όπου ολοκλήρωσε τις σπουδές της το 1970. Στη συνέχεια πραγματοποίησε περαιτέρω σπουδές στη νομική σχολή του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ και μετά ακολούθησε πολυετή δικαστική καριέρα. Το 2007 εξελέγη πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Αυστρίας, θέση στην οποία διατηρήθηκε μέχρι το 2011. Παράλληλα, από το 2008 είναι αναπληρωματικό μέλος του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Αυστρίας και έχει διατελέσει επισκέπτρια καθηγήτρια το πανεπιστήμιο του Γκρατς. Από τον Μάιο του 2013 είναι μεσολαβήτρια σε υποθέσεις καταναλωτών. Τον Δεκέμβριο του 2015 ανακοίνωσε την υποψηφιότητά της για την προεδρία της Αυστρίας, τονίζοντας πως δεν θα δεχόταν οικονομική υποστήριξη από κάποιο πολιτικό κόμμα, αλλά αφήνοντας ανοικτό το ενδεχόμενο για πολιτικές συνεργασίες. Αργότερα προσκλήθηκε για συνομιλίες με το συντηρητικό/ευρωσκεπτικιστικό Κόμμα Ελευθερίας και το φιλελεύθερο NEOS, χωρίς ωστόσο να προκύψει κάποια συμφωνία. Εν τέλει η Γκρις κατήλθε τις εκλογές της 24ης Απριλίου του 2016 ως ανεξάρτητη υποψήφια και κατέλαβε την τρίτη θέση με 810.641 ψήφους, που αντιστοιχούσαν σε ποσοστό της τάξης του 18,9%, μένοντας πίσω από τον μετέπειτα πρόεδρο Αλεξάντερ Βαν ντερ Μπέλεν και τον υποψήφιο του Κόμματος Ελευθερίας, Νόρμπερτ Χόφερ. Η υποψηφιότητά της συγκέντρωσε το υψηλότερο ποσοστό της στο ομόσπονδο κρατίδιο του Φόραρλμπεργκ (24,06%) και το χαμηλότερο στο Μπούργκενλαντ (12,44%). Λίγες μέρες πριν τη διεξαγωγή του β΄ γύρου δήλωσε δημόσια την υποστήριξή της στον υποψήφιο του Αυστριακού Πράσινου Κόμματος, Βαν ντερ Μπέλεν. Το 2017 ανακοίνωσε την εκλογική της συμμαχία με το NEOS ενόψει των βουλευτικών εκλογών που διεξήχθησαν τον Οκτώβριο του ίδιου έτους.