IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Νοτιοαφρικανική προεδρική εκλογή (2019)

Η προεδρική εκλογή της Νότιας Αφρικής του 2019 πραγματοποιήθηκε στις 22 Μαΐου 2019 κατά τη συνεδρίαση της Εθνοσυνέλευσης στο Κέιπ Τάουν, την κοινοβουλευτική πρωτεύουσα της Νότιας Αφρικής, για να εκλεγεί ο αρχηγός κράτους. Οι εκλογές διεξάγονται με έμμεση ψηφοφορία, από τους 400 βουλευτές της Εθνοσυνέλευσης του κοινοβουλίου. Ο Σίριλ Ραμαφόζα επανεξελέγη αρχηγός κράτους για πενταετή θητεία.

 Ο μοναδικός υποψήφιος για την προεδρία της Δημοκρατίας της Νότιας Αφρικής, ο Σίριλ Ραμαφόζα, ο οποίος διαδέχτηκε τον Τζέικομπ Ζούμα το 2018 μετά την παραίτησή του, κηρύχθηκε εκλεγμένος για πενταετή θητεία από τον πρόεδρο του Συνταγματικού Δικαστηρίου Μογκόενγκ Μογκόενγκ, χωρίς καν να οργανωθεί επίσημη ψηφοφορία, καθώς ο Ραμαφόζα ήταν ο μόνος υποψήφιος . Η προεδρική εκλογή του 2019 ακολούθησε τη νίκη του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου (ANC), του κόμματος υπό την ηγεσία του Ραμαφόζα, στις βουλευτικές εκλογές της 8ης Μαΐου του 2019. Κατά τη διάρκεια αυτών των εκλογών, το ANC, αν και υπέστη απώλειες, συγκέντρωσε το 57,5% των ψήφων και τις 230 από τις συνολικά 400 έδρες στην Εθνοσυνέλευση. Η εναρκτήρια σύνοδος της νέας Εθνοσυνέλευσης χαρακτηρίστηκε από την παραίτηση των εδρών τους από βουλευτές αρκετών προσωπικοτήτων που εξελέγησαν με τη λίστα του ANC, όπως ο υπουργός Περιβάλλοντος Νομβούλα Μοκονιάνε και ο πρώην υπουργός Οικονομικών Μαλούσι Γκιγκάμπα. Άλλοι ανέβαλαν την ορκωμοσία τους, όπως ο αναπληρωτής πρόεδρος της χώρας, Ντέιβιντ Μαμπούζα, ύστερα από έκθεση της επιτροπής δεοντολογίας του ANC . Στη συνέχεια, ο Σίριλ Ραμαφόζα ορκίστηκε σε μια τελετή που διοργανώνεται σε ένα στάδιο της Πρετόρια.
Κουρσκ

Το Κουρσκ (ρωσικά: Курск) είναι πόλη της Ρωσίας, πρωτεύουσα ομώνυμης διοικητικής περιφέρειας, βορειοανατολικά της Ουκρανίας, στη συμβολή των ποταμών Τούσκαρ ή Τούσκορ και Σέιμ ή Τούρα (παραπόταμοι του Κουρ).

 Το Κουρσκ αποτελεί σπουδαίο σιδηροδρομικό κόμβο προς τη βόρεια και. ανατολική Ρωσία και Ουκρανία, αλλά και μεγάλο εμπορικό κέντρο με παραγωγή σιτηρών και κτηνοτροφικών προϊόντων. Το 1926 αριθμούσε 98.000 περίπου κατοίκους, ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2010 ο πληθυσμός έφτασε τις 415.159 κατοίκους. Στη πόλη υφίστανται μεγάλα πνευματικά ιδρύματα όπως Πανεπιστήμιο Πολυτεχνείο Γεωργική Ακαδημία κ.α. Κοντά στο πολιτικό αεροδρόμιο του Κουρσκ και σε απόσταση 7 χλμ. ανατολικά της πόλης βρίσκεται η μεγάλη πολεμική αεροπορική βάση Βοστόσνι που είχε ιδιαίτερη δράση στη διάρκεια του ψυχρού πολέμου και που σήμερα αποτελεί την έδρα της 14ης ρωσικής πτέρυγας μάχης. Στη περιοχή της πόλης αυτής έχουν βρεθεί πολύ μεγάλα κοιτάσματα σιδηρούχων μεταλλευμάτων σε βάθος 150 μέτρα υπό την επιφάνεια του εδάφους παρουσιάζοντας έτσι τη μεγαλύτερη μαγνητική παρεκτροπή πυξίδας στην επιφάνεια της Γης, γνωστή και ως Μαγνητική ανωμαλία του Κουρσκ Το Κουρσκ είναι περισσότερο όμως γνωστό για την ομώνυμη μάχη που συνέβη στη περιοχή, και συγκεκριμένα παρά το παραπλήσιο χωριό Προκχόροβκα, κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, μεταξύ Γερμανών και Ρώσων, όπου σημειώθηκε η μεγαλύτερη σε αριθμό αναμέτρηση αρμάτων μάχης, αλλά και από τις πιο φονικές του πολέμου. Επίσης για τους ορθόδοξους Χριστιανούς το Κουρσκ είναι επιπλέον γνωστό από τη θαυματουργό εικόνα της Παναγίας της βρεφοκρατούσας, η Παναγία του Κουρσκ, που φυλάσσονταν στο ομώνυμο μοναστήρι που ανεγέρθηκε στο σημείο εύρεσης. Σήμερα το εικόνισμα βρίσκεται στις ΗΠΑ, υπό την κατοχή της εκεί απόδημης ορθόδοξης ρωσικής εκκλησίας. Σπουδαίο αξιοθέατο της πόλης είναι ο καθεδρικός ναός αφιερωμένος στον Άγιο Σέργιο και στη Παναγία του Καζάν, η είσοδος του οποίου θυμίζει αρχαίο ελληνικό ναό, με κιονοστοιχία, ο ομώνυμος σιδηροδρομικός σταθμός, η έπαυλη Ρομοντανόφσκι που μετετράπη σε επιμελητήριο, το Μοναστήρι της Παναγίας του Κουρσκ, πολιούχου της πόλης, που κατά τη ρωσική επανάσταση λεηλατήθηκε και ένα μεγάλο τμήμα του κατεδαφίστηκε, και βεβαίως το πολεμικό μνημείο της περίφημης μάχης. Σε κοντινή απόσταση από την πόλη εκτείνεται η μεγάλη στέπα της Κούρσκαγια που ποτέ δεν έχει καλλιεργηθεί. Μάχη του Κουρσκ "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ.ΙΕ΄, σελ.81.
Βαλερί Ζισκάρ ντ'Εσταίν

Ο Βαλερί Ζισκάρ Ντ' Εσταίν (Valéry Giscard d'Estaing, 2 Φεβρουαρίου 1926 - 2 Δεκεμβρίου 2020) ήταν Γάλλος πολιτικός που υπηρέτησε ως Πρόεδρος της Γαλλίας από το 1974 έως το 1981.

 Γεννήθηκε το 1926 στο Κόμπλεντς της Γερμανίας, όπου ο πατέρας του υπηρετούσε ως οικονομικός διευθυντής των Γαλλικών αρχών κατοχής μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η οικογένεια ντ' Εσταίν κατάγεται από τη νοτιοκεντρική περιοχή της Ωβέρνης με δικό τους πύργο στο Σαμελιέρ. Αποφοίτησε από το Λύκειο Ζανσόν ντε Σαλλύ του Παρισιού. Κατά την περίοδο της νεότητάς του υπηρέτησε στα τεθωρακισμένα της Στρατιάς της Ελεύθερης Γαλλίας . Μετά τις σπουδές του στην Grande Ecοle - ENA, τελείωσε την Πολυτεχνική Σχολή αποφοιτώντας έκτος στη σειρά, διορίστηκε Οικονομικός Επιθεωρητής. Με το Ανεξάρτητο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα εξελέγη βουλευτής στη Γαλλική εθνοσυνέλευση. Το 1959 διορίστηκε υφυπουργός Οικονομικών και τρία χρόνια αργότερα Υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας σε ηλικία 36 ετών και πέρασε στην ιστορία ως ο νεαρότερος Γάλλος Υπουργός Οικονομικών. Συγκρούστηκε με τους ορθόδοξους Γκωλικούς για ζητήματα ιδιωτικής πρωτοβουλίας ευρωπαϊκής ένωσης, και στενώτερων δεσμών με τις Ή.Π.Α.Γι' αυτό και παύθηκε από τον Ντε Γκωλ. Από το 1974 ως το 1981 διατέλεσε Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας, τηρώντας κεντροδεξιά πολιτική. Κατά τη διάρκεια της θητείας του σε υψηλά αξιώματα η Γαλλία σταθεροποιήθηκε ως η δεύτερη οικονομική δύναμη της Ευρώπης και τέταρτη στον κόσμο. Όπως και ο Σαρλ ντε Γκωλ, προώθησε τη σύσφιξη των σχέσεων Γαλλίας-Γερμανίας αλλά, σε αντίθεση με τον Ντε Γκωλ, υποστήριζε την ένταξη της Μ. Βρετανίας στην (τότε) ΕΟΚ. Το 1981 έχασε τις εκλογές από τον Φρανσουά Μιτεράν, ενώ παράλληλα ο Ζακ Σιράκ, πρώην πρωθυπουργός του, διέσπασε την ενότητα της παράταξης των συντηρητικών στρεφόμενος εναντίον του. Μετά από μία δυσμενή περίοδο, τελευταία αρχίζει να επανακτά την επιρροή που ασκούσε παλιά και έχει προτείνει την άμεση εκλογή Προέδρου της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, ελπίζοντας στην ανάδειξή του στο αξίωμα αυτό. Ο Ζισκάρ ντ' Εσταιν είχε μακροχρόνια φιλία με τον αείμνηστο επίσης πρώην πρωθυπουργό της Ελλάδας και μετέπειτα πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας Κωνσταντίνο Καραμανλή και ήταν αυτός που παρέδωσε το προεδρικό αεροσκάφος της γαλλικής προεδρίας στην επιστροφή του στις 24 Ιουλίου του 1974. Επίσης ήταν φανατικός φίλος της Ελλάδας και συνέβαλε αποτελεσματικά στην ένταξη της στην ΕΟΚ (μετέπειτα ΕΕ). Στις 17 Δεκεμβρίου 1952 παντρεύτηκε την Ανν Αιμόν ντε Μπραντές της μεγάλης οικογένειας των βιομηχάνων χάλυβα.Τους τελευταίους μήνες της ζωής του νοσηλεύτηκε με αναπνευστικά προβλήματα, λόγω επιπλοκών του κορονοϊού. Πέθανε σε ηλικία 94 ετών στις 2 Δεκεμβρίου 2020. Ανώνυμος, «Ζισκάρ ντ' Εσταίν», Ιστορία Εικονογραφημένη, τχ. 74 (Αύγουστος 1974), σελ. 18-19 Βιογραφία, από την ιστοσελίδα της γαλλικής Εθνοσυνέλευσης.
Κατάλογος διπλωματικών αποστολών της Βόρειας Κορέας

Αυτός είναι ένας κατάλογος των διπλωματικών αποστολών της ΛΔ Κορέας. Η Λαϊκή Δημοκρατία της Κορέας είναι μια από τις πιο απομονωμένες χώρες στον κόσμο, με περιορισμένους δεσμούς με τη διεθνή κοινότητα. Κατά την εποχή του Ψυχρού Πολέμου, η εξωτερική της πολιτική επικεντρώθηκε στις χώρες του σοβιετικού μπλοκ, ενώ παράλληλα ενθάρρυνε ενεργά τους συμμάχους στον αναπτυσσόμενο κόσμο. Αυτό ήταν περισσότερο από πολιτική αναγκαιότητα, καθώς η ΛΔΚ ανταγωνιζόταν με τη Δημοκρατία της Κορέας για διπλωματική αναγνώριση. Τελικά οι χώρες άρχισαν να αναγνωρίζουν και τις δύο κυβερνήσεις στην Κορεατική Χερσόνησο και οι αποστολές της ΛΔΚ στον αναπτυσσόμενο κόσμο ασχολούνται περισσότερο με τα προγράμματα παροχής βοήθειας και τη διατήρηση των πολιτικών αποστάσεων από ό, τι για την απόκτηση οικονομικών οφελών. Η Βόρεια Κορέα (ΛΔ Κορέας) ήταν πολύ αργή στο άνοιγμα πρεσβειών στη Δυτική Ευρώπη. Για κάποιο διάστημα, η Σουηδία ήταν η μόνη χώρα της Δύσης όπου η χώρα είχε παρουσία.

 Αλγερία Αλγέρι (Πρεσβεία) Αίγυπτος Κάιρο (Πρεσβεία) Ισημερινή Γουινέα Μαλάμπο (Πρεσβεία) Αιθιοπία Αντίς Αμπέμπα (Πρεσβεία) Γκάνα Άκκρα (Γραφείο παραρτήματος της Αμπούτζα) Γουινέα Κόνακρι (Πρεσβεία) Λιβύη Τρίπολη (Πρεσβεία) Νιγηρία Αμπούτζα (Πρεσβεία) Νότια Αφρική Πρετόρια (Πρεσβεία) Τανζανία Νταρ ες Σαλάμ (Πρεσβεία) Ουγκάντα Καμπάλα (Πρεσβεία) Βραζιλία Μπραζίλια (Πρεσβεία) Κούβα Αβάνα (Πρεσβεία) Μεξικό Πόλη του Μεξικού (Πρεσβεία) Περού Λίμα (Πρεσβεία) Βενεζουέλα Καράκας (Πρεσβεία) Μπανγκλαντές Ντάκα (Πρεσβεία) Καμπότζη Πνομ Πεν (Πρεσβεία) Κίνα Πεκίνο (Πρεσβεία) Χονγκ Κονγκ (Γενικό προξενείο) Σενγιάνγκ (Γενικό προξενείο) Ινδία Νέο Δελχί (Πρεσβεία) Ινδονησία Τζακάρτα (Πρεσβεία) Ιράν Τεχεράνη (Πρεσβεία) Κουβέιτ Πόλη του Κουβέιτ (Πρεσβεία) Λάος Βιεντιάνε (Πρεσβεία) Μαλαισία Κουάλα Λουμπούρ (Πρεσβεία) Μογγολία Ουλάν Μπατόρ (Πρεσβεία) Μιανμάρ Γιανγκόν (Πρεσβεία) Νεπάλ Κατμαντού (Πρεσβεία) Πακιστάν Ισλαμαμπάντ (Πρεσβεία) Καράτσι (Γενικό προξενείο) Σιγκαπούρη Σιγκαπούρη (Πρεσβεία) Συρία Δαμασκός (Πρεσβεία) Ταϊλάνδη Μπανγκόκ (Πρεσβεία) Βιετνάμ Ανόι (Πρεσβεία) Υεμένη Σάνα (Πρεσβεία) Αυστρία Βιέννη (Πρεσβεία) Λευκορωσία Μινσκ (Πρεσβεία) Βουλγαρία Σόφια (Πρεσβεία) Τσεχία Πράγα (Πρεσβεία) Γερμανία Βερολίνο (Πρεσβεία) Ιταλία Ρώμη (Πρεσβεία) Πολωνία Βαρσοβία (Πρεσβεία) Ρουμανία Βουκουρέστι (Πρεσβεία) Ρωσία Μόσχα (Πρεσβεία) Νίζνι Νόβγκοροντ (Γενικό προξενείο) Ναχόντκα (Γενικό προξενείο) Χαμπάροφσκ (Προξενικό γραφείο) Ισπανία Μαδρίτη (Πρεσβεία) Σουηδία Στοκχόλμη (Πρεσβεία) Ελβετία Βέρνη (Πρεσβεία) Ηνωμένο Βασίλειο Λονδίνο (Πρεσβεία) Ηνωμένα Έθνη Γενεύη (Μόνιμη αποστολή) Νέα Υόρκη (Μόνιμη αποστολή) Παρίσι (Μόνιμη αποστολή) Βιέννη (Μόνιμη αποστολή) Διεθνείς σχέσεις της Βόρειας Κορέας Κατάλογος διπλωματικών αποστολών στη Βόρεια Κορέα
Μάχη της Κασσάνδρας

Η Μάχη της Κασσάνδρας ήταν μάχη της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, η οποία διεξήχθη στις 30 Οκτωβρίου 1821 στην Κασσάνδρα Χαλκιδικής. Έληξε με συντριπτική νίκη των στρατευμάτων του Οθωμανού Μεχμέτ Εμίν εναντίον των Ελληνικών δυνάμεων, που βρισκόταν υπό την ηγεσία του Έλληνα οπλαρχηγού Εμμανουήλ Παπά.

 Ο Εμμανουήλ Παπάς, ύστερα από πολλές ήττες στη Χαλκιδική, κατάφερε να συγκροτήσει ένα μέτωπο 1.500 ανδρών (ή κατά τον Φιλήμονα 600) στην Κασσάνδρα όπου η κατάσταση ήταν απελπιστική, μιας και οι εκκλήσεις του Εμμανουήλ Παπά για ενισχύσεις δεν είχαν καμία ανταπόκριση. Επιπλέον, ο νέος βαλής της Θεσσαλίας, ο Μεχμέτ Εμίν Πασάς με πολυάριθμο στρατό και έχοντας από τον Σουλτάνο πλήρη ανεξαρτησία δράσεως αποφάσισε να κινηθεί εναντίον του Ελληνικού στρατοπέδου. Αφού έστειλε ένα απόσπασμα του στρατού του να καταστείλει τις Ελληνικές δυνάμεις που ακόμα αμύνονταν στο Άγιο Όρος, ο ίδιος έσπευσε με δεκατέσσερις χιλιάδες άνδρες κατά της Κασσάνδρας. Η πρώτη προσπάθεια των Τούρκων να προχωρήσουν στην χερσόνησο αναχαιτίστηκε από τους Έλληνες με επιτυχία. Αυτό τους έδωσε ελπίδες να συνεχίσουν τον αγώνα τους και να απορρίψουν τις προτάσεις των Τούρκων για υποταγή.Στις 30 Οκτωβρίου του 1821 όμως η επίθεση κατά των Ελληνικών θέσεων υπήρξε αποφασιστική. Οι Έλληνες απέκρουσαν αρχικά τους εχθρούς αλλά όταν ο Μεχμέτ Εμίν εξαπέλυσε γενική έφοδο χρησιμοποιώντας και κανόνια, ενώ παράλληλα ένα σώμα 1.000 Τούρκων που είχαν καταφέρει να επιχωματώσουν αμυντική τάφρο των Ελλήνων, να εξουδετερώσουν τους λίγους υπερασπιστές της θέσης και να έρθουν πίσω από τα νώτα των Ελληνικών θέσεων, η κατάσταση έγινε κρίσιμη. Τα τρία τέταρτα των Επαναστατών έπεσαν μαχόμενοι, ανάμεσά τους και οι δύο από τους τρεις γιους του Εμμανουήλ Παπά. Στη συνέχεια οι Τούρκοι ξέσπασαν την αγριότητά τους στον άμαχο πληθυσμό της Κασσάνδρας.Ο Εμμανουήλ Παπάς στη συνέχεια φυγαδεύτηκε στο Άγιο Όρος και από κει με ένα υδραίικο πλοίο, μαζί με το μοναχογιό του κατευθύνθηκε προς την υπόλοιπη Ελλάδα, ώστε να συνεχίσει εκεί τον αγώνα. Δεν πρόλαβε όμως διότι στα μέσα Δεκεμβρίου του 1821 πέθανε από καρδιακή προσβολή πάνω στο πλοίο. Η επανάσταση στη Χαλκιδική είχε αποτύχει πλήρως. Σφυρόερας, Βασίλειος (1975), «Έναρξη και τοπική επικράτηση της Επαναστάσεως (1821): Τοπική επικράτηση της Επαναστάσεως», Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Τόμος ΙΒ΄: Η Ελληνική Επανάσταση (1821 - 1832), Αθήνα: Εκδοτική Αθηνών, σελ. 173–199, ISBN 978-960-213-108-4
Κράση (γραμματική)

Κράση (αρχ. κρᾶσις) στη φωνητική ονομάζεται το φθογγικό πάθος κατά το οποίο γίνεται συγχώνευση του τελικού φωνήεντος ή διφθόγγου μιας λέξης με το αρχικό φωνήεν ή την αρχική δίφθογγο της ακόλουθης, προς αποφυγή της χασμωδίας. Το φαινόμενο της κράσης παρατηρείται στην αρχαία ελληνική γλώσσα, όπου και περιγράφτηκε για πρώτη φορά. Πάνω από το φωνήεν που προκύπτει από την κράση σημειώνεται το διακριτικό σημείο κορωνίδα (αρχ. κορωνίς).

 Στη σύγχρονη μονοτονική ορθογραφία η κορωνίδα παραλείπεται. Σημειώνεται η απόστροφος στη θέση του φθόγγου που αποσιωπήθηκε, π.χ.: μου (εί)παν - μού’παν [ˈmupan], ούτ(ε) αυτός - ουτ’ αυτός [utaˈftɔs]. Όταν αποβάλλεται ο τελικός φθόγγος της πρώτης λέξης σημειώνεται στη θέση του απόστροφος π.χ. το όνειρο - τ΄όνειρο (έκθλιψη). Όταν αποβάλλεται ο πρώτος φθόγγος της ακόλουθης λέξης σημειώνεται στη θέση του απόστροφος π.χ. πού είναι; - πού ΄ναι; (αφαίρεση). Όταν δημιουργείται νέος φθόγγος ως αποτέλεσμα της συναλοιφής, διαφορετικός από τον τελευταίο και τον πρώτο των γειτονικών λέξεων, τότε το φαινόμενο καλείται κράση: ...και σόπλενα (σου έπλενα) τα πόδια δουλωμένο...(Βαλαωρίτης), Κάστρο πόχουν (που έχουν) δέσει με γητειές και μάγια. (Γρυπάρης). Στα αρχαία ελληνικά κράση συνήθως παθαίνουν οι τύποι άρθρων και αναφορικών αντωνυμιών που λήγουν σε φωνήεν ή δίφθογγο, η λέξη ἐγώ με τη λέξη οἷμαι και οἷδα, ο σύνδεσμος καὶ και η πρόθεση πρό, (πρό ἔργου - προὔργου), ο σύνδεσμος μέντοι με το μόριο ἄν (μεντἄν). Όταν παθαίνει κράση το ἕτερος, τότε αντικαθίσταται από την παλαιότερη μορφή της αντωνυμίας ἅτερος (ὁ ἕτερος-ἅτερος). Αν η δεύτερη λέξη είναι άτονη, τότε η συλλαβή που προκύπτει είναι άτονη (καὶ ἐν - κἀν). Αν η δεύτερη συλλαβή έχει γιώτα, τότε στη νέα συλλαβή μένει είτε το γιώτα μόνο του είτε προσγεγραμμένο είτε υπογεγραμμένο (καὶ ἱκετεύω - χἰκετεύω, τὸ ἱμάτιον - θοἰμάτιον, καὶ εἶτα - κᾆτα). Τα ψιλόπνοα μη ηχηρά κ,π,τ τρέπονται στα αντίστοιχα δασέα χ,φ,θ (καὶ ὅπως - χὤπως). τὰ ἄλλα - τἆλλα ἐγὼ οἷμαι - ἐγᾦμαι καὶ ἐγώ - κἀγώ τὰ αὐτά - ταὐτά καὶ ἔπειτα - κἄπειτα τὸ ὄνομα - τοὔνομα τὸ ἐλάχιστον - τοὐλάχιστον τὸ ἐναντίον - τοὐναντίονΌταν όμως η πρώτη από τις λέξεις που συγχωνεύονται είναι τύπος που αποτελείται μόνο από ένα φωνήεν ή μία δίφθογγο με δασεία, τότε στη θέση της κορωνίδας σημειώνεται η δασεία: ὁ ἀνήρ - ἁνήρ ὁ ἄνθρωπος - ἅνθρωπος ἅ ἄν - ἅν οὗ ἕνεκα – οὕνεκα de le - du de les - des à le - au à les – aux ce est - c’est de accord - d’accord je ai - j’ai de el - del a el - al Αχιλλέως Τζάρτζανου, Γραμματική της αρχαίας ελληνικής γλώσσης, Θεσσαλονίκη-Αθήνα 1996, ISBN 960-343-232-6. Νεοελληνική γραμματική της δημοτικής, Ινστιτούτο νεοελληνικών σπουδών (Ιδρυμα Μανόλη Τριανταφυλλίδη), Θεσσαλονίκη 1996, ISBN 960-231-027-8. André Mirambel «Η νέα ελληνική γλώσσα, περιγραφή και ανάλυση», (Τίτλος πρωτοτύπου: La langue grècque modèrne, description et analyse), μετέφραση Σταμ. Κ. Καρατζά, Ίδρυμα Μανόλη Τριανταφυλλίδη, Θεσσαλονίκη 1988, ISBN 960-231-022-7.
Ενωμένη Δεξιά (Πολωνία)

Η Ενωμένη Δεξιά (πολωνικά: Zjednoczona Prawica) είναι ανεπίσημη συντηρητική πολιτική συμμαχία στην Πολωνία, επί του παρόντος μεταξύ των Νόμος και Δικαιοσύνη, Αλληλέγγυα Πολωνία και των πολιτικών κομμάτων της Συμφωνίας (πολιτικό κόμμα). Μετά από μερικές εσωτερικές διαμάχες, η συμμαχία ανανεώθηκε το 2019.Η συμμαχία είναι στην εξουσία από τις βουλετικές εκλογές του 2015. Ασκεί αντιπολίτευση στον Πολιτικό Συνασπισμό, με επικεφαλής την Πολιτική Πλατφόρμα.Ξεκινώντας το 2014, η συμμαχία αρχικά είχε τη μορφή ενός κοινοβουλευτικού συλλόγου στο Σέιμ, με την ονομασία Απλά Πολωνία (εναλλακτικά μεταφράζεται ως Δίκαιη Πολωνία, πολωνικά: Sprawiedliwa Polska), η οποία σχηματίστηκε από πολιτικούς της Πολωνία Μαζί και της Αλληλέγγυα Πολωνία. Στη συνέχεια συμφώνησαν να συνεργαστούν με το κόμμα Νόμος και Δικαιοσύνη (η Παράταξη Πιαστ είχαν ήδη ενσωματωθεί μαζί τους) και εντάχθηκαν στην κοινοβουλευτική ομάδα και τους εκλογικούς καταλόγους του Νόμος και Δικαιοσύνη την ίδια χρονιά, εγκαίρως για τις τοπικές εκλογές του 2014 και τις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2015. Η σύνθεση της συμμαχίας έχει έκτοτε αλλάξει με την πάροδο του χρόνου, καθώς τα κόμματα εντάχθηκαν και εγκατέλειψαν τη συμμαχία.

 Ο Νόμος και Δικαιοσύνη χωρίζεται σε πολλές εσωτερικές παρατάξεις, αλλά μπορούν να ομαδοποιηθούν σε τρία κύρια τμήματα.Το Τάγμα της Συμφωνίας Κέντρου είναι ανεπίσημη ονομασία της πιο σημαντικής, αν και όχι της πιο πολυάριθμης παράταξης του Νόμου και Δικαιοσύνης. Ηγέτης του είναι ο Γιαρόσουαφ Κατσίνσκι, τα κύρια μέλη του είναι ο Γιοάχιμ Μπρουντζίνσκι, ο Άνταμ Λιπίνσκι και ο Μάριους Μπουάστσακ. Είναι οικονομικά αριστερή πτέρυγα. Η δεύτερη από τις ομάδες του Νόμου και Δικαιοσύνης είναι η ριζοσπαστική, θρησκευτική και σκληρά ευρωσκεπτικιστική δεξιά πτέρυγα που επικεντρώνεται γύρω από το κόμμα τους Αντόνι Ματσιερέβιτς, Μπεάτα Σίντουο και το κόμμα Αλληλέγγυα Πολωνία του Ζμπίγκιεφ Ζιόμπρο. Η παράταξη παραμένει σε αντιπολίτευση στον Ματέους Μοραβιέτσκι, είναι υπέρ των ριζικών μεταρρυθμίσεων και υποστηρίζεται από τον Γιάτσεκ Κούρσκι και τον Ταντέους Ρίντζικ. Η τρίτη παράταξη είναι η χριστιανική δημοκρατική και συντηρητική φιλελεύθερη ομάδα που επικεντρώνεται γύρω από τους Ματέους Μοραβιέτσκι, Γούκας Σουμόφσκι, Γιάτσεκ Τσαπουτόβιτς και τη Συμφωνία του Γιαρόσουαφ Γκόβιν. Υποστηρίζεται από τον Γιαρόσουαφ Κατσίνσκι, αλλά όχι από όλες τις παρατάξεις της Συμφωνίας Κέντρου. Υπάρχει επίσης μια μικρή προεδρική ομάδα του Άντζεϊ Ντούντα.
Ντίνο Μπουτζάτι

Ο Ντίνο Μπουτζάτι (Dino Buzzati, 1906-1972) ήταν Ιταλός μυθιστοριογράφος, διηγηματογράφος και θεατρικός συγγραφέας. Ήταν επίσης δημοσιογράφος για την Corriere della Sera. Ξεκίνησε να γράφει το 1933 και τα έργα του περιλαμβάνουν πέντε μυθιστορήματα, θεατρικά και ραδιοφωνικά έργα, λιμπρέττα και πολυάριθμες μικρές ιστορίες και ποιήματα. Γνωστότερο έργο του είναι Η έρημος των Ταρτάρων (1940), όπου σε κλίμα καφκικό (όσο και καβαφικό) περιγράφει τη ζωή σ’ ένα στρατόπεδο που περιμένει την επίθεση των βαρβάρων –που δεν έρχονται ποτέ.

 Bàrnabo delle montagne (Ο Μπαρναμπό των βουνών, 1933) μυθιστόρημα Il segreto del Bosco Vecchio (Το μυστικού του Παλιού Δάσους, 1935) μυθιστόρημα Il deserto dei Tartari (Η έρημος των Ταρτάρων, 1940) μυθιστόρημα—μτφ. Ανταίος Χρυσοστομίδης (εκδ. "ΑΣΤΑΡΤΗ"))I sette messaggeri (Οι επτά αγγελιοφόροι, 1942) διήγημα—μτφ. Παναγιώτης Σκόνδρας (εκδ. "ΑΣΤΑΡΤΗ"))Sette piani (Επτά πατώματα, 1942) διήγημα La famosa invasione degli orsi in Sicilia (Η περίφημη εισβολή των αρκούδων στη Σικελία, 1945, παιδικό)—μτφ. Παναγιώτης Σκόνδρας (εκδ. "ΑΣΤΑΡΤΗ"))Il grande ritratto (Το μεγάλο πορτραίτο, 1960) μυθιστόρημα Un amore (Ένας έρωτας, 1963) μυθιστόρημα—μτφ. Βίκη Κατσούλη (εκδ. "ΑΣΤΑΡΤΗ"))
Γιάκοπο Αμιγκόνι

Ο Γιάκοπο Αμιγκόνι (ιταλικά: Jacopo Amigoni‎, περ. 1685 – Σεπτέμβριος 1752), επίσης Τζιάκομο Αμικόνι (Giacomo Amiconi), ήταν Ιταλός ζωγράφος της περιόδου του ύστερου μπαρόκ ή του ροκοκό, ο οποίος ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στη Βενετία, αλλά ταξίδεψε και ήταν παραγωγικός σε όλη την Ευρώπη, όπου οι πολυτελείς προσωπογραφίες του είχαν μεγάλη ζήτηση.

 Γεννήθηκε στη Βενετία. Ο Αμιγκόνι ζωγράφισε αρχικά μυθολογικές και θρησκευτικές σκηνές, αλλά καθώς η γκάμα των πατρόνων του επεκτάθηκε προς το βορρά, άρχισε να παράγει πολλά έργα σαλονιού που απεικονίζουν θεούς σε αισθησιακή ατονία ή παιχνίδια. Το ύφος του επηρέασε τον Τζουζέππε Νογκάρι. Μεταξύ των μαθητών του ήταν οι Τσαρλς Τζόζεφ Φλίπαρτ, Μικελάντζελο Μορλάιτερ, Πιέτρο Αντόνιο Νοβέλι, Τζόζεφ Βάγκνερ και Αντόνιο Ζούκι.Από το 1717, καταγράφεται ότι εργάστηκε στη Βαυαρία, στο Παλάτι Νίμφενμπουργκ (1719), στο Ανάκτορο Σλάισχαϊμ (1725–1729) και στο αβαείο των Βενεδικτίνων του Οτομπόιρεν. Επέστρεψε στη Βενετία το 1726. Το έργο του Η απαγγελία του Παρισιού εκτίθεται στη Βίλλα Πιζάνι του Στρα. Από το 1730 έως το 1739 εργάστηκε στην Αγγλία, στο Παουν Χάουζ, στο Μουρ Παρκ Γούλτερτον Χολ και στο θέατρο του Κόβεντ Γκάρντεν. Από εκεί βοήθησε να πείσει τον Καναλέττο να ταξιδέψει στην Αγγλία, ενημερώνοντάς τον για την άφθονη πελατεία που υπήρχε.Στο Λονδίνο ή κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού στο Παρίσι το 1736, γνώρισε τον διάσημο καστράτο Φαρινέλλι, το πορτρέτο του οποίου ζωγράφισε δύο φορές το 1735 και ξανά το 1752. Ο Αμιγκόνι συνάντησε επίσης τη ζωγραφική του Φρανσουά Λεμουάν και του Φρανσουά Μπουσέ.Το 1739 επέστρεψε στην Ιταλία, ίσως στη Νάπολη και σίγουρα στο Μόντε Κασίνο, στο αβαείο του οποίου υπήρχαν δύο πίνακες (καταστράφηκαν κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου). Ταξίδεψε στη Βενετία για να ζωγραφίσει για τον Ζίγκισμουντ Στρέιτ, για την Κάζα Σαβόια και άλλα κτίρια της πόλης. Το 1747 έφυγε από την Ιταλία για τη Μαδρίτη, ενθαρρυμένος από τον Φαρινέλλι, ο οποίος είχε διοριστεί εκεί στην αυλή. Έγινε ζωγράφος της αυλής του Φερδινάνδου ΣΤ΄ της Ισπανίας και διευθυντής της Βασιλικής Ακαδημίας του Αγίου Φερδινάνδου. Ζωγράφισε μια ομαδική προσωπογραφία που περιλάμβανε τον ίδιο, τον Φαρινέλλι, τον Μεταστάζιο, την Τερέζα Καστελλίνι και έναν άγνωστο νεαρό άνδρα. Ο νεαρός μπορεί να ήταν ο Αυστριακός Αρχιδούκας Ιωσήφ, ο διάδοχος του θρόνου των Αψβούργων. Ο Αμιγκόνι πέθανε στη Μαδρίτη. Ο Αμιγκόνι ήταν πατέρας της ζωγράφου Κατερίνα Αμιγκόνι Καστελλίνι και αδελφός της ζωγράφου Καρλόττα Αμιγκόνι.
Ράγκναρ Θόρχαλσον

Ο Ράγκναρ Θόρχαλσον (Ισλανδικά: Ragnar Þórhallsson, γεννήθηκε 6 Μαρτίου 1987), γνωστός και ως Ράτζι (Raggie), είναι μέλος του ισλανδικού συγκροτήματος Of Monsters and Men. Μαζί με την Νάννα Μπρίντιρς Χίλμαρσντοτιρ κάνουν τα φωνητικά του συγκροτήματος, ενώ παίζει και την κιθάρα.

 Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Garðabæ, μία από τις πιο συντηρητικές πόλεις της Ισλανδία, αλλά από μικρός είχε έφεση στις τέχνες. Συγκεκριμένα, ασχολούταν κυρίως με την ζωγραφική ενώ η μουσική δεν τον είχε απασχολήσει ιδιαίτερα πριν την γνωριμία του με την Νάννα. Πήρε την πρώτη του κιθάρα σε ηλικία 9 ετών, ωστόσο δεν άρχισε να παίζει μέχρι και τα 17. Δεν παρουσίασε κάποιο ενδιαφέρον προς την ισλανδική μουσική, αλλά αντίθετα επηρεάστηκε από τις μουσικές προτιμήσεις της μεγαλύτερης αδερφής του, ακούγοντας αρχικά Hip-hop και έπειτα συγκροτήματα όπως Blur, Placebo (συγκρότημα) και The Cure. Φοίτησε στο Iceland University of the Arts, δίχως όμως να ολοκληρώσει τις σπουδές του. Με την Νάννα γνωρίστηκε στο Ρέικιαβικ το 2010 και εκείνη του πρότεινε να ενταχθεί στο συγκρότημα της "Songbird", το οποίο στην συνέχεια θα μετονομαζόταν με δική του προτροπή σε Of monsters and men και θα νικούσε τον ισλανδικό διαγωνισμό συγκροτημάτων Músíktilraunir. Έπειτα από αυτήν τους την επιτυχία το συγκρότημα άρχισε να αποκτά φήμη σε όλη την υφήλιο, ενώ το single τους Little talks κατόρθωσε να ανεβεί και να κρατήσει την πρώτη θέση για 3 εβδομάδες στην λίστα των πιο hot alternative τραγουδιών, χαρακτηρίστηκε ως το 3ο πιο επιτυχημένο τραγούδι του 2012 και κατάκτησε την 20η θέση στο Billboard Hot 100. Είναι αριστερόχειρας. Όπως όλα τα μέλη των Of Monsters and Men, έχει ένα τατουάζ σε σχήμα κύκλου, την σημασία του οποίου έχουν κρατήσει κρυφή. Έχει ύψος 1,78m.(5ft 10 in) Στον ελεύθερό του χρόνο ασχολείται με την ζωγραφική, ενώ πολλά από τα έργα του τα δημοσιεύει στον προσωπικό του λογαριασμό στο Instagram. Ιστοσελίδα συγκροτήματος Σελίδα στο Instagram
Ελληνική απογραφή 1971

Η ελληνική απογραφή του 1971 βρήκε ότι ο πληθυσμός της Ελλάδας ανήλθε σε 8.768.372 κατοίκους, δηλαδή καταγράφηκε αύξηση κατά 379.819 άτομα από την προηγούμενη απογραφή (του 1961). Είναι η πρώτη απογραφή κατά την οποία ο αστικός πληθυσμός ξεπερνά τον αγροτικό. Συγκεκριμένα, το 53,2% του πληθυσμού κατοικεί σε αστικές περιοχές, ενώ το 11,6% και το 35,2% είναι το ποσοστό του ημιαστικού και αγροτικού πληθυσμού αντίστοιχα. Η πυκνότητα του πληθυσμού ήταν 66,4 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Η απογραφή του 1971 ήταν η εικοστή έκτη επίσημη απογραφή του ελληνικού κράτους. Διενεργήθηκε την 14η Μαρτίου 1971 και περιελάμβανε ερωτήσεις για το φύλο, τη θρησκεία και την επαγγελματική κατάσταση των απογραφομένων. Στην απογραφή του 1971 τα αποτελέσματα εξήχθησαν από δείγμα 25%, όπως και για άλλες μεταπολεμικές απογραφές, στις οποίες δεν έγινε πλήρης επεξεργασία των δεδομένων, αλλά δειγματοληπτική επεξεργασία τους.

 Η Περιφέρεια Πρωτευούσης, η λοιπή Στερεά Ελλάδα και Εύβοια (λόγω του υπολοίπου του Νομού Αττικής), καθώς και η Μακεδονία (λόγω της Θεσσαλονίκης) είναι οι μόνες περιοχές που δεν παρατηρείται μείωση σε σχέση με την προηγούμενη απογραφή. Στην Περιφέρεια Πρωτευούσης παρουσιάζει αύξηση 687.535 ατόμων, η λοιπή Στερεά Ελλάδα 21.058 και η Μακεδονία μόλις 30 ατόμων. Η Αττική διαιρείται κατά την απογραφή σε νομούς· στο Νομό Αττικής και στο Νομό Πειραιώς. Ο Νομός Αττικής διαιρείται στις επαρχίες Αττικής και Μεγαρίδος. Την Περιφέρεια Πρωτευούσης αποτελούν το τμήμα του Νομού Αττικής που σήμερα αποτελεί τη Νομαρχία Αθηνών και μέρος του ηπειρωτικού τμήματος της Νομαρχίας Πειραιώς. Το υπόλοιπο της Επαρχίας Αττικής τη σημερινή Ανατολική Αττική και το νησιωτικό τμήμα της Νομαρχίας Πειραιώς. Αποτελέσματα της απογραφής πληθυσμού - κατοικιών της 14ης Μαρτίου 1971 - Πληθυσμός κατά γεωγραφικάς και διοικητικάς υποδιαιρέσεις Αθήνα, Εθνική Στατιστική Υπηρεσία της Ελλάδος 1980 Απογραφές - e-Demography Οι δηµογραφικές εξελίξεις στη νεώτερη Ελλάδα (1830-2007) Αρχειοθετήθηκε 2012-02-27 στο Wayback Machine. Β. Κοτζαµάνης, Ε. Ανδρουλάκη http://www.iospress.gr/ios1991/ios19910224c.htm
Αρτηίς

Στην ελληνική μυθολογία, η Αρτηίδα (αρχαία ελληνικά: Αρτηίς) ήταν σύζυγος του Αλέκτωρα και μητέρα του Προθόηνορα. Ο τελευταίος ήταν ένας από τους Βοιωτούς ηγέτες στον Τρωικό πόλεμο. Κατά άλλη εκδοχή, οι γονείς του Πρωθοήνορα ήταν η Θεοβούλη και ο Αρχίλυκος, γιος του Ιτώνου.

 Διόδωρος Σικελιώτης, Η Βιβλιοθήκη της Ιστορίας σε μετάφραση Charles Henry Oldfather . Δώδεκα τόμοι. Loeb Classical Library . Cambridge, Μασαχουσέτη: Harvard University Press; Λονδίνο: William Heinemann, Ltd. 1989. Τομ. 3. Βιβλία 4.59 – 8. Ηλεκτρονική έκδοση στον ιστότοπο του Bill Thayer Diodorus Siculus, Bibliotheca Historica. Τόμος 1-2 . Immanel Bekker. Ludwig Dindorf. Φρίντριχ Βόγκελ. σε aedibus BG Teubneri. Λειψία. 1888–1890. Ελληνικό κείμενο διαθέσιμο στην Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Περσέα . Gaius Julius Hyginus, Fabulae from The Myths of Hyginus σε μετάφραση και επιμέλεια Mary Grant. University of Kansas Publications in Humanistic Studies. Online έκδοση στο Topos Text Project. Τζέτζες, Ιωάννης, Αλληγορίες της Ιλιάδας μτφρ. Goldwyn, Adam J. και Κοκκίνη, Δήμητρα. Dumbarton Oaks Medieval Library, Harvard University Press, 2015.(ISBN 978-0-674-96785-4)ISBN 978-0-674-96785-4
Μάινχαρτ Ε΄ της Γκορίτσια

Ο Μάινχαρτ Ε΄, γερμ. Meinhard V (απεβ. μετά το 1318) από τον Οίκο της Γκορίτσια ήταν κόμης της Γκορίτσια, μάλλον μαζί με τον πατέρα του Ερρίκο Γ΄.

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ερρίκου Γ΄ κόμη της Γκορίτσια και της Βεατρίκης, κόρης του Γκέραρτ ντεϊ Καμερίνο. Ο Μάινχαρτ Ε΄ είχε, από έναν δεύτερο γάμο του πατέρα του, ετεροθαλή αδελφό τον Ιωάννη Ερρίκο Δ΄. Λίγα είναι γνωστά για τη ζωή του· μάλλον ήταν συγκυρίαρχος με τον πατέρα του. Απεβίωσε μετά το 1318, ενώ ο πατέρας του το 1323 και τον διαδέχθηκε ο Ιωάννης-Ερρίκος. Genealogy of the Middle Ages
Σλοβακικές βουλευτικές εκλογές 2016

Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στη Σλοβακία στις 5 Μαρτίου 2016. Εξελέγησαν τα 150 μέλη του Εθνικού Συμβουλίου. Το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα Κατεύθυνση - Σλοβακική Σοσιαλδημοκρατία του Φίτσο ήταν ο νικητής συγκεντρώνοντας ποσοστό 30,9% των ψήφων, χωρίς να εξασφαλίσει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Το αντιπολιτευόμενο Σλοβακική και Δημοκρατική Ένωση – Δημοκρατικό Κόμμα (SDKÚ-DS) υπέστη δεινή ήττα και δεν εξέλεξε κανέναν βουλευτή. Το κεντροδεξιό Χριστιανοδημοκρατικό Κίνημα (KDH) επίσης απέτυχε να εισέλθει στο κοινοβούλιο για πρώτη φορά από το 1990, ενώ το ακροδεξιό εθνικιστικό κόμμα ĽSNS κατάφερε να εκλέξει μέλη του στο κοινοβούλιο για πρώτη φορά.

 Οκτώ κόμματα κατάφεραν να συγκεντρώσουν ποσοστό τουλάχιστον 5% προκειμένου να εισέλθουν στο κοινοβούλιο. Το κόμμα Κατεύθυνση – Σλοβακική Σοσιαλδημοκρατία (SMER–SD) έχασε 34 έδρες, χάνοντας την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, όμως παρέμεινε το μεγαλύτερο κόμμα, με 49 έδρες. Δεύτερο κόμμα με 21 έδρες ήταν το Ελευθερία και Αλληλεγγύη (SaS) και τρίτο με 19 έδρες το κόμμα ΣυνηθισμένοιΆνθρωποι (OĽANO–NOVA). Στις 7 Μαρτίου ο πρόεδρος Αντρέι Κίσκα προσκάλεσε το κάθε κόμμα από εκείνα που έλαβαν έδρα, εκτός από το ĽSNS, για συνομιλίες με σκοπό τον σχηματισμό κυβέρνησης. Ο Φίτσο είχε την πρώτη ευκαιρία για σχηματισμό κυβέρνησης. Με εξαίρεση το κόμμα Είμαστε Οικογένεια, αρνήθηκαν να συζητήσουν την πιθανότητα να συμμετάσχουν σε κυβέρνηση με τη συμμετοχή του ĽSNS. Την ίδια ημέρα έγινε αντιφασιστική διαδήλωση στην Μπρατισλάβα εναντίον της συμμετοχής του ĽSNS στο κοινοβούλιο.Ο πρωθυπουργός Φίτσο πληροφόρησε τον πρόεδρο Κίσκα στις 17 Μαρτίου ότι θα σχημάτιζε τετρακομματική κυβέρνηση συνασπισμού, με τη συμμετοχή διαφόρων κομμάτων, όπως το Smer–SD, το Σλοβακικό Εθνικό Κόμμα, το Most–Híd και το Δίκτυο, τα οποία όλα μαζί κατέλαβαν τις 85 από τις συνολικά 150 έδρες.
Παρανά Κλούμπε

Η Παρανά Κλούμπε είναι βραζιλίανικη, ποδοσφαιρική ομάδα. Ιδρύθηκε στις 19 Δεκεμβρίου 1989 στην Κουριτίμπα, Παρανά (πολιτεία). Έδρα της ομάδας είναι το Estádio Vila Capanema, χωρητικότητας 20000 θεατών. Συμμετέχει στην Campeonato Brasileiro Série B.

 Campeonato Brasileiro Série B: 21992, 2000Campeonato Paranaense: 71991, 1993, 1994, 1995, 1996, 1997, 2006 Φιναλίστ (4): 1999, 2001, 2002, 2007Campeonato Paranaense Second Level: 12012Copa Sul: 0Φιναλίστ (1): 1999 Official team website Torcida Fúria Independente Torcida Virtual Paran@utas Torcida da Argentina
Αρίστη Ιωαννίνων

Η Αρίστη είναι χωριό του νομού Ιωαννίνων του δήμου Ζαγορίου, χτισμένη σε υψόμετρο 642 μέτρων σε απόσταση 48 χλμ ΒΔ των Ιωαννίνων. Η αρχική ονομασία του οικισμού ήταν Αρτσίστα ενώ το 1928 έλαβε τη σημερινή του ονομασία. Ο πληθυσμός της Αρίστης σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 128 κάτοικοι ενώ παράλληλα, είναι χαρακτηρισμένη ως παραδοσιακός οικισμός.

 Η Αρίστη πιστεύεται προς δημιουργήθηκε ή, κατά άλλη εκδοχή, πως εμπλουτίστηκε πληθυσμιακά με κατοίκους από τον εγκαταλελειμμένο οικισμό Βόπατη και τον Άγιο Μηνά. Κατά τον 19ο αιώνα παρατηρήθηκε ισχυρό μεταναστευτικό κύμα από την Αρίστη προς τη Σερβία. Η Αρίστη, συγκαταλέγεται χρονικά στα πρώτα των Ζαγοροχωρίων που απέκτησαν σχολείο, το οποίο συντηρούσαν οικονομικά οι εισφορές της γειτονικής μονής Σπηλαιώτισσας. Κατά την οθωμανική απογραφή του 1895, ο πληθυσμός της Αρίστης ανερχόταν σε 899 κατοίκους. Κατά τα τελευταία χρόνια της τουρκοκρατίας, ο οικισμός διέθετε ένα αρρεναγωγείο με 50 μαθητές και ένα παρθεναγωγείο με 40 μαθήτριες. Σύμφωνα με τα στοιχεία της πρώτης απογραφής μετά την απελευθέρωση της Αρίστης, ο πληθυσμός του οικισμού ανερχόταν το 1913 σε 574 κατοίκους. Στα πλαίσια του ελληνικού κράτους, ο οικισμός υπήχθη αρχικά στην επαρχία Δωδώνης ενώ το 1997, έπειτα από τις αλλαγές στην τοπική αυτοδιοίκηση στα πλαίσια του σχεδίου «Καποδίστριας», συμπεριλήφθηκε στο δήμο Κεντρικού Ζαγορίου. Από την 1η Ιανουαρίου 2011, το χωριό υπάγεται στο δήμο Ζαγορίου. Σε μικρή απόσταση από το χωριό, βρίσκονται ερείπια οικισμού - φρουρίου της βυζαντινής περιόδου καθώς και η ιερά μονή Θεοτόκου Σπηλαιώτισσας, η ίδρυση της οποίας χρονολογείται γύρω στο 1579. Γιώργης Ζωίδης (1916 - 1999), συγγραφέας. Ιωάννης Κόκκινος, τοπικός ευεργέτης. Κωνσταντίνος Λούμας, τοπικός ευεργέτης Νικόλαος Μανδαλάκης, τοπικός ευεργέτης. Ιωάννης Μιχαηλίδης, λόγιος. Φαίδων Μουδόπουλος-Αθανασίου, διδάκτωρ αρχαιολογίας τοπίου Φώτης Πέτσας (1918 - 2004), αρχαιολόγος. Γιάννης Σαραλής (1906 - 1985), εκπαιδευτικός και λογοτέχνης. Ζερμαίν Αλεξάκη - Θοδωρής Αθανασιάδης, Ζήστε στα ομορφότερα ορεινά χωριά της Ελλάδας, Ατραπός, β΄ έκδοση, Αθήνα 2003. Γεωργίου Δημητρακοπούλου, Ζαγόριον - ήτοι εξιστόρησις των κατά το τμήμα της ευάνδρου Ηπείρου 46 χωρίων, Τύποις "Αυγής" Αδελφών Σακελλαρίδων, Εν Σουφλίω, 1909. Μιχάλης Κοκολάκης, Η τουρκική στατιστική της Ηπείρου στο Σαλναμέ του 1895, στο Τετράδια Εργασίας, τεύχος 18, Κέντρο Νεοελληνικών Ερευνών, Αθήνα 2008. Ιωάννου Λαμπρίδου, Ζαγοριακά οις προσετέθησαν και τινά περί Ηπείρου, Εκ του Τυπογραφείου της Αυγής, Εν Αθήναις, 1870. Ιωάννου Λαμπρίδου, Περί των εν Ηπείρω αγαθοεργημάτων, Τύποις Γεωργίου Κιούση, Εν Αθήναις, 1880. Φώτιος Μ. Πέτσας, Σελίδες από την Ιστορία των Ηπειρωτών από τους μυθικούς χρόνους ως τις μέρες μας, εκδόσεις ΙΜΙΑΧ, Ιωάννινα 1993. Μιχαήλ Σταματελάτος- Φωτεινή Βάμβα-Σταματελάτου, Γεωγραφικό Λεξικό της Ελλάδας, ΤΑ ΝΕΑ, 2012. Βασίλειον της Ελλάδος, Υπουργείον Εθνικής Οικονομίας, Διεύθυνσις Στατιστικής, Απαρίθμησις των κατοίκων των νέων επαρχιών της Ελλάδος του έτους 1913. Εκπομπή Γυρίσματα, η Αρίστη Ιωαννίνων. epirusonline: Πόσοι κατοικούμε στην Ήπειρο - Όλη η απογραφή του 2011.
Εστάντιο Μινεϊράο

Το Στάδιο Κυβερνήτη Μαγκαλάες Πίντο (πορτογαλικά: Estádio Governador Magalhães Pinto), περισσότερο γνωστό ως Εστάντιο Μινεϊράο, είναι ένα στάδιο που ιδρύθηκε το 1965 στην πόλη Μπέλο Οριζόντε της Βραζιλίας.

 Αποτελεί έδρα των ομάδων Ατλέτικο Μινέιρο και Κρουζέιρο Εσπόρτε Κλούμπε. Χρησίμευε ως τόπος συναντήσεως των ομάδων για τους αγώνες στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών FIFA 2013, καθώς και ως ένα από τα στάδια του Παγκόσμιου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2014. Επιπροσθέτως, φιλοξένησε και μερικούς αγώνες του τουρνουά ποδοσφαίρου των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 2016. FIFA World Cup Profile Αρχειοθετήθηκε 2013-11-22 στο Wayback Machine.
Ρουτζίνα Μπάλσιτς

Η Ρουτζίνα, σερβικά κυριλλικά: Руђина Балшић‎ / Ruđina Balšić / Rugina (άκμασε 1396–1420) από τον Οίκο Μπάλσιτς ήταν ευγενής από τη Ζέτα. Κυβερνούσε μία περιοχή, που βρίσκεται σήμερα στο Μαυροβούνιο και τη βόρειο Αλβανία. Παντρεύτηκε τον Mρκσα Ζαρκόβιτς και κληρονόμησε το βασίλειό του, το πριγκιπάτο της Βαλόνας (Αυλώνας), όταν αυτός απεβίωσε το 1414. Μετά από μακρές διαπραγματεύσεις για την πώληση τού δουκάτου της στους Βενετούς, οι Οθωμανοί πρόλαβαν και το κατέλαβαν το 1417. Τότε η Ρουτζίνα διέφυγε από τη Βαλόνα στη Ζέτα, όπου έγινε κυβερνήτης της Μπούντβα από το 1418. Το 1420, κατά τη διάρκεια του Β' Πολέμου για το Σκουτάρι, παρέδωσε την Μπούντβα στους Βενετούς χωρίς καμία αντίσταση και μετακόμισε στη Ραγκούσα (Ντουμπρόβνικ) με το ταμείο (θησαυροφυλάκιο) της πόλης.

 Ήταν κόρη τού Μπάλσα Β΄ κυρίου της Zέτας (1378–85) και της Kομνηνής Ασέν της Βουλγαρίας, κόρης τού Ιωάννη των Σρατσιμίρ. Το 1391 η Ρουτζίνα παντρεύτηκε τον ευγενή Mρκσα Ζαρκόβιτς. Ο γάμος τους ευλογήθηκε από τον αρχιεπίσκοπο της Αχρίδας, αν και θεωρήθηκε ως μη κανονικός, επειδή ήταν στενοί συγγενείς. Το 1397 αυτή και η μητέρα της έλαβαν την υπηκοότητα της Δημοκρατίας της Ραγκούσας. Μετά το τέλος τού συζύγου της το 1414, η Ρουτζίνα κληρονόμησε τον έλεγχο της Βαλόνα (Vlorë/Βλόρα) και τον κράτησε μέχρι να περιέλθει στους Οθωμανούς το 1417. Προσέφερε τη Βαλόνα στη Δημοκρατία της Βενετίας με αντάλλαγμα 10.000 δουκάτα. Οι Βενετοί ενδιαφέρθηκαν να αποκτήσουν τον έλεγχο της Βαλώνας, για να εμποδίσουν τους Οθωμανούς να ελέγχουν την είσοδο στην Αδριατική Θάλασσα. Ενώ οι Ενετοί παρέτειναν τις διαπραγματεύσεις με τη Ρουτζίνα ελπίζοντας να πάρουν καλύτερη τιμή, οι Οθωμανοί κατέλαβαν τη Βαλόνα τον Ιούνιο του 1417 Μετά την κατάκτηση της Βαλόνας από τους Οθωμανούς, η Ρουτζίνα χρειάστηκε να καταφύγει πρώτα στην Κέρκυρα και στη συνέχεια στη Ζέτα, την οποία κυβερνούσε ο ανιψιός της Μπάλσα Γ΄, ο οποίος της εμπιστεύτηκε τη διακυβέρνηση της παραλιακής πόλης Μπούντβα το 1418 Όταν οι Βενετοί έστειλαν μία ναυτική μοίρα στο λιμάνι της Μπούντβα το 1419, κατά τη διάρκεια τού Β΄ Πολέμου για το Σκουτάρι, η Ρουτζίνα παρέδωσε την πόλη χωρίς καμία αντίσταση και κατέφυγε στη Δημοκρατία της Ραγκούσας (Ντουμπρόβνικ) με το ταμείο (θησαυροφυλάκιο) της πόλης. Veselinović, Andrija; Ljušić, Radoš (2008). Srpske dinastije. Službene glasink. ISBN 978-86-7549-921-3. Fine, John V. A. (1994). The Late Medieval Balkans: A Critical Survey from the Late Twelfth Century to the Ottoman Conquest. University of Michigan Press. ISBN 0-472-08260-4. umetnosti, Srpska akademija nauka i (1983). Glas. Purković, Miodrag Al (1956). Princeze iz kuće Nemanjića. AV ALA printing and publishing. Grozdanov, Cvetan; Krsteski, Ǵorǵi; Alčev, Petar (1980). Ohridsko zidno slikarstvo XIV veka. Institut za istoriju umetnosti, Filozofski fakultet. Мишић, Синиша (2010). Лексикон градова и тргова средњовековних српских земаља: према писаним изворима. Завод за уџбенике. ISBN 978-86-17-16604-3.
Τρύφος Αιτωλοακαρνανίας

Ο Τρύφος (ή η Τρυφού) είναι χωριό του δήμου Ακτίου - Βόνιτσας, στην Αιτωλοακαρνανία. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 635 κατοίκους και σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την Τοπική κοινότητα Τρύφου που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Μεδεώνος.

 Το χωριό είναι κτισμένο πάνω στα Ακαρνανικά όρη, σε υψόμετρο 520 μέτρων. Βρίσκεται 8 χιλιόμετρα δυτικά της Κατούνας και απέχει 50 χιλιόμετρα από το Αγρίνιο και 90 από το Μεσολόγγι. Η παλαιότερη μνεία στο χωρίο γίνεται το 1521, όταν 48 οικογένειες διέμεναν σε αυτό. Το σημερινό χωριό δημιουργήθηκε μετά την επανάσταση του 1821 από τη συνένωση των συνοικισμών Αλευρά, Παλιοχώρι και Πατερίτσα. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 συστάθηκε κοινότητα Τρύφου. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και του Εμφυλίου που ακολούθησε, τα βουνά γύρω από το χωριό ήταν καταφύγια ανταρτών. Οι Γερμανοί έκαψαν 40 από το 150 σπίτια του χωριού. Η περιοχή "Βάλτος Τρύφου/Κατούνας", δυτικά του χωριού, η οποία είναι "ένα ορεινό έλος γλυκού νερού με πυκνούς καλαμιώνες που περιβάλλεται από φυλλοβόλο δάσος" έχει χαρακτηριστεί Βιότοπος CORINE. Στα βορειοδυτικά, στην περιοχή γνωστή και ως Λουτρά Τρύφου, αναβλύζουν οι ιαματικές πηγές του Αγίου Βαρβάρου και λίγο πιο χαμηλά κατά μήκος του ποταμιού της Νήσσας μπορεί ο επισκέπτης να δει μικρούς καταρράκτες και λιμνούλες ανάμεσα σε περιοχή με πυκνή βλάστηση. Η κεντρική εκκλησία του χωριού είναι ο Άγιος Νικόλαος. Οι καταρράκτες στον Άγιο Βάρβαρο Τρύφου από τον ιστότοπο https://web.archive.org/web/20190323055234/https://www.newsbeast.gr/ "Πόλεις και χωριά του Δήμου Ακτίου Βόνιτσας", Βαγγέλης Κουτιβής και Γεώργιος Μπαρμπαρούσης. Ταξίδι στην Τρύφο Αιτωλοακαρνανίας, CNN Greece
Ιγκντίρ

Το Ιγκντίρ (αρμενικά: Իգդիր, επίσης Ցոլակերտ Τσολακέρτ· τουρκικά: Iğdır, [ˈɯːdɯɾ]· κουρδικά: Îdir‎, επίσης Reşqelas) είναι η πρωτεύουσα της Επαρχίας Ιγκντίρ στην Περιοχή Ανατολικής Ανατολίας της Τουρκίας. Το υψηλότερο βουνό στην Τουρκία, το Όρος Αραράτ, βρίσκεται εν μέρει στην επαρχία Ιγκντίρ.

 Η πόλη Ιγκντίρ βρίσκεται σε μια πεδιάδα σε χαμηλότερο υψόμετρο από τις περισσότερες ανατολικές επαρχίες της Τουρκίας. Αυτό επιτρέπει τη γεωργική παραγωγή, όπως μήλα, ντομάτες, αγγούρια, ροδάκινα, αχλάδια, ζαχαρότευτλα, υδροπέπονες και πεπόνια. Ωστόσο, τα πιο διάσημα προϊόντα του Ιγκντίρ είναι το βαμβάκι και τα βερίκοκα. Σε μια χερσόνησο κοντά στα κλειστά σύνορα με την Αρμενία, και επί του παρόντος σε μια στρατιωτική ζώνη, κοντά στο χωριό Σούρμελι, βρίσκονται τα ερείπια της μεσαιωνικής πόλης Σουρμαρί (Αγ. Μαρία), με μια ακρόπολη της οποίας τα σωζόμενα τείχη χρονολογούνται από το 1224. Ένα ανακαινισμένο αρμενικό καραβανσεράι του 13ου αιώνα γνωστό ως το Καραβανσεράι του Ζορ είναι μια άλλη ιστορική κατασκευή κοντά στο Ιγκντίρ. Το «Iğdır Soykırım Anıt-Müzesi», ή Μνημείο και Μουσείο Γενοκτονίας του Ιγκντίρ, είναι ένα συγκρότημα μνημείων-μουσείων που προωθεί την άρνηση της γενοκτονίας των Αρμενίων. Η κατασκευή του μνημείου ξεκίνησε τον Αύγουστο του 1997 και άνοιξε για το κοινό στις 5 Οκτωβρίου 1999 από τον Τούρκο Υπουργό Επικρατείας Ραμαζάν Μιρζαόγλου.Ο δηλωθείς σκοπός του μνημείου είναι να «μνημονεύσει τις σφαγές και τις διώξεις που διαπράχθηκαν από τους Αρμένιους στην επαρχία Ιγκντίρ» κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τον Τουρκοαρμενικό Πόλεμο. Το μνημείο χτίστηκε για να προωθήσει την άρνηση της γενοκτονίας των Αρμενίων και την απορριφθείσα αφήγηση ότι, κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, οι Αρμένιοι ήταν αυτοί που σκότωναν Τούρκους και όχι το αντίστροφο. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Iğdır στο Wikimedia Commons
Αγνή Μπέρναουερ

Η Αγνή, γερμ. Agnes (π.1410 - 12 Οκτωβρίου 1435) από τον Οίκο των Μπέρναουερ ήταν κόρη κουρέα-χειρουργού από το Άουγκσμπουεγκ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Βαυαρίας-Μονάχου.

 Ήταν κόρη του Κάσπαρ Μπέρναουερ, κουρέα-χειρουργού στο Άουγκσμπουργκ. Ο Αλβέρτος, γιος του Ερνέστου δούκα της Βαυαρίας-Μονάχου ήταν τότε διοικητής -εν ονόματι του πατέρα του- στη Βαυαρία-Στράουμπινγκ. Συμμετείχε σε κονταρομαχία (tournament) στο Άουγκσμπουργκ τον Φεβρουάριο του 1428. Υποθέτουμε ότι εκεί γνώρισε την Αγνή και την πήρε μαζί του στο Μόναχο. Σε απογραφή φόρων του 1428 καταγράφεται ως μέλος του βασιλικού οικοκυριού. Παντρεύτηκε το 1432 τον Αλβέρτο Γ΄ των Βίττελσμπαχ δούκα της Βαυαρίας-Μονάχου. Το 1435, ενόσω ο Αλβέρτος Γ΄ έλειπε σε κυνήγι, ο πατέρας του την κατηγόρησε για μαγεία και την πέταξε στον Δούναβη, όπου πνίγηκε. Δεν απέκτησε τέκνα. Werner Schäfer: Agnes Bernauer und ihre Zeit. Nymphenburger, München 1987 ISBN 3-485-00551-7 Werner Schäfer: Agnes Bernauer. Geschichte - Dichtung - Bild. Attenkofer, Straubing 1995 ISBN 3-931091-02-3 Hans Schlosser: Agnes Bernauerin (1410–1435). Der Mythos von Liebe, Mord und Staatsräson, in: Zeitschrift der Savigny-Stiftung für Rechtsgeschichte, Germanistische Abteilung, 122. Band (2005), Wien-Köln-Weimar, Seiten 263-284 Richard Utz: Medievalism: A Manifesto (Bradford, UK: ARC Humanities Press, 2017), chapter 3: "Residual Medievalisms in Eastern Bavaria."
Λουίζα της Δανίας (1750-1831)

Η Λουίζα (δανικά: Louise af Danmark, 20 Ιανουαρίου 1750 - 12 Ιανουαρίου 1831) από τον Οίκο του Όλντενμπουργκ ήταν πριγκίπισσα της Δανίας και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα της Έσσης-Κάσσελ.

 Ήταν η τρίτη κόρη του Φρειδερίκου Ε΄ της Δανίας και της Λουίζας των Γουέλφων-Αννοβέρου, κόρης του Γεωργίου Β΄ της Μεγάλης Βρετανίας. Παντρεύτηκε το 1766 τον Κάρολο της Έσσης-Κάσσελ και είχε τέκνα: Μαρία Σοφία 1767-1852, παντρεύτηκε τον εξάδελφό της Φρειδερίκο ΣΤ΄ της Δανίας. Γουλιέλμος 1769-1772. Φρειδερίκος 1771-1845, στρατηγός της Δανίας. Ιουλιανή 1773-1860, προτεστάντης ηγουμένη του Αββαείου του Ίτσεχοε. Χριστιανός 1776-1814. Λουίζα Καρολίνα 1789-1867, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Γουλιέλμο του Σ.Χ.Σ.Γκλύκσμπουρκ. Bricka, Carl Frederik (1887). DANSK BIOGRAFISK LEXIKON (in Danish) (X. Bind. Laale - Løvenørn ed.). Copenhagen: Gyldendalske Boghandels Forlag (F. Hegel & Søn). p. 402. Retrieved November 19, 2009.
Κατάλογος μετρό του κόσμου

Το Μετρό ή Μητροπολιτικός Σιδηρόδρομος είναι ένα σιδηροδρομικό σύστημα μαζικής μεταφοράς των μεγαλουπόλεων. Η λέξη είναι ελληνικής προέλευσης (αντιδάνειο: μετρό <γαλλικά métro < chemin de fer métropolitain < ελληνικά μητροπολιτικός σιδηρόδρομος) και χρησιμοποιήθηκε το 1900 στο Παρίσι για πρώτη φορά για τον καινούριο τότε μητροπολιτικό σιδηρόδρομο Métro de Paris, δηλαδή το Μετρό Παρισιού. Σήμερα, 195 πόλεις σε 62 χώρες έχουν σύστημα μετρό. Η χώρα με τα περισσότερα μετρό είναι η Κίνα, με 45 συστήματα μετρό. Εδώ βρίσκεται ο κατάλογος διαφόρων μετρό στον κόσμο:

 Μετρό Μετρό Αθήνας Μετρό Θεσσαλονίκης Vuchic, Vukan R. (2007). Urban Transit Systems and Technology. John Wiley & Sons. ISBN 978-0-471-75823-5. Ovenden, Mark (2005). Metro Maps Of The World. Capital Transport. ISBN 1-85414-288-7. Hinkel, W.· Treiber, K.· Valenta, G.· Liebsch, H. (2004). Underground Railways Yesterday – Today – Tomorrow. Schmid Verlag. ISBN 3-900607-44-3. Fischler, Stan (2000). Subways Of The World. MBI. ISBN 0-7603-0752-0. Garbutt, Paul (1997). World Metro Systems. Capital Transport. ISBN 1-85414-191-0. «Metros: Keeping pace with 21st century cities». uitp.org. International Association of Public Transport (γαλλικά: L'Union internationale des transports publics‎ (UITP)). 8 Μαΐου 2014. Taplin, Michael. «A world of trams and urban transit». lrta.org. Light Rail Transit Association. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Οκτωβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 6 Νοεμβρίου 2007. Schwandl, Robert. «UrbanRail.Net». UrbanRail.Net.
Μακάμπι Τελ Αβίβ

Η Μακάμπι Τελ Αβίβ (εβραϊκά: מכבי תל אביב, αγγλικά: Maccabi Tel Aviv) είναι αθλητικός σύλλογος του Ισραήλ με έδρα το Τελ Αβίβ. Ιδρύθηκε το 1906, είναι τμήμα της ομοσπονδίας Μακάμπι και αποτελεί τον ισχυρότερο σύλλογο της χώρας του στα αθλήματα του ποδοσφαίρου και της καλαθοσφαίρισης, στα οποία έχει πανηγυρίσει και διεθνείς τίτλους.

 Το ποδοσφαιρικό τμήμα της Μακάμπι Τελ Αβίβ χρονολογείται από το 1906. Αποτελεί την ισχυρότερη ομάδα του Ισραήλ έχοντας κατακτήσει συνολικά 20 πρωταθλήματα Ισραήλ, 22 κύπελλα Ισραήλ και δύο κύπελλα πρωταθλητριών Ασίας. Στο διάστημα που οι ομάδες του Ισραήλ συμμετέχουν στις Ευρωπαϊκές διοργανώσεις, η Μακάμπι δεν έχει πετύχει κάποια αξιόλογη διάκριση. Σημαντικότερη ήταν η πορεία της στο Champions League της περιόδου 2004-05 όταν απέκλεισε διαδοχικά τις ΧΓΚ Ελσίνκι και τον ΠΑΟΚ και πέρασε στην φάση των ομίλων. Στη φάση αυτή συγκέντρωσε τέσσερις βαθμούς πετυχαίνοντας μία νίκη εναντίον του Άγιαξ και μία ισοπαλία με την Γιουβέντους τερματίζοντας τελικά τελευταία. Το τμήμα καλαθοσφαίρισης της Μακάμπι ιδρύθηκε το 1932 και εξελίχθηκε στην ισχυρότερη ομάδα των εγχώριων διοργανώσεων και μία από τις ισχυρότερες στις πανευρωπαϊκές διοργανώσεις. Η Μακάμπι έχει κατακτήσει έξι φορές την Ευρωλίγκα και έχει φτάσει άλλες οκτώ φορές μέχρι τον τελικό με αποτέλεσμα να είναι η τρίτη πιο πετυχημένη ομάδα στην ιστορία της διοργάνωσης. Χρυσή περίοδος για την Μακάμπι αποτελεί η δεκαετία του 1980 αλλά και του 2000 όπου κατάφερε να αγωνιστεί έξι φορές κατά την διάρκειά τους στον τελικό της Ευρωλίγκας και χαρακτηριζόταν υπερδύναμη για το Ευρωπαϊκό μπάσκετ. Στις εγχώριες διοργανώσεις έχει κατακτήσει σχεδόν τα πάντα έχοντας κατακτήσει τα 51 από τα 60 πρωταθλήματα και τα 41 από τα 55 κύπελλα Ισραήλ. Επίσημη ιστοσελίδα
Λαδοτύρι Μυτιλήνης

Το Λαδοτύρι Μυτιλήνης είναι σκληρό τυρί με προστατευόμενη ονομασία προέλευσης (ΠΟΠ) το οποίο παράγεται από πρόβειο ή αιγοπρόβειο γάλα στη Λέσβο. Έχει λευκό ή λευκοκίτρινο χρώμα, σκληρή επιδερμίδα και έχει μικρές οπές διασκορπισμένες σε όλη του τη μάζα.

 Το γάλα προέρχεται από φυλές αιγοπροβάτων οι οποίες εκτρέφονται παραδοσιακά στη Λέσβο και τρέφονται από την τοπική βλάστηση. Η περιεκτικότητα σε γίδινο γάλα μπορεί να είναι μέχρι 30%. Το γάλα πρέπει να έχει συλλεγεί από άρμεγμα το οποίο έλαβε χώρα τουλάχιστον 10 ημέρες μετά τον τοκετό. Η πήξη του γάλακτος λαμβάνει χώρα εντός 48 ωρών από τη συλλογή σε θερμοκρασία 32-34 °C. Η πήξη γίνεται με τη χρήση πυτιάς ή άλλων ενζύμων με παρόμοια δράση.Μετά την πήξη το τυρί ξαναθερμαίνεται στους 45°C και το τυρόπηγμα τοποθετείται μέσα καλούπια, ώστε να πάρει το τυρί το χαρακτηριστικό του σχήμα. Ακολουθεί επιφανειακό αλάτισμα και ωρίμανση του τυριού για τουλάχιστον τρεις μήνες σε θερμοκρασία 12 με 16°C σε περιβάλλον με τουλάχιστον 85% υγρασία. Παλαιότερα τα τυριά ωρίμαζαν για 4-5 μήνες μέσα σε ελαιόλαδο. Τώρα τα τυριά μετά την αρχική ωρίμανση ωριμάζουν για άλλους 3 μήνες και αποκτούν πιπεράτη και γλυκιά γεύση. Τα τυριά έχουν σχήμα κυλινδρικό, με διάμετρο βάσης 10 εκατοστά και ύψος 10 εκατοστά. Τα κεφάλια αυτά έχουν βάρος περίπου 1,5 κιλό.Το τυρί έχει μέγιστη υγρασία 38% και ελάχιστη λιποπεριεκτικότητα επί ξηρού πάνω από 40%.