IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αβεναρία

Η αβεναρία (Habenaria) είναι γένος από ορχιδέες, δηλαδή φυτά της οικογένειας των ορχεοειδών, που συναντώνται στη φύση σε όλες τις ηπείρους της Γης εκτός από την Ανταρκτική, στις τροπικές και τις υποτροπικές ζώνες τους. Σήμερα έχουν περιγραφεί περίπου 880 είδη αβεναρίας.

 Οι αβεναρίες είναι κυρίως εδαφόβιες (μη αναρριχητικές) ορχιδέες, με σαρκώδεις βολβούς και όρθιους, ψηλούς βλαστούς. Τα φύλλα τους εκφύονται είτε σε ροζέτες στη βάση του φυτού, είτε διασκορπισμένα ψηλά. Τα άνθη είναι συνήθως μικρά, λευκά, πρασινωπά ή κιτρινωπά, διετεταγμένα κατά μήκος ενός υψηλού ανθοφόρου στελέχους. Τα ραχιαία σέπαλα και πέταλα αλληλοεπικαλύπτονται, σχηματίζοντας μια καλύπτρα πάνω από τη στήλη. Το τμήμα του άνθους που προσελκύει τα έντομα και χρησιμεύει ως εξέδρα προσγειώσεως για αυτά (το labellum) έχει μυτερό άκρο και στα περισσότερα είδη τρεις λοβούς, που μπορεί να είναι βραχείς ή μακροί και νηματοειδείς. Το ιδιάζον χαρακτηριστικό του γένους είναι η ύπαρξη δύο προεξοχών σε σχήμα ροπάλου πάνω στο στίγμα. Το γένος Habenaria περιγράφηκε επισήμως για πρώτη φορά και ταξινομήθηκε το 1805 από τον Γερμανό Καρλ Λούντβιχ Βίλντενοβ, με δημοσίευση στο Species Plantarum. Η ονομασία του γένους προέρχεται από τη λατινική λέξη habena, που σημαίνει λωρίδα, λουρί ή ηνίο (χαλινάρι). Ωστόσο, υπάρχουν πάρα πολλά συνώνυμα, όπως αβενέλλα, αβενόρχις, αλινόρχις, αραχναρία, διπλεκτραδήν, δισσορύγχιο, κεντρόχειλος, κερατοπεταλόρχις, κρυπτόστομα, μακρόκεντρο, μεδουσόρχις, ορχιδέα του Kraenzlin, ορχιδέα του Schlechter, οχυρόρχις, πλανταγινόρχις, πλατανθηροειδής, πλατυκορυνοειδής, πλεκτόγλωσσα, ποδανδρία, ποδανδριέλλα, ρινόρχις, τραχυπέταλο, ψευδοημιπιλία, ψευδοκοιλόγλωσσο και ψευδοπερίστυλος, Μέχρι τα τέλη του 20ού αιώνα είχαν αναγνωρισθεί περί τα 400 είδη αβεναρίας. Σήμερα έχουν περιγραφεί επισήμως περισσότερα από 880 είδη στο γένος. Μερικά από αυτά είναι τα εξής: Είδη που παλαιότερα κατατάσσονταν στο γένος αβεναρία, αλλά σήμερα κατατάσσονται σε άλλα είδη: Dactylorhiza viridis, (L.) R.M.Bateman κ.ά. (ως H. viridis, R.Br.) Platanthera ciliaris, (L.) Lindl. (ως H. ciliaris) Platanthera dilatata (Pursh) Lindl. από L.C. Beck (ως H. dilatata) Platanthera hyperborea (L.) Lindl. (ως H. hyperborea, R.Br.) Platanthera psycodes, (L.) Lindl. (ως H. psycodes, Spreng.) Platanthera stricta, Lindl. (ως H. saccata, Greene) Η αβεναρία φύεται σε όλες τις τροπικές και τις υποτροπικές ζώνες της Γης, με κέντρα της ποικιλομορφίας της στην Αφρική και τη Βραζιλία. Στην Αυστραλία έχουν βρεθεί 17 αυτοφυή είδη. Στην Ελλάδα απαντάται το είδος Habenaria conopsea σε ορεινά και υγρά λιβάδια της ηπειρωτικής χώρας. Ωστόσο τα περισσότερα από τα είδη των οποίων τα άνθη έχουν ιδιαίτερη ομορφιά μπορούν να καλλιεργηθούν και στην Ελλάδα. Το ομώνυμο λήμμα στην Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Larousse-Britannica, έκδ. 2006, τόμος 1, σελ. 90 Η αβεναρία στο «African plants – a Photo Guide»
Θολωτός τάφος του Πάνσντορφ

Ο θολωτός τάφος του Πάνσντορφ είναι θολωτός τάφος της νεότερης νεολιθικής εποχής στο Πάνσντορφ της Γερμανίας. Έχει σχήμα ωοειδές μήκους σχεδόν 15 μέτρων, πλάτους σχεδόν 6 μέτρων, ενώ το ύψος του κυμαίνεται από 2 ως 3,5 μέτρα. Τελεί υπό αρχαιολογική προστασία.

 Hinweistafel des Landesamtes für Denkmalpflege am Grabhügel Harald Gerhardt - Die archäologischen Denkmäler in der Großgemeinde Ratekau - in: Jahrbuch für Heimatkunde (Heimatverband Eutin), Eutin 1994 (Seite 28-35) https://web.archive.org/web/20100826095239/http://www.kreis-oh.de/index.phtml?NavID=252.9&La=1 (Erwähnung als "Grabhügel bei Pansdorf" + Bild)
Πιέρ Λε Γκρο ο νεότερος

Ο Πιέρ Λε Γκρο ο νεότερος (γαλλικά: Pierre Le Gros), 1666 Παρίσι – 1719 Ρώμη, ήταν Γάλλος γλύπτης τεχνοτροπίας μπαρόκ, που δραστηριοποιήθηκε σχεδόν αποκλειστικά στη Ρώμη, όπου ήταν ο κατεξοχήν γλύπτης για σχεδόν δύο δεκαετίες.

 Ο Πιέρ Λε Γκρο γεννήθηκε στις 12 Απριλίου 1666 στο Παρίσι και ήταν γιος και μαθητής του βασιλικού γλύπτη Πιέρ Λε Γκρο του πρεσβυτέρου. Το 1686, ως σπουδαστής στη Βασιλική Ακαδημία Ζωγραφικής και Γλυπτικής, κέρδισε το βραβείο της Ρώμης για τη γλυπτική και από τότε έζησε στη Ρώμη μέχρι το θάνατό του. Εκεί αναδείχθηκε σε έναν από τους σημαντικότερους γλύπτες της περιόδου μεταξύ 1695 και 1713.Ο Λε Γκρό επέστρεψε στο Παρίσι μόνο μία φορά, το 1715, για να υποβληθεί σε εγχείρηση. Μη βρίσκοντας την αναγνώριση που πίστευε ότι του άξιζε από τη Βασιλική Ακαδημία Ζωγραφικής και Γλυπτικής, ο Λεγκρό επέστρεψε στη Ρώμη το 1716. Πέθανε τρία χρόνια αργότερα, στις 3 Μαΐου 1719 στη Ρώμη. Ο Πιέρ Λε Γκρο ανήκει στη σχολή της μπαρόκ γλυπτικής και το ύφος του, πιστό σε αυτή τη σχολή, δείχνει αξιοσημείωτο δυναμισμό και δραματικό χαρακτήρα. Δημιούργησε μνημειώδη έργα γλυπτικής εργαζόμενος για τα θρησκευτικά τάγματα των Ιησουιτών και των Δομινικανών για τη διακόσμηση των χώρων λατρείας τους, καθώς και για ιδιώτες. Βρέθηκε στο επίκεντρο των δύο πιο διάσημων καλλιτεχνικών έργων της εποχής του, του βωμού του Ιγνάτιου Λογιόλα στην Εκκλησία του Ιησού και του κύκλου των δώδεκα τεράστιων αγαλμάτων Αποστόλων στην παπική βασιλική του Αγίου Ιωάννη στο Λατεράνο. Η επιδεξιότητά του στη χρήση του μαρμάρου προσέλκυσε ισχυρούς πελάτες όπως ο παπικός ταμίας Λορέντζο Κορσίνι (αργότερα έγινε Πάπας Κλήμης ΙΒ΄). Δημιούργησε επίσης μικρότερα έργα, όπως στο παρεκκλήσι Ανταμόρο στην εκκλησία Σαν Τζιρολάμο ντέλα Καριτά, μικρούς θησαυρούς του ρωμαϊκού ύστερου μπαρόκ. Ο Λε Γκρο ήταν ο πιο πληθωρικός μπαρόκ γλύπτης από όλους τους συγχρόνους του, αλλά τελικά έχασε τη μακρόχρονη μάχη του για την καλλιτεχνική κυριαρχία από την ανερχόμενη κλασικιστική τάση, ενάντια στην οποία πολέμησε μάταια. Η μεγάλη συνεισφορά του στην τέχνη είναι το μνημείο του Φρεντερίκ Μωρίς ντε λα Τουρ Ντ'Ωβέρνι, δούκα ντε Μπουιγιόν και της δούκισσας του Μπουιγιόν, το οποίο ο Λε Γκρο ολοκλήρωσε στη Ρώμη γύρω στο 1707, ως παραγγελία ενός από τους γιους του δούκα, του καρδινάλιου ντε Μπουγιόν, κοσμήτορα του Ιερού Κολλεγίου. Το έργο μεταφέρθηκε στον προορισμό του στο αββαείο του Κλυνί το 1709, αλλά δεν εγκαταστάθηκε, επειδή ο καρδινάλιος είχε προσβάλει σοβαρά τον βασιλιά Λουδοβίκο ΙΔ' και είχε πέσει σε δυσμένεια. Την εποχή της κατεδάφισης του αβαείου (κατά τη Γαλλική επανάσταση) τα γλυπτά, ακόμα συσκευασμένα, σώθηκαν με την παρέμβαση του Αλεξάντρ Λενουάρ, ο οποίος τα τοποθέτησε στο Μουσείο Γαλλικών Μνημείων. Οι κύριες μορφές της σύνθεσης και το ανάγλυφο μιας μάχης βρίσκονται σήμερα στο μουσείο Οτέλ Ντιέ του Κλυνί.Το 1715 που επέστρεψε στη Γαλλία, φαίνεται ότι φιλοξενήθηκε από τον φίλο του Πιέρ Κροζά, για τον οποίο διακόσμησε το ιδιωτικό του μέγαρο στο Παρίσι και το παρεκκλήσι του πύργου του Μονμορανσί (και τα δύο κατεστραμμένα).
Μαρία Ισαγκίρε

H Μαρία ντε λος Ντολόρες Ισαγκίρε Καστανιάρες (María de los Dolores Izaguirre Castañares, 11 Νοεμβρίου 1891 - 18 Ιανουαρίου 1979) ήταν η σύζυγος του Προέδρου του Μεξικού Αδόλφο Ρουίς Κορτίνες.

 Γεννήθηκε στις 18 Ιανουαρίου 1891 στο Μαζατλάν, και ήταν το νεότερο παιδί και η μοναχοκόρη του Μανουέλ Εντμούντο Ισαγκίρε και της Μαρία δε λος Άνχελες "Ανχελίτα" Καστανιάρες. Η Μαρία έκανε τρεις γάμους: ο πρώτος ήταν το δεκαετία το 1920 με ένα Γερμανό με το επώνυμο Σίλερ, ο δεύτερος ήταν με τον Νορβηγό επιχειρηματία Όλαφ Λόκεν, μαζί απέκτησαν δύο γιους, τον Όλαφ και τον Έρλιν, και ο τρίτος με τον πολιτικό Αδόλφο Ρουίς Κορτίνες στις 16 Ιανουαρίου 1941. Από τον πρώτο και τον τρίτο γάμο δεν υπήρξαν παιδιά. Πέθανε μετά από έμφραγμα στις 18 Ιανουαρίου 1979 στη Πόλη του Μεξικού σε ηλικία 87 ετών. Είναι θαμμένη στο Πάνθεον της Πόλης του Μεξικού. Castro, Alicia Aguilar (2006). «María Izaguirre y Adolfo Ruiz Cortines». Primeras damas, las ausentes presentes : historia de mujeres mexicanas (PDF) (1st έκδοση). México, D.F.: Documentación y Estudios de Mujeres, DEMAC. σελίδες 123–127. ISBN 968-6851-60-7. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 8 Δεκεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 31 Μαΐου 2020.
Βαλκανικός Σχηματισμός Μάχης

Ο Βαλκανικός Σχηματισμός Μάχης (HELBROC) είναι κοινός σχηματισμός μάχης της Ευρωπαϊκής Ένωσης υπό την ηγεσία της Ελλάδας. Αποτελείται από στρατιωτικές μονάδες της Ελλάδας, της Βουλγαρίας, της Ρουμανίας, της Κύπρου, της Ουκρανίας, και της Σερβίας. Η ονομασία του αποτελεί ακρωνύμιο των τεσσάρων πρώτων κρατών μελών στα Αγγλικά (HELlas, Bulgaria, ROmania, Cyprus). Η έδρα του σχηματισμού βρίσκεται στην Λάρισα.Κατά τη διάρκεια της τρίτης και της τέταρτης περιόδου αναμονής, κατά το δεύτερο εξάμηνο του 2011 και το 2014, στο Βαλκανικό Σχηματισμό Μάχης προσχώρησε και η Ουκρανία. Η δε Σερβία υπέγραψε την συμμετοχή της την 8η Νοεμβρίου 2016.

 Ο Βαλκανικός Σχηματισμός Μάχης βρισκόταν σε ετοιμότητα στα ακόλουθα εξάμηνα: 1 Ιουλίου - 31 Δεκεμβρίου 2007. 1η Ιανουαρίου - 30 Ιουνίου 2009. 1 Ιουλίου - 31 Δεκεμβρίου 2011 (συμπεραλαμβανόμενου και της Ουκρανίας).1 Ιουλίου - 31 Δεκεμβρίου 2014 (συμπεραλαμβανόμενου και της Ουκρανίας).Αναμένεται να ξαναμπεί σε ετοιμότητα το 2016, 2018 και 2020. «ΕΥΡΩΠΗ Ι/» / «EVROPI I 07», 7 έως 12 Μαΐου 2007, Λάρισα «ΕΥΡΩΠΗ ΙΙ/07», / «EVROPI I 07», 14 έως 19 Μαΐου 2007, Κεντρική Μακεδονία «ΤΑΛΩΣ-2017» / «TALOS 17» 1 έως 10 Νοεμβρίου 2017, Νέα Σάντα Κιλκίς «ΤΑΛΩΣ 2019» 13 έως 22 Νοεμβρίου 2019 ΝΑΤΟ Σχηματισμός Μάχης της ΕΕ Επίσημη ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2017-02-10 στο Wayback Machine.
Φιλάρετος Καλτσίδης

Ο Φιλάρετος Καλτσίδης (ρωσ. Филарет Ильич Гальчев, Φιλαρέτ Ιλίτς Γκάλτσεφ, 26 Μαΐου 1963, Τσάλκα) είναι ο πλουσιότερος Έλληνας στον κόσμο για το έτος 2013. Η περιουσία του εκτιμάται ότι ανέρχεται στα 6,8 δισεκατομμύρια δολάρια και κατέχει την 175η θέση στη λίστα των πλουσιότερων ανθρώπων στον κόσμο σύμφωνα με το αμερικανικό επιχειρηματικό περιοδικό Φόρμπς και την 21η θέση στη Ρωσία.

 Έχει γεννηθεί στις 26 Μαΐου του 1963 στο ελληνικό χωριό Ταρσόν της περιφέρειας Τσάλκας της Γεωργίας. Το 1991 αποφοίτησε από το Ινστιτούτο Εξόρυξης της Μόσχας και είναι διδάκτωρ των οικονομικών επιστημών. Το έτος 1993 ξεκινά να εργάζεται ως διευθυντής στην εταιρία βιομηχανίας του άνθρακα «ΡωσΆνθρακας». Το έτος 1997 ίδρυσε την ιδιωτική εμπορική επιχείρηση «ΡωσΆνθρακαςΕμπορία». Το έτος 2000, σε συνεργασία με τον επιχειρηματία Σεργκέι Γκενεράλοφ απέκτησε σε δημοπρασία την Εταιρεία Άνθρακα της πόλης Κρασνογιάρσκ. Το έτος 2002, η εταιρία πουλήθηκε, και τα χρήματα που έλαβε ο Φιλάρετος επένδυσε στην αγορά της εταιρίας «ΣτερνΤσέμεντ», η οποία αργότερα μετονομάστηκε σε «Όμιλο ΕύρωΤσέμεντ». Το έτος 2005 προχώρησε στην εξαγορά εργοστασίων τσιμέντου με αποτέλεσμα να γίνει ο μεγαλύτερος παραγωγός τσιμέντου στη Ρωσία. Ο Φιλάρετος είναι παντρεμένος και έχει δυο παιδιά μια κόρη και έναν γιο. Ο τόπος μόνιμης διαμονής του είναι στη Ρωσία, όμως είναι συχνές οι εμφανίσεις του ιδιαιτέρως την καλοκαιρινή περίοδο στην Ελλάδα, πού ταξιδεύει με το πολυτελές σκάφος του.
Μέχρι τον προπάππο του

Το έργο Μέχρι τον προπάππο του (ισπανικά: Asta su abuelo) είναι το τριακοστό ένατο (39ο) από τη σειρά 80 χαρακτικών Τα Καπρίτσια (Los Caprichos) του Ισπανού καλλιτέχνη Φρανθίσκο Γκόγια. Ο Γκόγια δημιούργησε τα χαρακτικά αυτά κατά τα έτη 1797 και 1798, και τα δημοσίευσε σαν μία συλλογή έργων το 1799. Περιγράφοντας αυτή τη σειρά έργων, ο καλλιτέχνης ανέφερε ότι απεικονίζει τις αμέτρητες ιδιορρυθμίες και ανοησίες που υπάρχουν σε κάθε πολιτισμένη κοινωνία, και τις κοινές προκαταλήψεις και τις παραπλανητικές πρακτικές που τα έθιμα, η αμάθεια, ή η ιδιοτέλεια τις έχουν καταστήσει συνήθεις.

 Κατά τη χρονική περίοδο που έζησε ο Γκόγια στην Ισπανία ήταν ιδιαίτερα έντονο το φαινόμενο των ιδαλγών (hidalgos). Κατά λέξη hidalgo σημαίνει γιος κάποιου (hijo de algo). Το γεγονός ότι κάποιος μπορούσε να αναφέρει τα ονόματα ορισμένων προγόνων του, αρκούσε για να θεωρηθεί αυτομάτως μέλος μιας, κατώτερης έστω, αριστοκρατίας και του έδινε την απαραίτητη δικαιολογία για να μην εργάζεται-τουλάχιστον χειρωνακτικά. Το 15% περίπου του πληθυσμού της χώρας θεωρούσε ότι ανήκε σε αυτή ακριβώς την κοινωνική κατηγορία, και επομένως απέφευγε κάθε δημιουργική δραστηριότητα. Οι περισσότεροι από αυτούς ζούσαν φτωχικά επειδή αρνούνταν να εργαστούν. Συχνά ο Γκόγια παρουσίαζε τα μέλη αυτής της τάξης σαν γαϊδάρους οι οποίοι αρκούνται να παρακολουθούν τους ομοίους τους να εργάζονται.
Άντι Μπεσίρ

Ο Άντριου Γκράχαμ Μπεσίρ (αγγλ. Andrew "Andy" Graham Beshear, 29 Νοεμβρίου 1977), είναι Αμερικανός πολιτικός και δικηγόρος, που υπηρετεί ως 63ος Κυβερνήτης του Κεντάκι από τον Δεκέμβριο του 2019. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος.Προηγουμένως, υπηρετήσε ως 50ος Γενικός Εισαγγελέας του Κεντάκι από το 2016 έως το 2019.

 Ο Άντι Μπεσίρ, γεννήθηκε το 1977 στο Λούισβιλ του Κεντάκι. Είναι γιός του πρώην κυβερνήτη του Κεντάκι Στιβ Μπεσίρ και της πρώην πρώτης κυρίας του Κεντάκι Τζέιν Κλάινερ. Μεγάλωσε και φοίτησε στο Λέξινγκτον του Κεντάκι.Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Ανθρωπολογία στο Πανεπιστήμιο Βάντερμπιλτ του Τενεσί, όπου έλαβε πτυχίο (BA) το 2000. Ακολούθως, σπούδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια, λαμβάβοντας πτυχίο (JD) το 2003. Το 2004, έλαβε άδεια ασκήσεως δικηγορίας.Εργάστηκε ως δικηγόρος και ως νομικός σύμβουλος από το 2005 έως το 2015. Γενικός Εισαγγελέας του Κεντάκι (2016-2019) Στις γενικές εκλογές του 2015 στο Κεντάκι, ο Μπεσίρ, εξελέγη 50ος Γενικός Εισαγγελέας του Κεντάκι με οριακό ποσοστό 50.1% έναντι 49.9% του Ρεπουμπλικανού ανθυποψήφιού του. Ανέλαβε το αξίωμα, στις 4 Ιανουαρίου 2016. Κυβερνήτης του Κεντάκι (2019-) Τον Μάιο του 2019, ο Μπεσίρ, κατάφερε να εξασφαλίσει το χρίσμα του Δημοκρατικού Κόμματος, για το αξίωμα του Κυβερνήτη του Κεντάκι. Στις κυβερνητικές εκλογές του Νοεμβρίου του 2019 στο Κεντάκι, ο Μπεσίρ, κατάφερε να εκλεγεί 63ος Κυβερνήτης του Κεντάκι, νικώντας τον εν ενεργεία Κυβερνήτη Ματ Μπέβιν, με ποσοστό 49.20% έναντι 48.8% του Ρεπουμπλικανού τρέχοντος κυβερνήτη.Ορκίστηκε 63ος Κυβερνήτης του Κεντάκι, στις 10 Δεκεμβρίου 2019. Ο Άντι Μπεσίρ, γενικότερα θεωρείται κεντρώος μετριοπαθής Δημοκρατικός. Σε κοινωνικά και φορολογικά ζητήματα, θεωρείται αριστερός, όμως ο ίδιος έχει εκφράσει την επιθυμία του να συνεργάζεται με Ρεπουμπλικανούς. Μερικά μέλη στο πολιτειακό υπουργικό συμβούλιο του, είναι Ρεπουμπλικανοί. Είναι παντρεμένος με την Μπριτέινι Κόλμαν (γενν. 1979), από το 2006 και έχουν δύο παιδιά. Και είναι αμφότεροι Χριστιανοί Προτεστάντες.
Τάρταρος

Ο Τάρταρος σύμφωνα με την Ελληνική Μυθολογία είναι δευτερεύουσα θεότητα του κάτω κόσμου, γιος του Πλούτωνα ή του Αιθέρα ή του Χάους και της Γαίας. Γενικότερα όμως φέρεται ως μυθικός τόπος λεγόμενος και Τάρταρα όπου κατά τις αρχαίες δοξασίες βασανίζονται οι κακοί μετά το θάνατό τους.

 Ο Όμηρος αναφέρει πολλά πρόσωπα να βασανίζονται σ΄ αυτόν το τόπο για τα «εν ζωή» εγκλήματά τους όπως τους Τιτυόνα, Τάνταλο και Σίσυφο.Κατά τον Ησίοδο ο Τάρταρος είναι η «ειρκτή» του Κρόνου και άλλων Τιτάνων που ως τόπος προσδιορίζεται στα έγκατα της Γης. Σημειώνει δε πως «χαλκούς άκμων» που ρίφθηκε από τη Γη έφθασε στον Τάρταρο μετά από 9 ημέρες και 9 νύκτες, αριθμός που λήφθηκε υπ΄ όψη από την αρχαιότητα σε ταφικά έθιμα και που πέρασαν στη συνέχεια στα χριστιανικά. Μεταγενέστερα η λαϊκή φαντασία έπλασε τον Τάρταρο ως φυλακή και τόπο μαρτυρίου όλων των κακών ανθρώπων. Ο Αριστοφάνης στο έργο του «Βάτραχοι» περιγράφει τον Τάρταρο ως τόπο βασανιστηρίων επί συγκεκριμένων εγκληματιών, πατροκτόνων, επιόρκων, προδοτών της πατρίδας καθώς κι εκείνων που παραβίασαν το άσυλο της Ξενίας. Ο Πλούταρχος και ο Λουκιανός αναφέρουν πλείστα είδη τιμωρίας που συνέβαιναν στον Τάρταρο. Ενδιαφέρον επίσης παρουσιάζει και η περιγραφή του Ταρτάρου από τον Βιργίλιο στην «Αινειάδα» του, όπου και αναφέρει πως περιβάλλεται από τριπλά χάλκινα τείχη με σιδερένιο σφυρήλατο πύργο που τον είχαν κατασκευάσει οι Κύκλωπες ως ειρκτές στα «τρίσβαθα» της Γης, την είσοδο του οποίου φύλαγαν ο Κέρβερος και η Αληκτώ (μία από τις Ερινύες). Ως είσοδο του Ταρτάρου οι αρχαίοι πίστευαν τα διάφορα ορύγματα και κυρίως σπήλαια μεγάλα και επικίνδυνα, σημαντικότερα των οποίων ήταν κάποιο σπήλαιο στην Κιλικία ενώ οι περισσότεροι την τοποθετούσαν σε σπηλιά κοντά στο Ακρωτήριο Ταίναρο στην Πελοπόννησο. Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου τ. 17ος, σ. 592
Μπουρνιάς Μεσσηνίας

Ο Μπουρνιάς Καλαμάτας είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, με πληθυσμό 125 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Καλαμάτας και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Καλαμάτας, του Δήμου Καλαμάτας.

 Ο Μπουρνιάς βρίσκεται σε υψόμετρο 35 μέτρων, κοντά στην Καλαμάτα και ανάμεσα σε Καλαμάτα και Ασπρόχωμα. Ο Μπουρνιάς, το όνομά του, πιθανόν να το πήρε από το εργοστάσιο κεραμικών, τούβλων και κεραμιδιών, του Ιωάννη Μπουρνιά, που βρισκόταν στην περιοχή. Ο Μπουρνιάς αναγνωρίσθηκε ως οικισμός, στις 14-03-1971 και προσαρτήθηκε στο Δήμο Καλαμάτας. Δήμος Καλαμάτας
Πολωνική Ένωση Εκπαιδευτικών

Η Πολωνική Ένωση Εκπαιδευτικών (πολωνικά: Związek Nauczycielstwa Polskiego‎, ZNP, επίσης μεταφράζεται ως Ένωση των Πολωνών Εκπαιδευτικών, Πολωνική Ένωση Εκπαιδευτικών, Ένωση Πολωνών Εκπαιδευτικών) είναι το μεγαλύτερο πολωνικό συνδικάτο για τους εκπαιδευτικούς και τους παιδαγωγούς και το μεγαλύτερο επαγγελματικό τους σωματείο.

 Οι πρώτες συνδικαλιστικές οργανώσεις των Πολωνών εκπαιδευτικών χρονολογούνται στο 1905, έτος που σηματοδοτεί την περίοδο αναταραχής γνωστή ως η Επανάσταση στο Βασίλειο της Πολωνίας (1905-1907). Η Πολωνική Ένωση Εκπαιδευτικών ιδρύθηκε το 1930 από τη συγχώνευση της Ένωσης Πολωνών Εκπαιδευτικών Δημοτικών Σχολείων και της Συνδικαλιστικής Ένωσης Καθηγητών Πολωνικών Γυμνασίων, οι οποίοι ιδρύθηκαν το 1919. Στη δεκαετία του '30, η ZNP, που αριθμούσε πάνω από 50.000 μέλη πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και ήταν η μεγαλύτερη πολωνική ένωση και συνδικαλιστική οργάνωση για εκπαιδευτικούς, επηρεάστηκε όλο και περισσότερο από τους σοσιαλιστές, γεγονός που ανάγκασε τελικά την αναστολή της από τη συντηρητική και ορθή πολωνική κυβέρνηση. Ως απάντηση, η σοσιαλιστική πτέρυγα της ZNP διοργάνωσε τη μεγάλη πολωνική απεργία των δασκάλων (1937), η οποία κατάφερε να πιέσει την κυβέρνηση να αποκαταστήσει και να επαναφέρει την οργάνωση. Η ZNP κατά την περίοδο εκείνη διατηρούσε επίσης βοηθητικά ιδρύματα, όπως το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, και διοργάνωσε καλοκαιρινά επαγγελματικά μαθήματα.Κατά τη διάρκεια του πολέμου, η ZNP εξακολούθησε να υπάρχει ως τμήμα της υπόγειας εκπαίδευσης στη Πολωνία κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, με τη μορφή του Μυστικού Διδακτικού Οργανισμού. Ο οργανισμός δημιουργήθηκε στα τέλη Οκτωβρίου 1939 ως απάντηση της Βαρσοβίας στο γερμανικό κλείσιμο των περισσότερων πολωνικών εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και στις καταστολές κατά των εκπαιδευτικών.Μετά τον πόλεμο, η ZNP αποκαταστάθηκε από τη νέα πολωνική κομμουνιστική κυβέρνηση, αλλά είχε σχετικά μικρή πραγματική επιρροή. Ανεστάλη εν συντομία κατά τη διάρκεια του στρατιωτικού νόμου το 1981. Το 1984 έγινε μέλος της Πανπολωνικής Συμμαχίας Συνδικάτων της Πολωνίας. Όπως και τα περισσότερα πολωνικά συνδικάτα, η ZNP έγινε ανεξάρτητη μετά την πτώση του κομμουνισμού το 1989. Οι επικεφαλής της Ένωσης αποφάσισαν να τη διατηρήσουν ευθυγραμμισμένη με την πολωνική αριστερά (Σοσιαλδημοκρατία της Πολωνίας), το οποίο προκάλεσε διάσπαση, καθώς ορισμένα μέλη έφυγαν για Συνδικαλιστικές οργανώσεις ευθυγραμμισμένες με την Αλληλεγγύη. Παρ΄όλα αυτά, παρέμεινε και είναι σήμερα το μεγαλύτερο πολωνικό συνδικάτο για τους εκπαιδευτικούς και τους παιδαγωγούς. Η Ένωση διοικείται από την Εθνική Συνάντηση των Αντιπροσώπων, η οποία συνέρχεται κάθε τέσσερα χρόνια. Σε καθημερινή βάση, το Κεντρικό Γραφείο φροντίζει για τις οργανωτικές δραστηριότητες ρουτίνας. Official homepage (in English)
Ευρωπαϊκό Νομισματικό Σύστημα

Το Ευρωπαϊκό Νομισματικό Σύστημα ήταν μια ρύθμιση που θεσπίστηκε το 1979 στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ρόι Τζένκινς όπου τα περισσότερα κράτη Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας σύνδεσαν τα νομίσματα τους για να αποφευχθούν μεγάλες διακυμάνσεις μεταξύ τους.

 Μετά την κατάρρευση του συστήματος ισοτιμιών Μπρέτον Γουντς το 1971, οι περισσότερες χώρες της ΕΟΚ συμφώνησαν το 1972 να διατηρήσουν σταθερότητα στην ισοτιμία με την παρεμπόδιση των διακυμάνσεων των συναλλαγματικών ισοτιμιών άνω του 2,25% (το ευρωπαϊκό νομισματικό φίδι). Τον Μάρτιο του 1979, αυτό το σύστημα αντικαταστάθηκε από το Ευρωπαϊκό Νομισματικό Σύστημα και καθορίστηκε η Ευρωπαϊκή λογιστική μονάδα. Ludlow, Peter. The making of the European monetary system. A case study of the politics of the European community. London: Butterworth, 1982
Φιαναραντσόα

Η Φιαναραντσόα (μαλαγασικά: Fianarantsoa) είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Μαδαγασκάρης με πληθυσμό 167.240 κατοίκων. Είναι η πρωτεύουσα της Επαρχίας Φιαναραντσόα, της Περιφέρειας Άνω Ματσιάτρα και του δήμου Φιαναραντσόα.

 Η Φιαναραντσόα βρίσκεται νοτιοανατολικά της Μαδαγασκάρης, κεντρικά της Φιαναραντσόα και ανατολικά της Άνω Ματσιάτρα. Το τοπικό αεροδρόμιο είναι το Αεροδρόμιο της Φιαναραντσόα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2004 η Φιαναραντσόα είχε 167.240 κατοίκους. Είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Μαδαγασκάρης μετά την Ανταναναρίβο και την Τοαμασίνα. Κατάλογος πόλεων της Μαδαγασκάρης
Alejandro

Το τουφέκι ελεύθερων σκοπευτών Alejandro είναι τουφέκι χειροκίνητου κλείστρου που έχει σχεδιαστεί και κατασκευαστεί στην Κούβα από την Union de Industrias Militares. Ονομάστηκε έτσι από την κωδική ονομασία που χρησιμοποιήθηκε από τον Φιντέλ Κάστρο στη Σιέρρα Μαέστρα, η οποία είναι επίσης το μεσαίο του όνομα.

 Το Alejandro είναι τουφέκι ακριβείας που χρησιμοποιείται από όλους τους κλάδους των Ενόπλων Δυνάμεων της Κούβας. Ο σχεδιασμός του ξεκίνησε προς το τέλος του 2001 και τις αρχές του 2002, και χρησιμοποιεί το διαμέτρημα 7.62×54mmR με έναν εσωτερικό γεμιστήρα χωρητικότητας 8 φυσιγγίων. Παρά το γεγονός ότι μπορεί να χρησιμοποιήσει διαφορετικούς τύπους διόπτρων, ακόμα και δυτικών προτύπων, το πρότυπό του είναι η PSO-1. Το όπλο έχει δείξει καλές επιδόσεις, αλλά λόγω της χώρας καταγωγής του έχει λάβει ελάχιστη προσοχή από τον διεθνή τύπο. Rifle information Αρχειοθετήθηκε 2017-12-29 στο Wayback Machine. Overview and performance
Σαμπάμπ Λαράς

Η Σαμπάμπ Λαράς είναι ποδοσφαιρική ομάδα από το Μαρόκο, με έδρα την μικρή πόλη της Λαράς και η οποία αγωνίζεται στην Γ΄ Κατηγορία του Μαροκινού Πρωταθλήματος (القسم الأول هواة).

 Η ομάδα αγωνιζόταν στην Α΄ Κατηγορία του μαροκινού ποδοσφαίρου για την σεζόν 1959-1960 και 1960-1961. Πέτυχε την καλύτερή της θέση στο πρωτάθλημα της Α΄ Κατηγορίας στη διάρκεια της σεζόν 1959-1960, όταν και τερμάτισε 10η στην τελική βαθμολογία, έχοντας απολογισμό 7 νίκες, 8 ισοπαλίες και 9 ήττες. Λαράτσε ΚΦ (Γαλλικά) Ιστοσελίδα της Groupement National de Football Amateurs 1
Νεόφυτος Καυσοκαλυβίτης

Ο Νεόφυτος Καυσοκαλυβίτης (1689 - 1784) ήταν Έλληνας μοναχός και εκκλησιαστικός συγγραφέας, μέλος των Κολλυβάδων Πατέρων περισσότερο όμως στην αρχική τους μορφή. Γεννήθηκε στην Πάτρα και έγινε μοναχός στη Σκήτη Αγίας Τριάδος, τα λεγόμενα "Καυσοκαλύβια" στο Άγιο όρος (εξού και το όνομά του). Το 1749 ήταν διευθυντής στην Αθωνιάδα σχολή, αργότερα δίδαξε στη Χίο, Βλαχία (Ηγεμονική Ακαδημία του Βουκουρεστίου) και Τρανσυλβανία. Έγραψε πολλά θεολογικά και φιλοσοφικά έργα. Έμεινε πολλά χρόνια στη Βλαχία κοντά στον θείο του, που ήταν αρχιερέας στο Βουκουρέστι. Πέθανε στο Βουκουρέστι το 1784.

 "Προσκυνητάριον του Αγίου όρους" "Περί του τιμίου και ζωοδόχος σταυρού" "Θεώδορος Γραμματικού"" 1768 "Εκλογή ψαλτηρίου παντός και ευχών" 1759 "Βίος Μελετίου Πηγά" 1769 "Ενχειρίδιον περιέχων του παρακλητικών κανόνα" 1778, "Η θεία και ιερά ακολουθία των οσίων και θεοφόρων πατέρων ημών Βαρνάβα και Σωφρονίου των εξ Αθηνών και του ιερού Χριστοφόρου, την εν Μελά όρει ασκησάντων" 1775, "Επιγράμματα περί γραμμάτων περί όρους Μελά" 1775 "Πολιτικοί νόμοι ή εξήγησις των ιερών κανόνων των συνόδων" "Εγχειρίδιον αποδεικτικών περί του ότι χρεοστούσαν οι χριστιανοί συχνώτερον να μεταλαμβάνοσι τα θεία μηστήρια" 1766 "Σχόλια είς τα αθώα του Αριστοτέλους " "Εξήγισις του περί φιλίας λόγου του Λουκιανού και του περί τυρανίας" "Επιστολαί" "Περί του επιταφίου φωτός" "Πανσπερμία" Χαρίλαος Τζώγας: Η περί μνημοσύνων έρις εν Αγίω Όρει κατά τον ΙΗ΄αιώνα, Θεσσαλονίκη 1969, (Διδακτορική Διατριβή, Αριστοτέλειον Πανεπιστήμιον Θεσσαλονίκης, Επιστημονική Επετηρίς της Θεολογικής Σχολής, Παράρτ. Αριθμ. 3). (http://phdtheses.ekt.gr, http://hdl.handle.net/10442/hedi/23473), (https://web.archive.org/web/20190914090730/http://hippo.lib.uoa.gr/), (http://www.lib.auth.gr) Γεώργιος Γιαννόπουλος:Νεόφυτος Καυσοκαλυβίτης Ο εκ Πατρών διδάσκαλος του Γένους, Πάτρα 1992
Οι παράνομοι (ταινία, 1958)

Οι παράνομοι είναι μια ελληνική δραματική ταινία του 1958, σε σκηνοθεσία, σενάριο και παραγωγή Νίκου Κούνδουρου. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Τίτος Βανδής, Πέτρος Φυσσούν, Ανέστης Βλάχος, Νέλλη Αγγελίδου και Γιώργος Οικονόμου.

 Μετά το τέλος του Εμφυλίου, τρεις άνδρες φυγοδικούν. Σκοτώνουν έναν πλούσιο αγρότη που είχε προδώσει τον ένα από αυτούς, τον Πέτρο Καζάκο, του παίρνουν τα λεφτά και εξαναγκάζουν τη γυναίκα του να τους ακολουθήσει για να μην τους προδώσει. Ο δεύτερος από την παρέα των τριών είναι ο επαναστάτης Κοσμάς, ο οποίος παραδέχεται ότι έχει καταστρέψει τη ζωή του και θέλει απλώς είναι να μείνει στην ησυχία του. Ο τρίτος, ο νεαρός αγρότης Αργύρης, ο οποίος σκότωσε τον αδελφό του για κτηματικές διαφορές. Όταν οι τρεις φυγάδες ανακαλύπτουν ότι τους έχει περικυκλώσει η χωροφυλακή, αποφασίζουν να κατέβουν από το βουνό προς τη θάλασσα με σκοπό να περάσουν στην απέναντι όχθη. Όταν ξεμένουν από νερό, οι φυγάδες χάνουν το κουράγιο τους και αρχίζουν να γίνονται καχύποπτοι ο ένας για τον άλλον. Όταν συναντούν μια ομάδα περιπλανώμενων μουσικών, αυτοί τους αναγνωρίζουν κι έτσι, όταν τελικά βρίσκουν ένα καΐκι, είναι πολύ αργά για να δραπετεύσουν, καθώς είναι περικυκλωμένοι από χωροφύλακες. Ο Κοσμάς προτείνει στον Πέτρο να πάρει το κορίτσι και να φύγουν, ενώ ο ίδιος μένει πίσω και σκοτώνεται, δίνοντας έτσι στους υπόλοιπους ευκαιρία να γλιτώσουν. Στην ταινία υπάρχει μία σκηνή όπου ένας από τους παράνομους σκοτώνεται από τους χωροφύλακες καθώς τρέχει προς το μέρος τους με σκοπό να παραδοθεί. Η λογοκρισία της εποχής έκρινε πως η σκηνή αυτή έθιγε την εικόνα της χωροφυλακής και τη συνέπειά της. Ζητήθηκε από τον Κούνδουρο να την αφαιρέσει, εκείνος όμως αρνήθηκε και τελικά η ταινία μία εβδομάδα μετά την προβολή της απαγορεύθηκε. Ο Νίκος Κούνδουρος είχε πει για την ταινία:«Οι παράνομοι είναι η ταινία της οργής. Η αντίσταση είχε πνιγεί, οι τρόποι έκφρασης των αγωνιστών είχαν καταργηθεί κάτω από τη βία ενός αστυνομικού κράτους. Θέλησα να αποτίσω ένα φόρο τιμής στον αντάρτη των βουνών, στον ταπεινωμένο στον εξευτελισμένο, στον αγνοημένο, στην καλύτερη περίπτωση, Έλληνα, που κράτησε ψηλά τη Ρωμιοσύνη». Η ταινία κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 14 Μαΐου 1958. Συμμετείχε στο Φεστιβάλ Βερολίνου το 1959, όπου έλαβε θετικά σχόλια από κριτικούς και κοινό, ενώ την επόμενη χρονιά προβλήθηκε από το BBC. Από κριτική του Μάριου Πλωρίτη στην εφημερίδα Ελευθερία:«Το μεγαλύτερο χάρισμα του Νίκου Κούνδουρου είναι η πλαστική κινηματογραφική ματιά του… Και στην ταινία ετούτη, περισσότερο από κάθε άλλην, η Εικόνα είναι το μεγαλύτερο στοιχείο Ενεργητικού…Παρασύρεται πολύ συχνά από την Εικόνα και παραμελεί το δράμα. Κι ωστόσο, μ’ όλα τα ελαττώματά τους οι Παράνομοι έχουν (εκτός από οπτικές) και αρετές που δικαιώνουν την πεποίθησή μας ότι ο Κούνδουρος είναι από τους ελάχιστους προικισμένους σκηνοθέτες μας». Τριανταφυλλίδης, Ιάσων (2000). Ταινίες για Φίλημα: Ένα αφιέρωμα στον Φιλοποιμένα Φίνο και τις ταινίες του. Αθήνα: Εξάντας εκδοτική. σελ. 323. ISBN 9789602564561. Γιώργος Ανδρίτσος, Η κατοχή και η αντίσταση στον Ελληνικό κινηματογράφο 1945-1966, εκδ.Αιγόκερως, Αθήνα, 2004
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Αθηνών 2010–11

Το Πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Αθηνών την περίοδο 2010-11 διεξήχθη σε τρεις κατηγορίες με τη συμμετοχή 122 ομάδων συνολικά. Υπερπρωταθλητής αναδείχθηκε ο ΑΟ Τραχώνων Αλίμου.

 Α΄ με 32 ομάδες σε δύο ομίλους των 16 ομάδων. Β΄ με 46 ομάδες σε τρεις ομίλους των 16-15-15 ομάδων. Γ΄ με 44 ομάδες σε τρεις ομίλους των 15-14-15 ομάδων. Πρωταθλητές ομίλων που ανέβηκαν στη Δ΄ Εθνική: ΑΟ Τραχώνων ΑΟ Μελισσίων Αγώνας ανάδειξης Υπερπρωταθλητή Περιστέρι, 23-5-2011: ΑΟ Τραχώνων – ΑΟ Μελισσίων: 2-1 (κ.αγ. 1-1): Ντεντόπουλος 49΄, Καλλιπολίτης 100΄ - Μπαδήμας 9΄. Πρωταθλητές ομίλων: άνοδος στην Α΄. 1ος όμιλος: Α.Ο. Πεύκης 2ος όμιλος: Θύελλα Αγ. Δημητρίου 3ος όμιλος: ΠΑΣ Γαλάτσι Δευτεραθλητές: άνοδος στην Α΄ είτε απευθείας είτε έπειτα από αγώνα κατάταξης με την 3η, στην περίπτωση που δεν υπήρχε μεγάλη διαφορά βαθμών (η ισοπαλία ευνοεί τη 2η). 1ος όμιλος: Αστέρας 2004, απευθείας. 2ος όμιλος: Πανερυθραϊκός Α.Σ. – Γκυζιακός: 1-1 (η ισοπαλία ευνοούσε τον Πανερυθραϊκό). 3ος όμιλος: Δόξα Βύρωνα – Φωστήρας Ηλιούπολης: 3-1. Πρωταθλητές ομίλων: άνοδος στη Β΄. 1ος όμιλος: Τόλμη Περιστερίου 2ος όμιλος: Φωστήρας Καισαριανής 3ος όμιλος: Φοίνικας Περιστερίου Δευτεραθλητές: άνοδος στη Β΄. 1ος όμιλος: Κεραυνός Πετρούπολης 2ος όμιλος: Κουκάκι 3ος όμιλος: Χρυσούπολη Τριταθλητές: άνοδος στη Β΄ είτε απευθείας είτε έπειτα από αγώνα κατάταξης με την 4η στην περίπτωση που δεν υπήρχε μεγάλη διαφορά βαθμών. 1ος όμιλος: Αστέρας Εξαρχείων, απευθείας 2ος όμιλος: Πανιώνιος Καισαριανής – Κρόνος Αθηνών: 2-1. 3ος όμιλος: Παράδεισος Αμαρουσίου – Πλάτων Αθηνών: 5-1. Μόνο οι πέντε πρώτες θέσεις Βαθμολογίες ΕΠΣ Αθηνών 2010-11.
Χαλίνα Γκουρέτσκα

Η Χαλίνα Σίλβια Γκόρετσκα ή Χέρμαν (πολωνικά: Halina Sylwia Górecka‎, γερμ: Halina Herrmann, πατρικό επώνυμο: Richter, 4 Φεβρουαρίου 1938) είναι πρώην αθλήτρια του στίβου και ολυμπιονίκης που αγωνίστηκε στους δρόμους ταχύτητας με τα χρώματα της Πολωνίας και της Δυτικής Γερμανίας.

 Γεννήθηκε το 1938 στο Χόρζοφ της Πολωνίας και ξεχώρισε γρήγορα σε εγχώριο επίπεδο, με αποτέλεσμα να πραγματοποιήσει την πρώτη της διεθνή εμφάνιση στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1956 όπου συμμετείχε στα αγωνίσματα των 100 μ. και των 4 x 100 μ., χωρίς όμως να διακριθεί. Τέσσερα χρόνια αργότερα, αποτέλεσε μαζί με τις Σλιέπυ, Γιανιζέφσκα και Γιεσιονόφσκα την πολωνική ομάδα σκυταλοδρομίας των 4 x 100 μ. που κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ρώμης. Παράλληλα, συμμετείχε και στα αγωνίσματα των 100 μ. (φτάνοντας μέχρι τον ημιτελικό, όπου πραγματοποίησε τον όγδοο καλύτερο χρόνο με αποτέλεσμα να μείνει εκτός της τελικής εξάδας) και 200 μ. (στο οποίο αν και πέρασε την προκριματική σειρά ως επιλαχούσα δεν έτρεξε στην επόμενη κούρσα). Το 1962 συμμετείχε στα 100 μ. του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου του Βελιγραδίου, φτάνοντας μέχρι τους ημιτελικούς. Μεγαλύτερη στιγμή της καριέρας της ήταν το χρυσό μετάλλιο που κατέκτησε από κοινού με τις Σλιέπυ, Κιρζενστάιν και Κλομπουκόφσκα στη σκυταλοδρομία 4 x 100 μ. στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1964, το οποίο συνοδεύτηκε με την επίτευξη παγκοσμίου ρεκόρ. Αν και το ρεκόρ ακυρώθηκε μερικά χρόνια αργότερα, όταν η Κλομπουκόφσκα απέτυχε σε τεστ φύλου εξαιτίας μιας γενετικής ιδιομορφίας, η συγκεκριμένη εξέλιξη δεν επηρέασε την τελική κατάταξη στο αγώνισμα, με αποτέλεσμα οι Πολωνές αθλήτριες να διατηρήσουν τα μετάλλιά τους. Στην ίδια διοργάνωση, η Γκόρετσκα συμμετείχε και στον τελικό των 100 μ., όπου κατετάγη έβδομη. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Τόκυο ήταν η τελευταία μεγάλη διοργάνωση στην οποία συμμετείχε με τα χρώματα της Πολωνίας, καθώς το 1965 αυτομόλησε στη Δυτική Γερμανία, με την οποία έλαβε μέρος το 1968 στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Πόλης του Μεξικού αγωνιζόμενη χωρίς επιτυχία στα 100 μ. και 200 μ. Αποσύρθηκε από την ενεργή δράση το 1969. Το 1965, με αφορμή τη διεξαγωγή διακρατικών αγώνων στίβου στο Ντόρτμουντ, η Γκόρετσκα αυτομόλησε στη Δυτική Γερμανία, όπου παντρεύτηκε έναν παιδικό της φίλο, με τον οποίο απέκτησε έναν γιο. Μετά την απόσυρσή της από την ενεργό δράση εργάστηκε μέχρι τη συνταξιοδότησή της ως πωλήτρια και παράλληλα υπήρξε για ένα διάστημα προπονήτρια στίβου, ενώ το 2012 εκλάπη από το διαμέρισμά της το χρυσό μετάλλιο που είχε κερδίσει στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1964. Το 2014, με αφορμή μια αθλητική εκδήλωση προώθησης, επισκέφθηκε την Πολωνία για πρώτη φορά μετά την αυτομόλησή της. Σύμφωνα με δηλώσεις της ίδιας, η πολυετής ενασχόλησή της με τον πρωταθλητισμό της δημιούργησε ορισμένα προβλήματα υγείας.
Τρινιτά ντεϊ Μόντι

H εκκλησία της Αγιοτάτης Τριάδας των Ορέων, chiesa di Santissima Trintà dei Monti, είναι μία Ρωμαιο-Καθολική εκκλησία, στην κορυφή της Κλίμακας (Scalinata) που αρχίζει από την Πιάτσα ντι Σπάνια, στα βόρεια της Ρώμης. Ο ναός και η γύρω περιοχή, μαζί με τη Βίλα Μέντιτσι είναι Γαλλική ιδιοκτησία.

 Το 1494 ο Άγ. Φραγκίσκος της Πάολα, ένας ερημίτης από την Καλαβρία, αγόρασε έναν αμπελώνα από τον παπικό μελετητή και πρώην πατριάρχη της Ακουιλέια, Ερμόλαο Μπάρμπαρο. Έπειτα έλαβε την εξουσιοδότηση από τον πάπα Αλέξανδρο ΣΤ΄ να ιδρύσει μία μονή για τους αδελφούς Μινιμίτες (Minimi, Ελαχίστους). Το 1502 ο Λουδοβίκος ΙΒ΄ της Γαλλίας άρχισε την κατασκευή της εκκλησίας της Τρινιτά ντεϊ Μόντι δίπλα στη μονή, για να εορτάσει την επιτυχή εισβολή του στη Νάπολη. Η οικοδομική εργασία ξεκίνησε σε Γαλλικό στυλ με οξυκόρυφα υστερο-Γοτθικά τόξα, αλλά η κατασκευή καθυστέρησε. Τελικά στη θέση του κτίστηκε ο τωρινός Ιταλο-Αναγεννησιακός ναός και καθαγιάστηκε το 1585 από τον μεγάλο αναμορφωτή του άστεως πάπα Σίξτο Ε΄, του οποίου η οδός βία Σιστίνα συνέδεσε την Πιάτσα ντελλα Τρινιτά ντεϊ Μόντι (την πλατεία εμπρός του ναού) με την Πιάτσα Μπαρμπερίνι (που είναι νοτιο-ανατολικότερα). Ο αρχιτέκτονας της πρόσοψης δεν είναι γνωστός με βεβαιότητα, αλλά ο Βόλφγκανκ Λοτς προτείνει, ότι ίσως ο ναός να προέρχεται από ένα σχέδιο τού Τζάκομο ντελλα Πόρτα (ακόλουθου του Μιχαήλ-Αγγέλου), που είχε πιο πριν κτίσει την εκκλησία τού Σαντ'Ατανάσιο ντεϊ Γκρέτσι, με την οποία έχει ομοιότητες. Η διπλή κλίμακα εμπρός του ναού είναι του Ντομένικο Φοντάνα. Εμπρός από την εκκλησία στέκεται ο οβελίσκος του Σαλλούστιου, ένας από τους πολλούς της αρχαίας Ρώμης, που μεταφέρθηκε εδώ το 1789. Είναι Ρωμαϊκός και μιμείται τους Αιγυπτιακούς· κατασκευάστηκε στα πρώτα έτη της Αυτοκρατορίας για τους κήπους του ιστορικού Σαλλούστιου, κοντά στην Πόρτα Σαλάρια. Η ιερογλυφική επιγραφή αντιγράφτηκε από τον οβελίσκο της Πιάτσα ντεϊ Πόπολο, γνωστού ως οβελίσκου του Φλαμίνιο. Κατά τη Ναπολεόντιο κατοχή της Ρώμης, η εκκλησία, όπως πολλές άλλες, λεηλατήθηκε των καλλιτεχνημάτων και της διακόσμησής της. Το 1816, έπειτα από την παλινόρθωση των Βουρβόνων, η εκκλησία ανακαινίστηκε με έξοδα του Λουδοβίκου ΙΗ΄ της Γαλλίας. Οι επιγραφές, οι οποίες βρέθηκαν στην Τρινιτά ντεϊ Μόντι, είναι μία πολύτιμη πηγή, που δείχνει την ιστορία της εκκλησίας· συλλέχθηκαν και εκδόθηκαν από τον Βιντσέντσο Φορτσέλλα. Hutton, Edward: Rome (1911. 7th revised & enlarged edn:1950) Lotz, Wolfgang: Architecture in Italy 1500-1600. (1974. Yale U.P.edition 1995) Macadam, Alta: Rome (Blue Guides. 6th edition. London. 1998) Κατάλογος εκκλησιών στη Ρώμη
Κάρολος Γουλιέλμος του Νάσσαου-Ούζινγκεν

Ο Κάρολος Γουλιέλμος, γερμ. Karl Wilhelm (9 Νοεμβρίου 1735 - 17 Μαΐου 1803) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν πρίγκιπας του Νάσσαου-Ούζινγκεν (1775-1803) και του Νάσσαου-Σααρμπρύκεν (1797-1803).

 Γεννήθηκε στο Ούζινγκεν και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Καρόλου, πρίγκιπα του Νάσσαου-Ούζινγκεν και της Χριστίνας Βιλελμίνης των Βέττιν, κόρης του Ιωάννη Γουλιέλμου Γ΄, δούκα της Σαξονίας-Άιζεναχ. Το 1770 έγινε αντιστράτηγος του ολλανδικού στρατού και προήχθη σε στρατηγό το 1789. Το επόμενο έτος έγινε διοικητής του Συντάγματος των Βαλόνων και λοχαγός των Γρεναδιέρων. Διαδέχθηκε τον πατέρα του το 1775. Το 1783 κατέληξε σε συμφωνία κληρονομίας του Οίκου Νάσσαου με τον εξάδελφό του, πρίγκιπα του Σααρμπρύκεν, τον 4ο εξάδελφό του, πρίγκιπα του Βάιλμπουργκ και τον πρίγκιπα του Ντιτς του κλάδου του Όθωνα Α΄. Συμφώνησαν να είναι οι περιοχές του Νάσσαου αδιαίρετες και αν ένας κλάδος εκλείψει, η περιοχή του να κληροδοτείται στον πρεσβύτερο κλάδο. Το 1797 απεβίωσε ο Ερρίκος Λουδοβίκος, πρίγκιπας του Νάσσαου-Σααρμπρύκεν και τον διαδέχθηκε ο Κάρολος Γουλιέλμος, μια και ο κλάδος του Ούζινγκεν ήταν ο πρεσβύτερος του Οίκου. Με τη συνθήκη του Λυνεβίλ οι περιοχές του που βρίσκονταν δυτικά του Ρήνου πέρασαν στη Γαλλία, αποζημιώθηκε όμως έξι χρόνια αργότερα, το 1803 με άλλες μέσω της Κύριας Απόφασης της Έκτακτης Αυτοκρατορικής Αντιπροσωπείας (Hauptschluß der außerordentlichen Reichsdeputation). Απεβίωσε το ίδιο έτος χωρίς άρρεν τέκνο και τον διαδέχθηκε ο επόμενος αδελφός του Φρειδερίκος Αύγουστος. Νυμφεύτηκε την Καρολίνα-Φελίτσιτας, κόρη του Χριστιανού-Καρόλου-Ράινχαρντ, κόμη του Λάινινγκεν-Φάλκενμπουργκ-Χάιντεσχαϊμ και είχε τέκνο: Κάρολος-Γουλιέλμος 1761-1763, πρίγκιπας του Νάσσαου-Ούζινγκεν. Καρολίνα-Πολυξένη 1762-1823, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο, πρίγκιπα της Έσσης-Κάσσελ. Λουίζα-Ερριέττα 1763-1845. ανώνυμος γιός 1768, απεβίωσε σε ηλικία λίγων ημερών. Ernst Joachim: Karl Wilhelm von Nassau-Usingen. In: Allgemeine Deutsche Biographie (ADB). Band 15, Duncker & Humblot, Leipzig 1882, S. 315.
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2023

Το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2023 (ουγγρικά: 2023-as atlétikai világbajnokság‎), η 19η έκδοση του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου, πραγματοποιήθηκε από τις 19 έως τις 27 Αυγούστου 2023, στο Εθνικό Κέντρο Στίβου στη Βουδαπέστη της Ουγγαρίας. Η πόλη της Βουδαπέστης ενδιαφέρθηκε να οργανώσει στο παρελθόν το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2007, όμως απέσυρε την υποψηφιότητά της και τελικά διοργανώθηκε στην Οσάκα.

 Το πρόγραμμα του πρωταθλήματος έγινε γνωστό στις 26 Αυγούστου 2022. Τα κριτήρια για την πρόκριση στο Πρωτάθλημα είναι τα εξής: Κατοχή wild card (ο αθλητής να είναι ο πρόσφατος Παγκόσμιος Πρωταθλητής ή να είναι ο πρωταθλητής του Diamond League 2022) Επίτευξη του ορίου πρόκρισης (δείτε παρακάτω) Κατοχή θέσης εντός της Παγκόσμιας Κατάταξης Αθλητών (World Rankings) * Διοργανώτρια χώρα (Ουγγαρία) Με αστερίσκο (*) οι αθλητές που συμμετείχαν μόνο στις προκριματικές σειρές των σκυταλοδρομιών Με αστερίσκο (*) οι αθλητές που συμμετείχαν μόνο στις προκριματικές σειρές των σκυταλοδρομιών Με αστερίσκο (*) οι αθλητές που συμμετείχαν μόνο στις προκριματικές σειρές των σκυταλοδρομιών
Σφαιρωτό σμήνος του Ηρακλέους

Το Μεσιέ 13 ή M13 (γνωστό και ως NGC 6205 και κάποιες φορές αποκαλείται Μεγάλο Σφαιρωτό Σμήνος Ηρακλή και Σφαιρωτό Σμήνος Ηρακλή) είναι σφαιρωτό σμήνος σε απόσταση περίπου 25.000 ετών φωτός στον αστερισμό Ηρακλή. Είναι ένα από τα πιο γνωστά και αξιοσημείωτα σφαιρωτά σμήνη στο βόρειο ουράνιο ημισφαίριο.

 Το Μεσιέ 13 ανακαλύφθηκε από τον Έντμουντ Χάλλεϋ το 1714, ο οποίος ανέφερε ότι είναι ορατό με γυμνό μάτι σε μία καθαρή, ασέληνη νύκτα. Το 1974 στάλθηκε από το ραδιοτηλεσκόπιο του Αρεσίμπο ένα μήνυμα προς το Μ13 με σκοπό να επικοινωνήσει με πιθανή εξωγήινη ζωή. Ο λόγος που στάλθηκε στο Μ13 ήταν ότι εξαιτίας της υψηλότερης αστρικής πυκνότητας, οι πιθανότητες να εντοπιστεί ένας πλανήτης με ζωή με υψηλή νοημοσύνη είναι υψηλότερες. Αν και το μήνυμα εστάλη, το Μ13 δεν θα είναι σε εκείνη τη θέση όταν φτάσει. Η αποστολή του μηνύματος ήταν μία επίδειξη της τεχνολογίας και όχι μία πραγματική προσπάθεια να επικοινωνήσουμε. Το Μεσιέ 13 έχει διάμετρο περίπου 150 έτη φωτός και αποτελείται από πολλές εκατοντάδες χιλιάδες άστρα. Έχει ηλικία περίπου 14 εκατομμύρια έτη. Το λαμπρότερο άστρο είναι ο μεταβλητός αστέρας V11 με φαινόμενο μέγεθος 11,95. Το πιο παράξενο μέλος του Μ13 είναι ένα νεαρό άστρο με φασματικό τύπο Β2. Η πιο πιθανή εξήγηση είναι ότι το άστρο παγιδεύτηκε βαρυτικά από το σμήνος. NGC 6207 και IC 4617, δύο γαλαξίες στο ίδιο πεδίο με το Μεσιέ 13 Μεσιέ 92, ένα άλλο αξιοσημείωτο σφαιρωτό σμήνος στον Ηρακλή Δεδομένα για το NGC 6205 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 6205 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Messier 13, Image by Arran Hill Messier 13, SEDS Messier pages Αρχειοθετήθηκε 1996-12-21 στο Wayback Machine. Messier 13, Galactic Globular Clusters Database page Messier 13, High-resolution LRGB image based on 2 hrs total exposure Messier 13, Amateur astrophotographer (hgg) photo using the 9.25" Celestron Telescope (85min exposure) Messier 13, Image by Waid Observatory NightSkyInfo.com - M13, the Hercules Globular Cluster Photometric study of the V2 cepheid in M13 Period, Amplitude and Light Curve of V38 in M13 Great Globular Cluster in Hercules (Messier 13/NGC 6205) M13 images taken by Stargazer-Observatory M13
Γεώργιος Μερκούρης

Ο Γεώργιος Μερκούρης (1886 - 1943) ήταν Έλληνας πολιτικός, αντιπρόεδρος του Λαϊκού κόμματος και μετέπειτα αρχηγός και ιδρυτής του Εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος Ελλάδος. Κατά την περίοδο της κατοχής εκτός από αρχηγός του Εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος Ελλάδος ήταν και πρόεδρος της εθνικής τράπεζας από τον Ιανουάριο του 1943 μέχρι τον θάνατο του τον ίδιο χρόνο τον Δεκέμβριο του 1943.

 Γεννήθηκε το 1886 στην Αθήνα και ήταν γιος του Σπυρίδωνα Μερκούρη, επί σειρά ετών δημάρχου Αθηναίων, και αδελφός του Σταμάτη Μερκούρη, μετέπειτα βουλευτή της Αριστεράς και θείος της Μελίνας Μερκούρη. Σπούδασε νομικά και πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στο Παρίσι. Ασχολήθηκε με την πολιτική και εκλέχθηκε βουλευτής Αττικοβοιωτίας το 1915 με το Κόμμα Εθνικοφρόνων. Λόγω των πολιτικών του πεποιθήσεων εξορίστηκε στην Κορσική (1920), από την οποία επέστρεψε το 1922, οπότε και επανεκλέχθηκε βουλευτής Αττικοβοιωτίας, με το Λαϊκόν Κόμμα. Κατά τη διάρκεια της πολιτικής του καριέρας διετέλεσε υπουργός Επισιτισμού από τον Μάιο ως τον Αύγουστο του 1922 στην κυβέρνηση Πρωτοπαπαδάκη καθώς και υπουργός Εθνικής Οικονομίας από τον Δεκέμβριο του 1926 ως τον Αύγουστο του 1927 στην κυβέρνηση Ζαΐμη. Το 1932 αποχώρησε από το Λαϊκόν Κόμμα, του οποίου ήταν αντιπρόεδρος, ύστερα από διαφωνία που προέκυψε με τον Παναγή Τσαλδάρη. Λίγο αργότερα ίδρυσε το Ελληνικό Εθνικό Σοσιαλιστικό Κόμμα, ναζιστική παράταξη. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, έγινε διοικητής της Εθνικής Τράπεζας τον Ιανουάριο του 1943, θέση την οποία κατείχε μέχρι τον θάνατό του τον Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς. Πέθανε στην Αθήνα τον Δεκέμβριο του 1943 από ανακοπή καρδιάς, σε ηλικία 57 ετών. Ανηψιά του ήταν η Μελίνα Μερκούρη.
3. Λίγκα

Η 3. Λίγκα (γερμανικά: 3. Liga) είναι η τρίτη σε ιεραρχία επαγγελματική κατηγορία του γερμανικού ποδοσφαίρου. Συστάθηκε το 2008, γεγονός που την καθιστά την πιο νεότευκτη γερμανική ποδοσφαιρική κατηγορία. Το 2008 και το 2009 συμμετείχαν σ' αυτήν 18 ομάδες, ενώ από το 2010 συμμετέχουν 20.

 Τον Σεπτέμβριο του 2006 σε μία συνεδρίαση η Γερμανική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (DFB) αποφάσισε και ανακοίνωσε την πρόθεσή της από το 2008 να προστεθεί στα πρωταθλήματα και η 3η Λίγκα σε έναν όμιλο προς ενίσχυση του ανταγωνισμού. Η 3η Λίγκα αποτελεί την τελευταία επαγγελματική κατηγορία πριν το Περιφερειακό Πρωτάθλημα (Regionalliga) και την ανώτερη κατηγορία που διοργανώνεται από την Ομοσπονδία (DFB) και όχι από την Επαγγελματική Λίγκα (DFL). Αναμενόταν πως στην αρχή το όνομα θα ήταν 3. Μπούντεσλιγκα αλλά η DFB επέλεξε το όνομα 3. Λίγκα, δεδομένου ότι το πρωτάθλημα θα διοικείται άμεσα από την DFB και όχι από τη Γερμανική Ποδοσφαιρική Λίγκα DFL (Deutsche Fußball Liga) που διεξάγει τη Μπούντεσλιγκα και τη 2η Μπούντεσλιγκα. Οι ομάδες που συμμετέχουν είναι 20 και αγωνίζονται σε έναν όμιλο. Οι δύο πρώτες ομάδες της 3ης Λίγκα προβιβάζονται απευθείας στην 2η Μπούντεσλιγκα και αντικαθίστανται από τις δύο τελευταίες ομάδες αυτής. Η τρίτη της βαθμολογίας αναμετράται σε αγώνες μπαράζ με την 18η (τρίτη από το τέλος) της 2ης Μπούντεσλιγκα. Οι τρεις τελευταίες ομάδες της 3ης Λίγκα υποβιβάζονται στη Ρεγκιονάλλιγκα, η οποία από τη σεζόν 2012-13 και έπειτα είναι χωρισμένη σε πέντε ομίλους (2008-12 τρεις όμιλοι), τον Βόρειο, τον Βορειοανατολικό, τον Δυτικό, τον Νοτιοδυτικό και της Βαυαρίας. Οι πέντε πρωταθλητές των ομίλων αυτών και ο δευτεραθλητής του ομίλου, του οποίου η περιφέρεια έχει εκάστοτε τα περισσότερα μέλη στην ομοσπονδία, δίνουν αγώνες πλέι-οφ για να αναδειχθούν από τις έξι οι τρεις ομάδες, που θα ανεβούν στην 3η Λίγκα. Το λογότυπο του πρωταθλήματος όπως έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου. Επίσημος ιστότοπος
Χειμερινοί Παραολυμπιακοί Αγώνες 2022

Οι Χειμερινοί Παραολυμπιακοί Αγώνες του 2022 (κινέζικα : 第十三届冬季残疾人奥林匹克运动会), επίσημα γνωστοί ως 13οι Χειμερινοί Παραολυμπιακοί Αγώνες, είναι μια διεθνής χειμερινή διοργάνωση για αθλητές με αναπηρία που πρόκειται να λάβει χώρα στο Πεκίνο της Κίνας από τις 4 έως τις 13 Μαρτίου 2022. Το Πεκίνο θα γίνει η πρώτη πόλη που θα φιλοξενήσει και τους Θερινούς και τους Χειμερινούς Παραολυμπιακούς Αγώνες. Θα είναι οι πρώτοι Χειμερινοί Παραολυμπιακοί Αγώνες που θα πραγματοποιηθούν στην Κίνα.

 Στους Χειμερινούς Παραολυμπιακούς Αγώνες του 2022 θα πραγματοποιηθούν πέντε χειμερινά παραολυμπιακά αθλήματα και 78 αγωνίσματα με απονομές μεταλλίων. Σε αυτούς τους Αγώνες, το έλκηθρο (bobsleigh) επρόκειτο να γίνει το έβδομο άθλημα στο πρόγραμμα των Χειμερινών Παραολυμπιακών Αγώνων, αλλά τελικά κρίθηκε ότι δεν πληροί τα κριτήρια. Επίσης 4 γυναικεία αγωνίσματα χιονοσανίδας κρίθηκαν ότι δεν πληρούσαν τα κριτήρια και αφαιρέθηκαν, απομένοντας μόνο 2. Έτσι τελικά θα πραγματοποιηθούν συνολικά 78 αγωνίσματα, εκ των οποίων 39 για άνδρες, 35 για γυναίκες και 4 μικτά ως εξής: Αλπική χιονοδρομία (30 - 15 ανδρικά και 15 γυναικεία) Βορινή χιονοδρομία (περιλαμβάνει Δίαθλο και Χιονοδρομία αντοχής) (38 - 18 ανδρικά και 18 γυναικεία και 2 μικτά) Χόκεϊ επί πάγου με έλκηθρο (1) Χιονοσανίδα (Σνόουμπορντ) (8) Κέρλινγκ σε αναπηρικό αμαξίδιο (1) Ολυμπιακό ΧωριόBeijing National Aquatics Center – κέρλινγκ Beijing National Indoor Stadium – χόκεϊ επί πάγου Beijing National Stadium – τελετές έναρξης και λήξης Παραολυμπιακό Χωριό του Πεκίνου China National Convention Center – MPC/IBC Xiaohaituo Alpine Skiing Field – αλπικό σκι Xiaohaituo Bobsleigh and Luge Track – bobsleigh Yanqing MMC: Media Center Yanqing Παραολυμπιακό Χωριό Kuyangshu Biathlon Field – σκι Hualindong Ski Resort – δίαθλο Genting Hotel – Media Center Taiwu Ski Resort – σνόουμπορντ Zhangjiakou Παραολυμπιακό Χωριό Το επίσημο έμβλημα "Flying High" (飞得很高) αποκαλύφθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 2017 στο Beijing National Aquatics Center. Παρουσιάζει έναν σκιέρ με μια κορδέλα και τον χαρακτήρα "飞" (fly), συνοδευόμενο από τα παραολυμπιακά χρώματα και τα χρώματα της σημαίας της Κίνας. Το έμβλημα σχεδιάστηκε από την Lin Cunzhen η οποία σχεδίασε και το έμβλημα για τους Θερινούς Αγώνες Νεολαίας 2014 στην Nanjing. Θα αποκαλυφθεί το 2020. "Beijing 2022 unveils official Paralympic emblem". paralympic Beijing 2022 web site
Άλαν Ρ. Μπάτερσμπυ

Ο σερ Άλαν Ράστον Μπάτερσμπυ (Alan Rushton Battersby, 4 Μαρτίου 1925 - 10 Φεβρουαρίου 2018) ήταν διακεκριμένος Βρετανός οργανικός χημικός γνωστός για τις έρευνές του στο γενετικό αποτύπωμα, τη δομή και τη σύνθεση της κυανοκοβαλαμίνης. Αυτές υλοποιήθηκαν σε σχέση με ερευνητικές εργασίες του πάνω στα φυτικά αλκαλοειδή. Τιμήθηκε με σημαντικά βραβεία,

 Ο Μπάτερσμπυ γεννήθηκε στο Leigh (σήμερα πόλη του μητροπολιτικού συγκροτήματος του Μάντσεστερ). Διετέλεσε καθηγητής της Οργανικής χημείας στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ από το 1988 ως το 1992 και είναι επίτιμος εταίρος του Κολεγίου της Αγίας Αικατερίνης του ίδιου πανεπιστημίου. Ο Μπάτερσμπυ ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τη βιοσύνθεση των «χρωμάτων της ζωής», των χρωστικών αίμη, χλωροφύλλη και βιταμίνη B12, οι οποίες είναι δομημένες επάνω σε παρόμοια τετραπυρολικά δομικά υπόβαθρα. Κατέδειξε και διευκρίνησε τον ουσιαστικό ρόλο δύο ενζύμων, της δεαμινάσης και της κοσυνθετάσης, στην κατασκευή του τετραπυρολικού δακτυλίου με τα ειδικά δομικά χαρακτηριστικά του. Το 1988 ο Μπάτερσμπυ εκλέχθηκε επίτιμο μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών. Τον επόμενο χρόνο τιμήθηκε με το σημαντικό Βραβείο Βολφ Χημείας μαζί με τον Ντουίλιο Αριγκόνι του ETH Ζυρίχης για «για τις θεμελιώδεις συνεισφορές τους στη διευκρίνιση του μηχανισμού ενζυμικών αντιδράσεων και της βιοσυνθέσεως φυσικών προϊόντων, ειδικότερα των χρωστικών των ζωντανών οργανισμών».Το 2000 του απονεμήθηκε το Μετάλλιο Κόπλεϋ, ενώ έχει τιμηθεί και με άλλα σημαντικά βραβεία, όπως το Βασιλικό Μετάλλιο το 1984. Χρίσθηκε «ιππότης» (σερ) την πρωτοχρονιά του 1992. Milgrom, Lionel R. (1997). The Colours of Life: an Introduction to the Chemistry of Porphyrins and Related Compounds. Οξφόρδη: Oxford University Press. ISBN 0-19-855380-3. OCLC 35172533. University of Cambridge Office of Communications (7 Ιουνίου 2000). «Lifetime Achievement Award for Cambridge Chemist». News and Events. University of Cambridge. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Ιουλίου 2011. Ανακτήθηκε στις 1 Σεπτεμβρίου 2007. [http://www.npg.org.uk/collections/search/person.php?LinkID=mp06510 Φωτογραφία του στην Εθνική Πινακοθήκη Προσωπογραφιών του Λονδίνου Copley Medal site Το Βραβείο Wolf Χημείας το 1989