IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ζακ Ρενέ Εμπέρ

Ο Ζακ Εμπέρ (Jacques René Hébert, 15 Νοεμβρίου 1757 – 24 Μαρτίου 1794) ήταν Γάλλος δημοσιογράφος και εκδότης της ακραίας ριζοσπαστικής εφημερίδας Le Père Duchesne ("Μπαρμπα-Ντισέν") στη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης (1790-94). Συνήθως οι οπαδοί του αναφέρονται με την ονομασία Εμπερτιστές (Hébertistes) και ίδιος μερικές φορές αυτοαποκαλούνταν Père Duchesne, από το όνομα της εφημερίδας του.

 Ήταν μέλος της Λέσχης των Κορδελλιέρων, με έδρα στην Παρισινή Κομμούνα και ανέλαβε την αποχριστιανοποίηση της Γαλλίας. Από το 1792 ως το θάνατό του ήταν μέλος της Συμβατικής Εθνοσυνέλευσης. Κατάφερε να αναδειχθεί μέσω της δημοφιλούς εφημερίδας του. Αρχικά υποστήριζε τη βασιλεία, στη συνέχεια όμως αναδείχθηκε σε πολέμιο της βασιλικής οικογένειας. Κατά τη διάρκεια της δίκης της Μαρίας Αντουανέτας, ο Εμπέρ την κατηγόρησε για αιμομιξία με τον 7χρονο γιο της, Λουδοβίκο. Ήρθε σε ρήξη με τον Νταντόν και στη συνέχεια με τον Ροβεσπιέρο, με αποτέλεσμα να συλληφθεί, να καταδικαστεί σε θάνατο και να καρατομηθεί στη λαιμητόμο μαζί με τους συντρόφους του Εμπερτιστές (Βενσάν, Ρονσέν, Μομορό και άλλοι) τον Μάρτιο του 1794. Καθ' οδόν για το ικρίωμα, ο Εμπέρ λιποθύμησε πολλές φορές και όταν τον έβαλαν κάτω από τη λεπίδα, κραύγαζε υστερικά. Οι δήμιοι του Εμπέρ, για να κολακεύσουν το πλήθος, προσάρμοσαν τη λεπίδα ώστε να σταματήσει λίγες ίντσες πάνω από το λαιμό του Εμπέρ. Η εκτέλεση δεν πραγματοποιήθηκε παρά μόνο στην τέταρτη απόπειρα. Το ακέφαλο πτώμα του ενταφιάστηκε στο Κοιμητήριο Μαντλέν. Η χήρα του εκτελέστηκε κι αυτή, στις 13 Απριλίου 1794. Louis Duval, "Hébert chez lui", in La Révolution Française, revue d'histoire moderne et contemporaine, t. xii. and t. xiii. D. Mater, J. R. Hibert, L'auteur du Père Duchesne avant la journée du 10 août 1792 (Bourges, Comm. Hist. du Cher, 1888). François Victor Alphonse Aulard, Le Culte de la raison et de l'être suprême (Paris, 1892). Jacques Hébert Internet Archive στο Marxists.org
Beriev A-50

Το Beriev A-50 (Ρωσικά:Шмель,Shmel, μέλισσα), (κωδικός NATO: Mainstay) είναι ένα Ρωσικό αεροσκάφος εναέριας προειδοποίησης, βασισμένο στο στρατιωτικό μεταφορικό Ilyushin Il-76. Σχεδιάστηκε ως αντικαταστάτης του Tupolev Tu-126 (παραλλαγή του βομβαρδιστικού Tupolev Tu-95). Το Α-50 πέταξε για πρώτη φορά το 1980 και εντάχθηκε στην Αεροπορία της Σοβιετικής Ένωσης το 1984. Μέχρι το 1992, 40 αεροσκάφη είχαν κατασκευαστεί.

 Το 15-μελές πλήρωμα διαχειρίζεται τις πληροφορίες που παρέχει το ραντάρ παρακολούθησης "Liana", η δισκοειδής κεραία του οποίου είναι τοποθετημένη στο πίσω και πάνω μέρος της ατράκτου, σε ειδική βάση. Η διάμετρος της κεραίας είναι 9 m. To A-50 μπορεί να ελέγχει ταυτόχρονα ως και 10 μαχητικά αεροσκάφη. Μπορεί να πετάει μέχρι 4 ώρες, 1.000 χλμ. από τη βάση του. Το Μέγιστο Βάρος Απογείωσης είναι 190 τόνοι. Θεωρητικά, το Α-50 μπορεί να ανεφοδιαστεί στον αέρα από το τάνκερ Ilyushin Il-78. Στην πράξη όμως, οι αναταράξεις που προκαλούνται από το Il-78 "χτυπάνε" τον δίσκο της κεραίας, με αποτέλεσμα να μεταφέρονται οι κλυδωνισμοί στο αεροσκάφος, οποτε και τίθεται θέμα ασφάλειας της πτήσης. Το ραντάρ "Vega-M" (σχεδιασμένο από τη ΜΝΙΙΡ, Μόσχα, κατασκευασμένο από την ΝΡΟ Vega-M) μπορεί να ανιχνεύει ως 50 στόχους ταυτόχρονα σε ακτίνα 230 χλμ. Μεγάλοι στόχοι (π.χ. πλοία) μπορούν να εντοπίζονται σε ακτίνα 400 χλμ. Τα ηλεκτρονικά συστήματα του Α-50, αναπτύχθηκαν από την Beriev, παρ' ότι η πλατφόρμα είναι της Ilyushin. Τα κοινά στοιχεία του Α-50 με τα αντίστοιχα αεροσκάφη AWACS είναι η δυνατότητα του ραντάρ για ανίχνευση εναέριων και θαλάσσιων στόχων από πολύ χαμηλό υψόμετρο, σύνδεση με Αυτοματοποιημένα Συστήματα Ελέγχου, καθοδήγηση πολεμικών αεροσκαφών, καθοδήγηση αντιπυραυλικής άμυνας, ανεφοδιασμός εν-πτήση κ.ά. A-50U - αναβαθμισμένη έκδοση SKIP - Airborne Measure and Control Point. Επιπλέον εξοπλισμός στο κάλυμμα του ραντάρ. Διατήρηση της θέσης του πλοηγού. Ειδική έκδοση για την Κίνα, πρόκειται για το πρώτο μοντέλο εξαγωγής του Α-50, και το μοναδικό μέχρι τώρα. Στη συνέχεια οι Κινέζοι ανέπτυξαν τα δικά τους Α-50 (πάλι χρησιμοποιώντας Ilyushin Il-76, αλλά με την ονομασία 'Α-50Ι. Οι κινητήρες τους είναι οι Soloviev D-30 που χρησιμοποιούνται και στην (πολιτική) εμπορευματική έκδοση του Ilyushin Il-76. AWACS Beriev Ilyushin www.aviation.ru
Χιου Λέοναρντ

Ο Χιου Λέοναρντ (Hugh Leonard, 9 Νοεμβρίου 1926 - 12 Φεβρουαρίου 2009) ήταν Ιρλανδός δραματουργός, σεναριογράφος για την τηλεόραση και δοκιμιογράφος. Η καριέρα του διήρκεσε περισσότερα από 50 χρόνια και στο διάστημα αυτό έγραψε περισσότερα από 18 θεατρικά έργα, δύο τόμους με δοκίμια και δύο αυτοβιογραφίες, ένα μυθιστόρημα και πολυάριθμα σενάρια για την τηλεόραση και για τον κινηματογράφο. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του έγραφε σε στήλη εφημερίδας, με το ψευδώνυμο «Παλιόγερος».

 Γεννήθηκε στο Δουβλίνο στις 9 Νοεμβρίου του 1926 με το όνομα John Joseph Byrne και στη συνέχεια δόθηκε για υιοθεσία. Μεγάλωσε στο Ντάλκι, ένα προάστιο του Δουβλίνου. Για το υπόλοιπο της ζωής του με εξαίρεση το συγγραφικό ψευδώνυμο "Hugh Leonard" με το οποίο έγινε γνωστός, οι φίλοι του τον αποκαλούσαν «Τζακ».Μορφώθηκε στο Εθνικό Σχολείο Αρρένων Χάρολντς στο Ντάλκι, και στη συνέχεια σε κολέγιο. Εργάστηκε ως υπάλληλος επί 14 χρόνια, γράφοντας παράλληλα και παίζοντας σε θεατρικά έργα για παροικιακές θεατρικές ομάδες. Τρία από τα έργα του παρουσιάστηκαν στο θέατρο Μπρόντγουεϊ: The Au Pair Man (1973), Ντα (1978) και A Life (1980). Το πλέον πετυχημένο από τα έργα αυτά ήταν το «Ντα». για το οποίο βραβεύτηκε και με Βραβείο Τόνι μεταξύ άλλων..Ως το 2006 έγραφε στην ιρλανδική εφημερίδα 'Sunday Independent με το σκωπτικό ψευδώνυμο «The Curmudgeon», δηλαδή «Παλιόγερος». Ο Λέοναρντ απεβίωσε στην οικία του στο Ντάλκι, σε ηλικία 83 ετών, έπειτα από μακροχρόνια ασθένεια. Κατάλογος ελληνικών θεατρικών παραστάσεων του Χ. Λέοναρντ. O συγγραφέας στον ιστότοπο Irish Writers Online
NGC 7301

Ο NGC 7301 είναι ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας ο οποίος απέχει περίπου 308 εκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη και βρίσκεται στον αστερισμό Υδροχόο. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Φράνσις Πριζέρβντ Λίβενγουορθ (Francis Preserved Leavenworth) το 1886.

 Δεδομένα για το NGC 7301 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 7301 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 7301 στο Wikimedia Commons
Ασσουάν του Νείλου (Κωνσταντίνος Μαλέας)

Ο πίνακας «Ασσουάν του Νείλου» είναι έργο ζωγραφικής του Κωνσταντίνου Μαλέα που φιλοτεχνήθηκε το 1923. Πρόκειται για ελαιογραφία σε μουσαμά διαστάσεων 23 x 23,5 εκ. και εκτίθεται στο Παράρτημα Κέρκυρας της Εθνικής Πινακοθήκης και Μουσείου Αλεξάνδρου Σούτζου.

 Στον πίνακα απεικονίζεται τοπίο από την πόλη Ασσουάν, που βρίσκεται στη Νότια Αίγυπτο, στη δυτική όχθη του ποταμού Νείλου, όπως την είδε ο Κωνσταντίνος Μαλέας το 1923. Εκείνη τη χρονιά ο ζωγράφος πραγματοποίησε το δεύτερο ταξίδι του στη Μέση Ανατολή που είχε ως επακόλουθο τη δημιουργία έργων, κυρίως εμπνευσμένα από το αιγυπτιακό τοπίο. Τα έργα αυτά διακρίνονται για την αδρή και γενική γραφή που τα διέπει. Οι καταγραφές αυτές είναι μελέτες εκ του φυσικού, συνήθως με μολύβι σε χαρτί και δευτερευόντως σχεδιάσματα με λάδι. Τα έργα αυτά ολοκληρώθηκαν αργότερα με την επιστροφή του Μαλέα στην Ελλάδα. Ο Μαλέας θεωρείται ως ανανεωτής της ελληνικής ζωγραφικής και ως ο καλλιτέχνης που από κοινού με τον Κωνσταντίνο Παρθένη, αμφισβητώντας τον ακαδημαϊσμό της προηγούμενης καλλιτεχνικής γενιάς που είχε ως πρότυπο τη λεγόμενη σχολή του Μονάχου, προετοίμασε το έδαφος για την εμφάνιση των ζωγράφων της γενιάς του '30, πολλοί από τους οποίους επηρεάστηκαν σημαντικά από αυτόν. Στη διαμόρφωση της τεχνοτροπίας του Μαλέα έπαιξε σημαντικό ρόλο η μαθητεία του στο Παρίσι όπου ήρθε σε επαφή με τα ιμπρεσιονιστικά και μεταϊμπρεσιονιστικά ρεύματα, στα οποία έμεινε πιστός σε όλη τη διάρκεια της καλλιτεχνικής του πορείας. Κατά κύριο λόγο ασχολήθηκε με την τοπιογραφία. Στα έργα του κυρίαρχο ρόλο έχουν η σχηματοποίηση και τα δυνατά και καθαρά χρώματα ενώ κατά τη δεκαετία του 1910 καθιέρωσε στην Ελλάδα την επίπεδη απεικόνιση, η οποία αποτελεί μια βασική αρχή της μοντέρνας τέχνης. Η αξία του έργου του Μαλέα αναγνωρίστηκε νωρίς και τιμήθηκε αναλόγως καθώς το 1923 έλαβε το Αριστείο Γραμμάτων και Τεχνών. Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου,Εθνική Πινακοθήκη 100 χρόνια β΄έκδοση, Αθήνα 2001, ISBN 960 7791 02 9 Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων για τον κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία, Έργα Τέχνης από τη συλλογή της Βουλής των Ελλήνων β΄ αναθεωρημένη έκδοση, 2010, ISBN 978 960 6757 29 7 Επίσημη Ιστοσελίδα Εθνικής Πινακοθήκης-Μουσείου Αλεξάνδρου Σούτζου Αθηνών Επίσημη Ιστοσελίδα Παραρτήματος της Εθνικής Πινακοθήκης στην Κέρκυρα
Τζούντο στους Ολυμπιακούς Αγώνες

Το τζούντο είναι από τα νεότερα ολυμπιακά αθλήματα, αφού μπήκε στις Ολυμπιάδες το 1964 στο Τόκιο. Το 1968 στο Μεξικό δεν ήταν στο πρόγραμμα. Μπήκε οριστικά το 1972 στο Μόναχο. Από το 1992 στη Βαρκελώνη διεξάγονται και αγώνες γυναικών.

 Στο τζούντο, όπως σε όλα τα αθλήματα σωματικής δύναμης, οι αθλητές αγωνίζονται σε κατηγορίες ανάλογα με το βάρος τους. Το 1964 υπήρχαν τρεις κατηγορίες Το 1972 έγιναν πέντε και από το 1980 έγιναν επτά κατηγορίες βάρους. Επίσης, ως το 1984 υπήρχε μια επιπλέον κατηγορία ανοιχτή για όλους τους αθλητές ανεξαρτήτως βάρους. Επτά κατηγορίες βάρους υπάρχουν και στις γυναίκες. Σημειώση: Από το 1964 ως το 1984 εκτός από τις κατηγορίες βάρους υπήρχε και η ανοιχτή κατηγορία (όπεν), στην οποία συμμετείχαν οι αθλητές ανεξαρτήτως σωματικού βάρους. Η Ελλάδα έχει κατακτήσει μόνο ένα χρυσό μετάλλιο στο άθλημα. Χρυσό Ηλίας Ηλιάδης: 2004 κατηγορία ημιμέσων βαρών (81 κ.)
Μορτ Σούμαν

Ο Moρτ Σούμαν (αγγλ. Mort Shuman, 1936 – 1991) ήταν Αμερικανός τραγουδιστής, πιανίστας και συνθέτης, που έγινε γνωστός για πολλά τραγούδια του στη δεκαετία του 1960.

 "Imagine.", 1976. - Sales: Βράβευση δίσκου = Gold Record. "Le Lac Majeur.", 1973. "La Splendeur De Rome.", 1974. "Imagine" "Machines", 1980. Mort Shuman Dies Obituary in The New York Times, November 4, 1991 (retrieved January 22, 2010)
Ατλαντίδα της Ερήμου

Η Ατλαντίδα της Ερήμου (στα Αγγλικά μεταφράζεται και ως Iram of the Pillars), όπου στα πολύ παλιά χρόνια, υπήρχε μια πόλη η οποία χάθηκε. Σήμερα είναι χαμένη σε μια από τις πιο αφιλόξενες ερήμους στον κόσμο, στην Ρουμπ'αλ Καλί (Rub 'al Khali) και συγκεκριμένα στη Σαουδική Αραβία.

 Στα πολύ παλιά χρόνια, σύμφωνα με παλιές ιστορίες, υπήρχε μια μικρή επαρχία που κατοικούνταν από ανθρώπους και την έλεγαν 'Ουμπάρ (Ubar). Η επαρχία αυτή ήταν αρκετά απομακρυσμένη από τις υπόλοιπες και βρισκόταν ακριβώς εκεί που βρίσκεται η Ατλαντίδα σήμερα. Έχει ανακαλυφθεί πως αυτή η επαρχία υπήρχε 3.000 χρόνια π.Χ. προς τον 1ο αιώνα μ.Χ. Σύμφωνα με θρύλους, η πόλη αυτή είχε αναπτυχθεί πολύ γρήγορα λόγω του εμπορίου που ερχόταν από την Ευρώπη και από τις γύρω περιοχές της Αραβίας. Σε αρχαία και παλιά κείμενα με Αραβικά γράμματα και διάφορες πηγές, αποδεικνύουν πως η πόλη της Ουμπάρ ήταν μια πόλη που κατοικούνταν από ομάδες ανθρώπων και όχι κάποια επαρχία. Επίσης η λέξη Ubar, σε ορισμένους δεν ήταν κατανοητή και ένας από αυτούς ήταν ο Πτολεμαίος ο χάρτης του οποίου δεν είχε γραφτεί αυτό το όνομα αλλά το όνομα Lobaritae (Λομπαριτάε). Το Κοράνι 1.400 χρόνια πριν, αναφέρεται σε μια συγκεκριμένη πόλη με το όνομα της Ιρέμ (μια πόλη με πυλώνες), το οποίο δεν ήταν προφανώς γνωστό στην αρχαία ιστορία και ανύπαρκτη όσον αφορά ως ιστορικοί ανησυχούσαν. Όμως τον Δεκέμβριο του 1978 του Εθνικού περιοδικού Geographic ότι το 1973, η πόλη της Έμπλα (Ebla) ανασκάφηκε στη Συρία. Επίσης οι ερευνητές ανακάλυψαν τα βιβλία όπου γραφόταν οι επιχειρήσεις που υπήρχαν εκείνη την εποχή. Ανάμεσα στα ονόματα των επιχειρήσεων, είχε βρεθεί και το όνομα Ubar. Επομένως, η πόλη της Έμπλα είχε κάποιες σχέσεις με την Ουμπάρ. Επίσης, το Κοράνι αναφέρει πως ο βασιλιάς της Ουμπάρ, ο Σαντάντ (Saddad) είχε παραβιάσει τις προειδοποιήσεις του προφήτη Χαντ (Hud) και του Αλλάχ, και για αυτό ο λαός του τιμωρήθηκε. Ο Αλλάχ τότε προκάλεσε αμμοθύελλα, με αποτέλεσμα η επαρχία να "θαφτεί" μέσα στην άμμο.
Ψευδορθογώνιο τρίγωνο

Στην γεωμετρία, ένα τρίγωνο A B Γ {\displaystyle \mathrm {AB\Gamma } } ονομάζεται ψεύδο-ορθογώνιο (ή ψευδορθογώνιο) αν η διαφορά των δύο γωνιών του είναι μία ορθή γωνία, δηλαδή B ^ − Γ ^ = 90 o {\displaystyle {\hat {\mathrm {B} }}-{\hat {\mathrm {\Gamma } }}=90^{o}} . Αυτά τα τρίγωνα ικανοποιούν κάποιες από τις μετρικές σχέσεις που ισχύουν στα ορθογώνια τρίγωνα και από εκεί παίρνουν το όνομά τους.Πιο συγκεκριμένα, άμα θεωρήσουμε B ′ {\displaystyle \mathrm {B} '} το συμμετρικό του B {\displaystyle \mathrm {B} } ως προς το A ′ {\displaystyle \mathrm {A} '} , τότε το τρίγωνο A B ′ Γ {\displaystyle \mathrm {AB'\Gamma } } είναι ορθογώνιο με ορθή την A {\displaystyle \mathrm {A} } . Επίσης έχει δύο πλευρές ίσες με το αρχικό τρίγωνο (την A B = A B ′ {\displaystyle \mathrm {AB} =\mathrm {AB'} } και την A Γ = A Γ {\displaystyle \mathrm {A\Gamma } =\mathrm {A\Gamma } } ) και ένα ύψος κοινό (το A A ′ {\displaystyle \mathrm {AA'} } ).

 Για να δούμε την ισότητα των πλευρών, από την κατασκευή το τρίγωνο A B B ′ {\displaystyle \mathrm {ABB'} } είναι ισοσκελές και επομένως A B = A B ′ {\displaystyle \mathrm {AB} =\mathrm {AB'} } . Για να δούμε ότι η γωνία ∠ B ′ A Γ {\displaystyle \angle \mathrm {B'A\Gamma } } είναι ορθή, παρατηρήστε ότι ∠ B A A ′ = 90 o − ∠ A B A ′ = 90 o − ( 180 o − B ^ ) = B ^ − 90 o = Γ ^ , {\displaystyle \angle \mathrm {BAA'} =90^{o}-\angle \mathrm {ABA'} =90^{o}-(180^{o}-{\hat {\mathrm {B} }})={\hat {\mathrm {B} }}-90^{o}={\hat {\mathrm {\Gamma } }},} χρησιμοποιώντας ότι B ^ − Γ ^ = 90 o {\displaystyle {\hat {\mathrm {B} }}-{\hat {\mathrm {\Gamma } }}=90^{o}} . Επομένως, ∠ B ′ A Γ = 2 ⋅ ∠ B A A ′ + ∠ B A Γ = 2 Γ ^ + 180 o − B ^ − Γ ^ = 180 o − ( B ^ − Γ ^ ) = 90 o − 90 o = 90 o , {\displaystyle {\begin{aligned}\angle \mathrm {B'A\Gamma } &=2\cdot \angle \mathrm {BAA'} +\angle \mathrm {BA\Gamma } \\&=2{\hat {\mathrm {\Gamma } }}+180^{o}-{\hat {\mathrm {B} }}-{\hat {\mathrm {\Gamma } }}=180^{o}-({\hat {\mathrm {B} }}-{\hat {\mathrm {\Gamma } }})=90^{o}-90^{o}=90^{o},\end{aligned}}} πάλι χρησιμοποιώντας ότι B ^ − Γ ^ = 90 o {\displaystyle {\hat {\mathrm {B} }}-{\hat {\mathrm {\Gamma } }}=90^{o}} . Οι παρακάτω μετρικές σχέσεις προκύπτουν απευθείας από αυτές του ορθογωνίου A B ′ Γ {\displaystyle \mathrm {AB'\Gamma } } (δείτε το σχετικό άρθρο για αποδείξεις) και τις ισότητες A B = A B ′ {\displaystyle \mathrm {AB} =\mathrm {AB'} } και A Γ = A Γ {\displaystyle \mathrm {A\Gamma } =\mathrm {A\Gamma } } , καθώς και το κοινό ύψος A A ′ {\displaystyle \mathrm {AA'} } : A A ′ 2 = B A ′ ⋅ Γ A ′ {\displaystyle \mathrm {AA'} ^{2}=\mathrm {BA'} \cdot \mathrm {\Gamma A'} } . 1 A B 2 + 1 A Γ 2 = 1 A A ′ 2 {\displaystyle {\frac {1}{\mathrm {A} \mathrm {B} ^{2}}}+{\frac {1}{\mathrm {A} \Gamma ^{2}}}={\frac {1}{\mathrm {AA'} ^{2}}}} . A B 2 ⋅ Γ A ′ = A Γ 2 ⋅ B A ′ {\displaystyle \mathrm {AB} ^{2}\cdot \mathrm {\Gamma A'} =\mathrm {A\Gamma } ^{2}\cdot \mathrm {BA'} } . Ορθογώνιο τρίγωνο
Μαρία Αρσένη

Η Μαρία Αρσένη (γενν. στις 9 Μαρτίου 1944) είναι Ελληνίδα πολιτικός, ιδρυτικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, που διετέλεσε νομάρχης και βουλευτής Πιερίας, περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας και υφυπουργός στην τελευταία κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου. Είναι παντρεμένη με τον Δημοκράτη Αρσένη, Διπλ. Ηλεκτρολόγο Μηχανολόγο, πρώην Αντιδήμαρχο Θεσσαλονίκης, και έχει δύο γιους, τον Σπύρο και τον επίσης πολιτικό Κρίτωνα Αρσένη.

 Γεννήθηκε στην Ιερισσό Χαλκιδικής, κόρη του Ηλία Σωτηρόπουλου. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στη Θεσσαλονίκη. Μέλος του ΠΑΣΟΚ από την ίδρυσή του, το 1974, υπήρξε ιδρυτικό μέλος (και αντιπρόεδρος του παραρτήματος Θεσσαλονίκης) της ΕΓΕ (Ένωση Γυναικών Ελλάδας), υπό την προεδρία της Μαργαρίτας Παπανδρέου. Την περίοδο από το 1975 ως το 1976 ήταν μέλος της επιτροπής του ΠΑΣΟΚ Θεσσαλονίκης και της κλαδικής των εκπαιδευτικών. Από το 1984 έως το 2008 εκλεγόταν ανελλιπώς στην Κεντρική Επιτροπή του Κινήματος. Το 1994 εξελέγη μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου του ΠΑΣΟΚ και επανεξελέγη το 1996 και το 1999. Το 2004 εξελέγη από το Εθνικό Συμβούλιο "Συνήγορος του Μέλους και του Φίλου του ΠΑΣΟΚ", θέση στην οποία επανεξελέγη το 2008. Έχει υπηρετήσει σε πλήθος κυβερνητικών θέσεων.Συγκεκριμένα διετέλεσε: Νομάρχης Πιερίας (1982-1986). Γενική Γραμματέας Νέας Γενιάς στο Υπουργείο Πολιτισμού (1986-1987). Γενική Γραμματέας (περιφερειάρχης) Κεντρικής Μακεδονίας (1987-89). Υφυπουργός Προεδρίας της Κυβέρνησης με αρμοδιότητα σε θέματα ισότητας των δύο φύλων (1993-1995) Υφυπουργός Παιδείας (1995-1996).Η Μαρία Αρσένη ήταν μια από τις πρώτες πέντε γυναίκες που έγιναν νομάρχες το 1982. Στη διάρκεια της θητείας της έγιναν έργα λιμάνι του Κίτρους, τα αντιπλημμυρικά έργα της πόλης της Κατερίνης, ολοκληρώθηκε η Εθνική Οδός προς Θεσσαλονίκη με δύο ξεχωριστές κατευθύνσεις και εκσυγχρονίστηκαν οι αλυκές Κίτρους. Συντελέστηκαν επίσης έργα και στον υπόλοιπο νομό. Κατά τη θητεία της στη Νέα Γενιά υλοποιήθηκαν τα έργα υποδομής στη Χάλκη και έλαβε χώρα το συνέδριο στο ακριτικό νησί. Συντόνισε επίσης τα έργα της Biennale της Θεσσαλονίκης. Υπήρξε η πρώτη Περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας. Στη διάρκεια της θητείας της έγινε η περιφερειακή Θεσσαλονίκης και ο βιολογικός σταθμός καθαρισμού των αστικών λυμάτων της πόλης. Για πρώτη φορά ήταν υποψήφια βουλευτής με το ΠΑΣΟΚ στην εκλογική περιφέρεια Α' Θεσσαλονίκης το 1977.Εξελέγη 6 συνεχείς φορές βουλευτής του νομού Πιερίας με το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές Ιουνίου 1989, Νοεμβρίου 1989, (αλλά έχασε την έδρα στις 08/03/1990), Απριλίου 1990 (παραιτήθηκε από βουλευτής τον Ιανουάριο του 1991), 1993, 1996 και 2000. Το 2003 ανακοίνωσε την απόφασή της να μη θέσει ξανά υποψηφιότητα για το βουλευτικό αξίωμα. Το 1996 τέθηκε επικεφαλής της ελληνικής κοινοβουλευτικής αντιπροσωπείας στον Οργανισμό Συνεργασίας Εύξεινου Πόντου (ΟΣΕΠ). Εξελέγη αντιπρόεδρος και έπειτα πρόεδρος στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Οργανισμού αυτού, στον οποίο συμμετέχουν χώρες από τη Βαλκανική και τον Εύξεινο Πόντο.Γιος της είναι ο βουλευτής του ΜεΡΑ25 Κρίτων Αρσένης.
Ζάντβορτ

Το Ζάντβορτ (ολλανδικά: Zandvoort) είναι δήμος στην επαρχία της Βόρειας Ολλανδίας, στην Ολλανδία. Είναι ένα από τα σημαντικότερα παραλιακά θέρετρα της Ολλανδίας, λόγο των μεγάλων μεγάλη αμμωδών παραλιών. Συνορεύει με τους αμμόλοφους του Εθνικού Πάρκου Zuid-Kennemerland και τους αμμόλοφους ύδρευσης του Άμστερνταμ. Φιλοξενεί το Ολλανδικό Γκραν Πρι της Φόρμουλα 1 στην πίστα της, το Circuit Zandvoort. Ο δήμος επεκτείνεται και στο χωριό του Μπέντβλεντ, είχε πληθυσμό 16.954 κατοίκους το 2017. Ένα τμήμα γυμνιστών της παραλίας ξεκινά περίπου 2 χιλιόμετρα νότια, με έξι εστιατόρια, το οποίο εκτείνεται χιλιόμετρα περαιτέρω.

 Το Ζάντβορτ είναι γνωστό ότι υπήρχε το 1100, που ονομάζεται Sandevoerde. Μέχρι το 1722 η περιοχή ήταν υπό τον έλεγχο των Λόρδων του Μπρεντερόντ. Το χωριό εξαρτιόταν από το ψάρεμα για πολλούς αιώνες μέχρι τον 19ο αιώνα, όταν άρχισε να μεταμορφώνεται σε παραθαλάσσιο θέρετρο, ακολουθώντας το πρότυπο που έθεσαν παρόμοιες πόλεις στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το 1828 εγκαινιάστηκε το πρώτο θέρετρο. Στη συνέχεια, πολλά αξιόλογα άτομα θα επισκέπτονταν το Ζάντβορτ, συμπεριλαμβανομένης της Ελισάβετ της Βαυαρίας το 1884 και το 1885. Στα μέσα του ίδιου αιώνα, ξεκίνησε η καλλιέργεια πατάτας στους αμμόλοφους. Το 1881 άνοιξε ο σιδηροδρομικός σταθμός κοντά στην ακτή και ακολούθησε σύνδεση με το τραμ με το Χάρλεμ το 1899, γεγονός που αύξησε σημαντικά τον παραλιακό τουρισμό. Το 1905 μια από τις πρώτες ολλανδικές φανταστικές ταινίες γυρίστηκε στην πόλη, το De mésaventure van een Fransch heertje zonder pantalon aan het strand te Zandvoort. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, το Ζάντβορτ υπέστη σοβαρές ζημιές. Στις 23 Μαΐου 1942, η πρόσβαση στην παραλία δεν επιτρεπόταν πλέον και αρκετούς μήνες αργότερα η πόλη εκκενώθηκε σχεδόν πλήρως. Θέρετρα και λεωφόροι κατεδαφίστηκαν για να ανοίξουν ο δρόμος για τις παράκτιες οχυρώσεις του Τείχος του Ατλαντικού. Μετά τον πόλεμο, η ανάπτυξη της πόλης επιταχύνθηκε, ταιριάζοντας με την ανάπτυξη του τουρισμού. Το 1948 κατασκευάστηκε το Circuit Zandvoort, το οποίο φιλοξενούσε το Γκραν Πρι της Ολλανδίας για αρκετές δεκαετίες, μέχρι το 1985. Το GP της Ολλανδίας επέστρεψε το 2021, στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (2021). Το Ζάντβορτ εξακολουθεί να είναι ένα σημαντικό θέρετρο στην Ολλανδία, όπου σχεδόν το ήμισυ του συνόλου της απασχόλησης σχετίζεται με τον τουρισμό. Το De Eerste Trein Naar Zandvoort ("First train to Zandvoort") του Ολλανδού τραγουδιστή Willem Duyn, βασισμένο στο πρότυπο του αμερικανικού τραγουδιού Chattanooga Choo Choo, ήταν επιτυχία το καλοκαίρι του 1983. Επίσημος ιστότοπος
88 (αριθμός)

Το 88 (ογδόντα οκτώ) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 87 και πριν από το 89. Είναι ένας άρτιος αριθμός, αφού 88:2 = 44, δηλαδή διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 88 συμβολίζεται ως LXXXVIII στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΠΗ´ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.

 Το 88 είναι ένας σύνθετος αριθμός, αφού οι φυσικοί διαιρέτες του είναι 1, 2, 4, 8, 11, 22, 44 και 88 δηλαδή έχει και άλλους φυσικούς διαιρέτες, εκτός του 1 και του εαυτού του. Ο επόμενος σύνθετος αριθμός είναι το 90. Το 88 είναι υπερτέλειος αριθμός, αφού το άθροισμα των διαιρετών του, πλην του εαυτού του, είναι μεγαλύτερο από τον ίδιο. Το ανάπτυγμα πρώτων παραγόντων του 88 είναι 88 = 23· 11. Διάταξη κατά την σπείρα Ούλαμ. Πρώτοι αριθμοί με γαλανό χρωματισμό στο υπόβαθρο, πράσινο οι αριθμοί με 3 διαιρέτες, κόκκινο οι αριθμοί με μεγάλο σύνολο διαιρετών. Ο ατομικός αριθμός 88 αντιστοιχεί στο ράδιο. Ο Μεσιέ 88 είναι ένας σπειροειδής γαλαξίας Σίφερτ τύπου 2 σε απόσταση περίπου 60 εκατομμυρίων ετών φωτός στον αστερισμό Κόμη Βερενίκης. Νεοναζιστές χρησιμοποιούν τον αριθμό 88 ως συντομογραφία για το χαιρετισμό "Heil Hitler". Από τα αρχικά (H.H.) καθώς το γράμμα "H" είναι το 8ο του Λατινικού Αλφάβητου. Συχνά ο αριθμός αυτός εμφανίζεται ως, π.χ. 14/88, 14-88 ή 1488· ο αριθμός αυτός συμβολίζει τις 14 λέξεις επινόηση του David Lane . Παραδείγματα χρήσης του 88, το τραγούδι "88 Rock 'n' Roll Band" από τη Landser (μπάντα) , και οι οργανισμοί Barselc88, Column 88, Unit 88, και White Legion 88. Ο James von Brunn υπέγραψε τα έργα του ως "JVB-88".
278 Παυλίνα

Η Παυλίνα (Paulina) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,4. Ανακαλύφθηκε το 1888 από τον Αυστριακό αστρονόμο Γιόχαν Παλίζα, που παρατηρούσε από τη Βιέννη.

 Η μέση διάμετρος της Παυλίνας εκτιμάται σε 35 χιλιόμετρα. Ο φασματικός της τύπος είναι πιθανώς C. Η Παυλίνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 6 ώρες και 30 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 115 ως 120 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Λευκή του Βαλουά

Η Άννα, γαλλ. Anne (1317 - 1348) από τον Οίκο των Βαλουά ήταν κόρη του κόμη του Βαλουά και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Βοημίας & της Γερμανίας.

 Ήταν η ένατη κόρη (3η από τον 3ο γάμο) του Καρόλου κόμη του Βαλουά και της 3ης συζύγου του Μαώς των Σατιγιόν, κόρης του Γκυ Δ΄ κόμη του Σαιν-Πολ. Παντρεύτηκε το 1329 τον Κάρολο Δ΄ κόμη του Λουξεμβούργου και βασιλιά της Βοημίας & Γερμανίας και είχε τέκνα: Μαργαρίτα 1335-1349, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Α΄ των Καπετιδών-Ανζού βασιλιά της Ουγγαρίας & Πολωνίας. Αικατερίνη 1342-1395, παντρεύτηκε πρώτα τον Ροδόλφο Δ΄ των Αψβούργων δούκα της Αυστρίας και μετά τον Όθωνα Ε΄ των Βίττελσμπαχ δούκα της Βαυαρίας. William M. Mahoney, The History of the Czech Republic and Slovakia, (ABC-CLIO, 2011), 49-50. Francis Dvornik, The Slavs in European History and Civilization, (Rutgers University Press, 1962), 52. From Famous Empresses to Unspectacular Queens, Karl-Ulrich Jaschke, Queens and Queenship in Medieval Europe, ed. Anne J. Duggan, (The Boydell Press,1997), 102. Slasti Otce vlasti, Internet Movie Database
Απόλλωνα Ρόδου

Τα Απόλλωνα είναι χωριό της Ρόδου. Διοικητικά είναι έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Καμείρου, του δήμου Ρόδου, της περιφερειακής ενότητας Ρόδου, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Ρόδου του νομού Δωδεκανήσου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου Πελάγους.

 Τα Απόλλωνα είναι μεγάλο χωριό στη βορειοκεντρική Ρόδο, στις νοτιοκεντρικές πλαγιές του βουνού Προφήτης Ηλίας και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 330. Απέχει 43 χλμ. περίπου ΝΔ. της πόλης της Ρόδου. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 70,890 χμ² (2011). Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1948 και ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας της Ρόδου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Απολλώνων (Απόλλωνα) και προσαρτήθηκε στον δήμο Καμείρου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Καμείρου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ρόδου. Το κτήριο φερομένης ιδιοκτησίας «Εγγλέζου Δημητρίου και Γεωργίου», διότι αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα μονόχωρης αγροικίας της υπαίθρου της Ρόδου. Έχει κηρυχθεί διατηρητέο Το Λαογραφικό Μουσείο, στο κέντρο του οικισμού, όπου εκτίθενται παραδοσιακά εργαλεία, φορεσιές και κεντήματα από την ευρύτερη περιοχή Ο ναός της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, στο κέντρο του οικισμού, στη θέση προγενέστερου της ιπποτικής περιόδου επ’ ονόματι της Θεοτόκου. Ο σημερινός ναός οικοδομήθηκε το 1858 από τον αρχιτέκτονα Κωνσταντίνο Παρασκευά, σύμφωνα με την κτητορική επιγραφή της δυτικής εισόδου. Πρόκειται για μονόχωρη σταυροθολιακή βασιλική δωδεκανησιακού τύπου με πρόναο με πατάρι γυναικωνίτη, από την κλίμακα του οποίου υψώνεται πενταόροφο κωδωνοστάσιο. Έχει πλούσια διακοσμημένο ξυλόγλυπτο και εν μέρει επιχρυσωμένο τέμπλο. κατασκευασμένο από τον Γιακουμή Μάκρα (1858-1863) ή κατά μία άλλη εκδοχή από τον Κύριλλο τον Λίνδιο σε στυλ οθωμανικού μπαρόκ Η μονή Προφήτη Ηλία, στην ομώνυμη κορυφή, βορειοδυτικά του οικισμού. Εκεί βρίσκονται και κτίσματα της Ιταλοκρατίας, όπως η έπαυλη του διοικητή Ντε Βέκι Η Παναγία Καρυώνα, δυτικά του οικισμού, στον δρόμο προς Έμπωνα Το ξωκκλήσι του Αγίου Προκοπίου, στη βορειοδυτική έξοδο του οικισμού Το ξωκκλήσι Εν Χώναις Θαύμα, βορειοδυτικά του οικισμού Το δημοτικό γήπεδο ποδοσφαίρου «Απόλλων» του χωριού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Χάρτες «ROAD» (Ρόδος, 1:100.000) eetaa.gr Google Earth http://www.paraga-apollona.gr/apollona.php https://apollonarodou.gr/
Σαν Φρανσίσκο δε Κουάπα

Το Σαν Φρανσίσκο δε Κουάπα (ισπανικά: San Francisco de Cuapa) είναι ένας από τους δέκα δήμους του Διαμερίσματος Τσοντάλες της Νικαράγουας. Πρωτεύουσα είναι το Σαν Φρανσίσκο δε Κουάπα.

 Μέχρι τις 30.7.1997 η πόλη ανήκε στον δήμο Χουιγάλπα. Ο Βράχος της Κουάπα (Piedra de Cuapa) ή Μονόλιθος της Κουάπα (Monolito de Cuapa) είναι ένα ορόσημο στο οποίο, σύμφωνα με έναν μύθο, κατοικούσαν duendes (μυθικά πλάσματα που απαντούν σε ισπανικούς και λατινικούς μύθους). Ένα από αυτά ερωτεύτηκε μία γυναίκα ονόματι Φλορ (Flor) και έκλεψε το γαϊδούρι της οικογένειάς της, το οποίο και τοποθετήθηκε στην κορυφή του βράχου. Τελικώς, τα duendes ηττήθηκαν με την βοήθεια δυνατής μουσικής. Αγγλική Βικιπαίδεια
Τιριμουτζγκάν Σουλτάνα

Η Τιριμουζγκάν Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:تیر مژگان قادین افندی) (Τούρκικα: Tirimüjgan Sultan, 16 Αυγούστου 1819 - 2 Νοεμβρίου 1853) ήταν η τρίτη σύζυγος του σουλτάνου Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ και η μητέρα του Σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Tirimüjgan Sultan Aliyyetü'ş-Şân Hazretleri

 Γεννήθηκε στις 16 Αυγούστου 1819 στην Κιρκασία. Ήταν κόρη του Μπεκχάν Μπέη, ο οποίος ανήκε στην φυλή των Κιρκάσιων, και της συζύγου του Αλμάς Χανούμ. Ήταν αρχικά η τέταρτη και στην συνέχεια η τρίτη σύζυγος του Οθωμανού Σουλτάνου Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ και η βιολογική μητέρα του Οθωμανού Σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ τον οποίο απέκτησε σε ηλικία 23 ετών. Ωστόσο, δεν ήταν ποτέ Βαλιντέ Σουλτάν στο γιο της επειδή πέθανε είκοσι τρία χρόνια πριν από την προσχώρηση του Σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ στον Οθωμανικό θρόνο. Στη θέση της Τιριμουζγκάν Σουλτάν, ο τίτλος της Βαλιντέ Σουλτάν αποκτήθηκε αργότερα από την Ραχιμέ Πιριστού Σουλτάν, ως θετή μητέρα του Αμπντούλ Χαμίτ Β΄. Όποτε ο Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ μιλούσε για την μητέρα του έλεγε: "Η καημένη η μητέρα μου έφυγε από αυτόν τον κόσμο σε τόσο νεαρή ηλικία, αλλά μπορώ ακόμα να την φανταστώ. Δεν μπορώ να την ξεχάσω ποτέ. Με αγαπούσε πάρα πολύ. Όταν αρρώστησε, συνήθιζε να με έχει να κάθομαι απέναντί της και να γεμίζει τον εαυτό της με το να κοιτάζει το πρόσωπό μου γιατί δεν μπορούσε να με φιλήσει. Είθε ο Θεός να ευλογεί την ψυχή της." Είχε καστανοπράσινα μάτια, ανοιχτά καφέ μαλλιά, λευκό ημιδιαφανές δέρμα, λεπτή σιλουέτα, λεπτή μέση και όμορφα χέρια και πόδια. Παντρεύτηκε τον Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ το 1840 στο παλάτι Τοπ Καπί στην Κωνσταντινούπολη. Γέννησε δύο πρίγκιπες και μία πριγκίπισσα. Το πρώτο της παιδί ήταν η Ναϊμέ Σουλτάν, η οποία πέθανε από ευλογιά στην ηλικία των 2,5 ετών τον Μάρτιο του 1843. Ο Σουλτάνος Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ ήταν το δεύτερο παιδί και το τρίτο ήταν ο Ηγεμόνας Μεχμέτ Άμπιντ Εφέντι, ο οποίος πέθανε τον Μάιο του 1848 όταν ήταν περίπου 1 μηνός. Η Τιριμουζγκάν Σουλτάν πέθανε από φυματίωση στις 2 Νοεμβρίου 1853 σε ηλικία 34 ετών, στο Παλάτι Μπεϊλερμπέη, στο Σκούταρι, στην Κωνσταντινούπολη. Ο τόπος ταφής της βρίσκεται στο Γενί Τζαμί, στην Κωνσταντινούπολη. Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover) "Consorts Of Ottoman Sultans (in Turkish)". Ottoman Web Page. Retrieved 2010-12-17. Freely, John – Inside the Seraglio, Chapter 15: On the Shores of the Bosphorus, published 1999. (Formerly, John Freely was a Professor Of Physics at Boğaziçi University, Istanbul) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, page 505, ISBN 978-975-269-299-2 "Genealogy of the Ottoman Royal Family". Αρχειοθετήθηκε 2008-07-29 στο Wayback Machine. ^ "Sultan Abdülhamid II Khan". Republic of Turkey Ministry of Culture and Tourism. Retrieved 2010-12-17.
YouTube Kids

Το YouTube Kids είναι μια εφαρμογή στο Google Play Store και στο iOS App Store. Ο σκοπός της εφαρμογής είναι να παρέχει μια φιλική και οικογενειακή έκδοση του YouTube για τα παιδιά, με λειτουργίες γονικού ελέγχου και φίλτρα βίντεο. Εκτός από το περιεχόμενο του YouTube, εμφανίζεται περιεχόμενο ειδικά για το YouTube Kids, όπως οι εκπομπές Hyperlinked, Kings of Atlantis και DanTDM Creates a Big Scene.

 Οι εμφανίσεις που δημιουργήθηκαν ειδικά για τα παιδιά YouTube περιλαμβάνουν: The Fab Lab Hyperlinked Dan TDM Creates a Big Scene The Kings of Atlantis Fruit Ninja: Frenzy Force Το YouTube Kids, κατά την επίσημη Παγκόσμια Ημέρα Φυσικής Δραστηριότητας, συνεργάστηκε με το Ίδρυμα Gasol για να δημιουργήσει τη λίστα αναπαραγωγής "Make It Healthy, Make It Fun". Η λίστα αναπαραγωγής περιελάμβανε 20 βίντεο που περιελάμβαναν κινούμενα σχέδια και πληροφορίες για ασκήσεις και συνταγές. Η πρωτοβουλία προέκυψε λόγω της αύξησης των ποσοστών παιδικής παχυσαρκίας.
Παραπείρος ποταμός

Ο Παραπείρος είναι ποταμός στην Αχαΐα, γνωστός από το τεχνικό έργο του Φράγματος Πείρου - Παραπείρου και ιδιαίτερα από την τεχνητή λίμνη Αστερίου (Παραπείρου). Πηγάζει από τις παρυφές του Ερυμάνθου και εκβάλλει στον Πείρο ποταμό κοντά στο χωριό Άγιος Στέφανος (τ. Περιστέρα). Έχει μήκος 28,5 χιλιόμετρα.

 Η αρχαία του ονομασία ήταν Τυθεύς ή Τευθέας. Σύμφωνα με τον Στράβωνα έλαβε την ονομασία αυτή από την αρχαία πόλη Τευθέα που ήταν κτισμένη κοντά στις ακτές του ποταμού. Ονομάζεται και Χαϊκαλαίικο επειδή περνάει εγγύς του χωριού Χαϊκάλι. Σε μικρότερο βαθμό αποκαλείται και Μπούρμπουλας. Παλαιότερα ήταν γνωστό και ως Τόσκεσι από το ομώνυμο καταβυθισμένο χωριό (Τόσκες). Ανάμεσα στα χωριά Αστέρι και Τόσκες κατασκευάστηκε την περίοδο 2006-2020 το Φράγμα Πείρου-Περαπείρου με σκοπό την ύδρευση της Πάτρας, της Βιομηχανικής περιοχής Πατρών και της δυτικής Αχαΐας. Με την ολοκλήρωση του έργου ο χώρος του ερημωμένου και απαλλοτριωμένου από το 2009 χωριού Τόσκες καλύφθηκε το 2020 από τα νερά της Τεχνητής λίμνης Αστερίου που δημιουργήθηκε στην περιοχή. Αικατερίνη Δίγκα, Αξιολόγηση της Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων για την κατασκευή του φράγματος των ποταμών Πείρου-Παραπείρου στο Νομό Αχαΐας και εκτίμηση της εφαρμογής των περιβαλλοντικών όρων από τη μελέτη των επιπτώσεων του έργου στο περιβάλλον Αρχειοθετήθηκε 2017-11-10 στο Wayback Machine., Μεταπτυχιακή Διατριβή, Πανεπιστήμιο Πατρών-Τμήμα Βιολογίας-Τομέας Βιολογίας Φυτών, Πάτρα 2012. Ανακτήθηκε: 22/03/2015. (αρχείο pdf) Βασίλης Κ. Λάζαρης (επιμ.), Στέφανου Ν. Θωμόπουλου "Ιστορία της Πόλεως Πατρών από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι του 1821". Έκδοση τέταρτη στη δημοτική γλώσσα και με βάση τα χειρόγραφα του συγγραφέα, Τόμος Α', Αχαϊκές Εκδόσεις, Πάτρα 1998. ISBN 960-7960-08-4. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Β', Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση. Υ.Π.Ε.Κ.Α.-Ειδική Γραμματεία Υδάτων, Εφαρμογή Οδηγίας 2007/60/ΕΚ. Προκαταρκτική Αξιολόγηση Κινδύνων Πλημμύρας, Αθήνα 2012. (ηλεκτρονικό έγγραφο)
Γαλαξίας του Γλύπτη

Ο Γαλαξίας του Γλύπτη (γνωστός και ως NGC 253) είναι ένας αστρογόνος ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας σε απόσταση περίπου 11,5 εκατομμυρίων ετών φωτός στον αστερισμό Γλύπτη. Είναι ένας από τους φωτεινότερους γαλαξίες όπως φαίνονται από τη Γη και ο λαμπρότερος γαλαξίας στη ομάδα του Γλύπτη.

 Ο γαλαξίας ανακαλύφθηκε από την Καρολίν Χέρσελ το 1783. Ανακάλυψε τον γαλαξία καθώς αναζητούσε κομήτες τις 23 Σεπτεμβρίου 1783. Ο Ουίλιαμ Χέρσελ συμπεριέλαβε αυτόν το γαλαξία στον κατάλογό του ως Η.V.1 Στον Γαλαξία του Γλύπτη έχει ανιχνευθεί μόνο ένας υπερκαινοφανής αστέρας, ο SN 1940E, ο οποίος έφθασε σε φαινόμενο μέγεθος +14. Το γεγονός ότι έχει παρατηρηθεί μόνο ένας υπερκαινοφανής στον Γαλαξία του Γλύπτη είναι παράξενο, καθώς οι αστρογόνοι γαλαξίες είναι συνυφασμένοι με τους υπερκαινοφανείς αστέρες. Ο Γαλαξίας του Γλύπτη είναι ένας ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας. Πρόκειται για τον μεγαλύτερο κοντινό γαλαξία ο οποίος υφίσταται αστογέννεση, η οποία συμβαίνει κυρίως στον μικρό, λαμπρό πυρήνα του γαλαξία, αλλά πρόσφατες διεργασίες γέννησης αστέρων έχουν παρατηρηθεί και στον δίσκο του γαλαξία. Συνήθως, η αλληλεπίδραση με κάποιον άλλο γαλαξία προκαλεί την αστρογένεση, όπως για παράδειγμα στο Μεσιέ 82, αλλά στο γαλαξία του Γλύπτη δεν υπάρχει κάποιος άλλος γαλαξίας για να αρχίσει η αστρογέννεση. Αποτελεί μία σημαντική πηγή υπέρυθρης ακτινοβολίας. Στον γαλαξία έχουν βρεθεί πηγές ακτίνων Χ, κυρίως μαλακών, και ραδιοκυμάτων. Γύρω από τον πυρήνα του γαλαξία έχει ανιχνευθεί ένας δακτύλιος από αέριο. Επίσης έχει ανιχνευθεί μία φυσαλίδα θερμού αερίου, αλλά και ένας αστρικός άνεμος, που πνέει προς την ίδια κατεύθυνση. Στον δίσκο του γαλαξία υπάρχει μεγάλη ποσότητα σκόνης, που προσδίδει στον γαλαξία μία παράξενη εμφάνιση. Η έντονη παρουσία σκόνης επηρεάζει το φαινόμενο μέγεθος των αστέρων, αλλά και το χρώμα του Γαλαξία του Γλύπτη. Στον πυρήνα του γαλαξία παρατηρήθηκε το 2003 από το Διαστημικό τηλεσκόπιο Τσάντρα υπερθερμασμένο, με θερμοκρασία της τάξης των εκατομμυρίων βαθμών Κελσίου, αέριο, που περιστρέφεται γύρω από μια υπέρμαζη μαύρη τρύπα, με μάζα 5 εκατομμύρια φορές μεγαλύτερη από αυτή του Ήλιου. Όταν η περιοχή παρατηρήθηκε ξανά το 2012 από κοινού από τα «Τσάντρα» και NuSTAR, βρήκαν ότι δεν είχε συσσωρεύσει υλικό γύρω της και έτσι θεωρήθηκε ανενεργή. Το γεγονός αυτό θεωρείται παράδοξο, επειδή είναι αποδεκτό ότι η ενεργότητα μιας μαύρης τρύπας είναι ανάλογη με τον ρυθμό παραγωγής αστέρων του γαλαξία, μέχρι το σημείο που η ακτινοβολία από τη μαύρη τρύπα σταματήσει την αστρογένεση, και ο Γαλαξίας του Γλύπτη παράγει αστέρες με έντονους ρυθμούς.Ο Γαλαξίας του Γλύπτη φαίνεται υπό κλίση 78,5 μοιρών. Ο Γαλαξίας του Γλυπτή ανήκει στην Ομάδα γαλαξιών Γλύπτη, μία από τις εγγύτερες στην Τοπική ομάδα γαλαξιών ομάδες γαλαξιών . Ο Γαλαξίας του Γλύπτη είναι ο λαμπρότερος γαλαξίας αυτής της ομάδας, της οποίας κύρια μέλη είναι οι NGC 247, NGC 59, NGC 7793, NGC 625, ESO 245-05 και IC 2574. SEDS:NGC 253 Αρχειοθετήθηκε 2008-12-24 στο Wayback Machine. STScI news release: Hubble Probes the Violent Birth of Stars in Galaxy NGC 253 STScI news release: Behind a Dusty Veil Lies a Cradle of Star Birth [1] (Μεγεθύνοντας τον NGC 253)
Ραλπατσέν

Ο Ραλπατσέν (θιβετιανά: རལ་པ་ཅན, μεταγραφή Γουίλι: ra pal chen) ήταν Θιβετιανός Αυτοκράτορας που άκμασε στο α΄ μισό του 9ο αιώνα μ.Χ. Διατηρήθηκε στον θρόνο από το 815 μέχρι το 838 και θεωρείται ένας από τους ηγεμόνες που εδραίωσαν τον βουδισμό στην περιοχή του Θιβέτ.

 Ο Ραλπατσέν γεννήθηκε γύρω στο 800. Ήταν γιος του αυτοκράτορα Σεναλέκ και εγγονός του Τίσογκ-ντέτσεν, επί βασιλείας του οποίου καθιερώθηκε ο βουδισμός ως η επίσημη θρησκεία του κράτους. Ανήλθε στην εξουσία το 815, μετά τη δολοφονία του πατέρα του, παρά το γεγονός πως ήταν ο νεότερος από τους γιους του. Κατά τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του σύναψε συνθήκη ειρήνης με την κινεζική Δυναστεία των Τανγκ που επικυρώθηκε μεταξύ των 821-823 στη Λάσα και έθεσε τέρμα σε μια σκληρή πολεμική αναμέτρηση. Υπήρξε φανατικός υποστηρικτής του βουδισμού ιδρύοντας μοναστήρια με κρατικούς πόρους και παραχωρώντας σημαντικά προνόμια στους μοναχούς, τη συντήρηση των οποίων επωμίστηκαν οι ίδιοι οι υπήκοοι. Η θρησκευτική και οικονομική πολιτική του Ραπαλτσέν, η ισχύς που απέκτησαν επί πολιτικών ζητημάτων οι μοναχοί και οι ξένες επιρροές που προέκυψαν στο εσωτερικό του κράτους εξαιτίας της παρουσίας Ινδών και Κινέζων στις τάξεις τους, αλλά και οι σκληρές διώξεις έναντι κάθε εκδήλωσης αντιβουδιστικών αισθημάτων προκάλεσαν δυσαρέσκεια σε μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού. Ακόμα, υποστηρίζεται πως τα τελευταία χρόνια της βασιλείας του είχε απωλέσει τον έλεγχο του κράτους, ο οποίος βρισκόταν στα χέρια του υπουργικού του συμβουλίου, με τον ίδιο να περιορίζεται σε διακοσμητικό ρόλο. Επί θητείας του, πραγματοποιήθηκε η σύνταξη του πρώτου σανσκριτο-θιβετιανού λεξικού από μικτή ομάδα Ινδών και Θιβετιανών λογίων. Σύμφωνα με την επικρατέστερη εκδοχή ο Ραλπατσέν ανατράπηκε και δολοφονήθηκε το 838 μαζί με τον πρωθυπουργό του από μερίδα ευγενών που ήταν πιστοί στη γηγενή θρησκεία των Μπον. Κατά μια λιγότερο αποδεκτή θεωρία, ο θάνατός του οφειλόταν σε φυσικά αίτια. Τον διαδέχτηκε στον θρόνο o Λαντγκντάρμα, ο οποίος αναφέρεται ως μεγαλύτερος αδελφός του, που το 815 είχε παραγκωνιστεί στη διαδοχή από τους βουδιστές μοναχούς που ήλεγχαν το κράτος. Τίσογκ-ντέτσεν Θιβετιανός βουδισμός Ζιάκας, Γρηγόρης Δ. (2008) [2006]. Ζιάκα, Αγγελική Γρ., επιμ. Θρησκείες και πολιτισμοί της Ασίας. Ινδοϊσμός, Ταοϊσμός, Κομφουκισμός, Βουδισμός, Θιβέτ και Ιαπωνία (β΄ έκδοση). Θεσσαλονίκη: Εκδόσεις Κορνηλία Σφακιανάκη. Huntington, John C.· Bangdel, Dina (2003). The Circle of Bliss. Buddhist Meditational Art. Columbus and Chicago: Serindia Publications. Jianqiang, Liu (2015). Tibetan Environmentalists in China. The King of Dzi. Lanham, Maryland: Lexington Books. Richardson, H. E. (1978). «The Sino-Tibetan Treaty Inscription of A.D. 821/823 at Lhasa». The Journal of the Royal Asiatic Society of Great Britain and Ireland (Cambridge University Press) (2): σσ. 137-162. Smith, Vincent A. (1999). The Early History of India (γ΄ έκδοση). New Delhi: Atlantic Publishers & Dist. Stein, R. A. (1972). Tibetan Civilization. Stanford, California: Stanford University Press.
Semovente da 75/34

Το Semovente da 75/34 ήταν ιταλικό αυτοκινούμενο πυροβόλο το οποίο αναπτύχθηκε και χρησιμοποιήθηκε επιχειρησιακά στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Βασιζόταν στο σασί του μέσου άρματος μάχης M15/42 και ήταν οπλισμένο με πυροβόλο L/34 των 75 mm. Τα 75/34 χρησιμοποιήθηκαν στην άμυνα της Ρώμης το 1943 και αργότερα από τους Γερμανούς στην βόρεια Ιταλία και τα Βαλκάνια. Συνολικά κατασκευάστηκαν 141 οχήματα.

 Έπειτα από την επιτυχημένη χρήση των Semovente da 75/18, ελήφθη η απόφαση ανάπτυξης αυτοκινούμενου πυροβόλου με καλύτερο κύριο οπλισμό προκειμένου να ενισχυθούν οι αντιαρματικές ικανότητες του όλου συστήματος. Αναπτύχθηκαν κάποια πρωτότυπα με βάση το σασί του άρματος M14/41 και το πυροβόλο L/32 των 75 mm, όμως η παραγωγή νέων αυτοκινούμενων πυροβόλων ξεκίνησε μόλις την άνοιξη του 1943, με το πυροβόλο L/34 των 75 mm (ίδιο με του άρματος Carro Armato P 40) και βάση το σασί του M15/42. Περίπου 60 ολοκληρώθηκαν πριν από την ιταλική συνθηκολόγηση το 1943.Παρόλο που ο σχεδιασμός του οχήματος έγινε με βάση την εμπειρία από το προηγούμενο Semovente, υπήρχαν ορισμένες διαφορές: η εμπρόσθια θωράκιση αποτελούνταν από μία πλάκα πάχους 42 mm αντί για δύο ενωμένες των 21 mm, ενώ είχαν γίνει και κατάλληλες τροποποιήσεις για την τοποθέτηση του μεγαλύτερου κύριου πυροβόλου. Το Semovente da 75/34 διέθετε τον ίδιο πετρελαιοκινητήρα των 192 HP που αξιοποιούνταν και στο M15/42, χάρη στον οποίο μπορούσε να φτάσει την μέγιστη ταχύτητα των 38,4 km/h. Η χρήση των πυροβόλων από τον Ιταλικό Βασιλικό Στρατό ήταν βραχύβια και περιορίστηκε στην αποτυχημένη άμυνα της Ρώμης (8–10 Σεπτεμβρίου 1943). Μετά από την συνθηκολόγηση οι Γερμανοί κατέλαβαν και αξιοποίησαν τα περισσότερα Semovente στην Ιταλία και τα Βαλκάνια, ενώ υπό την εποπτεία τους ολοκληρώθηκαν 80 ακόμη οχήματα.
Κανάλι του Κιέλου

Το Κανάλι του Κιέλου (αγγλικά και διεθνώς: Kiel Canal, γερμανικά: Nord-Ostsee-Kanal), γνωστό μέχρι το 1945 ως Κανάλι του Κάιζερ Γουλιέλμου είναι μία διώρυγα που συνδέει τη Βόρεια Θάλασσα με την Βαλτική, παρακάμπτοντας μέσω του γερμανικού κρατιδίου του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν τη χερσόνησο της Γιουτλάνδης. Έχει συνολικό μήκος 53 ναυτικά μίλια. Μέσω του σύντομου καναλιού Γκίζελαου συνδέεται και με τον ποταμό Άιντερ (Eider), τον μεγαλύτερο ποταμό του κρατιδίου.

 Η πρώτη σύνδεση μεταξύ της Βόρειας και της Βαλτικής Θάλασσας κατασκευάστηκε όταν ακόμη η περιοχή ανήκε στη Δανία-Νορβηγία. Το Κανάλι του Άιντερ (όπως ονομάστηκε) ολοκληρώθηκε επί βασιλείας του Χριστιανού Ζ΄ της Δανίας το 1784. Μετά τον Δεύτερο Πόλεμο του Σλέσβιχ το 1864, που απέδωσε την περιοχή στην Πρωσία (μετέπειτα Γερμανική Αυτοκρατορία), ο συνδυασμός των ναυτικών συμφερόντων του γερμανικού πολεμικού ναυτικού και της ανάγκης παράκαμψης της Δανίας για τα εμπορικά πλοία, προώθησε την κατασκευή ενός νέου καναλιού. Τον Ιούνιο του 1887 η διάνοιξη ξεκίνησε στο Χόλτεναου κοντά στο Κίελο. Μετά από οκτώ χρόνια και την εργασία εννιά χιλιάδων εργατών, στις 20 Ιουνίου 1895 ο Κάιζερ Γουλιέλμος Β΄ το εγκαινίασε, διαπλέοντάς το. Την επόμενη μέρα ο Γουλιέλμος το ονόμασε Κανάλι Κάιζερ Γουλιέλμου, προς τιμήν του παππού του, Γουλιέλμου Α΄. Τα εγκαίνια του καναλιού κινηματογραφήθηκαν από τον βρετανό σκηνοθέτη Μπερτ Άκρες· η ταινία σώζεται στο Μουσείο Επιστήμης του Λονδίνου. Με σκοπό την εξυπηρέτηση της αυξανόμενης κίνησης και τις απαιτήσεις του Γερμανικού Αυτοκρατικού Ναυτικού, το κανάλι διαπλατύνθηκε μεταξύ 1907 και 1914. Αυτό το γεγονός επέτρεψε τη μετάβαση από τη Βαλτική στην Βόρεια θάλασσα πολεμικών πλοίων του μεγέθους των Dreadnought. Η διαπλάτυνση ολοκληρώθηκε με την εγκατάσταση δύο μεγαλύτερων δεξαμενών ανύψωσης στις δύο άκρες του. Μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο πόλεμο η συνθήκη των Βερσαλλιών απαίτησε να είναι το κανάλι ανοικτό σε οποιοδήποτε κράτος δεν ήταν σε πόλεμο με τη Γερμανία, η οποία θα διατηρούσε τη διαχείρισή του. Ο Αδόλφος Χίτλερ το 1936 απαγόρευσε τη διέλευση ξένων πλοίων, απαγόρευση που ήρθη με το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου. Επίσημος ιστότοπος Ταινία με τίτλο "Kiel-Canal Transit in 9 Minutes" από την UNITED CANAL AGENCY
Διονυσόδωρος ο Χίος

Ο Διονυσόδωρος ο Χίος (περ. 430 – τέλη 5ου αιώνα ή αρχές 4ου αιώνα π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας σοφιστής φιλόσοφος και δάσκαλος πολεμικών τεχνών, της στρατηγίας και της ρητορικής. Στενά συνδεδεμένος με τον αδελφό του και συνάδελφο του σοφιστή Ευθύδημο, αναφέρεται στα έργα του Πλάτωνα και του Ξενοφώντα .

 Ο Ευθύδημος του Πλάτωνα παρουσιάζει τον Διονυσόδωρο και τον Ευθύδημο ως πρωταγωνιστές. Σύμφωνα με τον διάλογο, τα αδέρφια γεννήθηκαν στο νησί του Αιγαίου, τη Χίο, προτού μετεγκατασταθούν ως άποικοι στους Θούριους στη Μεγάλη Ελλάδα (στην σύγχρονη Ιταλία.) Αφού εξορίστηκαν από τους Θούριους, ίσως το 413, ήρθαν στην Αθήνα. Σύμφωνα με τον Σωκράτη στον Ευθύδημο, οι δυο τους δίδασκαν πολεμικές τέχνες και ρητορική πριν αναπτύξουν ενδιαφέρον για τη σοφιστεία. Ο Ξενοφών στα Απομνημονεύματα αποδίδει επιπλέον τη διδασκαλία της στρατηγίας συγκεκριμένα στον Διονυσόδωρο . Επιπρόσθετα, ένα άτομο με το όνομα Διονυσόδωρος εμφανίζεται στην ομιλία του Λυσία στο Κατά Αγοράτου, που πιθανώς ταιριάζει με τον σοφιστή σε πολλές βιογραφικές λεπτομέρειες. Αυτός ο Διονυσόδωρος ήταν στρατηγός και "ταξιάρχης" που υποστήριζε τη δημοκρατία. Εάν ο στρατηγός και ο σοφιστής είναι ένα και το αυτό, ο Διονυσόδωρος μπορεί να πολιτογραφήθηκε Αθηναίος πολίτης μαζί με πολλούς άλλους ξένους κατοίκους πριν από τη ναυμαχία των Αργινουσών. Σε όλο τον Ευθύδημο, ο Πλάτωνας παρουσιάζει τον Διονυσόδωρο και τον αδελφό του να χρησιμοποιούν μια σειρά από ανακολουθίες εναντίον του Σωκράτη και του μαθητή του Κλεινίας Γ', γιο του Αξιόχου. Ερευνητές έχουν προτείνει ότι ο Πλάτωνας επέλεξε εδώ τους αδελφούς ως ενδεικτικούς σοφιστές άξιους γελοιοποίησης. Ο Αριστοτέλης διατηρεί και αντικρούει ένα συγκεκριμένο επιχείρημα του Ευθύδημου, το οποίο υπονοούσε ότι «ένας άνθρωπος γνωρίζει ότι υπάρχει τριήρης στον Πειραιά επειδή γνωρίζει καθένα από τα δύο πράγματα [«μια τριήρη» και «στον Πειραιά»] ξεχωριστά». Στα Απομνημονεύματα του Ξενοφώντα, ο Σωκράτης εξετάζει έναν μαθητή του Διονυσόδωρου που φαίνεται να μην έχει μάθει βασικά στοιχεία της στρατηγίας. Το υπονοούμενο φαίνεται να είναι είτε ότι ο Διονυσόδωρος πήρε ξεδιάντροπα τις πληρωμές του μαθητή χωρίς να του δώσει την αξία των χρημάτων του, είτε ότι ο ίδιος ο Διονυσόδωρος αγνοεί την ίδια την τέχνη της αρχηγίας που ισχυρίζεται ότι διδάσκει. Αυτό είναι προφανώς σύμφωνο με την κριτική του Πλάτωνα στον Διονυσόδωρο, αν και οι βιογραφικές λεπτομέρειες αντικρούονται.
Πολιτείες και Επικράτειες της Αυστραλίας

Οι πολιτείες και οι επικράτειες της Αυστραλίας συναποτελούν την Κοινοπολιτεία της Αυστραλίας κάτω από μια ομοσπονδιακή μορφή διακυβέρνησης. Οι έξι πολιτείες είναι αυτόνομες κρατικές οντότητες με τη δική τους κυβέρνηση και ξεχωριστά νομοθετικά όργανα. Οι εξουσίες τους προστατεύονται από το Σύνταγμα και η νομοθεσία της Κοινοπολιτείας ισχύει στις πολιτείες μόνο όπου επιτρέπεται από το Σύνταγμα. Αντίθετα οι επικράτειες έχουν μειωμένη αυτονομία και υπάγονται απ' ευθείας στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση της Κοινοπολιτείας.

 Οι πολιτείες πριν το 1901 ήταν ξεχωριστές αυτοδιοίκητες βρετανικές αποικίες. Απέκτησαν τη σημερινή τους υπόσταση κατά την ίδρυση της ομοσπονδίας την 1 Ιανουαρίου 1901. Στο παρελθόν είχαν υπάρξει και οι εξής επικράτειες: Από το 1926 ως το 1931 υπήρχε ως ξεχωριστή επικράτεια η Κεντρική Αυστραλία ανάμεσα στον 20ο και 26ο παράλληλο, η οποία προσαρτήθηκε στη Βόρεια Επικράτεια. Από το 1949 ως το 1972 ανήκε στην Αυστραλία η Επικράτεια Παπούα και Νέας Γουινέας, πριν τη δημιουργία του ανεξάρτητου κράτους της Παπούας Νέας Γουινέας.Η Επικράτεια Τζέρβις Μπέι μέχρι το 1989 ανήκε στην Επικράτεια Αυστραλιανής Πρωτεύουσας. Διαχωρίστηκε όταν η Επικράτεια Πρωτεύουσας απέκτησε αυξημένο βαθμό αυτοδιοίκησης. Στις πολιτείες επικεφαλής της κυβέρνησης είναι ο πρωθυπουργός και αρχηγός του κράτους ο Κυβερνήτης. Ο Κυβερνήτης διορίζεται από τον Βασιλιά, μετά από υπόδειξη του πρωθυπουργού. Το κοινοβούλιο σε όλες τις πολιτείες εκτός του Κουίνσλαντ αποτελείται από δύο νομοθετικά σώματα. Οι επικράτειες διοικούνται από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση της Κοινοπολιτείας. Τρεις επικράτειες, η Βόρεια Επικράτεια, η Επικράτεια Πρωτεύουσας και η Νήσος Νόρφολκ είναι σε μεγάλο βαθμό αυτοδιοίκητες. Και σ' αυτές όμως το ομοσπονδιακό Κοινοβούλιο της Αυστραλίας διατηρεί το δικαίωμα να νομοθετεί και μπορεί να ανατρέψει νόμους που έχουν θεσπιστεί από τα τοπικά όργανα. Το ομοσπονδιακό Κοινοβούλιο έχει δύο σώματα, τη Βουλή των Αντιπροσώπων (Κάτω Βουλή) και τη Γερουσία (Άνω Βουλή). Η Βουλή των Αντιπροσώπων έχει 150 έδρες οι οποίες μοιράζονται ανάμεσα στις πολιτείες με βάση τον πληθυσμό τους. Από τις επικράτειες μόνο η Βόρεια Επικράτεια και η Επικράτεια Πρωτεύουσας έχουν από δύο έδρες. Η Γερουσία έχει 76 έδρες, με την κάθε πολιτεία να έχει από 12 έδρες ανεξάρτητα από τον πληθυσμό της. Η Βόρεια Επικράτεια και η Επικράτεια Πρωτεύουσας αντιπροσωπεύονται και στη Γερουσία με δύο έδρες η κάθε μία. Επικράτειες της Αυστραλίας (Αγγλικά)