IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Καράμπουρμα

Η Καράμπουρμα (σερβικά : Карабурма) είναι παλιός δήμος της Σερβίας, σήμερα συνοικία της πόλης του Βελιγραδίου. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Παλίλουλα και συνορεύει στα νότια με την Ζβεζντάρα, στα δυτικά με την Μπογκοσλόβιγια, στα βόρεια με την Άντα Χούγια, και στα ανατολικά με την Τσουπρίγια.

 Η Καράμπουρμα παλαιότερα ήταν γεωγραφικά ένα ακρωτήρι στον ποταμό Δούναβη. Όταν το γειτονικό νησί της Άντα Χούγια με επιχωματώσεις συνδέθηκε με την ηπειρωτική χώρα έγινε χερσόνησος και η περιοχή της Καράμπουρμα στη δεξιά όχθη του Δούναβη έμεινε πλέον μερικές εκατοντάδες μέτρα μακριά από το ποτάμι. Στην περιοχή έχει βρεθεί παλαιότερος οικισμός κατοίκησης του σύγχρονου Βελιγραδίου. Λείψανα κέλτικου οικισμού και αργότερα Ρωμαϊκού, συμπεριλαμβανομένης της νεκρόπολη που συνδέθηκαν με ρωμαϊκό φρούριο που πιστεύεται ότι βρισκόταν εδώ. Για αιώνες η περιοχή ήταν ένας βάλτος έτσι αποφεύχθηκε μη κατοίκηση του από την Ρωμαϊκή περίοδο, ιαματικά θερμά νερά αναβλύζουν δίπλα στον Δούναβη ώστε ο βάλτος ήταν σε συνεχή ομίχλη. Τον 19ο αιώνα ο πρίγκιπας της Σερβίας Μίλος Ομπρένοβιτς έκανε την Καράμπουρμα επίσημο τόπο εκτέλεσης θανατικών ποινών, μέχρι το 1912. Μέχρι την επέκταση του Βελιγραδίου, μετά την Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο η Καράμπουρμα ήταν αραιοκατοικημένη με μικρές και διάσπαρτες παραγκουπόλεις. Σήμερα είναι μια σύγχρονη γειτονίας 10 λεπτά από το κέντρο του Βελιγραδίου. Το όνομα Καράμπουρμα είναι τουρκικό που σημαίνει ότι η περιοχή ήταν απαγορευμένη. Σε παλιούς οθωμανικούς και Αυστριακούς χάρτες αναφέρεται το όνομα Kajaburun (Kaya-burun), η οποία είναι τουρκική και σημαίνει βραχώδες ακρωτήρι. Την 1η Σεπτεμβρίου 1955 η Καράμπουρμα έγινε ένας από τους δήμους του Βελιγραδίου, αλλά στις 3 Ιανουαρίου του 1957 ενσωματώθηκε στο δήμο Παλίλουλα. Σήμερα αποτελεί μια από τις πιο πυκνοκατοικημένες γειτονιές του Βελιγραδίου, με συνολικό πληθυσμό 34.343.Μερικά από τα εμβληματικά στοιχεία της περιοχής είναι οι δύο πράσινες αγορές, το VII Γυμνάσιο του Βελιγραδίου καθώς και το στάδιο της ΟΦΚ Βελιγραδίου. Beograd - plan grada; M@gic M@p, 2006; ISBN 86-83501-53-1 Beograd - plan i vodič; Geokarta, 1999; ISBN 86-459-0006-8
Καθεδρικός Ναός Αγίου Σάββα (Βελιγράδι)

Ο Καθεδρικός ναός του Αγίου Σάββα είναι Ορθόδοξη Εκκλησία στο Βελιγράδι της Σερβίας. Σήμερα είναι ο μεγαλύτερος ορθόδοξος ναός των Βαλκανίων. Είναι κτισμένος στο κέντρο του Βελιγραδίου, στη θέση που εικάζεται πως βρισκόταν ο τάφος του Αγίου Σάββα, στον οποίο είναι αφιερωμένος ο ναός. Ο Αγ. Σάββας είναι ο ιδρυτής της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Το λειψανό του κάηκε το 1595 από τον Σινάν Πασά.

 Η πρώτη ιδέα για ανέγερση ναού αφιερωμένο στον αγαπημένο Άγιο των Σέρβων ξεκίνησε το 1895, 300 χρόνια από την καύση του λειψάνου του Αγίου Σάββα. Ωστόσο, λόγο του Οθωμανικού ζυγού δεν καρποφόρησε. Τελικά θεμελιώθηκε στις 10 Μαϊου 1935. Όταν η Γιουγκοσλαβία ήταν υπό κατοχή το 1941, η κατασκευή είχε ύψος περίπου δέκα μέτρων. Το ημιτελές κτίριο χρησιμοποιήθηκε ως αποθήκη από τον γερμανικό στρατό και τους οπαδούς του Τίτο. Μετά τον πόλεμο, η Ορθόδοξη Εκκλησία απέτυχε στην προσπάθειά της να εξασφαλίσει άδεια για την ολοκλήρωση του κτηρίου. Τελικά Μετά από πολλές προσπάθειες του Πατριάρχη Σερβίας Γερμανού του Β' χορηγήθηκε άδεια το 1984 και ο αρχιτέκτονας Branko Pešić ανέθεσε να προσαρμόσει το έργο σε νέες τεχνικές κατασκευής. Στις 12 Μαΐου 1985, πραγματοποιήθηκε λειτουργία στο ναό με συμμετοχή 100.000 ατόμων. Αυτό σηματοδότησε ένα σημείο καμπής στην τότε κομμουνιστική χώρα. Ή εκκλησία είχε αποκαταστήσει τη θέση της και η κομμουνιστική ελίτ έπρεπε να υποχωρήσει από μια δεκαετή απαγόρευση που απέτρεψε την κατασκευή της εκκλησίας. Τον Ιούνιο του 1989, ο συγκεκριμένος θόλος του ναού, βάρους 4.000 τόνων και κατασκευασμένος εξ ολοκλήρου στο έδαφος, ανυψώθηκε στη σημερινή του θέση. Αυτό ήταν ένα ορόσημο επίτευγμα στις κατασκευές. Το μήκος του ναού είναι 91 μέτρα. Έχει σταυροειδές σχήμα. Έχει συνολικά 4 επίπεδα και μια επιπλέον κρύπτη (υπόγειος χώρος) κάτω από τον κυρίως Ναό, σε βάθος 7 μέτρων. Υπάρχουν 3 στοές με συνολική έκταση 1.444 τετραγωνικών μέτρων, στις οποίες στέκεται η χορωδία. Το ύψος του ναού από το κέντρο του μέχρι τον κεντρικό θόλο είναι 65 μέτρα. Τόσο εξωτερικά όσο και εσωτερικά ο Ναός μοιάζει με την Αγία Σοφία της Κωσταντινούπολης. Εξωτερικά Στον κεντρικό του θόλο (τρούλο) ,ο οποίος έχει βάρος 4050 τόνους και καλύπτεται από χαλκό, υπάρχει ένας τεράστιος επίχρυσος σταυρός που φαίνεται από όλο το Βελιγράδι. Έχει εμβαδών 700 τετραγωνικών μέτρων και η έκτασή του είναι 34 μέτρα. Εκτός από τον κεντρικό θόλο υπάρχουν άλλοι 13 θόλοι μαζί με 5 άλλους ημιθόλους και άλλους 5 μικρούς θόλους πίσω από το ιερό. Ο Ναός έχει 4 καμπαναριά όπου υπάρχουν 49 καμπάνες. Η κεντρική πόρτα του ναού είναι δίφυλλη από βελανιδιά. Το συνολικό ύψος του εξωτερικού ανέρχεται σε 80 μέτρα. Το εξωτερικό της εκκλησίας είναι επενδυμένο με λευκό μάρμαρο και γρανίτη. Η κατασκευή του αποπερατώθηκε το 2004. Εσωτερικά Το εσωτερικό του ναού είναι ακόμα υπό ανέγερση. Φιλοτεχνούνται ψηφιδωτά ανάμεσα στα οποία συγκαταλέγεται και το πλέον μεγαλύτερο ψηφιδωτό του κόσμου. Μόλις ολοκληρωθεί το εσωτερικό, η ανέγερση του Ναού θα έχει περατωθεί πλήρως. Καθεδρικός Ναός της Σωτηρίας του Ρουμανικού Λαού Καθεδρικός Ναός Αγίου Αλεξάνδρου Νιέφσκι (Σόφια) Ιερός Ναός Αγίου Ανδρέα Πατρών
Πέπε Ρέινα

Ο Χοσέ Μανουέλ "Πέπε" Ρέινα Πάεθ (José Manuel Reina Páez, 31 Αυγούστου 1982) είναι Ισπανός διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως τερματοφύλακας στη Βιγιαρρεάλ. Ήταν μέλος της εθνικής ομάδας της χώρας του που κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010 και δύο Ευρωπαϊκά πρωταθλήματα.

 Γιος του γνωστού τερματοφύλακα των Μπαρτσελόνα και Ατλέτικο Μαδρίτης Μιγκέλ Ρέινα, ο Ρέινα ξεκίνησε την καριέρα του από τις ομάδες νέων της Μπαρτσελόνα, ενώ πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην Πριμέρα Ντιβιζιόν την σεζόν 2000–01. Το 2002, υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την Βιγιαρεάλ, κατακτώντας μαζί της δύο φορές το Κύπελλο Ιντερτότο ΟΥΕΦΑ. Σύντομα όμως, μεταγράφηκε στην Λίβερπουλ, με την οποία πραγμτοποίησε το ντεμπούτο του στο ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ του 2005, το οποίο η ομάδα του αγγλικού λιμανιού κατέκτησε. Σε σύντομο χρονικό διάστημα κατάφερε να γίνει βασικός τερματοφύλακας των Reds κατακτώντας μαζί τους το FA Cup - όπου απέκρουσε τα τρία από τα συνολικά τέσσερα χτυπήματα πέναλτι της Γουέστ Χαμ Γιουνάιτεντ στον τελικό - και το FA Community Shield. Το 2007, έφτασε ως τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ με την Λίβερπουλ, φτάνοντας το ρεκόρ του πατέρα του το 1974, όμως εκεί η ομάδα του ηττήθηκε από την Μίλαν. Με 178 αγώνες σε όλες τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις συλλόγων είναι τρίτος στην παίκτης στην ιστορία τους.Σε διεθνές επίπεδο, ο Ρέινα αγωνίστηκε με τις μικρές εθνικές της Ισπανίας, κατακτώντας το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου U-17 το 1999. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την ανδρική ομάδα το 2005, της οποίας αποτελεί σταθερά την δεύτερη επιλογή πίσω από τον βασικό και αναντικατάστατο Ίκερ Κασίγιας. Ήταν μέλος της ισπανικής ομάδας που συμμετείχε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006, ενώ πραγματοποίησε μία εμφάνιση στη διάρκεια της νικηφόρας πορείας της Ισπανίας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 2008, το οποίο ήταν και η πρώτη του κατάκτηση σε διεθνές επίπεδο. Ήταν επίσης αργότερα μέλος των ισπανικών ομάδων που κατέκτησαν το πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο στην ιστορία της χώρας το 2010 και το τρίτο της Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2012. Ο Ρέινα αποτελεί βασικό στέλεχος της ομάδας του Λίβερπουλ από την έναρξη της σεζόν 2007–08. Κατέχει επίσης το ρεκόρ των περισσότερων εμφανίσεων από Ισπανό παίκτη στην ιστορία της Πρέμιερ Λιγκ, μετρώντας περισσότερες από 200 σε μόλις πέντε σεζόν στην ομάδα, με τις 108 από τις 219 να τελειώνουν με την εστία του απαραβίαστη. Την σεζόν 2010–11, κράτησε για 100η φορά απαραβίαστη την εστία του σε αγώνα της Πρέμιερ Λιγκ, σε μια νίκη με 3–0 επί της Άστον Βίλα. Ο Ρέινα είναι γνωστός για την ικανότητά του στο να παίζει με τα χέρια, καθώς και για το ταλέντο του στις αποκρούσεις πέναλτι. Ο Ρέινα έχει δημιουργήσει αρκετά ρεκόρ ως τερματοφύλακας για την Λίβερπουλ, ενώ έχει λάβει το βραβείο Premier League Golden Glove για τις αναμετρήσεις που έληξαν με απαραβίαστη την εστία του στην διάρκεια των τριών πρώτων του σεζόν στον σύλλογο.
Σαμάριο

Το χημικό στοιχείο Σαμάριο είναι ένα μέταλλο με διεθνές χημικό σύμβολο Sm, ατομικό αριθμό 62 και ατομικό βάρος 150,4 . Έχει θερμοκρασία τήξης 1072 C° και θερμοκρασία βρασμού 1900 C°, Ειδικό βάρος 7,537 και χημικό σθένος +2,+3.

 Ανακαλύφθηκε φασματοσκοπικά από ακάθαρτο οξείδιό του στο ορυκτό σαμαρσκίτης, ως νέο χημικό στοιχείο το 1879, από τον Γάλλο χημικό Λεκόκ ντε Μπουαμπωντράν, ενώ ως μέταλλο από τον Μούτμαν. Το στοιχείο αυτό περιέχεται σε ορυκτά που περιέχουν και σπάνιες γαίες, όπως για παράδειγμα είναι ο μοναζίτης, από τον οποίο και, κυρίως, εξάγεται. Ισότοπα του στοιχείου αυτού περιλαμβάνονται στα προϊόντα της πυρηνικής σχάσης. Γενικά πρόκειται για χημικό στοιχείο μετάπτωσης. «Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα», τόμ. 53ος, σελ. 97
Πάπυρος του Πρις

Ο Πάπυρος του Πρις είναι το αρχαιότερο δείγμα φιλολογικού συγγράμματος σε πάπυρο. Ονομάζεται έτσι από τον αρχαιολόγο Εμίλ Πρις ντ' Αβέν (γαλλ. Émile Prisse d'Avesnes), που τον αγόρασε το 1856 στις Θήβες και τον δώρισε στην Εθνική βιβλιοθήκη της Γαλλίας.

 Χρονολογείται στην εποχή της αρχαίας αιγυπτιακής 12ης Δυναστείας, και περιέχει τις δύο τελευταίες σελίδες των συμβουλών του μεγάλου βεζίρη Καγκενμί, ο οποίος είχε υπηρετήσει τον Φαραώ Φθα-Χοτέπ την εποχή της 5ης Δυναστείας. Είναι μια συλλογή ηθικών αποφθεγμάτων και καθοδηγήσεων για την εξάσκηση της αρετής. Είναι αντίγραφο που βρέθηκε σε τάφο της 11ης Δυναστείας, είναι αρχαιότερο της επιδρομής των Υξώς, και μπορεί να θεωρηθεί γραμμένο περί το 2500 π.Χ.. Η αρχαία ιερατική γραφή ήταν το συνηθισμένο είδος της γραφής στην Αίγυπτο, και όπως απέδειξε ο De Rozngé, αυτή τη γραφή χρησιμοποίησαν οι Υξώς αργότερα για να σχηματίσουν δικό τους αλφάβητο. The Instruction addressed to Kagemni in M. Lichtheim, Ancient Egyptian Literature, Volume I, 1973, σσ. 59ff The Instruction of Ptahhotep in M. Lichtheim, Ancient Egyptian Literature, Volume I, 1973, pp.61ff Έντουαρντ Μοντ Θόμπσον (1840-1929), Σπυρίδων Λάμπρου (1851-1919) (μετ.) (1903). Εγχειρίδιον ελληνικής και λατινικής παλαιογραφίας. Εν Αθήναις: Τύποις Π. Δ. Σακελλαρίου. σελίδες 17. Ανακτήθηκε στις 19 Ιουλίου 2011. [1]
Βάγγος Αρκαδίας

Ο Βάγγος (ή του Βάγγου ή παλιότερα του "Βάνουκου") είναι οικισμός της δημοτικής ενότητας του Δήμου Μεγαλόπολης της Περιφερειακής Ενότητας Αρκαδίας της Περιφέρειας Πελοποννήσου, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας όπως διαμορφώθηκε με το πρόγραμμα “Καλλικράτης”. Μέχρι το 2010, ο Βάγγος ανήκε στο Τοπικό Διαμέρισμα Βάγγου, του πρώην Δήμου Μεγαλόπολης.

 Το χωριό είναι χτισμένο στις ΝΔ καταπράσινες λοφοσειρές του Μαινάλου, στα 799 μέτρα, πάνω από την δυτική όχθη του Ελισσώνα. Απέχει 42 χλμ. από την Τρίπολη και 12 από τη Μεγαλόπολη. Από το χωριό υπάρχει πρόσβαση (χωματόδρομος 3 χλμ.) στον Ελισσώνα και το φαράγγι του, το οποίο ονομάζεται Μπαρμπουτσάνα. Στο φαράγγι υπάρχει το πέτρινο γεφύρι και ο ερειπωμένος νερόμυλος του Παπά. Tο χωριό συνδέεται οδικά με την Μεγαλόπολη από διασταύρωση του δρόμου Μεγαλόπολης-Καρύταινας. Οι κάτοικοι του χωριού πήραν μέρος στον απελευθερωτικό αγώνα του 1821, στους βαλκανικούς πολέμους, στον Α΄ Παγκόσμιο πόλελο, στην μικρασιατική εκστρατεία και στον Ελληνοιταλικό πόλεμο 1940-41. Τον Ιούλιο του 1944, κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής το χωριό κάηκε από τους Γερμανούς ως αντίποινα για τον θάνατο 8 Γερμανών στρατιωτών από αντιστασιακούς. Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου το χωριό είχε 17 νεκρούς ενώ στο παρακείμενο φαράγγι της Μπαρμπουτσάνας έγινε στις 3/3/1948 εμφυλιοπολεμική σύρραξη με πολλούς νεκρούς.Στις δεκαετίες του 1940 και '50 ο αριθμός σε γιδοπρόβατα υπερέβαινε τις 50.000 και οι κτηνοτρόφοι μετακινούσαν τα κοπάδια τους, τον χειμώνα, στη Μεσσηνία (στο νησί Πρώτη, στους Γαργαλιάνους, τον Μάραθο, την Γιάλοβα, το Πετροχώρι, κ.ά.) αλλά και στους νομούς Λακωνίας και Αργολίδας (στην επαρχία Ερμιόνης και στον Πόρο). Τα επόμενα χρόνια πολλοί κάτοικοι του χωριού μετανάστευσαν στο εξωτερικό.Οι λιγοστοί κάτοικοι ασχολούνται με τη γεωργία, την κτηνοτροφία και την παραγωγή τυροκομικών προιόντων ενώ παλιότερα ασχολούνταν και με την παραγωγή ξυλοκάρβουνου και ασβέστη. Ενδιαφέρον παρουσιάζει η όμορφη πετρόχτιστη εκκλησία του χωριού. Στου Βάγγου γεννήθηκε ο Ταγματάρχη της ΙΙΙ Μεραρχίας του Δημοκρατικού Στρατού Πελοποννήσου (ΔΣΠ) Δημήτριος Γιαννακούρας (Πέρδικας). Ακαδημία Αθηνών,Τεκμήρια: Βάγγος Μεγαλόπολης
Τζίντζερ και Φρεντ

To Τζίντζερ και Φρεντ (ιταλικά: Ginger e Fred‎) είναι μια κωμωδία/δραματική ταινία του 1986 σε σκηνοθεσία και σενάριο του Φεντερίκο Φελίνι και με πρωταγωνιστές τους Μαρτσέλο Μαστρογιάννι και Τζουλιέτα Μασίνα. Ο τίτλος είναι μια αναφορά στο αμερικάνικο χορευτικό ζευγάρι Φρεντ Αστέρ και Τζίντζερ Ρότζερς. Οι δύο πρωταγωνιστές απεικονίζουν δυο Ιταλούς μιμητές των Αστέρ και Ρότζερς που ξανασμίγουν μετά από τριάντα χρόνια συνταξιοδότησης για μια χυδαία και παράξενη τηλεοπτική υπερβολή. Η ταινία αποτέλεσε αντικείμενο διεκδίκησης εμπορικού σήματος στις Ηνωμένες Πολιτείες από την Τζίντζερ Ρότζερς, η οποία ισχυρίστηκε ότι η ταινία παραβίαζε τα δικαιώματά της. Το δικαστήριο απέρριψε αυτόν τον ισχυρισμό.

 Η Αμέλια και ο Πίπο ήταν κάποτε διάσημοι ως χορευτικό ντουέτο, μιμούμενοι τα χορευτικά νούμερα της Τζίντζερ Ρότζερς και του Φρεντ Αστέρ. Τριάντα χρόνια μετά τη συνταξιοδότησή τους, συνεργάζονται άλλη μια φορά για μια ζωντανή τηλεοπτική εκπομπή. Αν και αυτή η επανένωση επισκιάζεται από την έλλειψη αντοχής του Πίπο, η ερμηνεία τους είναι ευπρόσδεκτη και αναβιώνει τη δημοτικότητά τους για μία ακόμη ημέρα. Τζουλιέτα Μασίνα ως Αμέλια Μπονέτι (Τζίντζερ) Μαρτσέλλο Μαστρογιάννι ως Πίπο Μποτιτσέλα (Φρεντ) Φράνκο Φαμπρίτσι ως παρουσιαστής εκπομπής Φρίντριχ φον Λέντεμπουρ ως ναύαρχος Αουλέντι Αουγκούστο Ποντερόσι ως τραβεστί Ζαν Ανρί Λαρτίγκ ως αδελφός Τζερόλαμο Τοτό Μινιόνε ως Τοτό Σαλβατόρε Μπίλα ως Κλαρκ Γκέιμπλ Το Τζίντζερ και ο Φρεντ προτάθηκε για βραβείο καλύτερης ξένης ταινίας το 1986 από το National Board of Review of Motion Pictures των ΗΠΑ, καθώς και για Χρυσή Σφαίρα και Βραβείο Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου το 1987. Η Τζουλιέτα Μασίνα έλαβε το βραβείο David di Donatello ως καλύτερη ηθοποιός για τον ρόλο της Αμέλια Μπονέτι (1986). Τζίντζερ και Φρεντ στην IMDb Τζίντζερ και Φρεντ στο Rotten Tomatoes Τζίντζερ και Φρεντ στο AllMovie
Πίτερ Γουέαρ

Ο Πίτερ Γουίαρ (αγγλικά: Peter Lindsay Weir‎, γενν. 21 Αυγούστου 1944) είναι σκηνοθέτης, σεναριογράφος, παραγωγός και ηθοποιός γεννημένος στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας. Αφού έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στον Αυστραλιανό κινηματογράφο «Νέου Κύματος» με τις ταινίες του Το Μυστικό Του Βράχου Των Κρεμασμένων, Το Τελευταίο Κύμα και Καλλίπολη 1915, ο Γουίαρ σκηνοθέτησε μια γκάμα από Διεθνείς και Αμερικάνικες ταινίες πολλές από αυτές μεγάλες εμπορικές επιτυχίες συμπεριλαμβανομένων των υποψήφιων για Όσκαρ Μάρτυρας εγκλήματος, Ο κύκλος των χαμένων ποιητών, Πράσινη κάρτα, Ζωντανή μετάδοση και Master and Commander: Στα Πέρατα του Κόσμου.

 1969: Stirring the Pool (Σκηνοθέτης) 1971: Homesdale (Σκηνοθέτης & Σεναριογράφος), Three to Go (Σκηνοθέτης & Σεναριογράφος), Tempo: Australia in the Seventies (Παραγωγός) 1972: Three Directions in Pop Music (Σκηνοθέτης), The Field Day (Σκηνοθέτης), The Computer Centre (Σκηνοθέτης), The Billiard Room (Σκηνοθέτης), Incredible Floridas (Σκηνοθέτης), Boat Building (Σκηνοθέτης) 1973: Whatever Happened to Green Valley? (Σκηνοθέτης & Παραγωγός) 1974: Τα Αυτοκίνητα που Έφαγαν το Παρίσι (The Cars That Ate Paris) (Σκηνοθέτης & Σεναριογράφος) 1975: Three Workshop Films (Σκηνοθέτης), Το Μυστικό Του Βράχου Των Κρεμασμένων (Picnic at Hanging Rock) (Σκηνοθέτης) 1977: Το Τελευταίο Κύμα (The Last Wave) (Σκηνοθέτης & Σεναριογράφος) 1981: Καλλίπολη 1915 (Gallipoli) (Σκηνοθέτης & Σεναριογράφος) 1982: Επικίνδυνα Χρόνια (The Year of Living Dangerously) (Σκηνοθέτης & Σεναριογράφος) 1985: Μάρτυρας εγκλήματος (Witness ) (Σκηνοθέτης) 1986: Η Ακτή Του Κουνουπιού (The Mosquito Coast) (Σκηνοθέτης) 1989: Ο Κύκλος των Χαμένων Ποιητών (Dead Poets Society) (Σκηνοθέτης) 1990: Πράσινη Κάρτα (Green Card) (Σκηνοθέτης, Παραγωγός & Σεναριογράφος) 1993: Σχέση Ζωής (Fearless) (Σκηνοθέτης) 1998: Ζωντανή Μετάδοση (The Truman Show) (Σκηνοθέτης) 2003: Master and Commander: Στα Πέρατα του Κόσμου (Master and Commander: The Far Side of the World) (Σκηνοθέτης, Παραγωγός & Σεναριογράφος) 2010: The Way Back (Σκηνοθέτης, Παραγωγός & Σεναριογράφος) 1968: The Life and Times of the Reverend Buck Shotte (Σκηνοθέτης & Παραγωγός), Count Vim's Last Exercise (Σκηνοθέτης & Παραγωγός) 1969: Man on a Green Bike (Σκηνοθέτης & Σεναριογράφος) 1972: The Aunty Jack Show (Σεναριογράφος) 1973: The Very Best of 'The Aunty Jack Show' (Σεναριογράφος) 1976: Luke's Kingdom (Σκηνοθέτης) 1977: Ο Υδραυλικός (The Plumber) (Σκηνοθέτης & Σεναριογράφος) Peter Weir's 2010 David Lean lecture at BAFTA Peter Weir Cave (unofficial Peter Weir site) Photo of Peter Weir at the 76th Annual Academy Awards Senses of Cinema: Great Directors Critical Database Peter Weir at the National Film and Sound Archive Αρχειοθετήθηκε 2012-11-28 at Archive.is
Σταυριά Αχαΐας

Η Σταυριά είναι μικρός ορεινός οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Μαμουσιάς, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Αιγιαλείας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Διακοπτού ως τμήμα του πρώην Δημοτικού διαμερίσματος Μαμουσιάς.

 Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΕΔΚΕ) - Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (ΕΕΤΑΑ), Λεξικό Διοικητικών Μεταβολών των Δήμων και Κοινοτήτων (1912-2001), Τόμοι Α΄-Β΄, Επιμέλεια έκδοσης: Γιάννης Μπαχάρας, Εκδόσεις ΕΕΤΑΑ, Αθήνα 2002. ISBN 960-7509-47-1. ISBN (SET) 960-7509-46-3. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Σταυριάς Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 06/07/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Μαμουσιάς Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 06/07/2018.
Γκούντρουν Χίμλερ

Η Γκούντρουν Χίμλερ (πλήρες όνομα: Gudrun Margarete Elfriede Emma Anna Burwitz, 8 Αυγούστου 1929 - 24 Μαΐου 2018) ήταν η κόρη της Μαργκαρέτε Χίμλερ και του Χάινριχ Χίμλερ, εμπνευστή των SS (Reichsführer-SS), ηγετικού μέλους του ναζιστικού κόμματος (NSDAP) και αρχιτέκτονα της Τελικής Λύσης. Μετά τη νίκη των συμμάχων, συνελήφθη και οδηγήθηκε σε δίκη στη Νυρεμβέργη. Δεν εγκατέλειψε ποτέ τη ναζιστική ιδεολογία και πολέμησε σε όλη της τη ζωή για να υπερασπιστεί τη φήμη του πατέρα της ενώ αναμείχθηκε στενά με τα νεοναζιστικά κόμματα που υποστήριζαν τα μέλη των SS. Παντρεύτηκε τον Wulf Dieter Burwitz, έναν αξιωματικό του εξτρεμιστικού Εθνικοδημοκρατικού Κόμματος της Γερμανίας.

 Η Γκούντρουν Χίμλερ ήταν η κόρη του Χάινριχ Χίμλερ, εμπνευστή των SS, αρχηγού της αστυνομίας και των δυνάμεων ασφαλείας, υπουργού εσωτερικών στη ναζιστική Γερμανία. Ήταν το μοναδικό παιδί του Χίμλερ και της συζύγου του Margarete Siegroth (γενν. Boden), οι οποίοι αργότερα υιοθέτησαν έναν γιο. (Ο Χίμλερ είχε δυο νόθα παιδιά με τη γραμματέα του, Hedwig Potthast). Η Γκούντρουν γεννήθηκε στο Μόναχο το 1929.Ο Χάινριχ Χίμλερ λάτρευε την κόρη του, η οποία επισκεπτόταν συχνά τα γραφεία του στο Βερολίνο από το Μόναχο όπου ζούσε με τη μητέρα της. Όταν ήταν στο Μόναχο, την έπαιρνε αρκετά συχνά τηλέφωνο και της έγραφε κάθε εβδομάδα. Σε όλη του τη ζωή την αποκαλούσε με το ψευδώνυμο της παιδικής της ηλικίας "Püppi". Η Γκούντρουν συνόδευσε τον πατέρα της σε κάποια επίσημα καθήκοντά του.Υποστήριξε ότι ο Χάινριχ Χίμλερ, ο οποίος πέθανε υπό βρετανική αιχμαλωσία στις 23 Μαΐου 1945 σπάζοντας μια κάψουλα κυανίου, ισχυριζόμενη ότι δολοφονήθηκε. Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η ίδια και η μητέρα της συνελήφθησαν από τους Αμερικανούς και μεταφέρθηκαν σε αρκετά στρατόπεδα πολέμου στη Γαλλία, στη Γερμανία και στην Ιταλία. Στάλθηκαν στη Νυρεμβέργη για να δικαστούν και αφέθηκαν ελεύθερες τον Νοέμβριο του 1946. Η Γκούντρουν αργότερα αναφέρθηκε με πικρία σε εκείνη την εποχή την οποία χαρακτήρισε ως τη δυσκολότερη της ζωής της και δήλωσε ότι η ίδια και η μητέρα της έγιναν αποδέκτες μιας συμπεριφοράς σαν να έπρεπε να διορθώσουν τις αμαρτίες του πατέρα της. Ποτέ δεν σταμάτησε να υποστηρίζει τη ναζιστική ιδεολογία και συνέχεια φρόντιζε να υποστηρίζει τις πράξεις του πατέρα της. Όσοι την ήξεραν, ανέφεραν ότι η Γκούντρουν δημιούργησε μια "χρυσή εικόνα" του πατέρα της. Andersen, Dan H. (2007). Nazimyter—blodreligion og dødskult i Det Tredje Rige (στα δανέζικα). Aschehoug. Lebert, Norbert, and Stephan. Denn Du trägst meinen Namen: das schwere Erbe der prominenten Nazi-Kinder. Goldmann Verlag 2002. (στα γερμανικά) Lebert, Norbert, and Stephan. My Father's Keeper: Children of Nazi Leadership: An Intimate History of Damage and Denial, μετάφραση του Julian Evans. New York: Little, Brown, 2001. Longerich, Peter (2012). Heinrich Himmler: A Life. Oxford; New York: Oxford University Press. Pike, David Wingeate (2000). Spaniards in the Holocaust: Mauthausen, the Horror on the Danube. London: Routledge. Schröm, Oliver and Andrea Röpke. Stille Hilfe für braune Kameraden. Christoph Links Verlag, Berlin 2001. (στα γερμανικά)
Δεν κρατιέμαι

To Δεν κρατιέμαι (πρωτότυπος τίτλος: Los amantes pasajeros) είναι ισπανική κωμική κινηματογραφική ταινία του 2013 σε σκηνοθεσία και σενάριο του Πέδρο Αλμοδόβαρ. Σύμφωνα με τον σκηνοθέτη, αυτή είναι η πιο γκέι ταινία του.

 Ένα αεροπλάνο είναι έτοιμο να ξεκινήσει την πτήση του, όταν διαπιστώνεται ότι έχει βλάβη. Παρ' όλα αυτά, η απογείωση γίνεται κανονικά. Κατά τη διάρκεια της πτήσης, η λειτουργία του αεροπλάνου είναι προβληματική. Επίσης, οι επιβάτες των οικονομικών θέσεων είναι ναρκωμένοι και μένουν ξύπνιοι μόνο όσο κάθονται στην πρώτη θέση, οι φροντιστές και οι πιλότοι. Όσο το αεροπλάνο πετάει, επιδίδονται σε σεξουαλικά όργια και ξεφεύγουν από τα όρια. Όταν τελικά το αεροπλάνο προσγειώνεται, όλοι κατεβαίνουν και αρχίζουν να ξεκαθαρίζουν κάποιες καταστάσεις. Επίσημος ιστότοπος (ισπανικά) Επίσημος ιστότοπος (αγγλικά) Δεν κρατιέμαι στην IMDb
Οίκος του Σισμάν

Ο Οίκος του Σισμάν, βουλγ. Шишман, ή Σισμανόβτσι (Σισμανιδών) είναι ένας δυναστικός οίκος που δύο μέλη του, ο Μιχαήλ Γ΄ και ο γιος του Ιβάν-Στέφαν έγιναν βασιλείς της Βουλγαρίας το διάστημα 1322-1331.

 Η καταγωγή του Οίκου ήταν, κατά ένα μέρος, από τους Κουμάνους Τούρκους. Αρχηγέτης είναι ο Σισμάν δεσπότης του Βιντίν, γιος της Άννας (Θεοδώρας) των Ασέν, κόρης του Ιβάν Β΄ των Ασέν της Βουλγαρίας. Ο ιστορικός Πλάμεν Πάβλοβ θεωρεί τον Σισμάν αδελφό του Γεωργίου Α΄ των Τέρτερ της Βουλγαρίας, κάτι που τους συνδέει άμεσα με τον προηγούμενο Οίκο των Τέρτερ. Ο Σισμάν είχε τέκνα τον Μιχαήλ Γ΄ της Βουλγαρίας και την Κεράτσα Πετρίτσα. Ο Μιχαήλ Γ΄ είχε γιο τον Ιβάν-Στέφαν της Βουλγαρίας. Η Κυράτσα Πετρίτσα ήταν σύζυγος του Σρατσιμίρ και μητέρα του Ιβάν-Αλεξαντάρ της Βουλγαρίας, που οι τρεις γιοί του ήταν οι τελευταίοι βασιλείς της Βουλγαρίας πριν τους Οθωμανούς.
Ολυμπιάς Φρενάρου (ποδόσφαιρο)

Η Ολυμπιάς Φρενάρου (ή η Ολυμπιάδα Φρενάρου) ήταν κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα το Φρέναρος της επαρχίας Αμμοχώστου. Ιδρύθηκε το 1940.. Αποτελούσε μέρος του αθλητικού σωματείου Ολυμπιάς Φρενάρου. Χρώματα της ομάδας ήταν το κόκκινο και το άσπρο. Η ομάδα η οποία είχε αγωνιστεί μέχρι τη Δ΄ κατηγορία. Το 2000 το ποδοσφαιρικό τμήμα του σωματείου ενοποιήθηκε το ποδοσφαιρικό τμήμα του Φωτειακού Φρενάρου δημιουργώντας την ομάδα Φρέναρος FC 2000.

 Η Ολυμπιάς Φρενάρου ιδρύθηκε το 1940 με το όνομα «Αναγνωστήριο Ελλάς». Την εποχή εκείνη η Κύπρος ανήκε στη Βρετανική Αυτοκρατορία. Το αποικιοκρατικό καθεστώς υποχρέωσε το σωματείο, όπως και πολλά άλλα, να κλείσει. Το 1956, μετά από άδεια των αγγλικών αρχών επαναλειτούργησε και μετονομάσθηκε σε Ολυμπίας.Οι σκοποί και οι επιδιώξεις του σωματείου ήταν: Η διατήρηση του φιλικού και αδελφικού δεσμού μεταξύ των μελών του σωματείου, των κατοίκων του χωριού και της γύρω περιοχής. Η συμμετοχή των μελών του σε κάθε είδος εκδήλωση που είχε σχέση με τη προώθηση κάθε νόμιμου σκοπού στο χωριό. Η πνευματική, ηθική και πολιτιστική ανάπτυξη των μελών του και των κατοίκων του χωριού με την οργάνωση χορευτικών και μουσικών εκδηλώσεων, διαλέξεων, θεατρικών παραστάσεων και ότι άλλο μπορούσε να προσφέρει την ψυχαγωγία στα μέλη του. Η προώθηση του αθλητισμού με την δημιουργία ποδοσφαιρικής ομάδας και ομάδας πετοσφαίρισης με στόχο την απασχόληση των νέων και την συμμετοχή τους στα πρωταθλήματα της Κύπρου.Το 1976 απέκτησε ιδιόκτητο οίκημα στην πλατεία του χωριού. Μέχρι το 1985 η ποδοσφαιρική ομάδα συμμετείχε στις διοργανώσεις της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδία Ελεύθερης Περιοχής Αμμοχώστου (ΠΟΕΠΑ), της οποίας υπήρξε ιδρυτικό μέλος. Το 1985 που εντάχθηκε στην Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ), στη Δ΄ κατηγορία η οποία ήταν χωρισμένη σε τρεις ομίλους. Η Ολυμπιάς εντάχθηκε στον όμιλο Λάρνακας-Αμμοχώστου. Στην πρώτη της συμμετοχή, την περίοδο 1985-86 τερμάτισε στη δέκατη θέση. Την περίοδο 1987-88 τερμάτισε στη δεύτερη θέση, δύο βαθμούς πίσω από το νικητή του ομίλου που προβιβάστηκε στη Γ΄ κατηγορία. Συμμετείχε στη Δ΄ κατηγορία έως την περίοδο 1992-93. Η περίοδος αυτή ήταν η τελευταία που η Δ΄ κατηγορία διεξαγόταν με ομίλους και έτσι οι περισσότερες ομάδες των ομίλων της περιόδου 1992-93 υποβιβάστηκαν στα αγροτικά πρωταθλήματα. Η Ολυμπιάς τερμάτισε στην 9η θέση και υποβιβάστηκε.Από το 1993 έως το 2000 συμμετείχε σε αγροτικά (τοπικά) πρωταθλήματα. Το 2000 το ποδοσφαιρικό τμήμα του σωματείου ενοποιήθηκε το ποδοσφαιρικό τμήμα του Φωτειακού Φρενάρου δημιουργώντας την ομάδα Φρέναρος FC 2000. 1Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τρεις ομίλους. Η Ολυμπιάς συμμετείχε στον όμιλο Λάρνακας-Αμμοχώστου.2Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τέσσερις ομίλους. Η Ολυμπιάς συμμετείχε στον Β΄ όμιλο. «Ιστορική Αναδρομή Ολυμπιάς». phrenaros.org.cy. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Ιουλίου 2015. Ανακτήθηκε στις 29 Απριλίου 2016. Ποδόσφαιρο στην Κύπρο «Φωτογραφικό Υλικό Ολυμπιάς». phrenaros.org.cy. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Απριλίου 2016. Ανακτήθηκε στις 29 Απριλίου 2016.
Τσερνιεγέβο

Το Τσερνιεγέβο (πολωνικά: Czerniejewo, γερμανικά: Schwarzenau‎) είναι πόλη του Πόβιατ Γκνιέζνο, στο Βοεβοδάτο Μείζονος Πολωνίας στην κεντρική Πολωνία. Ο πληθυσμός του είναι 2.657 κάτοικοι (2020). Τα έτη 1975 έως 1998, ήταν μέρος του Βοεβοδάτου Πόζναν. Το Τσερνιεγέβο βρίσκεται στον ποταμό Βζεσνίτσα, σε μια κυρίως αγροτική περιοχή, 15 χιλιόμετρα από το Γκνιέζνο και 12 χιλιόμετρα από τη Βζέσνια.

 Ανθρώπινος οικισμός στο Τσερνιεγέβο χρονολογείται από τους προϊστορικούς χρόνους, ωστόσο, η παλαιότερη αναφορά του οικισμού προέρχεται από το 1284. Ήταν βασιλική κτήση από τότε μέχρι το 1386, όταν ο Πολωνός Βασιλιάς Βλαδίσλαος Β΄ Γιαγκέλο το έδωσε στον Σεντζιβόι Παουούκα από το Σούμπιν. Εκείνη την εποχή η πόλη είχε ήδη το δικαίωμα να κατέχει αγορές. Μέχρι το 1390, η πόλη είχε πλήρη Δικαιώματα του Μαγδεβούργου. Το 1581, ο Βασιλιάς Στέφανος Μπάτορυ παραχώρησε στην πόλη το δικαίωμα να πραγματοποιεί εμπορικές εκθέσεις. Το Τσερνιεγέβο ήταν μια ιδιωτική πόλη Πολωνών ευγενών, διοικητικά τοποθετημένη στο Πόβιατ Γκνιέζνο, στο Βοεβοδάτο Κάλις (1314-1793) στην Επαρχία Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος. Συχνά άλλαζε ιδιοκτήτες, μεταξύ των οποίων ήταν η οικογένεια Τσαρνκόφσκι (από το 1594 έως το 1644) και η οικογένεια Οπαλίνσκι (από το 1644 έως το 1726). Το 1771, ο Στρατηγός Γιαν Λίπσκι άρχισε να χτίζει ένα παλάτι, δίπλα στην πόλη, το οποίο ολοκληρώθηκε το 1780. Στο δεύτερο διαμελισμό της Πολωνίας, το 1793, το Τσερνιεγέβο προσαρτήθηκε από την Πρωσία και ονομαζόταν Schwarzenau (Σφάτσεναου). Από το 1807 έως το 1815 ήταν μέρος του βραχύβιου πολωνικού Δουκάτου της Βαρσοβίας και το 1815 επέστρεψε στην Πρωσία ως μέρος του Μεγάλου Δουκάτου του Πόζναν. Το 1871 έγινε μέρος της Γερμανίας. Η πόλη συνδέθηκε με το γερμανικό σιδηροδρομικό σύστημα το 1875. Το 1918, μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Πολωνία ανέκτησε την ανεξαρτησία και το 1918-1919 οι κάτοικοι συμμετείχαν στη μεγάλη Εξέγερση της Μείζονος Πολωνίας (1918-1919) και η πόλη επανενσωματώθηκε στο αναγεννημένο πολωνικό κράτος με το ιστορικό του όνομα, Τσερνιεγέβο. Κατά τη διάρκεια της εισβολής στην Πολωνία, η οποία ξεκίνησε τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο τον Σεπτέμβριο του 1939, στην πόλη εισέβαλε και στη συνέχεια κατέλαβε η Γερμανία. Οι πρώτες απελάσεις των ντόπιων Πολωνών κατοίκων πραγματοποιήθηκαν από τους κατακτητές τον Νοέμβριο και τον Δεκέμβριο του 1939. Τον Ιανουάριο του 1945, ο Κόκκινος Στρατός κατέλαβε την πόλη και στη συνέχεια αποκαταστάθηκε στην Πολωνία. Ονούφρι Κοπτσίνσκι (1736–1817), εκπαιδευτικός και γραμματικός της πολωνικής γλώσσας κατά τον Πολωνικό Διαφωτισμό Επίσημος ιστότοπος της πόλης στα πολωνικά Χάρτης της περιοχής Τσερνιεγέβο από το Σούκατς Πρώιμος μεσαιωνικός θησαυρός από το Κάπιελ, κοινότητα Τσερνιεγέβο, Βοεβοδάτο Με΄ζιονος Πολωνίας, Αρχαιολογικό Μουσείο του Πόζναν Ιστορία του Τσερνιεγέβο στα πολωνικά Επίσημος δημοτικός ιστότοπος του Τσερνιεγέβο (γκμίνα) στα πολωνικά
Hiveage

Το Hiveage είναι ένα λογισμικό τιμολόγησης και χρέωσης ως υπηρεσία που αναπτύχθηκε και κυκλοφόρησε από την Vesess Inc. το 2014, και μετατράπηκε σε Hiveage Inc. το 2019. Είναι ο διάδοχος του CurdBee, που κυκλοφόρησε από την Vesess το 2008. Η βάση χρηστών του λογισμικού πλέον καλύπτει περισσότερες από 140 χώρες.

 Το Hiveage υποστηρίζει απεριόριστη τιμολόγηση για απεριόριστο αριθμό πελατών. Άλλα χαρακτηριστικά του λογισμικού περιλαμβάνουν διάφορες εκτιμήσεις/προσφορές, παρακολούθηση εξόδων, χρόνου και χιλιομέτρων, αυτόματη και επαναλαμβανόμενη χρέωση, διαχείριση ομάδας και πρόσβασης και διαχείριση πολλών επιχειρήσεων με έναν μόνο λογαριασμό. Το Hiveage λειτουργεί με πολλές διαδικτυακές πύλες πληρωμών, συμπεριλαμβανομένων των PayPal, Stripe, Square, Authorize.net, Braintree, WePay και 2Checkout, και υποστηρίζει πληρωμές ACH μέσω του Authorize.net. Το Hiveage ξεκίνησε ως υπηρεσία freemium, αλλά άλλαξε σε στρατηγική τιμολόγησης σταθερού προγράμματος τον Σεπτέμβριο του 2016. Κατά τη διάρκεια του χρόνου που λειτουργούσε ως υπηρεσία freemium, το Hiveage είχε ένα δωρεάν πρόγραμμα που υποστήριζε απεριόριστη τιμολόγηση και απεριόριστους πελάτες, με το PayPal ως πύλη πληρωμής και ένα αρθρωτό σύστημα τιμολόγησης που επέτρεπε στους χρήστες να προσθέτουν επιλεκτικά περισσότερες δυνατότητες. Το 2020, ως απάντηση στην οικονομική ύφεση που επέφερε η πανδημία COVID-19, η Hiveage κυκλοφόρησε ξανά ένα δωρεάν πρόγραμμα που υποστήριζε έως και 5 πελάτες. Το Paylinks είναι μια εφαρμογή για κινητά που κυκλοφόρησε από την Hiveage το 2020, και απευθύνεται σε μικρές επιχειρήσεις που θέλουν να πουλήσουν προϊόντα και υπηρεσίες χωρίς να χρειάζονται ειδικά συστήματα ηλεκτρονικού εμπορίου ή POS . Το Paylinks δημιουργεί συνδέσμους ιστού και κωδικούς QR, οι οποίοι μπορούν να κοινοποιηθούν στους πελάτες μέσω κοινωνικών μέσων, εφαρμογών ανταλλαγής μηνυμάτων, SMS ή email. Το CurdBee αναπτύχθηκε αρχικά από την Vesess ως εσωτερική εφαρμογή PHP για την έκδοση τιμολογίων πελατών. Η δημόσια έκδοση αναπτύχθηκε χρησιμοποιώντας Ruby on Rails και κυκλοφόρησε στις 17 Ιουνίου 2008. Χρησιμοποιήθηκε κυρίως από μικρές επιχειρήσεις και ελεύθερους επαγγελματίες. Το CurdBee είχε ένα δωρεάν πρόγραμμα που υποστήριζε απεριόριστη τιμολόγηση και απεριόριστους πελάτες, με το PayPal και το Google Checkout ως πύλες πληρωμής. Τα προγράμματα επί πληρωμή είχαν πρόσθετες δυνατότητες, όπως πολλαπλές πύλες πληρωμής, επαναλαμβανόμενα τιμολόγια, παρακολούθηση χρόνου και εξόδων και προσαρμοσμένους τομείς. Ιστοσελίδα Hiveage Ιστοσελίδα συνδέσμων πληρωμής Ιστοσελίδα CurdBee Ιστοσελίδα Vesess
Τβάρντε Πιερνίκι Τόρουν

Η Τβάρντε Πιερνίκι Τόρουν (πολωνικά:Twarde Pierniki Toruń), για λόγους χορηγίας ονομάζεται Πόλσκι Τσούκιερ Τόρουν (Polski Cukier Toruń), είναι πολωνικός επαγγελματικός σύλλογος καλαθοσφαίρισης, με έδρα το Τόρουν. Η ομάδα αγωνίζεται στο Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Πολωνίας, το υψηλότερο επίπεδο στην Πολωνία. Ο σύλλογος κέρδισε το πρώτο του τρόπαιο το 2018, όταν κέρδισε το Κύπελλο Πολωνίας.

 Η Πιερνίκι ιδρύθηκε το 2005. Στο σύλλογο προσφέρθηκε μία wild card για τη σεζόν 2014-15 του Πρωταθλήματος Πολωνίας, λόγω της επέκτασης από 12 σε 16 ομάδες. Τη σεζόν 2016-17, η Τόρουν είχε την καλύτερη της σεζόν στην ιστορία του συλλόγου, καθώς έφτασε στους τελικούς του πρωταθλήματος, όπου έχασε από τη Ζιελόνα Γκούρα, που σήμαινε ότι η ομάδα τερμάτισε στη δεύτερη θέση. Η Τόρουν κατέκτησε το πρώτο της τρόπαιο στις 19 Φεβρουαρίου 2018, όταν κέρδισε τη Ζιελόνα Γκούρα με 88-80 στον τελικό του Κυπέλλου, με τον Κάρολ Γκρουσέτσκι να ονομάζεται ο Πολυτιμότερος Παίκτης του τουρνουά. Πρωτάθλημα Πολωνίας2η θέση (2): 2016-17, 2018-19 3η θέση (1): 2017-18Κύπελλο ΠολωνίαςΝικητές (1): 2018Σούπερ Καπ ΠολωνίαςΝικητές (1): 2019
Κατάλογος έργων του Κλωντ Μονέ

Η σελίδα αυτή περιέχει εικονογραφημένο κατάλογο των έργων του Κλωντ Μονέ. Η παρουσίαση γίνεται χρονολογικά, με εξαίρεση τις σειρές έργων με το ίδιο θέμα, οι οποίες παρουσιάζονται στο τέλος της σελίδας.

 Πρόκειται για 12 πίνακες του 1877 με θέμα τον σιδηροδρομικό σταθμό του Παρισιού Saint-Lazare, εν χρήσει μέχρι σήμερα. Οι Λεύκες : σειρά 23 πινάκων που ζωγράφισε ο Μονέ το 1891. Παρουσιάζονται εδώ οι 16 πίνακες οι οποίοι είναι γνωστό πού βρίσκονται (πλην του πίνακα του Museum of Fine Arts της Βοστώνης). Πρόκειται για σειρά 30 πινάκων που φιλοτεχνήθηκαν μεταξύ 1892 και 1894, με θέμα τον Καθεδρικό Ναό της Ρουέν, ζωγραφισμένο σε διάφορες ώρες της ημέρας και με ποικίλες καιρικές συνθήκες. Επί πλέον είναι ζωγραφισμένος υπό τέσσερις οπτικές γωνίες (πλην του πρώτου) καθώς ο Μονέ άλλαζε εγκατάσταση στην πλατεία της Μητρόπολης για τον σκοπό αυτό. Υπάρχουν περίπου 250 πίνακες σε λάδι στην σειρά Nymphéas (νυμφαίες, νούφαρα), που απεικονίζουν την λίμνη με τα νούφαρα του Μονέ στο Giverny. Ζωγραφίστηκαν κατά τα έτη 1897-99, 1900, 1904-08, 1914-20 και 1920-24. Το όνομα αυτό προτίμησε να δώσει ο Μονέ στη σειρά πινάκων με θέμα την γέφυρα του Λονδίνου που είναι γνωστή ως Hungerford Bridge, εν χρήσει μέχρι σήμερα. Οι πίνακες ζωγραφίστηκαν μεταξύ 1899 και 1904 Δεύτερη σειρά με θέμα γέφυρα του Λονδίνου, αυτήν του Βατερλώ τώρα. Δεν πρόκειται για την σημερινή Γέφυρα του Βατερλώ αλλά για την παλιά που καταστράφηκε κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Έργο του 1900-1904. Τρίτη σειρά του Μονέ για το Λονδίνο, με θέμα το Ανάκτορο του Oυεστμίνστερ -το αγγλικό Κοινοβούλιο- το οποίο απεικονίζεται αμυδρά και στους πίνακες της σειράς Charing Cross Bridge. Δεκαεννέα πίνακες μεταξύ 1900 και 1905.
Κάτι σαν Έρωτας

Το Like Someone in Love (ιαπωνικά: ライク・サムワン・イン・ラブ, Χέπμπορν: Raiku samuwan in rabu) είναι ιαπωνική-γαλλική δραματική αισθηματική ταινία του 2012, σε σκηνοθεσία και σενάριο Αμπάς Κιαροστάμι. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Ριν Τακανάσι, Ταντάσι Οκούνο και Ρίο Κάσε. Πρόκειται για την τελευταία ταινία του Κιαραστάμι, που κυκλοφόρησε όσο ήταν εν ζωή. Πλοκή: Στο Τόκιο, μια νεαρή ιερόδουλη αναπτύσσει μια απροσδόκητη σχέση με έναν χήρο σε διάστημα δύο ημερών. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Καννών, όπου και υπήρξε υποψήφια για Χρυσή Σφαίρα. Η ταινία κυκλοφόρησε στις 15 Σεπτεμβρίου του 2012 στην Ιαπωνία και στις 10 Οκτωβρίου του ίδιου έτους στη Γαλλία. Η ταινία γενικά απέσπασε θετικές κριτικές, ενώ υπήρξε υποψήφια και στα Asian Awards.

 Στο Τόκιο, η μαθήτρια κοινωνιολογίας Akiko είναι μία πόρνη πολυτελείας. Ο ζηλιάρης φίλος της, Noriaki είναι υπερβολικά ζηλιάρης, αλλά δεν γνωρίζει για τη δουλειά της. Μια νύχτα, νοικιάστηκε από τον Takashi, έναν ηλικιωμένο πρώην καθηγητή πανεπιστημίου που ενδιαφέρεται περισσότερο για παρέα παρά για κάτι σεξουαλικό. Το πρωί μετά τη νύχτα τους, η Takashi οδηγεί την Akiko στο σχολείο για τις εξετάσεις της. Περιμένοντας στο αυτοκίνητο για αυτήν, συναντά τον Noriaki, ο οποίος υποθέτει ότι ο Τακάσι είναι ο παππούς της και ζητά άδεια να την παντρευτεί. Ο Takashi τον διαβεβαιώνει ότι δεν είναι έτοιμος για γάμο. Μετά το τεστ του Akiko, οι τρεις κατευθύνθηκαν προς ένα βιβλιοπωλείο. Ο Noriaki διαγνώζει ένα πρόβλημα με το αυτοκίνητο και πείθει τον Takashi να το οδηγήσει στο συνεργείο που διαθέτει, όπου αντικαθιστά ένα εξάρτημα. Εκεί συναντούν έναν από τους πρώην μαθητές του Takashi. Η Akiko ανησυχεί ότι θα αποκαλύψει την αλήθεια στο Noriaki. Ο Takashi αφήνει την Akiko στο βιβλιοπωλείο και επιστρέφει στο σπίτι. Λίγο αργότερα, λαμβάνει ένα πανικοβλημένο τηλεφώνημα από την Akiko και επιστρέφει στο βιβλιοπωλείο για να την πάρει. Το στόμα της είναι γεμάτο αίματα, αλλά δεν λέει γιατί. Ο Takashi παίρνει την Akiko στο διαμέρισμά του. Το Noriaki φτάνει εκεί, απειλώντας τους μέσω της ενδοεπικοινωνίας και χτυπώντας την πόρτα. Ο Takashi κοιτάζει έξω από το παράθυρό του για να δει τι κάνει ο Noriaki. Ένα αντικείμενο ρίχνεται μέσα από το παράθυρο και ο Takashi πέφτει στο πάτωμα. Ριν Τακανάσι ως Akiko Ταντάσι Οκούνο ως Takashi Ριο Κάσε ως Noriaki Denden as Hiroshi Ρέικο Μόρι ως Nagisa Κοίτσι Οχόρι ως οδηγός ταξί Τομοάκι Τατσούμι ως μηχανικός Κάτι σαν Έρωτας στην IMDb Κάτι σαν Έρωτας στο Rotten Tomatoes Like Someone in Love: On Likeness an essay by Nico Baumbach at the Criterion Collection
Φορεσιά της Τανάγρας

Η φορεσιά της Τανάγρας, εμφανίζεται σε πολλά χωριά της Βοιωτίας και μοιάζει με την αντίστοιχη της Αττικής αλλά διαφέρει στα κεντήματα και τη γενικότερη διακόσμηση. Τα χρώματα των σχεδίων δεν είναι έντονα και χαρακτηρίζονται από λιτότητα ενώ κυριαρχούν το μαύρο και το καφέ. Η φορεσιά αποτελείται από: το πουκάμισο ή φούντι, τον τζάκο με τα πανωμάνικα, τα κατωμάνικα, την τραχηλιά, τη σιγκούνα, τη ζώνη, την ποδιά, τα γουρουνοτσάρουχα και τις κουντούρες. Για γιορτινό κεφαλόδεσμο είχαν το φεσάκι, τη μπόλια, τις φούντες και τα πεσκούλια, ενώ για καθημερινό το τσεμπέρι. Τέλος, στα κοσμήματα παρατηρούμε το μικρό γιορντάνι, το γιορντάνι του στήθους, το μεγάλο γιορντάνι, τις άλυσες και τα μπελεντζίκια με τις πλάκες.

 Το πουκάμισο ή φούντι ήταν από βαμβακερό ύφασμα συνήθως χωρίς μανίκια, με κέντημα από μαύρο μετάξι στον ποδόγυρο. Ήταν στολισμένο με κατακόρυφες κεντητές ταινίες. Ο τζάκος συγκρατεί τα πανωμάνικα, τα οποία είναι κεντημένα με σκούρο μετάξι και φτάνουν έως τον αγκώνα. Τα κατωμάνικα φτάνουν ως τον καρπό και είναι ραμμένα πάνω στον τζάκο, ενώ έχουν ίδια κεντήματα με τα πανωμάνικα. Η τραχηλιά που κάλυπτε το στήθος ήταν ολοκέντητη με σκούρο μετάξι σε ίδιους σχηματισμούς με τα πανωμάνικα. Η σιγκούνα από ολόμαλλο χοντρό ύφασμα, έχε μαύρα κεντήματα, παρόμοια με αυτά των φορεσιών της Ελευσίνας και της Μάνδρας. Η μπρέζα είναι η νυφική μεταξωτή ζώνη συνήθως σε κόκκινες αποχρώσεις, ενώ η καθημερινή ήταν μάλλινη με ρίγες. Η ποδιά παλιότερα ήταν μάλλινη και αργότερα μεταξωτή. Το ρόλο των υποδημάτων είχαν αρχικά τα γουρουνοτσάρουχα, τα οποία φοριόνταν χωρίς κάλτσες. Αργότερα αντικαταστάθηκαν από τις κουντούρες (χοντρά παπούτσια) που συνοδεύονταν από μάλλινες κάλτσες. Ο κεφαλόδεσμος ο γιορτινός μοιάζει με της Αττικής αλλά και της Ελευσίνας, με το φεσάκι να έχει χρυσά νομίσματα, την μπόλια να είναι μεταξωτή με χρυσές δαντέλες και κρόσσια, δώρο του γαμπρού και τις φούντες και τα πεσκούλια που τα έπλεκαν για στόλισμα μαζί με τα μαλλιά. Πάνω στο τσεμπέρι έβαζαν το μικρό γιορντάνι το οποίο συνήθως είχε κρεμασμένα φλουριά, όπως και το γιορντάνι του λαιμού. Το μεγάλο γιορντάνι λέγεται και άλυσες, με σειρές αλυσίδες με νομίσματα και ένα σταυρό στο κέντρο. Τα κλειδωτάρια χρησίμευαν να δένουν τη μεταξωτή ζώνη, την μπρέζα, ενώ τα μπελετζίκια είναι βραχιόλια με αλυσίδες. Η Ελληνική Λαϊκή Φορεσιά (Τόμοι Πρώτος & Δεύτερος) Αγγελική Χατζημιχάλη, Μουσείο Μπενάκη, Εκδόσεις "Μέλισσα" Το γυναικείο παραδοσιακό πουκάμισο της ηπειρωτικής Ελλάδας, Άννα Γουήλ - Μπαδιεριτάκη, Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, 1980.
Άγιος Κωνσταντίνος Λασιθίου

Ο Άγιος Κωνσταντίνος είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του δήμου Οροπεδίου Λασιθίου, της περιφερειακής ενότητα Λασιθίου της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 104 κατοίκους. Απέχει 42 χιλιόμετρα από τον Άγιο Νικόλαο και είναι κτισμένος σε υψόμετρο 860 μ.

 Το οροπέδιο Λασιθίου κατά τα πρώτα ενετικά χρόνια ήταν εστία αναβρασμού και έδρα συχνών επαναστάσεων εναντίον των Βενετών, με αποτέλεσμα οι Βενετοί το 1364 να αποφασίσουν να καταστρέψουν τα χωριά του οροπέδιου και να απαγορεύσουν την κατοίκηση σε αυτό. Το 1465 όμως αποφασίστηκε να αρχίσει πάλι η καλλιέργεια σιτηρών στο οροπέδιο, αρχίζοντας τότε η εποχική κατοίκηση του οροπεδίου κατά τη σπορά και τη συγκομιβή. Αυτοί οι προσωρινοί οικισμοί - μετόχια έγιναν με τον καιρό μόνιμοι οικισμοί. Ένα από αυτά τα μετόχια ήταν και το μετόχι Αγίου Κωνσταντίνου. Ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το αναφέρει στη δική του απογραφή το 1630, ως S. Constantin metochio με 30 σπίτια. Στην τουρκική απογραφή του 1671 απογράφεται μαζί με το Μαρμακέτο και είχε 45 χαράτσια.Τον Ιανουαρίο του 1823, κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1821, ο Αιγύπτιος Χασάν πασάς με τον στρατό του έφτασαν στο χωριό από το Καθαρό και έσφαξαν τους κατοίκους του χωριού. Στην απογραφή η οποία διεξήχθη από τους Αιγυπτίους το 1834, ο Άγιος Κωνσταντίνος είχε αμιγώς χριστιανικό πληθυσμό, με 30 οικογένειες να κατοικούν σε αυτό. Στην απογραφή του 1881 υπαγόταν στον δήμο Τζερμιάδω και σύμφωνα με την απογραφή είχε 380 χριστιανούς κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 325 κατοίκους και υπαγόταν στον ίδιο δήμο. Το 1925 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997, όταν εντάχθηκε στον δήμο Οροπεδίου Λασιθίου. Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Κοντά στο χωριό, πάνω σε μικρό ύψωμα, βρίσκεται η μονή Κρουσταλλένιας. Δεν είναι γνωστό πότε ιδρύθηκε. Μέχρι το 1926 στη μονή λειτουργούσε σχολείο, από τον 19ο αιώνα. Δείτε Κοινότητα Αγίου Κωνσταντίνου Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι μαζί με τη Μονή Κρυσταλλένιας αποτελούν την κοινότητα Αγίου Κωνσταντίνου που υπάγεται στο Δήμο Οροπεδίου Λασιθίου και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 115 κατοίκους.
Δορυφόροι γαλαξίες του Γαλαξία

Οι δορυφόροι γαλαξίες του Γαλαξία αποτελούνται από τους μικρότερους σε μέγεθος γαλαξίες οι οποίοι είναι βαρυτικά συνδεδεμένοι στον Γαλαξία αποτελώντας δορυφόρους του. Η συγκέντρωση των γαλαξιών αυτών μαζί με τον Γαλαξία αποτελούν υποομάδα της Τοπικής ομάδας γαλαξιών.

 Υπάρχουν περίπου 50 μικροί γαλαξίες οι οποίοι βρίσκονται σε απόσταση 420.000 παρσέκ (1,4 εκατομμύρια έτη φωτός) από τον Γαλαξία, χωρίς απαραίτητα να βρίσκονται όλοι σε τροχιά γύρω του. Οι μόνοι οι οποίοι είναι ορατοί δια γυμνού οφθαλμού είναι το Μεγάλο και το Μικρό Νέφος του Μαγγελάνου οι οποίοι είναι γνωστοί ως σχηματισμοί από την αρχαιότητα. Βάσει μετρήσεων του τηλεσκοπίου Χαμπλ το 2006, βρέθηκε πως τα νέφη του Μαγγελάνου ίσως κινούνται υπερβολικά γρήγορα για να βρίσκονται σε τροχιά γύρω από τον Γαλαξία. Στους εξακριβωμένους γαλαξίες που βρίσκονται πράγματα σε τροχιά γύρω από τον Γαλαξία, βρίσκεται ο Νάνος του Τοξότη Ελλειπτικός, με διάμετρο 2,6 κιλοπαρσέκ (8.500 έτη φωτός), περίπου το 1/5 του Γαλαξία. Οι γαλαξίες οι οποίοι βρίσκονται σε τροχιά με απόσταση 1.000 έτη φωτός (310 παρσέκ) και λιγότερο από το άκρο του δίσκου του Γαλαξία είναι γενικά φτωχοί σε αέρια υδρογόνου σε σχέση με αυτούς που βρίσκονται πιο μακριά, καθώς το υδρογόνο απορροφάται από τον Γαλαξία.Ο σφειροειδής γαλαξίας του Νάνου του Τοξότη σταδιακά απορροφάται από τον Γαλαξία και εκτιμάται πως η διαδικασία θα ολοκληρωθεί σε 100 εκατομμύρια έτη. Το Ρεύμα του Τοξότη αποτελεί συστοιχία αστέρων σε πολική τροχιά γύρω από τον Γαλαξία οι οποίοι έχουν αποσπαστεί από τον Νάνο του Τοξότη. Το Ρεύμα της Παρθένου αποτελεί ομάδα αστέρων τα οποία θεωρείται πως κάποτε ανήκαν σε κάποιον γαλαξία ο οποίος πλέον έχει απορροφηθεί από τον Γαλαξία. Τοπική ομάδα γαλαξιών Κατάλογος πλησιέστερων γαλαξιών K. Spekkens; N. Urbancic; B. S. Mason; B. Willman; J. E. Aguirre (30 September 2014). «The Dearth of Neutral Hydrogen in Galactic Dwarf Spheroidal Galaxies». The Astrophysical Journal Letters 795 (1): L5. doi:10.1088/2041-8205/795/1/L5. Bibcode: 2014ApJ...795L...5S.
Μαύρο Φάντασμα

Το Μαύρο Φάντασμα είναι ένας φανταστικός χαρακτήρας που ανήκει στο Mickey Mouse Universe. Στα αγγλικά τον όνομα του είναι The Phantom Blot (δηλαδή Φάντασμα Κηλίδα). Πήρε αυτό το όνομα εξαιτίας της υπογραφής που αφήνει στα γράμματα του, η οποία είναι μία κηλίδα από μαύρο μελάνι. Θεωρείται ο πιο πονηρός villain ολόκληρου του Disney Universe καθώς η δράση του ξεπερνά τα σύνορα του Μίκυ Σίτυ και τον φέρνει μέχρι την Λιμνούπολη όπου πολλές φορές έχει αναμετρηθεί με τον Σκρουτζ Μακ Ντακ. Η νέμεση του είναι ο δαιμόνιος ντετέκτιβ Μίκυ Μάους.

 Έκανε την πρώτη του εμφάνιση στην ιστορία Mickey Mouse Outwits The Phantom Blot, του Φλόιντ Γκόντφρεντσον ο οποίος θεωρείται ο σημαντικότερος σχεδιαστής του Mickey Mouse Universe (Ο Καρλ Μπαρκς είναι ο σημαντικότερος σχεδιαστής του Duck Universe). Στην ιστορία αυτή ένας εγκληματίας κλέβει συγκεκριμένες κάμερες τις οποίες στην συνέχεια σπάει. Ο Επιθεωρητής Ο' Χάρα αναφέρει πως το Φάντασμα είναι ο εξυπνότερος αντίπαλος που έχουν ποτέ αντιμετωπίσει ενώ αντίθετα ο ντετέκτιβ Κάσεϋ, πιστεύει πως είναι τρελός. Η ιστορία θυμίζει πολύ την περιπέτεια του Σέρλοκ Χολμς "Η περιπέτεια των έξι προτομών του Ναπολέοντα". Μέσα στην σύγχυσή της, η αστυνομία καλεί αμέσως τον Μίκυ Μάους.
Κύπελλο Ερασιτεχνικών Ομάδων Ε.Π.Σ. 2015–16

Το Κύπελλο Ερασιτεχνικών Ομάδων Ε.Π.Σ. 2015–16 είναι η 43η διοργάνωση του θεσμού του Κυπέλλου Ερασιτεχνών. Την πρώτη φάση αποτελούν οι διοργανώσεις των κυπέλλων των κατά τόπους Ενώσεων Ποδοσφαιρικών Σωματείων. Οι κυπελλούχες ομάδες των τοπικών ενώσεων αγωνίζονται στη δεύτερη φάση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών, με διοργανώτρια αρχή την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία. Σε περίπτωση κατάκτησης του τροπαίου από ομάδα που αγωνίζεται σε τοπικό πρωτάθλημα, η συγκεκριμένη ομάδα κερδίζει αυτόματα την άνοδο στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία. Στις 24 Φεβρουαρίου του 2016, έγινε η κλήρωση της δεύτερης φάσης.

 Οι ενώσεις ποδοσφαιρικών σωματείων χωρίζονται σε εννέα ομίλους με βάση τη γεωγραφική τους θέση. Κάθε ομάδα μετέχει στον όμιλο στον οποίο βρίσκεται η ένωση στην οποία ανήκει. Σημειώσεις* Δε συμμετείχε ** Η υπόθεση της κυπελλούχου ΕΠΣ Αθηνών εκκρεμεί Ακολουθεί το πρόγραμμα της διοργάνωσης: Διεξάγονται μονοί αγώνες της μορφής νοκ-άουτ. Πηγή: ΕΠΟ Μέθοδος πρόκρισης: νοκ-άουτ αναμετρήσεις Πηγή: ΕΠΟ Μέθοδος πρόκρισης: νοκ-άουτ αναμετρήσεις Πηγή: ΕΠΟ Μέθοδος πρόκρισης: νοκ-άουτ αναμετρήσεις Σημείωση: Δεν έλαβε μέρος η κυπελλούχος ομάδα των Γρεβενών, Πυρσός και αντικαταστάθηκε από Α.Ε. Ποντίων Βατολάκκου Πηγή: ΕΠΟ Μέθοδος πρόκρισης: νοκ-άουτ αναμετρήσεις Σημείωση: Δεν έλαβε μέρος η κυπελλούχος ομάδα της Καρδίτσας, Α.Ο. Σελλάνων Πηγή: ΕΠΟ Μέθοδος πρόκρισης: νοκ-άουτ αναμετρήσεις Σημείωση: Δε συμμετείχε η κυπελλούχος ομάδα της Βοιωτίας, Επαμεινώνδας Λεύκτρων Πηγή: ΕΠΟ Μέθοδος πρόκρισης: νοκ-άουτ αναμετρήσεις Πηγή: ΕΠΟ Μέθοδος πρόκρισης: νοκ-άουτ αναμετρήσεις Πηγή: ΕΠΟ Μέθοδος πρόκρισης: νοκ-άουτ αναμετρήσεις Σημείωση: Η υπόθεση της κυπελλούχου ΕΠΣ Αθηνών εκρεμμεί Πηγή: ΕΠΟ Μέθοδος πρόκρισης: νοκ-άουτ αναμετρήσεις Στην ενδιάμεση φάση κληρώθηκαν οι νικήτριες του 5ου και 6ου ομίλου. Ο αγώνας ορίστηκε για τις 6 Απριλίου του 2016. Πηγή: ΕΠΟ Στην προημιτελική φάση κληρώθηκαν οι νικήτριες του 1ου, 2ου, 3ου, 4ου, 7ου, 8ου και 9ου ομίλου, με τη νικήτρια του αγώνα της ενδιάμεσης φάσης να εισέρχεται εν συνεχεία. Οι αγώνες ορίστηκαν για τις 13 Απριλίου του 2016. Πηγή: ΕΠΟ Οι αγώνες της ημιτελικής φάσης ορίστηκαν για τις 20 Απριλίου του 2016. Πηγή: ΕΠΟ Ο τελικός ορίστηκε αρχικά για τις 7 Μαΐου ενώ αργότερα μετατέθηκε για τις 21 Μαΐου του 2016. Επίσημος ιστότοπος