IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Τζάκι Γουίβερ

Η Τζάκι Γουίβερ (αγγλικά: Jacki Weaver), γεννημένη στις 25 Μαΐου 1947, είναι Αυστραλή ηθοποιός του κινηματογράφου, του θεάτρου και της τηλεόρασης. Είναι περισσότερο γνωστή για τις ερμηνείες της στις ταινίες Το Χρίσμα (Animal Kingdom, 2010) και Οδηγός Αισιοδοξίας (Silver Linings Playbook, 2012) για τις οποίες έλαβε υποψηφιότητα για Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου.

 Το κινηματογραφικό ντεμπούτο της Γουίβερ έγινε το 1971 με την ταινία Stork. Τη δεκαετία του '70 η Γουίβερ κέρδισε φήμη ως σύμβολο του σεξ εξαιτίας των ρόλων της σε ταινίες όπως Ο Πονηρός Άλβιν και τα Κορίτσια του (Alvin Purple, 1973). Άλλες σημαντικές ταινίες της την περίοδο εκείνη συμπεριλαμβάνουν τις Το Μυστικό του Βράχου των Κρεμασμένων (Picnic at Hanging Rock, 1975) σε σκηνοθεσία Πίτερ Γουίαρ και Caddie (1976). Τη δεκαετία του '80 η Γουίβερ ασχολήθηκε περισσότερο με την τηλεόραση. Τη δεκαετία του '90 και του 2000, δυσκολεύτηκε να βρει ρόλους στον κινηματογράφο και την τηλεόραση και ασχολήθηκε με το θέατρο. Πρωταγωνίστησε σε πολύ γνωστά θεατρικά έργα όπως Λεωφορείον ο Πόθος (A Streetcar Named Desire), Last of the Red Hot Lovers και Ο Θάνατος του Εμποράκου (Death of a Salesman). Πιο πρόσφατα εμφανίστηκε στο θεατρικό Θείος Βάνια του Αντόν Τσέχωφ μαζί με τους Κέιτ Μπλάνσετ και Ρίτσαρντ Ρόξμπεργκ τις χρονιές 2010-2011. Το 2010, η Γουίβερ πρωταγωνίστησε στο θρίλερ Το Χρίσμα (Animal Kingdom). Η ερμηνεία της στην ταινία της χάρισε την πρώτη της υποψηφιότητα για Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου. Το 2012 πραγματοποίησε το ντεμπούτο της στο Χόλιγουντ με την ταινία Πέντε Χρόνια Αρραβώνας (The Five-Year Engagement) στο πλάι των Τζέισον Σίγκελ και Έμιλι Μπλαντ. Ακολούθησε η δραματική κομεντί Οδηγός Αισιοδοξίας (Silver Linings Playbook) όπου συμπρωταγωνίστησε μαζί με τους Μπράντλεϊ Κούπερ, Τζένιφερ Λόρενς και Ρόμπερτ Ντε Νίρο. Στις 10 Ιανουαρίου 2013, η Γουίβερ έλαβε τη δεύτερη υποψηφιότητα για Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της στηνν ταινία.Το 2013 θα συμπρωταγωνιστήσει μαζί με τις Νικόλ Κίντμαν και Μία Γουασικόφσκα στην ταινία Stoker, η οποία αποτελεί το αγγλόφωνο ντεμπούτο του σκηνοθέτη Παρκ Τσαν-γουκ. Τζάκι Γουίβερ στο IMDb
Κατρίνα Κεφ

Η Κατρίνα Κεφ (αγγλικά: Katrina Kaif, 16 Ιουλίου 1983) είναι Βρετανίδα ηθοποιός με εμφανίσεις τόσο σε φιλμ του Μπόλιγουντ όσο και σε φιλμ γυρισμένα στις γλώσσες τελούγκου και μαλαγιάλαμ.

 Γεννήθηκε στις 16 Ιουλίου του 1983 στο Χονγκ Κονγκ από Ινδό πατέρα και Βρετανίδα μητέρα. Μεγάλωσε στη Χαβάη και έχει επτά ακόμα αδερφές. Σε ηλικία 14 ετών ξεκίνησε το μόντελινγκ στο Λονδίνο. Σύντομα την ανακάλυψε ο σκηνοθέτης Καιζάντ Γκουστάντ και της πρόσφερε ένα ρόλο στην ταινία Boom (2003). Μετακόμισε στην Βομβάη για να συνεχίσει την καριέρα της σαν μοντέλο. Το πέρασμα στον κινηματογράφο δεν ήταν το ίδιο εύκολο λόγω της αδυναμίας της στην γλώσσα (η βασική της γλώσσα είναι τα Αγγλικά). Με τον καιρό εξασφάλισε την συμμετοχή της σε μερικές πολύ επιτυχημένες εμπορικά ταινίες, εμφανιζόμενη κυρίως στο πλάι του σούπερσταρ Αξάι Κουμάρ, και σήμερα θεωρείται ένα από τα ανερχόμενα ταλέντα του ινδικού σινεμά. 2008: Sabsay Favourite Heroine Award 2006: Stardust - Breakthrough Performance Award (Maine Pyaar Kyun Kiya?) 2008: Zee Cine Awards - British-Indian Actor Αward 2008: IIFA Awards - Best Female Style Icon [1] 2008: No. 1 στη λίστα του Ινδικού FHM με τις 100 πιο σέξυ γυναίκες του πλανήτη 2003 : Boom 2004 : Malliswari 2005 : Sarkar 2005 : Maine Pyaar Kyun Kiya 2005 : Allari Pidugu 2005 : Hum Ko Deewana Kar Gaye 2006 : Balram vs. Taradas 2006 : Namaste London 2006 : Apne 2007 : Partner 2007 : Nanhe Jaisalmer (έκτακτη εμφάνιση) 2007 : Welcome 2008 : Race 2008 : Singh Is Kinng 2008 : Yuvraaj 2008 : Hello 2009 : Ajab Prem Ki Zab Kahani Η Κατρίνα Κεφ στην IMDb
Μεγάλε μου Έρωτα

Η ταινία Μεγάλε μου Έρωτα (αγγλ. An Affair To Remember) είναι ρομαντικό δράμα παραγωγής 1957 σκηνοθεσίας Λίο ΜακΚάρεϊ με πρωταγωνιστές τους Κάρι Γκραντ και Ντέμπορα Κερ. Η ταινία χαρακτηρίστηκε από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου ως μια από τις πιο ρομαντικές όλων των εποχών.

 Ένας πλέιμποϊ, ο Νικ Φεράντε (Κάρι Γκραντ), και μια τραγουδίστρια σε νάιτ κλαμπ, η Τέρι Μακ Κέι (Ντέμπορα Κερ) γνωρίζονται σε πλοίο με προορισμό την Αμερική κι ερωτεύονται, παρόλο που και οι δυο τους είναι ήδη αρραβωνιασμένοι. Πριν φτάσουν στις Η.Π.Α. ο Νικ κι η Τέρι υπόσχονται ο ένας στον άλλο να συναντηθούν ξανά μετά από έξι μήνες στην οροφή του "Empire State Building". Οι μήνες περνούν κι η μέρα της συνάντησης φτάνει, αλλά ένα ατύχημα που έχει η Τέρι στο δρόμο εμποδίζει τη συνάντησή τους. Η ταινία αποτελεί επανεκτέλεση της ταινίας του 1939 Ο Πόνος της Αγάπης (Love Affair) με τον Σαρλ Μπουαγιέ και την Άιριν Νταν σκηνοθετημενο επίσης από τον Λίο ΜακΚάρεϊ. Η ταινία είχε ακριβώς το ίδιο σενάριο με την αυθεντική εκτέλεση, αυτό δεν την εμπόδισε στο να κάνει τεράστια επιτυχία, κυρίως λόγω της χημείας μεταξύ των πρωταγωνιστών και λόγω του τραγουδιού An Affair to Remember (Our Love Affair) που τραγουδάει στους τίτλους έναρξης ο Βικ Νταμόουν. Το τραγούδι τραγουδήθηκε επίσης από την Κερ σε κάποια σκηνή της ταινίας, την οποία ντουμπλάρισε η Μάρνι Νίξον. Άλλη επανεκτέλεση της ταινίας αποτελεί το Ένας Μεγάλος Έρωτας (Love Affair) του 1994 του Γκλεν Γκόρντον Καρόν με τους Γουόρεν Μπίτι, Ανέτ Μπένινγκ και Κάθριν Χέπμπορν. Το ενδιαφέρον του κοινού για την ταινία ανανεώθηκε μετά την προβολή της ταινίας της Νόρα Έφρον Άγρυπνος στο Σιάτλ (Sleepless In Seattle, 1993) η έμπνευση της οποίας βασίστηκε στην εν λόγω ταινία, για την οποία γίνονται συνεχείς αναφορές, με αποκορύφωμα την τελική συνάντηση των δύο πρωταγωνιστών Μεγκ Ράιαν και Τομ Χανκς στην οροφή του Empire State Building. Η ταινία προτάθηκε για 4 Όσκαρ στην τελετή του 1958, χωρίς όμως να κερδίσει κανένα βραβείο. Υποψηφιότητα: Φωτογραφίας, (Έγχρωμη Ταινία) - Μίλτον Κράσνερ Κοστουμιών - Τσαρλς ΛαΜερ Μουσικής Επιμέλειας - Χιούγκο Φρίντχοφερ Πρωτότυπου Τραγουδιού - Χάρι Γουόρεν, Χάρολντ Άνταμσον και Λίο ΜακΚάρεϊ Η ταινία στο imdb Η ταινία στο cine.gr Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine.
Α.Π.Σ. Αναγέννηση Γέρας

Η Α.Π.Σ. Αναγέννηση Γέρας είναι αθλητικός σύλλογος με έδρα τον Παπάδο στο νησί της Λέσβου. Η ομάδα ιδρύθηκε το 2007 και χρώματά της αποτελούν το το μπλε και το γαλάζιο. Τα προηγούμενα χρόνια η Γέρα είχε αρκετές ομάδες ανάμεσα σε αυτές η ιστορική Δάφνη Μεσαγρού στην οποία έχει αγωνιστεί ο Γιώργος Μανούσος στα πρώτα του βήματα, ο Απόλλων Σκοπέλου αλλά και τα σωματεία που υπήρχαν και μέχρι πρόσφατα ο Ποσειδών Περάματος και ο Αρίων Παλαιοκήπου. Διαθέτει ενεργό τμήμα ποδοσφαίρου ανδρών και αγωνίζεται στο πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Λέσβου, με έδρα το Δημοτικό Γήπεδο Παπάδου.

 Η ομάδα έχει κατακτήσει το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Λέσβου 2 φορές, τις περιόδους 2009-10 και 2012-13. Την περίοδο 2012-13 αγωνίστηκε σε μπαράζ ανόδου για την Γ΄Εθνική όμως εν τέλει δεν κατάφερε να κερδίσει την άνοδο.Το 2018-19 τερμάτισαν πρώτοι στον όμιλό τους για την πρώτη φάση της Ε.Π.Σ. Λέσβου. Έπειτα αγωνίστηκαν στην δεύτερη φάση, η οποία έδινε στον πρωταθλητή την άνοδο στην Γ΄Εθνική, όπου τερμάτισαν 4οι. Την περίοδο 2022-23 τερμάτισαν στην 5η θέση. 2 Πρωταθλήματα Α΄ Κατηγορίας Ε.Π.Σ. Λέσβου: 2009-10, 2012-13 [5][6] Επίσημη σελίδα Αναγέννησης Γέρας
Μεότο Ίουα

Τα Μεότο Ίουα (Meoto iwa) ή οι Παντρεμένοι Βράχοι (Wedded Rocks) είναι δύο βράχοι, που θεωρούνται ιεροί για τον Σιντοϊσμό, και βρίσκονται στην νότια Ιαπωνία στο νησί Χονσού, στο νομό Μίε, στο χωριό Φουτάμι (Futami). Στα Ιαπωνικά Meoto σημαίνει ζευγάρι και Iwa βράχος.

 Σε κοντινή απόσταση από την περιοχή, όπου είναι τα Μεότο Ίουα, βρίσκεται η πόλη Ίσε με τον σπουδαίο σιντοϊστικό ναό Μεγάλο Ιερό της Ίσε (Grand Shrine of Ise ή στα Ιαπωνικά Ise-jingū). Πολύ κοντά στα Μεότο Ίουα βρίσκεται επίσης ο Σιντοϊστικός ναός Φουτάμι-Οκιτάμα (Futami-Okitama) με θέα στον ωκεανό, που διαθέτει έναν μεγάλο αριθμό γλυπτών με βατράχους. Η λέξη «βάτραχος» (kaeru) στα Ιαπωνικά είναι ομόηχη με τη λέξη «επιστρέφω». Οι Ιάπωνες λατρεύουν τους βατράχους, γιατί θεωρούν ότι μπορούν να τους φέρουν καλή τύχη, που συνδυάζεται με επιστροφή χαμένων αντικειμένων, χρημάτων, κ.ά. Τα Μεότο Ίουα ουσιαστικά αποτελούν προέκταση του Σιντοϊστικού ναού Φουτάμι-Οκιτάμα (Futami-Okitama). Τα Μεότο Ίουα βρίσκονται στην άκρη της θάλασσας και αποτελούνται από δύο βράχους. Ο μεγαλύτερος βράχος συμβολίζει τον θεό Ιζανάγκι (Izanagi) και ο μικρότερος τη θεά Ιζανάμι (Izanami). Αυτοί οι δύο θεοί ήταν σύζυγοι και σύμφωνα με την Ιαπωνική μυθολογία δημιούργησαν τα νησιά του Ιαπωνικού αρχιπελάγους και πολλούς θεούς. Αυτοί οι δύο ιεροί βράχοι ενώνονται με ένα σχοινί, που είναι φτιαγμένο από στάχυα ρυζιού και ονομάζεται σιμενάουα (shimenawa). Το σχοινί αυτό συμβολίζει την ένωση των δύο θεοτήτων και γενικότερα του αρσενικού με το θηλυκό στοιχείο. Το σχοινί αντικαθίσταται τρεις φορές το χρόνο με συγκεκριμένες τελετουργίες. Στην κορυφή του μεγαλύτερου βράχου υπάρχει μία μικρή πύλη (τορίι, torii). Όταν έχει άμπωτη υποχωρεί πολύ η θάλασσα και οι δύο βράχοι ενώνονται. Τα Μεότο Ίουα προσελκύουν όχι μόνο πιστούς, αλλά και άλλους τουρίστες, για να δουν το τοπίο, που είναι ιδιαίτερα ρομαντικό κατά την ανατολή ή τη δύση του ηλίου τους καλοκαιρινούς μήνες. Ο ήλιος συνήθως ανατέλλει ανάμεσα από τους δύο βράχους και όταν η ορατότητα είναι αρκετά καλή στο βάθος φαίνεται το όρος Φούτζι. Οι ερωτευμένοι προσεύχονται στα Μεότο Ίουα, για να έχουν ευτυχία και για να διαρκέσει πάρα πολύ ο γάμος τους. https://www.japan.travel/en/ https://www.japan-guide.com https://www.iaponia.gr http://goinjapanesque.com Αρχειοθετήθηκε 2020-10-29 στο Wayback Machine. Japan: Meoto Iwa, η πλωτή γέφυρα ανάμεσα στη Γη και τον ουρανό, Shintō. Το αντρόγυνο των βράχων άρθρο του Παπαλεξανδρόπουλου Στέλιου στην ιστοσελίδα https://www.greecejapan.com/japanesestudies.
Μπέτφοντ

Το Μπέτφοντ (αγγλικά: Bedford) είναι ένα προάστιο του δυτικού Λονδίνου. Έχει πληθυσμός 12701 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Η πυκνότητα του πληθυσμού είναι 2,854/τ.χλμ.

 Η περιοχή έχει 3 ποδοσφαιρικές ομάδες: Μπέτφοντ Τάουν ΦΚ Μπέτφοντ Σπορτς ΦΚ Μπέτφοντ & Φελτχαμ ΦΚ Η Μπέτφοντ Τάουν ΦΚ ιδρύθηκε το 1965. Έδρα της ομάδας είναι το Ashford Recreation Ground, χωρητικότητας 100 θεατών. Συμμετέχει στην Σάρρεϋ Ελίτ Ιντερμίντιετ Λιγκ (Ουέστερν).
Πριγκίπισσα Σοφία της Ελλάδας

Η Σοφία της Ελλάδας και της Δανίας (26 Ιουνίου 1914 - 3 Νοεμβρίου 2001) ήταν το τέταρτο παιδί και κόρη του Ανδρέα της Ελλάδας και της Αλίκης του Μπάττενμπεργκ. Η Αλίκη ήταν κόρη του Λουδοβίκου του Μπάττενμπερκ από τον Οίκο της Έσσης-Ντάρμστατ.

 Η Πριγκίπισσα Σοφία γεννήθηκε στις 26 Ιουνίου 1914 στο Θερινό Ανάκτορο Μον Ρεπό της Κέρκυρας. Ήταν η τέταρτη μεγαλύτερη αδελφή του Φίλιππου της Ελλάδας, μετέπειτα Δούκα του Εδιμβούργου ως συζύγου της Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου. Είχε επίσης τρεις αδελφές: την Μαργαρίτα του Χοενλόε-Λάνγκεμπουρκ, την Θεοδώρα της Βάδης και την Καικιλία της Έσσης. Μέσω του πατέρα της, ήταν εγγονή του Γεωργίου Α΄ της Ελλάδας και της Όλγας Κωνσταντίνοβνας της Ρωσίας, εγγονής του Νικολάου Α΄ της Ρωσίας. Η μητέρα της ήταν εγγονή της Αλίκης, δεύτερης κόρης της Βικτωρίας του Ηνωμένου Βασιλείου και του Αλβέρτου της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα. Παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο τον Χριστόφορο της Έσσης(-Κάσσελ) (1901 - 1943) στις 15 Δεκεμβρίου 1930 στο Κρόνμπεργκ στο Βερολίνο και απέκτησαν τρεις κόρες και δυο γιους: Χριστίνα Μαργαρίτα (1933-2011), Πριγκίπισσα της Έσσης. Δωροθέα Καρλόττα Καρίνα (γενν. 1934), Πριγκίπισσα της Έσσης. Κάρολος Αδόλφος Ανδρέας (γενν. 1937), Πρίγκιπας της Έσσης. Ρανιέρος Χριστόφορος-Φρειδερίκος (γενν. 1939), Πρίγκιπας της Έσσης. Κλαρίσα Αλίκη (γενν. 1944), Πριγκίπισσα της Έσσης.και σε δεύτερο γάμο τον Γεώργιο Γουλιέλμο του Αννοβέρου (1915 - 2006), γιο του Ερνέστου Αυγούστου Γ΄ του Μπράουνσβαϊγκ, στις 23 Απριλίου 1946 στο Σάλεμ της Βάδης και απέκτησαν δυο γιους και μια κόρη: Γουέλφος Ερνέστος (1947-1981), Πρίγκιπας του Αννοβέρου. Γεώργιος (γενν. 1949), Πρίγκιπας του Αννοβέρου. Φρειδερίκη (γενν. 1954), παντρεύτηκε τον Τζέρυ Ουίλλιαμ Συρ.Μέχρι το θάνατό της, η Σοφία ήταν συχνή επισκέπτης του αδελφού της Φιλίππου και της νύφης της, Ελισάβετ Β΄. Ήταν ανάδοχος του γιου τους Εδουάρδου, Κόμη του Ουέσσεξ. Η Σοφία ήταν συχνά σε εκδηλώσεις, όπως στην ετήσια Επίδειξη Ίππων του Ουίνδσορ με την παρουσία του αδελφού της και της οικογένειάς του. Η Σοφία απεβίωσε στις 3 Νοεμβρίου 2001 στο Μόναχο. 26 Ιουνίου 1914 - 15 Δεκεμβρίου 1930: Η Αυτής Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Σοφία της Ελλάδας και της Δανίας 15 Δεκεμβρίου 1930 – 23 Απριλίου 1946: Η Αυτής Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Χριστόφορου της Έσσης 23 Απριλίου 1946 – 3 Νοεμβρίου 2001: Η Αυτής Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Γεωργίου Γουλιέλμου του ΑννόβερουΤιμητικές Διακρίσεις Βασίλειο της Ελλάδας Κυρία Μεγαλόσταυρου του Τάγματος των Αγίων Όλγας και Σοφίας
Βαλεντίνα Λοντοβίνι

Η Βαλεντίνα Λοντοβίνι (Valentina Lodovini), (Ουμπερτίντε στην περιοχή Ούμπρια της Ιταλίας, 14 Μαΐου 1978), είναι Ιταλίδα ηθοποιός που ξεκίνησε στο θέατρο και στη συνέχεια παίζει σε ταινίες και στην τηλεόραση.

 Μεγάλωσε στο Σανσεπόλκρο στην Τοσκάνη και παρακολούθησε τη Σχολή Δραματικής Τέχνης στην Περούτζια πριν σπουδάσει στο Centro Sperimentale di Cinematografia της Ρώμης, από την οποία αποφοίτησε το 2004. Ξεκίνησε με το θέατρο και στη συνέχεια έπαιξε τους πρώτους επαναλαμβανόμενους ρόλους της στην τηλεόραση πριν αποκτήσει τους πρώτους δευτερεύοντες ρόλους της στον κινηματογράφο. Αναδείχθηκε αρχικά με την ταινία La giusta distanza του Carlo Mazzacurati το 2007. Τον επόμενο χρόνο, οι ρόλοι της στο Riprendimi από την Anna Negri, Il passato è una terra straniera από τον Daniele Vicari και Generazione mille euro από τον Massimo Venier κέρδισαν αρκετές υποψηφιότητες και κέρδισε το Ciak d'oro το 2009. Το 2011, κέρδισε το βραβείο David di Donatello για την καλύτερη ηθοποιό σε ρόλο υποστήριξης για την απεικόνιση της Μαρίας στο Benvenuti al Sud που κυκλοφόρησε το 2010. Έπαιξε το επόμενο έτος στη συνέχεια με τίτλο Benvenuti al Nord. Υποψηφιότητα για τον David di Donatello για την καλύτερη ηθοποιό το 2008 για τη La giusta distanza . Υποψηφιότητα στο Ciak d'oro για την καλύτερη ηθοποιό σε υποστηρικτικό ρόλο το 2008 για τον Riprendimi . Ciak d'oro για αποκάλυψη της χρονιάς το 2009. Υποψηφιότητα για την ασημένια κορδέλα για την καλύτερη ηθοποιό σε έναν ρόλο υποστήριξης το 2009 για το Il passato è una terra straniera και το Generazione mille euro . David di Donatello για την καλύτερη ηθοποιό το 2011 για τον Benvenuti al Sud. Υποψηφιότητα για την ασημένια κορδέλα για την καλύτερη ηθοποιό το 2011 για τον Benvenuti al Sud . Υποψηφιότητα για το Ciak d'oro για την καλύτερη ηθοποιό σε ρόλο υποστήριξης το 2011 για τον Benvenuti al Sud . Βαλεντίνα Λοντοβίνι στην IMDb Βαλεντίνα Λοντοβίνι στο Allociné
Αντωνία η Πρεσβύτερη

H Αντωνία η Πρεσβύτερη, λατιν. Antonia Major (γενν. Αύγουστος/Σεπτέμβριος 39 π.Χ.) από το γένος των Αντωνίων, ήταν μεγαλύτερη αδελφή της Αντωνίας της Νεότερης. Έγινε ανιψιά του Αυγούστου, θεία του Κλαύδιου, μεγάλη θεία του Καλιγούλα και γιαγιά του Νέρωνα.

 Ήταν κόρη του Μάρκου Αντωνίου μέλους της Β΄ Τριανδρίας και της τέταρτης συζύγου του Οκταβίας της Νεότερης, κόρης του Γαΐου Οκταβίου ανθυπάτου. Γεννήθηκε στην Αθήνα και το 36 π.Χ. η μητέρα της επέστρεψε στη Ρώμη μαζί με όλα τα παιδιά της και εκείνα του Μ. Αντωνίου. Την ανέθρεψαν η μητέρα της, ο θείος της Αύγουστος και η σύζυγός του Λιβία Δρουσίλλα. Σύμφωνα με τον Δίωνα Κάσσιο, όταν ο πατέρας της αυτοκτόνησε το 30 π.Χ. ο Αύγουστος επέτρεψε σε αυτήν και τη μικρότερη, ομώνυμη αδελφή της να έχουν τα εισοδήματα από τις ιδιοκτησίες του πατέρα τους στη Ρώμη. Αν και δεν γνωρίζουμε πολλά για τη ζωή της, η Αντωνία η Πρεσβύτερη ήταν σε μεγάλη εκτίμηση, όπως και η αδελφή της Αντωνία η Νεότερη, η οποία ήταν μητέρα του Κλαυδίου και γιαγιά του Καλιγούλα, που ήταν διάσημη για την ομορφιά της και την αρετή της. Μερικοί εκτιμούν, ότι στον Βωμό της Ειρήνης εμφανίζεται ο Γναίος Δομίτιος Αηνόβαρβος και η μεγαλύτερη αδελφή του Δομιτία Λεπίδα. Οι δύο μορφές πίσω τους υποτίθεται, ότι είναι η μητέρα τους Αντωνία και ο πατέρας τους Λεύκιος Δομίτιος Αηνόβαρβος. Παντρεύτηκε το 22 π.Χ. τον Λεύκιο Δομίτιο Αηνόβαρβο ύπατο το 16 π.Χ. (γιο της Αιμιλίας Λεπίδας) και είχε τέκνα: Δομιτία Λεπίδα η Πρεσβύτερη π. 8 π.Χ. - Ιούνιος 59, παντρεύτηκε πρώτα τον Δέκιμο Ατέριο Αγρίππα ύπατο και μετά τον Γάιο Σαλλούστιο Κρίσπο Πασσιηνό ύπατο το 44 μ.Χ. Γναίος Δομίτιος Αηνόβαρβος 17 π.Χ. - 41 μ.Χ., ύπατος το 32 μ.Χ. Παντρεύτηκε την Αγριππίνα τη Νεότερη. Γιος του ήταν ο: Νέρων. Δομιτία Λεπίδα η Νεότερη π. 5 π.Χ. - 54 μ.Χ., παντρεύτηκε πρώτα τον Μάρκο Βαλέριο Μεσσάλα Βαρβάτο και μετά τον Φαύστο Κορνήλιο Σύλλα Φήλικα ύπατο το 52 μ.Χ. και έπειτα τον Άππιο Ιούνιο Σιλουανό ύπατο το 28 μ.Χ. Κόρη της ήταν η: Βαλερία Μεσσαλίνα, παντρεύτηκε τον Αυτοκράτορα Κλαύδιο. E. Groag, A. Stein, L. Petersen - e.a. (edd.), Prosopographia Imperii Romani saeculi I, II et III, Berlin, 1933 - . (PIR2) J. Minto, The Heliopolis Scrolls, ShieldCrest, 2009
Κάρολος του Σουασόν

Ο Κάρολος των Βουρβόνων (γαλλ.: Charles de Bourbon, 3 Νοεμβρίου 1566 - 1 Νοεμβρίου 1612) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Κονντέ ήταν Γάλλος πρίγκιπας και στρατιωτικός διοικητής κατά τη διάρκεια των αγώνων για τη θρησκεία και τον θρόνο της Γαλλίας στα τέλη του 16ου αιώνα.

 Γεννήθηκε στο Νοζάν-λε-Ροτρού του Σουασόν και ήταν ο τέταρτος γιος του Λουδοβίκου Α΄ πρίγκιπα του Κοντέ και της Φραγκίσκης των Βαλουά-Ορλεάνης, κόρης του Φραγκίσκου μαρκησίου του Ροτελέν (γιου του Λουδοβίκου Α΄ δούκα του Λονγκεβίλ). Το 1601 νυμφεύτηκε την Άννα κόμισσα του Κλερμόν-αν-Μπωβαιζί, κόρη του Λουί κόμη του Μονταφιέ και είχε τέκνα: Λουδοβίκος 1604-1641, κόμης του Σουασόν. Λουίζα 1603-1637, παντρεύτηκε τον 2ο εξάδελφό της Ερρίκο Β΄ των Βαλουά δούκα του Λονγκεβίλ. Μαρία 1606-1692, παντρεύτηκε τον Θωμά-Φραγκίσκο της Σαβοΐας πρίγκιπα του Καρινιάνο. Καρλόττα-Άννα 1608-1623, Ελισάβετ 1610-1611, απεβίωσαν ανήλικα. Père Anselme (1726). "Ducs de Bourbon: Comtes de Soissons". Histoire Genealogique et Chronologique de la Maison Royale de France (in French). Paris: Compagnie des Libraires. p. 350.
Μαίρη Μακ Αλίς

Η Μέρι Μακ Αλίς (Mary Patricia McAleese, 27 Ιουνίου 1951) είναι Ιρλανδή πολιτικός, δικηγόρος και δημοσιογράφος, η οποία εξελέγη ως πρόεδρος της Ιρλανδικής Δημοκρατίας. Έγινε έτσι η 8η Πρόεδρος της Ιρλανδίας, διαδεχόμενη στις 11 Νοεμβρίου του 1997 την Μαίρη Ρόμπινσον. Επανεξελέγη το 2004 και παρέμεινε στη θέση της μέχρι τον Οκτώβριο του 2011, όταν και παρέδωσε τη θέση του Προέδρου στον Μάικλ Ντ. Χίγκινς.

 Η Μαίρη Πατρίσια Λέναχαν (Mary Patricia Leneghan) γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Αρντόιν του Μπέλφαστ της Βόρειας Ιρλανδίας στις 27 Ιουνίου του 1951 και είναι σύζυγος του Μάρτιν Μακ Αλίς. Οι γονείς της αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την περιοχή όταν ξέσπασαν οι θρησκευτικές ταραχές. Έγινε καθηγήτρια Εγκληματολογίας και Ποινικολογίας και αργότερα εργάστηκε ως νομική σύμβουλος, δημοσιογράφος και δικηγόρος. Εξελέγη πρόεδρος για πρώτη φορά το 1997, με αντιπάλους στις εκλογές την Μαίρη Μπανότι του Φίνε Γκελ, τον Άντι Ρος και δύο ανεξάρτητους, τους Ντάνα Ρόουζμερι Σκάλον (Dana Rosemary Scallon) και Ντέρεκ Νάλι (Derek Nally). Στις 11 Νοεμβρίου του 1997 ανέλαβε καθήκοντα προέδρου και ήταν η πρώτη φορά που μία γυναίκα διαδεχόταν μια άλλη γυναίκα (την Μαίρη Ρόμπινσον) στο αξίωμα του αρχηγού κράτους σε οποιαδήποτε χώρα στον κόσμο. Την 1η Οκτωβρίου του 2004 και χωρίς αντίπαλο ανακηρύχθηκε ξανά Πρόεδρος για μια ακόμα επταετή θητεία. Από τις 19 Νοεμβρίου του 2005 είναι η μακροβιότερη γυναίκα αρχηγός κράτους στον κόσμο, ύστερα από την αποχώρηση της προέδρου της Σρι Λάνκα, Τσαντρίκα Κουμαρατούνγκα. Είναι μέλος του Παγκοσμίου Συμβουλίου Γυναικών Ηγετών. Rome Reports- Τηλεοπτική συνέντευξη Επίσημη βιογραφία Mary McAleese-The Outsider: An Unauthorised Biography, Justine McCarthy, Dublin, Blackwater Press, 1999. Máire Mhic Ghiolla Íosa: Beathaisnéis, Ray Mac Mánais. Irish Language Biography. Later translated as The Road From Ardoyne: The Making Of A President', Ray Mac Mánais, Dingle, Brandon, 2004. First citizen: Mary McAleese and the Irish Presidency, Patsy McGarry, Dublin, O'Brien Press, 2008.
Αρτίκ

Το Αρτίκ (αρμενικά: Արթիկ) είναι πόλη και αστική δημοτική κοινότητα στην επαρχία Σιράκ της Αρμενίας. Από την απογραφή του 2011, η πόλη είχε πληθυσμό 19.534 κατοίκων. Σύμφωνα με την επίσημη εκτίμηση του 2016, ο πληθυσμός του Αρτίκ είναι περίπου 18.800 κάτοικοι.Το Αρτίκ είναι διάσημο για τους πωρόλιθούς του, κυρίως τους ροζ και κοκκινωπούς πωρόλιθους. Είναι το κύριο κέντρο παραγωγής πωρόλιθων και τραβερτίνης στην Αρμενία.

 Σύμφωνα με μια επιγραφή του 11ου αιώνα που βρέθηκε στο μοναστήρι Λμπαταβάνκ του Αρτίκ, η πόλη ήταν γνωστή ως Χαρτκ (Յարդք) κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα. Αργότερα ήταν γνωστή ως Αρντίκ (Արդիկ), Αρντίκχ (Արդիք) και Αρτίκ (Արթիկ). Σύμφωνα με τους ντόπιους, το όνομα αποτελείται από 2 μέρη: το Αρ που προέρχεται από το Όρος Αραγκάτς, και το τικ που σημαίνει στηρίζοντας στα αρμενικά. Έτσι, το όνομα Αρτίκ πιθανότατα σημαίνει στηρίζοντας στο Αραγκάτς.
Μαρία Μολινέρ

Η Μαρία Μολινέρ (María Moliner, 1900 - 1981) ήταν Ισπανίδα φιλόλογος και λεξικογράφος, συγγραφέας ενός από τα σημαντικότερα λεξικά της ισπανικής γλώσσας του 20ού αιώνα, το Diccionario de uso del español.

 Μεγάλωσε στη Σαραγόσα, στο πανεπιστήμιο της οποίας σπούδασε ιστορία και εργάστηκε ως αρχειοθέτρια σε διάφορα αρχεία της Ισπανίας όπως αυτό της Σιμάνκας. Προηγουμένως είχε ασχοληθεί με το πρώτο αραγωνικό λεξικό. To 1924 υπήρξε η πρώτη γυναίκα που δίδαξε στο Πανεπιστήμιο της Μούρθια και μία από τις πρωτοπόρους της οργάνωσης του συστήματος βιβλιοθηκών κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Ισπανικής Δημοκρατίας, στα πλαίσια της διεύρυνσης της εκπαίδευσης στην ισπανική επαρχία και τις απομακρυσμένες περιοχές. Λόγω των αριστερών πεποιθήσεων αυτής και του συζύγου της, καθηγητή φυσικής στο Πανεπιστήμιο της Σαλαμάνκα, με τη νίκη των εθνικιστών στον Ισπανικό Εμφύλιο απομακρύνθηκαν προσωρινά από τα καθήκοντά τους. Το σημαντικότερο έργο της, το Diccionario de uso del español είχε αρχικά σκοπό να γεμίσει ορισμένα κενά που παρουσίαζε το λεξικό της Ισπανικής Ακαδημίας αλλά σύντομα εξελίχθηκε σε ένα αξιοπρόσεκτο και ευμεγέθες λεξικογραφικό έργο που χρειάστηκε 15 χρόνια ατομικής εργασίας της Μολινέρ. Εκδόθηκε το 1966-67 από τον εκδοτικό οίκο Gredos έχοντας λάβει την υποστήριξη του διευθυντή της Ακαδημίας, Ντάμασο Αλόνσο. Για πολύ καιρό η Μαρία Μολινέρ θεωρείτο ότι θα γινόταν η πρώτη γυναίκα που θα κατείχε μια θέση στην Ισπανική Ακαδημία. Εντούτοις, λόγω διαφόρων αιτιών μεταξύ των οποίων και το φύλο της, προτιμήθηκε ο φιλόλογος Εμίλιο Αλάρκος· η πρώτη γυναίκα μέλος της Ακαδημίας θα γινόταν η Μαρία Κόντε το 1979. Ιnmaculada de la Fuente (2011). El exilio interior. La vida de María Moliner. Madrid: Turner. Hortensia Búa Martín (2012). María Moliner: La luz de las palabras. Madrid: H.B.M. Ιστοσελίδα αφιερωμένη στη Μαρία Μολινέρ
Οικογένεια Βενιέρ

Η Οικογένεια Βενιέρ είναι Οικογένεια πατρικών από τη Βενετία με καταγωγή από την Βιτσέντζα που βρίσκεται στην επαρχία Βένετο στα βόρεια της Ιταλικής χερσονήσου. Η Οικογένεια Βενιέρ αν και ήταν από τις κορυφαίες οικογένειες με σημαντική προσφορά στην Δημοκρατία της Βενετίας αφού κυβέρνησε με τρεις Δόγηδες και έβγαλε αμέτρητους Ποντεστά στην Πάντοβα και Πραίτορες στην Βασιλική του Αγίου Μάρκου δεν εμφανίζεται πριν από τον 11ο αιώνα.

 Ο Πιέτρο Βενιέρ, Άρχοντας των Κυθήρων μέλος της Οικογένειας θα έχει συμμετοχή στην Δ΄ Σταυροφορία, θα πάρει σαν δώρο τα Κύθηρα (1207) και θα ανακηρυχτεί Μαρκήσιος των Κυθήρων. Η οικογένεια του θα κυβερνήσει για τρεις αιώνες το νησί σαν Άρχοντες των Κυθήρων ενώ στα τέλη του 15ου αιώνα θα γίνουν Άρχοντες της Πάρου όταν ο άμεσος απόγονος του Πιέτρο Βενιέρ Τζουάν Φραντσέσκο Βενιέρ παντρευτεί την Τζουάν Φραντσέσκο Βενιέρ κληρονόμο της Πάρου. Ένας άλλος κλάδος της Οικογένειας θα εγκατασταθεί στην Κρήτη και θα κυβερνήσουν το νησί ως Ύπατοι Αρμοστές της Κρήτης για λογαριασμό της Βενετίας. Με μοναδική εξαίρεση την αποστασία στην Κρήτη που έγινε γνωστή σαν Δημοκρατία του Αγίου Τίτου και πρωταγωνιστές μέλη της Οικογένειας Βενιέρ σε όλες τις άλλες περιπτώσεις τα μέλη της Οικογένειας έμειναν πιστοί στην Δημοκρατία. Οι τρεις Δόγηδες της Βενετίας μέλη της Οικογένειας Βενιέρ ήταν οι εξής : Αντόνιο Βενιέρ Φραντσέσκο Βενιέρ Σεμπαστιάνο Βενιέρ, απόγονος του Πιέτρο Βενιέρ, μαρκήσιου των Κυθήρων. Αρχηγός του Βενετικού στόλου στην Ναυμαχία της Ναυπάκτου (1571) στην οποία ο στόλος της Βενετίας συνέτριψε τους Οθωμανούς. Η Βενετία δεν είχε κανένα ωστόσο όφελος από την μεγάλη της νίκη επειδή η Κύπρος που είχε κατακτηθεί την προηγούμενη χρονιά από την Οθωμανική Αυτοκρατορία (1570) παρέμεινε σε αυτούς. Lane, Frederic Chapin (1973). Venice, a Maritime Republic. Johns Hopkins University Press. Setton, Kenneth Meyer (1978). The Papacy and the Levant, 1204-1571. DIANE Publishing. Βενιέρ
Φίλων Κτενίδης

Ο Φίλων Κτενίδης (Τραπεζούντα 1889 – Θεσσαλονίκη 13 Ιουλίου 1963) ήταν θεατρικός συγγραφέας, δημοσιογράφος και γιατρός, ποντιακής καταγωγής. Υπήρξε εκδότης της "Ποντιακής Εστίας" (λαογραφικό περιοδικό, 1950) και ιδρυτής (1951) του σωματείου "Παναγία Σουμελά" και ο άνθρωπος που εμπνεύστηκε την ανιστόρηση της νέας μονής Παναγίας Σουμελά στην Καστανιά Ημαθίας.

 Πέρασε τα παιδικά του χρόνια στην Κρώμνη και το 1906 αποφοίτησε με Άριστα από το Φροντιστήριο της Τραπεζούντας. Την περίοδο 1906-1909 εργάστηκε ως λογιστής. Την ίδια περίοδο αρθρογραφούσε στην εφημερίδα "Εθνική Δράσις" της γενέτειράς του και το 1910 ανέλαβε διευθυντής δικής του εφημερίδας, της δεκαπενθήμερης "Επιθεώρησης". Λίγο αργότερα απελάθηκε από τους Νεότουρκους και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου γράφτηκε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της πρωτεύουσας. Πολέμησε εθελοντικά με τον ελληνικό στρατό στην Ήπειρο και στη Μακεδονία, την περίοδο 1912-13. Το 1914-15 επέστρεψε στην Τραπεζούντα για να προσφέρει εθελοντικά τις υπηρεσίες του ως γιατρός και μετά την είσοδο των ρωσικών στρατευμάτων στην πόλη (1916) έφυγε στον Καύκασο, όπου εργάστηκε ως στρατιωτικός γιατρός στο μεγαλύτερο ρωσικό στρατιωτικό νοσοκομείο στα Πλάτανα. Το 1922 επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη, ενώ στις εκλογές του 1935 εξελέγη βουλευτής Αθηνών με το συνδυασμό Συμπραττόντων Κυβερνητικών Κομμάτων συγκεντρώνοντας 71.531 ψήφους. Το 1938 εγκαταστάθηκε μόνιμα στη συμπρωτεύουσα, όπου εργάστηκε ως γιατρός. Απεβίωσε τον Ιούλιο του 1963 και ο τάφος του βρίσκεται στην Παναγία Σουμελά στην Καστανιά Ημαθίας.Συνέγραψε 17 ποντιακά θεατρικά έργα. Είναι ο μοναδικός Πόντιος συγγραφέας, του οποίου τα έργα έχουν παρουσιαστεί από τους περισσότερους ερασιτεχνικούς θιάσους, στην Ελλάδα και διεθνώς. "Καμπάνα του Πόντου" "Ο Ξενιτέας" "Ο Μάραντον" "Το Γιάντες" "Το Μαυροκόρτ'ς" "Ο Γκιαούρτς" "Η Προξενεία" "Ο Χωρέτες" "Ο Τελευταίον ο χορός" "Ο Κλήδονας" "Ο Διγενής Ακρίτας" "Οι Πατρίδες" "Σουμελά" "Η γυναίκα του πρωτομάστορα" "Ο Κλήδονας" "Η Αποθήκη της Στοφορίνας" "Η Ανεψιά τη Βέβαια" "Η Δασκαλίτσα" "Υπουργικά βάσανα" "Ο Ζουρνάς"
Γιώργος Χρυσανθόπουλος

Ο Γιώργος Χρυσανθόπουλος, γεννημένος στην Κατερίνη στις 24 Σεπτεμβρίου 1973, είναι Έλληνας πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής και προπονητής καλαθοσφαίρισης. Έχει ύψος 2,03 μ. και αγωνιζόταν στη θέση του σμολ φόργουορντ.

 Ο Χρυσανθόπουλος ξεκίνησε την καριέρα από την ομάδα της γενέτειρας του, τον Πιερικό και αγωνίστηκε στις εθνικές ομάδες παίδων και εφήβων, τραβώντας την προσοχή του Παναθηναϊκού, ο οποίος τον ενέταξε στην σύνθεση του για δύο χρόνια. Με τους "πράσινους" αναδείχθηκε δευτεραθλητής Ελλάδας το 1994-95 και συμμετείχε στα φάιναλ-φορ του κυπέλλου πρωταθλητριών το 1994 και το 1995.Την σεζόν 1995-96 φόρεσε την φανέλα του Άρη,πριν συνεχίσει έναν χρόνο αργότερα στον Παπάγου, με τον οποίο κατέλαβε την έβδομη θέση του ελληνικού πρωταθλήματος, σε μία από τις καλύτερες χρονιές στην ιστορία του συλλόγου. Παράλληλα, αγωνίστηκε στην ελληνική εθνική ομάδα ανδρών στους Μεσογειακούς αγώνες του 1997.Το καλοκαίρι του 1997 επέστρεψε στον Άρη και παρά τα οικονομικά προβλήματα που αντιμετώπιζε ο σύλλογος, κατάφερε να κατακτήσει το κύπελλο Ελλάδας κερδίζοντας στον τελικό την ΑΕΚ του Γιάννη Ιωαννίδη με 71-68. Παρέμεινε στους "κίτρινους" μέχρι το 2000, φθάνοντας ως την ημιτελική φάση του κυπέλλου Σαπόρτα το 1999.Συνέχισε να αγωνίζεται για μία ακόμη δεκαετία, κλείνοντας την καριέρα του στην Παναχαϊκή, αφού έφυγε μετά από αρκετά χρόνια από την ομάδα με την οποία αναδείχθηκε, τον Πιερικό, το 2010. "Η ιστορία του Άρη • Τόμος 2: Μπάσκετ (1922-2000)", Κωνσταντίνος Ίντος, έκδοση συνδέσμου οπαδών «SUPER-3» (εκτύπ. TYPOFFSET), Θεσσαλονίκη 2004 "Αθλητικός Σύλλογος Άρης • 1914-2004", συλλογικό έργο (επιστημονική τεκμηρίωση Αν. Στεφανίδης - Ελ. Τσιομπανούδη - Δ. Κυρίτσης), έκδοση Κέντρο Ιστορίας Δήμου Θεσσαλονίκης, Θεσσαλονίκη 2005, ISBN 960-8734-48-7 Γιώργος Χρυσανθόπουλος, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Ελληνικά).
Ίνφιρτελ

Το Ίνφιρτελ (μτφρ.: "Τεταρτημόριο του Ιν") είναι παραδοσιακή αυστριακή περιοχή νοτιοανατολικά του ποταμού Ιν. Αποτελεί το δυτικό τμήμα της επαρχίας της Άνω Αυστρίας και συνορεύει με το γερμανικό κρατίδιο της Βαυαρίας. Το Ίνφιρτελ είναι ένα από τα τέσσερα παραδοσιακά "τεταρτημόρια" της Άνω Αυστρίας, ενώ τα άλλα είναι το Χάουσρουκφιρτελ, το Μύλφιρτελ και το Τράουνφιρτελ. Η ονομασία Ίνφιρτελ είναι μεταγενέστερη των υπολοίπων και καθιερώθηκε μετά το 1779, όταν έγινε η τεταρτοτόμηση της Άνω Αυστρίας και συνάμα η ως τότε βαυαρική περιοχή, επονομαζόμενη Ίνμπαϊερν (Βαυαρία του Ιν), προσαρτήθηκε στην Αυστρία, αρχικά ως το "πέμπτο τεταρτημόριο" και έπειτα ως Ίνφιρτελ, μετά τη συγχώνευση του Μάχλαντφιρτελ στο Μύλφιρτελ.

 Το τεταρτημόριο του Ιν περιλαμβάνει τις αυστριακές διοικητικές περιφέρειες Σέρντινγκ, Ριντ ιμ Ίνκραϊς, Μπράουναου αμ Ιν και Γκρισκίρχεν. Οι κύριες πόλεις περιλαμβάνουν τις ομώνυμες αντίστοιχες πρωτεύουσες των περιφερειών (Σέρντινγκ, Ριντ ιμ Ίνκραϊς, Μπράουναου αμ Ιν, Γκρισκίρχεν) καθώς και τις πόλεις Ματιγκχόφεν και Άλτχαϊμ. Ευρισκόμενο στους πρόποδες των Άλπεων, καταλαμβάνει έκταση 2.250 τ.χλμ. και αποτελείται από τη μεγάλη κοιλάδα του Ιν, που είναι σε μεγάλο βαθμό παραγωγική και εύφορη, ενώ στα ανατολικά είναι πλούσιο σε γρανίτη και στα βόρεια πλούσιο σε άνθρακα. Από τον Πρώιμο Μεσαίωνα το Ίνφιρτελ ανήκε στο γερμανικό δουκάτο της Βαυαρίας και ονομαζόταν Ίνμπαϊερν. Διοικούμενο από το Μπουργκχάουζεν, οι γαίες πέρα από τον ποταμό Ιν είχαν για αιώνες δύο σημαντικούς ρόλους: στρατηγικά ως ανατολική αμυντική γραμμή εναντίον του Αρχιδουκάτου της Αυστρίας και οικονομικά ως καλλιεργήσιμη γη. Την περίοδο της βαυαρικής εξέγερσης κατά του Αψβούργου αυτοκράτορα Ιωσήφ Α΄, η βραχύβια βουλή του Μπράουναου συνήλθε το 1705· μια πρώιμη περίπτωση κοινοβουλίου στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Ακολουθώντας τον Πόλεμο της Βαυαρικής Διαδοχής και τη Συμφωνία του Τέσεν, το 1779 η περιοχή παραχωρήθηκε στην Αυστρία. Κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων η περιοχή επεστράφη στη Βαυαρία, σύμφωνα με τη Συνθήκη του Σενμπρούν το 1809, αλλά σύμφωνα με το Συνέδριο της Βιέννης επεστράφη στην Αυστρία το 1816. Σήμερα το Ίνφιρτελ κατοικείται από περίπου 215.000 άτομα. Οι βαυαρικές ρίζες της περιοχής επηρεάζουν την τοπική γερμανική διάλεκτο, τα Ινφιρτλερικά (Innviertlerisch), μια δυτική Μεσοβαυαρική διάλεκτο, παρόμοια με αυτές που ομιλούνται στην Κάτω Βαυαρία. Άντον Τσάιλινγκερ, φυσικός Φραντς Ξάφερ Γκρούμπερ, συνθέτης οικογένεια Σβάνταλερ, γλύπτες μπαρόκ Ερνστ Κάλτενμπρουνερ, στρατηγός των SS Φραντς Γέγκερστετερ, εκτελεσθείς αντιρρησίας συνείδησης κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο Αδόλφος Χίτλερ, πολιτικός, φύρερ της Ναζιστικής Γερμανίας Έγκον Ράντσχοφεν-Βέρτχαϊμερ, διπλωμάτης Άνω Αυστρία Χάουσρουκφιρτελ Μύλφιρτελ Τράουνφιρτελ
Κάρλο Γκοντζάγκα

O Κάρολος, ιταλ. Carlo, (απεβ. 1456) από τον Οίκο των Γκοντζάγκα, ήταν κοντοτιέρος και έγινε κυβερνήτης του Μιλάνου. Ο Φραγκίσκος Α΄ Σφόρτσα τον έκανε κύριο της Σαμπιονέτα.

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ιωάννη-Φραγκίσκου μαρκησίου της Μάντοβα και της Πάολα Μαλατέστα, κόρης του Μαλατέστα Δ΄ κυρίου του Πέζαρο. Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Λουδοβίκος Γ΄. Το 1444 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ο Λουδοβίκος Γ΄, ο οποίος αφαίρεσε όλες τις αρμοδιότητες του αδελφού του. Τότε ο Κάρολος στράφηκε εναντίον του. Μετέβη στη Βενετία και πολέμησε εναντίον της Δημοκρατίας του Μιλάνου, αλλά αυτομόλησε το 1447 στον Φραγκίσκο Α΄ Σφόρτσα. Ορίστηκε διοικητής (capitano) από τον λαό το ίδιο έτος. Συμβούλευε τους αρχηγούς των Γουέλφων και έγινε τόσο ισχυρός ηγέτης όσο ένας δικτάτορας. Απέκτησε ένα πολυτελές σπίτι και άρχισε να αντικαθιστά τους άνδρες της κυβέρνησης με άτομα της εμπιστοσύνης του. Οι Γιβελλίνοι συνωμότησαν εναντίον του, αλλά κατέστειλε την εξέγερσή τους και πολλοί Γιβελλίνοι σφαγιάστηκαν από τους δικούς του Γουέλφους. Έκανε προσπάθειες ειρήνευσης με τη Βενετία και με τον Φραγκίσκο Α΄, στον οποίο πρόσφερε την πόλη Κρέμα. Τελικά ανατράπηκε, φυλακίστηκε αλλά συγχωρέθηκε μαζί με πολλούς άλλους Γουέλφους. Έγινε αρχηγός προσωρινής κυβέρνησης, ως τη στέψη του Φραγκίσκου Α΄. Όταν έμαθε ότι ο Σφόρτσα συμμάχησε με τον Λουδοβίκο Γ΄, εξοργίστηκε και το 1450 συμμάχησε με τον Γουλιέλμο Η΄ Παλαιολόγο μετέπειτα μαρκήσιο του Μομφερράτου. Κατέλαβε την Αλεξάνδρεια και την Τορτόνα. Τελικά δεν πέτυχε και φυλακίστηκε πάλι. Αφέθηκε ελεύθερος όταν παρέδωσε τις πόλεις που είχε καταλάβει. Παρ' όλα αυτά ο Φραγκίσκος Α΄ τον μίσθωσε να πολεμήσει τη Βενετία, της οποίας το στρατό διοικούσε ο Λουδοβίκος Γ΄. Στον πόλεμο ο Κάρολος ηττήθηκε από τον αδελφό του το 1453 στο Γκόιτο· πάντως με τη συνθήκη του Λόντι το επόμενο έτος ο Λουδοβίκος Γ΄ αναγκάστηκε να επιστρέψει ό,τι είχε κατάσχει από τον Κάρολο. Αργότερα ο Φραγκίσκος Α΄ τον έκανε κύριο της Σαμπιονέτα. Απεβίωσε το 1456. Επειδή ο μόνος γιος του είχε προαποβιώσει, οι κτήσεις του πέρασαν στον αδελφό του Λουδοβίκο Γ΄. Νυμφεύτηκε πρώτα τη Λουκία των Έστε, κόρη του Νικολό Γ΄ μαρκησίου της Φερράρα, που απεβίωσε το 1437 άτεκνη. Για δεύτερη φορά νυμφεύτηκε τη Ρινγκάρντα Μανφρέντι και απέκτησε ένα γιο και τρεις κόρες. A History of Milan under the Sforza. Cecilia M. Ady, Edward Armstrong; Methuen & Co., 1907. [1] (Ιταλικά) Note biografiche di Capitani di Guerra e di Condottieri di Ventura operanti in Italia nel 1330–1550: Ludovico Gonzaga Marek, Miroslav. «Gonzaga genealogy» (στα Ιταλικά). Genealogy.EU. (Ιταλικά) Storia di Milano
Καταστροφή των Βοριζίων

Η Καταστροφή των Βοριζίων είναι η καταστροφή του χωριού των Βοριζίων στη Κρήτη μέσω βομβαρδισμού από αέρος και η δολοφονία πέντε κατοίκων του από γερμανικά στρατεύματα κατοχής κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η καταστροφή του χωριού συνέβη στις 27 Αυγούστου 1943.

 Τα Βορίζια βρίσκονται στις νότιες πλαγιές του Ψηλορείτη. Βρίσκεται 55 χιλιόμετρα νότια του Ηρακλείου. Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με την καλλιέργεια ελιών και την ποιμενική κτηνοτροφία. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής της Κρήτης, οι κάτοικοι των Βοριζίων συμμετείχαν και βοηθούσαν ενεργά στην κρητική αντίσταση. Τον Ιούνιο του 1941 ιδρύθηκε η πρώτη αντιστασιακή ομάδα στην περιοχή, η οποία αποτελούνταν από τον Γεώργιο Πετράκη και πέντε άνδρες από τα Βορίζια. Στις 15 Αυγούστου 1943 η αντιστασιακή ομάδα του Πετράκη συγκρούστηκε με μια γερμανική δύναμη. Αν και τα γερμανικά στρατεύματα υπερτερούσαν αριθμητικά, ο Πετράκης και το σώμα του κατάφεραν να διαφύγουν μετά από σκληρές μάχες που διήρκεσαν όλη την ημέρα. Οι αντιστασιακοί έχασαν 7 άνδρες και οι Γερμανοί 13. Αυτή η σύγκρουση είναι γνωστή ως Μάχη στο Tραχήλι, λόγω της ονομασίας της περιοχής στην οποία έλαβε χώρα.Ως αντίποινα για την παροχή βοήθειας στους αντάρτες από τους ντόπιους, ο Μύλλερ διέταξε τις γερμανικές δυνάμεις να περικυκλώσουν τα Βορίζια στις 27 Αυγούστου 1943. Οι χωρικοί οδηγήθηκαν στην αυλή της εκκλησίας, εκ των οποίων τρεις εκτελέστηκαν την ίδια ημέρα και δύο την επομένη. Αργότερα, οι υπόλοιποι χωρικοί οδηγήθηκαν έξω από το χωριό όπου εμφανίστηκαν επτά βομβαρδιστικά αεροσκάφη Ju 87 Στούκα, ρίχνοντας 21 βόμβες (ισχύος περίπου 50 κιλών). Μετά το βομβαρδισμό, τα ερείπια του χωριού περιλούστηκαν με βενζίνη και κάηκαν. Λόγω των βομβαρδισμών, τα Βορίζια καταστράφηκαν ολοσχερώς και οι κάτοικοι του αναγκάστηκαν να βρουν καταφύγιο σε κοντινά χωριά. Μετά τον πόλεμο, το κράτος έχτισε νέο οικισμό κοντά στο κατεστραμμένο οικισμό. Ωστόσο, οι ντόπιοι δεν συμφώνησαν στην μεταφορά τους σε νέα θέση και επέλεξαν να ξαναχτίσουν το χωριό στα ερείπια του κατεστραμμένου χωριού. Καταστροφή του Κάντανου Καταστροφή των Ανωγείων Βορίζια, 27 Αυγούστου του 1943 Αρχειοθετήθηκε 2012-06-17 στο Wayback Machine., greekholocausts.gr. Αρχειοθετημένο αντίγραφο27 Αυγούστου 1943: Βομβαρδισμός και εκθεμελίωση των Βοριζίων Αρχειοθετήθηκε 2019-01-04 στο Wayback Machine., από το e-mesara.gr Νέα Βορίζια: Ένα ιστορικό χωριό-φάντασμα στις πλαγιές του Ψηλορείτη, από το iefimerida.gr
Μακάρειο Στάδιο

Το Μακάρειο Στάδιο είναι αθλητικό στάδιο στην Μακεδονίτισσα, Έγκωμη Λευκωσίας, με χωρητικότητα 15.590 θέσεων. Η κατασκευή του ολοκληρώθηκε το 1978. Αποτέλεσε έδρα του ΑΠΟΕΛ και της Ομόνοιας πριν μεταφερθούν στο Νέο ΓΣΠ το 1999, καθώς και του Ολυμπιακού Λευκωσίας. Σήμερα αποτελεί έδρα του Διγενή Μόρφου, του Εθνικού Άσσιας και του Ηρακλή Γερολάκκου.

 Το Μακάρειο στάδιο ξεκίνησε να κατασκευάζεται στα τέλη του 1973. Τον Ιούλιο του 1974 πραγματοποιήθηκε η τουρκική εισβολή στην Κύπρο, γεγονός που οδήγησε στην παύση των εργασιών αφού η προσοχή στη χώρα ήταν στραμμένη στις συνέπειες της εισβολής. Το 1977 ξανάρχισαν οι εργασίες και το 1978 παραδόθηκε για χρήση.Η αρχική ονομασία του σταδίου ήταν Ολυμπιακό Στάδιο. Ωστόσο, το 1977 πέθανε ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος Γ΄ και προς τιμή του το στάδιο ονομάστηκε ως Μακάρειο Στάδιο. Το στάδιο εγκαινιάστηκε το 1978.Από τα πρώτα χρόνια λειτουργίας του σταδίου διαφάνηκε πρόβλημα στα διαζώματα της δυτικής κερκίδας.Παρουσιάζει προβλήματα στο φωτισμό, το χορτοτάπητα και στις εγκαταστάσεις για τα ΜΜΕ. Η UEFA το απέρριψε και θεωρείται ακατάλληλο για αγώνες του Τσάμπιονς Λιγκ. Στο Μακάρειο Στάδιο έχουν διεξαχθεί 6 τελικοί κυπέλλου Κύπρου. Ο πρώτος έγινε την πρώτη περίοδο λειτουργίας του σταδίου, την περίοδο 1978-79. «Μακάρειο Αθλητικό Κέντρο». Κυπριακός Οργανισμός Αθλητισμού. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Ιουνίου 2016. Ανακτήθηκε στις 12 Ιουνίου 2016.
Κέντρο Νεότητας Μαρωνιτών

To Kέντρο Νεότητας Μαρωνιτών ήταν κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα αρχικά τη Λεμεσό και ακολούθως τη Λευκωσία. Αποτελούσε την ποδοσφαιρική ομάδα της μαρωνίτικης κοινότητας της Λεμεσού. Η ομάδα είχε 3 συμμετοχές στη Β΄ κατηγορία, 9 συμμετοχές στη Γ΄ κατηγορία και 2 συμμετοχές στη Δ΄ κατηγορία. Είχε κατακτήσει ένα πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας και ένα πρωτάθλημα Δ΄ κατηγορίας. Χρώματα της ομάδας ήταν το πράσινο και το άσπρο.

 Το Κέντρο Νεότητας Μαρωνιτών ιδρύθηκε στις 5 Νοεμβρίου 1977 στη Λεμεσό. Η ομάδα αρχικά αγωνίστηκε στις διοργανώσεις της ΑΟΚΝΕΛ. Το 1979 εντάχθηκε στις τάξεις της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) ως ομάδα Γ΄ κατηγορίας. Την περίοδο 1980-81 κατέκτησε το πρωτάθλημα και προβιβάστηκε στη Β΄ κατηγορία. Στην πρώτη συμμετοχή της στη Β΄ κατηγορία τερμάτισε στην τέταρτη θέση, την υψηλότερη της ιστορίας της.Το 1983 το σωματείο μετέφερε την έδρα του στη Λευκωσία, στην περιοχή Ανθούπολη. Στην ομάδα αγωνίζονταν μόνο Μαρωνίτες ποδοσφαιριστές και ουσιαστικά άλλαξε η συντριπτική πλειοψηφία των ποδοσφαιριστών της ομάδας. Ως αποτέλεσμα, την περίοδο 1983-84 τερμάτισε στην τελευταία θέση και υποβιβάστηκε στη Γ΄ κατηγορία. Ακολούθησαν έξι συνεχόμενες συμμετοχές στη Γ΄ κατηγορία. Την περίοδο 1989-90 τερμάτισε στην τελευταία θέση και υποβιβάστηκε στη Δ΄ κατηγορία. Την επόμενη περίοδο κατέκτησε το πρωτάθλημα του ομίλου της και προβιβάστηκε στη Γ΄ κατηγορία. Ακολούθησαν δύο συνεχόμενοι υποβιβασμοί με αποτέλεσμα η ομάδα να συνεχίσει στα αγροτικά (τοπικά) πρωταθλήματα. Στη συνέχεια διαλύθηκε. Στις 20 Μαΐου 1984 είχε δημιουργηθεί στα Κάτω Πολεμίδια της επαρχίας Λεμεσού μια ομάδα με την ονομασία Κέντρο Νεότητας Μαρωνιτών Κάτω Πολεμιδιών, η οποία δεν έχει κάποια σχέση με το Κέντρο Νεότητας Μαρωνιτών. 1Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε 3 ομίλους. Το Κέντρο Νεότητας Μαρωνιτών συμμετείχε στον όμιλο Λεμεσού-Πάφου. Πρωταθλήματα Γ΄ κατηγορίας (1): 1980-81 Πρωταθλήματα Δ΄ κατηγορίας (1): 1990-91 (όμιλος Λεμεσού-Πάφου) Κύπελλο ΑΟΚΝΕΛ (1): 1978-79 Ποδόσφαιρο στην Κύπρο
Κόνι Μπουθ

Η Κόνι Μπουθ (γεννημένη στις 2 Δεκεμβρίου 1940 ) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός και συγγραφέας. Έχει εμφανιστεί σε πολλά βρετανικά τηλεοπτικά προγράμματα και ταινίες, συμπεριλαμβανομένου του ρόλου της ως Πόλι Σέρμαν στο Ένα τρελό, τρελό ξενοδοχείο του BBC Two, το οποίο έγραφε μαζί με τον τότε σύζυγό της Τζον Κλιζ. Το 1995 σταμάτησε την υποκριτική και εργάστηκε ως ψυχοθεραπεύτρια μέχρι τη συνταξιοδότησή της.

 Η Μπουθ γεννήθηκε στην Ιντιανάπολις της Ιντιάνα, στις 2 Δεκεμβρίου 1940. Ο πατέρας της ήταν χρηματιστής της Γουόλ Στριτ και η μητέρα της ηθοποιός. Η οικογένεια μετακόμισε αργότερα στην Πολιτεία της Νέας Υόρκης. Η Μπουθ μπήκε στην υποκριτική και εργάστηκε ως αντικαταστάτρια στο Μπρόντγουεϊ και ως σερβιτόρα. Γνώρισε τον Τζον Κλιζ ενώ δούλευε στη Νέα Υόρκη. Παντρεύτηκαν στις 20 Φεβρουαρίου 1968. Η Μπουθ εξασφάλισε ρόλους στο Ιπτάμενο τσίρκο (1969–74) και στις ταινίες των Monty Python Και τώρα κάτι τελείως διαφορετικό (1971) και Οι ιππότες της ελεεινής τραπέζης (1975, ως γυναίκα που κατηγορείται ότι είναι μάγισσα). Εμφανίστηκε επίσης στο How to Irritate People (1968), μια ταινία πριν από τους Monty Python με πρωταγωνιστή τον Τζον Κλιζ και άλλα μελλοντικά μέλη των Python, σε μια ταινία μικρού μήκους με τίτλο Romance with a double bass (1974) την οποία ο Κλιζ βάσισε σε ένα διήγημα του Αντόν Τσέχωφ και στο The Strange Case of the End of Civilization as We Know It (1977), μια παρωδία του Κλιζ για τον Σέρλοκ Χολμς. Η Μπουθ και η Κλιζ συνέγραψαν και συμπρωταγωνίστησαν στο Ένα τρελό, τρελό ξενοδοχείο (1975 και 1979), όπου εκείνη έπαιζε τη σερβιτόρα και καμαριέρα Πόλι. Επί τριάντα χρόνια η Μπουθ αρνιόταν να μιλήσει για την εκπομπή μέχρι που συμφώνησε να συμμετάσχει σε ένα ντοκιμαντέρ για τη σειρά για το ψηφιακό κανάλι Gold το 2009. Η Μπουθ έπαιξε διάφορους ρόλους στη βρετανική τηλεόραση, όπως τη Σόφι στο Dickens of London (1976), την κυρία Έρολ σε μια μεταφορά του BBC του Ο μικρός λόρδος (1980) και τη Μαρτς σε μια δραματοποίηση του The Buccaneers (1995) της Ίντιθ Γουόρτον. Πρωταγωνίστησε επίσης σε ένα δράμα με τίτλο The Story of Ruth (1981), στο οποίο έπαιξε τη σχιζοφρενή κόρη ενός κακοποιητικού πατέρα, ρόλος για τον οποίο έλαβε την αναγνώριση των κριτικών. Η Μπουθ είχε επίσης θεατρική καριέρα, κυρίως στο θέατρο του Λονδίνου, εμφανιζόμενη σε 10 παραγωγές από τα μέσα της δεκαετίας του 1970 έως τα μέσα της δεκαετίας του 1990. Η Μπουθ τερμάτισε την καριέρα της ως ηθοποιός το 1995. Αφού σπούδασε για πέντε χρόνια στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου, ξεκίνησε καριέρα ψυχοθεραπεύτριας. Το 1971, η Μπουθ και ο Κλιζ απέκτησαν μια κόρη, τη Σίνθια, που εμφανίστηκε δίπλα στον πατέρα της στις ταινίες Ένα ψάρι που το έλεγαν Γουάντα και Τρομερά πλάσματα. Η Μπουθ και ο Κλιζ χώρισαν το 1978. Με τον Κλιζ, η Μπουθ έγραψε τα σενάρια και συμπρωταγωνίστησε και στις δύο σειρές του Ένα τρελό, τρελό ξενοδοχείο, αν και οι δυο τους είχαν χωρίσει πριν ολοκληρωθεί και προβληθεί η δεύτερη σειρά. Η κόρη της Μπουθ, Σίνθια, παντρεύτηκε τον σεναριογράφο Εντ Σόλομον το 1995. Η Μπουθ παντρεύτηκε τον Τζον Λαρ, συγγραφέα και πρώην κριτικό θεάτρου του περιοδικού The New Yorker, το 2000. Ζουν στο βόρειο Λονδίνο. Η Connie Booth στο Βρετανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου Κόνι Μπουθ στην IMDb
Μπάστιαν Σβάινσταϊγκερ

Ο Μπάστιαν Σβάινσταϊγκερ (γερμανικά: Bastian Schweinsteiger, 1 Αυγούστου 1984) είναι Γερμανός διεθνής ποδοσφαιριστής. Γεννήθηκε στο Κόλμπερμοορ της Άνω Βαυαρίας την 1η Αυγούστου του 1984. Αγωνίστηκε στην Μπάγερν Μονάχου για δεκατρία χρόνια κατακτώντας συνολικά 22 τίτλους. Ήταν μέλος της Εθνικής Γερμανίας για δώδεκα χρόνια με κορυφαία στιγμή την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου το 2014. Αγωνίζεται ως μέσος στην αμερικάνικη Σικάγο Φάιαρ από το 2017.

 Μπάγερν Μονάχου 8 Πρωταθλήματα Γερμανίας: 2003, 2005, 2006, 2008, 2010, 2013, 2014, 2015 7 Κύπελλα Γερμανίας: 2003, 2005, 2006, 2008, 2010, 2013, 2014 2 Λιγκ Καπ Γερμανίας: 2004, 2007 2 Σούπερ Καπ Γερμανίας: 2010, 2012 Champions League: 2013 (φιναλίστ: 2010) ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ: 2013 Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων: 2013 Παγκόσμιο Κύπελλο: Πρώτη θέση το 2014, Τρίτη θέση το 2006 και το 2010 Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου: Δεύτερη θέση το 2008, Τρίτη θέση το 2012, Τρίτη θέση το 2016 Κύπελλο Συνομοσπονδιών: Τρίτη θέση το 2005 Επίσημος ιστότοπος (Γερμανικά) Bastian Schweinsteiger στο fussballdaten.de (Γερμανικά) Bastian Schweinsteiger at Sportepoch.com (Αγγλικά) Bastian Schweinsteiger – Επιδόσεις στις διοργανώσεις της FIFA
Ραμσής Ε΄

Ο Ραμσής Ε΄ ή Ραμεσής Ε΄, αρχ. αιγυπτ. Remeses ή Ramses ήταν ο 4ος φαραώ της 20ής δυναστεία της Αιγύπτου. Ήταν γιος τού Ραμσή Δ΄ και της Ντουατεντοπέτ. Το πριν-το-όνομα επίθετο που έλαβε με την ενθρόνισή του ήταν Usermaatre Sekheperenre.

 H βασιλεία του χαρακτηρίζεται από τη συνεχή ανάπτυξη της ισχύος των ιερέων τού Άμωνα, που ήλεγχαν αρκετή από τη γη του ναού στη χώρα και τα οικονομικά τού κράτους, με έξοδα των φαραώ που εξουσίαζαν. Ο πάπυρος τού Τορίνου Νο.1887 καταγράφει ένα οικονομικό σκάνδαλο κατά τη βασιλεία τού Ραμσή, που ενέπλεκε τους ιερείς της νήσου Ελεφαντίνης. Μία περίοδος εσωτερικής αστάθειας επίσης ταλαιπώρησε τη βασιλεία του, όπως πιστοποιείται από το γεγονός ότι, σύμφωνα με τον πάπυρο τού Τορίνου Νο.2044, οι εργάτες τού Deir el-Medina περιοδικά σταματούσαν τη δουλειά στον τάφο ΚV9 τού Ραμσή Ε΄ κατά το 1ο έτος της βασιλείας του, χωρίς τον φόβο "τού εχθρού", μάλλον των Λίβυων επιδρομέων, που είχαν φθάσει στην πόλη Per-Nebyt και "είχαν κάψει τους κατοίκους". Άλλη εισβολή αυτών των επιδρομέων στις Θήβες καταγράφεται λίγες ημέρες μετά. Αυτό δείχνει ότι το Αιγυπτιακό κράτος είχε δυσκολίες στο να εξασφαλίσει την ασφάλεια των δικών του εκλεκτών εργατών τάφου και άφηνε μόνο του τον γενικό πληθυσμό κατά τη διάρκεια της δύσκολης αυτής περιόδου. Ο μεγάλος πάπυρος του Γουίλμπουρ, που πιστεύεται ότι είναι τού 4ου έτους της βασιλείας τού Ραμσή Ε΄, ήταν ένα έγγραφο μίας μεγάλης επιθεώρηση γης και υπολογισμού φόρου, που κάλυπτε διάφορα εδάφη "που εκτείνονταν από την περιοχή κοντά στην Κροκοδειλόπολη (Medinet el-Fayyum) στα νότια, ως πλησίον της σημερινής El-Minya, μία απόσταση 90 μιλίων". Αποκαλύπτεται ότι οι πιο πολλές γαίες της Αιγύπτου ελεγχόταν από τους ναούς τού Άμωνα (Αμούν), οι οποίοι επίσης διηύθυναν τα οικονομικά της χώρας. Στο έγγραφο γίνεται φανερή η αυξανόμενη ισχύ τού Ανώτερου Ιερέα του Αμούν, Ραμεσεσνάκτ, του οποίου ο γιος Ουσιμαρε'νάκτε κατείχε το αξίωμα του γενικού διοικητή επί των φόρων. A.J. Peden, Where did Ramesses VI bury his nephew?, GM 181 (2001), 83-88
Πανελλήνιο πρωτάθλημα κωπηλασίας 1952

Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα κωπηλασίας 1952 διοργανώθηκε στο Παλαιό Φάληρο στις 21-22/09/1952 με νικητή σύλλογο τον Ν.Α.Σ.. Τους αγώνες παρακολούθησαν ο υπουργός εθνικής άμυνας κ. Μαύρος, αρκετοί ναύαρχοι και άλλοι επίσημοι. Οι απονομές έγιναν στο εντευκτήριο του Ν.Ο.Π.Φ. μετά το τέλος των αγώνων.

 Οι πρώτοι ανά κατηγορία τετράκοποι αρχαρίων γυναικών/Ν.Α.Σ. (Παπαναστασίου, Παπαδοπούλου, Αθηναίου, Μπόνα, Κριθαριώτου) κανοέ τζούνιορς ανδρών/Χατζηγιακουμής (Ν.Ο. Ρόδου) δίκοποι σένιορς ανδρών/Ο.Σ.Φ.Π. (Καστρίτης, Κουρούκλης, Παπαϊωάννου) κανοέ σενιόρς γυναικών/Τσιπριάνη (Όμιλος Ερετών) δίκωποι τζούνιορς ανδρών/Ν.Α.Σ. (Μπόνας, Γεωργόπουλος, Τζιράκης) τετράκωποι τζούνιορς ανδρών/Ν.Ο.Π.Φ. (Βύγγος, Στύπας, Καλιαμπέτσος, Οικονομίδης, Εμμανουήλ) τετράκωποι αρχαρίων ανδρών/Ο.Σ.Φ.Π. (Χαρακοβίτης, Αντύπας, Γρανάς, Καστορίτης, Παπαϊωάννου) 1000μ. τετράκοπων σενιόρς γυναικών/Ν.Α.Σ. (Παπαναστασίου, Παπαδοπούλου, Αθηναίου, Μπόνα, Κριθαριώτου) 1000μ. κανοε σένιορς γυναικών/Γραμματικάκ (Ι.Ο.Θ.) 2000μ. δίκοπων τζούνιορς/Ν.Α.Σ. (Μπόνας, Γεωργόπουλος, Τζιράκης) 2000μ. κανοέ σένιορς ανδρών/Χατζηγιακουμής (Ν.Ο.Ρ.) 2000μ. κανοέ αρχαρίων ανδρών/Χατζηγιακουμής (Ν.Ο.Ρ.) τετράκωποι σένιορς ανδρών/Ο.Σ.Φ.Π. (Πατζάρης, Βλάχος, Καστρίτης, Βατικιώτης, Παπαϊωάννου) αθλητική ηχώ,φύλλα 21,22/09/1952 σελ.4 http://www.athlitikihxo.gr/ShowNewspaper.php?ShowDate=1952-09-22 (απαιτείται εγγραφή) http://www.athlitikihxo.gr/ShowNewspaper.php?ShowDate=1952-09-21 (απαιτείται εγγραφή)
Ταγκρέδος του Μπάρι

Ο Ταγκρέδος (1119 - 1138) ήταν Πρίγκιπας του Τάραντα (1132 - 1138) από τον Οίκο των Ωτβίλ. Ήταν δευτερότοκος υιός του Ρογήρου Β' βασιλιά της Σικελίας και της πρώτης συζύγου του Ελβίρας Χιμένες, κόρης του Αλφόνσου ΣΤ΄ του Λεόν και Καστίλης.

 Ο πατέρας του τον έκανε πρίγκιπα του Τάραντα το 1132. Το ίδιο έτος εξεγέρθηκε ο Γριμοάλδος πρίγκιπας του Μπάρι και ο Ρογήρος Β' απέδωσε τον τίτλο τού πρίγκιπα του Μπάρι στον Ταγκρέδο, που ήταν 13ετής. Μαζί με τον πρωτότοκο Ρογήρο Γ' δούκα της Απουλίας και τον τριτότοκο Αλφόνσο πρίγκιπα της Κάπουα ήταν οι κύριοι του ηπειρωτικού τμήματος του κράτους στη Ν. Ιταλία, ενώ ο πατέρας τους διαβιούσε κυρίως στη Σικελία. Απεβίωσε το 1138 μόλις 19ετής και ο τεταρτότοκος Γουλιέλμος Α' κληρονόμησε τον τίτλο του. Norwich, John Julius. The Kingdom in the Sun 1130-1194. Longman: London, 1970.