Τζωρτζ Γουέστινγκχαουζ

Ο Τζωρτζ Γουέστινγκχαουζ (6 Οκτωβρίου 1846 - 12 Μαρτίου 1914) ήταν Αμερικανός εφευρέτης, μηχανικός και βιομήχανος, με έδρα την Πενσυλβάνια. Εφηύρε το αερόφρενο για τα σιδηροδρομικά οχήματα και η σιδηροδρομική κυκλοφορία έγινε ασφαλέστερη. Απέκτησε το πρώτο του δίπλωμα ευρεσιτεχνίας σε ηλικία 19 ετών. Στις αρχές της δεκαετίας του 1880, υποστήριξε τη διανομή ηλεκτρικής ενέργειας μέσω της χρήσης εναλλασσόμενου ρεύματος και χρησιμοποίησε όλους τους πόρους του για την ανάπτυξη και εμπορία του. Κατά καιρούς ήταν ο άμεσος ανταγωνιστής του εφευρέτη και επιχειρηματία Τόμας Έντισον, ο οποίος υποστήριζε και εμπορεύθηκε το συνεχές ρεύμα, για τη διανομή ηλεκτρικής ενέργειας. Ο Γουέστινγκχαουζ απέκτησε διπλώματα ευρεσιτεχνίας από πολλούς άλλους εφευρέτες, όπως ο Νίκολα Τέσλα, και τα διέθεσε στο εμπόριο μαζί με τις δικές του ιδέες. Το 1911, το Αμερικανικό Ινστιτούτο Ηλεκτρολόγων Μηχανικών (American Institute of Electrical Engineers (AIEE)) απένειμε στον Γουέστινγκχαουζ το μετάλλιο Edison «για αξιόλογη επιτυχία σε σχέση με την ανάπτυξη του συστήματος εναλλασσόμενου ρεύματος».

 Ο Τζωρτζ Γουέστινγκχαουζ γεννήθηκε το 1846 στο Central Bridge της Νέας Υόρκης, γιος της Emeline (Veeder) και του Τζωρτζ Γουέστινγκχαουζ, ιδιοκτήτη μηχανοστασίου. Οι πρόγονοί του ήρθαν από τη Βεστφαλία στη Γερμανία, ο οποίος πρώτα μετακόμισε στην Αγγλία και μετά μετανάστευσε στις ΗΠΑ. Το όνομα είχε αγγλοποιηθεί από το Westinghausen. Από τη νεολαία του, ήταν ταλαντούχος με μηχανήματα και επιχειρήσεις. Στην ηλικία των δεκαπέντε, καθώς ξέσπασε ο εμφύλιος πόλεμος, ο Westinghouse στρατολογήθηκε στην Εθνική Φρουρά της Νέας Υόρκης και υπηρέτησε μέχρι που οι γονείς του τον παρότρυνε να επιστρέψει στο σπίτι. Τον Απρίλιο του 1863 έπεισε τους γονείς του να του επιτρέψουν να στρατολογήσει εκ νέου, οπότε εντάχθηκε στην Εταιρεία M του 16ου New York Cavalry και κέρδισε προαγωγή στην τάξη του σωματικού. Τον Δεκέμβριο του 1864 παραιτήθηκε από το στρατό για να ενταχθεί στο Ναυτικό, υπηρετώντας ως Αναπληρωτής Τρίτος Βοηθός Μηχανικός στο όπλο USS Muscoota μέχρι το τέλος του πολέμου. Μετά την στρατιωτική του απαλλαγή τον Αύγουστο του 1865, επέστρεψε στην οικογένειά του στο Schenectady και εγγράφηκε στο Union College. Έχασε το ενδιαφέρον του για το πρόγραμμα σπουδών και έχασε την πρώτη του θητεία. Ο Westinghouse ήταν 19 χρονών όταν δημιούργησε την πρώτη του εφεύρεση, τον περιστροφικό κινητήρα ατμού. Επινόησε επίσης το Westinghouse Farm Engine. Στην ηλικία των 21 εφηύρε ένα "αντικαταστάτη αυτοκινήτου", μια συσκευή για να οδηγήσει τα εκτροχιασμένα σιδηροδρομικά αυτοκίνητα πίσω στις πίστες και έναν αναστρέψιμο βάτραχο, μια συσκευή που χρησιμοποιείται με έναν διακόπτη σιδηροδρόμου για να καθοδηγήσει τα τρένα σε μία από τις δύο γραμμές. Περίπου αυτή τη στιγμή, είδε ένα ναυάγιο τρένου όπου δύο μηχανικοί είδαν ο ένας τον άλλο, αλλά δεν μπόρεσαν να σταματήσουν τα τρένα τους εγκαίρως χρησιμοποιώντας τα υπάρχοντα φρένα. Οι Brakemen έπρεπε να τρέχουν από αυτοκίνητο σε αυτοκίνητο, σε πασαρέλες πάνω από τα αυτοκίνητα, πατώντας χειροκίνητα τα φρένα σε κάθε αυτοκίνητο. Το 1869, σε ηλικία 22 ετών, η Westinghouse εφηύρε ένα σύστημα πέδησης σιδηροδρόμου χρησιμοποιώντας πεπιεσμένο αέρα. Το σύστημα Westinghouse χρησιμοποίησε έναν συμπιεστή στην ατμομηχανή, μια δεξαμενή και μια ειδική βαλβίδα σε κάθε αυτοκίνητο, και έναν μόνο σωλήνα που τρέχει το μήκος της αμαξοστοιχίας (με εύκαμπτες συνδέσεις), οι οποίες ξαναγεμίζουν τις δεξαμενές και ελέγχουν τα φρένα, επιτρέποντας στον μηχανικό να εφαρμόσει και απελευθερώστε τα φρένα ταυτόχρονα σε όλα τα αυτοκίνητα. Είναι ένα σύστημα μη ασφαλούς λειτουργίας, καθώς τυχόν ρήξη ή αποσύνδεση στον αγωγό αμαξοστοιχίας θα ενεργοποιήσει τα φρένα σε όλη την αμαξοστοιχία. Το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας της Westinghouse στις 28 Οκτωβρίου 1873. Η Westinghouse Air Brake Company (WABCO) στη συνέχεια οργανώθηκε για την κατασκευή και πώληση της εφεύρεσης της Westinghouse. Εγκρίθηκε εγκαίρως σχεδόν παγκοσμίως από τους σιδηροδρόμους. Τα σύγχρονα τρένα χρησιμοποιούν φρένα σε διάφορες μορφές βάσει αυτού του σχεδιασμού. Ο ίδιος εννοιολογικός σχεδιασμός του αερόφρενου ασφαλούς βλάβης βρίσκεται επίσης στα βαρέα φορτηγά. [Παραπομπή απαιτείται] Η Westinghouse επιδίωξε πολλές βελτιώσεις στα σιδηροδρομικά σήματα (τα οποία στη συνέχεια χρησιμοποιούσαν λαμπτήρες πετρελαίου). Το 1881 ίδρυσε την Union Switch and Signal Company για να κατασκευάσει τις εφευρέσεις σηματοδότησης και αλλαγής. Τα ενδιαφέροντα της Westinghouse για τη διανομή φυσικού αερίου και την εναλλαγή τηλεφώνου τον οδήγησαν να ενδιαφερθεί για το τότε νέο πεδίο διανομής ηλεκτρικής ενέργειας στις αρχές της δεκαετίας του 1880. Ο ηλεκτρικός φωτισμός ήταν μια αναπτυσσόμενη επιχείρηση με πολλές εταιρείες να κατασκευάζουν συστήματα συνεχούς ρεύματος εξωτερικού ρεύματος (DC) και εναλλασσόμενου ρεύματος (AC) που βασίζονται σε συστήματα φωτισμού δρόμου. Ταυτόχρονα, ο Thomas Edison κυκλοφόρησε το πρώτο ηλεκτρικό βοηθητικό πρόγραμμα DC που σχεδιάστηκε για να φωτίζει τα σπίτια και τις επιχειρήσεις με τον κατοχυρωμένο λαμπτήρα πυρακτώσεως. Το 1884, ο Westinghouse άρχισε να αναπτύσσει το δικό του σύστημα οικιακού φωτισμού DC και προσέλαβε τον φυσικό William Stanley για να εργαστεί σε αυτό. Ο Westinghouse γνώρισε τα νέα ευρωπαϊκά συστήματα εναλλασσόμενου ρεύματος το 1885 όταν διάβασε για αυτά στο τεχνικό περιοδικό Engineering του Ηνωμένου Βασιλείου. Η AC είχε τη δυνατότητα να «ανεβαίνει» σε τάση από έναν μετασχηματιστή για διανομή και στη συνέχεια να «κατεβάσει» από έναν μετασχηματιστή για χρήση από τους καταναλωτές, επιτρέποντας σε μεγάλους συγκεντρωτικούς σταθμούς παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος να παρέχουν ηλεκτρική ενέργεια σε μεγάλες αποστάσεις σε πόλεις με πιο διασκορπισμένους πληθυσμούς. Αυτό ήταν ένα πλεονέκτημα έναντι των συστημάτων DC χαμηλής τάσης που διατίθενται στο εμπόριο από την ηλεκτρική χρησιμότητα του Thomas Edison, η οποία είχε περιορισμένο εύρος λόγω των χαμηλών τάσεων που χρησιμοποιήθηκαν. Η Westinghouse είδε τη δυνατότητα της AC να επιτύχει μεγαλύτερες οικονομίες κλίμακας ως τρόπο για την οικοδόμηση ενός πραγματικά ανταγωνιστικού συστήματος αντί για την απλή δημιουργία ενός άλλου μόλις ανταγωνιστικού συστήματος φωτισμού DC χρησιμοποιώντας διπλώματα ευρεσιτεχνίας αρκετά διαφορετικά για να περιηγηθούν στις ευρεσιτεχνίες Edison. Το 1885 η Westinghouse εισήγαγε έναν αριθμό μετασχηματιστών Gaulard-Gibbs και μια γεννήτρια Siemens AC, για να αρχίσει να πειραματίζεται με δίκτυα AC στο Πίτσμπουργκ. Ο Stanley, με τη βοήθεια των μηχανικών Albert Schmid και Oliver B. Shallenberger, ανέπτυξε το σχεδιασμό μετασχηματιστή Gaulard-Gibbs στον πρώτο πρακτικό μετασχηματιστή. Το 1886, με την υποστήριξη της Westinghouse, ο Stanley εγκατέστησε το πρώτο σύστημα εναλλασσόμενου ρεύματος πολλαπλών τάσεων στο Great Barrington της Μασαχουσέτης, ένα σύστημα φωτισμού επίδειξης που οδηγείται από μια υδροηλεκτρική γεννήτρια που παρήγαγε 500 βολτ AC, μειώθηκε στα 100 βολτ για να ανάψει λαμπτήρες πυρακτώσεως σε σπίτια και επιχειρήσεις . Την ίδια χρονιά, η Westinghouse ίδρυσε την "Westinghouse Electric & Manufacturing Company" το 1889 το μετονόμασε ως "Westinghouse Electric Corporation". Η εταιρεία Westinghouse εγκατέστησε 30 ακόμη συστήματα φωτισμού AC εντός ενός έτους και μέχρι το τέλος του 1887 διέθετε 68 σταθμούς εναλλασσόμενου ρεύματος με τους 121 σταθμούς που βασίζονται στο Edison. Αυτός ο διαγωνισμός με τον Έντισον οδήγησε στα τέλη της δεκαετίας του 1880 σε αυτό που ονομαζόταν «πόλεμος των ρευμάτων» με τον Τόμας Έντισον και την εταιρεία του να ενώνουν με μια κοινή αντίληψη του κοινού ότι οι υψηλές τάσεις που χρησιμοποιούνται στη διανομή AC ήταν ανασφαλείς. Ο Edison πρότεινε ακόμη και μια γεννήτρια Westinghouse AC να χρησιμοποιηθεί στη νέα ηλεκτρική καρέκλα της Πολιτείας της Νέας Υόρκης. Η Westinghouse έπρεπε επίσης να ασχοληθεί με έναν αντίπαλο της AC, την Thomson-Houston Electric Company, η οποία είχε κατασκευάσει 22 σταθμούς παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος μέχρι το τέλος του 1887 και το 1889 είχε αγοράσει έναν άλλο ανταγωνιστή, την Brush Electric Company. Η Thomson-Houston επεκτείνει τις δραστηριότητές της προσπαθώντας να αποφύγει τις διενέξεις διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας με τη Westinghouse, οργανώνοντας συμφωνίες όπως η σύναψη συμφωνιών για τον φωτισμό της περιοχής της εταιρείας, την καταβολή δικαιώματος για χρήση του διπλώματος ευρεσιτεχνίας μετασχηματιστή Stanley και τη δυνατότητα της Westinghouse να χρησιμοποιήσει το δίπλωμα πυρακτώσεως Sawyer-Man . Η εταιρεία Edison, σε συμπαιγνία με τον Thomson-Houston, κατάφερε να κανονίσει το 1890 ότι η πρώτη ηλεκτρική καρέκλα τροφοδοτήθηκε με μια γεννήτρια AC Westinghouse, αναγκάζοντας τη Westinghouse να προσπαθήσει να εμποδίσει αυτήν την κίνηση προσλαμβάνοντας τον καλύτερο δικηγόρο της εποχής για (ανεπιτυχώς) να υπερασπιστεί Ο William Kemmler, ο πρώτος άνθρωπος που είχε προγραμματιστεί να πεθάνει στην καρέκλα. Ο πόλεμος των ρευμάτων θα τελείωνε με χρηματοδότες, όπως ο J. P. Morgan, σπρώχνοντας την Edison Electric προς το AC και σπρώχνοντας τον Thomas Edison. Το 1892 η εταιρεία Edison συγχωνεύτηκε με την Thomson-Houston Electric Company για να σχηματίσει την General Electric, έναν όμιλο με το διοικητικό συμβούλιο της Thomson-Houston υπό έλεγχο. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου η Westinghouse συνέχισε να χύνει κεφάλαια και πόρους μηχανικής στον στόχο της οικοδόμησης ενός πλήρως ολοκληρωμένου συστήματος εναλλασσόμενου ρεύματος, την απόκτηση της λυχνίας Sawyer-Man αγοράζοντας το Consolidated Electric Light, αναπτύσσοντας εξαρτήματα όπως έναν επαγωγικό μετρητή και αποκτώντας τα δικαιώματα Κινητήρας επαγωγής AC χωρίς ψήκτρες του εφευρέτη Nikola Tesla μαζί με διπλώματα ευρεσιτεχνίας για έναν νέο τύπο διανομής ηλεκτρικής ενέργειας, εναλλασσόμενο ρεύμα πολυφασικής. Η απόκτηση ενός εφικτού κινητήρα εναλλασσόμενου ρεύματος έδωσε στο Westinghouse βασικό δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για το σύστημά του, αλλά η οικονομική πίεση της αγοράς διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας και της πρόσληψης μηχανικών που χρειάστηκε για την κατασκευή του σήμαινε ότι η ανάπτυξη του κινητήρα της Tesla έπρεπε να τεθεί σε αναμονή για λίγο. Το 1890 η εταιρεία του Westinghouse αντιμετώπιζε προβλήματα. Η σχεδόν κατάρρευση της Barings Bank στο Λονδίνο προκάλεσε τον οικονομικό πανικό του 1890, κάνοντας τους επενδυτές να ζητήσουν τα δάνεια τους προς την W.E. Η ξαφνική έλλειψη μετρητών ανάγκασε την εταιρεία να αναχρηματοδοτήσει τα χρέη της. Οι νέοι δανειστές απαίτησαν από τη Westinghouse να μειώσει το τι μοιάζει με υπερβολικές δαπάνες για την απόκτηση άλλων εταιρειών, έρευνας και διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας. Το 1891 η Westinghouse δημιούργησε ένα υδροηλεκτρικό εργοστάσιο εναλλασσόμενου ρεύματος, το Ames Hydroelectric Generating Plant κοντά στο Ophir του Κολοράντο. Το εργοστάσιο παρείχε ενέργεια στο ορυχείο του χρυσού βασιλιά, σε απόσταση 3,5 χιλιομέτρων. Αυτή ήταν η πρώτη επιτυχημένη επίδειξη της μετάδοσης μεγάλων αποστάσεων εναλλασσόμενου ρεύματος βιομηχανικής ποιότητας και χρησιμοποίησε δύο εναλλασσόμενους εναλλασσόμενους εναλλασσόμενους ρεύματος 100 hp, ο ένας λειτουργούσε ως γεννήτρια που παράγει 3000-volt, 133-Hertz, μονοφασικό AC και το άλλο χρησιμοποιήθηκε ως ένας κινητήρας εναλλασσόμενου ρεύματος. Στις αρχές του 1893 ο μηχανικός της Westinghouse Benjamin Lamme είχε σημειώσει μεγάλη πρόοδο αναπτύσσοντας μια αποτελεσματική έκδοση του επαγωγικού κινητήρα της Tesla και η Westinghouse Electric άρχισε να χαρακτηρίζει το πλήρες πολυφασικό σύστημα AC ως "Tesla Polyphase System", ανακοινώνοντας ότι τα διπλώματα ευρεσιτεχνίας της Tesla τους έδωσαν προτεραιότητα σε σχέση με άλλα συστήματα AC και τις προθέσεις τους να μηνύσουν τους παραβάτες διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας. Το 1893, ο Τζωρτζ Γουέστινγκχαουζ κέρδισε την προσπάθεια να φωτίσει την παγκόσμια κολομβιανή έκθεση του 1893 στο Σικάγο με εναλλασσόμενο ρεύμα, υποτιμώντας ελαφρώς την General Electric για να πάρει τη σύμβαση. Η Παγκόσμια Έκθεση αφιέρωσε ένα κτίριο σε ηλεκτρικά εκθέματα. Ήταν ένα βασικό γεγονός στην ιστορία της ισχύος AC, καθώς η του απέδειξε την ασφάλεια, την αξιοπιστία και την αποτελεσματικότητα ενός πλήρως ενσωματωμένου συστήματος εναλλασσόμενου ρεύματος στο αμερικανικό κοινό. Η επίδειξη τηςΓουέστινγκχαουζ ότι θα μπορούσαν να οικοδομήσουν ένα πλήρες σύστημα εναλλασσόμενου ρεύματος στην Κολομβιανή Έκθεση ήταν καθοριστικής σημασίας για να πάρουν τη σύμβαση για την κατασκευή ενός διφασικού συστήματος παραγωγής εναλλασσόμενου ρεύματος, του Adams Power Plant, στους καταρράκτες του Νιαγάρα το 1895. Ταυτόχρονα, μια σύμβαση για κατασκευάστε το τριφασικό σύστημα διανομής AC που το έργο χρειάστηκε ανατέθηκε στην General Electric. Στις αρχές έως τα μέσα της δεκαετίας του 1890 είδε την General Electric, υποστηριζόμενη από τον χρηματοδότη J. P. Morgan, που συμμετείχε σε δαπανηρές προσπάθειες εξαγοράς και μάχες διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας με την Westinghouse Electric. Ο διαγωνισμός ήταν τόσο δαπανηρός, υπογράφηκε συμφωνία διανομής διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας μεταξύ των δύο εταιρειών το 1896. Το 1889, η Westinghouse αγόρασε αρκετές αξιώσεις εξόρυξης στα βουνά της Παταγονίας της νοτιοανατολικής Αριζόνα και ίδρυσε την εταιρεία Minques & Reduction Duquesne. Ένα χρόνο αργότερα ίδρυσε την πόλη-φάντασμα της Duquesne για χρήση ως έδρα της εταιρείας του. Έζησε σε ένα μεγάλο βικτοριανό σκελετό, το οποίο εξακολουθεί να στέκεται, αλλά σε ερείπωση. Η Duquesne αυξήθηκε σε περισσότερους από 1.000 κατοίκους και το ορυχείο έφτασε στην μέγιστη παραγωγή του στα μέσα της δεκαετίας του 1910. Με τα δίκτυα AC να επεκτείνονται, ο Γουέστινγκχαουζ έστρεψε την προσοχή του στην παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας. Στην αρχή, οι διαθέσιμες πηγές παραγωγής ήταν υδροστροβίνες όπου υπήρχε νερό που πέφτει, και παλινδρομικοί κινητήρες ατμού όπου δεν ήταν. Η Westinghouse θεώρησε ότι οι παλινδρομικοί κινητήρες ατμού ήταν αδέξιοι και αναποτελεσματικοί, και ήθελαν να αναπτύξουν κάποια κατηγορία «περιστρεφόμενων» κινητήρων που θα ήταν πιο κομψοί και αποδοτικοί. Μία από τις πρώτες εφευρέσεις του ήταν μια περιστροφική μηχανή ατμού, αλλά είχε αποδειχθεί πρακτική. Ο Βρετανός μηχανικός Charles Algernon Parsons άρχισε να πειραματίζεται με ατμοστρόβιλους το 1884, ξεκινώντας με έναν στρόβιλο 10 ίππων (7,5 kW). Η Westinghouse αγόρασε δικαιώματα στην τουρμπίνα Parsons το 1885, βελτίωσε την τεχνολογία Parsons και αύξησε την κλίμακα της. Το 1898, ο Γουέστινγκχαουζ παρουσίασε μια μονάδα 300 κιλοβάτ, αντικαθιστώντας παλινδρομικούς κινητήρες στο εργοστάσιό του. Την επόμενη χρονιά εγκατέστησε μια μονάδα 1.5-megawatt, 1.200 rpm για την εταιρεία Hartford Electric Light Company. Στη συνέχεια, η Westinghouse ανέπτυξε ατμοστρόβιλους για θαλάσσια πρόωση. Οι μεγάλοι στρόβιλοι ήταν πιο αποδοτικοί στις περίπου 3.000 σ.α.λ., ενώ μια αποτελεσματική έλικα λειτούργησε στις περίπου 100 σ.α.λ Αυτό απαιτούσε μειωτήρα ταχύτητας, αλλά ο μειωτήρας κτιρίου μείωσης που μπορούσε να λειτουργήσει σε υψηλές στροφές και με υψηλή ισχύ ήταν δύσκολος, καθώς μια μικρή κακή ευθυγράμμιση θα κούνησε το τρένο ισχύος σε κομμάτια. Ο Γουέστινγκχαουζ και οι μηχανικοί του επινόησαν ένα αυτόματο σύστημα ευθυγράμμισης που έκανε την ισχύ του στροβίλου πρακτική για μεγάλα σκάφη. Ο Γουέστινγκχαουζ παρέμεινε παραγωγικός και εφευρετικός σχεδόν όλη τη ζωή του. Όπως και ο Έντισον, είχε μια πρακτική και πειραματική σειρά. Κάποια στιγμή, ο Γουέστινγκχαουζ άρχισε να εργάζεται σε αντλίες θερμότητας που θα μπορούσαν να παρέχουν θέρμανση και ψύξη και πίστευαν ότι μπορεί να είναι σε θέση να εξαγάγει αρκετή ισχύ στη διαδικασία για να λειτουργήσει το σύστημα. Το Westinghouse ακολουθούσε μια αέναη μηχανή κίνησης και ο Βρετανός φυσικός Λόρδος Kelvin, ένας από τους ανταποκριτές του Westinghouse, του είπε ότι θα παραβίαζε τους νόμους της θερμοδυναμικής. Το Westinghouse απάντησε ότι μπορεί να ισχύει, αλλά δεν έκανε καμία διαφορά. Εάν δεν μπορούσε να κατασκευάσει μια μηχανή αέναης κίνησης, θα είχε ακόμα ένα σύστημα αντλίας θερμότητας που θα μπορούσε να κατοχυρώσει με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας και να πουλήσει. Με την εισαγωγή του αυτοκινήτου μετά τα τέλη του αιώνα, η Westinghouse επέστρεψε σε παλαιότερες εφευρέσεις και σχεδίασε ένα αμορτισέρ πεπιεσμένου αέρα για αναρτήσεις αυτοκινήτων. Το 1867, ο Γουέστινγκχαουζ συνάντησε και σύντομα παντρεύτηκε τον Marguerite Erskine Walker. Παντρεύτηκαν για 47 χρόνια και είχαν έναν γιο, τον Τζωρτζ Γουέστινγκχαουζ III, ο οποίος είχε έξι παιδιά. Το ζευγάρι έκανε το πρώτο του σπίτι στο Πίτσμπουργκ της Πενσυλβανίας. Αργότερα απέκτησαν σπίτια στο Lenox της Μασαχουσέτης, όπου καλοκαίριασαν, και στην Ουάσιγκτον, Περιφέρεια της Κολούμπια. Η Westinghouse παρέμεινε αρχηγός της αμερικανικής βιομηχανίας μέχρι το 1907, όταν ο οικονομικός πανικός του 1907 οδήγησε στην παραίτησή του από τον έλεγχο της εταιρείας Westinghouse. Μέχρι το 1911, δεν ήταν πλέον ενεργός στις επιχειρήσεις και η υγεία του ήταν σε παρακμή. [34] Ο Τζωρτζ Γουέστινγκχαουζ πέθανε στις 12 Μαρτίου 1914, στην πόλη της Νέας Υόρκης σε ηλικία 67 ετών. Αρχικά είχε ενταχθεί στο νεκροταφείο Woodlawn, Bronx, NY στη συνέχεια απομακρύνθηκε στις 14 Δεκεμβρίου 1915. Ως βετεράνος του εμφυλίου πολέμου, θάφτηκε στο εθνικό νεκροταφείο του Άρλινγκτον, μαζί με τη σύζυγό του Marguerite, η οποία επέζησε από τρεις μήνες. Είχε επίσης αρχικά ενταχθεί στο Woodlawn και απομακρύνθηκε και επανεισήλθε ταυτόχρονα με τον George. Το 1918 το πρώην σπίτι του, το Solitude, καταστράφηκε και η γη παραχωρήθηκε στην Πόλη του Πίτσμπουργκ για τη δημιουργία του Westinghouse Park. Το 1930, το Westinghouse Memorial, χρηματοδοτούμενο από τους υπαλλήλους του, τοποθετήθηκε στο Schenley Park στο Πίτσμπουργκ. Ονομάστηκε επίσης προς τιμήν του, η γέφυρα Τζωρτζ Γουέστινγκχαουζ βρίσκεται κοντά στην τοποθεσία του φυτού του Turtle Creek. Και γι' αυτό μπορεί να θεωριθεί και καλό άτομο.