Ενδομυϊκή ένεση

Η ενδομυϊκή ένεση είναι μία ένεση χορήγησης ουσίας απευθείας στους μυς. Στην ιατρική, είναι μία από τις πολλές εναλλακτικές μεθόδους για τη χορήγηση φαρμάκων. Οι μύες έχουν μεγαλύτερα και περισσότερα αιμοφόρα αγγεία από τον υποδόριο ιστό και οι ενέσεις εκεί έχουν συνήθως ταχύτερους ρυθμούς απορρόφησης από τις υποδόριες ενέσεις ή τις ενδοδερμικές ενέσεις. Ανάλογα με το σημείο της ένεσης, η χορήγηση περιορίζεται σε 2 έως 5 χιλιοστόλιτρα υγρού.

 Παραδείγματα φαρμάκων που μερικές φορές χορηγούνται ενδομυϊκά είναι: Αλοπεριδόλη Αριπιπραζόλη Βιταμίνη Β12, όπως κυανοκοβαλαμίνη, υδροξοκοβαλαμίνη ή μεθυλοκοβαλαμίνη Διαζεπάμη Διμερκαπρόλη Ιντερφερόνη βήτα-1a Κεταμίνη Κινίνη, σε γλυκονική μορφή Κωδεΐνη Λευπρορελίνη Λοραζεπάμη Μεθοτρεξάτη Μεθοκλοπραμίδη Μορφίνη Ναλοξόνη Ολανζαπίνη Παλιπεριδόνη Πενικιλίνη Πρεδνιζόνη Ρισπεριδόνη Ορμόνες φύλου, όπως η τεστοστερόνη , η οιστραδιόλη βαλερίτη και η οξική μεδροξυπρογεστερόνη (ως Depo Provera) Στρεπτομυκίνη Φουλβεστράντη ΧλωροπρομαζίνηΕπιπλέον, ορισμένα εμβόλια χορηγούνται ενδομυϊκά: Εμβόλιο Gardasil Εμβόλιο Ηπατίτιδας Α Εμβόλιο Λύσσας Εμβόλια γρίπης που βασίζονται σε αδρανοποιημένους ιούς συνήθως χορηγούνται ενδομυϊκά (αν και υπάρχει ενεργή έρευνα που διεξάγεται ως προς την καλύτερη οδό χορήγησης).Οι πλούσιες σε αιμοπετάλια ενέσεις πλάσματος μπορούν να χορηγηθούν ενδομυϊκά. Ορισμένες ουσίες (π.χ. κεταμίνη) χορηγούνται ενδομυϊκά για ψυχαγωγικούς σκοπούς. Πιθανοί μυς για ενδομυϊκή ένεση είναι οι παρακάτω: δελτοειδής, γλουτιαίος, ορθός μηριαίος, έξω πλατύς και πλάγιος γλουτιαίος. Οι περιοχές που είναι μελανιασμένες, τρυφερές, κόκκινες, πρησμένες, φλεγμονώδεις ή σημαδεμένες, αποφεύγονται. Το σημείο του δελτοειδούς μυ (άνω βραχίονας) συνίσταται για χρήση με ενέσεις μικρού όγκου, συνήθως ίσες ή μικρότερες από 2 ml, συμπεριλαμβανομένων των εμβολιασμών. Αυτή η περιοχή δεν συνιστάται για επαναλαμβανόμενες ενέσεις, καθώς λόγω της μικρής επιφάνειας της είναι δύσκολο να γίνουν πολλές ενέσεις. Για να εντοπιστεί η περιοχή, ψηλαφίζεται η κάτω άκρη του ακρώμιου. Εγχύεται στο ανάποδο τρίγωνο που σχηματίζεται με τη βάση του στο ακρώμιο και το μεσαίο σημείο του σε ευθυγράμμιση με τη μασχάλη. Ο πλάγιος γλουτιαίος μυς συνίσταται για ενέσεις που απαιτούν μεγαλύτερο όγκο χορήγησης, μεγαλύτερου από 1 ml και για φάρμακα που είναι γνωστό ότι είναι ερεθιστικά, παχύρρευστα ή λιπαρά. Επίσης, είναι ιδανικό σημείο για ναρκωτικά, αντιβιοτικά, ηρεμιστικά και αντιεμετικά φάρμακα. Για να εντοπίσετε την περιοχή των γλουτιαίων μυών, τοποθετήστε την παλάμη του χεριού σας πάνω από τον μείζωντα τροχαντήρα, με τα δάχτυλα να βλέπουν το κεφάλι του ασθενούς. Το δεξί χέρι χρησιμοποιείται για το αριστερό ισχίο και το αριστερό χέρι χρησιμοποιείται για το δεξιό ισχίο. Τοποθετήστε το δείκτη του χεριού στην πρόσθια άνω λαγόνια άκανθα και τρέξτε το μεσαίο δάχτυλο πίσω κατά μήκος της λαγόνιας ακρολοφίας. Η ένεση γίνεται στο κέντρο του τριγώνου που σχηματίζεται. Η περιοχή του έξω πλατύ μυ είναι η συνιστώμενη περιοχή για βρέφη ηλικίας μικρότερης των 7 μηνών και εκείνων που δεν μπορούν να περπατήσουν, με απώλεια μυϊκού τόνου. Για να εντοπίσετε την περιοχή, διαιρέστε τον μπροστινό μηρό στα τρίτα κάθετα και οριζόντια για να κάνετε εννέα τετράγωνα και να κάνετε την ένεση στο εξωτερικό μεσαίο τετράγωνο.Συνιστάται επίσης για αυτοεγχυτές επινεφρίνης, σε τέτοιες περιπτώσεις στη μέση της εξωτερικής πλευράς του μηρού, που αντιστοιχούν στη θέση του έξω πλατύ πλευρικού μυ. Η περιοχή των γλουτιαίων μυών δεν συνιστάται για χρήση σε οποιονδήποτε πληθυσμό ασθενών, λόγω της θέσης τους κοντά σε μεγάλα αιμοφόρα αγγεία και νεύρα, καθώς επίσης έχουν ασυνεχές βάθος λιπώδους ιστού, με πολύ λίγες ενέσεις σε αυτή την περιοχή να έχουν εγχυθεί στο σωστό βάθος για χορήγηση ως μία πραγματική ενδομυϊκή ένεση. Η χρήση αυτής της περιοχής σχετίζεται τραυματισμό δέρματος και ιστών, μυϊκή ίνωση και συστολή, αιμάτωμα, παράλυση νεύρων και παράλυση, καθώς και λοιμώδεις διαδικασίες, όπως απόστημα και γάγγραινα. Παρά το στόχο της υγειονομικής περίθαλψης σε πολλές χώρες να ακολουθήσουν τις πρακτικές βασισμένες σε στοιχεία, αυτή η περιοχή προτιμάται συνήθως από τους επαγγελματίες του τομέα της υγείας σε αντίθεση με τις εισηγήσεις έρευνας, συχνά λόγω έλλειψης γνώσεων γύρω από εναλλακτικές τοποθεσίες για ένεση. Η περιοχή της ένεσης εντοπίζεται με διαίρεση του γλουτού στα τέσσερα με ένα σταυρό (+) και κάνοντας την έγχυση στο ανώτερο εξωτερικό τεταρτημόριο. Αυτή είναι η μόνη περιοχή ενδομυϊκής ένεσης για την οποία η έρευνα συνιστά αναρρόφηση της σύριγγας πριν την ένεση, λόγω της υψηλότερης πιθανότητας τυχαίας ενδοφλέβιας χορήγησης στην περιοχή αυτή. Ωστόσο, η αναρρόφηση δεν συνιστάται από τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Ασθενειών (ΚΕΠΑ) και θεωρείται από ορισμένους ως ξεπερασμένη. Η επιλεγμένη περιοχή καθαρίζεται με αντιμικροβιακό και αφήνεται να στεγνώσει. Εγχέεται με το κυρίαρχο χέρι, κάνοντας μία γρήγορη κίνηση που κάθετα προς το σώμα του ασθενούς υπό γωνία μεταξύ 72 και 90 μοιρών, καθώς η ταχύτερη έγχυση είναι λιγότερο επώδυνη. Στη συνέχεια, η βελόνα σταθεροποιείται με το μη κυρίαρχο χέρι, ενώ το κυρίαρχο χέρι ολισθαίνει στο έμβολο για να ενσταλάξει αργά το φάρμακο, καθώς η ταχεία έγχυση προκαλεί περισσότερη ενόχληση. Το ΚΕΠΑ δεν συνιστά την ξεπερασμένη πρακτική της αναρρόφησης αίματος, για να αποκλείσει την ένεση σε αιμοφόρο αγγείο. Η βελόνα αποσύρεται με την ίδια γωνία. Συνιστάται η χρήση της «τεχνικής Z» ή ζιγκ ζαγκ, όπου το δέρμα τραβιέται και συγκρατείται στη μία πλευρά με το μη κυρίαρχο χέρι για περίπου μία ίντσα και μετά την απομάκρυνση της βελόνας το μετατοπισμένο δέρμα αφήνεται να επιστρέψει στην κανονική του θέση. Αυτό γίνεται για να διασφαλιστεί ότι το φάρμακο δεν διαρρέει πίσω κατά μήκος της διαδρομής της βελόνας. Εφαρμόζεται απαλή πίεση με μία γάζα, αλλά η περιοχή δεν μαλάσσεται για να αποτραπεί η εισχώρηση του φαρμάκου στον υποδόριο ιστό. Υποδόρια ένεση Ενδοφλέβια ένεση Ενδοδερματική ένεση Πρόληψη και έλεγχος της γρίπης, Συστάσεις του ACIP