IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ουίλιαμ Λάσελ

Ο Ουίλιαμ Λάσελ (αγγλικά: William Lassell, 18 Ιουνίου 1799 – 5 Οκτωβρίου 1880) ήταν Άγγλος αστρονόμος, που γεννήθηκε στο Μπόλτον του Λάνκασαϊρ (Lancashire), σήμερα προάστιο του Μάντσεστερ.

 Ο Λάσελ δημιούργησε περιουσία ως ζυθοποιός, πράγμα που του επέτρεψε να καλλιεργήσει το ενδιαφέρον του για την Παρατηρησιακή Αστρονομία. Κατασκεύασε ένα αστεροσκοπείο κοντά στο Λίβερπουλ και το εξόπλισε με ένα κατοπτρικό τηλεσκόπιο διαμέτρου 24 ιντσών (61 εκατοστομέτρων), γνωστό ως «τηλεσκόπιο του Starfield». Πρωτοπόρησε στηρίζοντάς το με ισημερινή στήριξη για την εύκολη παρακολούθηση των ουράνιων σωμάτων καθώς η Γη περιστρέφεται. Λείανε ο ίδιος το κάτοπτρο του τηλεσκοπίου αυτού χρησιμοποιώντας εξοπλισμό που επίσης είχε κατασκευάσει ο ίδιος. Στις 10 Οκτωβρίου 1846 ο Λάσελ ανακάλυψε τον φυσικό δορυφόρο Τρίτωνα, τον μεγαλύτερο του Ποσειδώνα, μόλις 17 ημέρες μετά την ανακάλυψη του ίδιου του Ποσειδώνα από τον Γερμανό αστρονόμο Γιόχαν Γκότφριντ Γκάλε. Το 1848 ο Λάσελ ανακάλυψε ανεξάρτητα από τους George Phillips Bond και William Cranch Bond τον Υπερίωνα, δορυφόρο του Κρόνου. Στις 24 Οκτωβρίου 1851 ανακάλυψε τους Άριελ και Ουμβριήλ, δύο δορυφόρους του πλανήτη Ουρανού. Την ίδια χρονιά, όταν η Βασίλισσα Βικτωρία επισκέφθηκε το Λίβερπουλ, ο Λάσελ ήταν ο μόνος άνθρωπος τον οποίο ζήτησε να συναντήσει. Το 1855 ο Λάσελ κατασκεύασε ένα τηλεσκόπιο διαμέτρου 48 ιντσών (122 εκατοστών) και το εγκατέστησε στη Μάλτα εξαιτίας των καλύτερων καιρικών συνθηκών για αστρονομικές παρατηρήσεις σε σχέση με την πατρίδα του. Τιμήθηκε με το χρυσό μετάλλιο της Βασιλικής Αστρονομικής Εταιρείας το 1849 και κατείχε τη θέση του προέδρου της επί δύο έτη, αρχίζοντας από το 1870. Με τον θάνατό του άφησε πίσω του μια περιουσία £80.000 (ισοδύναμων με εκατομμύρια ευρώ με τις σημερινές αναλογίες). Προς τιμή του Λάσελ πήραν το όνομά του δύο κρατήρες, ένας στο νότιο ημισφαίριο της Σελήνης και ένας στον Άρη, ένας δακτύλιος του Ποσειδώνα και ο αστεροειδής 2636 Λάσελ (2636 Lassell). Το λήμμα για τον Lassell στο Dictionary of National Biography, Smith, Elder & Co., Λονδίνο 1885–1900 Βιογραφία και άλλα θέματα σχετικά με τον Λάσελ Σύντομη βιογραφία και εικόνες
Σουδητία

Με την ονομασία Σουδητία (γερμ.: Sudetenland, τσέχικα: Sudety ή pohraniční území, πολωνικά: Kraj Sudetów) φέρονται τα εδάφη της βόρειας Βοημίας και της Μοραβίας στη περιοχή των Σουδητικών ορέων (γερμ. Sudeten, τσέχικα: Sudety ή Krkonošsko-jesenická subprovincie, πολωνικά: Sudety) που εκτείνονται υπό μορφή τεράστιου πετάλου παρά τα σύνορα Τσεχοσλοβακίας και Πολωνίας.

 Η έννοια της Σουδητίας και των Σουδητών Γεραμανών εμφανίστηκε κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα στα πλαίσια του Βοημικού ζητήματος, δηλαδή του τσεχογερμανικού ανταγωνισμού. Ιστορικά οι Βοημικές χώρες, η σημερινή Τσεχία, κατοικούνταν από Τσέχους που διαβιούσαν στην πεδινή ενδοχώρα και τους Γερμανούς που πλειοψηφούσαν στη ορεινή παραμεθόριο αλλά και σε πολλές πόλεις της ενδοχώρας όπως το Μπρνό και η Γίγλαβα ή Ίγκλαου. Τα εδάφη αυτά αποτέλεσαν ιδιαίτερη περιοχή μετά τη λήξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν δια της Συνθήκης του Αγίου Γερμανού, του 1919, ενσωματώθηκαν στη Τσεχοσλοβακία, παρότι το μεγαλύτερο μέρος του γηγενούς πληθυσμού ήταν Γερμανοί. Μετά την ανακήρυξη της τσεχοσλοβάκικης ανεξαρτησίας σχηματίστηκαν τέσσερις γερμανικές επαρχίες, οι οποίες στόχευαν στην ένωση με την Αυστρία που θα ενσωματώνονταν στη Γερμανία. Η περιοχή αυτή μετά τις εκλογές του Μαΐου του 1935 άρχισε να εξελίσσεται σε σημαντικό αντικείμενο πολιτικής διένεξης μεταξύ Γερμανίας και Τσεχοσλοβακίας, που πήρε έντονες διαστάσεις από τους εκεί εγκατεστημένους Γερμανούς, καλούμενους Σουδήτες με την υποστήριξη των ναζί. Έτσι το 1938 οι διαπραγματευτές της Συμφωνίας του Μονάχου, υποχωρώντας στις αξιώσεις του Χίτλερ συμφώνησαν την παραχώρηση - προσάρτηση της Σουδητίας στη Γερμανία. Τα εδάφη που αποσπάστηκαν από τη Τσεχοσλοβακία προσαρτήθηκαν σε επαρχίες του Ράιχ ενώ το βόρειο τμήμα τους σχημάτισε τη νέα επαρχία του Ράιχ, την επαρχία της Σουδητίας. Διοικητής της τοποθετήθηκε ο Κόνραντ Χένλαϊν, επικεφαλής του τοπικού ναζιστικού κόμματος, ο οποίος άλλωστε είχε πρωτοστατήσει στην εκστρατεία ανεξαρτοποίησης-ενσωμάτωσης της περιοχής στο γερμανικό κράτος, με συνεχή διαβήματά του προς τις τέσσερις μεγάλες δυνάμεις (Αγγλία, Γαλλία, Ιταλία και Γερμανία) αλλά και την οργάνωση διαδηλώσεων και άλλων εκδηλώσεων υπέρ της απόσχισης. Στην περιοχή παρέμεινε σημαντική τσέχικη μειονότητα από την οποία σταδιακά αφαιρέθηκαν τα όποια πολιτικά και μειονοτικά δικαιώματα. "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.54ος, σελ.390. Αφορμή εισβολής η Σουδητία
Πουαντιγισμός

Ο πουαντιγισμός είναι καλλιτεχνικό ρεύμα που ξεκίνησε στη Γαλλία το 19ο αιώνα. Εισηγητής του υπήρξε ο Γάλλος μετα-ιμπρεσσιονιστής ζωγράφος, Ζωρζ Σερά (Georges Seurat, 1859-91). Στηρίζεται στη θεωρία του Σεβραίν που βασίζεται στην ψευδαίσθηση του ματιού όταν επηρεάζεται από τα γειτονικά χρώματα. Σύμφωνα με τον πουαντιγισμό όλα τα πράγματα στη φύση πρέπει να διατηρούν την καθαρότητά τους και να μην επεμβαίνουμε με την όρασή μας. Το φως και το χρώμα, που χρησιμοποιούνται και αποτελούν το μέσο, πρέπει να είναι καθαρά ώστε να επιτυγχάνεται ο στόχος, δηλαδή ένα αποτέλεσμα που διαθέτει σταθερό φως.

 Η λέξη πουαντιγισμός (στα γαλλικά pointillisme) προέρχεται από τη γαλλική «point» που σημαίνει τελεία. Τα χρώματα δεν αναμειγνύονται στην παλέτα αλλά τοποθετούνται μεμονωμένα, κουκίδα κουκίδα, και απευθείας πάνω στον καμβά. Το αποτέλεσμα είναι να συγχωνεύονται οι λεπτομέρειες των χρωμάτων ως σύνολο με τη βοήθεια του εγκεφάλου και όχι της όρασης, όταν κοιτά κανείς τον πίνακα από απόσταση. Βασίζεται στην τεχνοτροπία κατά την οποία απορρίπτεται η χρήση γραμμών και γεννάται ένα αποτέλεσμα από κουκίδες βασικών χρωμάτων (π.χ. κόκκινο και άσπρο). Ο πουαντιγισμός αφορά την τεχνική που τοποθετούνται οι τελείες πάνω στον καμβά ενώ ο ντιβιζιονισμός, αναφέρεται στον τρόπο που διαχωρίζεται το χρώμα από τα διάφορα οπτικά εφέ. Η διαφορά τους έγκειται πως οι ντιβιζιονιστές χρησιμοποιούν μεγαλύτερες πινελιές, κάτι σαν μικρό κόμμα, παρά μικρές τελείες. Οι οπαδοί του ντιβιζιονισμού επιθυμούν να μεταφέρουν το φως με τη μεγαλύτερη δυνατή ακρίβεια π.χ. φως ηλιοβασιλέματος, αντανακλάσεις φωτός, ακτινοβολία. Όσον αφορά τη θεματολογία οι ντιβιζιονιστές προτιμούν κοινωνικά θέματα ενώ οι πουαντιγιστές εικόνες από την αστική ή κοσμική ζωή.
Κοιλάδα των Ρόδων (Κισινάου)

Η Κοιλάδα των Ρόδων(Ρουμανικά:Valea Trandafirilor ) είναι αστικό πάρκο στο οποίο βρίσκονται ερείπια ενός αρχαίου Σλαβικού Ιερού.Βρίσκεται στο Βοτανικό τμήμα της πόλης-πρωτεύουσας Κισινάου της Μολδαβίας

 Από τον 6ο έως τον 13ο αιώνα, η επικράτεια της Μολδαβίας κατοικήθηκε μαζί με τους Δάκες και από διάφορα Σλαβικά φύλα.Σε μια κοιλάδα με τρεις λίμνες, υπήρχε ένα ιερό αφιερωμένο στους σλαβικούς θεούς φυλών και νεκρούς προγόνους. Αρχικά, ονομάστηκε κοιλάδα Ρος προς τιμήν του μυθικού προγόνου του ρωσικού λαού Ρους.Στην Κοιλάδα των Ρόδων βρισκόντουσαν τα είδωλα και οι βωμοί ορισμένων σλαβικών θεών και προγόνων.Στις ημέρες των ειδωλολατρικών γιορτών διοργανώνονταν λαϊκά πανηγύρια στην κοιλάδα και στις λίμνες. Ο ρόλος της Κοιλάδας των Ρόδων στη θρησκευτική ζωή των Σλαβικών ανθρώπων μειώθηκε καθώς νομαδικά φύλα τούρκικης καταγωγής όπως οι Πετσενέγοι και οι Κουμάνοι εισέβαλαν σε αυτά τα εδάφη τον 9ο αιώνα. Μετά τη διάδοση του Χριστιανισμού μεταξύ των σλαβικών φυλών τον 10ο και τον 11ο αιώνα, το ιερό καταστράφηκε.Το όνομά του,όμως, διατηρήθηκε μεταξύ των κατοίκων της περιοχής, και με την πάροδο του χρόνου μετατράπηκε σε Κοιλάδα των Ρόδων. Στη δεκαετία του 1950, φυτείες τριαντάφυλλου φυτεύτηκαν στην Κοιλάδα των Ρόδων. Στο τέλος της δεκαετίας του 1960, το πάρκο σημείωσε κάποια σημαντική βελτίωση.Καινούρια μονοπάτια δημιουργήθηκαν,κατασκευάστηκαν φράγματα και καθαρίστηκαν οι λίμνες από τη λάσπη. Κατά την κομμουνιστική περίοδο το πάρκο έφερε το όνομα "Πάρκο Πολιτισμού και Ανάπαυσης" 'Λένιν'.Kοντά στην οδό Trandafirilor, βρίσκεται Μνημείο αφιερωμένο στα θύματα του Τσέρνομπιλ. Τώρα το κεντρικό τμήμα του πάρκου είναι διακοσμημένο με πολλές λίμνες που καλύπτουν εννέα εκτάρια.Υπάρχει μια σκηνή χωρητικότητας 1000 θεατών, ένα μικρό πάρκο ψυχαγωγίας και τα εστιατόρια Doina, Cetatea Veche ("Το Παλαιό Φρούριο") και Curtea Vînătorească ("Το δικαστήριο των κυνηγών").Τα ερείπια αρκετών πέτρινων ειδώλων διατηρήθηκαν και αποκαταστάθηκαν τη δεκαετία του 1970 με τη μορφή διακοσμητικών αγαλμάτων.Διατηρήθηκαν επίσης οι σκάλες που οδηγούν στους βωμούς και το θεμέλιο μιας αρχαίας κατασκευής στην όχθη μιας από τις λίμνες - τώρα μέρος του εστιατορίου Cetatea Veche. "Aleea centrală din parcul "Valea Trandafirilor" a căpătat o nouă înfățișare" Κισινάου Κοιλάδα των Ρόδων
Κύπελλο Πρωταθλητριών Ποδοσφαίρου Κεντρικής Αμερικής

Το Κόπα Ιντερκλούμπες (ισπανικά: Copa Interclubes) ήταν ποδοσφαιρική διοργάνωση στην Κεντρική Αμερική μεταξύ των κορυφαίων ομάδων των χωρών μελών της Ποδοσφαιρικής Ένωσης Κεντρικής Αμερικής (UNCAF). Η διοργάνωση διεξαγόταν ετησίως μέχρι και το 2007.Μετείχαν οι κορυφαίες ομάδες από τις επτά χώρες μέλη της UNCAF, οι οποίες αγωνίζονταν για τρεις θέσεις που οδηγούσαν στο ΚΟΝΚΑΚΑΦ Τσάμπιονς Λιγκ.

 Οι ομάδες μετείχαν σε νοκ-άουτ μεταξύ τους αγώνες εντός και εκτός έδρας, οι οποίοι καθορίζονταν έπειτα από κλήρωση, με σκοπό την πρόκριση στον επόμενο γύρο της διοργάνωσης. Οι ηττημένες ομάδες αποκλείζονταν από τη διοργάνωση. Από κάθε χώρα μετείχαν οι πρωταθλήτριες των τουρνουά Απερτούρα και Κλαουσούρα. Σε ορισμένες περιπτώσεις μετείχαν και οι πρωταθλήτριες προηγούμενων αγωνιστικών περιόδων. Εάν η πρωταθλήτρια της Απερτούρα και της Κλαουσούρα ήταν η ίδια ομάδα, τότε την αμέσως επόμενη θέση καταλάμβανε η ομάδα με την δεύτερη καλύτερη επίδοση στο πρωτάθλημα. Επίσημος ιστότοπος
Πολωνική Ανθρωπιστική Δράση

Η Πολωνική Ανθρωπιστική Δράση (πολωνικά: Polska Akcja Humanitarna, PAH) είναι μια πολωνική μη κυβερνητική οργάνωση, η οποία δραστηριοποιείται τόσο στην Πολωνία όσο και σε άλλες χώρες. Σύμφωνα με τις διακηρύξεις της, αποστολή της «να κάνει τον κόσμο ένα καλύτερο μέρος, μέσα από την ανακούφιση του ανθρώπινου πόνου και την προώθηση των ανθρωπιστικών αξιών». Πρόεδρος της οργάνωσης είναι η Πολωνή ευρωβουλευτής Τζανίνα Οχότσκα.Η Πολωνική Ανθρωπιστική Δράση βοηθά ανθρώπους που βρίσκονται σε καταστάση ανάγκης να γίνουν αυτάρκεις και να ανακτήσουν την ευθύνη για το μέλλον τους όσο το δυνατόν συντομότερα. Ταυτόχρονα, η επικεντρώνει τις προσπάθειές της στην πολωνική κοινωνία, με σκοπό τη διαμόρφωση ανθρωπιστικών στάσεων και τη δημιουργία μιας σύγχρονης κουλτούρας αλληλοβοήθειας. Η κατευθυντήρια αρχή της Πολωνικής Ανθρωπιστικής Δράσης είναι να ενεργεί αποτελεσματικά με σεβασμό στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Η αρχή αυτή, η οποία εφαρμόζεται από την στιγμή της ίδρυσης της οργάνωσης, μεταφράζεται ως παροχή βοήθειας ανεξαρτήτως εθνικότητας, φυλής, θρησκείας ή πολιτικού προσανατολισμού.

 Η Πολωνική Ανθρωπιστική Δράση ιδρύθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 1992, με αρχική ονομασία «Ίδρυμα EquiLibre», ενώ η σημερινή ονομασία της υιοθετήθηκε τον Δεκέμβριο του 1994. Το 1992, η Τζανίνα Οχότσκα ξεκίνησε να οργανώνει τη μεταφορά ανθρωπιστικής βοήθειας για τους κατοίκους του Σεράγεβο μέσα από δωρεές. Ήταν η πρώτη πρωτοβουλία αυτού του είδους, η οποία έδωσε την ευκαιρία στην πολωνική κοινωνία να παράσχει βοήθεια σε ανθρώπους που υπέφεραν εξαιτίας του πολέμου, ο οποίος λάμβανε χώρα στα Βαλκάνια. Η δραστηριότητα της Πολωνικής Ανθρωπιστικής Δράσης χρησίμευσε ως μέσον κινητοποίησης για άτομα από διαφορετικά κοινωνικά υπόβαθρα. Ενωτικό στοιχείο ήταν η αποφασιστικότητά τους να βοηθήσουν και να δείξουν την αλληλεγγύη τους προς τους ανθρώπους που είχαν ανάγκη. Χάρη στη προσήλωσή τους, η οργάνωση κατάφερε να φέρει σε πέρας μια σειρά από αυθόρμητες δράσεις, που επικεντρώθηκαν κυρίως σε άμεση υλική βοήθεια, με την αποστολή δωρεών βασικών αναγκών (τρόφιμα, φάρμακα, εξοπλισμό αποκατάστασης και άλλα απαραίτητα για επιβίωση σε κατάσταση πολέμου ή φυσικής καταστροφής).
Άλκηστις (μυθολογία)

Η Άλκηστις ήταν θυγατέρα του Πελία και της Αναξιβίας, κόρης του Βίαντος (ή κατ΄ άλλους της Φιλομάχης, κόρης του Αμφιάραου), αδελφή δε του Ακάστου, της Πεισιδίκης, της Πελοπίας και της Ιπποθόης, η ωραιότερη όλων των αδελφών, «δία γυνακών Άλκηστις Πελιάο θυγατρών είδος αρίστην» (Η θειότερη των γυναικών, Άλκηστις εκ των θυγατέρων του Πελία η ωραιότερη στη μορφή) Ιλιάδα Β’ 715.

 Η Άλκηστις ζητήθηκε σε γάμο από πολλούς. Ο πατέρας της όμως την υποσχέθηκε σ' εκείνον που θα κατάφερνε να ζεύξει θηρία διαφορετικού γένους. Την κέρδισε λοιπόν με την βοήθεια του Απόλλωνα ο Άδμητος που συνέζευξε λέοντα με κάπρο που ο θεός προηγουμένως τα είχε εξημερώσει. Έτσι ο γάμος τους γιορτάσθηκε με κάθε μεγαλοπρέπεια και η Άλκηστις αφοσιώθηκε στον σύζυγό της τόσο που έφθασε στο σημείο να δεχθεί να πεθάνει αντ' αυτού όταν η αυστηρή θεά Άρτεμις τον καταδίκασε σε θάνατο, χολωθείσα, επειδή κατά τις θυσίες του Υμεναίου την λησμόνησε, δίνοντάς του όμως τη χάρη να τον αφήσει «εν ζωή» αν άλλος εκουσίως προσφερόταν ν' αποθάνει. Κατ' άλλη εκδοχή του μύθου δεν ήταν αυτό απαίτηση της Άρτεμης αλλά εκδίκηση του Ακάστου (αδελφού της) για τον άδικο χαμό του πατέρα του που κατακρεουργήθηκε από τις κόρες του (αδελφές του). Όταν λοιπόν κυνήγησε και συνέλαβε τον σύζυγο της Άλκηστης, εκείνη ομολόγησε την πράξη χωρίς όμως και να είχε ανάμειξη σ΄ αυτή. Τότε ο Άκαστος φόνευσε την Άλκηστη και τις άλλες αδελφές του. Τέλος και κατά τις δύο εκδοχές την Άλκηστη έσωσε ο Ηρακλής, φίλος του Αδμήτου, που πολέμησε με το Θάνατο καταφέρνοντας να τον δέσει με δεσμά αδαμάντινα και να ελευθερώσει το θύμα του. Επίσης, υπάρχει και η παράδοση που αναφέρει ο Πλάτων στο «Συμπόσιον» κατά την οποία η Περσεφόνη (κόρη της θεάς Δήμητρας) συγκινηθείσα από την αυτοθυσία της νεαρής Άλκηστης της επέτρεψε να επανέλθει στη ζωή. Ο μύθος αυτός στη διάρκεια των αιώνων απετέλεσε συγκινητικό υπόδειγμα συζυγικής πίστης, τόσο που ενέπνευσε πλήθος καλλιτεχνών του λόγου, του χρωστήρα και της σμίλης. Πρώτος ο Φρύνιχος και μετά ο Ευριπίδης έγραψαν τις εμπνευσμένες ομώνυμες τραγωδίες, και από αυτούς παρέλαβαν τον μύθο οι λυρικοί. Από τις σχετικές ομώνυμες όπερες ξεχωρίζουν εκείνες του Λουλλύ και Γκλουκ. Αλλά και οι εικαστικές τέχνες αντιπροσωπεύονται με ανάγλυφες παραστάσεις κυρίως σε λάρνακες λόγω της νεκρικής υπόθεσης του μύθου, σε νεκρικά αγγεία, αλλά και σε τοιχογραφίες της Πομπηίας κλπ. Περίφημες επ΄ αυτού οι λάρνακες της Κυψέλου και στη σαρκοφάγο της Βίλας Αλμπάνι, ως και σε ετρουσκικά αγγεία. Εξάλλου, το όνομα της μυθικής ηρωίδας δόθηκε στον αστεροειδή 124 Άλκηστις (124 Alkeste), που ανακαλύφθηκε το 1872.
Άγγελος Καλογερόπουλος

Ο Άγγελος Καλογερόπουλος (1959) είναι Έλληνας ποιητής και φιλόλογος με καταγωγή από την Κυπαρισσία. Είναι απόφοιτος της φιλοσοφικής σχολής του πανεπιστημίου Αθηνών και διαθέτει διδακτορικό στη μουσικολογία, ενώ υπήρξε μέλος των εκδοτικών ομάδων για τις λογοτεχνικές περιοδικές εκδόσεις Ερουρέμ και Ίνδικτος.

 Έχει εκδώσει τις παρακάτω ποιητικές συλλογές και μελέτες: Ερωδία (1986), Λύσις της συνεχείας του δέρματος (1990), Ο θρους του δέρατος (1993) Σύρραμμα (1997), Αργά μαθήματα (2002), Το φωτεινό παράθυρο (2004), Έτσι είναι (2010) Αφηγήσεις ενός επόμενου κόσμου (2013) Ανακομιδή (2016) 3 ποιήματα - poien.gr Η ποίηση στην Εκπαίδευση - YouTube
Βαλντέμαρ Φορνάλικ

Ο Βαλντέμαρ Φορνάλικ (Waldemar Fornalik, 11 Απριλίου 1963 - Μισλενίτσε) είναι Πολωνός πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε σε ολόκληρη τη σταδιοδρομία του στη Ρουχ Χόζουβ και νυν προπονητής ποδοσφαίρου. Από τον Ιούλιο του 2012 έως τον Οκτώβριο του 2013, ήταν ο προπονητής της Εθνικής Πολωνίας.

 Ο Φορνάλικ κέρδισε την Εκστρακλάσα 1988-89 με τη Ρουχ Χόζουβ. Μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής σταδιοδρομίας του, ο Φορνάλικ ξεκίνησε προπονητική σταδιοδρομία. Διετέλεσε προπονητής στη Γκούρνικ Ζάμπζε και στην Όντρα Βοντζίσουαβ. Τερμάτισε στην 3η θέση με τη Ρουχ Χόζουβ τη σεζόν 2009-10. Τη σεζόν 2011-12, οδήγησε τη Ρουχ Χόζουβ στη 2η θέση, την υψηλότερη θέση από τότε που κέρδισε τον τίτλο το 1989. Τον Ιούλιο του 2012, έγινε ο προπονητής της Εθνικής Πολωνίας, μετά την απόλυση του Φραντσίσεκ Σμούντα. Στις 16 Οκτωβρίου 2013, μετά από μία ήττα με 0-1 από την Ουκρανία στο Χάρκοβο, η οποία επιβεβαίωσε ότι η Πολωνία δεν θα πήγαινε στους τελικούς του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2014 στη Βραζιλία και μία ήττα με 0-2 από την Αγγλία στο Στάδιο Γουέμπλεϊ την προηγούμενη νύχτα, η Πολωνική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου απέλυσε τον Φορνάλικ λόγω μη εκπλήρωσης των στόχων στο συμβόλαιο του.Στις 19 Σεπτεμβρίου 2017 έγινε ο προπονητής της Πιάστ Γκλιβίτσε, με την οποία κέρδισε την Εκστρακλάσα τη σεζόν 2018-19. Προπονητικές Πιάστ ΓκλιβίτσεΕκστρακλάσα: 2018-19
Αλέξανδρος της Ιμερετίας (1760-1780)

Ο Αλέξανδρος, γεωργιανά: ალექსანდრე, (1760 – 1780) ήταν Γεωργιανός βασιλικός πρίγκιπας (batonishvili) τού Οίκου των Μπαγκρατιόν τού βασιλείου τού Ιμερέτι και μοναχογιός τού βασιλιά Σολομώντα Α΄ τού Ιμερέτι από τη δεύτερη σύζυγό του Μαριάμ Νταντιάνι.

 Το 1778, ο Αλέξανδρος οδήγησε μία εξέγερση εναντίον τού ίδιου τού πατέρα του, η οποία κέρδισε την υποστήριξη πολλών σημαντικών ευγενών οικογενειών, όπως οι Nιζαρατζέ και ο καθολικός Mαξίμ Β΄ Αμπασίτζε. Ο Σολομών Α΄ βγήκε νικητής, αναγκάζοντας πολλούς από τους εξεγερμένους να εξοριστούν στο γειτονικό γεωργιανό βασίλειο τού Κάρτλι και τού Καχέτι, του οποίου ο ηγεμόνας Ηρακλής Β΄ είχε δείξει συμπάθεια στην απόπειρα πραξικοπήματος. Ο Αλέξανδρος τελικά συμφιλιώθηκε με τον Σολομώντα, αλλά απεβίωσε πριν από τον πατέρα του, αφήνοντας το ζήτημα της διαδοχής ασαφές και ανοιχτό σε ανταγωνιστικές αξιώσεις, μετά το τέλος τού Σολομώντα το 1784, από τον εξάδελφο τού Σολομώντα, Δαβίδ Β΄, τον ανιψιό του Δαβίδ (Σολομών Β΄) και τον Γεώργιο. Ο τελευταίος ήταν ο φυσικός γιος τού Αλεξάνδρου από τον γάμο του (1779) με την πριγκίπισσα Νταρεγιάν Τσουλουκίτζε, ο οποίος δεν αναγνωρίστηκε ως νόμιμος από την εκκλησία. Ο Αλέξανδρος δεν είχε τέκνα με τους προηγούμενους γάμους του: πρώτα με τη Σαλώμη, κόρη του πρίγκιπα Γεωργίου της Γεωργίας (μελλοντικού βασιλιά Γεωργίου ΙΒ΄, 3 Ιανουαρίου 1777) και μετά με μία κόρη τού πρίγκιπα Παάτα Aμπασίτζε (1778). Νυμφεύτηκε πρώτα τη Σαλώμη, κόρη τού Γεωργίου ΙΒ΄ της Γεωργίας. Έπειτα ο Αλέξανδρος το 1778 έκανε 2ο γάμο με μία κόρη τού πρίγκιπα Παάτα Αμπασίτζε. Το 1779 έκανε 3ο γάμο με την πριγκίπισσα Νταρεγιάν Τσουλουκίτζε (ο γάμος δεν αναγνωρίστηκε ως κανονικός) και είχε τέκνο: Γεώργιος 1778-1807, πρίγκιπας και διεκδικητής του Ιμερέτι.
Μπαϊράμ Μπεγκάι

Ο Μπαϊράμ Μπέγκαϊ (Bajram Begaj, γεννημένος στις 20 Μαρτίου 1967) είναι Αλβανός στρατιωτικός και γιατρός, Πρόεδρος της Αλβανίας από τις 24 Ιουλίου 2022 και πρώην 26ος αρχηγός Γενικού Επιτελείου των Αλβανικών Ενόπλων Δυνάμεων. Στις 3 Ιουνίου 2022, ο Μπεγκάι προτάθηκε επίσημα από το κυβερνών σοσιαλιστικό κόμμα ως υποψήφιος στον τέταρτο γύρο των προεδρικών εκλογών του 2022. Ο Μπεγκάι κέρδισε τις εκλογές στις 4 Ιουνίου 2022 και έγινε ο πέμπτος πρόεδρος στην ιστορία της Αλβανίας με στρατιωτικό υπόβαθρο, μετά τους Αχμέτ Ζόγου, Ραμίζ Αλία, Αλφρέντ Μοϊσίου και Μπουγιάρ Νισάνι.

 Ο υποστράτηγος Μπαϊράμ Μπεγκάι γεννήθηκε στις 20 Μαρτίου 1967 στη Ρογκοζίνα. Αποφοίτησε από την Ιατρική Σχολή των Τιράνων (Τμήμα Γενικής Ιατρικής) το 1989 και έγινε ενεργός ιατρός το 1998. Έχοντας ολοκληρώσει το διδακτορικό του δίπλωμα, κατέχει τον τίτλο του Αναπληρωτή Καθηγητή Ιατρικής. Κατά τη διάρκεια της 31χρονης στρατιωτικής του καριέρας, έχει λάβει μέρος σε πολυάριθμα εκπαιδευτικά σεμινάρια και έχει ολοκληρώσει μαθήματα Ασφάλειας και Άμυνας, στο Advanced Postgraduate School of Medicine, Μεταπτυχιακή Ειδίκευση στη Γαστροηπατολογία, στη Διοίκηση Νοσοκομείων και Στρατηγικής Ιατρικής Ηγεσίας στις Η.Π.Α., καθώς και Μάθημα Ειδίκευσης στην Ιατρική και Μάθημα Υγείας στην Ελλάδα. Προηγουμένως, με τον βαθμό του Ταγματάρχη υπηρέτησε ως Διοικητής της Διοίκησης Δόγματος και Εκπαίδευσης στις Αλβανικές Ένοπλες Δυνάμεις. Έχει υπηρετήσει και σε διάφορες άλλες θέσεις όπως: Αρχηγός Στρατιωτικής Ιατρικής Μονάδας και Αναπληρωτής Στρατιωτικός Διευθυντής SUT, Διευθυντής Στρατιωτικού Νοσοκομείου, Διευθυντής Επιθεώρησης Υγείας κ.λπ. Ο Μπεγκάι διορίστηκε Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου των Αλβανικών Ενόπλων Δυνάμεων τον Ιούλιο του 2020 και ανέλαβε τα καθήκοντά του αργότερα τον ίδιο μήνα. Είναι παντρεμένος και έχει δύο γιους. Ο Μπεγκάι εξελέγη από το κοινοβούλιο της Αλβανίας στο αξίωμα του προέδρου στις 4 Ιουνίου 2022, με 78 ψήφους υπέρ, 4 κατά και 1 παρών. Οι 57 βουλευτές της αντιπολίτευσης έκαναν μποϊκοτάζ στην ψηφοφορία, καταγγέλλοντας τη διαδικασία ορισμού υποψηφίων ως μη ομαλή. Διαδέχθηκε τον Ιλίρ Μέτα και ορκίστηκε ως ο 9ος πρόεδρος της Αλβανίας στις 24 Ιουλίου 2022.
Εσθονικές βουλευτικές εκλογές 2015

Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στην Εσθονία την 1η Μαρτίου 2015. Η ψηφοφορία άρχισε πριν την ημερομηνία εκείνη, από τις 19 ως τις 25 Φεβρουαρίου, με συμμετοχή 33 %. Το κυβερνών Μεταρρυθμιστικό Κόμμα έμεινε στην 1η θέση, ο κυβερνών συνασπισμός όμως έχασε την αυτοδυναμία. Αρκετοί ψηφοφόροι άσκησαν το εκλογικό τους δικαίωμα μέσω του Διαδικτύου, σε ποσοστό γύρω στο 20%.

 Ήταν οι πρώτες εκλογές μετά την παραίτηση του πρωθυπουργού Άντρους Άνσιπ, ο οποίος αποχώρησε από τη θέση του έπειτα από σχεδόν 9 χρόνια παραμονής στην εξουσία. Έπειτα από την παραίτηση, σχηματίστηκε νέα κυβέρνηση συνασπισμού, αποτελούμενη από το Εσθονικό Μεταρρυθμιστικό Κόμμα και το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα στις 24 Μαρτίου 2014. Πρωθυπουργός ανέλαβε ο 34χρονος Τάβι Ρούιβας. Έτσι αντικαταστάθηκε η προηγούμενη κυβέρνηση συνασπισμού, η οποία αποτελείτο από το Εσθονικό Μεταρρυθμιστικό Κόμμα και την Ένωση για την Πατρίδα και τη Δημοκρατία. Τα 101 μέλη του Κοινοβουλίου (Riigikogu) εξελέγησαν με αναλογική εκπροσώπηση σε 12 πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες. Η κατανομή των εδρών έγινε με τη χρήση της τροποποιημένης μεθόδου Ντ' Οντ. Έτσι, για να μπει ένα κόμμα στη Βουλή, έπρεπε να περάσει το όριο του 5% σε πανεθνικό επίπεδο, όμως αν ο αριθμός των ψήφων που είχε λάβει ατομικά ένας υποψήφιος υπερέβαινε ή ισοφάριζε την απλή αναλογία (το πηλίκο του αριθμού των εγκύρων ψηφοδελτίων στην εκλογική περιφέρεια διά του αριθμού των εντολών στην περιφέρεια), τότε ο υποψήφιος θα εκλεγόταν. Μετά τη νίκη του στις εκλογές, το Μεταρρυθμιστικό Κόμμα άρχισε διαβουλεύσεις με τους Σοσιαλδημοκράτες. το Εσθονικό Κόμμα Ανεξαρτησίας και το Ελεύθερο Κόμμα, προκειμένου να σχηματιστεί νέα κυβέρνηση. Εθνική Εφορευτική Επιτροπή της Εσθονίας Κατάταξη κομμάτων στις δημοσκοπήσεις Αρχειοθετήθηκε 2015-09-24 στο Wayback Machine. Eesti Erakondade Ajalugu Πρότυπο:Et icon
Λουαρσάμπ Β΄ του Κάρτλι

Ο Λουαρσάμπ Β΄ ο Άγιος Μάρτυρας, γεωργιανά: ლუარსაბ II, (1592 – 21 Ιουνίου [Π.Η.] / 1 Ιουλίου [N.Η.] 1622), της δυναστείας των Μπαγκρατιόνι, ήταν βασιλιάς τού Κάρτλι (ανατολική Γεωργία) από το 1606 έως το 1615. Είναι γνωστός για τον μαρτυρικό του θάνατο στα χέρια τού Πέρση σάχη Aμπάς Α΄. Η Γεωργιανή Ορθόδοξη Εκκλησία τον θεωρεί άγιο και τιμά τη μνήμη του την ημέρα τού τέλους του, την 1η Ιουλίου.

 Ο Λουαρσάμπ ανέβηκε στον Καρτλιανό θρόνο σε ηλικία 14 ετών, μετά το ξαφνικό τέλος τού πατέρα του Γκιόργκι Ι΄ το 1606. Κατά τη διάρκεια της ανηλικιότητάς του, η κυβέρνηση διοικούνταν στην πραγματικότητα από τον βασιλικό διδάσκαλο Σαντιμάν Μπαρατασβίλι. Ήταν όταν ο Αμπάς Α΄ επέτυχε να εκδιώξει τους Οθωμανικούς στρατούς από την ανατολική Γεωργία, αφήνοντας μία περσική δύναμη στην Τιφλίδα και επιβεβαιώνοντας τον Λουαρσάμπ ως βασιλιά τού Κάρτλι. Οι Οθωμανοί προσπάθησαν να απομακρύνουν τον Λουαρσάμπ, στέλνοντας στη Γεωργία έναν μεγάλο στρατό, μόνο για να καταστραφεί από τον Γεωργιανό στρατηγό Γκιόργκι Σαακάντζε στη μάχη τού Τασισκάρι, 1609. Μετά από αυτή τη νίκη, ο Λουαρσάμπ έλαβε ξανά τον έλεγχο της ακρόπολης της Τιφλίδας και ο σάχης νυμφεύτηκε την αδελφή του Τινατίν, το 1610. Στα τέλη του 1611, ο ίδιος ο Λουαρσάμπ νυμφεύτηκε τη Μακρίνε, μία αδελφή ενός ευγενή της κατώτερης τάξης Σαακάντζε. Οι μεγάλοι ευγενείς τού βασιλείου, με επικεφαλής τον Σαντιμάν Μπαρατασβίλι, έπεισαν τον βασιλιά ότι ο Σαακάντζε ήταν Πέρσης πράκτορας, που ήθελε το στέμμα. Υποκίνησαν τον Λουαρσάμπ να χωρίσει τη Μακρίνε και ανάγκασαν τον Σαακάντζε να εξοριστεί στην Περσία. Ο σάχης Αμπάς απαίτησε πράγματι περισσότερη πίστη και υπακοή από τους Γεωργιανούς και ενθάρρυνε έναν χαν τού Καζακστάν Μοχάμαντ να προβληματίσει τα εδάφη τού Κάρτλι. Το 1612 ο Λουαρσάμπ έβαλε τον Μοχάμαντ Χαν να δολοφονηθεί και συμμάχησε με έναν άλλο γεωργιανό μονάρχη, τον Τεϊμουράζ Α΄ τού Καχέτι για να αντιμετωπίσει μία αναμενόμενη περσική επιθετικότητα. Στις αρχές του 1614, ένας μεγάλος περσικός στρατός εισέβαλε στην Καχέτι, καταστρέφοντας αρκετούς οικισμούς στον δρόμο του και μετακόμισε στο Κάρτλι. Ο Λουαρσάμπ και ο Τεϊμουράζ κατέφυγαν στο δυτικό Γεωργιανό βασίλειο τού Ιμαρέτι. Ο Γεώργιος Γ΄ τού Ιμερέτι αρνήθηκε να παραδώσει τους πρόσφυγες. Ο Αμπάς απείλησε το Κάρτλι με καταστροφή, υποσχόμενος ότι αν ο Λουαρσάμπ υποτασσόταν, θα συνάψει ειρήνη. Τον Οκτώβριο του 1615, ο Λουαρσάμπ παραδόθηκε για να σώσει το βασίλειό του από την εξάλειψη και, αρνούμενος να ασπαστεί το Ισλάμ, φυλακίστηκε πρώτα στο Ασταραμπάντ και μετά κάπου κοντά στο Σιράζ. Οι Γεωργιανοί προσπάθησαν να απελευθερώσουν τον βασιλιά τους με τη μεσολάβηση του Τσάρου Μιχαήλ Α΄ της Ρωσίας. Ωστόσο, οι διαπραγματεύσεις δεν απέδωσαν κανένα αποτέλεσμα και το 1622 ο Λουαρσάμπ εκτελέστηκε (στραγγαλίστηκε με χορδή) με εντολή τού σάχη στο φρούριο Καλέχ-γιε-Γκολάμπ στο νοτιοδυτικό Ιράν. Luarsab I Αρχειοθετήθηκε 2007-09-27 στο Wayback Machine. Luarsab the Martyr, an essay by Ilia Chavchavadze, 1886. The Orthodox Church in America website
Νικόλαος Αργυριάδης

Ο Νικόλαος Αργυριάδης (Σιάτιστα 1812- Αθήνα 1892), ήταν εκπαιδευτικός, συγγραφέας, εκδότης και μεταφραστής λογίων έργων. Τρίτος γιος του Αργυρίου Παπαρίζου μαζί με τον αδελφό του Δημήτριο, προς τιμήν του πατέρα τους, υπέγραφαν ως Αργυριάδαι.

 Αρχικά μαθήτευσε στον πατέρα του που δίδασκε τότε στην Σιάτιστα και συνέχισε τις σπουδές του στη Βιέννη. Διετέλεσε Διευθυντής του Γυμνασίου Μυτιλήνης, Γυμνασιάρχης στη Λαμία και Σχολάρχης στις Σέρρες και στο Λεωνίδιο από το 1883. Εξέδωσε κατά την παραμονή του στην Κωνσταντινούπολη την εφημερίδα Ήλιος, ενώ στην Αθήνα εξέδωσε το περιοδικό Ευρωπαϊκός Ερανιστής (1840-1843), ενώ αργότερα εξέδωσε το φιλολογικό περιοδικό Φιλολογικός Συνέκδημος (1849-;). Ορισμένα από τα έργα του είναι: Τα χρήματα του Διαβόλου: Δράμα εις πράξεις τρεις, Mεταφρασθέν εκ του Ιταλικού υπό Ν. Αργυριάδου, εκδ. Α. Κορομηλά, Κωνσταντινούπολη: 1865. Η Φωνή της Πατρίδος, υπό Ν. Αργυριάδου, εκδ. Ανατολή-Ευαγγελινού Μισαηλίδου, Κωνσταντινούπολη: 1863. Περικλής: ή Σκηναί εκ του ιδιωτικού και πολιτικού βίου των Αρχαίων Αθηνών, εκδ. Τύποις του Περικλέους, Αθήνα: 1864. Ευριπίδης 481-406 π.Χ., Ευριπίδου Ιππόλυτος, Μεταφρασθείς εις την καθομιλουμένην υπό Ν. Αργυριάδου, εκδ. Α. Κορομηλά, Κωνσταντινούπολη, 1865. Περικλής: Εθνικόν Μυθιστόρημα, Εκδιδόντος Ν. Αργυριάδου, εκδ. Α. Κορομηλά και Π. Πασπαλλή, Κωνσταντινούπολη: 1863. Νεώτατα της Ελλάδος κατά της Ασίας τρόπαια. : Ήτοι βιογραφίαι των νεωτάτων Ελλήνων Ηρώων των εν τω υπέρ της ελευθερίας ιερώ αγώνι διαπρεψάντων. Τμήμα α! περιέχον την βιογραφίαν του Κ. Κανάρη υπό Ν. Α. του Μαραθωνίου, και την εικόνα του Ήρωος, εκδ. Ίρσφελδ, Λειψία: 1835. Ουατικανού απόκρυφα ή τα κρύφια και φανερά εγκλήματα του παπισμού: Σύγχρονοι και ιστορικαί εικόνες, Υπό Θεοδώρου Γρεισιγγέρρου, εξελληνίσαντος Ν. Αργυριάδου, Μετάφρ. από Theodore Greisingger, εκδ. Α. Κορομηλά, Κωνσταντινούπολη: 1866. Μισαγύρτης, Υπό Ν. Αργυριάδου, χ.ε., Κωνσταντινούπολη: 1868. Νικόλαος Αργυριάδης, Δημήτριος Αργυριάδης, Πρακτικά του ευγενεστάτου βαρώνου κυρίου Κ. Μπέλλιου Μακεδόνος, συλλεγέντα υπό των αυταδελφών Δ. και Ν. Αργυριάδων των εκ Σιατίστης της Μακεδονίας, εκδ. Αντωνίου Μπένκο (πρώην Αϋκούλου), Βιέννη: 1838. Adriano Balbi, Επιμ. Κωνσταντίνος Κούμας, Νικόλαος Αργυριάδης, Δημήτριος Αργυριάδης, Γεωγραφία, Εκτεθείσα μεν γαλλιστί υπό Αδριανού Βάλβι Ερμηνευθείσα δε διά την χρήσιν των Ελλήνων υπό Κ. Μ. Κούμα. Μετά δε την αυτού αποβίωσιν, αναθεωρηθείσα και με την γ' έκδοσιν του Γαλλικού πρωτοτύπου παραβληθείσα εξεδόθη επιστασία και διορθώσει των Αυταδέλφων Δ. και Ν. Αργυριαδών, Εκδ. Αντωνίου Μπένκο (πρώην Αϋκούλου), Βιέννη: 1838-1839. Ιστοσ. Siatista News, Αναδημ. βιβλίου Φιλίππου Αν. Ζυγούρη: Ιστορικά σημειώματα περί Σιατίστης και λαογραφικά αυτής, σσ.13-18 Μανούσια Δημοσία Κεντρική Ιστορική Βιβλιοθήκη Σιάτιστας. Ιστοσ. Siatista News, Αναδημ. βιβλίου Φιλίππου Αν. Ζυγούρη: Ιστορικά σημειώματα περί Σιατίστης και λαογραφικά αυτής, σσ.13-18
Βομβιστική επίθεση στην Πτήση 840 της TWA

Στις 2 Απριλίου 1986 η Πτήση TWA 840 ή Πτήση TW 840, της αεροπορικής εταιρείας Trans World Airlines (TWA) με στοιχεία νηολογίου N54340, ήταν προγραμματισμένη για τη διαδρομή από το Λος Άντζελες προς το Κάιρο με ενδιάμεσους σταθμούς τη Νέα Υόρκη, τη Ρώμη και την Αθήνα.

 Η πτήση αναχώρησε από το Λος Άντζελες με αεροσκάφος Boeing 747 και, μετά τη Ρώμη, συνεχίστηκε σε αεροσκάφος Boeing 727 για το υπόλοιπο της πτήσης.20 λεπτά πριν από την προσγείωση του αεροσκάφους στο αεροδρόμιο του Ελληνικού στην Αθήνα, και ενώ το αεροσκάφος είχε αρχίσει την τελική κάθοδο και ήταν σε ύψος 4.000 μέτρα, μια βόμβα την οποία είχαν κρύψει κάτω από το κάθισμα 10F πυροδοτήθηκε ενώ το αεροσκάφος ίπτατο επάνω από το Άργος, δημιουργώντας μια οπή στη δεξιά πλευρά της ατράκτου.Τέσσερις Αμερικανοί επιβάτες, συμπεριλαμβανομένου και ενός νηπίου 8 μηνών, εκτινάχθηκαν δια μέσω της οπής με αποτέλεσμα το θανάσιμο τραυματισμό τους από την πτώση. Επτά άλλοι επί του αεροσκάφους τραυματίστηκαν από τα θραύσματα της βόμβας, καθώς ο θάλαμος των επιβατών υπέστη ταχεία αποσυμπίεση. Οι υπόλοιποι 111 επιβάτες και το επταμελές πλήρωμά (3 στο θάλαμο διακυβέρνησης και 4 στον θάλαμο επιβατών), επέζησαν του περιστατικού, καθώς ο Κυβερνήτης Ρίτσαρντ Πίτερσεν πραγματοποίησε αναγκαστική προσγείωση. Οι σοροί των τριών από τα τέσσερα θύματα, Ελληνοαμερικανίδες από την ίδια οικογένεια, ανασύρθηκαν αργότερα, από ένα λιβάδι πλησίον του Άργους· ο τέταρτος, ένας Κολομβιανός, επίσης υπηκοότητας των ΗΠΑ, εντοπίστηκε στην παραπλήσια θαλάσσια περιοχή. Η αυτοαποκαλούμενη ομάδα «Αραβικοί Επαναστατικοί Πυρήνες» ανέλαβε την ευθύνη, λέγοντας ότι διεπράχθη λόγω του "Αμερικάνικου ιμπεριαλισμού" και των συγκρούσεων την προηγούμενη εβδομάδα με τη Λιβύη στον Κόλπο της Σύρτης. Οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η βόμβα περιείχε μία λίβρα πλαστικής εκρηκτικής ύλης. Υπήρχε η υποψία, ότι είχε τοποθετηθεί κάτω από το μαξιλάρι του καθίσματος, σε κάποιο προηγούμενο ταξίδι, από μία Λιβανέζα (μετέπειτα συλληφθείσα, αλλά ουδέποτε καταδικασθείσα) η οποία ήταν μέλος της οργάνωσης του Αμπού Νιντάλ, που αντιτίθετο στην ειρηνευτική διαδικασία. Πτήση TWA 841 (1974) TWA Πτήση 840 αεροπειρατεία (1969) (Αγγλικά) https://aviation-safety.net/database/record.php?id=19860402-1, τελευταία επίσκεψη: 26 Σεπτεμβρίου 2016
Ατένι Κατακοίλου Άνδρου

Για τον ομώνυμο οικισμό στην Άνδρο, δείτε: Ατένι Αρνά ΆνδρουΤο Ατένι είναι οικισμός της Άνδρου. Διοικητικά υπάγεται στην τοπική κοινότητα Κατακοίλου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Υδρούσας, του δήμου Άνδρου, της περιφερειακής ενότητας Άνδρου, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Άνδρου του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου.

 Το Ατένι είναι πεδινός οικισμός της Άνδρου. Βρίσκεται στο βορειοκεντρικό τμήμα του νησιού, κοντά στον μικρό φερώνυμο όρμο Ατένι, βορειοανατολικά από το Μπατσί και λίγο βορειότερα από τον ομώνυμο οικισμό, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 20. Απέχει 32 χλμ. περίπου ΒΔ. της Χώρας Άνδρου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1971 ως Άτένη και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κατακοίλου της Άνδρου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Κατακοίλου και προσαρτήθηκε στον δήμο Υδρούσας. Το 2001 η ονομασία του οικισμού διορθώθηκε σε Άτένι. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Υδρούσας και προσαρτήθηκε στον δήμο Άνδρου. Η παραλία Ατένι στον φερώνυμο όρμο, βορειοανατολικά του οικισμού Το εκκλησάκι της Παναγίας στην παραλία Ατένι Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Χάρτες «ROAD» (Άνδρος 1:50.000) Google Earth eetaa.gr
Αλ Μπάιντα

Η Αλ Μπάιντα (αραβικά: البيضاء), γνωστή και ως Μπέντα Λιττόρια κατά την ιταλική κατοχή της χώρας, είναι πόλη της βορειοανατολικής Λιβύης, 200 χλμ. ανατολικά της Βεγγάζης. Η σύγχρονη πόλη χτίστηκε τη δεκαετία του 1950. Αρχικά υπήρχαν σχέδια μεταφοράς της πρωτεύουσας της Λιβύης από την Τρίπολη στην Αλ Μπάυντα και για το λόγο αυτό κατασκευάστηκαν και τα απαραίτητα διοικητικά κτίρια. Τελικά το σχέδιο εγκαταλείφθηκε. Η ιστορία της Αλ Μπάιντα εκτείνεται στην κλασική αρχαιότητα, όταν ήταν γνωστή ως Βάλαγραι. Τα ερείπια 2000 ετών της αρχαίας ελληνικής αποικίας της Κυρήνης βρίσκονται κοντά στο Σαχάτ.

 Όπως και με άλλες πόλεις στη Λιβύη, υπάρχει εύλογο ποσοστό εθνοτικής ποικιλομορφίας στη Μπάιντα. Οι κάτοικοι της ανατολικής Λιβύης, συμπεριλαμβανομένης της Μπάιντα, ήταν κατά τους τελευταίους αιώνες κυρίως αραβικής καταγωγής. Οι πρώτοι κάτοικοι ήταν Βέρβεροι, και από τον 7ο αιώνα π.Χ. έως τον 7ο αιώνα μ.Χ., η κύρια εθνοτική ομάδα ήταν η ελληνική. Τον τελευταίο καιρό, σημειώθηκε εισροή Αφρικανών μεταναστών στη Μπάιντα. Η πόλη φιλοξενεί επίσης πολλούς Αιγύπτιους μετανάστες. Παρούσα είναι και μια μικρή ελληνική κοινότητα. Το ελληνικό νησί της Κρήτης βρίσκεται σε μικρή απόσταση από την Μπάιντα και πολλές σύγχρονες οικογένειες στην πόλη φέρουν κρητικά επώνυμα. Η πλειονότητα των Λίβυων στη Μπάιντα είναι από Άραβες, Βερβέρους και Έλληνες απογόνους της εκατονταετίας, που έλεγχαν ιστορικά ένα τμήμα της Λιβύης. Η Μπάιντα και οι γύρω περιοχές ελέγχονταν από τη φυλή Μπάρασα. Στη σύγχρονη εποχή, ένας μεγάλος αριθμός Λιβύων από διάφορα μέρη της χώρας έχουν μετακομίσει στην πόλη. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα El Bayda' στο Wikimedia Commons
Φαγκότο

Το φαγκότο (ιταλ. fagotto, ελλην. βαρύαυλος), είναι πνευστό μουσικό όργανο, που ανήκει στην οικογένεια του όμποε. Αναφέρεται για πρώτη φορά στο δεύτερο μισό του 16ου αιώνα, ωστόσο η σύγχρονη μορφή του με διπλό σωλήνα συναντάται από τον 17ο αιώνα. Η αξία του αναγνωρίστηκε από μεγάλους κλασικούς μουσικοσυνθέτες κυρίως κατά τον 18ο και 19ο αιώνα. Προήλθε από το παλαιό όργανο με την ονομασία μπομπάρτα μπάσα. Από το 18ο αιώνα χρησιμοποιούνταν αποκλειστικά ως σόλο όργανο. Στους επόμενους αιώνες υπέστη τροποποιήσεις και αποτέλεσε απαραίτητο μέλος για τις ορχήστρες, λόγω του μεγάλου φάσματος των ηχοχρωμάτων που είναι σε θέση να παραγάγει. Η έκτασή του ξεπερνά τις τρεις οκτάβες και παρουσιάζει ποικιλομορφία στον ήχο του, ο οποίος χαρακτηρίζεται πιο σκοτεινός και μελωδικός στις χαμηλές και μεσαίες νότες και γοερός στις υψηλότερες. Η εύθυμη χροιά του ενέπνευσε αρκετούς συνθέτες να το χρησιμοποιούν, με σκοπό να δώσουν κωμική εντύπωση. Παραλλαγή του είναι το κόντρα φαγκότο, ή διπλό φαγκότο, το οποίο είναι μεγαλύτερο σε διαστάσεις, του οποίου ο σωλήνας ξεπερνά συνολικά τα 5 μέτρα, και παίζει μία οκτάβα χαμηλότερα.

 Αποτελείται από έναν σωλήνα σε σχήμα κώνου. Έχει διπλή γλωττίδα. Πρόκειται για το δεύτερο πλέον βαθύφωνο από τα ξύλινα πνευστά όργανα της συμφωνικής ορχήστρας, εξού και η ονομασία βαρύαυλος, ενώ το πλέον βαθύφωνο είναι το "κόντρα φαγκότο". Από το όμποε διαφέρει σε βάθος κατά δύο οκτάβες. Το ύψος του φθάνει τα 1,3 μέτρα, ωστόσο το συνολικό μήκος του σωλήνα του, ο οποίος διπλώνεται, εκτείνεται περίπου μέχρι τα 2,5 μέτρα. Στη σύγχρονη εκδοχή του, το φαγκότο συναντάται με δύο διακριτούς τύπους: τον γερμανικό (ή Heckel) και τον γαλλικό (ή Buffet). Ο πρώτος είναι περισσότερο διαδεδομένος και αποτελείται από πέντε ανοικτές οπές και 24 τάπες. Ο δεύτερος περιλαμβάνει έξι ανοικτές οπές και 22 τάπες. Αν και τα πρώτα όργανα κατασκευάζονταν από πιο σκληρές ποικιλίες ξύλου, ο σφένδαμος αποτελεί παραδοσιακά το ξύλο που προτιμάται. Τα μέρη του είναι: 1. Διπλή γλωττίδα 2. Σπείρα 3. Πλευρά 4. Βάση 5. Μπάσο 6. Καμπάνα Συλλογικό έργο, Νέα Εγκυκλοπαιδεία, εκδ. Μαλλιάρης-Παιδεία, 2006, τ. 26, σελ. 165. Charles Double Reed Company Fox Products - Bassoons, Oboes, English Horns International webpage for Bassoonists (www.BassoonSound.com) Resources and Information for Bassoonists International Double Reed Society British Double Reed Society Bassoon Fingering Charts
Σαν Μαρίνο Κάλτσιο

Η Σαν Μαρίνο Κάλτσιο είναι ποδοσφαιρική ομάδα από τον Άγιο Μαρίνο. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1960 ως ΣΣ Σερενίσιμα (Σοσιετά Σπορτίβα Σερενίσιμα). Η Σερενίσιμα συγχωνεύτηκε με την ΣΣ Γιουβένες το 1973, αλλάζοντας την ονομασία της σε Α.Κ. Σαν Μαρίνο (Ασοσιατζιόνε Κάλτσιο Σαν Μαρίνο) και την σεζόν 1988–89, υιοθέτησε την σημερινή της ονομασία. Αγωνίζεται στη Λέγκα Προ Πρίμα Ντιβιζιόνε, την τέταρτη κατηγορία του ιταλικού ποδοσφαίρου.

 Η ομάδα ιδρύθηκε ως Σοσιετά Σπορτίβα Σερενίσιμα το 1960 από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Αγίου Μαρίνου,, ώστε να υπάρχει μία ομάδα να εκπροσωπεί ποδοσφαιρικά τον Άγιο Μαρίνο εντός του ιταλικού συστήματος πρωταθλημάτων.Είναι η μόνη επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα του Αγίου Μαρίνου που της επιτρέπεται να αγωνίζεται αποκλειστικά στο ιταλικό σύστημα πρωταθλήματος. Από τη στιγμή που το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Σαν Μαρίνο είναι ερασιτεχνικό, η ομάδα είναι η μόνη επαγγελματική ομάδα του Αγίου Μαρίνου. Ακόμα μια ομάδα, η Γιουβένες Ντογκάνα, έχει συμμετάσχει στα ερασιτεχνικά επίπεδα του ιταλικού ποδοσφαίρου και στα πρωταθλήματα του Αγίου Μαρίνου στο παρελθόν, αλλά έκτοτε έχει αποσυρθεί από την Ιταλική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου. Σέριε Γ2΄ Πρωταθλήτρια: Φιναλίστ: 2011-12 Προβιβασμός μέσω play–offs 1: 2004–05Λέγκα Προ Σεκόντα Ντιβιζιόνε Πρωταθλήτρια: Φιναλίστ 1: 2011-12 (προβιβάστηκε) Προβιβασμός μέσω play–offs:Σέριε Δ΄ Πρωταθλήτρια 2: 1987–88, 1999–2000 Φιναλίστ 1: 1986–87Ετσελέντζα Εμίλια-Ρομάνια Πρωταθλήτρια 2: 1992–93, 1996–1997Προμοτζιόνε Εμίλια-Ρομάνια Πρωταθλήτρια 1: 1985–86Πρίμα Κατεγκόρια Πρωταθλήτρια 2: 1979–80, 1984–85 (Ιταλικά) Επίσημη Ιστοσελίδα της Σαν Μαρίνο Κάλτσιο (Ιταλικά) Federazione Sammarinese Giuoco Calcio
Οδογέφυρα των Τεχνών

Η Οδογέφυρα των Τεχνών (γαλλικά: Viaduc des Arts) είναι μια σειρά καλλιτεχνικών εργαστηρίων που είναι συγκεντρωμένα σε μια μοναδική κατασκευή στο 12ο διαμέρισμα του Παρισιού, στη Γαλλία, κατά μήκος της λεωφόρου Ντωμενίλ 1 έως 129. Παλιότερα ήταν οδογέφυρα του Παρισιού που κατασκευάστηκε το 1859, για να στηρίξει τη σιδηροδρομική γραμμή που συνέδεε τον παλιό σταθμό Παρίσι-Βαστίλη που βρίσκονταν στην παρακείμενη πλατεία της Βαστίλης με την Βενσέν, στο ανατολικό άκρο του Παρισιού.Περιλαμβάνει ένα τμήμα του υπερυψωμένου πεζόδρομου Προμενάντ Πλαντέ, και πολλές γκαλερί τέχνης, καταστήματα, καφέ και εστιατόρια.

 Στη δεκαετία του 1970, νεότερες διαδρομές μεγάλων αποστάσεων SNCF και η νέα γραμμή μετακίνησης του προαστιακού σιδηροδρόμου RER A έκαναν περιττή την ύπαρξη της οδογέφυρας που εξυπηρετούσε τα τρένα από το 1859.Το 1990, ο δήμαρχος του Παρισιού αποφάσισε να αποκαταστήσει τον εγκαταλελειμμένο για αρκετές δεκαετίες χώρο, ανακαινίζοντας κάθε μία από τις στοές της οδογέφυρας της σιδηροδρομικής γραμμής Παρίσι-Βενσέν, προκειμένου να τις μετατρέψει σε ένα νέο παρισινό πολυχώρο τεχνών και χειροτεχνίας. Η οδογέφυρα, κατασκευασμένη από ροζ τούβλα και πέτρα, αποκαταστάθηκε από την SEMAEST (μία από τις εταιρείες μικτής οικονομίας του Παρισιού) με τη βοήθεια του αρχιτέκτονα Πατρίκ Μπερζέ, ο οποίος έκλεισε κάθε μία στοά με μεγάλες τζαμαρίες με τοξωτά κουφώματα. Από πάνω, στη θέση της παλιάς σιδηροδρομικής γραμμής, υπάρχει ένας δενδροφυτευμένος περίπατος, η Προμενάντ Πλαντέ, που συνδέει την πλατεία της Βαστίλης με το δάσος της Βενσέν. Οι εργασίες ανάπτυξης της οδογέφυρας έληξαν το 1994 και επέτρεψαν την εγκατάσταση διαφόρων εργαστηρίων, που παλαιότερα βρίσκονταν στο Φωμπούρ Σαιντ-Αντουάν, ένα δρόμο όπου παραδοσιακά στεγάζονταν τεχνίτες χειροποίητων επίπλων. Κάθε στοά στεγάζει ένα εργαστήριο και όλα είναι ορατά από το δρόμο για τους περαστικούς. Περισσότεροι από πενήντα τεχνίτες και καλλιτέχνες δημιουργούν κοσμήματα, μουσικά όργανα, συνθέσεις λουλουδιών, θεατρικά σκηνικά, ρομποτικές και παλιές κούκλες, έργα τέχνης, ζωγραφική σε πορσελάνη, φώτα, χάλκινα, αποκαθιστούν ταπετσαρίες επίπλων κ.ά. Στον χώρο γίνονται προσωρινές εκθέσεις με θέμα τα καλλιτεχνικά επαγγέλματα αλλά και άλλα θέματα.Σε συνδυασμό με την Προμενάντ Πλαντέ, είναι μία όαση μέσα στην πολύβουη πόλη και ένας χώρος για βόλτες το Σαββατοκύριακο μακριά από τον κύριο τουριστικό άξονα του Παρισιού. Η ιστοσελίδα της Οδογέφυρας των Τεχνών (γαλλικά,αγγλικά)
Καρβαμικός μεθυλεστέρας

Ο καρβαμικός μεθυλεστέρας (αγγλικά: methyl carbamate) ή μεθυλουρεθάνη ή ουρεθυλάνη, είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο, άζωτο και οξυγόνο με μοριακό τύπο C2H5NΟ2. Πιο συγκεκριμένα, είναι ο απλούστερος εστέρας του καρβαμικού οξέος. Στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος, είναι άχρωμο στερεό.

 Η ένωση που ανιχνεύθηκε σε κρασιά που διατηρούνται με ανθρακικό διμεθυλεστέρα. Ο καρβαμικός μεθυλεστέρας παράγεται με αντίδραση μεθανόλης και ουρίας:Σχηματίζεται, επίσης, μετά από αντίδραση αμμωνίας με χλωρομεθανικό μεθυλεστέρα (ClCO2CH3) ή με ανθρακικό διμεθυλεστέρα (CH3CO3CH3): Σε αντίθεση με το στενά συγγενικό καρβαμικό αιθυλεστέρα, ο καρβαμικός μεθυλεστέρας δεν είναι μεταλλαξιογόνος για τη σαλμονέλα (αρνητικός στο Ames test), αλλά είναι μεταλλαξιογόνος για τη Drosophila. Τα πειραματικά στοιχεία δείχνουν ότι ο καρβαμικός μεθυλεστέρας είναι καρκινογόνος για τους αρουραίους, αλλά δεν παρουσίασε καρκινογόνο δράση σε ποντίκια. Η ένωση ανήκει στη λίστα των ενώσεων «που είναι γνωστό στην πολιτεία της Καλιφόρνιας ότι προκαλούν καρκίνο», σύμφωνα με την Πρόταση 65. Ο καρβαμικός μεθυλεστέρας χρησιμοποιήθηκε κυρίως (ως μονομερές) στην κλωστοϋφαντουργία και ως πολυμερές σε βιομηχανίες ως πρόδρομη ένωση για θυγατρικές ρητίνες διμεθυλοθειολοκαρβαμικού μεθυλεστέρα, που χρησιμοποιούνται, με τη σειρά τους, σε ανθεκτικά υφάσματα με μικτή σύνθεση βάμβακος και πολυεστέρα. Τα επεξεργασμένα αυτά υφάσματα έχουν καλή διατήρηση πτυχών στις γωνίες, αντιστέκονται στην όξινη επεξεργασία σε καθαριστήρια, δεν διατηρούν το χλώριο, και έχουν ιδιότητες επιβράδυνσης φλόγας. Ο καρβαμικός μεθυλεστέρας χρησιμοποιήθηκε, επίσης, για την παραγωγή φαρμάκων, εντομοκτόνων, και ουρεθάνης.Οι N-μεθυλοκαρβαμικοί εστέρες χρησιμοποιήθηκαν ευρέως ως εντομοκτόνα. Έχουν αντιχολινεστερασική δραστικότητα, χωρίς να παρουσιάζουν βιοσυσσώρευση. Καρβαμικό οξύ Καρβαμιδικός αιθυλεστέρας (ουρεθάνη).
Niko Bellic

Ο Niko Bellic (σερβικά: Нико Белић, Niko Belić, προφορά: Νίκο Μπέλιτς) είναι πλασματικός χαρακτήρας, πρωταγωνιστής του βιντεοπαιχνιδιού Grand Theft Auto IV. Ο Niko έκανε συζήτηση με τον μακρινό του ξάδερφο, τον Roman. Κάποια στιγμή, ο Roman του λέει πως η Liberty City είναι πλούσια περιοχή και πως έχει εκατομμύρια λεφτά πάνω του, πράγμα που στην πραγματικότητα δεν ισχύει. Ο Roman, απλώς έχει ένα μικρό κέντρο των ταξί, το οποίο είναι έτοιμο να κλείσει γιατί χρωστάει πολλά λεφτά και ότι έχει μπλέξει στον υπόκοσμο. Ο Niko όμως δεν το φαντάστηκε έτσι και πείστηκε από τον Roman, με αποτέλεσμα ο Niko να πάει στην Liberty City. Όμως είχε χάσει την πτήση για την Αμερική, και έτσι αναγκάστηκε να πάει με έναν πλοίο που στο πλοίο Platypus μετέφεραν παράνομα, διαμάντια μεγάλης αξίας μέσα σε γλυκά. Ο Niko έφτασε στην Liberty City, αλλά δεν το περίμενε έτσι. Ήταν μια πόλη γεμάτη φονιάδες και κακοποιούς που τους ένοιαζε μόνο να φροντίζουν τον εαυτό τους. Ο Niko όταν έμαθε την αλήθεια σοκαρίστηκε και έτσι αποφάσισε να βοηθήσει τον ξάδερφο του.

 Ο Niko Bellic είναι Σέρβος και γεννήθηκε στις 29 Απριλίου 1978 στην Γιουγκοσλαβία. Παλιότερα, είχε συμμετάσχει στον Πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας και ήταν κυανόκρανος του ΟΗΕ. Ο Niko όμως φυλακίστηκε για άγνωστη αιτία. Απελευθερώθηκε όμως και έτσι όταν έμαθε πως ο ξάδερφός του ζει στην πολυτέλεια, πήγε στην Liberty City. Ο πατέρας του είναι αλκοολικός και είχε έναν αδερφό που πέθανε. Η μητέρα του είναι η Milica Bellic, με την οποία ανταλλάσσει μηνύματα κατά την διάρκεια του παιχνιδιού. Ο αδερφός του σκοτώθηκε στον πόλεμο και έτσι έμεινε με τον πατέρα και την μητέρα του. Σε ηλικία 15 ετών αφού ο Niko πολέμησε για το χωριό του στο οποίο σκοτώθηκαν 50 άτομα με τους επιζώντες να είναι μόλις 4 (Ο ίδιος ο Niko, ο Florian Cravic, που άλλαξε το όνομα του σε Bernie Crane, ο Darko Brevic και ο Roman, που αργότερα έφυγε για την Liberty City). Μετά από λίγους μήνες, ο Niko δούλεψε σε πλοίο στην Αδριατική Θάλασσα, αλλά αργότερα έφυγε με ένα άλλο παράνομο πλοίο και έπλευσε για την Liberty City. Η φωνή του Niko ανήκει στον Μάικλ Χόλικ.
Διαμόρφωση πλάτους

Η διαμόρφωση Πλάτους (ΑΜ - Amplitude Modulation) είναι μία αναλογική διαμόρφωση σήματος. Στην διαμόρφωση AM μεταβάλλεται το πλάτος του υψίσυχνου φέροντος κύματος ανάλογα με το πλάτος του σήματος πληροφορίας (ακουστικού σήματος). Το διαμορφωμένο σήμα ΑΜ που προκύπτει έχει σταθερή συχνότητα και μεταβαλλόμενο πλάτος.

 Ένα διαμορφωμένο σήμα κατά ΑM περιγράφεται από την παρακάτω σχέση y = [ A + B η μ ( 2 π f t ) ] σ υ ν ( 2 π F t ) {\displaystyle y=\mathbf {[A+B\eta \mu (2\pi ft)]\sigma \upsilon \nu (2\pi Ft)} } όπου F η συχνότητα του φέροντος σήματος, f η συχνότητα του σήματος πληροφορίας A το πλάτος (σε Volt) του φέροντος σήματος και Β το πλάτος του ακουστικού σήματος. Η κύρια εφαρμογή της διαμόρφωσης ΑΜ είναι στην ραδιοφωνία. Η τεχνική της ΑΜ όμως μειονεκτεί σε σχέση με την FM στο ότι επηρεάζεται εντονότερα από τον ηλεκτρονικό θόρυβο (παράσιτα). Τα κυκλώματά της όμως πλεονεκτούν σε χαμηλές συχνότητες και έτσι εξακολουθεί να χρησιμοποιείται σε εκπομπές στην ζώνη των μακρών και των μεσαίων κυμάτων. Με διαμόρφωση ΑΜ διαμορφώνεται και το σήμα εικόνας του αναλογικού τηλεοπτικού σήματος (το σήμα ήχου διαμορφώνεται με FM). Εκπομπή ΑΜ Διαμόρφωση Πλάτους Διαμόρφωση Πλάτους Φυσική Κατεύθυνσης Γ' Λυκείου - ΟΕΔΒ Συστήματα Εκπομπής και Λήψης, Γ τάξη ΕΠΑΛ - ΟΕΔΒ
Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2007-08

Η Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2007-08 ήταν η 23η έκδοση της Δ΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε ο Διγενής Βορόκλινης για 1η φορά στην ιστορία του.

 Στο πρωτάθλημα της Δ΄ κατηγορίας 2007-08 συμμετείχαν 14 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι τρεις πρώτες ομάδες προβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας 2008-09. Οι τρεις τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στα αγροτικά πρωταθλήματα. Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό. Ομάδες που δεν συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που προήχθησαν στην Γ΄ κατηγορία 2007-08 Σπάρτακος Κιτίου ΑΕΚ Κουκλιών Αναγέννηση ΤραχωνίουΟμάδες που διαβαθμίστηκαν στα αγροτικά πρωταθλήματα: ΑΕΚ Κυθρέας ΑΟΛ – Ομόνοια Λακατάμιας Θύελλα ΔρομολαξιάςΟμάδες που συμμετέχουν στο πρωτάθλημαΟμάδες που διαβαθμίστηκαν από την Γ΄ κατηγορία 2006-07 Διγενής Βορόκλινης FC Επισκοπής ΣΕΚ Αγίου ΑθανασίουΟμάδες που προήχθησαν από τα αγροτικά πρωταθλήματα: ΑΣΠΙΣ Πύλας Ελληνισμός Ακακίου Ποδοσφαιρικός Όμιλος Ξυλοτύμβου 2006 Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=3 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων αγώνες (i. Βαθμοί από τα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, ii. Διαφορά τερμάτων σε μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, iii. Καλύτερη εκτός έδρας επίθεση στα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια), 3ος Γενική διαφορά τερμάτων, 4ος Καλύτερη επίθεση. 1Η ΣΕΚ Αγίου Αθανασίου τιμωρήθηκε με αφαίρεση 3 βαθμών. 2Η FC Επισκοπής τιμωρήθηκε με αφαίρεση 6 βαθμών. Αγωνίστηκε μόνο τις πρώτες 13 αγωνιστικές. Στη συνέχεια αποσύρθηκε και οι εναπομείναντες αγώνες κατακυρώθηκαν με σκορ 2-0 υπέρ των αντιπάλων της. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος: Η FC Επισκοπής αγωνίστηκε μόνο τις πρώτες 13 αγωνιστικές. Στη συνέχεια αποσύρθηκε και οι εναπομείναντες αγώνες κατακυρώθηκαν με σκορ 2-0 υπέρ των αντιπάλων της. «2007/08 Cypriot Fourth Division». Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation. 14 Ιανουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 2016. Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 2007-08 Ποδόσφαιρο στην Κύπρο Σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Κύπρου
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 1976

Τα 42α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards), που ανακοινώθηκαν στις 3 Ιανουαρίου 1977, απονεμήθηκαν στις 30 Ιανουαρίου 1977, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1976.

 Καλύτερη Ταινία: Όλοι οι Άνθρωποι του Προέδρου Επιλαχών: Network and Seven Beauties Καλύτερος Α' Ανδρικός Ρόλος: Ρόμπερτ Ντε Νίρο - Ο Ταξιτζής Επιλαχών: Ντέιβιντ Καραντάιν - Bound for Glory και Ρόμπερτ Ντιβάλ - Network και The Seven-Per-Cent Solution Καλύτερος Α' Γυναικείος Ρόλος: Λιβ Ούλμαν - Face to Face (Ansikte mot ansikte) Επιλαχούσα: Φέι Ντάναγουει - Network και Σίσι Σπέισεκ - Carrie Καλύτερη Σκηνοθεσία: Alan J. Pakula - Όλοι οι Άνθρωποι του Προέδρου Επιλαχών: Μάρτιν Σκορσέζε - Ο Ταξιτζής και Λίνα Βερτμίλερ - Seven Beauties Καλύτερο Σενάριο: Paddy Chayefsky - Network Επιλαχών: Χάρολντ Πίντερ - The Last Tycoon και Λίνα Βερτμίλερ - Seven Beauties Καλύτερος Β' Ανδρικός Ρόλος: Τζέισον Ρόμπαρτς - Όλοι οι Άνθρωποι του Προέδρου Επιλαχών: Χάρβεϊ Καϊτέλ - Ο Ταξιτζής και Richard Pryor - Silver Streak Καλύτερος Β' Γυναικείος Ρόλος: Τάλια Σάιρ - Rocky Επιλαχούσα: Τζόντι Φόστερ - Ο Ταξιτζής και Marie-France Pisier - Cousin Cousine Ο Επίσημος ιστότοπος