IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1988

Οι Αγώνες της 24ης Ολυμπιάδας, κοινώς γνωστοί ως Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1988 διοργανώθηκαν στην Σεούλ της Νότιας Κορέας από τις 17 Σεπτεμβρίου έως τις 2 Οκτωβρίου 1988. Συνολικά έλαβαν μέρος 159 χώρες και 8.391 αθλητές (6.197 άντρες και 2.194 γυναίκες). Τα αθλητικά γεγονότα ανήλθαν σε 237 και 27.221 βοήθησαν στην προετοιμασία της διοργάνωσης. Η Ολυμπιάδα του 1988 ήταν η δεύτερη Θερινή Ολυμπιάδα που διοργανώθηκε στην Ασία (μετά τη διοργάνωση στο Τόκιο το 1964) και η πρώτη στη Νότια Κορέα. Η οικοδέσποινα Νότια Κορέα κατέκτησε την τέταρτη θέση στον πίνακα των μεταλλίων, με 12 χρυσά μετάλλια και συνολικά 33 μετάλλια. Επίσης, ήταν η τελευταία Ολυμπιάδα που διεξήχθη κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου και η τελευταία όπου έλαβαν μέρος η Σοβιετική Ένωση και η Ανατολική Γερμανία, καθώς και οι δύο αυτές χώρες είχαν πλέον πάψει να υπάρχουν πριν την επόμενη Ολυμπιάδα του 1992. Για τη Νότια Κορέα, οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 1988 ήταν ένα συμβολικό γεγονός που ανύψωσε το διεθνές ίματζ της χώρας και την εθνική υπερηφάνεια των κατοίκων της.

 Και σε αυτούς τους Ολυμπιακούς Αγώνες, η αντιπτέριση υπήρξε άθλημα επίδειξης και δόθηκαν μετάλλια σε αυτήν για πρώτη φορά. Διεξήχθησαν και πάλι τα αγωνίσματα του απλού και διπλού ανδρών και γυναικών, όπως είχε γίνει και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972. Η διοργάνωση του 1988 ήταν η τελευταία ιστορικά όπου οι Ηνωμένες Πολιτείες κατέβασαν μια ομάδα που δεν είχε παίκτες από το NBA. Από το 1989 άλλαξε η επίσημη πολιτική τους και επετράπη η συμμετοχή παικτών του NBA. Ως αποτέλεσμα, ξεκινώντας από την επόμενη Ολυμπιάδα, αυτή του 1992 όπου εμφανίστηκε και σάρωσε η Ντριμ Τιμ, η αποστολή των ΗΠΑ αποτελούνταν για πρώτη φορά στα χρονικά από κορυφαίους εν ενεργεία (τότε) επαγγελματίες αθλητές του ΝΒΑ, σε αντίθεση με ό,τι συνέβαινε σε όλες τις προηγούμενες Ολυμπιακές διοργανώσεις, όταν η αμερικανική ομάδα απαρτίζονταν από κολεγιακούς καλαθοσφαιριστές. Ο Καναδός Μπεν Τζόνσον αρχικά κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στα 100 μέτρα στον στίβο, στις 24 Σεπτεμβρίου 1988, κάνοντας και παγκόσμιο ρεκόρ, με χρόνο 9,79 δευτερόλεπτα. Όμως, δύο ημέρες αργότερα βρέθηκε θετικός σε αναβολικά, για χρήση στανοζολόλ, και έτσι του αφαιρέθηκε τόσο το χρυσό μετάλλιο (που δόθηκε στον Καρλ Λιούις, ο οποίος είχε κάνει χρόνο 9,92 δευτερόλεπτα) όσο και το ρεκόρ. Η διοργάνωση αυτή έμεινε στην ιστορία ως «η Ολυμπιάδα της ντόπας» επειδή πιάστηκε κορυφαίο όνομα, καθώς στην προηγούμενη Ολυμπιάδα, στο Λος Άντζελες το 1984, είχαν βρεθεί 11 αθλητές θετικοί, έναντι 10 το 1988, χωρίς τότε να πυροδοτηθεί αντίστοιχη κατακραυγή. Είναι χαρακτηριστικό ότι μετά το σκάνδαλο του Μπεν Τζόνσον, η διεθνής κοινή γνώμη άρχισε τότε για πρώτη φορά να αμφιβάλλει τόσο έντονα για τις εντυπωσιακές επιδόσεις που επιτυγχάνονται στον αθλητισμό. Καρλ Λιούις Μπεν Τζόνσον «Seoul 1988». Olympic.org. Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα κλειστού στίβου ανδρών 2013

Το 27ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα κλειστού στίβου ανδρών, διοργανώθηκε στις 16 και 17 Φεβρουαρίου 2013 στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας. Πρωταθλητής αναδείχθηκε για τέταρτη φορά στην ιστορία του ο Ολυμπιακός.

 Στο πρωτάθλημα μετείχαν δεκάδες αθλητές από όλη την Ελλάδα και εκτός συναγωνισμού Κύπριοι αθλητές. Βαθμολογήθηκαν συνολικά 56 σωματεία. Στους αγώνες επανήλθαν μετά από χρόνια τα 200μ. Υψηλού επιπέδου αγώνας έγινε στο άλμα εις μήκος. Επικράτησε ο Γιώργος Τσάκωνας, ο οποίος με 8,15μ πέτυχε το δεύτερο καλύτερο άλμα στον κόσμο και δεύτερο καλύτερο όλων των εποχών στην Ελλάδα. Επίσης, ο δεύτερος Λούης Τσάτουμας με 8,08μ σημείωσε την τέταρτη καλύτερη επίδοση στον κόσμο. Αποτελέσματα 27ου πανελληνίου πρωταθλήματος κλειστού στίβου. ΣΕΓΑΣ: 27ο πρωτάθλημα κλειστού. 1η ημέρα. ΣΕΓΑΣ: 27ο πρωτάθλημα κλειστού. 2η ημέρα.
Γέταλαντ

Το Γέταλαντ (σουηδικά: Götaland, προφορά: [ˈjø̂ːtaˌland]) είναι ένα από τα τρία διαμερίσματα της Σουηδίας και περιλαμβάνει δέκα επαρχίες. Το Γέταλαντ αποτελούταν κάποτε από μικρά βασίλεια και οι κάτοικοι τους ονομάζονταν Γότθοι, Gautar στην Παλιά Νορβηγική γλώσσα. Ωστόσο, ο όρος αναφέρεται κυρίως στον πληθυσμό του σύγχρονου Βέστεργκετλαντ (Västergötland). Είναι γενικώς αποδεκτό ότι ταυτίζονταν με τους Geats, τους ανθρώπους του ήρωα Μπέογουλφ (Beowulf) στο εθνικό έπος της Αγγλίας, Μπέογουλφ (Beowulf) Το σύγχρονο κράτος της Σουηδίας άρχισε να σχηματίζεται όταν κάποιες επαρχίες του Γέταλαντ σταδιακά έγιναν ολοένα και πιο πολιτικά συνδεδεμένες με αυτές της Σβίαλαντ (Svealand). Αυτό άρχισε τον 11ο αιώνα και συνεχίστηκε για αρκετές εκατοντάδες χρόνια.

 Η νεότερη αναφορά στο götar την έκανε ο γεωγράφος του 2ου αιώνα ο Πτολεμαίος, ο οποίος την αναφέρει Γούται στα ελληνικά. Πηγές της Νορβηγίας και της Ισλανδίας χρησιμοποιούν μερικές φορές το Gautar μόνο για τους κατοίκους του Βέστεργκετλαντ, αλλά μερικές φορές ως κοινή εθνοτική ονομασία για τους κατοίκους του Δυτικού και κύριου Γέταλαντ. Το Βέστεργκετλαντ εμφανίζεται στις μεσαιωνικές πηγές της Ισλανδίας και της Νορβηγίας ως Gautland (Götland), μια μορφή που δεν είναι ετυμολογικά πανομοιότυπη με το Gotaland. Ιστορικά στα λατινικά και ελληνικά γράφεται ως Gothia και Γοτθία δεδομένου ότι ιστορικά θεωρείται η γή των Γότθων. Οι δέκα επαρχίες του Γέταλαντ: Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Götaland στο Wikimedia Commons
Επαρχία Κάρτζαλι

Η Επαρχία Κάρτζαλι αποτελεί μια από τις 28 επαρχίες της Βουλγαρίας και μία από τις 4 που συνορεύουν με την Ελλάδα. Πήρε το όνομα της από την πρωτεύουσα της, το Κάρτζαλι. Σε επίσημη απογραφή του Φεβρουάριου του 2011 αριθμούσε 152,808 κατοίκους και σε εκτιμήσεις του 2015 αριθμούσε 152.053 κατοίκους. Η επαρχία αποτελείται από 7 δήμους.

 Το έδαφος της επαρχίας Κάρτζαλι αποκτήθηκε από τη Βουλγαρία κατά τη διάρκεια του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου το 1912. Μεταξύ 1987 και 1999, η περιοχή αυτή ήταν μέρος της επαρχίας Χάσκοβο, από την οποία αποκαταστάθηκε, τώρα ως επαρχία και με ελαφρώς αλλαγμένα σύνορα. Ο συνολικός πληθυσμός της επαρχίας ανερχόταν στα 149.661 άτομα σύμφωνα με την απογραφή του 2011, εκ των οποίων το 49,8% ήταν άνδρες και 50,2% γυναίκες. Το Κάρτζαλι είναι μία από τις τρεις επαρχίες της Βουλγαρίας όπου λιγότερο από το πενήντα τοις εκατό του πληθυσμού ζει σε αστικές περιοχές (το 2016 το 41% ζούσε σε αστικές περιοχές). Εθνοτικές ομάδες (απογραφή του 2011): Προσδιορίστηκαν: 130.781 άτομα: Τούρκοι: 86.527 (66,16%) Βούλγαροι: 39.519 (30,22%) Άλλοι και απροσδιόριστοι: 4.735 (3,62%)Άλλα 18.880 άτομα στην επαρχία δεν δήλωσαν την εθνοτική τους ομάδα στην απογραφή του 2011. Στην απογραφή του 2001, 158.704 από τους τότε 164.019 κάτοικους της επαρχίας Κάρτζαλι χαρακτηρίστηκαν ως μέλη μιας από τις ακόλουθες εθνοτικές ομάδες (με ποσοστό του συνολικού πληθυσμού): Στην απογραφή του 2001, 149.839 από τους τότες 164.019 κατοίκους της επαρχίας Κάρτζαλι δήλωσαν ως θρησκεία (με ποσοστό του συνολικού πληθυσμού) ένα από τα ακόλουθα:
Τζαμί Σαραγιονού

Το Τζαμί Σαραγιονού ( τουρκικά: Sarayönü Camii ), επίσης γνωστό ως το Τζαμί του Σεράι, είναι ένα τζαμί στα τείχη της Λευκωσίας στην Κύπρο. Σήμερα βρίσκεται στη Βόρεια Λευκωσία. Είναι πολύ κοντά στην πλατεία Σαραγιονού και παλαιότερα βρισκόταν επάνω στην πλατεία.

 Ο Καμίλ Ανλάρ υποστήριξε ότι τον 14ο και τον 15ο αιώνα, κατά τη διάρκεια των Λουζινιανών και των Βενετσιάνικων κανόνων, ο χώρος του τζαμιού φιλοξενούσε μια καρμελίτικη εκκλησία. Είχε έναν τρούλο και φέρεται να περιβάλλεται από ένα νεκροταφείο, που ήταν ο τόπος ταφής ενός Βασιλιά της Ιερουσαλήμ, ενός Δούκα της Νορμανδίας και άλλων ευγενών. Μετά την οθωμανική κατάκτηση της Κύπρου το 1571, ένα στρατόπεδο στρατοπέδευσης τοποθετήθηκε στην πλατεία Σαραγιονού και η καρμελίτικη εκκλησία μετατράπηκε σε τζαμί για να διευκολύνει τη λατρεία των στρατιωτών. Το εξωτερικό του ανακαινισμένου κτηρίου παρουσίασε γοτθική αρχιτεκτονική, ενώ το εσωτερικό κλασικό παρουσίασε οθωμανική αρχιτεκτονική. Ονομάστηκε "Orduönü Mescidi" στα τουρκικά, που σημαίνει "το τζαμί στην πρόσοψη του προσωρινού στρατοπέδου στρατού". Αργότερα κατά τη διάρκεια της οθωμανικής κυριαρχίας, χτίστηκε ένα νέο τζαμί αντί της πρώην καρμελίτικης εκκλησίας. Η ημερομηνία κατασκευής αυτού του τζαμιού ποικίλλει: ορισμένες πηγές τοποθετούν την κατασκευή του στα 1690-91, που αποδίδεται στο "Κίντσι (Κίλιτς) Αλή Πασά", ενώ κάποιες το τοποθετούν στα 1820-24, αποδίδεται σε έναν "Αλή Πασά". Αυτό το τζαμί είχε παραδοσιακή οθωμανική αρχιτεκτονική στο εσωτερικό. Είχε μια οροφή, που στηριζόταν από δύο αιχμηρές καμάρες και έναν μη διακοσμημένο μιναρέ . Το 1873, ο AL Salvator, ο οποίος επισκέφτηκε το τζαμί, έγραψε ότι μια σαρκοφάγος με ελληνικές επιγραφές βρισκόταν στην αυλή του τζαμιού, και χρησιμοποιήθηκε για πλύσεις πριν από την προσευχή. Η σαρκοφάγος θα μεταφερθεί στην αυλή του Τζαμιού Χαϊντάρ Πασά το 1980. Το τζαμί καταστράφηκε από σεισμό τον Ιανουάριο του 1900. Ο Φέντον Άτκινσον, ένας Βρετανός αρχιτέκτονας, συνέταξε τα σχέδια για το τρέχον τζαμί τον ίδιο χρόνο. Ο Άτκινσον φέρεται να εμπνεύστηκε από τη μνήμη του από την Ανδαλουσία. Η κατασκευή του σημερινού τζαμιού ξεκίνησε στις 26 Νοεμβρίου 1901 και πιθανότατα έληξε το 1903. Μετά την ενδοκοινοτική σύγκρουση, γνωστή ως τα Ματωμένα Χριστούγεννα το 1963-64, οι Τουρκοκύπριοι δεν διέθεταν κτήριο για τη διεξαγωγή επίσημων τελετών γάμου. Το τζαμί μετατράπηκε έτσι σε γραφείο γάμου. Τα χαλιά στο πάτωμα φέρεται να αφαιρέθηκαν και οι πάγκοι φέρεται να τοποθετήθηκαν στο τζαμί. Το 2004, μετά από πιέσεις από συντηρητικούς και μετριοπαθείς ισλαμιστικούς κύκλους στην Τουρκία, συμπεριλαμβανομένης της εθνικής εφημερίδας Zaman, μετατράπηκε σε τζαμί. Το τζαμί σχεδιάστηκε σύμφωνα με το αρχιτεκτονικό στιλ των Μαυριτανών, αλλά ενσωματώνει και κάποια ινδική επιρροή. Η διάταξή του, ωστόσο, είναι ορθογώνια και συνεπώς είναι συμβατή με το παραδοσιακό κυπριακό στιλ. Η μπροστινή πρόσοψή της, που δείχνει ξένες επιρροές, αποτελείται από πέντε μέρη, με αιχμηρές καμάρες σε σχήμα πέταλου. Ο μιναρές, που προέρχεται από το παλαιότερο οθωμανικό τζαμί, είναι φτιαγμένος από πέτρα και στέκεται αποκομμένος από το κυρίως σώμα του τζαμιού.
Τζων Στιούαρτ, 1ος κόμης του Λέννοξ

Ο Τζων Στιούαρτ, 1ος κόμης του Λέννοξ (πριν το 1430 - 1495) λόρδος του Ντάρνλεϊ και 1ος κόμης του Λέννοξ ήταν γιος του Άλαν Στιούαρτ του Ντάρνλεϊ απογόνου του Αλεξάντερ Στιούαρτ, 4ου Υψηλού Στιούαρτ της Αγγλίας και της Αικατερίνης Σέτον. Η γιαγιά του από πατέρα ήταν κόρη και διάδοχος του Ντόντσαχ, κόμη του Λέννοξ και μέσω της μητέρας του ήταν απόγονος του Τόμας Ράντολφ, 1ου κόμη του Μόρεϊ του ανιψιού του Ροβέρτου Μπρους. Ο Ιωάννης Στιούαρτ μέσω του γιου του Ματθαίου Στιούαρτ, 2ου κόμη του Λέννοξ ήταν προ - προ - προπάππους του λόρδου του Όλμπανυ συζύγου της Μαρίας Α΄ της Σκωτίας και πατέρα του Ιακώβου που ένωσε τα στέμματα της Αγγλίας και της Σκωτίας.

 Σαν γενάρχης του ισχυρότατου κλάδου των Στιούαρτ του Ντάρνλεϊ δημιούργησε την κυβέρνηση του κάστρου του Ρόθεσει και έγινε φύλακας των δυτικών Μαρς στην Σκωτία (1465). Όταν η αρσενική γραμμή των κομήτων του Λέννοξ εξαλείφτηκε κληρονόμησε τα μισά εδάφη τους και σε συνεννόηση με τον συγκυβερνήτη του πήρε τον τίτλο του πρώτου κόμη του Λέννοξ. Ήταν πιστός σύμμαχος του Ιάκωβου Γ΄ της Σκωτίας την εποχή που οι λόρδοι υπό την ηγεσία του Άρστιμπαλντ Ντάγκλας, 5ου κόμη του Άνγκους επαναστάτησαν εναντίον του. Μετά τον θάνατο του βασιλιά στην μάχη του Σώσιμπουρν διάδοχος του ήταν ο αντάρτης γιος του Ιάκωβος Δ΄ της Σκωτίας, ο Ιωάννης Στιούαρτ με στρατό επιτέθηκε στους επαναστάτες λόρδους που βρέθηκαν στην κυβέρνηση. Οι επαναστάτες λόρδοι κατέλαβαν το κάστρο του Εδιμβούργου που είχε το βασιλικό πυροβολικό με το διάσημο κανόνι "Μόνς Μεγκ"που είχε κάνει δώρο ο Φίλιππος Γ΄ της Βουργουνδίας στον βασιλιά της Σκωτίας μια γενιά πριν. Με το όπλο αυτό πολιόρκησαν το κάστρο του Κρούκστον έδρα των Στιούαρτ του Ντάρνλεϊ και ανάγκασαν τον κόμη του Λέννοξ να παραδοθεί. Οι επαναστάτες του επέτρεψαν να κρατήσει τα εδάφη του που πέρασαν στον γιο του Ματθαίο Στιούαρτ ο οποίος υπηρέτησε τον στρατό των Σκωτσέζων και έπεσε στην μάχη του Φλόντεν. Επικρατεί μεγάλη σύγχυση για τον γάμο του Ιωάννη Στιούαρτ, σύζυγος του καταγράφεται η Μάργκαρετ Μοντγκομέρι, κόρη του Αλεξάντερ Μοντγκομέρι, 1ου λόρδου του Μοντγκομέρι στις 15 Μαΐου 1438 όταν ήταν και οι δυο μικρά παιδιά. Η Μάργκαρετ πέθανε πρόωρα και ο κόμης του Λέννοξ παντρεύτηκε την ανιψιά της που λεγόταν επίσης Μάργκαρετ Μοντγκομέρι (1460) κόρη του Αλεξάντερ, κύριου του Μοντγκομέρι και γιου του 1ου λόρδου και της Ελισάβετ Χέπμπορν, μαζί της απέκτησε : Λαίδη Μάριον Στιούαρτ Λαίδη Ελισάβετ Στιολυαρτ, παντρεύτηκε τον Άρτσιμπαλντ Κάμπελ, 2ο κόμη του Άρτζιλ Ροβέρτος Στιούαρτ, 4ος λόρδος του Ωμπινύ Σερ Τζων Στιούαρτ, κύριος του Ουαζόν (πριν το 1446 - περί το 1512) Λαίδη Ελισάβετ Στιούαρτ Ματθαίος Στιούαρτ, 2ος κόμης του Λέννοξ Σερ Γουίλιαμ Στιούαρτ, κύριος του Ουαζόν Αλεξάντερ Στιούαρτ (πριν το 1495 - πριν το 1509) G. E. Cokayne et al., The Complete Peerage of England, Scotland, Ireland, Great Britain and the United Kingdom, Extant, Extinct, or Dormant. (Gloucester, U.K.: Alan Sutton, 2000) I:313, 328; VII:594, 596. Charles Mosley, ed., Burke's Peerage, Baronetage, and Knightage. 107th ed. 3 vols. (Wilmington, DE: Burke's Peerage (Genealogical Books) Ltd., 2003) I:601.
Άγιος Δημήτριος Μονεμβασίας Λακωνίας

Ο Άγιος Δημήτριος είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας και δήμου Μονεμβασίας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Επιδαύρου Λιμηράς του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου. Στην τοπική κοινότητα Αγίου Δημητρίου ανήκει και ο οικισμός Φλόκα.

 Ο Άγιος Δημήτριος είναι πεδινός οικισμός στη ΝΑ. Λακωνία, δυτικά της Μονεμβασιάς. Βρίσκεται στο διάσελο μεταξύ των κορυφών «Χαβαλάς» (520 μ.) στα δυτικά και «Αλογομάνδρες» (424 μ.) στα ανατολικά, πάνω στην επαρχιακή οδό Βελίων-Νεαπόλεως και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 150. Απέχει 91 χλμ. περίπου ΝΑ. της Σπάρτης. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 15,022 χμ² (2011). (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1845 και προσαρτήθηκε στον δήμο Μονεμβασίας. Είχε οριστεί ως έδρα της τοπικής κοινότητας Αγίου Δημητρίου από το 1912. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίου Δημητρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Μονεμβασιάς. Η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου στο δυτικό τμήμα του οικισμού Η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής στο κεντρικό τμήμα του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Αλβέρτος Φραγκίσκος του Τέσεν

Ο Αλβέρτος Φραγκίσκος (γερμ. Albrecht Franz, 24 Ιουλίου 1897 - 23 Ιουλίου 1955) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν αρχιδούκας της Αυστρίας και τιτουλάριος δούκας του Τέσσεν.

 Ο Αλβέρτος Φραγκίσκος Ιωσήφ Κάρολος Φρειδερίκος Γεώργιος Ουμβέρτος Μαρία γεννήθηκε στη Βιέννη και ήταν ο μόνος γιος του Φρειδερίκου, Δούκα του Τέσσεν, και της Ισαβέλλας, κόρης του Ροδόλφου, δούκα του Κρόυ. Ο πατέρας του ήταν δούκας του Τέσσεν ως το 1918, που καταργήθηκε η μοναρχία. Έπειτα έμεινε τιτουλάριος δούκας του Τέσσεν ως το 1936, που απεβίωσε και τον διαδέχθηκε ο γιος του. Ο Αλβέρτος Φραγκίσκος απεβίωσε το 1955 στο Μπουένος Άιρες της Αργεντινής σε ηλικία 58 ετών. Νυμφεύτηκε το 1930 την Ιρένε Ντόρα Λέλμπαχ, κόρη του Γιόχαν Λέλμπαχ. Ο γάμος ήταν μοργανατικός. Δεν απέκτησαν απογόνους και διαζεύχθηκαν το 1937. Το 1938 έκανε δεύτερο γάμο με την Καταλίν Μπόκσκαϋ ντε Φέλσε-Μπάνυα και είχε τέκνα: Καρλόττα Ιζαμπέλλα 1940-2020, παντρεύτηκε τον Φέρντιναντ Βούτχολεν. Ιλντίκο Καταλίν γενν. 1942, παντρεύτηκε πρώτα τον Γιόζεφ Καλλέγια και έπειτα τον Τέρρανς Ντ. Φόρτιερ.Το ζεύγος χώρισε το 1951. Ο Αλβέρτος Φραγκίσκος έκανε τρίτο γάμο με τη Λύντια Στράους-Ντόρνερ, κόρη του Μπέλα Ντόρνερ και είχε τέκνο: Ροδόλφος Στέφανος 1951-1992, κόμης του Χάπσμπουρκ. Έζησε στη Ν. Αμερική και νυμφεύτηκε τη Ναταλί Μαρί Ράντζιβιου. Ο Όθων των Αψβούργων χορήγησε στα τέκνα του Αλβέρτου Φραγκίσκου τον τίτλο κόμ-ης/-ισσα του Χάπσμπουρκ. Heiszler, Vilmos. Photo Habsburg: Frederick Habsburg and his Family. Budapest: Corvina, 1989. Palmer, Alan. Twilight of the Habsburgs: The Life and Times of Emperor Francis Joseph. Atlantic Monthly Press; 1st Pbk. Ed edition. Ο πρίγκιπας του Τέσεν
Κλημεντία της Ακουιτανίας

Η Κλημεντία της Ακουιτανίας (1048, Πουατιέ, Γαλλία - 4 Ιανουαρίου 1130) από τον Οίκο του Πουατιέ, ήταν κόρη του δούκα της Ακουιτανίας και με τους γάμους της έγινε πρώτα κόμισσα του Λουξεμβούργου και μετά κόμισσα του Γκέλντερς.

 Ήταν κόρη του Γουλιέλμου Ζ΄ δούκα της Ακουιτανίας και της Ερμεσίνδης του Λονγκουί. Γύρω στο 1075 παντρεύτηκε πρώτα τον Κορράδο Α΄ κόμη του Λουξεμβούργου και μαζί είχαν: Ματθίλδη, παντρεύτηκε τον Γοδεφρείδο κόμη του Μπλάισγκαου. Ερρίκος Γ΄ απεβ. 1096, κόμης του Λουξεμβούργου . Ροδόλφος απεβ. 1099 , ηγούμενος του Σαιν-Βανν στο Βερντέν. Κορράδος. Αδαλβέρτος 1098, αρχιδιάκονος του Μετς, ταξίδευσε στην Ιερουσαλήμ ακολουθώντας τον στρατό του Γοδεφρείδου κυρίου του Μπουγιόν, αλλά εκτελέστηκε από τους Σελτζούκους. Ερμεσίνδη 1080-1143, παντρεύτηκε πρώτα τον Αλβέρτο Β΄ κόμη του Εγκισέμ και του Ντάγκσμπουργκ και μετά τον Γοδεφρειδο Α΄ κόμη του Ναμύρ. Γουλιέλμος Α΄ 1081-1131, κόμης του Λουξεμβούργου.Μετά το τέλος του Κορράδου Α΄ το 1086, παντρεύτηκε τον Γεράρδο Α΄ κόμη του Χέλρε και μαζί είχαν τουλάχιστον δύο κόρες: Γιούτα/Ιουδήθ 1093 - 23 Ιανουαρίου 1151, παντρεύτηκε τον Βάλεραν Β΄ κόμη του Λίμπουργκ. Γιολάντα, παντρεύτηκε τον Bαλδουίνο Γ΄ κόμη του Αινώ.
2478 Τοκάι

Ο Τοκάι (Tokai) είναι ένας διπλός αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική (δηλαδή την προς τον Ήλιο) περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,8. Ανακαλύφθηκε το 1981 από τον Ιάπωνα αστρονόμο Τοσιμάσα Φουρούτα, που παρατηρούσε από το Τοκάι της Ιαπωνίας, και πήρε το όνομά του από την πόλη αυτή.

 Από παρατηρήσεις της καμπύλης φωτός του Τοκάι, οι D. Higgins, P. Pravec, P. Kusnirak, B. Warner, A. Galad, J. Oey, R. Goncalves, W. Cooney, J. Gross και D. Terrell διακρίβωσαν τον Ιανουάριο 2007 ότι ο αστεροειδής αυτός αποτελείται από δύο σώματα με διαστάσεις περί τα 7 και 8 χιλιόμετρα, που περιφέρονται γύρω από το κοινό κέντρο μάζας τους μία φορά κάθε 25 ώρες και 53 λεπτά. Η μεταξύ τους απόσταση προσδιορίσθηκε στα 20 χιλιόμετρα περίπου. Ο φασματικός τύπος τους είναι S (λιθώδης). Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Κρις Μπρόντερικ

Ο Κρις Μπρόντερικ (πραγμ. όνομα Christopher Alan Broderick) είναι Αμερικάνος κιθαρίστας της χέβι μέταλ μουσικής, γνωστός ως μέλος των συγκροτημάτων Megadeth και Jag Panzer. Επίσης, συμμετείχε στους Nevermore για τις ζωντανές τους εμφανίσεις των περιόδων 2001-2003 και 2006-2007.

 Ο Κρις Μπρόντερικ γεννήθηκε στις 6 Μαρτίου 1970 στο Λέικγουντ του Κολοράντο και ξεκίνησε να παίζει κιθάρα στα έντεκα του χρόνια. Κατά την εφηβεία του εξασκούνταν καθημερινά εκτός από την κιθάρα, στο πιάνο και το βιολί. Τα πρώτα συγκροτήματα στα οποία συμμετείχε ήταν οι Grey Haven, οι Industrial Eden και οι Killing Time, στα τέλη της δεκαετίας του '80 και τις αρχές της δεκαετίας του '90. Το 1997 έγινε μέλος του αμερικάνικου power metal συγκροτήματος Jag Panzer. Συμμετείχε στους δίσκους "The Age of Mastery" (1998), "Thane to the Throne" (2000), "Mechanized Warfare" (2001) και "Casting the Stones", όπως και στο DVD "The Era of Kings and Conflict " του 2002. Παράλληλα, ο Μπρόντερικ συμμετείχε στους Nevermore, αποκλειστικά για τις περιοδείες του συγκροτήματος από το 2001 μέχρι και το 2003, ενώ επανήλθε και για την παγκόσμια περιοδεία του 2006-2007.Στις αρχές του 2008, ο Μπρόντερικ αντικατέστησε τον Γκλεν Ντρόβερ στους Megadeth, πραγματοποιώντας την πρώτη του ζωντανή εμφάνιση με το συγκρότημα στις 4 Φεβρουαρίου 2008, στο Ελσίνκι της Φινλανδίας. Μαζί τους κυκλοφόρησε το άλμπουμ "Endgame" το 2009, το οποίο σκαρφάλωσε στο Top-10 του Billboard. Ακολούθησε το ζωντανά ηχογραφημένο "Rust in Peace Live", με το συγκρότημα να περιοδεύει με την "Gigantour" σε όλο τον κόσμο. Στη συνέχεια κυκλοφόρησαν το "TH1RT3EN" το 2011 και το "Super Collider" το 2013, το οποίο ανέβηκε στο # 6 των αμερικάνικων τσαρτ, την υψηλότερη θέση που έφθασε δίσκος του συγκροτήματος από το "Youthanasia" του 1994.Ο ηγέτης των Megadeth, Ντέιβ Μαστέιν, έχει δηλώσει ότι ο Μπρόντερικ είναι ο καλύτερος κιθαρίστας ο οποίος έχει περάσει από τους Megadeth. Στις 26 Νοεμβρίου 2014, ο Μπρόντερικ ανακοίνωσε την αποχώρηση του από τους Megadeth λόγω μουσικών διαφορών.Μέτα την αποχώρηση του από τους Megadeth, ο Μπρόντερικ σχημάτισε τους Act of Defiance μαζί με τον πρώην ντράμερ των Megadeth, Σον Ντρόβερ, τον τραγουδιστή Χένρι Ντέρεκ Μπόνερ των Scar the Martyr και τον κιθαρίστα Ματ Μπάχλαντ των Shadow's Fall. Chris Broderick Profile - All Axess Chris Broderick music biography, video, tab on GuitarTube Chris Broderick - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives Chris Broderick | Credits | AllMusic Chris Broderick's Biography - Last.fm Επίσημη ιστοσελίδα του Κρις Μπρόντερικ Chris Broderick | Facebook
Επιστολή προς Κολοσσαείς

Η Επιστολή προς Κολοσσαείς είναι ένα από τα 27 βιβλία της Καινής Διαθήκης και μία απο τις 13 επιστολές που γράφτηκαν από τον απόστολο Παύλο. Χρόνος συγγραφής θεωρείται το 60 με 61 μ.Χ.. Η επιστολή γράφτηκε προς την εκκλησία των Κολοσσών, μιας πόλης της Φρυγίας στη Μικρά Ασία. Ο Παύλος δεν γνώριζε προσωπικά τους χριστιανούς της τοπικής εκκλησίας. Σημαντική είναι η αναφορά του στην ελευθερία των χριστιανών (2:16-23).

 Το δόγμα της προΰπαρξης του Χριστού. (1-2) Το καθήκον του πιστού απέναντι στον προϋπάρχοντα Χριστό. (3-4) Γ.Παπατζανάκη, Η υπό του απόστολου Παύλου αντιμετώπισις της αιρέσεως των Κολοσσών, Δελτίο Βιβλικών Μελετών, τομ. 5, έτος 7ο, τ/χ 2-3 (Δεκέμβριος 1977-Ιούνιος 1978), σελ.236-244 newlife4you.gr Αρχειοθετήθηκε 2016-03-08 στο Wayback Machine.: το αρχαίο κείμενο του βιβλίου στην κριτική έκδοση των Νέστλε-Άλαντ gospel.gr: το βιβλίο στην Νεοελληνική Μετάφραση και στην Μεταφορά στη Νεοελληνική
Γουίλιαμ Ντεβίτ Αλεξάντερ

Ο Γουίλιαμ Ντεβίτ Αλεξάντερ (William DeWitt Alexander, 2 Απριλίου 1833 – 21 Φεβρουαρίου 1913) ήταν κλασικός φιλόλογος-γλωσσολόγος και ιστορικός στο Βασίλειο της Χαβάης και τη Δημοκρατία της Χαβάης. Ασχολήθηκε με την πολιτική και τη χαρτογραφία.

 Ο Αλεξάντερ γεννήθηκε στη Χονολουλού. Πατέρας του ήταν ο Γουίλιαμ Πάτερσον Αλεξάντερ (William Patterson Alexander, 1805-1884) και μητέρα του η Μάιρυ Ανν Μακίνυ (Mary Ann McKinney), αμφότεροι Αμερικανοί Πρεσβυτεριανοί ιεραπόστολοι. Τελείωσε το Σχολείο Πουνάχου στη Χονολουλού το 1849 και μετά ταξίδεψε στις ΗΠΑ και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Γέιλ, από όπου πήρε πτυχίο το 1855 με τη δεύτερη υψηλότερη βαθμολογία στο έτος του και Master of Arts το 1858. Εκεί υπήρξε μέλος της μυστικής φοιτητικής αδελφότητας «Skull and Bones». Αμέσως μετά ωστόσο επέστρεψε στη Χαβάη και έγινε καθηγητής των αρχαίων ελληνικών και της ιστορίας στο Σχολείο Πουνάχου. Το 1861 πήρε ως σύζυγό του την Αμπιγκέιλ Σαρλότ Μπόλντγουιν (Abigail Charlotte Baldwin, 1833-1913), κόρη του ιεραποστόλου Ντουάιτ Μπόλντγουιν. Από το 1864 έως το 1870 διετέλεσε ο 4ος πρόεδρος του σχολείου Πουνάχου, που πλέον ήταν το «Κολέγιο του Οάχου». Αργότερα (1871) διορίσθηκε Γενικός Επιθεωρητής Γεωδαισίας-Τοπογραφίας της Χαβάης και έμεινε στη θέση αυτή ωσότου συμπλήρωσε το όριο ηλικίας. Το 1903 αναγορεύθηκε επίτιμος διδάκτορας από το Γέιλ. Ο Γουίλιαμ Ντεβίτ Αλεξάντερ απεβίωσε στη Χονολουλού σε ηλικία 79 ετών. Ο Αλεξάντερ συνέγραψε βιβλία σχετικώς με την ιστορία και τη γλώσσα της Χαβάης. Ως επικεφαλής της αντίστοιχης υπηρεσίας, ηγήθηκε προγράμματος τριγωνομετρικής χαρτογραφήσεως που τελικώς παρήγαγε τον πρώτο ακριβή χάρτη του αρχιπελάγους της Χαβάης. Μαζί με τον πολιτικό Λούθερ Αχόλο εκπροσώπησαν το Βασίλειο της Χαβάης στο Διεθνές Συνέδριο Μεσημβρινού, που έλαβε χώρα στην Ουάσινγκτον τον Οκτώβριο του 1884. Στο συνέδριο αυτό επιλέχθηκε ο Μεσημβρινός του Γκρήνουιτς ως διεθνές πρότυπο για το γεωγραφικό μήκος μηδέν.Μετά την προσάρτηση της Χαβάης στις ΗΠΑ το 1898 ο Αλεξάντερ βοήθησε την Εθνική Γεωδαιτική Υπηρεσία των ΗΠΑ]] να χαρτογραφήσει τα νησιά. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Ιστορικής Εταιρείας της Χαβάης και συνέγραψε πολλά άρθρα για το επιστημονικό περιοδικό της. William DeWitt Alexander (1891) [1864]. A short synopsis of the most essential points in Hawaiian grammar. Press Publishing Company Print. William DeWitt Alexander (1891). A brief history of the Hawaiian people. American Book Co. ISBN 978-1-142-04130-4. William DeWitt Alexander (1896). History of later years of the Hawaiian Monarchy and the revolution of 1893. Hawaiian Gazette Company. William DeWitt Alexander (1900). Hawaiian Society Sons of the American Revolution yearbook. Hawaiian Gazette Company. William DeWitt Alexander (1902). Hawaiian geographic names. United States Coast and Geodetic Survey. William DeWitt Alexander (1907). Oahu college: list of trustees, presidents, instructors, matrons, librarians, superintendents of grounds and students, 1841-1906. Historical sketch of Oahu college. Hawaiian Gazette Company. «Papers by "Alexander, W.D. (William De Witt), 1833-1913"». Hawaiian Historical Society. Ανακτήθηκε στις 30 Απριλίου 2010.
Καθεδρικός Ναός της Γεννήσεως του Χριστού (Κάιρο)

Ο Καθεδρικός Ναός της Γεννήσεως του Χριστού (κοπτικά: ⲡⲓⲉⲣⲫⲉⲓ ⲛ̀ⲕⲁⲑⲉⲇⲣⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡϫⲓⲛⲙⲓⲥⲓ ⲙ̀ⲡⲭⲣⲓⲥⲧⲟⲥ, αραβικά: كاتدرائية ميلاد المسيح = Kātidrāʾiyya Mīlād al-Masīḥ) είναι νεόδμητος χριστιανικός ναός στη νέα, ανώνυμη ακόμα Διοικητική πρωτεύουσα της Αιγύπτου, περίπου 45 χιλιόμετρα ανατολικά από το κέντρο του Καΐρου. Είναι η Μητρόπολη της Κοπτικής Εκκλησίας για τη νέα πρωτεύουσα. Η ανέγερσή της παραγγέλθηκε από τον ηγέτη της Αιγύπτου Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι και εγκαινιάσθηκε στις 6 Ιανουαρίου 2019. Είναι ο μεγαλύτερος χριστιανικός ναός σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή και ο μεγαλύτερος (σε εμβαδό) οποιασδήποτε Προχαλκηδόνιας Εκκλησίας σε ολόκληρο τον κόσμο.

 Τον Ιανουάριο του 2017, μετά από δίδυμες τρομοκρατικές επιθέσεις που σκότωσαν τουλάχιστον 27 Κόπτες στον Ναό των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου στο Κάιρο τον προηγούμενο μήνα, ο Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι ανέθεσε ταυτοχρόνως την ανέγερση του μεγαλύτερου τζαμιού και του μεγαλύτερου χριστιανικού ναού της χώρας στη Νέα διοικητική πρωτεύουσα της Αιγύπτου, ώστε να καταστούν σύμβολα συνυπάρξεως και εθνικής ενότητας. Επί δεκαετίες η ανέγερση νέων χριστιανικών ναών στην Αίγυπτο ήταν απαγορευμένη προκειμένου να μην προσβάλλεται το Ισλάμ. Μόλις τον Αύγουστο του 2017 το αιγυπτιακό κοινοβούλιο ανέτρεψε αυτή την απαγόρευση. Ο νέος ναός ανεγέρθηκε από μηχανικούς των Αιγυπτιακών Ενόπλων Δυνάμεων.Ο Καθεδρικός Ναός της Γεννήσεως του Χριστού εγκαινιάσθηκε στις 6 Ιανουαρίου 2019 από τον αλ Σίσι και τον Πάπα της Κοπτικής Εκκλησίας της Αλεξανδρείας Θεόδωρο Β΄. Την ημέρα των εγκαινίων τελέσθηκε η Θεία Λειτουργία στο παρεκκλήσιο του Καθεδρικού Ναού με τη συμμετοχή περίπου τριών χιλιάδων ανθρώπων, που περιελάμβαναν εκπροσώπους από ολόκληρη τη χώρα.Το νέο μεγαλύτερο τζαμί της χώρας, το Αλ-Φατάχ Αλ-Αλήμ, εγκαινιάσθηκε την ίδια ημέρα. Ο Αιγύπτιος ηγέτης εγκαινίασε και αυτό, ενώ σε αμφότερα τα εγκαίνια έβγαλε λόγο. Ο ιμάμης Αχμέντ ελ-Ταγιέμπ το απεκάλεσε «ενσάρκωση του πνεύματος της αδελφότητας και της αγάπης». Το σχέδιο του Καθεδρικού Ναού της Γεννήσεως του Χριστού είναι εμπνευσμένο από αυτό της Κιβωτού του Νώε σε συμφωνία με την κοπτική παράδοση. Το συγκρότημά του περιλαμβάνει παπικό γραφείο, αίθουσα υποδοχής, αίθουσα συσκέψεων και διοικητικά γραφεία. Επίσης διαθέτει διώροφο υπόγειο χώρο σταθμεύσεως αυτοκινήτων, κτήριο υπηρεσίας και δύο «φάρους» (κωδωνοστάσια) κοπτικής αρχιτεκτονικής με αρκετές καμπάνες στις κορυφές τους. Η χωρητικότητα του ναού είναι 8.200 άνθρωποι. Το μήκος του είναι 144,5 μέτρα, το πλάτος του 91,5 μέτρα και το ύψος του 45 μέτρα (μαζί με τον Σταυρό του τρούλου). Ο όγκος του εσωτερικού του είναι 135 χιλιάδες κυβικά μέτρα, ενώ το εμβαδό του 7.500 τετραγωνικά μέτρα στο ισόγειο συν 1.000 των εννέα πύργων. Κατάλογος των μεγαλύτερων χριστιανικών ναών του κόσμου Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Cathedral of the Nativity (Cairo) στο Wikimedia Commons
Μετρό Σεβίλλης

Το μετρό της Σεβίλλης (Metro de Sevilla στα ισπανικά), είναι ένα δίκτυο μετρό στην πόλη και τα προάστια της Σεβίλλης, στην Ισπανία. Είναι ελαφρύ μετρό, συνολικού μήκους 18 χιλιομέτρων, με 22 σταθμούς, που είναι όλοι με αυτόματες πόρτες στις αποβάθρες.

 Το 1999 ένα δεύτερο κατασκευαστικό πρόγραμμα για μετρό ξεκίνησε από την Εταιρεία Μετρό Σεβίλλης (στα ισπανικά, Sociedad del Metro de Sevilla), που ιδρύθηκε από έναν πρώην δήμαρχο της Σεβίλλης, τον Alejandro Rojas Marcos. Αρχικά είχε προγραμματιστεί να ολοκληρωθεί το 2006, αλλά τελικά ξεκίνησε να λειτουργεί στις 2 Απριλίου 2009. Το νέο πρόγραμμα σχεδιάζει ένα δίκτυο που καλύπτει τη Σεβίλλη και τα προάστιά της (1.500.000 κατοίκους) και αποτελείται από τέσσερεις γραμμές: Νοτιο-Δυτική. Υπόγεια. Δήμοι: Mairena del Aljarafe, San Juan, Sevilla και Dos Hermanas. Μήκος: 19 χιλιόμετρα. Σταθμοί: 22 Αριθμός τρένων: 17 Έναρξη των εργασιών: Στα τέλη του 2003 Τέλος των εργασιών: Σεπτέμβριος 2008 Δυτικό-Ανατολική. Υπόγεια. Μήκος: 12 χιλιόμετρα. Σταθμοί: 17 Έναρξη των εργασιών: 2010. Βόρεια-Νότια. Υπόγεια. Μήκος: 11 χιλιόμετρα. Σταθμοί: 17 Έναρξη των εργασιών: 2010. Ημικυκλική. Στο ύψος του δρόμου (αναμενόμενη). Μήκος: 15 χιλιόμετρα. Σταθμοί: 19 Έναρξη των εργασιών: 2010. Κατάλογος μετρό του κόσμου Metro Sevilla – Επίσημη ιστοσελίδα Seville Metro at UrbanRail.net
Φηγώδη

Τα Φηγώδη (λατ. Fagales) είνια τάξη των αγγειόσπερμων φυτών που περιλαμβάνει μερικές πολύ γνωστές και ευρέως διαδεδομένες οικογένειες φυτών όπως Σημυδοειδή, Καρυοειδή και Φηγοειδή. Συνήθως δενδρώδη ή θαμνώδη φυτά. Στην τάξη Φηγώδη κατατάσσονται 7 οικογένειες, 33 γένη και 1 175 είδη.

 Σύμφωνα με το σύστημα του Κρόνκουιστ η τάξη των Φηγωδών περιλαμβάνει μόνο 4 οικογένειες: Σημυδοειδή (Betulaceae), Φηγοειδή (Fagaceae), Κορυλοειδή (Corylaceae) και Ticodendraceae. Σύμφωνα με το σύστημα APG IV (2016) η τάξη των Φηγωδών περιλαμβάνει 7 οικογένειες: Betulaceae - Σημυδοειδή (σημύδα, γάβρος, σκλήθρα, φουντουκιά) Casuarinaceae – Καζουαρινοειδή (καζουαρίνα) Fagaceae - Φηγοειδή (βελανιδιά, οξιά, καστανιά) Juglandaceae - Καρυοειδή (καρυδιά) Myricaceae – Μυρικοειδή Nothofagaceae - Νοθοφηγοειδή Ticodendraceae Παρακάτω παρατίθεται το κλαδόγραμμα του κλάδου των ροδιδών που δείχνει υποθετικές συγγενικές σχέσεις της τάξεως των Φηγώδων σύμφωνα με το σύστημα APG IV (2016).
Λεοπολδίνη Ελεονώρα του Νόιμπουργκ

Η Λεοπολδίνη, (γερμ.: Leopoldine Eleonora Josepha of Neuburg, 27 Μαΐου 1679 - 8 Μαρτίου 1693) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ, ήταν κόρη του εκλέκτορα του Παλατινάτου που απεβίωσε 14 ετών.

 Η Λεοπολδίνη Ελεονώρα Ιωσηφίνα γεννήθηκε στο Nόμπουργκ αν ντερ Ντόναου και ήταν η νεότερη από τα δεκαεπτά παιδιά του Φιλίππου Γουλιέλμου του Παλατινάτου, δούκα του Nόιμπουργκ, του Μπεργκ και του Γύλιχ, και της συζύγου του Eλισάβετ Αμαλίας, κόρης του Γεωργίου Β΄ της Έσσης-Ντάρμστατ. Η μεγαλύτερη αδελφή της Eλεονώρα Μαγδαληνή έγινε αυτοκράτειρα της Γερμανίας το 1676, ως η τρίτη σύζυγος του Λεοπόλδου Α΄ των Αψβούργων. Αυτό βοήθησε τα πολλά αδέλφια της να εξασφαλίσουν λαμπρές σταδιοδρομίες και γάμους. Μετά το τέλος του πατέρα της το 1690, η Λεοπολδίνη βρισκόταν υπό τη νόμιμη κηδεμονία του μεγαλύτερου αδελφού της Ιωάννη Γουλιέλμου, ο οποίος επέβλεπε επίσης την εκπαίδευσή της. Εκτός από τη γλώσσα, τη θρησκεία και τη χειροτεχνία, η νεαρή πριγκίπισσα έμαθε μουσική από τον αρχιμουσικό του παρεκκλησίου (kapellmeister) Σεμπαστιάνο Μορατέλι. Το καλοκαίρι του 1691 η Λεοπολδίνη αρρώστησε μετά από ένα δύσκολο ταξίδι από το Nόιμπουργκ στο Ντύσελντορφ. Εκεί, χάρη στη φροντίδα και την αγάπη της νύφης της Άννας Μαρίας Λουίζας των Μεδίκων, η κατάστασή της βελτιώθηκε ξανά. Τον Μάρτιο του 1693 μνηστεύθηκε επίσημα με τον Mαξιμιλιανό Β΄ Εμμανουήλ της Βαυαρίας, του οποίου η πρώτη σύζυγος, Μαρία Αντωνία της Αυστρίας είχε αποβιώσει τον Δεκέμβριο του 1692. Ωστόσο λίγο μετά η Λεοπολδίνη απεβίωσε στο Ντύσελντορφ, σε ηλικία 14 ετών, μετά από επτά ημέρες πυρετού. Τάφηκε στην Εκκλησία του Αγίου Ανδρέα στο Ντύσελντορφ. Ωστόσο η καρδιά της τοποθετήθηκε στην Εκλεκτορική κρύπτη του Nόιμπουργκ. Έναν μήνα αργότερα (στις 5 Απριλίου) απεβίωσε και ο αδελφός της Φίλιππος Γουλιέλμος Αύγουστος και η καρδιά του τοποθετήθηκε μαζί με τη δική της. Όταν η μητέρα τους απεβίωσε το 1709, οι καρδιές των δύο αδελφών τοποθετήθηκαν στο φέρετρό της. Σήμερα το φέρετρο της Λεοπολδίνης βρίσκεται στο Μαυσωλείο του Αγίου Ανδρέα. Το 2007 το φέρετρο άνοιξε για απολύμανση. Τα μουμιοποιημένα υπολείμματα της πριγκίπισσας είχαν ταφεί σε μεταξωτές κάλτσες, γεγονός που υποδηλώνει ότι πέθανε από φυματίωση. Linda Maria Koldau : Frauen-Musik-Kultur: ein Handbuch zum deutschen Sprachgebiet der Frühen Neuzeit, Böhlau Verlag Köln Weimar, 2005, σελ. 181. Wolfgang Kaps: Leopoldine Eleonore (Josepha) von Pfalz-Neuburg (1679 - 1693) στο: pfalzneuburg.de [ανακτήθηκε στις 5 Μαρτίου 2015].
Κότσαρι

Το κότσαρι (αρμενικά: Քոչարի, τουρκικά: Koçari, κουρδικά: Koçerî‎) είναι ένας από τους γνωστότερους ποντιακούς χορούς και ίσως ο περισσότερο φημισμένος ποντιακός χορός μετά τον χορό σέρρα. Χορεύεται επίσης, από Αζέρους, Κούρδους και Ασσύριους, ενώ αποτελεί τον εθνικό χορό των Αρμένων. Οι χορευτές πιάνονται από τους ώμους σε κύκλο ή ημικύκλιο. Τα βήματα-μέτρα του χορού είναι οκτώ και χωρίζονται σε δύο χορευτικές εικόνες. Η πρώτη χαρακτηρίζεται από τα τέσσερα πρώτα μέτρα, στα οποία εκτελούνται δυο κουτσά βήματα και δύο επιτόπιες αναπηδήσεις πάνω στην αριστερή φτέρνα. Τα επόμενα τέσσερα είναι απλά και μεταφέρουν το χορό προς τα δεξιά. Ο χορός κότσαρι παραδοσιακά ήταν αντρικός χορός. Σήμερα συμμετέχουν σε αυτόν και γυναίκες.

 Το όνομα του χορού προέρχεται από τον τρόπο που χορεύεται. Συγκεκριμένα, τα δύο κουτσά βήματα (κοτσά) εκτελούνται στα πρώτα τέσσερα μέτρα του χορού με χτύπημα της φτέρνας (ποντιακά κότσ' [[koʧ]]) στο έδαφος. Το κότσαρι είναι χορός του ανατολικού Πόντου από το Καρς, όπως των περιοχών της Αργυρούπολης και του Παϊπούρτ, αλλά κυρίως χορευόταν από τους Έλληνες του Καυκάσου. Ήταν ακόμη γνωστός στην περιοχή της Ματσούκας. Ο χορός κότσαρι εντάσσεται στην ομάδα των ίσιων κουτσών χορών οι οποίοι έχουν ως χαρακτηριστικό τα κουτσά βήματα. Γνωστοί χοροί της ομάδας αυτής είναι χοροί από τα νησιά του Αιγαίου, την Κρήτη, και γενικότερα στην Μικρά Ασία. Συνεπώς ο γρήγορος και δίσημος ρυθμός του χορού κότσαρι είναι αντίστοιχος με τη σούστα της Ρόδου και το μαλεβιζιώτικο-καστρινό χορό της Κρήτης. Κατάλογος ποντιακών χορών Πληροφορίες και ανάλυση βημάτων https://web.archive.org/web/20121016041345/http://www.pontian.info/dance/kotsari.htm http://www.scimitarmusic.com/pontos/grigoris.m3u Αρχειοθετήθηκε 2011-07-16 στο Wayback Machine.Κότσαρι (μουσική) - Ποντιακό Αρχειοθετήθηκε 2007-09-29 στο Wayback Machine., αρμενικό, συριακό, τουρκικό Κότσαρι (χορός) - Ποντιακή εκδοχή, αρμενική εκδοχή Kochari
Άλαν Μπελ

Ο Άλαν Μπελ (Εξοχότατος Allan Robert Bell, 20 Ιουνίου 1947-) είναι πολιτικός, που διετέλεσε επικεφαλής υπουργός (αρχηγός κυβερνήσεως) στη Νήσο του Μαν από τις 11 Οκτωβρίου 2011 ως τις 4 Οκτωβρίου 2016 και μέλος της Βουλής των Κλειδιών (House of Keys) . Διαδέχθηκε στο αξίωμα του επικεφαλής υπουργού τον Τόνι Μπράουν.

 Ο Μπελ φοίτησε στο σχολείο του Ράμσεϊ (Ramsey Grammar School) και ασχολήθηκε με τον τραπεζικό τομέα και το λιανικό εμπόριο ενδυμάτων προτού κατέλθει στην πολιτική. Εξελέγη ανεξάρτητος βουλευτής του Ramsey στις επαναληπτικές εκλογές του 1984. Ο Μπελ ήταν υπουργός Τουρισμού και Μεταφορών (1986-90), Τουρισμού, Αναψυχής και Μεταφορών (1990-94), Βιομηχανίας (1991-96), Εσωτερικών (1996-2001) και Θησαυροφυλακίου (2001-10). Υπηρέτησε επίσης ως υπουργός Οικονομικής Ανάπτυξης από το 2010 ως το 2011.Στις 11 Οκτωβρίου 2011 εξελέγη επικεφαλής υπουργός, θέση στην οποία παρέμεινε επί πενταετία.
Νικόλαος Ροζάν

Ο Νικόλαος Ροζάν (1883-3 Δεκεμβρίου 1951) ήταν Έλληνας ηθοποιός, ίσως ο μεγαλύτερος Έλληνας τραγωδός μαζί με τον μεγάλο Αιμίλιο Βεάκη, με τον οποίο έπαιζε εναλλάξ στο Εθνικό Θέατρο σχεδόν όλους τους πρωταγωνιστικούς τραγικούς ρόλους (Οιδίπους, Βασιλιάς Ληρ, Έμπορος της Βενετιάς, Ιούλιος Καίσαρ, κ.ά.).

 Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1883 από Γάλλο πατέρα (Λυσιέν ντε Ροζάν, ευπατρίδης βιομήχανος πορσελάνης από τη Μασσαλία) και Ελληνίδα μητέρα (Αικατερίνη Νιώτη από την Ερμούπολη Σύρου). Ερχόμενος στην Αθήνα για σπουδές στο Πανεπιστήμιο έλαβε την ελληνική υπηκοότητα και το 1902 συμμετείχε στη Νέα Σκηνή του Χρηστομάνου. Αργότερα και κατόπιν διαγωνισμού προσλήφθηκε στο Βασιλικό Θέατρο. Ακολούθησαν πολλές πρωταγωνιστικές εμφανίσεις του στους θιάσους της Μαρίκας Κοτοπούλη και της Κυβέλης καθώς και σαν επικεφαλής του δικού του θιάσου με τους Φυρστ, Νέζερ και Μυράτ. Αρχικά έπαιξε σε κωμωδίες όπου και διέπρεψε, αργότερα όμως επιδόθηκε σε δραματικούς και τραγικούς ρόλους. Με την ανασύσταση του Εθνικού Θεάτρου το 1933 προσελήφθη εκ νέου, όπου και παρέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του. Μεταξύ άλλων υπήρξε δάσκαλος τού Αλέξη Μινωτή και τού Μάνου Κατράκη. Πρωταγωνίστησε στους βασικούς ρόλους όλων σχεδόν των αρχαίων τραγωδιών (ως Δαρείος, Οιδίπους Τύραννος, Κρέων, Ορέστης) καθώς και σε έργα του Σαίξπηρ (ως Βασιλιάς Ληρ, Οθέλλος, Σάυλωκ, Ριχάρδος Γ' , Ιούλιος Καίσαρ, κ.ά.). Στον κινηματογράφο, ο Ροζάν πρωταγωνίστησε σε μια από τις πρώτες ελληνικές ταινίες, με τίτλο Το λιμάνι των δακρύων (1928) παραγωγής της Νταγκ Φιλμ των αδελφών Γαζιάδη σε σκηνοθεσία Δημήτρη Γαζιάδη. Οι αληθινές σφαίρες που χρησιμοποιήθηκαν κατά τα γυρίσματα της ταινίας λίγο έλειψε να κοστίσουν τη ζωή του Ροζάν. Ο Νικόλαος Ροζάν είχε παντρευτεί την ηθοποιό Μερόπη Ροζάν (το γένος Λαμψιάδη, από το Αϊβαλί Μικράς Ασίας) με την οποία και απέκτησε 2 κόρες την Ρένα Καλαμάρου, επίσης ηθοποιό και την Μάγια Βούρου, δικηγόρο. Πέθανε στην Αθήνα το 1951, υποφέροντας από χρόνιο καρδιακό νόσημα. Εγγονός του είναι ο σκηνοθέτης, ηθοποιός και μεταφραστής Γιώργος Βούρος. Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.
Κουρατζανλή Σερρών

Η Κουρατζανλή ή Γκουράντζαλη ή Καρατζανλή, είναι εγκαταλελειμμένος οικισμός που βρίσκεται στον σημερινό Δήμο Βισαλτίας της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας. Βρισκόταν σε υψόμετρο 230 μέτρων στις νότιες παρυφές των Κρουσσίων όρων, στο πέρασμα του Λαχανά, σε απόσταση 2 χιλιομέτρων βορειοδυτικά του σημερινού οικισμού Τριανταφυλλιά Σερρών.

 Κατά την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ανήκε διοικητικά στο Σαντζάκι της Θεσσαλονίκης του Βιλαετίου της Θεσσαλονίκης. Μετά το τέλος των Βαλκανικών Πολέμων, ο οικισμός περιήλθε στην ελληνική επικράτεια και το 1920 προσαρτήθηκε στη νεοσυσταθείσα κοινότητα Μακιών (Άμπελοι), μαζί με τα χωριά Καρατζάκιοϊ (Βαρικό), Μαχμουτλή (Τριανταφυλλιά), Μπαϊσλή (Μεσάδα), Μπάσκιοϊ (Κεφαλοχώρι) και Σακάφτσια (Λιβαδοχώρι). Σε υπολογισμούς που εξέδωσε, το έτος 1919, η Επιτελική Υπηρεσία του Ελληνικού Στρατού, προ του 1912 αναφέρονται 178 μουσουλμάνοι κάτοικοι, ενώ κατά τον Αύγουστο του 1915, σε σύνολο 229 κατοίκων, αναφέρονται 150 μουσουλμάνοι και 79 εγκατασταθέντες Έλληνες πρόσφυγες. Με την Ελληνοτουρκική ανταλλαγή πληθυσμών του 1923, οι Τούρκοι κάτοικοι αποχώρησαν. Σήμερα δεν σώζονται ερείπια του οικισμού. Κάτοψη του χαλασμάτων του οικισμού, είναι ορατή σε αεροφωτογραφίες της περιόδου 1945-1960.
Αγία Παρασκευή Πλατανόβρυσης Αχαΐας

Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Αχαΐα, δείτε: Αγία Παρασκευή Αχαΐας Η Αγία Παρασκευή Πλατανόβρυσης είναι μικρός οικισμός και ανήκει στην Τοπική Κοινότητα Πλατανόβρυσης του Δήμου Ερυμάνθου στο Νομό Αχαΐας. Είναι σχεδόν συνενωμένη με τον οικισμό της Πλατανόβρυσης και βρίσκεται σε υψόμετρο 420 μέτρων περίπου, ενώ απέχει οδικώς από την Πάτρα 17 χλμ. περίπου.

 Η Αγία Παρασκευή είναι σχετικά καινούριος οικισμός. Οι κάτοικοί του προήλθαν από τον γειτονικό οικισμό της Πλατανόβρυσης. Αναγνωρίστηκε επίσημα ως οικισμός στις 17/03/1991 και έκτοτε αποτελεί τμήμα της Κοινότητας Πλατανόβρυσης σε όλες τις διοικητικές μεταβολές. Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Αγίας Παρασκευής Πλατανόβρυσης Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 11/11/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Πλατανόβρυσης Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 10/11/2017.
Θεριζοαλωνιστική μηχανή

Η θεριζοαλωνιστική μηχανή είναι αγροτικό όχημα που εκτελεί ταυτόχρονα τον θερισμό και το αλώνισμα. Χρησιμοποιείται για την συγκομιδή σιτηρών, σιναπιού, καλαμποκιού, ηλίανθου, φασολιών και άλλων αγροτικών καρπών.

 Udo Bols, Mähdrescher in Deutschland 1931 bis heute, Band 1, Podszun, 2005. Udo Bols, Mähdrescher in Deutschland 1931 bis heute, Band 2, Podszun, 2006. Graeme R. Quick, Wesley F. Buchele: The Grain Harvesters. American Society of Agricultural Engineers, St. Joseph/Michigan 1978, ISBN 0-916150-13-5 πως θέριζαν και αλώνιζαν το σιτάρι Funktionsweise eines Mähdreschers Fahrbericht in der Zeit
BBC Arabic

Το BBC Arabic είναι ραδιοφωνικός σταθμός του BBC World Service και εκπέμπει στη Μέση Ανατολή και στη Βόρεια Αφρική. Τα στούντιο του σταθμού βρίσκονται στο Λονδίνο και στο Κάιρο.

 Ο σταθμός ξεκίνησε να εκπέμπει το 1938 και είχε τη βάση του στην Κύπρο. Ο σταθμός είναι ένας από τους πιο παλιούς ξένους ραδιοφωνικούς σταθμούς του BBC. Τα πρώτα χρόνια το πρόγραμμα του σταθμού ήταν μόλις 65 λεπτά. Το 1940 το πρόγραμμα έγινε 1 ώρα και 25 λεπτά, ενώ μέχρι το 1942 ο σταθμός έκπεμπε δύο ώρες καθημερινά. Όταν τελείωσε ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος το πρόγραμμα έγινε 3ωρο. Το 1943 εγκαινιάστηκαν τα στούντιο του σταθμού στο Κάιρο. Πλέον, το πρόγραμμα του σταθμού εκπέμπει 24 ώρες το 24ωρο, 7 ημέρες την εβδομάδα. Επίσημη Ιστοσελίδα
Διάσκεψη για τη Λιβύη 2021

Η Διεθνής Διάσκεψη για τη Λιβύη το 2021 έλαβε χώρα στις 12 Νοεμβρίου 2021 στο Παρίσι. Στόχος της διάσκεψης ήταν οι προετοιμασίες για τη διεξαγωγή ελευθέρων εκλογών στη χώρα.

 Η Λιβύη μετά την Αραβική Άνοιξη το 2021 περιέπεσε σε μια περιδίνηση εσωτερικής αστάθειας και εμφύλιων ταραχών. Μετά την πτώση του Καντάφι το 2011 η χώρα διαιρέθηκε σε τρεις περιοχές με διαφορετικό κέντρο τοπικής διοίκησης η κάθε μία. Στην Τριπολίτιδα κυβερνούσε ο Φαγέζ αλ Σαράζ, στην Κυρηναϊκή ο Χαλίφα Χαφτάρ, ενώ άλλες περιοχές τελούν υπό άλλες τοπικές διοικήσεις, Στην προσπάθεια επαναφοράς μιας ομαλής και νόμιμης κατάστασης επιτεύχθηκε εκεχειρία που τερμάτισε τον πόλεμο στη Λιβύη τον Οκτώβριο του 2020, και στη συνέχεια σχηματίστηκε μεταβατική κυβέρνηση τον Μάρτιο του 2021 για να προετοιμάσει τις εκλογές που ορίστηκαν να γίνουν στις 24 Δεκεμβρίου 2021. Σημαντική προϋπόθεση για τη διεξαγωγή δημοκρατικών εκλογών είναι η απομάκρυνση όλων των ξένων δυνάμεων από τη χώρα. Προκειμένου να προετοιμαστούν οι συνθήκες αυτές διοργανώθηκε η Διεθνής Διάσκεψη για τη Λιβύη στις 12 Νοεμβρίου 2021, στην οποία έλαβαν μέρος τα εξής κράτη και οργανισμοί: Διοργανωτές Γαλλία Γερμανία Ιταλία Λιβύη United NationsΜέλη Αλγερία Τσαντ Κίνα Δημοκρατία του Κονγκό (Προεδρία της Αφρικανικής Ένωσης, Προεδρία της Επιτροπής Υψηλού Επιπέδου της Αφρικανικής Ένωσης για τη Λιβύη) Κύπρος Αίγυπτος Ελλάδα Ιορδανία Κουβέιτ (Προεδρία του Συμβουλίου Υπουργών του Συνδέσμου Αραβικών Κρατών) Μάλτα Μαρόκο Ολλανδία Νίγηρας Ρωσία Ισπανία Ελβετία Τυνησία Τουρκία Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα Ηνωμένο Βασίλειο Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής Αφρικανική Ένωση Ευρωπαϊκή Ένωση ο Σύνδεσμος Αραβικών Κρατών και η Εκτελεστική Γραμματεία της Ομάδας των Πέντε για το Σαχέλ Τα αποτελέσματα της διάσκεψης έχουν δεσμευτικό χαρακτήρα διεθνούς δικαίου. Στο κοινό ανακοινωθέν δώθηκε προτεραιώτητα στην αποχώρηση όλων των ξένων δυνάμεων, συμπεριλαμβανομένων και αυτών της Τουρκίας Η Ελλάδα δήλωσε ότι είναι έτοιμη να διαπραγματευτεί την οριοθέτηση ΑΟΖ με τη Λιβύη. Η συμμετοχή της Ελλάδας για πρώτη φορά σε τόσο ψηλό επίπεδο δηλώνει την αναβάθμιση του ρόλου της χώρας σε περιφερειακή δύναμη στην Ανατολική Μεσόγειο. «Λιβύη: Το πλήρες κείμενο των συμπερασμάτων της διεθνούς διάσκεψης στο Παρίσι». 12 Νοεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 15 Νοεμβρίου 2021.
Σοφία του Ράινεκ

Η Σοφία του Ράινεκ, γερμ.: Sophia von Rheineck, γνωστή και ως Σοφία του Ζαλμ, κόμισσα του Μπέντχαϊμ (π. 1120 – 26 Σεπτεμβρίου 1176 στην Ιερουσαλήμ) από τον Οίκο του Ζαλμ ήταν κυρίαρχη κόμισσα του Μπέντχαϊμ (Bentheim) μεταξύ 1150 και 1176. Από τον γάμο της με τον Ντιρκ ΣΤ', κόμη της Ολλανδίας, έγινε κόμισσα της Ολλανδίας. Ο σύζυγός της ήταν jure uxoris κόμης του Μπέντχαϊμ.

 Ήταν η μοναδική κόρη του Όθωνα Α' κόμη του Σαλμ (γιου του Χέρμαν του Σαλμ αντιβασιλιά της Γερμανίας) και της Γερτρούδης του Νόρτχαϊμ. Παντρεύτηκε τον Ντιρκ ΣΤ΄ κόμη της Ολλανδίας λίγο πριν το 1135. Η Σοφία χρηματοδότησε την ανέγερση νέων εκκλησιών στα αβαεία του Έγκμοντ και του Ράινσμπουργκ. Το 1138 έκανε ένα προσκύνημα στην Ιερουσαλήμ με τον σύζυγό της. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού τής επιστροφής επισκέφτηκαν τον πάπα στη Ρώμη. Το 1150, η Σοφία κληρονόμησε την κομητεία του Μπέντχαϊμ από τον αδελφό της Όθωνα Β΄. Τα δικαιώματά της τα υπερασπιζόταν η μητέρα της, η οποία ενήργησε ως επίττοπος στο Μπέντχαϊμ. Η Σοφία διεκδίκησε με επιτυχία το Μπέντχαϊμ και έκανε τον σύζυγό της συγκυβερνήτη jure uxoris. Μετά το τέλος του συζύγου της το 1157, η Σοφία έκανε ένα προσκύνημα στο Σαντιάγο δε Κομποστέλα και άλλα δύο προσκυνήματα στην Ιερουσαλήμ το 1173 και το 1176. Κατά τη διάρκεια της τελευταίας επίσκεψης, απεβίωσε στο νοσοκομείο Σάντα Μαρία των Τευόνων Ιπποτών στην Αγία Πόλη. Τάφηκε στην Ιερουσαλήμ. Ντιρκ, γνωστός ως "Προσκυνητής" (Peregrinus) ( π. 1138 – 1151), τάφηκε στο Έγκμοντ. Φλόρις Γ΄ ( π. 1140 – 1 Αυγούστου 1190 στην Αντιόχεια), ο οποίος διαδέχθηκε τον πατέρα του ως κόμης της Ολλανδίας το 1157. Όθων (π. 1140/1145 – 1208 ή αργότερα), ο οποίος κληρονόμησε την περιουσία της μητέρας του και έγινε κόμης του Μπέντχαϊμ. Bαλδουίνος (π. 1149 – 30 Απριλίου 1196), ο οποίος ήταν κοσμήτωρ της Σάνκτα Μαρία στην Ουτρέχτη και αργότερα επίσκοπος Ουτρέχτης από το 1178 μέχρι το τέλος του. Ντιρκ (π. 1152 – 28 Αυγούστου 1197 στην Παβία ), επίσκοπος της Ουτρέχτης το 1197, αλλά απεβίωσε την ίδια χρονιά Σοφία, ηγουμένη του αβαείου Ράινσμπουργκ το 1186 Χέντβιχ (π. 28 Αυγούστου 1167), μοναχή στο Ράινσμπουργκ. Γκέρτρουντ, απεβίωσε σε βρεφική ηλικία. Πετρονίλα. Βιογραφία (in ολλανδική)
Μαρία Αντουανέττα του Μεκλεμβούργου

Η Μαρία Αντουανέττα (γερμ. Marie Antoinette von Mecklenburg-Schwerin, 28 Μαΐου 1884 - 26 Οκτωβρίου 1944) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν κόρη του Δούκα του Μεκλεμβούργου.

 Η Μαρία Αντουανέττα Μαργαρίτα Ματθίλδη, γνωστή και ως Μανέτ, ήταν η δεύτερη κόρη του Παύλου Φρειδερίκου του Mεκλεμβούργου και της Μαρίας, κόρης του Ούγου του Βίντις-Γκρετς. Αδέλφια της ήταν ο Παύλος Φρειδερίκος του Μεκλεμβούργου (1882–1904) και ο Ερρίκος Μπόρβιν του Μεκλεμβούργου-Σβερίν (1885–1942). Η Mαρία Αντουανέττα είχε μία δύσκολη σχέση με τον εξάδελφό της Φρειδερίκο Φραγκίσκο Δ΄ του Mεκλεμβούργου, ο οποίος τακτικά έπρεπε να αποσβένει τα χρέη της. Η Mαρία-Αντουανέττα αναγκάστηκε να πωλεί τακτικά τα αρχαιολογικά αντικείμενα που ανήκαν στη μητέρα της, που εκείνη τα είχε ανασκάψει στην Αυστρία και την Καρνιόλη, συμπεριλαμβανομένου του αρχαιολογικού χώρου Χάλστατ στο Βάτσε. Ορισμένα από αυτά τα αντικείμενα είναι ακόμη στο Χάρβαρντ, την Οξφόρδη και το Βερολίνο, όπου τα είχε πωλήσει η Μαρία Αντουανέττα. Παρέμεινε τακτικά στο Μπλεντ με την κυρία επί των τιμών της, την Aντόνια Πίλαρς, Βαρόνη ντε Πίλαρ. Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, από το 1914 έως το 1918, και οι δύο τους υπηρέτησαν σε διάφορα στρατιωτικά νοσοκομεία ως κυρίες του Ερυθρού Σταυρού. Ο Γουλιέλμος Β΄ της Γερμανίας την πρότεινε ως νύφη για τον Aλφόνσο ΙΓ΄ της Ισπανίας. Τελικά αυτός νυμφεύτηκε τη Βικτωρία Ευγενία του Μπάττενμπεργκ, εξαδέλφη του Γουλιέλμου Β΄ και ανιψιά του Eδουάρδου Ζ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου. Μεκλεμβούργο: Διάκριση για γυναίκες τού Τάγματος του Οίκου του Στέμματος των Βένδων, με διαμάντια