Διακήρυξη της Βέρνης

Το Public Eye (ελλ. για: δημόσιο μάτι), αρχικά γνωστό ως η Διακήρυξη της Βέρνης (γερμ: Erklärung von Bern) (EvB), είναι ένας ελβετικός Μη Κυβερνητικός Οργανισμός (ΜΚΟ) χωρίς πολιτικούς και θρησκευτικούς δεσμούς.

 Το Public Eye είναι ένας ανεξάρτητος ελβετικός οργανισμός, ο οποίος εστιάζει στην καθιέρωση μιας πιο δίκαιης μορφής καπιταλισμού. Πέρα από το Λόμπινγκ, άλλες μέθοδοι του οργανισμού περιλαμβάνουν τις δημόσιες εκστρατείες με στόχο την διάδοση της γνώσης και των ιδεών. Το έργο της εκπονείται κατά βάση στην Ελβετία, όμως έχει παρουσία σε όλο τον κόσμο μέσω διεθνών οργανισμών, όπως της Διεθνούς Τράπεζας, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, της Διεθνούς Οργάνωσης Τροφίμων και Γεωργίας και του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης. Το Public Eye είναι ιδιαίτερα ενεργό στους ακόλουθους τομείς: Οικονομικές σχέσεις & εμπορική πολιτική Τράπεζες & τραπεζικό σύστημα Ελβετίας Φορολογικοί παράδεισοι και δικαιοσύνη των φόρων Υγεία Εμπόριο πρώτων υλών Γεωργία, βιοποικιλλότητα και πνευματική ιδιοκτησία Καταναλωτισμός Εκστρατεία για καθαρή ένδυση Εταιρική κοινωνική ευθύνη Η Διακήρυξη της Βέρνης διαμορφώθηκε το 1968 από μια ομάδα ως επί το πλείστον θεολόγων των μεταρρυθισμένων εκκλησιών ως μανιφέστο για την "Ελβετία και τις αναπτυσσόμενες χώρες". 1000 άτομα υπέγραψαν το μανιφέστο και συμφώνησαν να δεσμεύσουν το 3% του εισοδήματός τους για εργασίες στις αναπτυσσόμενες χώρες. Το 1971 θεσμοθετήθηκε η Διακήρυξη της Βέρνης σε σύλλογο, αυξάνοντας τον αριθμό των μελών της στα 25.000 άτομα. Ο σύλλογος λειτουργεί με δωρεές και με τα έσοδα από τις πωλήσεις των δημοσιεύσεών του. H Γενική Συνέλευση αποφάσισε να μετονομάσει το σύλλογο σε Public Eye. Ο λόγος ήταν ότι αυτό το όνομα ήταν αυτονόητο και κατανοητό διεθνώς. Οι καταναλωτές μπορούνε να επηρεάσουν με τη συμπεριφορά τους τους παραγωγούς και κατ'επέκταση ολόκληρο το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα. Για να επιτύχει μια καλή επιρροή, το Public Eye δραστηριοποιείται εξαρχής για το δίκαιο εμπόριο. Ο συνειδητός καταναλωτισμός και οι συντονισμένες δράσεις μπορούνε να επηρεάσουν τη συμπεριφορά των μεγάλων συμφερόντων. Το 1974 έγινε η πρώτη προσπάθεια συμπερίληψης αναπτυσσόμενων χωρών με το λανσάρισμα του καφέ Fairtrade (δίκαιο εμπόριο) από την Τανζανία. Στο πλαίσιο της εκστρατείας "Iούτα αντί για πλαστικό" πωλήθηκαν 250.000 οικολογικές σακούλες από γιούτα από το Μπανγκλαντές. Ένα χρόνο αργότερα εγκαινιάστηκε η ίδρυση του συνασπισμού εισαγωγής OS3 (Importgenossenschaft OS3), το οποίο υποβοηθήθηκε από διαφόρους φορείς. Το 1997 εξελίχθηκε από τον συνασπισμό εισαγωγής το claro fair trade AG (διαφανές δίκαιο εμπόριο). Το 1997 λάνσαρε το Public Eye μαζί με το terre de hommes της Ελβετίας (γη των ανθρώπων) την εκστρατεία „Let’s go fair“ (Ας γίνουμε δίκαιοι), με σκοπό την εξυγίανση του τομέα παραγωγής αθλητικών παπουτσιών Στις αρχές του 2009 εγκαινιάστηκε η εκστρατεία Schoggi για τη διαφάνεια στην πολιτική τιμών, ώστε να μην είναι η παιδική εργασία ο κανόνας στην παραγωγή καφέ. Μαζί με το "Ψωμί για όλους" (γερμ: Brot für alle) και το "Θύματα νηστείας" (γερμ: Fastenopfer) ξεκίνηση το Public Eye στην Ελβετία μια εκστρατεία για καθαρή ένδυση, που είχε ως στόχο την βελτίωση των εργασιακών συνθηκών των παραγωγών στην παγκόσμια βιομηχανία ρουχισμού και αθλητικού εξοπλισμού και την τήρηση των δικαιωμάτων τους . Το 2001 εκπόνησαν εκστρατεία ενάντια στην εταιρία Triumph, η οποία παράγει στην Μιανμάρ. Στην χρονιά των Ολυμπιακών το 2004 δημοσίυεσαν μαζι με το "Prêt-à-partager" μια αρνητική κριτική 29 βιομηχανιών ρούχων. Το 2010 είχε κινητοποιήσει η εκστρατεία «10 Rappen» ("δυο δεκάρες") σε τέσσερεις βδομάδες 31.425 καταναλωτές, ώστε να υπογράψουν καταθέσεις διαμαρτυρίας ενάντια στις βιομηχανίες ρούχων για να καθιερεωθεί η θέσπιση κατωτάτων μισθών ικανών να καλύψουν τις βασικές ανάγκες των εργαζομένων. Η εκστρατεία καθαρά-ρούχα (Clean Clothes Campaign) υποστηρίζει με αυτό το τρόπο την Asian-Floor-Wage-Allianz (Συμμαχία για τον Κατώτατο Μισθό στην Ασία). Το 1991 ξεκίνησε το Public Eye την εκστρατεία "μια Ελβετία χωρίς ζεστό χρήμα", η οποία είχε ως στόχο να κάμψει την όλο και αυξανόμενη τάση επιχειρήσεων και κυβερνώντων στις αναπτυσσόμενες χώρες να "ξεπλένουν" χρήματα που αποκτήθηκαν υπό περίεργες συνθήκες σε ελβετικές τράπεζες. Η εκστρατεία υποστηρίχθηκε απο 153 οργανισμούς και κατάφερε να ακουστεί στην ελβετική βουλή Μια έρευνα του 1982 έδειξε, ότι υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον στην Ελβετία για μια τράπεζα με κοινωνική και οικολογική αντζέντα. Μια ανεξάρτητη ομάδα που δημιουργήθηκε το 1988 έμελλε να ιδρύσει τελικά την Εναλλακτική Τράπεζα Ελβετίας το 1990. . Το 2003 ιδρύθηκε το Tax Justice Network (Το Δίκτυο Δίκαιης Φορολόγησης). Το Public Eye ανέλυσε τις επιπτώσεις της βιομηχανικής πολιτικής της ελβετικής εταιρίας Syngenta σε φτωχότερες χώρες. Στο επίκεντρο της κριτικής του ήταν τοφυτοκτόνο Paraquat. Το 2001 λάνσαρε το Public Eye μια εκστρατεία κατά του Paraquat. Ένα άλλο παράδειγμα σε αυτό τον τομέα είναι η εκστρατεία „Vorsicht Blumen“ (Προσοχή Λουλούδια), που έλαβε χώρα το 1989 την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου. Εστίασε στην προβληματική της αυξανόμενης εισαγωγής λουλουδιών από τις αναπτυσσόμενες χώρες και στα ζιζανιοκτόνα, με τα οποία ραντίζονται αυτα τα λουλούδια. Το Public Eye δραστηριοποιείται επίσης για την ίση και εύκολη πρόσβαση σε φάρμακα και για την καλύτερη εφαρμογή του δικαιώματος στην υγεία. Regula Renschler, Roy Preiswerk (Hrsg.): Das Gift der frühen Jahre. Rassismus in der Jugendliteratur. Lenos, Basel 1981, ISBN 3-85787-089-3. Andreas Missbach: Saubere Rendite – Ökologisch und sozial verantwortungsvoll investieren. Ott, Bern 2007, ISBN 978-3-7225-0084-3. Erklärung von Bern (Hrsg.): Rohstoff - Das gefährlichste Geschäft der Schweiz. Salis, Zürich 2011, ISBN 978-3-905801-50-7. Die Wahrheit über Schweizer Schokolade: Schokoladenfirmen im Vergleich. Erklärung von Bern, Zürich 2013, DNB-IDN|1038599652 HDS|47101|Erklärung von Bern (EvB) Anne-Marie Hollenstein, Regula Renschler, Rudolf Strahm: Entwicklung heisst Befreiung. Erinnerungen an die Pionierzeit der Erklärung von Bern (1968–1985). Chronos, Zürich 2008, ISBN 978-3-0340-0917-1. R. Spörri: Der Einfluss der Erklärung von Bern auf den Bund, in: Von der Entwicklungshilfe zur Entwicklungspolitik, hg. von Peter Hug, Beatrix Mesmer, 1993, S. 550–569.