IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αικατερίνη του Μαγιέν

Η Αικατερίνη του Μαγιέν (Catherine de Mayenne: 1585 - 8 Μαρτίου 1618) από τον Οίκο της Λωρραίνης-Γκιζ ήταν Γαλλίδα αριστοκράτισσα που έγινε η δούκισσα της Μάντουας.

 Η Αικατερίνη γεννήθηκε το 1585, θυγατέρα του Κάρολου, Δούκα του Μαγιέν, και της συζύγου του, Ερριέτας της Σαβοΐας, την οποία παντρεύτηκε το 1576. Παντρεύτηκε τον Κάρολο, Δούκα της Μάντουα και του Μομφερράτου, στις 1 Φεβρουαρίου του 1599, όταν ήταν 14 ετών, και βοήθησε ενεργά τον σύζυγό της στη διοίκησή του. Το 1604, η Αικατερίνη "πολιορκήθηκε" επίμονα από τον Ερρίκο Δ΄ της Γαλλίας, έτσι εκείνη και ο σύζυγός της αποφάσισαν να φύγουν από το γαλλικό βασίλειο. Είχε με τον σύζυγό της έξι παιδιά, τρία αγόρια και τρία κορίτσια.Η Αικατερίνη δημιούργησε πολλά μοναστήρια, μοναστήρια, εκκλησίες, σχολεία και νοσοκομεία. Στο Σαρλβίλ ίδρυσε ένα κολέγιο, όπου οι νέοι εκπαιδεύονταν με ευσέβεια και επιστολές. Ίδρυσε επίσης ένα νοσοκομείο στην πόλη αυτή. Έφτιαξε μοναστήρια και ένα μεγάλο αρχοντικό της χριστιανικής πολιτοφυλακής που υπηρέτησε ως νοσοκομείο.Το 1615 η Αικατερίνη επιλέχθηκε από τις πριγκίπισσες της Γαλλίας για να συνοδεύσει την Ελισάβετ της Γαλλίας, αδελφή του Λουδοβίκου ΙΓ΄, στα σύνορα Γαλλίας και Ισπανίας και εκεί να παραλάβει την Άννα, Ινφάντα της Ισπανίας. Αφού ξεπάγιασε, πέθανε στο Hôtel de Nevers στο Παρίσι το 1618 στην ηλικία των 33 ετών. Η βιογραφία της από τον Père Hilarion de Coste λέει ότι «κανείς δεν μπορεί να επαινέσει τη σοφή, αγνή και ενάρετη Αικατερίνη, εκτός από το να ομολογήσει ότι ξεπερνά όλους τους έπαινους». Φραγκίσκος (1606 - 1622), έλαβε τον τίτλο Φραγκίσκος Γ΄ του Ρετέλ. Κάρολος Β΄ του Νεβέρ (1609 - 1831), έλαβε τον τίτλο Φραγκίσκος Γ΄ του Μαγιέν. Φερδινάνδος (1610 - 1632) Μαρία Λουίζα 1611-1667, παντρεύτηκε τον Βλαδίσλαο Δ΄ της Πολωνίας, χωρίς να αποκτήσει τέκνα. Μετά το τέλος του παντρεύτηκε τον ετεροθαλή αδελφό του Ιωάννη Β΄ Καζιμίρ της Πολωνίας και είχε 2 τέκνα. Βενεδίκτη (1614 - 1637), ηγουμένη στο Αββαείο του Αβεναί, κοντά στο Επερναί. Άννα (1616 - 1684). Η ίδια ισχυριζόταν ότι το 1639 παντρεύτηκε μυστικά τον Ερρίκο Β΄ του Γκιζ, 2ο εξάδελφό της με τον οποίο ήταν πολύ ερωτευμένη, και ότι χώρισαν το 1641. Εκείνος το αρνήθηκε. Παντρεύτηκε το 1645 τον Εδουάρδο του Παλατινάτου-Ζίμμερν, με τον οποίο είχε τέκνα. Coste, Hilarion de (1647), «Catherine de Lorraine (1585-1618)», Les Eloges et les vies des reynes, des princesses, et des dames illustres en pieté, en Courage & en Doctrine, qui ont fleury de nostre temps, & du temps de nos Peres. Avec l'explication de leurs Devises, Emblémes, Hieroglyphes, Divisez en deux tomes et dediez à la Reyne Regente, Paris: Sébastien Cramoisy et Gabriel Cramoisy, http://siefar.org/dictionnaire/fr/Catherine_de_Lorraine_(1585-1618)/Hilarion_de_Coste, ανακτήθηκε στις 2017-11-16 Société d'Histoire des Ardennes (March 2016), «Les Princesses de Gonzague», CAROLO Mag (198), http://www.charleville-mezieres.fr/content/download/44935/529762/file/Histoire%20n%C2%B0%20198%20-%20Les%20princesses%20de%20gonzague%20-%20/, ανακτήθηκε στις 2017-11-16
Αντουάν Χέι

Ο Αντουάν Χέι (γεννημένος στις 19 Σεπτεμβρίου του 1970) είναι γερμανός ποδοσφαιρικός προπονητής και πρώην επαγγελματίας παίκτης που αγωνίστηκε στην Μπουντεσλίγκα. Διορίστηκε διευθυντής της εθνικής Μιανμάρ και τις ομάδας Κ23 της χώρας τον Μάιο του 2018.

 Ο Χέι έπαιξε κυρίως για την Φορτούνα Ντύσσελντορφ και τη Σάλκε στη Γερμανία, καθώς και στις Τένις Μπορούσια Βερολίνου, Φορτούνα Κολωνίας, ΦφΛ Όσναμπρικ, Ανόρθωσις Αμμοχώστου και ΦφΡ Νοϊμύνστερ. Ο Χέι ξεκίνησε την προπονητική καριέρα στη Γερμανία με την ΦφΡ Νοϊμύνστερ πριν από τη μετάβαση στην Αφρική για να αναλάβει το Λεσότο. Ήταν επίσης προπονητής της Γκάμπια από το Σεπτέμβριο του 2006 μέχρι το Μάρτιο του 2007. Η θητεία του στη Γκάμπια αμαυρώθηκε από ανησυχίες σχετικά με τα χρήματα. Διορίστηκε προπονητής της Λιβερίας το Φεβρουάριο του 2008. Το Φεβρουάριο του 2009, διορίστηκε προπονητής της εθνικής Κένυας. Μετά από διαφωνίες με το διοικητικό σώμα πάνω από την επιλογή της ομάδας, αποχώρησε από την Κένυα και την εθνική ομάδα λίγο πριν το τελικό των προκριματικών του Παγκόσμιου Κυπέλλου κατά της Νιγηρίας.Αργότερα, εργάστηκε ως Τεχνικός Διευθυντής για τη Λιβυκή Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία από το 2010 έως το 2014, ενώ εργάστηκε στον ίδιο ρόλο για την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία του Μπαχρέιν από το 2015 μέχρι το 2016. Το Νοέμβριο του 2016, επέστρεψε στη προπονητική με το Σουδανικό σύλλογο Αλ-Μερίχ, αλλά απολύθηκε τον Ιανουάριο του 2017, λόγω κακών αποτελεσμάτων αμέσως μετά την ισοπαλία με την ΑΣ Αλί Σαμπιέχ Τζιμπουτί Τέλεκομ στο Συλλογικό Πρωτάθλημα ΟΥΑΦΑ του 2017.Τον Φεβρουάριο του 2017 ήταν ένας από τους προπονητές με την λίστα των υποψηφίων για τη θέση του προπονητή της εθνικής Ρουάντας. Διορίστηκε διευθυντής της εθνικής ομάδας της Ρουάντας τον Μάρτιο του 2017. Ζήτησε να παραιτηθεί τον Ιανουάριο του 2018.Τον Μάιο του 2018, διορίστηκε σε διπλό ρόλο ως προπονητής της εθνικής Μιανμάρ και της ομάδας Κ23 της χώρας σε συμβόλαιο 1.5 έτους. Ο πατέρας του, ο Τζόνι Χέι, ήταν επίσης επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, που αγωνίστηκε για τις ΜΣΦ Ντούισμπουργκ, Αρμίνια Μπίλεφελντ, Γκρασχόπερς και Φορτούνα Κολωνίας μεταξύ των ετών 1972 και 1980. Επίσημος ιστότοπος Antoine Hey στο fussballdaten.de (Γερμανικά)
Μπίσμαρκ (Βόρεια Ντακότα)

Το Μπίσμαρκ (αγγλικά: Bismarck, North Dakota), είναι πόλη των ΗΠΑ, πρωτεύουσα της αμερικανικής πολιτείας της Βόρειας Ντακότα, καθώς και έδρα της κομητείας Μπέρλεϊ. Ο πληθυσμός της πόλης του Μπίσμαρκ, ανέρχεται σε 74,129 κατοίκους (σύμφωνα με εκτιμήσεις για το 2021), και ήταν η δεύτερη μεγαλύτερη στην πολιτεία μετά το Φάργκο. Ο πληθυσμός της μητροπολιτικής περιοχής του Μπίσμαρκ ανέρχεται σε 130,289 κατοίκους. Είναι κτισμένο στην ανατολική όχθη του ποταμού Μιζούρι ακριβώς απέναντι από το Μαντάν. Οι δύο αυτές πόλεις είναι οι κύριες της μητροπολιτικής περιοχής.

 Πριν την εγκατάσταση των Ευρωπαίων, στην περιοχή ζούσαν οι ινδιάνοι Μαντάν. To 1872 το σημείο που βρίσκεται η πόλη επιλέχθηκε ως το σημείο διάβασης του σιδηροδρόμου από το ποταμό Μιζούρι και εκεί δημιουργήθηκε η πόλη. Η πόλη αρχικά ονομαζόταν Έντγουιτον, προς τιμήν του Έντγουιν Φέρρυ Τζόνσον, ενός μηχανικού του σιδηροδρόμου Βορείου Ειρηνικού, αλλά το 1873 το όνομά της άλλαξε σε Μπίσμαρκ, από τον Όττο φον Μπίσμαρκ ελπίζοντας στην προσέλκυση γερμανικών επενδύσεων και Γερμανών μεταναστών. Κατασκευάστηκε επίσης το οχυρό ΜακΚή, για την προστασία της πόλης και του σιδηροδρόμου. Η γέφυρα που διέσχιζε το ποτάμι ολοκληρώθηκε το 1882. Το 1883, η πρωτεύουσα του εδάφους της Ντακότας μετακινήθηκε από το Γιάκτον στο Μπίσμαρκ και το 1889 έγινε πρωτεύουσα της νεοσύστατης πολιτείας της Βόρειας Ντακότας. Η πόλη στα τέλη του 19ου αιώνα εξελίχθηκε σε εμπορικό και βιομηχανικό κέντρο. Το 1898 σχεδόν ολόκληρη η πόλη καταστράφηκε από μια πυρκαγιά. Το 1930 το Μπίσμαρκ είχε 11.090 κατοίκους. Εν συνεχεία την περίοδο 1940-1960 ο πληθυσμός σχεδόν διπλασιάστηκε και έφτασε τις 27.670, ενώ στη βόρεια Ντακότα ανακαλύφθηκε σε αυτή την περίοδο πετρέλαιο. Η ραγδαία αύξηση του πληθυσμού οδήγησε σε εκσυγχρονισμό των υπηρεσιών της πόλης.Το ψηλότερο κτήριο στην πόλη είναι το Καπιτώλιο, το οποίο κατασκευάστηκε την περίοδο 1932-4 όταν το προηγούμενο καταστράφηκε από πυρκαγιά το 1930. Το κτήριο με ύψος 74 μέτρα είναι το ψηλότερο στην πολιτεία. Είναι σε ρυθμό Αρ Ντεκό. Ο κύριος εργοδότης στην πόλη είναι η πολιτειακή κυβέρνηση. (Βόρεια Ντακότα) Μπίσμαρκ (Βόρεια Ντακότα) στο Curlie
Αλέξης Ζακυθηνός

Ο Αλέξιος Ζακυθηνός (Ληξούρι, 1934 - Αθήνα, 1992), γιος του ιστορικού Διονυσίου Ζακυθηνού, υπήρξε Έλληνας διπλωμάτης, ποιητής, και μουσικός ανθολόγος. Υπηρέτησε διαδοχικά από το 1961 σε Σικάγο, Τρίπολη, Βόννη, Γιαουντέ, Μπουένος Άιρες, Μπραζίλια, και Παρίσι (UNESCO).

 Θολά τζάμια: ποιήματα, 1954. Το κακό πουλί, 1958. Ο στρατιώτης, 1960. Η θεά των συνανθρώπων, 1970. Η θάλασσα των πνιγομένων, 1972. Η άλλη θέα, 1972. Η μικρή φυγή, 1976. Discography of Greek Classical Music. Buenos Aires, Domingo E. Taladriz, 1984. Δισκογραφία ελληνικής κλασικής μουσικής, 1993. Ο ξένος κήπος, 1993. Αλέξης Ζακυθηνός στον Πανδέκτη. του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών Εθνικό Κέντρο Βιβλίου
Γογγυλοκράμβη

H γογγυλοκράμβη (επιστημονική ονομασία: Brassica oleracea var. gongylodes), επίσης γνωστή ως λαχανόριζα, μέγα γογγύλιο ή κουλούμπρα (στην Κύπρο) είναι διετές λαχανικό, μια χαμηλή, εύσωμη ποικιλία άγριου λάχανου. Είναι μια άλλη ποικιλία του ίδιου είδους όπως το λάχανο, το μπρόκολο, το κουνουπίδι, η λαχανίδα, τα λαχανάκια Βρυξελλών και το λάχανο Σαβοΐας. Μπορεί να καταναλωθεί ωμή ή μαγειρεμένη. Στα φαγητά μπορούν να χρησιμοποιηθούν τόσο το στέλεχος όσο και τα φύλλα. Παρά τα κοινά του ονόματα, δεν είναι το ίδιο είδος με το γογγύλι, αν και και τα δύο ανήκουν στο γένος Brassica.

 Προέρχεται από τη Νότια Ασία και τη Νοτιοανατολική Ασία. Η πρώτη ευρωπαϊκή γραπτή καταγραφή είναι από τον βοτανολόγο Ματτιόλι το 1554, ο οποίος έγραψε ότι «είχε έρθει πρόσφατα στην Ιταλία». Μέχρι τα τέλη του 16ου αιώνα, η γογγυλοκράμβη εξαπλώθηκε στη Βόρεια Ευρώπη και καλλιεργούνταν στην Αυστρία, τη Γερμανία, την Αγγλία, την Ιταλία, την Ισπανία, την Τρίπολη και μέρη της ανατολικής Μεσογείου. Η γογγυλοκράμβη έχει δημιουργηθεί με τεχνητή επιλογή για πλευρική ανάπτυξη μεριστώματος (ένα διογκωμένο, σχεδόν σφαιρικό σχήμα). Η προέλευσή του στη φύση είναι ίδια με αυτή του λάχανου, του μπρόκολου, του κουνουπιδιού, της λαχανίδας, των λαχανικίων Βρυξελλών : όλα προέρχονται από και είναι το ίδιο είδος με το φυτό άγριο λάχανο ( Brassica oleracea ). Η γεύση και η υφή της γογγυλοκράμβης είναι παρόμοια με εκείνα του μίσχου του μπρόκολου ή της καρδιάς του λάχανου, αλλά πιο ήπια και γλυκιά, με υψηλότερη αναλογία σάρκας προς δέρμα. Ειδικά το νεαρό στέλεχος μπορεί να είναι τόσο τραγανό και ζουμερό όσο ένα μήλο, αν και πολύ λιγότερο γλυκό. Εκτός από την ποικιλία Gigante, η γογγυλοκράμβη που καλλιεργείται την άνοιξη και είναι πολύ πάνω από 5 εκατοστά σε διάμετρο τείνει να είναι ξυλώδης, όπως και η πλήρους ηλικίας γογγυλοκράμβη σε διάμετρο πάνω από 10 εκατοστά. Η ποικιλία Gigante μπορεί να πετύχει μεγάλο μέγεθος ενώ παραμένει καλής ποιότητας διατροφής. Το φυτό ωριμάζει σε 55–60 ημέρες μετά τη σπορά και μπορεί να παραμείνει έως και 30 ημέρες μετά την ωρίμανση. Το κατά προσέγγιση βάρος είναι 150 g. Αναπτύσσεται καλά σε υδροπονικά συστήματα, παράγοντας μεγάλο βρώσιμο όγκο χωρίς να φράζει τις κοιλότητες των θρεπτικών συστατικών. Οι μίσχοι της γογγυλοκράμβης (το διευρυμένο φυτικό τμήμα) περιβάλλονται από δύο ευδιάκριτα ινώδη στρώματα που δεν μαλακώνουν αισθητά όταν μαγειρεύονται. Αυτά τα στρώματα συνήθως ξεφλουδίζονται, με αποτέλεσμα τα στελέχη συχνά να παρέχουν μικρότερη ποσότητα τροφής από ό,τι θα μπορούσε κανείς να υποθέσει από την αρχική εμφάνιση. Το βολβώδες στέλεχος της γογγυλοκράμβης χρησιμοποιείται συχνά ωμό σε σαλάτες. Έχει υφή παρόμοια με αυτή του στελέχους μπρόκολου, αλλά με γεύση πιο γλυκιά και λιγότερο φυτική. Τα φύλλα της γογγυλοκράμβης είναι βρώσιμα και μπορούν να χρησιμοποιηθούν παρόμοια με τη λαχανίδα, αλλά χρειάζονται περισσότερο χρόνο για να μαγειρευτούν.
Hatari

Οι Hatari είναι ένα techno anti-capitalistic, opera-influenced performance act,into more pop, ice pop,doomsday bondage, bonanza style ,bdsm(post) art, entourage troupe, performance troupe με techno/punk influence elements και punk rock συγκρότημα από το Ρέικιαβικ της Ισλανδίας. Η μπάντα αποτελείται από τον Κλέμενς Χάννιγκαν, τον Ματτίας Χάραλνσσον και τον Ίναρ Στεφάνσσον. Η ομάδα κυκλοφόρησε ένα EP και έναν ορισμένο αριθμό singles. Οι Hatari είναι γνωστοί για τις ζωντανές εμφανίσεις τους, συμπεριλαμβανομένων των κοστουμιών που έχουν εμπνευστεί από το BDSM. Οι Hatari περιγράφουν τον εαυτό τους ως μια «αντι-καπιταλιστική ομάδα τέχνης τεχνικής επίδοσης BDSM» και ισχυρίζονται ότι ο πρωταρχικός στόχος του ομίλου είναι να επιφέρει την πτώση του καπιταλισμού. Οι Hatari εκπροσώπησαν την Ισλανδία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2019 με το τραγούδι τους "Hatrið mun sigra".

 Οι Hatari δημιουργήθηκαν το 2015 από τους Hannigan και Haraldsson, ενώ αργότερα προστέθηκε ο Stefánsson. Η ομάδα έκανε την πρώτη τους εμφάνιση στο φεστιβάλ Ισλανδικών Airwaves το 2016 και αργότερα επέστρεψε στο γεγονός του 2018.Η ομάδα κυκλοφόρησε το ντεμπούτο EP τους, Neysluvara, τον Οκτώβριο του 2017. Το EP δημιούργησε δύο μουσικά βίντεο, "Ódýr" και "X".Το Πάσχα του 2018, η ομάδα διοργάνωσε το "φεστιβάλ θανάτου" Háskar. Στην εκδήλωση συμμετείχαν καλλιτέχνες, DJs και συγκροτήματα από την υπόγεια σκηνή του Ρέικιαβικ. Το φεστιβάλ έλαβε μια τιμητική αναφορά στα Grapevine Music Awards 2019.Τον Δεκέμβριο του 2018, η ομάδα κυκλοφόρησε το τρίτο single τους "Spillingardans" και ισχυρίστηκε ότι έχει σπάσει μετά την αποτυχία της αποστολής τους να σταματήσουν τον καπιταλισμό. Ωστόσο, τον Ιανουάριο του 2019, οι Hatari επιβεβαιώθηκαν ως μία από τις 10 συμμετοχές που πρόκειται να διαγωνιστούν στο Söngvakeppnin 2019, τον εθνικό διαγωνισμό της Ισλανδίας για να επιλέξει την συμμετοχή της στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2019. Οι Hatari κέρδισαν τον τελικό και εκπροσώπησαν την Ισλανδία στη Eurovision 2019 το τραγούδι "Hatrið mun sigra", με το οποίο κέρδισαν την 3η θέση στον 1ο ημιτελικό, και κατέκτησαν την 10η θέση στον τελικό του διαγωνισμού. Neysluvara (2017) "Ódýr" (2017) "X" (2017) "Spillingardans" (2019) "Hatrið mun sigra" (2019) Επίσημη ιστοσελίδα Κανάλι στο YouTube Σελίδα στο Bandcamp Σελίδα στο Facebook
Υπουργείο Τουριστικής Ανάπτυξης

Το Υπουργείο Τουριστικής Ανάπτυξης (2004-2009) ήταν εθνικός φορέας ο οποίος προέκυψε μετά από πρωτοβουλία του πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Καραμανλή με την κατάργηση του Υπουργείου Τουρισμού στις 11.10.2004. Πέντε χρόνια μετά, στις 7 Οκτωβρίου 2009, μετά από απόφαση του πρωθυπουργού Γιώργου Α. Παπανδρέου το Υπουργεία Τουριστικής Ανάπτυξης και το Υπουργείο Πολιτισμού συγχωνεύθηκαν στο Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού.

 Στις 14 Μαρτίου 1989 με τον Ν. 1835/1989 συνεστήθη το Υπουργείο Τουρισμού. Στις 11 Οκτωβρίου 1991 με το Π.Δ. 417/1991, μετά από πρόταση του πρωθυπουργού Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, το Υπουργείο Τουρισμού καταργήθηκε και οι υπηρεσίες του μεταφέρθηκαν στο Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας. Στις 15 Νοεμβρίου 1993 με το Π.Δ. 459/1993, μετά από πρόταση του πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου, το Υπουργείο Τουρισμού ανασυστάθηκε με απόσπαση των υπηρεσιών του από το Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας. Την 1η Φεβρουαρίου 1996 με το Π.Δ. 27/1996, μετά από πρόταση του πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη, το Υπουργείο Τουρισμού συγχωνεύθηκε με τα Υπουργεία Βιομηχανίας, Ενέργειας και Τεχνολογίας και Εμπορίου στο Υπουργείο Ανάπτυξης. Στις 17 Μαρτίου 2004 με το Π.Δ. 122/2004, μετά από πρόταση του πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή, το Υπουργείο Τουρισμού ανασυστάθηκε με απόσπαση της Γενικής Γραμματείας Τουρισμού από το Υπουργείο Ανάπτυξης. Στις 11 Οκτωβρίου 2004 με τον Ν. 3270/2004 το Υπουργείο Τουρισμού μετονομάστηκε σε Υπουργείο Τουριστικής Ανάπτυξης. Στις 7 Οκτωβρίου 2009 με το Π.Δ. 186/2009, μετά από απόφαση του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου, τα Υπουργεία Τουριστικής Ανάπτυξης και Πολιτισμού συγχωνεύθηκαν στο Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού. Στις 21 Ιουνίου 2012 με το Π.Δ. 85/2012, μετά από πρόταση του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά, συνεστήθη το Υπουργείο Τουρισμού από τις υπηρεσίες που ανήκαν στο πρώην Υπουργείο Τουριστικής Ανάπτυξης κατά τη συγχώνευση του τελευταίου με το Υπουργείο Πολιτισμού στο Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού.
Κέλλυ Αραούζου

Η Καλλιόπη «Κέλλυ» Αραούζου (γεννήθηκε στις 6 Μαρτίου 1991) είναι Ελληνίδα κολυμβήτρια. Έχει πετύχει διακρίσεις σε διεθνείς διοργανώσεις, με αρκετά αργυρά και ένα χρυσό. Μετά απο δύο δεκαετίες στις πισίνες, κρέμασε το σκουφάκι της τον Ιούνιο του 2021.

 Το 2010 κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο ομαδικό αγώνισμα στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ανοιχτής Κολύμβησης στο Μπαλατονφύρεντ της Ουγγαρίας, έχοντας συμπαίκτες τον Σπυρίδωνα Γιαννιώτη και τον Αντώνη Φωκαίδη. Στο ίδιο πρωτάθλημα κέρδισε το αργυρό μετάλλιο στα 5 χιλιόμετρα γυναικών, πίσω από την Εκατερίνα Σελιβέρστοβα.Κέρδισε δύο ακόμη αργυρά μετάλλια στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του 2012: ένα αργυρό στην κατηγορία των 5 χιλιομέτρων και ένα αργυρό στο ομαδικό αγώνισμα με τον Μάριο Καλαφάτη και τον Γιώργο Αρνιακό.Το 2013 κέρδισε το πρώτο πρωτάθλημα της σε παγκόσμιο πρωτάθλημα: κέρδισε το αργυρό μετάλλιο στο ομαδικό αγώνισμα του παγκόσμιου πρωταθλήματος στη Βαρκελώνη, έχοντας συμπαίκτες τον Σπυρίδωνα Γιαννιώτη και τον Αντώνη Φωκαίδη.Στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 αγωνίστηκε στο αγώνισμα της ανοιχτής κολύμβησης 10 χιλιομέτρων γυναικών. Τερμάτισε 11η με χρόνο 1:57:31.6.
Κρίστοφ Μετσέλντερ

Ο Κρίστοφ Μετσέλντερ (γερμανικά: Christoph Tobias Metzelder, 5 Νοεμβρίου 1980) είναι Γερμανός πρώην ποδοσφαιριστής, γεννημένος στο Χάλτερν της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας. Υπήρξε διεθνής ποδοσφαιριστής με την Εθνική Γερμανίας.

 Ο Μετσέλντερ διερευνάται επί του παρόντος για πιθανή διακίνηση παιδικής πορνογραφίας, γεγονός που τον οδήγησε να παραιτηθεί από τη θέση του πρόεδρου της TuS Haltern am See τον Σεπτέμβριο του 2019.Στις 4 Σεπτεμβρίου 2020, το περιφερειακό δικαστήριο του Ντίσελντορφ ανακοίνωσε ότι ο εισαγγελέας είχε καταθέσει επίσημη κατηγορία εναντίον του Μετσέλντερ. Ο εισαγγελέας δεν εξέφρασε συγκεκριμένες υποψίες. Το περιφερειακό δικαστήριο δήλωσε σε δελτίο τύπου ότι μία γυναίκα μάρτυρας έλαβε 10 εικόνες, μια άλλη γυναίκα μάρτυρας έλαβε 16 εικόνες και 2 βίντεο παιδικής πορνογραφίας και μια τρίτη γυναίκα μάρτυρας έλαβε 1 εικόνα παιδικής πορνογραφίας - όλες διανεμήθηκαν με χρήση του λογαριασμού WhatsApp του Μετσέλντερ. Η ανακοίνωση ανέφερε, επίσης, ότι στο κατασχεθέν κινητό τηλέφωνο του Μετσέλντερ βρέθηκαν σχεδόν 300 αρχεία πολυμέσων με περιεχόμενο παιδικής πορνογραφίας. Ο ίδιος ο Μετσέλντερ είχε απορρίψει τους ισχυρισμούς μέσω των δικηγόρων του. Στις 14 Σεπτεμβρίου, αναφέρθηκε ότι η απόφαση του δικαστηρίου του Ντίσελντορφ «εμμέσως ανέφερε» ότι ο Μετσέλντερ είχε ομολογήσει. Μπορούσια Ντόρτμουντ 1 Πρωτάθλημα Γερμανίας: 2002 Φιναλίστ στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ το 2002Ρεάλ Μαδρίτης 1 Πρωτάθλημα Ισπανίας: 2008 1 Σούπερ Καπ Ισπανίας: 2008ΦΚ Σάλκε 04 1 Κύπελλο Γερμανίας: 2011 1 Σούπερ Καπ Γερμανίας: 2011 Παγκόσμιο Κύπελλο: Δεύτερη θέση το 2002, τρίτη θέση το 2006 Βραβείο Bravo: 2002
Βώνη

Η Βώνη είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Voni». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 2018.
Γλουτένη

Η γλουτένη (από το λατινικό: (ουδ.) gluten/glutinis που σημαίνει «κόλλα») είναι μία πρωτεϊνικής φύσεως κολλώδης ύλη του ενδοσπερμίου πολλών δημητριακών καρπών, όπως του μαλακού σιταριού, του κριθαριού και της σίκαλης. Η γλουτένη αποτελείται από τις πρωτεΐνες γλοιαδίνη και γλουτελίνη.

 Η γλοιαδίνη είναι διαλυτή σε 70% αλκοόλη και η γλουτελίνη είναι διαλυτή σε αραιά οξέα ή αλκάλια. Το σύνολο αυτών στο νερό δίδει μια κολλοειδή ουσία στο σώμα της γλουτένης. Στη γλουτένη οφείλεται το «φούσκωμα» του ζυμαριού του ψωμιού. Δημητριακά με υψηλή περιεκτικότητα σε γλουτένη είναι το σιτάρι, το ντίνκελ, το μονόκοκκο, το σκληρό σιτάρι και η σίκαλη. Βρώμη και κριθάρι έχουν μια χαμηλή αναλογία γλουτένης. Δημητριακά όπως τεφ, κεχρί, καλαμπόκι, ρύζι καθώς και ψευδο-δημητριακά όπως κινόα, αμάρανθος και το φαγόπυρο είναι χωρίς γλουτένη. Λόγω της κολλοειδούς δομής της δημιουργεί συσσωματώματα με τους κόκκους του αμύλου και σε πλήρη συμβολή με τη μαγιά (ζυμομύκητες του γένους Saccharomyces) δημιουργούν μικρούς θύλακες αέρα (διοξειδίου του άνθρακα) που δημιουργούν οι ζύμες με τον μεταβολισμό τους. Η γλουτένη μπορεί να δίνει μεγάλο πλεονέκτημα στην αρτοποιία αλλά σε μια ομάδα ανθρώπων δημιουργεί δυσανεξία που ονομάζεται κοιλιοκάκη και στομαχο-εντερικά προβλήματα. Άτομα που παρουσιάζουν δυσανεξία στη γλουτένη, μπορούν να καταναλώσουν άλλες τροφές, που είναι επίσης πλούσιες σε άμυλο/υδατάνθρακες, όπως ρύζι, καλαμπόκι, κεχρί, κινόα και φαγόπυρο είτε ολόκληρους τους καρπούς, είτε ως αλεύρια.
Περιοχή Γκαΐρο

Η Περιοχή Γκαΐρο (Gairo District) είναι μία από τις επτά περιοχές της Περιφέρειας Μορογκόρο της Τανζανίας. Βρίσκεται στη βορειοδυτική γωνία της Περιφέρειας Μορογκόρο. Η διοικητική της έδρα είναι στην πόλη Γκαΐρο (Gairo).

 Η Επαρχία Γκαΐρο, επισήμως ιδρύθηκε όταν δημοσιεύτηκε τον Μάρτιο του 2012. Πριν από αυτό, το Γκαΐρο ήταν ένας τομέας της Περιοχής Κιλόσα. Για τις βουλευτικές εκλογές, η Τανζανία χωρίζεται σε εκλογικές περιφέρειες. Από τις εκλογές του 2010 από την περιοχή που έγινε η Περιοχή Γκαΐρο (πρώην τμήμα της Περιοχής Κιλόσα) είχε μία εκλογική περιφέρεια: Εκλογική Περιφέρεια Γκαΐρο Η Περιοχή Γκαΐρο διαιρείται διοικητικά σε Τομείς. Από το 2012, η Περιοχή Γκαΐρο διαιρείται διοικητικά σε οκτώ Τμήματα: Διοικητικές υποδιαιρέσεις της Τανζανίας Περιφέρεια Μορογκόρο Μορογκόρο Παραπομπές σημειώσεων
Ισότοπα του βαρίου

Το βάριο (Ba) που απαντά στη φύση είναι μίγμα 7 σταθερών ισοτόπων, Υπάρχουν 22 γνωστά ισότοπα, τα περισσότερα εκ των οποίων είναι ραδιενεργά και έχουν χρόνο ημιζωής από μερικά ms έως μερικά λεπτά. Η μόνες αξιοσημείωτες εξαιρέσεις είναι το 133Ba που έχει ημιζωή 10.51 χρόνια και το 137mBa που έχει 2.55 λεπτά.

 Οι τιμές που σημειώνονται με # δεν είναι απόλυτα τεκμηριωμένες από πειραματικά δεδομένα, αλλά προέρχονται, τουλάχιστον εν μέρει, από θεωρητικά μοντέλα. Αμφίβολες τιμές spin είναι κλεισμένες σε παρενθέσεις. Οι αβεβαιότητες δίνονται επίσης σε παρενθέσεις, αφορώντας στα τελευταία ψηφία. Οι τιμές της αβεβαιότητας αναφέρονται στην φυσική διαφοροποίηση, εκτός από την ισοτοπική σύνθεση και την χαρακτηρισμένη ως πρότυπη ατομική μάζα από την IUPAC, που αυξάνουν τις αβεβαιότητες. Οι συντομογραφίες χρόνων ημιζωής (t1/2) σημαίνουν : a = χρόνια, d = μέρες, min = λεπτά, s = δευτερόλεπτα, 1 ms = 10-3 s, 1 μs = 10-6 s, 1 ns = 10-9 s. Ο εκθέτης m (ή m2, κλπ.), αναφέρεται σε πυρηνικό ισομερές του συγκεκριμένου ισοτόπου.
Φυσικό Πάρκο Βρατσάνσκι Μπαλκάν

Το Φυσικό Πάρκο Βρατσάνσκι Μπαλκάν (βουλγαρικά: Природен парк „Врачански Балкан“‎) είναι φυσικό πάρκο στη Βουλγαρία, με έκταση 30129,9 εκταρίων, το οποίο καθιερώθηκε στις 21 Δεκεμβρίου 1989.

 Το Φυσικό Πάρκο Βρατσάνσκι Μπαλκάν διοικείται από μια διεύθυνση που υπάγεται στην Εκτελεστική Υπηρεσία Δασών του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Υδάτων της Βουλγαρίας. Η χλωρίδα του φυσικού πάρκου περιλαμβάνει περίπου. 1.100 ανώτερα φυτά, που αντιπροσωπεύει περίπου το 28% της βουλγαρικής χλωρίδας. Στο Φυσικό Πάρκο ζουν ενδημικά είδη, μεταξύ των οποίων είναι τα ελάχιστα διαδεδομένα στη Βουλγαρία Campanula jordanovii, Centranthus kellereri, Chamaecytisus kovacevii, Silene velcevii, καθώς και Centranthus kellereri και Silene velcevii, που αντιπροσωπεύουν περίπου το 50% του παγκόσμιου πληθυσμού τους.13 είδη περιλαμβάνονται στο «Κόκκινο βιβλίο της Δημοκρατίας της Βουλγαρίας». Η περιοχή του πάρκου περιλαμβάνεται στο δίκτυο περιοχών προστασίας της φύσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Natura 2000. Στο φυσικό πάρκο υπάρχουν περίπου 1.231 διαφορετικά ασπόνδυλα. Είναι μια σημαντική περιοχή για τις πεταλούδες στη Βουλγαρία. Τα αμφίβια στο φυσικό πάρκο είναι 11 και επίσης 15 ερπετά. Μεταξύ αυτών, 20 προστατεύονται από το νόμο και όλα περιλαμβάνονται στη Σύμβαση της Βέρνης για τη διατήρηση της ευρωπαϊκής άγριας ζωής και των φυσικών οικοτόπων. Από τα περισσότερα από 180 είδη πτηνών στο φυσικό πάρκο, τα 157 προστατεύονται από το νόμο και τα 38 περιλαμβάνονται στο «Κόκκινο Βιβλίο της Δημοκρατίας της Βουλγαρίας». Στο φυσικό πάρκο υπάρχουν 36 είδη θηλαστικών, μεταξύ των οποίων 9 προστατεύονται σε εθνικό επίπεδο, 20 σε ευρωπαϊκό και 9 σε διεθνές επίπεδο. Μερικά από αυτά είναι: δενδρομυωξός, σκαντζόχοιρος της ανατολικής Ευρώπης, ευρωπαϊκός ασβός, ευρωπαϊκή ενυδρίδα, βρωμοκούναβο, αγριόγατος και ζαρκάδι. Στο φυσικό πάρκο ζουν 22 από τα 33 είδη νυχτερίδων, που ζουν στη Βουλγαρία.
Ευρωπαϊκή Οδός 85

Η Ευρωπαϊκή Οδός Ε85 (Ε85) του Διεθνούς Δικτύου Εθνικών Οδών ξεκινάει από το Κλάιπεντα της Λιθουανίας και στη συνέχεια διασχίζοντας κάθετα την Ευρώπη περνάει από τη Λευκορωσία, την Ουκρανία, τη Ρουμανία, τη Βουλγαρία και στο τέλος μπαίνει στην Ελλάδα και καταλήγει στην Αλεξανδρούπολη. Σε ελληνικό έδαφος η πορεία της συμπίπτει με την παλαιά Εθνική Οδό 51 (Αλεξανδρούπολη - Ορμένιο) και με τον υπό κατασκευή Αυτοκινητόδρομο Α21.

 Λιθουανία Α1: Κλάϊπεντα - Κρυζκάλνις - Κάουνας - Βίλνιους Α3: Βίλνιους Α15: Βίλνιους - ΣαλτσίνινκαϊΛευκορωσία Μ11: Μπεϊνιακόνι - Λίντα - Σλόνιμ - Ιβάτσεβιτς Μ1: Ιβάτσεβιτς - ΚόμπρυνΟυκρανία Μ19: Ντομάνοβε - Κόβελ - Ντούμπνο - Τσερνόμπιλ - Τσερνίβτσι - ΠορούμπνεΡουμανία Εθνική οδός 2: Σιρέτ - Σουτσεάβα - Σαμπαοάνι - Ρωμάν - Μπακάου - Τισίτσα - Φοτσάνι - Μπουζάου - Ουρζιτσένι - Βουκουρέστι Εθνική Οδός 5: Βουκουρέστι - ΓκιούργιουΒουλγαρία Εθνική Οδός 2: Ρούσε Εθνική Οδός 5: Ρούσε - Μπιάλα - Βέλικο Τάρνοβο - Στάρα Ζαγόρα - Ντιμίτροβγραντ - Χάσκοβο - ΜάκαζαΕλλάδα Εθνική Οδός 23: Νυμφαία - Κομοτηνή Εγνατία Οδός: Κομοτηνή - Αλεξανδρούπολη
Ιρλανδική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία

Η Ιρλανδική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (αγγλικά: Irish Football Association - IFA) είναι το ανώτατο όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στη Βόρεια Ιρλανδία. Υπήρξε το ανώτατο διοικητικό όργανο ολόκληρης της Ιρλανδίας. Δεν πρέπει να συγχέεται με τη Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Ιρλανδίας, η οποία είναι το ανώτατο όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στη Δημοκρατία της Ιρλανδίας.

 Η Ιρλανδική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία ιδρύθηκε το 1880 από τις ποδοσφαιρικές ομάδες κυρίως από την περιοχή του Μπέλφαστ. Αρχικά λειτουργούσε σαν διοργανωτής των αθλημάτων σε όλη την Ιρλανδία. Η Κλίφτονβιλ ΦΚ κάλεσε σε μια συνάντηση άλλα ποδοσφαιρικά σωματία που ακολουθούσαν τους κανόνες που όριζε η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Σκωτίας. Κατά τη συνάντηση αυτή, στις 18 Νοεμβρίου του ίδιου έτους, δημιουργήθηκε η Ιρλανδική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία, όντας η τέταρτη παλαιότερη εθνική ομοσπονδία στον κόσμο. Πρώτη απόφαση της Ομοσπονδίας ήταν η διοργάνωση ενός κυπέλλου, παρόμοια με το Κύπελλο Αγγλίας και το Κύπελλο Σκωτίας, που ονομάζεται Ιρλανδικό Κύπελλο. Δύο χρόνια αργότερα, η Εθνική Ομάδα έδωσε τον πρώτο διεθνή αγώνα της με αντίπαλο την Εθνική Αγγλίας, χάνοντας 13-0 (το οποίο παραμένει ρεκόρ και για τις δύο ομάδας: μεγαλύτερη νίκη για την Αγγλία και μεγαλύτερη ήττα για την Ιρλανδία). Το έμβλημα της Ιρλανδικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας έχει εξελιχθεί με την πάροδο του χρόνου. Επίσημη ιστοσελίδα
Σοφία Αντουανέττα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ

H Σοφία Αντουανέττα (γερμ. Sophie Antoinette von Braunsweig-Wolfenbüttel, 13/23 Ιανουαρίου 1724 - 17 Μαΐου 1802) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν κόρη του Δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ και με τον γάμο της έγινε Δούκισσα της Σαξονίας-Κόμπουργκ-Ζάαλφελντ.

 Ήταν η τρίτη κόρη του Φερδινάνδου Αλβέρτου Β΄ του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ-Βόλφενμπυτελ και της Αντουανέττας των Γουέλφων, κόρης του Λουδοβίκου Ροδόλφου του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ. Παντρεύτηκε το 1749 τον Ερνέστο Φρειδερίκο της Σαξονίας-Κόμπουργκ-Ζάαλφελντ και είχε τέκνα: Φραγκίσκος (1750-1806), Δούκας της Σαξονίας-Κόμπουργκ-Ζάαλφελντ Κάρολος Γουλιέλμος Φερδινάνδος (1751-1757). Φρειδερίκη Ιουλιανή (14 - 24 Σεπτεμβρίου 1752). Καρολίνα Ουλρίκη Αμαλία (1753-1829), μοναχή στο Γκάντερσχαϊμ Λουδοβίκος Κάρολος Φρειδερίκος (1755-1806). Ο νόθος γιος του είχε τον τίτλο του κυρίου του Κόμπουργκ. Φερδινάνδος Αύγουστος Ερρίκος (1756-1758). Φρειδερίκος (4 Μαρτίου - 26 Ιουνίου 1758). Huberty, M., Giraud, A., Magdelaine, F. & B. (1976–1994) L’Allemagne Dynastique, Vols I–VII (Alain Giraud, Le Perreux, France) Genealogie ascendante jusqu'au quatrieme degre inclusivement de tous les Rois et Princes de maisons souveraines de l'Europe actuellement vivans [Genealogy up to the fourth degree inclusive of all the Kings and Princes of sovereign houses of Europe currently living] (in French). Bourdeaux: Frederic Guillaume Birnstiel. 1768. p. 51.
Στερακτίνιο

Το στερακτίνιο (σύμβολο: sr) ή ακτίνιο τετραγώνου είναι η μονάδα στο διεθνές σύστημα της στερεάς γωνίας. Χρησιμοποιείται στη τριδιάστατη γεωμετρία και είναι ανάλογη με το ακτίνιο, η οποία ποσοτικοποιεί τις επίπεδες γωνίες. Λαμβάνοντας υπόψη ότι μια γωνία σε ακτίνια σε έναν κύκλο, δίνει μήκος στην περιφέρεια, μια στερεά γωνία στα στερακτίνια, που βρίσκεται επάνω σε μια σφαίρα, δίνει μια περιοχή στην επιφάνεια. Το όνομα προέρχεται από την ελληνική "στερεός" + ακτίνιο. Το στερακτίνιο, όπως το ακτίνιο, είναι μια αδιάστατη μονάδα. Η περιοχή που σχηματίζεται και το τετράγωνο της απόστασης από το κέντρο έχουν μήκος διάστασης στο τετράγωνο (δηλαδή L2/L2 = 1, αδιάστατος). Ωστόσο είναι χρήσιμο να γίνει διάκριση μεταξύ των αδιάστατων ποσοτήτων διαφορετικής φύσεως και έτσι το σύμβολο "sr" χρησιμοποιείται για να δείξει μια στερεά γωνία. Για παράδειγμα, η έντασή της μετριέται σε βατ ανά στερακτίνιο (W⋅sr-1). Το στερακτίνιο ήταν στο παρελθόν μια συμπληρωματική μονάδα του διεθνούς συστήματος, αλλά η κατηγορία αυτή καταργήθηκε το 1995 και το στερακτίνιο θεωρείται μονάδα του διεθνούς συστήματος.

 Ένα στερακτίνιο μπορεί να οριστεί ως η στερεά γωνία που σχηματίζεται στο κέντρο της σφαίρας μονάδας από μια περιοχή μονάδας στην επιφάνειά του. Για μια γενική σφαίρα ακτίνας ρ, οποιοδήποτε τμήμα της επιφάνειας με εμβαδόν A = ρ2 σχηματίζει ένα στερακτίνιο στο κέντρο του.Η στερεά γωνία που σχετίζεται με την περιοχή κόβεται από μια σφαίρα: Ω = A r 2 s r = 2 π h r s r {\displaystyle \Omega ={\frac {A}{r^{2}}}\ \mathrm {sr} \,={\frac {2\pi h}{r}}\ \mathrm {sr} } που A είναι η επιφάνεια του σφαιρικού καπ, 2 π r h {\displaystyle 2\pi rh} , r είναι η ακτίνα της σφαίρας, και sr η μονάδα, στερακτίνιο.Επειδή η επιφάνεια A της σφαίρας είναι 4πr2, ο ορισμός υπονοεί ότι μια σφαίρα σχηματίζει 4π στερακτίνια (≈ 12.56637 sr) στο κέντρο του. Με το ίδιο επιχείρημα, η μέγιστη στερεά γωνία που μπορεί να αντίκειται σε οποιοδήποτε σημείο είναι 4π sr. Αν A = r2, που αντιστοιχεί στην περιοχή ενός σφαιρικού καπακίου (A = 2πrh) (όπου χ αντιπροσωπεύει το "ύψος" του καπακίου) έχουμε τη σχέση h/r = 1/2π. Τα χιλιοστερακτίνια (msr) και μικροστερακτίνια (µsr) μερικές φορές χρησιμοποιούνται για να περιγραφεί μια δέσμη φωτός ή σωματιδίων. Άλλα πολλαπλάσια χρησιμοποιούνται σπάνια. Στερεές γωνίες πάνω από 4π στερακτίνια—η στερεά γωνία της πλήρης Ευκλείδειας σφαίρας—σπάνια συναντάται.
Αντουάν Ζερόμ Μπαλάρ

Ο Αντουάν Ζερόμ Μπαλάρ (Antoine Jérôme Balard, 30 Σεπτεμβρίου 1802 – 30 Απριλίου 1876) ήταν Γάλλος χημικός, ένας από τους δύο επιστήμονες που πιστώνονται με την ανακάλυψη του βρωμίου.

 Ο Μπαλάρ, γιος ενός αμπελουργού, γεννήθηκε στο Μονπελιέ, όπου και τελείωσε το σχολείο. εργάσθηκε αρχικώς ως βοηθός φαρμακοποιού, αλλά, αναλαμβάνοντας και διδακτικά καθήκοντα, έγινε βοηθός χημικός στη Σχολή Θετικών Επιστημών του τοπικού πανεπιστημίου και αργότερα καθηγητής της χημείας στο Βασιλικό Κολέγιο και σχολή φαρμακοποιών. Το 1826 ανεκάλυψε στο θαλάσσιο νερό μια χημική ουσία που ανεγνώρισε ως ένα μέχρι τότε άγνωστο χημικό στοιχείο και το ονόμασε βρώμιο. Το ίδιο στοιχείο είχε απομονωθεί ανεξάρτητα από τον Γερμανό χημικό Καρλ Γιάκομπ Λέβιχ το προηγούμενο έτος, οπότε αμφότεροι οι επιστήμονες πιστώνονται με την ανακάλυψή του. Αυτή η ανακάλυψη του προσέδωσε φήμη αρκετή ώστε να εκλεγεί ως διάδοχος του Τενάρ στην έδρα της χημείας στο Πανεπιστήμιο των Παρισίων, ενώ το 1851 διορίσθηκε καθηγητής της χημείας στο College de France, όπου είχε τον Μαρσελέν Μπερτελό πρώτα φοιτητή του, μετά βοηθό του και τέλος ισότιμο συνάδελφό του. Ο Μπαλάρ είχε φοιτητή του και τον Λουί Παστέρ, και μάλιστα στο εργαστήριο του Μπαλάρ ανεκάλυψε ο Παστέρ τη διαφορά μεταξύ των «δεξιόστροφων» και των «αριστερόστροφων» κρυστάλλων, αρχικώς στο τρυγικό οξύ. Ο Μπαλάρ πέθανε στο Παρίσι σε ηλικία 73 ετών. Πέρα από την ανακάλυψη του βρωμίου και την παρασκευή πολλών ενώσεών του, ο Αντουάν Ζερόμ Μπαλάρ ήταν ένας δραστήριος χημικός, τόσο της καθαρής όσο και της εφαρμοσμένης χημείας. Στις έρευνές του επί των λευκαντικών ενώσεων του χλωρίου υπήρξε ο πρώτος που υπεστήριξε την άποψη ότι η λευκαντική σκόνη που χρησιμοποιούσαν τότε ήταν διπλή ένωση χλωριούχου ασβεστίου και του υποχλωριώδους ιόντος. Εξάλλου, αφιέρωσε πολύ χρόνο στο πρόβλημα της φθηνής εξαγωγής από το θαλάσσιο νερό σόδας και ποτάσας, αλλά εδώ οι κόποι του πήγαν χαμένοι εξαιτίας της ανακαλύψεως των πολύ φθηνότερων κοιτασμάτων του Στάσφουρτ. Στην οργανική χημεία ο Μπαλάρ δημοσίευσε εργασίες επί της διασπάσεως του οξαλικού αμμωνίου (με τον σχηματισμό οξαμικού οξέος), επί των αμυλαλκοολών, επί των κυανιούχων αλάτων και της διαφοράς στη σύσταση ανάμεσα στο νιτρικό αιθύλιο και θειικό αιθύλιο. Βοήθησε επίσης τον Παστέρ να καταστρώσει το πείραμα που απέδειξε ότι η αυτόματη γένεση ήταν λανθασμένη θεωρία. Wisniak, Jaime (2004). «Antoine-Jerôme Balard. The discoverer of bromine». Revista CENIC Ciencias Químicas 35 (1). Charlot, Colette (Φεβρουάριος 2008). «A.J. Balard, the bromium discoverer». Revue d'histoire de la pharmacie (Γαλλία) 55 (356): 495–504. ISSN 0035-2349. PMID 18549189. Charlot, Colette; Flahaut Jean (2003). «Antoine Jérôme Balard. The man». Revue d'histoire de la pharmacie 51 (338): 251–64. PMID 14606485. «Antoine Jérôme Balard and Louis Pasteur», στο PasteurBrewing.com
Βιντεοπαιχνίδι περιπέτειας

Τα βιντεοπαιχνίδια περιπέτειας (αγγλικά: adventure) είναι είδος βιντεοπαιχνιδιών, όπου ο παίκτης χειρίζεται τον πρωταγωνιστή του παιχνιδιού, ο οποίος έχει τη ικανότητα αλληλεπίδρασης με τα αντικείμενα του περιβάλλοντός του καθώς επίσης και συνομιλίας με άλλους χαρακτήρες. Βασικό στοιχείο κάθε παιχνιδιού περιπέτειας είναι η ύπαρξη μίας σειράς γρίφων που πρέπει να επιλύσει ο παίκτης για να εξελιχθεί η σεναριακή πλοκή. Τα παιχνίδια περιπέτειας καλύπτουν μια ευρεία θεματολογία, συμπεριλαμβανομένου της φαντασίας, της επιστημονικής φαντασίας, του μυστηρίου, του τρόμου και της κωμωδίας ή της σάτιρας. Κυκλοφορούν επίσης παιχνίδια που περιέχουν τόσο στοιχεία παιχνιδιού περιπέτειας όσο και στοιχεία παιχνιδιού δράσης, τα λεγόμενα βιντεοπαιχνίδια δράσης περιπέτειας.

 Η «χρυσή εποχή» των παιχνιδιών περιπέτειας ξεκίνησε στα μέσα της δεκαετίας του '80. Για την επόμενη δεκαετία οι μεγάλες εταιρείες παραγωγής βιντεοπαιχνιδιών (κυρίως οι αμερικανικές LucasArts και Sierra) θα κυκλοφορούσαν πολυάριθμους τίτλους με σημαντική εμπορική και καλλιτεχνική επιτυχία. Στα τέλη της δεκαετίας του 1990 ωστόσο, οι πωλήσεις των adventure άρχισαν να μειώνονται σημαντικά. Ως χαρακτηριστικό παράδειγμα για το τέλος της εποχής αυτής θα μπορούσε να αναφερθεί το παιχνίδι Grim Fandango (1998) της LucasArts, το οποίο παρά την υψηλή ποιότητά του και τα πολλά βραβεία που απέσπασε (συμπεριλαμβανομένου του «Καλύτερου Παιχνιδιού του 1998» από το GameSpot) δεν έγινε εμπορική επιτυχία. Η οικονομική αυτή αποτυχία φέρεται να επηρέασε τους μεγάλους και παραδοσιακούς παραγωγούς, με αποτέλεσμα να σταματήσουν την ανάπτυξη βιντεοπαιχνιδιών περιπέτειας μετά το 1999. Τη σκυτάλη ανέλαβαν μικρότερες εταιρείες ανάπτυξης, κυρίως από την Ευρώπη και τον Καναδά, οι οποίες απευθύνονταν πλέον σε ένα μικρό αλλά αφοσιωμένο κοινό, στο περιθώριο της αγοράς βιντεοπαιχνιδιών. Amerzone Atlantis Beneath a Steel Sky Black Dahlia Broken Sword Colossal Cave Adventure Fahrenheit Full Throttle Gabriel Knight Grim Fandango Indiana Jones and the Fate of Atlantis King's Quest Leisure Suit Larry Maniac Mansion Monkey Island Myst Neuromancer Phantasmagoria Police Quest Post Mortem Quest for Glory Ripper Sam & Max Hit the Road Shadowgate Sherlock Holmes: The Mystery of the Mummy Space Quest Syberia Tex Murphy The Dig The Hitchhiker's Guide to the Galaxy The Last Express The Longest Journey The Lost Files of Sherlock Holmes Zak McKracken and the Alien Mind-Benders Zork Βιντεοπαιχνίδια δράσης Βιντεοπαιχνίδια δράσης περιπέτειας Βιντεοπαιχνίδια επιβίωσης τρόμου Βιντεοπαιχνίδια ρόλων Βιντεοπαιχνίδια δράσης ρόλων Βιντεοπαιχνίδια στρατηγικής Βιντεοπαιχνίδια MMORPG Βιντεοπαιχνίδια πλατφόρμας Βιντεοπαιχνίδι πάλης Βιντεοπαιχνίδι beat 'em up Βιντεοπαιχνίδια βολών πρώτου προσώπου Βιντεοπαιχνίδια εξομοίωσης Βιντεοπαιχνίδια παζλ Βιντεοπαιχνίδια αγώνων Βιντεοπαιχνίδια αθλητισμού
Άγιος Γεώργιος Προμυρίου Μαγνησίας

Ο Άγιος Γεώργιος (ή Κατηγιώργης) είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Προμυρίου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Σηπιάδος, του δήμου Νοτίου Πηλίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Μαγνησίας, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Βόλου του νομού Μαγνησίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας.

 Ο Άγιος Γεώργιος (Κατηγιώργης για τους ντόπιους) είναι παράλιος οικισμός στο νοτιοανατολικό τμήμα της Μαγνησίας, από την πλευρά του Αιγαίου Πελάγους. Βρίσκεται πάνω στον «αγκώνα» (ακρωτήρι Σηπίας) που σχηματίζει η χερσόνησος της Μαγνησίας στον δίαυλο της Σκιάθου, απέναντι από το φερώνυμο νησί των Σποράδων, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 10. Απέχει 70 χλμ. περίπου ΝΑ. του Βόλου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1961 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Προμυρίου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Προμυρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Σηπιάδος. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Σηπιάδος και προσαρτήθηκε στον δήμο Νοτίου Πηλίου. Ο Άγιος Γεώργιος ή -περισσότερο γνωστός ως- Κατηγιώργης είναι το κέντρο μιας μεγάλης περιοχής στον «αγκώνα» της Μαγνησίας, κτισμένος σε ορμίσκο με μικρό λιμάνι, όπου δένουν βάρκες, αλιευτικά και ταχύπλοα σκάφη. Λόγω της γειτνίασης με τις δυτικές ακτές της Σκιάθου, δέχεται πολλούς επισκέπτες από απέναντι, ιδίως τους καλοκαιρινούς μήνες. Οι πολλές παραλίες βόρεια και νότια του οικισμού. Ενδεικτικά αναφέρονται: «Αγριελιά», «Νεράκι», «Εγγλέζος», «Χαράματα», «Σηπιάδα», «Βλαχόρεμα», «Βρωμονέρι», «Ματσούκα Άμμος», «Παλιουράκι». Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Χάρτες «ROAD» (Πήλιο 1:60.000) eetaa.gr https://www.driverstories.gr/%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B7%CE%B3%CE%B9%CF%8E%CF%81%CE%B3%CE%B7%CF%82-%CE%BD-%CF%80%CE%B7%CE%BB%CE%AF%CE%BF%CF%85-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%86%CF%81%CE%AD%CF%83%CE%BA%CE%BF-%CF%88%CE%AC%CF%81/ Δήμος Νοτίου Πηλίου
NGC 4098

Με την ονομασία NGC 4098 καταγράφεται ζεύγος αλληλεπιδρώντων σπειροειδών γαλαξιών το οποίο απέχει 330 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό Κόμη Βερενίκης. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Ουίλιαμ Χέρσελ (William Herschel) στις 26 Απριλίου 1785. Ο ίδιος κατέγραψε ξανά το ίδιο αντικείμενο στις 27 Δεκεμβρίου 1786, που καταγράφεται επίσης ως NGC 4099. Το NGC 4098 ανήκει στην Ομάδα γαλαξιών NGC 4065.

 Στις 25 Απριλίου 2015 ανακαλύφθηκε υποψήφιος υπερκαινοφανής αγνώστου τύπου που ονομάστηκε SNhunt287 (PSN J12060084+2036183), was discovered in NGC 4098 on April 25, 2015. Δεδομένα για το NGC 4098 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 4098 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα 4098 στο Wikimedia Commons
Βαλεντίν Ίντσκο

Ο Βαλεντίν Ίντσκο (Valentin Inzko) είναι αυστριακός διπλωμάτης με καταγωγή από την Σλοβενική Καρινθία. Από το 2009 είναι Ύπατος Αρμοστής για τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Ομιλεί σλοβενικά, γερμανικά, ρωσικά, σερβοκροατικά και τσεχικά, απταίστως Μεταξύ άλλων, μετέφρασε τα δοκίμια του Βάτσλαβ Χάβελ Ζώντας την αλήθεια και Η δύναμη των ανίσχυρων στα σλοβενικά.

 Γεννήθηκε στο Κλάγκενφουρτ της Καρινθίας στις 22 Μαΐου του 1949. Από οικογένεια σλοβενόφωνη, ο πατέρας του ήταν πολιτικός ακτιβιστής της σλοβενικής μειονότητας. Παρακολούθησε δίγλωσσο σχολείο (γερμανικό και σλοβενικό) στο Σούτσαχ (Suetschach , σλοβενικά: Sveče) στο δήμο Φάιστριτς ιμ Ρόζενταλ (Feistritz im Rosental, σλοβενικά: Μπίστριτσα β Ρόζου - Bistrica v Rožu). Μετά την ολοκλήρωση της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στη γενέτειρά του, εγγράφηκε στο πανεπιστήμιο του Γκρατς, όπου σπούδασε Νομικά και σλαβική φιλολογία. Την περίοδο από το 1972 ως το 1974 φοίτησε στη Διπλωματική Ακαδημία της Βιέννης. Παντρεύτηκε την Αργεντινή-Σλοβενή τραγουδίστρια της όπερας, Μπερνάρντα Φινκ Ίντσκο. Το 1974 εισήλθε στο αυστριακό διπλωματικό σώμα. Από το 1982 ως το 1986 εργάστηκε ως ακόλουθος Τύπου στην αυστριακή πρεσβεία στο Βελιγράδι. Εν συνεχεία εργάστηκε στην αυστριακή αποστολή στα Ηνωμένα Έθνη. Το 1990 έγινε πολιτιστικός ακόλουθος στην αυστριακή πρεσβεία της Τσεχίας, θέση στην οποία παρέμεινε ως το 1996. Από το 1996 ως το 1999 υπηρέτησε ως πρεσβευτής της Αυστρίας στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Τον Οκτώβριο του 1992 και επί δύο μήνες ήταν μέλος της αποστολής του ΟΑΣΕ στην περιοχή Σαντζάκ της Σερβίας. Το 2005 διορίστηκε πρεσβευτής της Αυστρίας στη Σλοβενία. Έγινε ο 7ος ύπατος αρμοστής για τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη στις 26 Μαρτίου του 2009. Αντικατέστησε το Σλοβάκο διπλωμάτη Μίροσλαβ Λάιτσακ. Ο Ίντσκο έγινε ο δεύτερος Σλοβένος της Καρινθίας που κατέλαβε την εν λόγω θέση μετά τον Βόλφγκαγκ Πέτριτς, ο οποίος υπηρέτησε ως Ύπατος Αρμοστής την περίοδο από το 1999 ως το 2002.
Μπαβ

Στην ιρλανδική μυθολογία, η Μπαβ (ιρλ. Badb, /baðβ/ "κοράκι") είναι πολεμική θεότητα που έπαιρνε τη μορφή κορακιού. Είναι κόρη της Έρνμας κι αποτελεί τριαδική θεότητα μαζί με τις αδερφές της, τη Μάχα και τη Μόριγκαν, αν και πάρα πολύ συχνά ταυτίζεται με την ίδια τη Μόριγκαν. Είχε κρίσιμο ρόλο στη μάχη εναντίον των Φομόριαν.

 Στη Δεύτερη Μάχη της Μόι Τούραχ (Magh Tuiredh), όπου οι Τουάθα ντε Ντανάν νίκησαν τους Φομόριαν, η Μπαβ (ή Μόριγκαν) λέγεται ότι απήγγειλε την εξής προφητεία για το τέλος του κόσμου: "Summer without flowers, kine without milk, women without modesty, men without valour; captives without a king, woods without mast, sea without produce." (Ó Cuív 37) Brian Ó Cuív. Irish Sagas. Ed. Myles Dillon. Cork: Mercier, 1968.
Χένρι Χιλ

Ο Χένρι Χιλ (αγγλικά: Henry Hill, 11 Ιουνίου 1943 - 12 Ιουνίου 2012) ήταν Αμερικανός γκάνγκστερ και πληροφοριοδότης ιρλανδικής και ιταλικής καταγωγής, γνωστός για το ότι η ταινία Goodfellas βασίστηκε στην ζωή του.

 Ο Χιλ γεννήθηκε στις 11 Ιουνίου του 1943. Ήταν μέλος του πληρώματος Βάριο της Οικογένειάς Λουτσέζε. Συνελήφθη το 1980, δεν άντεξε την πίεση του FBI και έγινε πληροφοριοδότης κατά του πληρώματος του, καθώς και κατά άλλων μαφιόζικων πληρωμάτων, όπως το πλήρωμα Φραντσίζ. Η κατάθεση του οδήγησε σε περίπου 50 καταδίκες μαφιόζων, όπως του Κάπο Πολ Βάριο και του Τζέιμς Μπιουρκ. Μπήκε σε πρόγραμμα προστασίας από το FBI, αλλά το άφησε σε λίγο καιρό. Η ιστορία της ζωής του Χιλ αποτέλεσε την βάση για το βιβλίο Wiseguy: Life in a Mafia Family, το οποίο ενέπνευσε την ταινία Goodfellas, στην οποία ο Χιλ απεικονίζεται από τον Ρέι Λιότα. Είχε επίσης εμφανιστεί στην τηλεόραση πολλές φορές, πριν πεθάνει στις 12 Ιουνίου του 2012. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Henry Hill στο Wikimedia Commons
Μπενουά Βιολιέ

Ο Μπενουά Βιολιέ (γαλλικά: Benoît Violier, ΔΦΑ: bənwa vjɔlje, 22 Αυγούστου 1971 – 31 Ιανουαρίου 2016) ήταν Γαλλοελβετός σεφ ο οποίος ήταν ο ιδιοκτήτης του εστιατορίου 3 αστέρων Μισελέν Restaurant de l'Hôtel de Ville στα προάστια της Λωζάνης από το 2012 έως τον θάνατό του το 2016, και θεωρούνταν ο κορυφαίος σεφ παγκοσμίως. Το εστιατόριο του βρέθηκε στην κορυφή του γαστρονομικού καταλόγου La Liste τον Δεκέμβριο του 2015.

 Γεννήθηκε στο Σαντ, Σαράντ-Μαριτίμ στη δυτική Γαλλία, και ξεκίνησε τις σπουδές του στο Παρίσι το 1991 με τους μετέπειτα διάσημους σεφ Ζοέλ Ρομπουσόν, Μπενουά Γκυσάρ και άλλους. Ο Βιολιέ μετακόμισε στη Λωζάνη της Ελβετίας το 1996 για να εργαστεί με τον σεφ Φιλίπ Ροσά. Μετά τη συνταξιοδότηση του Ροσά το 2012, ο Βιολιέ ανέλαβε τη διεύθυνση του εστιατορίου, ενώ έκανε αίτηση για την Ελβετική υπηκοότητα το 2014. Η ειδικότητα του ήταν στο μαγείρεμα κυνηγιού.Ο Βιολιέ αυτοκτόνησε στην οικία του στο Κρισιέ με χρήση πυροβόλου όπλου στις 31 Ιανουαρίου 2016 σε ηλικία 44 ετών. Η αυτοκτονία του προκάλεσε σοκ και έκπληξη καθώς ήταν εξαιρετικά επιτυχημένος και αναγνωρισμένος ως ο καλύτερος σεφ διεθνώς, και τα νέα της αυτοκτονίας του επανέφεραν στο προσκήνιο την συζήτηση σχετικά με τις υψηλές απαιτήσεις και πιέσεις που ασκούνται στον κόσμο της υψηλής γαστρονομίας.
Αρούνα ντε Φέβερ

Η Αρούνα ντε Φέβερ βαν ντερ Χέιντεν (γεννημένη στις 16 Ιουνίου του 2001) είναι Βελγίδα ακτιβίστρια για το κλίμα. Η ντε Φέβερ ήταν μια από τις κορυφαίες προσωπικότητες τωνμαθητικών κινητοποιήσεων για το κλίμα στη χώρα της.

 Η ντε Φέβερ γεννήθηκε στο Μόρτσελ του Βελγίου. Μαζί με την Κιρά Γκαντουά και την Αντελαΐντ Σαρλιέ, η ντε Φέβερ έγινε μια από τις πρωταγωνιστικές μορφές κατά τη διάρκεια των μαθητικών κινητοποιήσεων για το κλίμα στο Βέλγιο. Ως αποτέλεσμα, στο διάστημα από τον Φεβρουάριο έως τον Μάιο του 2019, δόθηκε στην ακτιβίστρια μια εβδομαδιαία στήλη στο ολλανδόφωνο περιοδικό HUMO. Μετά από τις μαθητικών κινητοποιήσεων για το κλίμα στο Βέλγιο, ο κεντροδεξός Φλαμανδός υπουργός Περιβάλλοντος Ζοκ Σωβλίζ υποχρεώθηκε να παραιτηθεί, αφού ισχυρίστηκε ψευδώς ότι η Κρατική Βελγική Υπηρεσία Ασφάλειας είχε πληροφορίες που υποδεικνύουν ότι οι κινητοποιήσεις για το κλίμα ήταν μια πολιτική οργάνωση. Λίγο πριν από τις ευρωεκλογές του 2019, η ντε Φέβερ είχε θέσει στον Γκι Φερχόφστατ, υποψήφιο των Φιλελευθέρων για τη θέση του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, το εξής ερώτημα: «Τι θα κάνετε εσείς και το κόμμα σας στην Ευρώπη για να καταπολεμήσετε την κλιματική αλλαγή σε σοβαρό επίπεδο;» Κάποιες προσωπικές διαφορές οδήγησαν σε ρήξη εντός του κινήματος «Νεολαία για το κλίμα» του Βελγίου, με την αποχώρηση της συνιδρύτριάς του, Κιρά Γκαντουά, τον Αύγουστο του 2019. Η ντε Φέβερ εμφανίστηκε στο μουσικό φεστιβάλ του Πούκκελποπ του 2019 προσπαθώντας να ευαισθητοποιήσει το κοινό να δώσει την προσοχή του στο θέμα της κλιματικής αλλαγής. Αυτή η κίνηση εξόργισε κάποιους συμμετέχοντας στο φεστιβάλ που παρενόχλησαν την ομάδα των ακτιβιστών, τους πέταξαν μπουκάλια με ούρα και τους ακολούθησαν στο μέρος όπου είχαν κατασκηνώσει, εκστομίζοντας απειλές και καταστρέφοντας τη σκηνή τους. Αυτά τα περιστατικά ανάγκασαν την ασφάλεια να παρέμβει επί τόπου. Τον Οκτώβριο του 2019, η ντε Φέβερ ήταν μία από τους νεότερους ακτιβιστές για το κλίμα που ταξίδεωε με το Regina Maris σε ένα χαμηλό σε αποτύπωμα άνθρακα διατλαντικό ταξίδι με προορισμό τη Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για την Κλιματική Αλλαγή του 2019, που πραγματοποιήθηκε στο Σαντιάγο της Χιλής. Η ντε Φέβερ είναι άτομο μη δυαδικού φύλου. Τον Μάιο του 2019, η ντε Φέβερ και η Κιρά Γκαντουά έλαβαν από κοινού το Βραβείο Κιβωτός του Ελεύθερου Λόγου. Τον Σεπτέμβριο του 2019, η ντε Φέβερ και Αντελαΐντ Σαρλιέ έλαβαν το Βραβείο Πρεσβευτή Συνείδησης της Διεθνούς Αμνηστίας του Βελγίου για λογαριασμό της Νεολαίας για το Κλίμα. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Anuna De Wever στο Wikimedia Commons
Ευρωπαϊκά σύμβολα

Το Συμβούλιο της Ευρώπης έχει αναπτύξει μια σειρά από Ευρωπαϊκά Σύμβολα για την ήπειρο της Ευρώπης τα οποία μοιράζονται με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Σκοπός τον συμβόλων είναι να δημιουργήσουν μια Πανευρωπαϊκή ταυτότητα. Η Ευρωπαϊκή Ένωση ωστόσο έχει δημιουργήσει και δικά της σύμβολα. Ο κάθε οργανισμός της Ένωσης έχει δικό του σύμβολο.

 Η Ευρωπαϊκή σημαία αποτελείται από δώδεκα χρυσούς αστέρες που σχηματίζουν κύκλο μέσα σε ένα μπλε υπόβαθρο. Σχετίζεται περισσότερο με την Ευρωπαϊκή Ένωση (πρώην Ευρωπαϊκές Κοινότητες), η οποία και υιοθέτησε τη σημαία το 1986. Ωστόσο δημιουργήθηκε από το Συμβούλιο της Ευρώπης το 1955. Η Ευρωπαϊκή Ένωση και το Συμβούλιο της Ευρώπης είναι δύο ξεχωριστοί οργανισμοί. Ενώ η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει 27 μέλη το Συμβούλιο της Ευρώπης αποτελείται από 47 μέλη τα οποία δεν είναι μόνο μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά και Ευρωπαϊκές χώρες (εκτός από τη Λευκορωσία, το Καζακστάν και το Βατικανό). Όταν υιοθετήθηκε από το Συμβούλιο της Ευρώπης, η σημαία εκπροσωπούσε όχι μόνο το ίδιο το Συμβούλιο αλλά και όλη την Ευρώπη. Παρόλα αυτά, αφού και οι δύο οργανισμοί αντιπροσωπεύουν την Ευρωπαϊκή ενότητα, χρησιμοποιούν την ίδια σημαία. Κάθε Προεδρία του συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχει το δικό της λογότυπο. Τα χρώματα και τα σχέδια του συμβόλου ακολουθούν την πολιτική την οποία θα ακολουθήσει η Ευρωπαϊκή Ένωση του 6 μήνες της εκάστοτε προεδρίας. Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχει κάποιο εθνόσημο, οπότε το προεδρικό σύμβολο αντικαθιστά αυτό το κενό. Ο Ευρωπαϊκός ύμνος βασίζεται στο "Ύμνος στη Χαρά" της ένατης συμφωνίας του Μπετόβεν. Λόγω της πολυγλωσσίας που επικρατεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η έκδοσή του είναι μόνο μουσική καθώς οι Γερμανικοί στίχοι δεν έχουν καμία νομική υπόσταση. Ο ύμνος υιοθετήθηκε από τους Ευρωπαίους ηγέτες το 1985. Δεν αντικαθιστά τους εθνικού ύμνους, αλλά σκοπός του είναι να γιορτάσει τις ενωτικές αξίες τους. Χρησιμοποιείται σε επίσημες συνελεύσεις τόσο του Συμβουλίου της Ευρώπης όσο και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ένα Ευρωπαϊκό γνωμικό, Ενότητα στην πολυμορφία (Λατινικά In varietate concordia), υιοθετήθηκε μέσω μια ανεπίσημης διαδικασίας το 2000. Επιλέχθηκε από πολλές αποστολές μαθητών στην ιστοσελίδα www.devise-europe.org, και μετά αναγνωρίσθηκε από τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.