IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αλώνια Μηλιανών Άρτας

Τα Αλώνια είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Μηλιανών, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Τετραφυλίας, του δήμου Γεωργίου Καραϊσκάκη, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Άρτης, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Άρτας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου. Μέχρι το 1954 ο οικισμός ονομαζόταν Βρεστό.

 Τα Αλώνια είναι ορεινός οικισμός στο ανατολικό τμήμα του νομού Άρτας. Βρίσκονται στις νοτιοδυτικές κλιτύς του όρους Κοκκινόλακκος, νοτιοδυτικά από τα Μηλιανά και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 650. Απέχουν 62 χλμ. περίπου ΒΑ. της Άρτας (μέσω Μηλιανών). Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 ως Βρεστό (ν) (Βριστό) και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Μελιανών (Μηλιανών) του νομού Άρτας. Το 1954 μετονομάστηκε σε Αλώνια. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Μηλιανών και προσαρτήθηκε στον δήμο Τετραφυλίας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Τετραφυλίας και προσαρτήθηκε στον δήμο Γεωργίου Καραϊσκάκη. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010
Κούρουφ

Το Κούρουφ (πολωνικά: Kurów) είναι χωριό της νοτιοανατολικής Πολωνίας και βρίσκεται ανάμεσα στο Πουουάβι και το Λούμπλιν, στον ποταμό Κουρούφκα. Είναι πρωτεύουσα μιας ξεχωριστής γκμίνα (δήμος) εντός της διοικητικής περιοχής του Λούμπλιν και έχει περίπου 2.817 κάτοικους (απογραφή του 2015).

 Μεταξύ 1431 και 1442 το χωριό απέκτησε προνόμια πόλης σύμφωνα με τα δικαιώματα του Μαγδεβούργου. Ως ιδιωτική πόλη ήταν το κέντρο εμπορίου τροφίμων για τις γύρω περιοχές. Επίσης στο Κούρουφ υπήρχαν διάφορες εταιρίες επεξεργασίας γούνας και δέρματος. Τον 16ο αιώνα ήταν κέντρο του Καλβινισμού, καθώς πολλοί υποστηρικτές του εγκαταστάθηκαν εκεί. Σταδιακά, μέχρι το 1660, οι περισσότεροι κάτοικοι άλλαξαν το θρήσκευμά τους με τον Αρειανισμό. Το 1670 η πόλη χτυπήθηκε από την πανούκλα και έχασε την υποστήριξη του κράτους αλλά την κέρδισε πολύ σύντομα πάλι. Από τότε μοιράστηκε την ιστορία όλης της ευρύτερης περιοχής. Μετά τους διαχωρισμούς της Πολωνίας το 1795 προσαρτήθηκε στην Αυστρία. Το 1809 έγινε μέρος του Δουκάτου της Βαρσοβίας, για να γίνει μέρος του Βασιλείου της Πολωνίας το 1815. Κατά τη Νοεμβριανή Εξέγερση, έλαβε χώρα μια μικρή μάχη τον Φεβρουάριο του 1831, με πολωνικές δυνάμεις υπό τον στρατηγό Γιούζεφ Ντβερνίτσκι όπου νίκησε τις ρωσικές μονάδες. Μετά την Ιανουαριανή Εξέγερση το 1870, η πόλη έχασε την υποστήριξη του κράτους, την οποία δεν την κέρδισε ποτέ ξανά. Από το 1918 ανήκει και πάλι στην Πολωνία. Η πόλη βομβαρδίστηκε βαριά από τη γερμανική αεροπορία (Luftwaffe) στις 9 Σεπτεμβρίου 1939, όταν ξέσπασε ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος. Ανάμεσα στους στόχους που καταστράφηκαν ήταν ένα πολιτικό νοσοκομείο σηματοδοτημένο με κόκκινους σταυρούς, με πολλά θύματα. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, η Γερμανία εγκατέστησε στη πόλη δύο στρατόπεδα συγκεντρώσεως. Το 1942 ιδρύθηκε επίσης ένα μικρό γκέτο αλλά η πλειοψηφία των Πολωνών που φυλακίστηκαν κατάφερε να δραπετεύσει και να καταφύγει στα γειτονικά δάση όπου κατατάχθηκε στον ελεύθερο πολωνικό στρατό (Armia Krajowa). Ανάμεσα στα σημαντικά τουριστικά αξιοθέατα είναι μια αναγεννησιακή εκκλησία που αναστηλώθηκε το 1692. Η εκκλησία στεγάζει γλυπτά του Σάντι Γκούτσι (1587) και τον τάφο της οικογένειας Ζμπόνσκι (Zbąski). Επίσης το Κούρουφ είναι ο τόπος γέννησης του στρατηγού Βόιτσεχ Γιαρουζέλσκι.
Μπαράκ Σοπέ

Ο Μπαράκ Σοπέ (Barak Tame Sopé Mautamata, 1955-) είναι πολιτικός από το νησιωτικό κράτος του Βανουάτου. Είναι αρχηγός του Μελανησιακού Προοδευτικού Κόμματος και βουλευτής από το νησί Εφάτε. Υπήρξε πρωθυπουργός της χώρας του από το 1999 ως το 2001, οπότε και ανατράπηκε με πρόταση μομφής στο Κοινοβούλιο.

 Γεννήθηκε το 1955. Εξελέγη πρωθυπουργός στις 25 Νοεμβρίου του 1999 με 28 ψήφους υπέρ έναντι 24 για τον Έντουαρντ Ναταπέι. Λίγο αργότερα, ανατράπηκε με πρόταση μομφής στο Κοινοβούλιο, στις 13 Απριλίου του 2001. Την ίδια χρονιά κατηγορήθηκε για πλαστογραφία και καταδικάστηκε τον Ιούλιο του 2002 σε φυλάκιση 3 ετών για καθένα από τα δύο συνολικά αδικήματα. Το 2003 του χορηγήθηκε αμνηστία, παρά τις έντονες διαμαρτυρίες της Αυστραλίας και της Νέας Ζηλανδίας, παραδοσιακών χορηγών βοήθειας προς τη νησιωτική χώρα. Μετά την αθώωσή του ο Σοπέ έγινε και υπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση του Σερζ Βοχόρ, που ορκίστηκε στις 29 Ιουλίου του 2004. Τον Νοέμβριο του 2004 παύτηκε από το αξίωμά του όταν εξέφρασε έντονα την αντίθεσή του στη σύναψη διπλωματικών σχέσεων του Βανουάτου με την Ταϊβάν. Μετά την πτώση της κυβέρνησης Βοχόρ τον Δεκέμβριο του 2004 έγινε ξανά υπουργός στην κυβέρνηση του Χαμ Λίνι. Αυτήν τη φορά του δόθηκε το Υπουργείο Γεωργίας, Δασών και Αλιείας. Στις βουλευτικές εκλογές που διενεργήθηκαν στις 2 Σεπτεμβρίου του 2008 ο Σοπέ απώλεσε την κοινοβουλευτική του έδρα.
Νήσος Ουκάρα

Η Νήσος Ουκάρα ή κατ' άλλους γνωστή ως Νήσος Μπουκάρα (αγγλ.: Ukara (or Bukara) Island / σουαχ.: Kisiwa cha Ukara (au Bukara) είναι μία νήσος που βρίσκεται στη Λίμνη Βικτώρια. Αποτελεί τμήμα της Τανζανίας και βρίσκεται 10 χιλιόμετρα βόρεια της Νήσου Ουκερέουε (Ukerewe Island), στην Περιοχή Ουκερέουε (Ukerewe District), στην Περιφέρεια Μουάνζα (Mwanza Region).Το νησί χαρακτηρίζεται από το μοναδικό εγχώριο σύστημα μικτής αγροτικής εντατικής γεωργίας, το οποίο χρησιμοποιεί προηγμένες γεωργικές τεχνικές και έχει αντιστοίχως πολύ υψηλή πληθυσμιακή πυκνότητα.

 Στις 20 Σεπτεμβρίου 2018 το ΟΓ MV Nyerere ανατράπηκε πλησίον της νήσου, έχοντας εκατοντάδες θύματα, ενώ εκτελούσε το δρομολόγιο από τη Νήσο Ουκερέουε προς τη Νήσο Ουκάρα. Το νησί απαρτίζεται από τέσσερα Αγροτικά Τμήματα (δίπλα από το κάθε Αγροτικό Τμήμα, αναγράφεται ο πληθυσμός του (κατά την απογραφή του 2012), η έκτασή του (σε km²) και η πληθυσμιακή του κάλυψη (ανά km²). στα βόρεια η Νυαμάνγκα (Nyamanga) 7.422 κάτοικοι, 18,64 km², 398,1 / km² στα ανατολικά το Μπουκίκο (Μπουκίρο) (Bukiko (Bukiro)) 8.071 κάτοικοι, 15,81 km², 510,5 / km² στα νότια η Μπουϊσύα (Bwisya) 13.141 κάτοικοι, 32,16 km², 408,6 / km² και στα δυτικά το Μπουκούνγκου (Bukungu) 8.548 κάτοικοι, 13,83 km², 618,3 / km² Διοικητικές υποδιαιρέσεις της Τανζανίας Περιφέρεια Μουάνζα Περιοχή Ουκερέουε Μουάνζα Κάρα Κερέουε (Αγγλικά) Detailed map of Ukerewe and Ukara islands Αρχειοθετήθηκε 2012-12-09 at Archive.is (Αγγλικά) Mwanza Guide commented photo gallery of Ukara Island (Αγγλικά) "Bukara", New York Times, June 20, 1920. Article on Ukara Island's economy. (Αγγλικά) "The Lesson of Ukara", E. Berton Spence, The Free Market (Ludwig von Mises Institute monthly), December 1999.
Πρωθυπουργός της Μαδαγασκάρης

Ο Πρωθυπουργός της Μαδαγασκάρης είναι αρχηγός της κυβέρνησης και ο διορισμός του πρέπει να εγκρίνεται από τον Πρόεδρο σύμφωνα με το Σύνταγμα. Από το 1959 ως το 1972 το αξίωμα καταργήθηκε.

 Βραχυγραφίες κομμάτωνPSD –Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Μαδαγασκάρης και των Κομορών FNDR – Πρωτοπορία της Μαλαγασιανής Επανάστασης (μετονομάστηκε σε AREMA) AREMA – Ένωση για την Αναγέννηση της Μαδαγασκάρης CSDDM – Επιτροπή για την Υποστήριξη της Δημοκρατίας και της Ανάπτυξης στη Μαδαγασκάρη UNDD – Εθνική Ένωση για Δημοκρατία και Ανάπτυξη AVI – Κρινόμενο από το Έργο σου Κόμμα TIM – Tiako I Madagasikara MONIMA – Η Μαδαγασκάρη για τους Μαλγάσιους TGV – Νεαροί Μαλγάσιοι Αποφασισμένοι LEADER-Fanilo – Οικονομικός Φιλελευθερισμός και Δημοκρατική Δράση για την Εθνική Αποκατάσταση Πρόεδρος της Μαδαγασκάρης
Παλαιοζωικός αιώνας

Ο Παλαιοζωικός αιώνας είναι ο πρώτος από τους τρεις αιώνες του Φανεροζωικού μεγααιώνα. Καλύπτει την περιόδο από περίπου 542 εώς 251 εκατομμύρια χρόνια προ παρόντος (π.π.) (ICS, 2004) και ακολουθείται από το Μεσοζωικό αιώνα. Περιλαμβάνει έξι περιόδους. Από την νεότερη ως τη αρχαιότερη είναι οι εξής: Η Πέρμια (299–251 π.π.). Η Λιθανθρακοφόρος (359,2–299 π.π.) Η Δεβόνια (416–359,2 π.π.) Η Σιλούρια (443,7–416 π.π.) Η Ορδοβίκια (488,3–443,7 π.π.) Η Κάμβρια (542–488,3 π.π.)

 Στην αρχή του Παλαιοζωικού εμφανίστηκαν ξαφνικά, με την Κάμβρια έκρηξη, σχεδόν όλες οι συνομοταξίες των ασπόνδυλων. Δεν υπήρχε ακόμα χερσαία ζωή. Μια ποικιλία φυκών ευημέρευσε στους ωκεανούς. Εμφανίστηκαν τα μαλάκια και τα αρθρόποδα, όπως οι τριλοβίτες. Κατά την Ορδοβίκια εμφανίστηκαν τα καρκινοειδή μαζί με τα πρώτα ιχθυόμορφα σπονδυλωτά. Κοραλλιογενείς ύφαλοι άρχισαν να σχηματίζονται στους ωκεανούς, ενώ οι νότιες ήπειροι μετατοπίστηκαν προς τους πόλους. Κατά τη Σιλούρια αναπτύχθηκαν τα πρώτα απλά φυτά, όπως η κουκσόνια, κατά μήκος των ακτών ή σε εκβολές ποταμών. Εμφανίστηκαν, επίσης, οι πρώτοι οδοντοφόροι ιχθύες. Στη Δεβόνια οι καρχαρίες και πολλά άλλα είδη αφθονούσαν στις θάλασσες. Έκαναν την εμφάνισή τους τα πρώτα έντομα και αμφίβια, όπως ο ιχθυόστεγος. Σχηματίστηκαν τα πρώτα δάση από σποριόφυτα, όπως οι γιγαντιαίες φτέρες και τα βρύα. Η φυτική ζωή έφτασε στο αποκορύφωμά της κατά τη μέση Λιθανθρακοφόρο, όπου κυριαρχούσαν απέραντα δάση λυκοποδιόφυτων στην τροπική ζώνη της Λαυρασίας. Η κλιματική αλλαγή προκάλεσε την κατάρρευση αυτής της χλωρίδας και μείωσε την βιοποικιλότητα των φυτών στη συνέχεια. Από τα δάση αυτά θα σχηματιστούν τα αποθέματα λιθάνθρακα που έδωσαν και όνομά τους στη συγκεκριμένη περίοδο. Διαμορφώθηκαν οι πρώτοι ψαμμίτες στις έρημους. Στην ανατολική Γκοντβάνα υπήρχε περίοδος Παγετώνων. Τα αμφίβια αφθονούσαν. Τα πρώτα ερπετά εξελίχθηκαν από τα αμφίβια. Κατά την Πέρμια τα κωνοφόρα αντικατέστησαν τις φτέρες. Πολλαπλασιάστηκαν τα ερπετά και επεκτάθηκαν οι έρημοι. Γεωλογικά, ο Παλαιοζωικός αιώνας ξεκινά λίγο μετά τη διάσπαση της υπερηπείρου της Παννότιας. Κατά τη διάρκεια του πρώιμου Παλαιοζωικού, η χερσαία μάζα της Γης διασπάστηκε σε τρεις μικρότερες (Λαυρεντία, Σιβηρία, Βαλτική) και στη μεγάλη ήπειρο Γκοντβάνα. Η Καληδόνιος ορογενετική φάση έλαβε χώρα κατά την Ορδοβίκια και τη Δεβόνια, περίπου 490 ως 390 εκατομμύρια χρόνια πριν, και προκλήθηκε από την σύγκρουση των ηπείρων της Λαυρεντίας, της Βαλτικής και της Αβαλονίας και το κλείσιμο του Ιαπετού ωκεανού. Από αυτήν δημιουργήθηκαν τα Βρετανικά Νησιά, τα Σκανδιναβικά Όρη, το Αρχιπέλαγος Σβάλμπαρντ, η οροσειρά της ανατολικής Γροιλανδίας και τα Απαλάχια Όρη. Η Βαρίσκιος ορογενετική φάση της Δεβόνιας ήταν αποτέλεσμα της σύγκρουσης της Λαυρωσίας (ή αλλιώς Ευραμερική) με την Γκοντβάνα. Έτσι σχηματίστηκε η υπερήπειρος της Παγγαίας, στην οποία περιλαμβανόταν το μεγαλύτερο τμήμα ξηράς του πλανήτη. Γεωλογική χρονολογική κλίμακα British Palaeozoic Fossils, 1975, The Natural History Museum, London. International Commission on Stratigraphy (ICS0, ανάκτηση 19 Σεπτεμβρίου 2005.
Μήδεια

Στην ελληνική μυθολογία, η Μήδεια είναι κόρη του βασιλιά της Κολχίδας Αιήτη και της Ωκεανίδας Ιδυίας ή Εκάτης. Από τη θεία της, Κίρκη, είχε μάθει την τέχνη της μαγείας, την οποία χρησιμοποιούσε σ' όλη τη ζωή της.

 Όταν ο Ιάσονας, αρχηγός της Αργοναυτικής εκστρατείας, έφτασε στην Κολχίδα, η Μήδεια τον ερωτεύτηκε και έθεσε στη διάθεσή του όλα τα μέσα της τέχνης της, ώσπου ο ήρωας να αποκτήσει το Χρυσόμαλλο δέρας. Ύστερα απ' αυτό ακολούθησε τον εραστή της και για να αργοπορήσει τον Αιήτη, ο οποίος τους καταδίωκε, τεμάχισε τον αδελφό της, Άψυρτο, και σκόρπισε στη θάλασσα τα μέλη του. Ο πατέρας τότε εγκατέλειψε την καταδίωξη και επιδόθηκε στην περισυλλογή των μελών του σφαγμένου παιδιού του. Στην Ιωλκό αργότερα, ο Ιάσονας την παρακάλεσε να εκδικηθεί τον Πελία, φονιά του πατέρα και του αδελφού του κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του. Η Μήδεια τότε έπεισε τις κόρες του Πελία να τεμαχίσουν το σώμα του πατέρα τους και να το βράσουν, γιατί έτσι δήθεν θα κατόρθωναν να τον κάνουν πάλι νέο. Μετά την καταδίωξη του ζεύγους των εραστών από το γιο του Πελία, Άκαστο, κατέφυγαν στην Κόρινθο, όπου έζησαν για ένα διάστημα ευτυχισμένοι, μέχρις ότου ο Ιάσονας εγκατέλειψε τη Μήδεια για να μνηστευτεί την κόρη του βασιλιά Κρέοντα, Γλαύκη. Η Μήδεια και πάλι χρησιμοποίησε τα μαγικά της φίλτρα για να εκδικηθεί την αντίζηλή της. Της έστειλε δηλητηριασμένο χιτώνα σαν δώρο για το γάμο της, ο οποίος έβγαζε φλόγες και την έκαψε. Η εκδίκησή της όμως δε σταμάτησε εδώ, αλλά έφτασε στο πιο αποτρόπαιο έγκλημά της. Σκότωσε τα δύο της παιδιά Φέρητα και Μέρμερο, που είχε αποκτήσει με τον Ιάσονα, ανέβηκε μετά σ' ένα άρμα που το έσερναν φτερωτοί δράκοντες και έφτασε στην Αθήνα, όπου ενώθηκε με τον Αιγέα και απέκτησε τον Μήδο. Προσπάθησε όμως να δηλητηριάσει τον Θησέα κι έτσι ο Αιγέας την έδιωξε κι εκείνη κατέφυγε κοντά στο γιο της, Μήδο, στην Ασία, στη χώρα που από το όνομά της ονομάστηκε Μηδία. Προς το τέλος της ζωής της κατέβηκε στα Ηλύσια Πεδία, όπου και έγινε σύζυγος του Αχιλλέα, παραμένοντας αθάνατη. Για την περίφημη ομώνυμη τραγωδία που έγραψε ο αρχαίος ποιητής Ευριπίδης δείτε Μήδεια (τραγωδία). Ο αστεροειδής 212 Μήδεια (212 Medea), που ανακαλύφθηκε το 1880, πήρε το όνομά του από τη μάγισσα αυτή. The Medea of the modern times
Ο κατά φαντασίαν ασθενής

Ο κατά φαντασίαν ασθενής (Γαλλ. Le malade imaginaire) είναι θεατρικό έργο του Μολιέρου. Είναι το τελευταίο δημιούργημα του διάσημου συγγραφέα και παίχτηκε για πρώτη φορά στο Παλαί-Ρουαγιάλ, στις 10 Φεβρουαρίου του 1673. Κατά ιστορική ειρωνεία, ο Μολιέρος κατέρρευσε επί σκηνής στην τέταρτη παράσταση του έργου και πέθανε μετά από λίγες ώρες. Αποτελείται από τρεις πράξεις και στην αυθεντική του εκδοχή περιελάμβανε χορευτικά νούμερα και μουσικά ιντερλούδια που συνέθεσε ο Γάλλος συνθέτης Μαρκ-Αντουάν Σαρπαντιέ.

 Ο Αργκάν είναι ένας υποχόνδριος και φιλάργυρος ηλικιωμένος. Αισθάνεται συνεχώς άρρωστος, αν και στ' αλήθεια δεν έχει τίποτα. Αδυνατεί να ακολουθήσει τις υποδείξεις των γιατρών και εκείνοι τον εκμεταλλεύονται. Θέλει να παντρέψει την κόρη του, Αγγελική, με ένα γιατρό προκειμένου να έχει δωρεάν ιατρική φροντίδα, αλλά εκείνη είναι ερωτευμένη με τον Κλεάνθη.Ο αδελφός του, Βεράλδος, σε συνεργασία με την υπηρέτρια του Αργκάν, Τουανέττα, θα προσπαθήσει να τον "θεραπεύσει" από τις φαντασιοπληξίες του. Τον πείθουν να παραστήσει το νεκρό ώστε να ανακαλύψει ποιος πραγματικά τον αγαπάει και του είναι πιστός. Θα αποδειχθεί τελικά ότι η δεύτερη σύζυγός του, Βελίνα, κυνηγούσε μόνο την περιουσία του ενώ η κόρη του τον αγαπούσε πραγματικά. Μετά τη "νεκρανάστασή" του, ο Αργκάν θα επιτρέψει στην Αγγελική να παντρευτεί τον άντρα που θα επιλέξει εκείνη. Αργκάν, ο κατά φαντασίαν ασθενής Μπελίνα, σύζυγος του Αργκάν από δεύτερο γάμο Ανζελικ, κόρη του Αργκάν και ερωμένη του Κλεάνθη Λουίζον, μικρή κόρη του Αργκάν και αδελφή της Αγγελικής Μπεραλντ, αδελφός του Αργκάν Κλεάντ, εραστής της Ανζελικ Κύριος Ντιαφουαρυς, γιατρός Τομάς Ντιαφουαρύς, γιος του γιατρού Ντιαφουαρύς και ερωτευμένος με την Ανζελιλ Κύριος Πυργκόν, γιατρός του Αργκάν Κύριος Φλεράν, φαρμακοποιός Κύριος Μπονφουά, συμβολαιογράφος Τουανέττα, υπηρέτρια Χορευτές, διακοσμητές, γιατροί, ο κοσμήτωρ της ιατρικής σχολής, φαρμακοποιοί, χειρουργοί. Κατάλογος βασικών πληροφοριών ελληνικών θεατρικών αναπαραστάσεων του έργου "Ο Κατά Φαντασίαν Ασθενής" Κατάλογος Ελλήνων ηθοποιών που έχουν ερμηνεύσει τον ρόλο του Αργκάν Αγγλική μετάφραση στο Gutenberg Project Μυρτώ Λοβέρδου (27 Ιουλίου 2003). «Ενας πρωτότυπος «Κατά φαντασίαν ασθενής»». Το άλλο ΒΗΜΑ. ΒΗΜΑ online. σελίδες C08. Ανακτήθηκε στις 15 Νοεμβρίου 2008. Ντέμυ Αυλωνίτη (18 Οκτωβρίου 1996). «Κατά φαντασίαν ασθενής το καλοκαίρι». Τέχνες-Πολιτισμός. Έθνος. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Οκτωβρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 15 Νοεμβρίου 2008. «Μολιέρος στο θέατρο ΕΝΑΣΤΡΟΝ». e-go.gr. 6 Δεκεμβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 15 Νοεμβρίου 2008. «Ο κατά φαντασίαν ασθενής - Μολιέρος». 7 Νοεμβρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 15 Νοεμβρίου 2008. Ανάλυση και περίληψη (Γαλλικά)
Βλαντίμιρ Μακόφσκι

Ο Βλαντίμιρ Ιγκόροβιτς Μακόφσκι (ρωσικά: Владимир Егорович Маковский),γεννήθηκε στις 7 Φεβρουαρίου(Ιουλ. 26 Ιανουαρίου) 1846 στη Μόσχα και πέθανε στις 21 Φεβρουαρίου 1920 στην Αγ. Πετρούπολη, ήταν ζωγράφος, συλλέκτης έργων τέχνης και δάσκαλος.

 Ο Μακόφσκι ήταν ο γιος του συλλέκτη Ιεγκόρ Ιβάνοβιτς Μακόβσκι, ο οποίος ήταν ένας από τους ιδρυτές της Σχολής Καλών Τεχνών της Μόσχας. Ο Μακόφσκι είχε τρία αδέλφια, τον Νικολάι Μακόφσκι, τον Κονσταντίν Μακόφσκι και την Αλεξάνδρα Μακόφσκι, όλοι τους ήταν διάσημοι ζωγράφοι. Ο Μακόφσκι σπούδασε στη Σχολή Ζωγραφικής, Γλυπτικής και Αρχιτεκτονικής της Μόσχας, τελείωσε τις σπουδές του το 1869 και το επόμενο έτος έγινε ένα από τα ιδρυτικά μέλη της ομάδας "Πιριντβίζνικι" (ρωσικά: Передви́жники, Ελληνικά: Περιπλανώμενοι), όπου μετά από πολλά χρόνια εργασίας τον έφερε σε ηγετική θέση. Τα έργα του Μακόφσκι χαρακτηρίζονται από χιούμορ καθώς και από ειρωνεία και περιφρόνηση. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1870 απεικόνιζε κυρίως τη ζωή σε μικρές λαϊκές πόλεις. Ο πίνακας, "Ο πωλητής χυμού σταφύλι" (1879), "Διατήρηση φρούτων" (1876) και "Ο συγχαίρων" (1878) απεικονίζουν διάφορες σκηνές με χαρούμενο ύφος όπου σου προκαλούν γέλιο. Άλλα έργα του, όπως "Ο ευεργέτη" (1874) και "Ο κατάδικος» (1878) είναι έργα με τα οποία ο Μακόφσκι είτε επικρίνει την ψεύτικη συμπάθεια της αριστοκρατίας προς τους φτωχούς, ή εφιστά την προσοχή στην καταπίεση και τις διώξεις από την τσαρική χωροφυλακής. Το 1878, έγινε ακαδημαϊκός.Τη δεκαετία του 1880, κατά τη διάρκεια της ρωσικής "δημοκρατικής" ζωγραφική, ο Μακόφσκι έκανε μερικά από τα πιο γνωστά έργα του. Το 1882, έγινε καθηγητής στο Σχολή Καλών Τεχνών της Μόσχας μετά το θάνατο του Βασίλι Περόφ. Μερικά από τα μεγαλύτερα έργα του Μακόφσκι της περιόδου αυτής είναι: "Στο προθάλαμο του Δικαστηρίου της συνδιαλλαγής» (1880), "Ο ελεύθερος κατάδικος" (1882), και "Η κατάρρευση της Τράπεζας" (1881). Από τα τέλη της δεκαετίας του 1880, ο Μακόφσκι άρχισε να παράγει πιο ζοφερή έργα. Κάποια από τα έργα αυτής της περιόδου είναι: "Δεν θα πας" (1892), και "Στη λεωφόρο" (1888). Το 1894, ο Μακόφσκι έγινε πρύτανης της προπαρασκευαστικής σχολής της Ακαδημίας Τέχνης. Μετά την πρώτη ρωσική επανάσταση, ζωγράφισε τον πίνακα "9 Ιανουαρίου 1905, στο νησί Βασιλιέφσκι" στο οποίο απεικονίζεται η ένοπλη αστυνομία να πυροβολεί σε ανυπεράσπιστους ανθρώπους. Στον πίνακα "Οι θυσίες στο Χοντίνκα" απεικονίζεται ο θάνατος χιλιάδων ανθρώπων που έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια της τελετής στέψη του Νικολάου 'Β το 1896. Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917, ο Μακόφσκι βοήθησε στη μεταφορά των ρεαλιστικών τεχνικών στον σοσιαλιστικό ρεαλισμό, ο οποίος τότε ήταν ακόμα σε πρώιμο στάδιο. Vladimir Fiala, Russian Painting of the 18th and 19th Centuries, translated by Jean Layton, Artia, 1981 https://web.archive.org/web/20160322023111/http://www.artsait.ru/art/m/makovskyV/main.htm https://web.archive.org/web/20160304192042/http://artpoisk.info/artist/makovskiy_vladimir_egorovich_1846/ http://artcyclopedia.ru/makovskij_vladimir_egorovich.htm Αρχειοθετήθηκε 2020-09-21 στο Wayback Machine. http://www.staratel.com/pictures/ruspaint/368.htm
Ο Επιστάτης

Ο Επιστάτης (The Caretaker) είναι θεατρικό έργο του Χάρολντ Πίντερ. Αποτελείται από τρεις πράξεις. Παρουσιάστηκε στο κοινό για πρώτη φορά το 1960 στο Arts Theatre του Λονδίνου. Την ίδια χρονιά εκδόθηκε σε βιβλίο από τους εκδοτικού οίκους Encore Publishing και Eyre Methuen. Το 1964 μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο από τον σκηνοθέτη Clive Donner, σε σενάριο του ίδιου του Πίντερ.. Πρόκειται για έργο μινιμαλιστικό στη σύλληψή του, που οι σκηνικές του απαιτήσεις περιορίζονται σε ένα δωμάτιο γεμάτο πράγματα και τρία πρόσωπα. Ο χώρος δράσης του Επιστάτη είναι ένα δωμάτιο που ανήκει σε κάποιο φθαρμένο από το χρόνο σπίτι, τοποθετημένο σε μια φτωχογειτονιά του δυτικού Λονδίνου. Χαρακτήρες του έργου είναι οι: Ντέιβις, ηλικιωμένος άστεγος Άστον, μεγάλος αδερφός Μικ, μικρός αδερφός

 Ένας άστεγος ηλικιωμένος βρίσκει καταφύγιο σε ένα ακατάστατο δωμάτιο ενός εγκαταλελειμμένου σπιτιού. Ο ίδιος εισβάλλει σε ένα χώρο που διεκδικούν δύο αδέλφια. Ο πρώτος, ο Άστον, ο «καλός Σαμαρείτης» ζει σε μια συναισθηματική απομόνωση. Βρίσκει διέξοδο με το να επισκευάζει τις μηχανές του, ενώ κάνει όνειρα ότι κάποια στιγμή θα φτιάξει στην αυλή ένα υπόστεγο. Ο δεύτερος αδελφός, ο Μικ, έχει επιχειρηματικές ανησυχίες και ζει σε έναν ονειρικό-εφιαλτικό σύμπαν. Ο άστεγος, δέχεται τη δουλειά του επιστάτη που του προσφέρουν τα δύο αδέλφια, χωριστά ο καθένας, αλλά παραμένει καχύποπτος. Δεν εμπιστεύεται κανένα, μισεί τους ξένους, κρατά σε απόσταση τους «εργοδότες» του και υπονομεύει τη μεταξύ τους σχέση προς ίδιον όφελος. Κατάλογος βασικών πληροφοριών ελληνικών θεατρικών αναπαραστάσεων του έργου "Ο Επιστάτης"
Αγγλική Σχολή Λευκωσίας

Η Αγγλική Σχολή Λευκωσίας (αγγλικά: The English School, Nicosia – τουρκικά: İngiliz Okulu, Lefkoşa) είναι ιδιωτικό σχολείο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, το οποίο βρίσκεται στη Λευκωσία της Κύπρου. Είναι ένα από τα σχολεία που ορίζονται ως δικοινοτικά, με τους Ελληνοκύπριους και τους Τουρκοκύπριους να εκπαιδεύονται στο σχολείο.

 Ιδρύθηκε το 1900 από τον αγγλικανό ιερέα αιδεσιμώτατο Φρανκ Ντάρβαλ Νιούχαμ (Frank Darvall Newham), κατά τη διάρκεια της Βρετανικής αποικιοκρατίας της Κύπρου. Αρχικά γίνονταν δεκτά στη σχολή μόνο τα παιδιά των Βρετανών αποικιοκρατών του νησιού και οι κτιριακές εγκαταστάσεις της σχολής βρίσκονταν εντός των μεσαιωνικών τειχών της Λευκωσίας. Στις σημερινές κτιριακές της εγκαταστάσεις μετακινήθηκε το 1939. Η σχολή ξεκίνησε ως ιδιωτική επιχείρηση, αλλά από τις 12 Μαΐου 1930 ο Βρετανός κυβερνήτης είχε πάρει τον πλήρη έλεγχο. Μετά την ανεξαρτησία της Κύπρου από τη βρετανική κατοχή το 1960, ο έλεγχος πέρασε στην κυπριακή κυβέρνηση. Ο σκοπός πλέον της σχολής είναι η εκπαίδευση παιδιών από όλες τις κοινότητες της Κύπρου, Ελληνοκύπριους, Τουρκοκύπριους, Αρμένιους, Μαρωνίτες και Λατίνους. Αν και η κοινότητα των Τουρκοκυπρίων αντέδρασε αρχικά με το επίτευγμα, τελικά το υποστήριξε καθώς ένας απόφοιτος της σχολής, τον Δεκέμβριο του 2010, παρουσίασε μια συνοπτική εργασία σύμφωνα με την οποία 1301 Τουρκοκύπριοι είχαν περάσει από τη σχολή, μέχρι τότε, και 94 εξ αυτών βραβεύθηκαν, στο δε τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου της εργασίας παίρνει θέση υποστηρίζοντας τη σπουδαιότητα της σχολής στον τομέα της αναγνωρισιμότητας των σπουδών τους, τονίζοντας ουσιαστικά το πρόβλημα αναγνωρισιμότητας των σπουδών που επιφέρει στην περιοχή το υπάρχον πολιτικό αδιέξοδο. Η Αγγλική Σχολή έχει επτά έτη φοίτησης και οι μαθητές είναι ηλικίας από έντεκα μέχρι δεκαεννέα ετών, ενώ η διδασκαλία γίνεται στην Αγγλική Γλώσσα. Το σχολείο θεωρείται ως ένα από τα πιο διάσημα σε ολόκληρη την γεωγραφική περιοχή, με αυστηρά κριτήρια εισόδου. Μαθητές που επιθυμούν να φοιτήσουν εκεί πρέπει να περάσουν ειδικές εισαγωγικές εξετάσεις, ενώ οι περισσότεροι απόφοιτοι στοχεύουν μια εισδοχή σε Βρετανικά και Αμερικανικά πανεπιστήμια. Η σχολή έχει τα ακόλουθα 16 τμήματα: Γλαύκος Κληρίδης Εζεκίας Παπαϊωάννου Κωνσταντίνος Γιωρκάτζης Μητροπολίτης Κυρηνείας Παύλος Μιχαλάκης Καραολής Νικόλας Παπαδόπουλος (πολιτικός) Πραξούλα Αντωνιάδου Ραούφ Ντενκτάς Χάρης Γεωργιάδης Η κρίση χτύπησε την Αγγλική Σχολή εφημερίδα Φιλελεύθερος 07-10-2013 Ασπίδα προστασίας στην Αγγλική Σχολή 24-06-2011 Νέο ΔΣ στην Αγγλική Σχολή 20/01/2011 Η Αγγλική Σχολή διαπρέπει και πάλι! 20-12-2013 Διχοτομούν και την Αγγλική Σχολή 22-10-2011 Η Αγγλική Σχολή Λευκωσίας κατατάσσεται στο 5% μεταξύ 1,251 σχολείων και κολλεγίων στο Ηνωμένο Βασίλειο [1] [2] Μοναδικό μικτό σχολείο στη Κύπρο [3] Παρέμβαση για Μπαϊράμι στην Αγγλική Σχολή Η ΟΕΛΜΕΚ ζητά ανάκληση διορισμού τ/κ στην Αγγλική Σχολή Kαι... big brother στην Αγγλική Σχολή Κλίμα εκφοβισμού στη συγκέντρωση της Τετάρτης Αρχειοθετήθηκε 2016-08-24 στο Wayback Machine. "Σφάζονται" τα κόμματα στη Βουλή για την Αγγλική Σχολή ΑΓΓΛΙΚΗ ΣΧΟΛΗ SOS Ο περί Αγγλικής Σχολής (Διοίκηση και Έλεγχος) Νόμος (ΚΕΦ.167) Επίσημος ιστότοπος
Γενικές εκλογές της Ταϊβάν (2016)

Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στην Ταϊβάν στις 16 Ιανουαρίου 2016 για την εκλογή του 14ου προέδρου και αντιπροέδρου της Δημοκρατίας της Κίνας και των 113 μελών της 9ης Νομοθετικής Συνέλευσης. Η Τσάι Ινγκ Γουέν από το Δημοκρατικό Προοδευτικό Κόμμα (DPP) εξελέγη πρόεδρος με ποσοστό 56% των ψήφων. Το κόμμα της Τσάι επίσης εξασφάλισε την πλειοψηφία στη βουλή. Για πρώτη φορά στην ιστορία, το DPP πέτυχε αυτοδυναμία. Για πρώτη φορά το Κουομιντάνγκ απώλεσε την πλειοψηφία στο κοινοβούλιο. Η κεντρική εφορευτική επιτροπή ανέφερε ότι η συμμετοχή στις προεδρικές εκλογές ήταν 66,27% των ψήφων, που είναι η χαμηλότερη από το 1996], οπότε για πρώτη φορά ο πρόεδρος εξελέγη από το λαό.

 Οι υποψήφιοι στις προεδρικές εκλογές και οι υποψήφιοι αντιπρόεδροι εξελέγησαν ταυτόχρονα, με τη χρήση του πλειοψηφικού συστήματος. Η εκλογή των 113 μελών της νομοθετικής συνέλευσης έγινε με το σύστημα των αναπληρωματικών μελών, με 73 από τις γεωγραφικές περιφέρειες μέσω του πλειοψηφικού. Οι 34 έδρες αποφασίστηκαν με κλειστή λίστα υποψηφίων. Για πρώτη φορά στην πολιτική ιστορία της χώρας οι υποψήφιοι αντιπρόεδροι δεν ήταν προσκείμενοι στο ίδιο κόμμα με τους υποψηφίους προέδρους.Συνολικά 556 υποψήφιοι διεκδίκησαν βουλευτική έδρα, σημειώνοντας αριθμό ρεκόρ. Οι εκλογές οδήγησαν στη νίκη του Δημοκρατικού Προοδευτικού Κόμματος, το οποίο είναι σκεπτικιστικό απέναντι στο Πεκίνο. Στις 27 Ιανουαρίου 2019 έγιναν δύο επαναληπτικές εκλογές και άλλες 4 στις 16 Μαρτίου για την εκλογή των 6 από τα συνολικά 113 μέλη της Νομοθετικής Γιουάν για το υπόλοιπο της θητείας ως τις εκλογές του 2020. Το DPP κέρδισε 3 έδρες, ανεβάζοντας τον συνολικό αριθμό εδρών στη συνέλευση από 65 σε 68. Το Κουομιντάν κέρδισε 2 έδρες και έφτασε στις 34 συνολικά, από 32. Την έκτη έδρα κέρδισε ένας ανεξάρτητος στην εκλογική περιφέρεια της Κινμέν.
ΦΚ Κόλος Κοβαλίβκα

Η ΦΚ Κόλος Κοβαλίβκα (ουκρανικά: Футбольний клуб «Колос» Ковалівка) είναι ουκρανικός επαγγελματικός ποδοσφαιρικός σύλλογος, με έδρα το χωριό Κοβαλίβκα. Αγωνίζεται στο πρωτάθλημα Ουκρανίας, έχοντας προβιβαστεί από την Α' Κατηγορία Ουκρανίας στις 8 Ιουνίου 2019 για πρώτη φορά στην ιστορία της. Τα χρώματα της ομάδας είναι το λευκό και το μαύρο. Ο σύλλογος δημιούργησε μια πραγματική ιστορία Σταχτοπούτας το 2020, καθώς έγινε σε πέντε χρόνια από μια ερασιτεχνική ομάδα σε ομάδα πρόκρισης σε ευρωπαϊκή διοργάνωση ερχόμενη μέσω της πλήρους πυραμίδας πρωταθλήματος (4 βαθμίδες). Εκτός από την πυραμίδα του πρωταθλήματος, ο σύλλογος κατέχει επίσης αρκετές διακρίσεις στις περιφερειακές διοργανώσεις της Περιφέρειας Κιέβου που αντιπροσωπεύει. Ο σύλλογος πήρε το όνομά του από την ουκρανική αθλητική εταιρεία Kolos (συνδικάτα Αγροβιομηχανικού Συγκροτήματος) που υπάρχει από μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

 Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 2012 και μέχρι το 2015 συμμετείχε στο πρωτάθλημα της Περιφέρειας Κιέβου, παίζοντας τους αγώνες της στη γειτονική πόλη Χλεβάχα. Η ομάδα αναδείχθηκε πρωταθλήτρια τρεις φορές, από το 2012 έως το 2014.Το 2014, ο σύλλογος έκανε το ντεμπούτο του στο Ουκρανικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα. Αργότερα εκείνο το έτος, ύστερα από την κατάκτηση του Τουρνουά Μνήμης Όλεχ Μακάροβ, το οποίο διεξάγεται το χειμώνα, ο προπονητής Ρουσλάν Κοστίσιν ανακοίνωσε ότι ο σύλλογος σκόπευε να γίνει επαγγελματικός. Εκείνη τη χρονιά, το 2015, αφού τερμάτισε τρίτη στο Ουκρανικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα, η ομάδα απέκτησε επαγγελματικό καθεστώς και εντάχθηκε στην Ένωση Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου Ουκρανίας, όπου προβιβάστηκε στην Β' Κατηγορία Ουκρανίας. Στην πρώτη σεζόν του, ο σύλλογος κέρδισε το πρωτάθλημα και προβιβάστηκε στην Α' Κατηγορία.Στις 29 Ιουλίου 2020, η ομάδα νίκησε την ΦΚ Μαριούπολ με 1-0 και προκρίθηκε στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Ο προπονητής Ρουσλάν Κοστίσιν σοκαρισμένος δήλωσε ότι δεν περίμενε πως η ομάδα του θα τερμάτιζε υψηλότερα από την 8η θέση. Α' Κατηγορία Ουκρανίας 2η θέση(1): 2018-19 Β' Κατηγορία Ουκρανίας Νικήτρια (1): 2015–16 Πρωτάθλημα Περιφέρειας Κίεβου Νικήτρια (3): 2012, 2013, 2014 ? : -2014 Ρουσλάν Κοστίσιν: 2014-παρόν Κολός Κοβαλίβκα στην Ένωση Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου Ουκρανίας Επίσημος ιστότοπος Προφίλ ομάδας στο Transfermarkt.com
147 Πρωτογένεια

Η Πρωτογένεια (Protogeneia) είναι ένας μεγάλος και σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,27 και φαινόμενο μέγεθος που κυμαίνεται από 12,4 ως 14,5. Ανακαλύφθηκε το 1875 από τον Ούγγρο αστρονόμο Λεοπόλδο Σούλχοφ, που παρατηρούσε από τη Βιέννη, και πήρε το όνομα της μιας από τις κόρες του Δευκαλίωνα και της Πύρρας στην ελληνική μυθολογία. Υπήρξε ο μοναδικός αστεροειδής που ανεκάλυψε ο Σούλχοφ. Μία επιπρόσθηση αστέρα από την Πρωτογένεια έχει παρατηρηθεί: στις 28 Μαΐου 2002 από το Τέξας.

 Η μέση διάμετρος της Πρωτογένειας υπολογίσθηκε σε 132,9 χιλιόμετρα, ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 2,5 τετράκις εκατομμύρια τόνους με μέση πυκνότητα 2,0 gr/cm³. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Πρωτογένειας εκτιμάται σε 3,71 cm/sec² (264 φορές ασθενέστερη από την αντίστοιχη γήινη), ενώ η ισημερινή ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 70,3 m/sec (253 χιλιόμετρα την ώρα). Ο φασματικός τύπος της Πρωτογένειας είναι C (ανθρακούχος). Το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,0492. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 116 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Η Πρωτογένεια περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 7 ώρες και 51 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Εχσάν Χατζισαφί

Ο Εχσάν Χατζισαφί (γενν. 25 Φεβρουαρίου 1990) είναι Ιρανός διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως αριστερός αμυντικός στο Ελληνικό πρωτάθλημα για την ΑΕΚ αλλά και με την Εθνική Ιράν. Ο Χατζισαφί είναι γνωστός ως ένας πολυσύνθετος παίχτης που αγωνίζεται σε πολλές θέσεις της άμυνας και του κέντρου.

 Ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία το 2006, όταν αγωνίστηκε στη Σεπαχάν. Από εκεί έφυγε το 2015, αφού η σεζόν 2011-12, είχε δοθεί δανεικός στην Τράκτορ Σάσι. Μετά το Ιράν πήγε στη Γερμανία, όπου αγωνίστηκε για μία σεζόν στην ΦΣΦ Φραγκφούρτης, κατόπιν γύρισε στη Σεπαχάν, όπου έφυγε τελικά το 2017 και ήρθε στην Ελλάδα για τον Πανιώνιο. Έως τώρα έχει κατακτήσει τρία Κύπελλα Χαζφί, ενώ τη σεζόν 2007-08, είχε ανακηρυχθεί ο Καλύτερος Νέος Παίχτης του ιρανικού πρωταθλήματος. Το 2009, επιλέχτηκε από το Goal.com, ως ένας από τους πιο υποσχόμενους Ασιάτες ποδοσφαιριστές. Τον Αύγουστο του 2021 υπέγραψε διετές συμβόλαιο με την Α.Ε.Κ.. Έως τώρα με την Εθνική του Ιράν, έχει αγωνιστεί στο Ασιατικό Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2011, το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2014, το Ασιατικό Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2015 και το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2018. Επελέγη στο ρόστερ της ομάδας για το Μουντιάλ 2022. Εχσάν Χατζισαφί στην ιστοσελίδα National-Football-Teams.com
Περιβολάκια Λασιθίου

Τα Περιβολάκια ή Περβολάκια είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του δήμου Σητείας, στην ανατολική Κρήτη. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχουν 21 κατοίκους. Είναι κτισμένα σε υψόμετρο 340 μέτρων σε απόσταση 37 χιλιομέτρων από τη Σητεία. Το χωριό αποτελείται από δύο συνοικισμούς, τα Επάνω και Κάτω Περιβολάκια. Κοντά στα Κάτω Περιβόλακια βρίσκεται το μικρό χωριό Πέζουλας. Τα Πάνω Περιβόλακια πλέον είναι ακατοίκητα.

 Στο σπήλαιο Βουρνόφερτο, επί τους όρους Καππαρουκέφαλα, ο Πωλ Φωρ ανακάλυψε σχεδιασμένες σκηνές κυνηγιού. Τα σχέδια απεικονίζουν θεά με σκύλους, η οποία περιβάλλεται από άγρια ζώα τα οποία ή έχουν παγιδευτεί σε δίκτυα ή έχουν χτυπηθεί από δόρατα και βέλη. Ο Πωλ Φωρ τα χρονολόγησε την προμινωική εποχή.Τα Περιβολάκια δεν αναφέρονται στις ενετικές απογραφές. Η παλαιότερη μνεία σε αυτά γίνεται στην απογραφή του 1881, όταν ανήκαν στον δήμο Χαντρά και είχαν αμιγώς χριστιανικό πληθυσμό, 142 κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 ανήκαν στο δήμο Πραισού και είχαν 179 κατοίκους. Στην απογραφή του 1920 είχαν οριστεί έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου. Το 1925 τα Περιβολάκια προσαρτήθηκε στην κοινότητα Λιθίνων, αλλά το 1930 ορίστηκαν έδρα ομώνυμης κοινότητας, η οποία ανήκε στην επαρχία Σητείας. Τα Επάνω Περιβολάκια αναγνωρίστηκαν ως ανεξάρτητος οικισμός το 1940. Η κοινότητα διατηρήθηκε μέχρι το πρόγραμμα Καποδίστριας, οπότε και προσαρτήθηκε στον δήμο Μακρύ Γυαλού. Με το πρόγραμμα Καλλικράτης το 2010 προσαρτήθηκαν στον δήμο Ιεράπετρας, αλλά την επόμενη χρονιά αποσπάστηκαν από τον δήμο και προσαρτήθηκαν στο δήμο Σητείας.Δείτε: Κοινότητα Περιβολακίων Η πορεία του πληθυσμού του οικισμού σύμφωνα με τις απογραφές είναι η εξής: Από το χωριό ξεκινάει το φαράγγι Περβολακίων ή φαράγγι Καψά. Το φαράγγι έχει μήκος περίπου 4,5 χιλιόμετρα και χαρακτηρίζεται από τα απότομα τοιχώματά του με την έλλειψη βλάστησης. Το φαράγγι καταλήγει στην παραλία κοντά στη Μονή Καψά. Στο εσωτερικό του απαντά το στενοενδημικό είδος Limonium cornarianum (Λιμόνιο του Κορνάρου).
Κατηγορούμενο

Το κατηγορούμενο τόσο στην αρχαία ελληνική γλώσσα όσο και στην Νεοελληνική, είναι επίθετο ή ουσιαστικό που αποδίδει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά στο υποκείμενο με τη χρήση συνδετικού ρήματος. Μπορεί επίσης να είναι ολόκληρη πρόταση, όταν λειτουργεί ως όνομα.

 Απλό κατηγορούμενο: Τα συνδετικά ρήματα που αποδίδουν σταθερή ιδιότητα στο υποκείμενο είναι τα: είμαι, γίνομαι, υπάρχω, καθίσταμαι, διατελώ, τυγχάνω, αποβαίνω, εκβαίνω, έφυν, αιρούμαι, εκλέγομαι, χειροτονούμαι, λαγχάνω, διορίζομαι, αποδείκνυμαι, φαίνομαι, δηλούμαι, καλούμαι, ονομάζομαι, λέγομαι, προσαγορεύομαι, ακούω, νομίζομαι, υπολαμβάνομαι, κρίνομαι. Επιρρηματικό κατηγορούμενο: τυπικά μεν συμφωνεί κατά γένος, αριθμό και πτώση προς το υποκείμενο, σπανιότερα προς το αντικείμενο. Δεν εξαρτάται από συνδετικά ρήματα, αλλά κυρίως από ρήματα που δηλώνουν κίνηση, δράση ή σκόπιμη ενέργεια, αλλά και από οποιοδήποτε άλλο ρήμα. Προληπτικό κατηγορούμενο: Συντάσσεται με ρήματα δηλωτικά εξελίξεως, όπως τα αὔξομαι, αὐξάνομαι, αἴρομαι (υψώνομαι), τρέφομαι, πνέω, ῥέω κ.ά. «Το κατηγορούμενο στα Νέα Ελληνικά». Ανακτήθηκε στις 19 Απριλίου 2017. . Γιαβρής, Άρης. «Το κατηγορούμενο: Οι σχέσεις της ζωής μας». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Δεκεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 19 Απριλίου 2017. . Τζεβελέκου, Μαρία κ.ά. (2007). «Βασική Γραμματική της Ελληνικής» (PDF). Ινστιτούτο Επεξεργασίας του Λόγου - Ε . Κ . « Αθηνά ». σελίδες 185–187. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 11 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 19 Απριλίου 2017. .
Φριτς Γκέντγκεντραγκ

Ο Φριτς Γκέντγκεντραγκ (Frits Martinus de los Santos Goedgedrag) ήταν ο πρώτος Κυβερνήτης του Κουρασάο, από το 2010 ως το 2012 και ο τελευταίος Κυβερνήτης των Ολλανδικών Αντιλλών.

 Γεννήθηκε την 1η Νοεμβρίου του 1951 στην Αρούμπα. Έχει κάνει μακρά καριέρα σε δημόσια αξιώματα. Στις αρχές της δεκαετίας του '80 εγκαταστάθηκε στο Μποναίρ και αρχικά υπηρέτησε Γραμματέας του Νησιωτικού Εδάφους του Μποναίρ και το 1992 έγινε αντικυβερνήτης. Έπειτα από εξαετή θητεία ανέλαβε Γενικός Εισαγγελέας. Από το 1992 ως το 1998 ήταν Κυβερνήτης του Μποναίρ. Είναι παντρεμένος και έχει 3 γιους. Την 1η Ιουλίου του 2002 ανέλαβε Κυβερνήτης στις Ολλανδικές Αντίλλες, μέχρι την διάλυσή τους το 2010. Από τις 10 Οκτωβρίου 2010 ως τις 24 Νοεμβρίου 2012 ήταν ο πρώτος Κυβερνήτης του Κουρασάο. Παραιτήθηκε για λόγους υγείας και υπηρεσιακή κυβερνήτρια έγινε η Αντέλ βαν ντερ Πλούιμ-Βρέντε (Adèle van der Pluijm-Vrede). Κυβερνήτης των Ολλανδικών Αντιλλών
Γέφυρα Μπανιά Αιτωλοακαρνανίας

Η Γέφυρα Μπανιά είναι πεδινός οικισμός της Ναυπακτίας στο νομό Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 120 μέτρα. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τη Βλαχομάνδρα και τα Σφηκαίικα συναποτελούν την Τοπική κοινότητα Βλαχομάνδρας που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ναυπάκτου του Δήμου Ναυπακτίας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 39 κάτοικοι (περίπου 25 μόνιμοι).

 Η Γέφυρα Μπανιά είναι κτισμένη δίπλα στον ποταμό Εύηνο (μυθολογικά Φίδαρη), στις αριστερές όχθες του. Το χωριό βρίσκεται στα ΒΔ. της Ναυπάκτου σε απόσταση 17 χλμ, επάνω στην επαρχιακή οδό Θέρμου - Ναυπάκτου. Πολύ κοντά στον οικισμό βρίσκονται τα «Λουτρά Βλαχομάνδρας». Ως οικισμός αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά το 1940 και προσαρτήθηκε μαζί με τα Σφηκαίικα στην τότε κοινότητα Βλαχομάνδρας, ενώ σύμφωνα με το σχέδιο Καποδίστριας, το 1997, ανήκε στον τότε Δήμο Ναυπάκτου. Το όνομα του χωριού προέρχεται από τη σιδερένια γέφυρα Μπανιά, τύπου "Μπέλεϋ" (Bailey Bridge) και μήκους 50 μέτρων, που ανακατασκευάσθηκε το 1948, με σκοπό να συνδέει τη Ναυπακτία με την Τριχωνίδα και υπήρξε βασική υποδομή της περιοχής. Η ευρύτερη περιοχή αποτελεί ιδανικό προορισμό για φυσιολατρικό και εναλλακτικό τουρισμό και υπάρχουν εγκαταστάσεις για ποταμοκατάβαση (rafting), ιππασία, ποδηλασία βουνού (mountain bike), αναρρίχηση, πεζοπορία, εναέριο πέρασμα (flying fox) και τοξοβολία. Λίγο πριν τη γέφυρα υπάρχουν και οι εγκαταστάσεις του Διεθνούς Προπονητικού Κέντρου Canoe - Kayak. Απογραφές πληθυσμού
Γκαλίντο Β΄ Αθνάρεθ της Αραγωνίας

Ο Γκαλίντο Β´ Αθνάρεθ (ισπανικά: Galindo II Aznárez) Κόμης της Αραγωνίας (893 - 922) ήταν γιος του Αθνάρ Β´ Γκαλίντεθ της Αραγωνίας που τον διαδέχθηκε στην Κομητεία της Αραγωνίας και της Οννέκα Γκαρθές της Παμπλόνα κόρης του βασιλιά Γκαρθία Ίνιγεθ της Παμπλόνα. Υποστήριξε το πραξικόπημα της Παμπλόνα (το 905) το οποίο είχε ως αποτέλεσμα την αλλαγή στην εξουσία της παμπλονέζικης δυναστείας Ίνιγεθ-Αρίστα από την δυναστεία Χιμένεθ, έναν άλλο κλάδο πιο ευνοϊκό για τα συμφέροντα της Αραγωνίας.

 Παντρεμένος σε πρώτο γάμο με την Αθιβέγια, κόρη του κόμη της Γασκώνης Γκαρσία Σάντσεθ και της Αμούνας της Περιγκόρ, με την οποία είχε τρία παιδιά: Τόδα Γκαλίντεθ, σύζυγος του κόμη Βερνάρδου Α´ της Ριβαγόρθα. Ρεδέμπτους Γκαλίντεθ, επίσκοπος. Μιρόν Γκαλίντεθ. Πρέπει να πέθανε πριν από τον πατέρα του και δεν κληρονόμησε την κομητεία ως νόμιμος διάδοχος.Σε δεύτερο γάμο ήταν παντρεμένος με την Σάντσα Γκαρθές, κόρη του Γκαρθία Χιμένεθ και της Ονέκας Ρεβεγιέ της Σανκουέσα. Ήταν γονείς των: Ανδρεγότο Γκαλίντεθ, η οποία κληρονόμησε την κομητεία της Αραγωνίας καθώς δεν είχε ο πατέρας της νόμιμους διαδόχους γιους. Ήταν η βασίλισσα της Παμπλόνα από το γάμο της με τον ξάδελφο της Γκαρθία Σάντσεθ της Παμπλόνα. Βελασκίτα Γκαλίντεθ.Είχε ακόμα πολλά γνωστά νόθα παιδιά, τους Γουντίλσο, Σάντσο, Βελάσκο, Μπάνθο —πατέρας ενός Γκαλίνντο — και Αθνάρ. ο Γουντίλσο παντρεύτηκε με την Αύρα, κόρη του Κιντίγε. Αναφέρεται στα χρονικά ως κόμης της Αραγωνίας για λογαριασμό της αδελφής του, βασίλισσας Ανδρεγότο. Κατάλογος μοναρχών της Αραγωνίας Κομητεία της Αραγωνίας Martín Duque, Ángel J. (2002) (στα ισπανικά). Vasconia en la alta edad media: somera aproximación histórica, σελ. 871-908. ISSN 0032-8472. http://dialnet.unirioja.es/servlet/articulo?codigo=497678. Lacarra de Miguel, José María (1945) (στα ισπανικά). Textos navarros del Códice de Roda. Τόμος 1. Estudios de Edad Media de la Corona de Aragón, σελ. 193-284. OCLC 694519776. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2016-03-03. https://web.archive.org/web/20160303214937/http://cema.unizar.es/wp-content/uploads/2011/08/textos-navarros-codice-roda.pdf. Ανακτήθηκε στις 2017-08-03. Lacarra de Miguel, José María (1980). «Acerca de las fronteras en el Valle del Ebro (Siglos VIII-XIII)» (στα ισπανικά). Στην España Medieval (1): σελ. 181-192. ISSN 0214-3038. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2017-02-21. https://web.archive.org/web/20170221011528/http://revistas.ucm.es/ghi/02143038/articulos/ELEM8080110181A.PDF. Ανακτήθηκε στις 2017-08-03. Settipani, Christian (2004). La noblesse du midi carolingien: études sur quelques grandes familles d’Aquitaine et du Languedoc du IXe siècle (στα γαλικά). Oxford Univ. Unit for Prosopographical Research. ISBN 9781900934046.
Ο πατέρας της οικογένειας (Ντιντερό)

Ο πατέρας της οικογένειας (γαλλικός τίτλος: Le Père de Famille) είναι πεντάπρακτο αστικό δράμα σε πεζό του Ντενί Ντιντερό που γράφτηκε το 1758 και παρουσιάστηκε στο Παρίσι στην Κομεντί Φρανσαίζ το 1761. Η αρχική έκδοση του έργου συνοδεύτηκε από τον Λόγο για τη Δραματική Ποίηση, ένα δοκίμιο του Ντιντερό για το θέατρο.Η πρώτη παράσταση του έργου σηματοδοτεί την είσοδο του αστικού δράματος στη γαλλική σκηνή. Ο Ντιντερό δεν έκρυψε τις μεγάλες ελπίδες που είχε στο έργο. Ο πατέρας της οικογένειας «έπρεπε να δημιουργήσει ένα νέο είδος, το οποίο θα ήταν ευρύτερο, πιο γόνιμο, το μόνο αληθινό και σοβαρό θεατρικό είδος», με στόχο του τη διδαχή του κοινού μέσα από τη συγκίνηση και τη διάδοση των ιδεών του Διαφωτισμού. Ο Ντιντερό ανέφερε ότι το έργο περιέχει μερικώς αυτοβιογραφικά στοιχεία, ο χαρακτήρας του Σαιντ-Αλμπέν αναφέρεται στην ιστορία του πάθους του ίδιου για τη σύζυγό του πριν την παντρευτεί.

 Ο Σαιντ-Αλμπέν, ένας νεαρός άνδρας καλής οικογένειας, ερωτεύεται τη Σοφί, μια ταπεινή εργάτρια άγνωστης καταγωγής. Ο πατέρας του, ο χαρακτήρας του τίτλου, αντιτίθεται σ'αυτόν τον γάμο και ο θείος του, διοικητής της περιοχής και πολύ συντηρητικός, προσπαθεί να κλείσει τη Σοφί στο μοναστήρι. Για να βοηθήσει το ζευγάρι, η Σεσίλ, αδερφή του Σαιντ-Αλμπέν, κρύβει τη Σοφί στο σπίτι τους κατόπιν συνεννόησης με τον Ζερμέιγ, γιο ενός φίλου της οικογένειας με τον οποίο έχει δεσμό.Όταν ο πατέρας ανακαλύπτει την ανυπακοή των παιδιών του, τρομάζει. Η όλη κατάσταση επιδεινώνεται από τον κακοπροαίρετο θείο. Όταν όμως ο θείος έρχεται αντιμέτωπος με τη νεαρή γυναίκα αυτοπροσώπως, συνειδητοποιεί ότι είναι ανιψιά του. Με το ζήτημα της καταγωγής της λυμένο, ο νεαρός είναι ελεύθερος να παντρευτεί τη Σοφί, η Σεσίλ είναι ελεύθερη να παντρευτεί τον Ζερμέιγ και ο πατέρας καλωσορίζει τα παιδιά του με ανοιχτές αγκάλες.Το 1761 και το 1763, εκδόθηκαν δύο παρωδίες του έργου από τους θεατρικούς συγγραφείς Αντουάν-Αλεξάντρ-Ανρί Πουανσινέ και Ζαν Νουγκαρέ. Με τον Πατέρα της οικογένειας, που ήταν το δεύτερο θεατρικό έργο του Ντιντερό μετά το Ο νόθος γιος του 1757, ο συγγραφέας προσδοκούσε να αναγεννήσει το θέατρο της εποχής του με σκοπό τη διάδοση των ιδεών του Διαφωτισμού. Έτσι, όπως και οι Συνομιλίες για τον Νόθο γιό που συνόδευσαν το πρώτο του έργο, ο Πατέρας της οικογένειας εκδόθηκε με μια πραγματεία για το θέατρο με τίτλο Λόγος για τη Δραματική Ποίηση, όπου εισάγει το είδος του αστικού δράματος.
Θειυδροξυλαμίνη

Η θειυδροξυλαμίνη (αγγλικά: sulfhydrylamine) είναι ανόργανη χημική ένωση, που περιέχει άζωτο, θείο και υδρογόνο, με μοριακό ύπο NH3S, αν και συνήθως παριστανεται με τον ημισυντακτικό της τύπο NH2SH. Εκτός από τη «μητρική» ένωση θειυδροξυλαμίνη, ο όρος χρησιμοποιείται επίσης και για μια ομάδα «θυγατρικών» ή «υποκατεστημένων» ενώσεων με τη γενική ονομασία θειυδροξυλαμίνες, με γενικό τύπο NR2SH, όπου τα R (όχι απαραίτητα το ίδιο) μπορεί να είναι υδρογόνα, αλογόνα ή μονοσθενείς ανόργανες ή οργανικές ρίζες. Ακόμη μπορεί τα δύο (2) R μαζί να παριστάνουν μια δισθενή ομάδα, οπότε σχηματίζονται οι ετεροκυκλικές θειυδροξυλαμίνες. Η («μητρική») θειυδροξυλαμίνη θεωρείται ότι είναι στη λίστα των πιθανών μορίων για ανίχνευση στο διαστρικό ενδιάμεσο. Η ένταση των γραμμών και οι πιθανότητες ενός αριθμού μεταπτώσεων ανάμεσα στα χαμηλά επίπεδα μοριακής περιστροφής τηςθειυδροξυλαμίνης έχουν υπολογιστεί. Τα αναμενόμενα οπτικά βάθη σε διαστρικές γραμμές για το μόριο αυτό έχουν επίσης εκτιμηθεί.

 Με επίδραση όξινου θειούχου καλίου (KHS) σε χλωραμίνη (NH2Cl) παράγεται θειυδροξυλαμίνη: Με επίδραση στοιχειακού θείου σε λιθιαμίδιο, παράγεται ενδιάμεσα λιθιοθειαμίδιο, που στη συνέχεια με υδρόλυση (συνήθως με αραιό υδροχλωρικό οξύ), παράγεται θειυδροξυλαμίνη: Με επίδραση υδροθείου σε υδροξυλαμίνη, παρουσία διοξειδίου του θορίου (ThO2) ή άλλου όξινου (κατά Λιούις) καταλύτη, όπως η αλουμίνα, παράγεται θειυδροξυλαμίνη: Η θειυδροξυλαμίνη είναι «διλειτουργική» ένωση, δηλαδή ένωση με δυο λειτουργικές (δηλαδή χαρακτηριστικές) ομάδες, την υδροθειομάδα (HS-) και την αμινομάδα (NH2-). Επίσης, πρόκειται για αμφολύτη, αφού περιέχει μια όξινη ομάδα (την υδροθειομάδα) και μια βασική ομάδα (την αμινομάδα). 1. Η πιο χαρακτηριστική ιδιότητα της αμφολυτικής συμπεριφοράς είναι η αμφολυτική διάσταση: Η κεντρική πάνω κατάσταση ισχύει για αδιάλυτη (ή διαλυτή σε απρωτικούς διαλύτες) θειαμίνη. Σε υδατικά διαλύματα:Για pH<pK1 ιονίζεται η αμινομάδα (δεξιά). Για pH=pI=(pK1 + pK2)/2 ιονίζονται και η αμινομάδα και η υδροθειομάδα (κένρο κάτω). Για pH>pK2 ιονίζεται μόνο η υδροθειομάδα (αριστερά).2. Παραγωγή αλάτων με οξέα και βάσεις. Π.χ.: Η θειυδροξυλαμίνη αντιδρά με ηλεκτρονιόφιλα χημικά είδη, όπως τα αλκυλιωτικά μέσα (π.χ. αλαλκάνια, RX), και μάλιστα μπορεί να αντιδράσει μαζί τους τόσο με το θείο της, όσο και με το άζωτό της. Δηλαδή. Η θειυδροξυλαμίνη αντιδρά με αλδεΰδες ή κετόνες, σχηματίζοντας θειοξίμες: Αυτή η χημική αντίδραση είναι χρήσιμη για τον καθαρισμό κετονών και αλδεϋδών, γιατί είναι κατά κάποιον τρόπο αντιστρέψιμη, αφού αν θερμανθεί η παραγώμενη θειοξίμη μαζί με ένα ανόργανο οξύ, ανακτάται η αρχική κετόνη ή αλδεΰδη. Επίσης, οι θειοξίμες χρησιμοποιούνται ως συναρμωτές σε ενώσεις συναρμογής. Με επίδραση σε οξιράνιο παράγεται 2-αμινοθειαιθανόλη: Με επίδραση χλωριούχου χαλκού (CuCl2) παράγεται διαμινοδισουλφίδιο: Με οξείδωση θειυδροξυλαμίνης παράγεται αμινοθειονικό οξύ (NH2SO3H): 1. Με επίδραση φωσφορώδη τριαιθυλεστέρα [(CH3CH2O)3P] παράγεται αμμωνία (NH3): 2. Με επίδραση υδρογόνου και με καταλύτη νικέλιο (μέθοδος αποθείωσης Raney) παράγεται υδρόθειο H2S): Παρεμβολή καρβενίων, π.χ. με μεθυλενίου παράγονται μεθυλυδροθειαμίνη και μεθυλοθειαμίνη:
Λουίζ Λαμπέ

Η Λουΐζ Λαμπέ (Louise Labé, 1524 - 25 Απριλίου 1566), γνωστή και ως Η Ωραία Σχοινοποιός (La Belle Cordière), ήταν Γαλλίδα ποιήτρια της Αναγέννησης, κόρη του πλούσιου σχοινοποιού Πιερ Σαρλί και της δεύτερης συζύγου του, Ετιενέτ. Το λογοτεχνικό έργο της ήταν περιορισμένο, αλλά ευρέως αναγνωρισμένο ως ένα από τα σημαντικότερα του αναγεννησιακού λυρισμού.

 Γεννήθηκε στη Λυών περί το 1524. Τα έργα της είναι σαφώς επηρεασμένα από τον Πιέτρο Μπέμπο, τον Πετράρχη και τον Τζάκοπο Σαννατσάρο. Το προσωνύμιό της προήλθε από το επάγγελμα του πατέρα της αλλά και του συζύγου της, καθώς το 1540 παντρεύτηκε έναν επίσης σχοινοποιό. Σε πεζό λόγο έγραψε το έργο «Διάλογος της τρέλας και του έρωτα». Ήταν πολύ γνωστή για την ομορφιά, τη μόρφωση και τις ικανότητές της στην ιππασία και την ξιφασκία. Πέθανε στο Παρσιέ, το 1566. Διάλογος της Μωρίας και του Έρωτα (δραματική αλληγορία σε πεζό), γαλλικά: Debat de Folie et d'Amour Τρεις ελεγείες, επηρεασμένες από τις Ηρωίδες του Οβίδιου 24 σοννέτα, στα οποία κυρίως οφείλει την φήμη της και στα οποία εκφράζονται έντονα γυναικεία συναισθήματα. Κούλης Αλέπης: Η Λουΐζα Λαμπέ και τα 24 σοννέτα της, μεταφράσεις, 1961. Ηρώ Τσαρνά, Louise Labé – Ingrid Auriol, Δύο Γαλλίδες Ποιήτριες, εισαγωγή-μετάφραση: Ηρώ Τσαρνά, εκδ. Γαβριηλίδη, Αθήνα 2015.
Υβόν Σανσόν

Η Υβόν Σανσόν (Yvonne Sanson, Θεσσαλονίκη, 29 Αυγούστου 1925 – Μπολόνια, 23 Ιουλίου 2003) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός, γνωστή από την εμφάνισή της στο πλευρό του Δημήτρη Χορν στην ταινία Μια ζωή την έχουμε (1958). Το πραγματικό της όνομα ήταν: Φωτεινή Σαπουντζάκη.

 Ήταν από Κωνσταντινοπολίτισσα μητέρα και Γάλλο ρωσικής καταγωγής πατέρα. Στα 17 της χρόνια πήγε για σπουδές στη Ρώμη και έκτοτε έζησε στην Ιταλία. Το ντεμπούτο της στο σινεμά έγινε ουσιαστικά με την ταινία Ο άγγελος της νύχτας. Άλλες ταινίες που πρωταγωνίστησε ήταν Το αντάλλαγμα της ντροπής (1958), Λευκή σάρκα, μαύρη ψυχή (1961), Ο κομφορμίστας και πολλές ιταλικές δραματικές ταινίες. Επίσης, συμμετείχε στην ταινία Θα μπορούσαμε να κάνουμε κάτι εμείς (1972) του Κωστή Ζώη. Τα τελευταία χρόνια της ζωής της τα πέρασε στη Μπολόνια κοντά στην κόρη της, Τζάνα, έχοντας σταματήσει τον κινηματογράφο. Βιογραφικό της Υβόν Σανσόν (στα ιταλικά)
Πέτρους Γκονζάλβους

Ο Πέτρους Γκονζάλβους (Petrus Gonsalvus) (στα ισπανικά: Πέδρο Γκονζάλες (Pedro González)) ήταν ευγενής που έζησε το 16ο –αρχές 17ου αιώνα και τόσο ο ίδιος όσο και ορισμένα από τα παιδιά του έπασχε από υπερτριχοφυία. Ο Ουλίσσε Αλντροβάντι το είχε δώσει το όνομα «ο άνθρωπος των δασών». Ο γάμος του με τη Γαλλίδα Catherine Raffelin πιθανόν να ενέπνευσε εν μέρει το παραμύθι «Η Πεντάμορφη και το Τέρας».

 Ο Πέτρους Γκονζάλβους γεννήθηκε γύρω στο 1537, στην Τενερίφη. Δέκα χρόνια αργότερα μπήκε στην αυλή του βασιλιά της Γαλλίας, Ερρίκου του Β’, και στη συνέχεια στην αυλή της Μαργαρίτας της Πάρμας. Ενώ βρισκόταν εκεί παντρεύτηκε την Catherine Raffelin. Αργότερα μετακόμισε στην αυλή του Αλέξανδρου Φαρνέζε (Alexander Farnese), Δούκα της Πάρμας. Τα τέσσερα από τα επτά παιδιά του παρουσίαζαν επίσης ολική υπετριχοφυία. Η οικογένειά του υπήρξε αντικείμενο ιατρικής έρευνας μεταξύ άλλων και από τον Ουλίσσε Αλντροβάντι. Μολονότι έζησε ως ευγενής, ο Γκονζάλβους και τα παιδιά του που έπασχαν από υπερτρίχωση δεν θεωρούνταν από τους σύγχρονούς του άνθρωποι. Η τελευταία αναφορά στο πρόσωπό γίνεται το 1617 όταν παρακολούθησε τη βάφτιση του εγγονού του. Πέθανε γύρω στο 1618 στο Καποντιμόντε.