IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Έλστον Τέρνερ Τζ.

Ο Έλστον Τέρνερ Τζούνιορ (γεννήθηκε στις 6 Μαρτίου 1990) είναι Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστές του Ηρακλή της Ελληνικής Α1 Κατηγορίας . Είναι ένας σμολ φόργουορντ 1, 96 μέτρων και 96 κιλών που μπορεί επίσης να παίξει ως σούτινγκ γκαρντ, έπαιξε για τους Ουάσινγκτον Χάσκις και στους Τέξας A&amp;M Άγκις πριν πάει στο εξωτερικό στην Ευρώπη για να παίξει για πολλούς συλλόγους στην Ιταλία, τη Γαλλία, τη Γερμανία και την Ελλάδα.

 Ο Τέρνερ φοίτησε στο λύκειο του Έλκινς, στο Μιζούρι Σίτι του Τέξας, όπου έπαιξε μπάσκετ. Ο Τέρνερ έπαιξε κολεγιακό μπάσκετ για τους Ουάσινγκτον Χάσκις, από το 2008 έως το 2010 και για τους Τέξας A&amp;M Άγκις από το 2011 έως το 2013. Ως ανώτερος, είχε κατά μέσο όρο 17,5 πόντους, 3 ριμπάουντ και 2,3 ασίστ ανά αγώνα. Ο Τέρνερ ξεκίνησε ως επαγγελματίας με την Πέζαρο της 1ης Ιταλίας . Στις 5 Ιουλίου 2014, μετακόμισε στην Ελάν Σαλόν . Έπαιξε μόνο ένα παιχνίδι με τον γαλλικό σύλλογο, πριν πάει στη Νιου Μπάσκετ Μπρίντιζι στην Ιταλία. Από το 2015 έως το 2017, ο Τέρνερ εντάχθηκε στη Βανόλι Κρεμόνα . Την επόμενη χρονιά, έπαιξε με την Σιένα και την Κουόρε Νάπολι της A2 Ιταλίας . Την επόμενη χρονιά, αγωνίστηκε στην Αϊσμπέρεν Μπρεμερχάβεν της 1ης Γερμανίας . Με την Μπρεμερχάβεν είχε μέσο όρο 12,7 πόντους, 2,5 ριμπάουντ και 3,8 ασίστ ανά αγώνα. Στις 7 Ιανουαρίου 2020, ο Τέρνερ εντάχθηκε στον Ήφαιστο Λήμνου της Ελληνικής Α1 Κατηγορίας. Την επόμενη περίοδο αγωνίστηκε στον ΠΑΟΚ στο ίδιο πρωτάθλημα . Στις 6 Αυγούστου 2021, ο Τέρνερ μετακόμισε στον άλλο σύλλογο της Θεσσαλονίκης τον Ηρακλή . Ο πατέρας του Τέρνερ, Έλστον, έπαιζε γκαρντ για την Όλε Μις . Έπαιξε επίσης 9 χρονιές στο NBA, από το 1982 έως το 1989. Αυτή τη στιγμή είναι βοηθός προπονητή στους Χιούστον Ρόκετς . Πολυμέσα σχετικά με το θέμα στο Wikimedia Commons
Μποένι

Η Μπετσιμπόκα (μαλαγασικά: Betsiboka) είναι μια από τις τέσσερις περιφέρειες της Επαρχίας Μαχατζάνγκα, Μαδαγασκάρη. Πρωτεύουσα είναι η Μαχατζάνγκα. Έχει έκταση 31.046 τ.χλμ. και πληθυσμό 543.200 κατοίκων (2004) με πυκνότητα 17.5 κατοίκων ανά τ.χλμ.

 Η Μποένι βρίσκεται δυτκά της Μαδαγασκάρης και κεντρικά της Μαχατζάνγκα. Συνορεύει στα νότια με τη Μπετσιμπόκα, στα νοτιοδυτικά με τη Μελάκι και στα βορειοανατολικά με τη Σόφια. Έχει έκταση 31.046 τ.χλμ. Η Μποένι διαιρείται σε 6 δήμους: 1. Αμπατομποένι 12. Μαχατζάνγκα Ι 13. Μαχατζάνγκα ΙΙ 17. Μαροβοάι 18. Μιτσίντζο 20. Σοαλάλα Το πλησιέστερο αεροδρόμιο είναι το Αεροδρόμιο του Αμπορόβι, ή Φίλιμπερτ Τσιρανάνα, που βρίσκεται στην Μαχατζάνγκα. Περιφέρειες της Μαδαγασκάρης Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Boeny στο Wikimedia Commons
Δρ. Πυκλ και Κύριος Πράιντ

Το Δρ. Πυκλ και Κύριος Πράιντ (Dr. Pyckle and Mr. Pryde) είναι μια αμερικάνικη βουβή, ασπρόμαυρη κωμωδία τρόμου, βασισμένη στην νουβέλα του Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον Δόκτωρ Τζέκιλ και κύριος Χάιντ. Πρωταγωνιστεί ο Σταν Λόρελ (πιο γνωστός ως Λιγνός) ως ένας άγγλος επιστήμονας που δημιουργεί ένα φάρμακο που τον μεταμορφώνει στον κακό του εαυτό, που αρχίζει να τρομοκρατεί το Λονδίνο.

 Σταν Λόρελ ως Δόκτωρ Πύκλ και Μίστερ Πράιντ Τζούλι Λέοναρντ ως βοηθός Πιτ ο σκύλος ως Πιτ το κουτάβι Ο Δόκτωρ Πυκλ κατασκευάζει ένα φάρμακο που κατά λάθος τον μεταμορφώνει στον κακό του εαυτό, τον κύριο Πράιντ. Ο Πράιντ αρχίζει να τρομοκρατεί το Λονδίνο, π.χ. κλέβοντας το παγωτό ενός παιδιού, κλέβοντας μάρμαρα και αρπάζοντας την τσάντα μιας γυναίκας. Καθώς οι εξαγριωμένοι κάτοικοι τον ψάχνουν, εκείνος αποφασίζει να δηλητηριαστεί για να γλιτώσει, αλλά κατά λάθος πίνει καστορέλαιο. Δρ. Πυκλ και Κύριος Πράιντ στο imdb.com
Γυμνοσπέρμιο

Το γυμνοσπέρμιο (επιστημονική-λατινική ονομασία Gymnospermium) είναι γένος δικοτυλήδονων φυτών. Δεν πρέπει να συγχέεται με τη μεγάλη ομάδα (συνομοταξία) φυτών γυμνόσπερμα, που δεν περιλαμβάνει τα δικοτυλήδονα. Το γυμνοσπέρμια διαθέτουν κονδύλους. Είναι ιθαγενές της Ευρώπης και της Ασίας, με τουλάχιστον τρία είδη να συναντώνται και στην Ελλάδα. Το γένος περιγράφηκε για πρώτη φορά από τον Γάλλο (Αλσατό) βοτανολόγο Εντουάρ Σπαχ το 1839,

 Σήμερα γίνονται γενικώς δεκτά τα εξής είδη στο γένος γυμνοσπέρμιο: Gymnospermium albertii – Ουζμπεκιστάν Gymnospermium altaicum (γυμνοσπέρμιο των Αλταΐων) – Ρωσία (Δημοκρατία των Αλτάι), Κίνα (Σιντζιάνγκ) Gymnospermium darwasicum – Τατζικιστάν, Ουζμπεκιστάν Gymnospermium kiangnanense – Κίνα (Ανχουέι, Τσετσιάνγκ) Gymnospermium maloi – νότια Αλβανία Gymnospermium microrrhynchum (γυμνοσπέρμιο το μικρόρρυγχο) – Κίνα (Τζιλίν, Λιαονίνγκ), Κορέα Gymnospermium odessanum (γυμνοσπέρμιο της Οδησσού) – Ελλάδα, Ουκρανία-Κριμαία Gymnospermium peloponnesiacum (γυμνοσπέρμιο το πελοποννησιακό) – Ελλάδα Gymnospermium scipetarum (γυμνοσπέρμιο το αλβανικό) – Ελλάδα, Βόρεια Μακεδονία, Αλβανία Gymnospermium silvaticum – Αφγανιστάν, Τατζικιστάν Gymnospermium smirnovii – Καχετία, Ουκρανία Gymnospermium sylvaticum – Ιράν, Αφγανιστάν, Τατζικιστάν Gymnospermium vitellinum – κεντρική Ασία
Άγιος Φωκάς Τήνου

Ο Άγιος Φωκάς είναι οικισμός της Τήνου. Διοικητικά υπάγεται στην δημοτική κοινότητα, δημοτική ενότητα και δήμο Τήνου, της περιφερειακής ενότητας Τήνου, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Τήνου του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου.

 Ο Άγιος Φωκάς είναι παράλιος οικισμός της ΝΑ. Τήνου. Βρίσκεται στο ανατολικό άκρο του φερώνυμου όρμου, λίγο μετά την πόλη της Τήνου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 40. Απέχει 2 χλμ. περίπου Α. της πρωτεύουσας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στον δήμο Τήνου. Τα λείψανα προϊστορικής ακρόπολης στη θέση «Βρέκαστρο» του ακρωτηρίου Ούρια Η μονή Αγίας Τριάδας Γύρλα, βόρεια του οικισμού. Ανακαινίστηκε κατά τον 18ο αιώνα και διαθέτει ξυλόγλυπτο τέμπλο και ωραίες εικόνες Η εκτεταμένη παραλία του οικισμού, από τις μεγαλύτερες και πλέον οργανωμένες του νησιού, αμέσως μετά την πόλη της Τήνου Το πανηγύρι της Αγίας Τριάδας στη φερώνυμη μονή. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Χάρτες «ROAD» (Τήνος 1:40.000) eetaa.gr
Υποατομικά σωματίδια

Τα υποατομικά σωματίδια είναι στοιχειώδη ή σύνθετα σωματίδια μικρότερα από το άτομο. Αν και τα γνωστότερα συστατικά των ατόμων είναι το πρωτόνιο, το νετρόνιο και το ηλεκτρόνιο, ωστόσο δεν είναι τα μόνα. Μετά τα μέσα του εικοστού αιώνα ανακαλύφθηκε ότι τo πρωτόνιο και το νετρόνιο αποτελούνται κι αυτά από άλλα, πιο στοιχειώδη σωματίδια, τα κουάρκς. Ακόμα, η χρήση ολοένα ισχυρότερων επιταχυντών σωματιδίων για τη μελέτη της δομής της ύλης, αποκάλυψε την ύπαρξη ενός μεγάλου αριθμού ασταθών στοιχειωδών σωματιδίων.

 Υπάρχουν δύο κατηγορίες υποατομικών σωματιδίων: τα στοιχειώδη σωμάτια (τα οποία δεν διαθέτουν εσωτερική δομή) και τα σύνθετα σωμάτια που είναι είτε αδρόνια είτε μεσόνια και αποτελούνται από στοιχειώδη σωματίδια. Τα γνωστά στοιχειώδη σωμάτια είναι: 6 κουάρκς (quarks): up (πάνω), down (κάτω), strange (παράξενο), charm (γοητευτικό), bottom (βυθός) ή beauty (ομορφιά), top (κορυφή) 6 λεπτόνια (leptons): ηλεκτρόνιο (e), μιόνιο ( μ {\displaystyle \mu } ), ταυ ( τ {\displaystyle \tau } ), ηλετρονικό νετρίνο ( ν e {\displaystyle \nu _{e}} ), μιονικό νετρίνο ( ν μ {\displaystyle \nu _{\mu }} ), ταυ νετρίνο ( ν τ {\displaystyle \nu _{\tau }} ) 5 φορείς αλληλεπιδράσεων (force carriers): φωτόνιο (γ), γκλουόνιο (g), W+, W-, Ζο.Για κάθε σωματίδιο ύλης υπάρχει ένα αντισωματίδιο αντιύλης (anti-matter) που έχει την ίδια μάζα και περιστροφή με το αντίστοιχο σωμάτιο, αλλά αντίθετο ηλεκτρικό φορτίο. Τα αντισωμάτια συμβολίζονται με μία γραμμή πάνω από το όνομα του αντίστοιχου σωματιδίου. Μερικά σωματίδια είναι τα ίδια το αντισωμάτιο του εαυτού τους, όπως το φωτόνιο γ, και το μποζόνιο Ζο. Όταν ένα σωμάτιο και ένα αντισωμάτιο αλληλεπιδράσουν εξαϋλώνονται δίνοντας το αντίστοιχο της μάζας τους σε ενέργεια με την μορφή φωτονίων. Γι αυτό το λόγο, δεν υπάρχει αντιύλη στο σύμπαν, εκτός αν αυτή προλάβει να ανιχνευθεί πριν να έρθει σε επαφή με την ύλη (π.χ. στο εσωτερικό των πρωτονίων και των νετρονίων δεν υπάρχουν μόνο κουαρκς αλλά και αντικουάρκ (κουάρκς της αντιύλης). Τα αδρόνια είναι σύνθετα υποατομικά σωμάτια τα οποία αποτελούνται από κουάρκς και χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: βαρυόνια (baryons): αποτελούνται από 3 κουάρκς (π.χ. το πρωτόνιο αποτελείται από 2 up και 1 down,ενώ το νετρόνιο από 2 down και 1 up p = u u d {\displaystyle p=uud\,} ) μεσόνια (mesons): αποτελούνται από ζεύγος ενός κουάρκ (quark) κι ενός αντικουάρκ (antiquark) (π.χ. το πιόνιο+ αποτελείται από 1 up και ένα αντι-down π + = u d ¯ {\displaystyle \pi ^{+}=u{\overline {d}}} ) Στοιχειώδες σωματίδιο Καθιερωμένο Πρότυπο Αδρόνιο http://www.physics.ntua.gr/POPPHYS/index.html
Μπάρνιμ Θ΄ της Πομερανίας

Ο Μπάρνιμ Θ΄, γερμαν. Barnim XI (1501 - 1573) από τον Οίκο των Γκρίφφινς ήταν δούκας της Πομερανίας (1523-32) μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του και μετά δούκας της Πομερανίας-Στεττίν (1532-69).

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Μπόγκισλαβ Ι΄ δούκα της Πομερανίας και της Άννας των Γιαγκελλόνων, κόρης τού Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας. Το 1523 διαδέχθηκε τον πατέρα του μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Γεώργιο Α΄. Το 1531 απεβίωσε ο Γεώργιος Α΄ και τον διαδέχθηκε ο γιος του Φίλιππος Α΄· τότε ο Μπάρνιμ Θ΄ κράτησε για τον εαυτό του το Στεττίν. Στα πρώτα χρόνια της διακυβέρνησής του είχε να αντιμετωπίσει τον Ιωακείμ Α΄ Νέστορα εκλέκτορα τού Βρανδεμβούργου, που ήθελε να προσαρτήσει την Πομερανία. Τελικά το 1529 έγινε συμφωνία, κατά την οποία η χώρα δεν ήταν πια υποτελής τού Βρανδεμβούργου, όμως αν εξέλειπε ο Οίκος, η Πομερανία θα περιερχόταν σε αυτό. Υιοθέτησε τα δόγματα τού Λουθήρου και εισήλθε στη Σμαλκαλδική Ένωση των Προτεσταντών· πάντως δεν έλαβε μέρος στον πόλεμο που ακολούθησε. Αυτό όμως τον άφησε χωρίς υποστηρικτές και αναγκάστηκε να ακολουθήσει τον νικητή της Ένωσης Κάρολο Ε΄ της Γερμανίας, να πληρώσει βαρύ πρόστιμο και να αποδεχθεί τη διακήρυξη του Άουγκσμπουργκ το 1548. Απεβίωσε το 1573 στο Στεττίν και κληροδότησε την περιοχή στον πρωτότοκο γιο τού Φιλίππου Α΄, τον Ιωάννη-Φρειδερίκο. Αρίθμηση: Αριθμούνται μόνο το ενήλικα μέλη του Οίκου, που έλαβαν μέρος στην εξουσία, έτσι είναι ο Μάρνιμ Θ΄. Παλαιότερα αριθμούσαν και τα μέλη που απεβίωσαν σύντομα: με αυτόν τον τρόπο είναι ο Μπάρνιμ ΙΑ΄. Νυμφεύτηκε την Άννα των Γουέλφων, κόρη τού Ερρίκου Α΄ δούκα τού Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ και είχε τέκνα: Μαρία 1527-1554, παντρεύτηκε τον Όθωνα Δ΄ κόμη τού Σάου(ε)μμπουρκ. Δωροθέα 1528-1558, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Α΄ κόμη τού Μάνσφελτ-Χίντερορτ. Ελισάβετ 1537-1554, απεβ. 17 ετών. Άννα 1531-1592, παντρεύτηκε πρώτα τον Κάρολο Α΄ πρίγκιπα τού Άνχαλτ-Τσερμπστ, έπειτα τον Ερρίκο ΣΤ΄ μπουργκράβο τού Πλάουεν και μετά τον Γιομπστ/Ιάκωβο Β΄ κόμη τού Μπάρμπυ-Μύλινγκεν. Σίβυλλα 1541-1564, απεβ. 23 ετών. Μπόγκισλβ ΙΒ΄ 1542-1542. Gottfried von Bülow (1875), "Barnim XI., Herzog von Pommern", Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (in German), 2, Leipzig: Duncker & Humblot, pp. 79–82 Ursula Scheil (1953), "Barnim IX.", Neue Deutsche Biographie (NDB) (in German), 1, Berlin: Duncker & Humblot, pp. 595–596 Roderich Schmidt (1966), "Greifen", Neue Deutsche Biographie (NDB) (in German), 7, Berlin: Duncker & Humblot, p. 31 (family)
Μέγας Αλέξανδρος Ορφανίου

Ο Αθλητικός Σύλλογος Μέγας Αλέξανδρος Ορφανίου είναι αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου με έδρα το Ορφάνι στο νομό Καβάλας και επίσημο έτος ίδρυσης το 1974. Η ομάδα διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στο Δημοτικό Γήπεδο Ορφανίου.

 Ο «Αθλητικός Σύλλογος Μέγας Αλέξανδρος Ορφανίου» ιδρύθηκε το 1974 και ξεκίνησε την πορεία του από τις τοπικές κατηγορίες της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Καβάλας (ΕΠΣΚ). Την περίοδο 1987–88 κέρδισε το κύπελλο της ΕΠΣΚ, πράγμα το οποίο της έδωσε το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ελλάδας ερασιτεχνών, το οποίο και κατέκτησε, νικώντας με 1-0 τον Φοίβο Κρεμαστής Ρόδου στον τελικό που διεξήχθη στο γήπεδο Αιγάλεω, γεγονός το οποίο αποτέλεσε τη σημαντικότερη επιτυχία του συλλόγου.Την περίοδο 1989–90 αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην ιστορία του στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής κατηγορίας. Εκεί παρέμεινε έως και την περίοδο 1994–95, όταν και υποβιβάστηκε στις τοπικές κατηγορίες της ΕΠΣ Καβάλας. Την αμέσως επόμενη περίοδο, 1995–96, επανήλθε στη Δ΄ Εθνική της περιόδου 1996–97, για να υποβιβαστεί και πάλι την ίδια περίοδο στο τοπικό πρωτάθλημα, ενώ την αμέσως επόμενη περίοδο, 1997-98, υποβιβάστηκε και από την Α΄ Κατηγορία της ΕΠΣΚ και τα επόμενα χρόνια αγωνίστηκε στις χαμηλότερες τοπικές κατηγορίες. Το 2010 αποφασίστηκε η επανασύσταση της ομάδας με την ονομασία «Αθλητικός Σύλλογος Νέος Μέγας Αλέξανδρος Ορφανίου» και έλαβε μέρος στα πρωταθλήματα της ΕΠΣΚ Το 2019 αναδείχθηκε πρωταθλητής του 3ου ομίλου της Β΄ Κατηγορίας και επέστρεψε στην Α΄ Κατηγορία της ΕΠΣΚ μετά από 23 χρόνια, ενώ το 2020 αναδείχθηκε πρωταθλητής ΕΠΣΚ, κερδίζοντας την άνοδο στην Γ΄ Εθνική και την επιστροφή στις εθνικές κατηγορίες μετά από 23 χρόνια. 1989–90: Δ΄ Εθνική 1990–91: Δ΄ Εθνική 1991–92: Δ΄ Εθνική 1992–93: Δ΄ Εθνική 1993–94: Δ΄ Εθνική 1994–95: Δ΄ Εθνική 1996–97: Δ΄ Εθνική 2020-21: Γ΄ Εθνική 2021-22: Γ΄ Εθνική 2022-23: Γ΄ Εθνική Κύπελλο ΕρασιτεχνώνΚυπελλούχος (1): 1987–88 Σελίδα στο Facebook
Μάγια Σάντου

Η Μάγια Σάντου (Maia Sandu, γεννήθηκε στις 14 Μαΐου 1972), είναι πολιτικός της Μολδαβίας , πρόεδρος της χώρας από τις 24 Δεκεμβρίου 2020, η οποία υπηρέτησε στο αξίωμα της πρωθυπουργού από τις 8 Ιουνίου 2019 ως τις 12 Νοεμβρίου της ίδιας χρονιάς. Έγινε η τρίτη γυναίκα πρωθυπουργός της χώρας μετά τις Ζιναΐντα Γκρετσεάνιι και την Νατάλια Γκέρμαν. Η κυβέρνησή της ανατράπηκε με πρόταση μομφής, η οποία εγκρίθηκε στο κοινοβούλιο στις 12 Νοεμβρίου 2019.

 Από το 2010 έως το 2012, εργάστηκε ως σύμβουλος του διοικητή της Παγκόσμιας Τράπεζας στην Ουάσινγκτον. Από το 2012 έως και τον Ιούλιο του 2015 ήταν υπουργός Παιδείας. Στις 23 Ιουλίου 2015 της έγινε επίσημη πρόταση από το Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα να αναλάβει ως υποψήφια την πρωθυπουργία ως διάδοχος της Νατάλια Γκέρμαν. Στις 23 Δεκεμβρίου 2015 ίδρυσε με επικεφαλής την ίδια το κόμμα της Δράσης και της Αλληλεγγύης. Ενώ το 2016 ήταν υποψήφια στις προεδρικές εκλογές με τον Φιλοευρωπαϊκό συνασπισμό, ωστόσο η ίδια ηττήθηκε στις εκλογές από τον Ιγκόρ Ντοντόν. Μετά την παραίτηση του πρωθυπουργού Πάβελ Φίλιπ μετά την 1η Ιουνίου 2019, ξεκίνησαν οι συνομιλίες μεταξύ του Φιλελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος, του Σοσιαλιστικού Κόμματος και του Κόμματος Δράσης και Αλληλεγγύης για την συγκρότηση μιας κυβέρνησης μεγάλου συνασπισμού, ενώ ο ίδιος ο Πρόεδρος της Μολδαβίας πρότεινε την Μάγια Σάντου για πρωθυπουργό. Στις 8 Ιουνίου 2019 η Σάντου έλαβε την έγκριση του διορισμού της από το κοινοβούλιο, όπως και το υπουργικό της συμβούλιο με 86 έδρες υπέρ έναντι 16 κατά. Ενώ την ίδια μέρα το Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο της Μολδαβίας με απόφασή του κήρυξε παράνομο και αντισυνταγματικό τον διορισμό της πρωθυπουργού Μάγια Σάντου, δημιουργώντας έτσι μια τεράστια συνταγματική κρίση μετά από καταγγελίες της αντιπολίτευσης. Στις 15 Ιουνίου 2019 το ίδιο το Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο έκρινε τον διορισμό της πρωθυπουργού και του υπουργικού συμβουλίου συνταγματικά ορθό. Η Μάγια Σάντου ανατράπηκε από πρωθυπουργός μετά από πρόταση μομφής στο κοινοβούλιο στις 12 Νοεμβρίου 2019. Παρέμεινε προσωρινά στην πρωθυπουργία μέχρι τον διορισμό νέας κυβέρνησης και την διαδέχθηκε ως πρωθυπουργός ο Ίον Κίτσου.Στις 15 Νοεμβρίου 2020, η ίδια εξελέγη πρόεδρος της Μολδαβίας ύστερα από τη νίκη της επί του Ίγκορ Ντόντον στον δεύτερο γύρο. Ανέλαβε και επίσημα καθήκοντα στις 24 Δεκεμβρίου 2020 και με αυτόν τον τρόπο κατέληξε να γίνει η πρώτη γυναίκα πρόεδρος της Μολδαβίας.
Καζίμιες Σιχούλσκι

Ο Καζίμιες Σιχούλσκι (πολωνικά: Kazimierz Sichulski) (17 Ιανουαρίου 1879, Λβιβ – 6 Νοεμβρίου 1942, Λβιβ) ήταν Πολωνός ζωγράφος, λιθογράφος και γελοιογράφος, ο οποίος συνδέεται με το κίνημα της Νέας Πολωνίας. Το έργο του ήταν μέρος της εκδήλωσης ζωγραφικής στον διαγωνισμό τέχνης στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1928.

 Ο πατέρας του ήταν μηχανικός σιδηροδρόμων, ο οποίος πέθανε ενώ ο Καζίμιες ήταν ακόμη μικρό παιδί. Για σύντομο χρονικό διάστημα, σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο του Λβιβ, αλλά δεν επέστρεψε εκεί αφού υπηρέτησε την υποχρεωτική του θητεία στον Αυστροουγγρικό Στρατό. Από το 1900 έως το 1908, σπούδασε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Κρακοβίας υπό τους Λέον Βιτσουουκόφσκι, Γιούζεφ Μεχόφερ και Στανίσουαφ Βισπιάνσκι. Έλαβε υποτροφία και συνέχισε τις σπουδές του στη Ρώμη, το Μόναχο και το Παρίσι, στην Ακαδημία Κολαρόσι. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, παντρεύτηκε μια ηθοποιό ονόματι Μπρονισουάβα Ρουντλίτσκα (1875–1920). Έκανε το ντεμπούτο του το 1903 σε μια έκθεση της Εταιρείας Φίλων των Καλών Τεχνών της Κρακοβίας. Από τότε και μέχρι το 1905, εργάστηκε επίσης ως σκιτσογράφος για το βραχύβιο σατιρικό περιοδικό Liberum Veto. Το 1905, έγινε ένα από τα ιδρυτικά μέλη του καλλιτεχνικού κύκλου στο καμπαρέ Zielony Balonik (Πράσινο Μπαλόνι) και εντάχθηκε στην Εταιρεία Πολωνών Καλλιτεχνών «Sztuka». Κατά την επίσκεψή του στη Βιέννη, εντάχθηκε στο Χάγκενμπουντ, όπου ήταν μέλος μέχρι το 1921. Το 1905, μαζί με μερικούς συναδέλφους του καλλιτέχνες επισκέφτηκαν επίσης την Χουτσουλστσίζνα, το σπίτι των Χουτσούλων. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να γοητευτεί για μια ζωή με τον πολιτισμό και τα έθιμά τους. Μερικοί από τους πιο γνωστούς πίνακές του είναι απεικονίσεις των λαϊκών τους ενδυμασιών.Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, πολέμησε στις Πολωνικές Λεγεώνες ως διοικητής μιας διμοιρίας πυροβολικού. Εργάστηκε επίσης στην Ανώτατη Εθνική Επιτροπή και υπηρέτησε ως καλλιτέχνης στο 3ο τάγμα. Αργότερα, έγινε ανθυπασπιστής στον Αυστριακό Στρατό, υπηρετώντας στο Υπουργείο Άμυνας. Το 1916, ο άτεκνος γάμος του κατέληξε σε διαζύγιο και ξαναπαντρεύτηκε σε μια αριστοκρατική οικογένεια.Από το 1920 έως το 1930 ήταν δάσκαλος στην Κρατική Βιομηχανική Σχολή στο Λβιβ στη συνέχεια, από το 1930 έως το 1939, δίδαξε στο alma mater του στην Κρακοβία, όπου έγινε Καθηγητής το 1937. Την επόμενη χρονιά, του απονεμήθηκε η «Χρυσή Δάφνη» από την Πολωνική Ακαδημία Λογοτεχνίας για την προσφορά του στην πολωνική τέχνη.Μετά την κατοχή της Πολωνίας έχασε τη θέση του και η υγεία του άρχισε να επιδεινώνεται. Πέθανε στο σπίτι του από καρδιακή νόσο μετά από σύντομη παραμονή στο νοσοκομείο. Ihor Chomyn, Kazimierz Sichulski, 1879 – 1942: malarstwo, rysunek, grafika, Μουσείο Σιλεσίας και Εθνική Πινακοθήκη του Λβιβ, 2000 (ISBN 83-88121-01-4) Περισσότεροι πίνακες του Σιχούλσκι @ Pinakoteka "Гуцульська сецесія Казимира Сіхульського" (Αρ Νουβό των Χουτσούλων του Καζίμιες Σιχούλσκι) από το Denь του Yarolav Kravchenko
Σίτκα

Η Σίτκα (αγγλ. Sitka) είναι μικρή αλλά ιστορική πόλη και η παλαιά πρωτεύουσα της Αλάσκας, στα νοτιοανατολικά. Παρά το ότι έχει μόλις 8.458 κατοίκους (απογραφή του 2020), είναι η πέμπτη μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη στην αραιοκατοικημένη αυτή πολιτεία (έχασε μια θέση σε σχέση με την απογραφή του 2010, καθώς η Γουασίλα την ξεπέρασε σε πληθυσμό). Η ονομασία της ανάγεται στο Sheet’ká, μια σύμπτυξη της ονομασίας της στη γλώσσα Τλινγκίτ, Shee At'iká X'áat'l, ου σημαίνει «άνθρωποι στην έξω [πλευρά] της νήσου Μπάρανοφ», μια ορθή αναφορά στη γεωγραφική θέση της πόλεως.

 Η πόλη ιδρύθηκε από Ρώσους εξερευνητές το 1799 με την αρχική ονομασία Φρούριο του Αρχαγγέλου Μιχαήλ (ρωσ. форт Архангела Михаила). Τον Ιούνιο του 1802 ιθαγενείς της φυλής των Τλίνγκιτ κατέστρεψαν τον αρχικό οικισμό, σκοτώνοντας πολλούς Ρώσους, από τους οποίους λίγοι μόνο κατάφεραν να διαφύγουν. Ο κυβερνήτης της Ρωσικής Αμερικής Αλεξάντρ Μπαράνοφ υποχρεώθηκε να πληρώσει 10 χιλιάδες ρούβλια σε λύτρα για την ασφαλή επιστροφή των επιζησάντων οικιστών.Ο Μπαράνοφ επέστρεψε στη Σίτκα τον Αύγουστο του 1804 με μια μεγάλη δύναμη και το ρωσικό πλοίο «Νέβα» με καπετάνιο τον Ουκρανό Γιούρι Λισιάνσκι. Το «Νέβα» βομβάρδισε την οχύρωση των ιθαγενών, αλλά χωρίς να προκαλέσει σημαντικές ζημιές, καθώς η απόβαση που επεχείρησαν οι Ρώσοι στη συνέχεια απωθήθηκε. Μετά από δύο ακόμα ημέρες βομβαρδισμού, οι Τλίνγκιτ «κρέμασαν μια λευκή σημαία» στις 22 Αυγούστου και εγκατέλειψαν το φρούριο 4 ημέρες αργότερα.Μετά τη νικη τους σε αυτή τη «Μάχη της Σίτκα», οι Ρώσοι ίδρυσαν εκεί τον οικισμό «Νέο Αρχάγγελο», προς τιμή της πόλεως Αρχάγγελσκ. Ως μόνιμος οικισμός, έγινε η μεγαλύτερη πόλη της περιοχής. Το 1808, με τον Μπαράνοφ ακόμα κυβερνήτη, η Σίτκα ανακηρύχθηκε πρωτεύουσα της Ρωσικής Αμερικής. Ο Άγιος Ιννοκέντιος της Αλάσκας έζησε στη Σίτκα μετά το 1840. Γνωστός για τη σημασία που έδινε στην παιδεία, μετέτρεψε δωμάτια του σπιτιού του σε σχολικές τάξεις. Ο αρχικός καθεδρικός ναός, αφιερωμένος βεβαίως στον Αρχάγγελο Μιχαήλ, κτίσθηκε στη Σίτκα το 1848 και έγινε η έδρα του Ρώσου Ορθόδοξου Επισκόπου «Καμτσάτκας, Κουριλών και Αλεουτίων Νήσων και Αλάσκας». Ο ναός κάηκε ολοσχερώς από πυρκαγιά το 1966, αλλά αποκαταστάθηκε σχεδόν στην αρχική του εμφάνιση. Μετά την αγορά της Αλάσκας από τις ΗΠΑ, η Σίτκα ως πρωτεύουσα ήταν η τοποθεσία της επίσημης τελετής της εξαγοράς, που έλαβε χώρα στις 18 Οκτωβρίου 1867. Πρώτη φορά αναφέρθηκε σε απογραφή των ΗΠΑ το 1880 ως «χωριό» με 916 κατοίκους, εκ των οποίων οι 540 δήλωσαν ιθαγενείς Τλίνγκιτ. Η Σίτκα συνέχισε ωστόσο να αποτελεί την πρωτεύουσα του Διαμερίσματος της Αλάσκας (δεν είχε ακόμα ιδρυθεί η πολιτεία της Αλάσκας), έως και το 1906. Το έτος εκείνο η πρωτεύουσα της Αλάσκας μεταφέρθηκε στην πόλη Τζούνο, εξαιτίας της μειούμενης οικονομικής σημασίας της Σίτκα. Κάποια ανάπτυξη της οικονομίας εμφανίσθηκε μόνο μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο: η «Εταιρεία Χαρτοπολτού Αλάσκας» στη Σίτκα υπήρξε η πρώτη ιαπωνική επένδυση στις ΗΠΑ μετά τον πόλεμο και στο αποκορύφωμα των δραστηριοτήτων της έδινε δουλειά σε 450 ανθρώπους, προτού κλείσει το 1993. Η εξόρυξη χρυσού και η αλιεία με την κονσερβοποιία ψαριών είχαν ήδη προστεθεί στην οικονομία της πόλεως.
Κέτσκεμετ

Το Κέτσκεμετ είναι πόλη στην κεντρική Ουγγαρία. Είναι η όγδοη μεγαλύτερη πόλη της χώρας και έδρα της επαρχίας Μπατς-Κίσκουν. Το Κέτσκεμετ βρίσκεται στη μέση της διαδρομής μεταξύ της Βουδαπέστης και του Σέγκεντ, της τρίτης μεγαλύτερης πόλης της χώρας. Απέχει 86 χιλιόμετρα από τις δύο πόλεις. Βρίσκεται σε σχεδόν ίση απόσταση από τον Δούναβη και τον Τίσα. Είναι το βόρειο από τα δύο κέντρα της Νότιας Μεγάλης Πεδιάδας (ουγγρικά: Del-Alföld), η οποία αποτελείται από τις επαρχίες Μπατς-Κίσκουν, Μπέκες και Τσόνγκραντ. Το νότιο κέντρο είναι το Σέγκεντ, η έδρα της επαρχίας Τσόνγκραντ. Το 2020 είχε 110.378 κατοίκους σύμφωνα με εκτίμηση.

 Ο αρχαίος οικισμός που υπήρχε στην σημερινή θέση του Κέτσκεμετ κατεστράφη πλήρως από την εισβολή των Μογγόλων τον 13ο αιώνα. Ωστόσο, λόγω της ευνοϊκής γεωγραφικής της θέσης, στο σταυροδρόμι σημαντικών εμπορικών οδών, το Κέτσκεμετ αποκαταστάθηκε ως πόλη. Το 1368, ο Βασιλιάς Λουδοβίκος Α΄ ο Μέγας απέδωσε δικαιώματα πόλης στο Κέτσκεμετ. Τον 16ο-17ο αιώνα, η πόλη, όπως και όλη η Κεντρική Ουγγαρία, ήταν υπό οθωμανική κυριαρχία. Το Κέτσκεμετ πλήρωνε φόρους στον πασά της Βουδαπέστης, με αποτέλεσμα η πόλη να είναι προστατευμένη και να μην υποστεί απειλές από τους Τούρκους. Επίσης πολλοί κάτοικοι από γύρω περιοχές κατέφευγαν στο Κέτσκεμετ. Τον 18ο αιώνα, η κτηνοτροφία αναπτύχθηκε εντατικά στην περιοχή της πόλης. Τον 19ο αιώνα αναπτύχθηκε στην θέση της η αμπελουργία και η κηπουρική. Μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα, το Κέτσκεμετ έγινε το σημαντικότερο εμπορικό κέντρο στην περιοχή. Η ευημερία της πόλης αντικατοπτρίστηκε αισθητά στην εμφάνισή της: χτίστηκαν αρκετά πολυτελή παλάτια, ένα νέο δημαρχείο, μια εκκλησία και ένα γυμνάσιο, καθώς και άλλα αξιοσημείωτα κτίρια. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η βιομηχανία του Κέτσκεμετ αναπτύχθηκε σημαντικά. Το 1950 το Κέτσκεμετ έγινε η πρωτεύουσα της επαρχίας Μπατς-Κίσκουν. Το 1975, οι ανέγγιχτες στέπες κοντά στην πόλη συγχωνεύτηκαν στο νεοσυσταθέν Εθνικό Πάρκο Κίσκουνσαγκ. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Kecskemét στο Wikimedia Commons
Άδωνις (φυτό)

Ο άδωνις (Adonis) είναι γένος ποωδών φυτών που ανήκει στην οικογένεια βατραχιοειδή και έχει περίπου 20 έως 30 είδη, ιθαγενή της Ευρώπης και της Ασίας, με 6 από τα είδη να συναντώνται στην άγρια φύση και της Ελλάδας. Μερικά είδη είναι ετήσια και άλλα πολυετή. Ο άδωνις φθάνει σε ύψος τα 10 έως 40 εκατοστόμετρα και όλα τα είδη έχουν λεπτά διαμερισμένα φύλλα που μοιάζουν με πούπουλα. Τα άνθη είναι κόκκινα, κίτρινα ή πορτοκαλί και έχουν 5 έως 30 πέταλα το καθένα. Το είδος «άδωνις ο φθινοπωρινός» (A. annua), γνωστό στην Πελοπόννησο με την κοινή ονομασία «μωρόχορτο», έχει άνθη με ζωηρά κόκκινα πέταλα. Στις αγγλόφωνες χώρες μερικά είδη είναι γνωστά με την κοινή ονομασία «μάτι του φασιανού» (pheasant's-eye). Η ονομασία του γένους είναι αναφορά στον μυθικό εραστή της Αφροδίτης Άδωνι, καθώς υπήρχε η παράδοση ότι τα κόκκινα άνθη του φύτρωσαν από τον τάφο του Αδώνιδος. Σε παρόμοιο μύθο, που αναφέρει ο Οβίδιος στις Μεταμορφώσεις του, η ανεμώνη, που ανήκει στην ίδια οικογένεια με τον άδωνι, γεννήθηκε όταν η Αφροδίτη ράντισε νέκταρ πάνω στο αίμα του Αδώνιδος.

 Adonis aestivalis («άδωνις ο θερινός» ή «αγριοπαπαρούνα»), συναντάται πολύ στη Ζάκυνθο Adonis aleppica Adonis amurensis («άδωνις του Αμούρ», «άδωνις ο απωανατολικός») Adonis annua ή A. autumnalis («άδωνις ο φθινοπωρινός», «μωρόχορτο») Adonis bobroviana Adonis chrysocyathus («άδωνις ο χρυσοκύαθος») Adonis coerulea Adonis cyllenea («άδωνις ο κυλλήνιος»), συναντάται στο βουνό Κυλλήνη, όπου αποκαλείται «σκάρφι» Adonis davidii Adonis dentata («άδωνις ο οδοντωτός») Adonis distorta Adonis flammea Adonis microcarpa («άδωνις ο μικρόκαρπος») Adonis nepalensis («άδωνις του Νεπάλ») Adonis palaestina («άδωνις της Παλαιστίνης») Adonis pyrenaica («άδωνις των Πυρηναίων»), με πυκνό φύλλωμα και μεγάλα χρυσοκίτρινα άνθη που βγαίνουν στις αρχές του θέρους Adonis ramosa Adonis sibirica («άδωνις ο σιβηρικός») Adonis sutchuenensis Adonis tianschanica Adonis vernalis («άδωνις ο εαρινός»), διαδεδομένος στην Ελλάδα Adonis volgensis Είδη του φυτού καλλιεργούνται ως καλλωπιστικά φυτά κήπου, όπως ο πολυετής άδωνις ο μικρόκαρπος, έχοντας εισαχθεί και στη Βόρεια Αμερική. Περιέχουν όμως δηλητηριώδεις χημικές ουσίες, παρόμοιες με εκείνες που βρίσκονται και σε πολλά άλλα γένη της οικογένειας βατραχιοειδή. Ιδίως από τον άδωνι τον μικρόκαρπο μπορούν να εξαχθούν οι ουσίες αδωνίνη και αδωνιδίνη, που χρησιμεύουν σε κατάλληλες δόσεις ως φαρμακευτικές, ενώ από τον άδωνι τον εαρινό μπορούν να εξαχθούν αρκετές άλλες ουσίες με φαρμακευτική δράση (αδωνιτόλη, αδωνιδοσίδη, αδωνιβερνοσίδη, κυμαρίνη, αδωνιτοξίνη, βερναδίνη). Το ομώνυμο λήμμα στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 2 (1968), σελ. 145 Ο άδωνις στο Flora of China «Ο δηλητηριώδης άδωνις της κόκκινης λίστας», από τον Στέφανο Βογιατζή
Χαρτί βιβλιοδεσίας

Το χαρτί βιβλιοδεσίας (αγγλ. card stock, cover stock), επίσης γνωστό και ως εξώφυλλο βιβλιοδεσίας, είναι τύπος χαρτιού, στον οποίο το χαρτί είναι παχύτερο και πολύ πιο ανθεκτικό από το (κανονικό) χαρτί γραφής και το χαρτί εκτύπωσης. Είναι σαφώς πιο λεπτό και πιο εύκαμπτο από ότι το χαρτόνι, ομοιάζει με χαρτόνι αλλά δεν είναι.

 Χρησιμοποιείται συχνά για επαγγελματικές κάρτες, καρτ ποστάλ, τραπουλόχαρτα, εξώφυλλα καταλόγων, λοιπά εξώφυλλα, και άλλες εφαρμογές που απαιτούν υψηλότερη ανθεκτικότητα από αυτή του κανονικού χαρτιού (λ.χ. τύπου Α4). Η επιφάνειά του είναι συνήθως λεία, ωστόσο, μπορεί να είναι ανάγλυφη, μεταλλική ή γυαλιστερή. Όταν το χαρτί φέρει την ετικέτα εξώφυλλο βιβλιοδεσίας συχνά έχει μια γυαλιστερή επίστρωση στη μία ή και στις δύο πλευρές (C1S ή C2S) και χρησιμοποιείται ιδίως σε επαγγελματικές κάρτες και εξώφυλλα βιβλίων. Στα περισσότερα κράτη, το χαρτί χαρακτηρίζεται με όρους grammage - δηλ. το βάρος του σε γραμμάρια ενός φύλλου χαρτιού που έχει επιφάνεια ίση με ένα τετραγωνικό μέτρο. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, περιγράφουν το χαρτί ως προς το βάρος σε λίβρες —το βάρος σε λίβρες ανά δέσμη (500 φύλλα) του χαρτιού. Το βάρος του χαρτιού βιβλιοδεσίας κυμαίνεται από 50# έως 110# (περίπου 135 έως 300 g/m2).Το μήκος και το πλάτος αυτού του τύπου χαρτιού συχνά δηλώνονται με βάση το σύστημα ISO μεγεθών χαρτιού, στο οποίο οι συγκεκριμένες διαστάσεις υπονοούνται με αριθμούς με πρόθεμα το γράμμα Α . Η κάρτα με την ένδειξη A3, για παράδειγμα, έχει διαστάσεις 420 × 297 mm (16,5 × 11,7 in).
Σημαία της Ταϊλάνδης

Η σημαία της Ταϊλάνδης δείχνει πέντε οριζόντιες λωρίδες, χρώματος ερυθρού, λευκού, μπλε, άσπρου και κόκκινου. Η μεσαία μπλε λωρίδα είναι διπλάσια στο πλάτος από τις άλλες τέσσερις. Τα τρία χρώματα -κόκκινο, λευκό, μπλε- σημαίνουν κράτος-θρησκεία-βασιλιάς, ένα ανεπίσημο εθνικό ρητό στην ασιατική χώρα. Η σημαία καθιερώθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 1917. Η τοπική ονομασία για τη σημαία είναι Τονγκ Τραϊρόνγκ, που σημαίνει απλώς τρίχρωμη σημαία.

 Η πρώτη σημαία που χρησιμοποιήθηκε από το Σιαμ ήταν πιθανά μια απλή κόκκινη. Τη χρησιμοποίησε πρώτος ο Βασιλιάς του Σιαμ Ναράι (1656-1688). Οι ναυτικές σημαίες είχαν διαφορετικά σύμβολα, όπως τον ελέφαντα. Επίσημα, η πρώτη σημαία δημιουργήθηκε από τον Βασιλέα Ράμα Δ΄ το 1855 και έδειχνε έναν διπλό ελέφαντα σε κόκκινο φόντο (βασιλικό σύμβολο). Αυτό επιβλήθηκε επειδή η απλή σημαία δεν ήταν επαρκής για τις διεθνείς σχέσεις. Το 1916 η σημαία έλαβε τη σημερινή μορφή, με τη διαφορά όμως ότι το μεσαίο χρώμα ήταν κι αυτό κόκκινο, όπως η εξωτερική λωρίδα. Η παράδοση λέει ότι την εποχή των πλημμυρών, ο Βασιλιάς Ράμα ΣΤ΄ είδε τη σημαία να κρέμεται ανάποδα και για να μην επαναλαμβανόταν αυτό, δημιούργησε μια νέα, συμμετρικότερη σημαία. Το 1917 το μεσαίο χρώμα άλλαξε σε μπλε, που είναι το χρώμα της Παρασκευής, ημέρας κατά την οποία γεννήθηκε ο Βασιλιάς Βατζιραβούντ. Σύμφωνα με άλλες πηγές, το γαλάζιο χρώμα επιλέχθηκε για να δείξει αλληλεγγύη προς τους Συμμάχους στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι οποίοι χρησιμοποιούσαν τα ίδια χρώματα. Η σημαία μοιάζει με αυτήν της Κόστα Ρίκας, η οποία καθιερώθηκε 11 χρόνια νωρίτερα. Η κυριότερη διαφορά είναι ότι τα μπλε και κόκκινα χρώματα είναι αντεστραμμένα. σημαία της Ταϊλάνδης
Φιλοευρωπαϊσμός

Ο Φιλοευρωπαϊσμός είναι μια πολιτική θέση που ευνοεί την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και την ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ). Περιλαμβάνει ευρωπαίους φεντεραλιστές, οι οποίοι επιδιώκουν να δημιουργήσουν μια ομοσπονδιακή Ευρωπαϊκή Ένωση, γνωστή άτυπα ως Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης. Ένας σχετικός όρος είναι το «Ευρώφιλος». Ως εκ τούτου, είναι το αντίθετο του ευρωσκεπτικισμού, που αναφέρεται στην πολιτική στάση του σκεπτικισμού ή της αντίθεσης με την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Δεν πρέπει να συγχέεται με τον όρο «αντι-ευρωπαϊσμός».

 Ο φιλοευρωπαϊσμός και η ευρωφιλία είναι επίσης πολιτικοί όροι που χρησιμοποιούνται σε διάφορα πλαίσια, που υποδηλώνουν συναίσθημα ή πολιτικές για την έγκριση μιας ομοσπονδιακής Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όπως αναφέρεται στη Συνθήκη του Άμστερνταμ και της Λισαβόνας, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εξέφρασε θετικά αισθήματα για ενισχυμένη ομοσπονδία. Στο πλαίσιο της πολιτιστικής πολιτικής, αυτό μπορεί να αναφέρεται στον πολιτισμό ή τους λαούς της Ευρώπης. Μπορεί επίσης να αναφέρεται στον ευρωπαϊκό φεντεραλισμό, τη θεσμοθετημένη θεσμική διαδικασία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τη δημιουργία μιας άτυπης συνομοσπονδίας. Στο πλαίσιο της πολιτιστικής πολιτικής, μπορεί να αναφέρεται στην αναγκαστική αφομοίωση από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή στα κράτη μέλη. Οι όροι μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν διαφορετικά στο πλαίσιο της κριτικής διαφόρων συμπεριφορών, συνήθως ιστορικών, που θεωρούνται ιμπεριαλιστικές ή γενοκτονικές, ως στερεότυπο και προκατάληψη που συνδέεται με την Ευρώπη, ως εξάλειψη των τοπικών πολιτισμών, ως απόσυρση της εθνικής κυριαρχίας και ως ηθική δήλωση εναντιώνοντας την αντιληπτή εγγενή αρνητικότητα που συμβαίνει με την Ευρώπη. Συμβούλιο της Ευρώπης: ένας διεθνής οργανισμός του οποίου ο στόχος είναι η προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της δημοκρατίας, του κράτους δικαίου στην Ευρώπη και η προώθηση του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Έχει 47 κράτη μέλη, με περίπου 820 εκατομμύρια ανθρώπους. Οργανισμός για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη: ο μεγαλύτερος διακυβερνητικός οργανισμός με γνώμονα την ασφάλεια στον κόσμο, με 57 συμμετέχουσες χώρες κυρίως στην Ευρώπη και στο Βόρειο Ημισφαίριο. Πανευρωπαϊκή Ένωση: το παλαιότερο ευρωπαϊκό κίνημα ενοποίησης. EU: Renew Europe EU: Volt Europa Ανατολική εταιρική σχέση Ευρωμύθος Ευρωπαϊκό Ομοσπονδιακό Κόμμα Ευρωπαϊσμός Ευρωσκεπτικισμός Eurovoc Κοινοβουλευτική Συνέλευση Euronest Ομοσπονδία της Ευρωπαϊκής Ένωσης Μελλοντική διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης Πανευρωπαϊκή ταυτότητα Πολιτική της Ευρώπης Πρωτοβουλία Pulse of Europe Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης Volt Europa Γιατί στην Ευρώπη
Ουέστ Μπούρα

Το Ουέστ Μπούρα ή Δυτική Μπούρα, (αγγλικά West Burra) είναι νησί του Ηνωμένου Βασιλείου και συγκεκριμένα το ένδεκατο μεγαλύτερο νησί του νησιωτικού συμπλέγματος των νησιών Σέτλαντ, μετά το Μέινλαντ, το Γελλ, το Ουνστ, το Φέτλαρ, το Μπρέσεϊ, το Γουέλσεϊ, το Μακλ Ρόου, το Φούλα, το Παπά Στάουερ και το Φερ. Έχει έκταση 7,4 τ.χλμ. και 776 κατοίκους (2011).

 Η κοντινή αμμώδη παραλία στο Meal, με νότιο προσανατολισμό, είναι ένα δημοφιλές μέρος τις ζεστές ημέρες ενώ στο νότιο άκρο της Ουέστ Μπούρα βρίσκεται το Kettla Ness, ένα εντυπωσιακό γκρεμώδες σκηνικό. Επίσης στο Duncansclett έχει ανακαινιστεί πρόσφατα για χρήση, ένα παραδοσιακό εξοχικό σπίτι, από την τοπική ομάδα ιστορίας. Το Ουέστ Μπούρα συνδέεται με το κεντρικό νησί, Μέινλαντ των Σέτλαντ, με μια σειρά από γέφυρες μέσω του μικρού νησιού Τρόντρα. Το Hamnavoe, (μία εξαιρετικά κοινή ονομασία των νησιών Σέτλαντ) είναι ο κύριος οικισμός, και υπάρχει επίσης και το Bridge End, που ονομάζεται έτσι επειδή βρίσκεται κοντά στη γέφυρα προς το Ιστ Μπούρα. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα West Burra στο Wikimedia Commons
Σεντρίκ Μενσά

Ο Σεντρίκ Μενσά, γεννημένος στις 6 Μαρτίου 1989 στη Μασσαλία (Γαλλία), είναι Τογκολέζος διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται στη θέση του τερματοφύλακα. Στις 5 Σεπτεμβρίου 2010, εντάχθηκε στη δεύτερη ομάδα της Ολιμπίκ Μαρσέιγ, η οποία αγωνιζόταν τότε στην DH.

 Ο Σεντρίκ Μενσά αγωνίστηκε από το 2006 ως το 2007 στις ρεζέρβες της Ζιροντέν Μπορντό, προτού ενταχθεί σε αυτές της Λιλ ΟΣΚ για διάρκεια ενός έτους. Στη συνέχεια, αποκτήθηκε από την Παρί ΦΚ, όπου αγωνίστηκε, μονάχα, σε δύο αγώνες για τη Νασιονάλ. Κλήθηκε για πρώτη φορά στην Εθνική Τόγκο το 2007 και αγωνίστηκε σε τρεις αγώνες για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2010 (δύο απέναντι στη Ζάμπια και έναν απέναντι στη Σουζιλάνδη). Τον Ιούνιο του 2010, εντάχθηκε στη δεύτερη ομάδα της Ολιμπίκ Μαρσέιγ, κι ενώ αυτή βρισκόταν στην DH, ώστε να τη βοηθήσει να επιστρέψει στο CFA. Καθώς η ομάδα άλλαξε πολιτική, με στόχο την προώθηση νεαρών παικτών που προέρχονταν από τα τμήματα υποδομής της, το συμβόλαιό του δεν ανανεώθηκε με το πέρας της σεζόν 2011-2012. (Αγγλικά) Προφίλ στο national-football-teams.com
Δήμος Ντελτσέβου

Ο Δήμος Ντελτσέβου (σλαβομακεδονικά: Делчево‎ /ˈdɛɫtʃɛvɔ/) είναι δήμος στο ανατολικό μέρος της Βόρειας Μακεδονίας. Αποτελεί μέρος της Ανατολικής Στατιστικής Περιφέρειας. Ντέλτσεβο ονομάζεται επίσης η πόλη στην οποία βρίσκεται η έδρα του Δήμου Ντελτσέβου.

 Ο δήμος συνορεύει με τη Βουλγαρία στα βόρεια και ανατολικά, με τον Δήμο Μακέντονσκα Καμένιτσα στα βορειδυτικά, με τον Δήμο Βίνιτσα στα δυτικά, με τον Δήμο Μπερόβου στα νοτιοδυτικά και με τον Δήμο Πέχτσεβο στα νότια. Επίσημος ιστότοπος
Ειμαρμένη

Ειμαρμένη (λατ. fatum, fortuna) είναι η τύχη, η μοίρα, το αναπόφευκτο, το πεπρωμένο, αυτό που προκαθορίζει υπό ποιους όρους πρόκειται να συμβεί ένα γεγονός. Κατά τους αρχαίους φιλοσόφους η ειμαρμένη δύναμη είναι η δύναμη που υποτάσσει στην θέληση τους όλους τους ανθρώπους και τους θεούς, ακόμη και τον Δία.

 Η λέξη προέρχεται από το αρχαίο ρήμα μείρομαι= παίρνω το μερίδιο που μου ανήκει. Ο Παρακείμενος του ρήματος είναι είμαρμαι, και η θηλυκή μετοχή του ειμαρμένη. Ειμαρμένος χρόνος είναι ο αυστηρά καθορισμένος χρόνος. Την έννοια της ειμαρμένης την εισήγαγαν οι Ίωνες φιλόσοφοι. Ο Ηράκλειτος αναγνωρίζοντας ότι υπάρχει μια υπέρτατη αρχή στο σύμπαν, ο λόγος, σύμφωνα με τον οποίο γίνονται τα πάντα, υποστήριξε την ύπαρξη μιας νομοτέλειας στον κόσμο, της ειμαρμένης: τα πάντα γίνονται ‘’ καθ’ ειμαρμένην’’. Γράφει “ἔστι γὰρ εἱμαρμένα πάντως...”. απ.137. Γενικότερα, οι στωϊκοί φιλόσοφοι την θεωρούν τον υπέρτατο λόγο των πραγμάτων. Επίσης, ο Πυθαγόρας θεωρούσε την ειμαρμένη ως παγκόσμιο νόμο που επηρεάζει τον άνθρωπο από την ώρα που γεννιέται. Την ίδια αντίληψη μοιράζονταν και οι ατομικοί φιλόσοφοι Λεύκιππος και Δημόκριτος υποστηρίζοντας την επικράτηση της αναγκαιότητας και της Ειμαρμένης σε όλο τον κόσμο.Δεν έχει όμως την έννοια της δύναμης ως τυφλή και άλογη, αλλά ως προϋπόθεση της λελογισμένης διακυβέρνησης και του προορισμού του κόσμου, των νόμων που διέπουν το σύμπαν. Ο Αισχύλος αναφέρει την ειμαρμένη ως έκφραση του ακαταγώνιστου ηθικού νόμου. Χρ. Ηλιόπουλος, Αιτιοκρατία και Ελευθερία της Βούλησης Ντετερμινισμός ή αιτιοκρατία από το ebooks.edu.gr ΚΟΣΜΟΣ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΑ Ελληνική κοσμολογία και Δυτική εσχατολογία, σελ. 47
Δυναστεία των Αρταξιαδών

Η δυναστεία των Αρταξιαδών, αρμεν. Արտաշեսյան արքայատոհմ κυβέρνησε την Αρμενία έπειτα από τη Δυναστεία των Οροντιδών, το διάστημα 189 π.Χ. - 12 μ.Χ., οπότε την εκτόπισαν οι Ρωμαίοι. Το βασίλειο περιελάμβανε τη (Μεγάλη) Αρμενία, τη Σωφηνή και κατά διαστήματα τη Μικρή Αρμενία (στα δυτικά) και μέρη της Μεσοποταμίας. Οι κύριοι εχθροί του ήταν οι Ρωμαίοι, οι Σελευκίδες και οι Πάρθιοι, εναντίον των οποίων οι Αρμένιοι έπρεπε να διεξάγουν πολλούς πολέμους. Έπειτα από μία περίοδο αστάθειας και ηγεμόνων υποτελών στη Ρώμη, το 53 μ.Χ. ανέβηκε στο θρόνο η Δυναστεία των Αρσακιδών της Αρμενίας, κλάδος της των Αρσακιδών της Παρθίας.

 Σύμφωνα με τον γεωγράφο Στράβωνα, ο Αρταξίας Α΄ και ο Ζαριάδρης ήταν δύο σατράπες των Σελευκιδών, που κυβερνούσαν τις επαρχίες της (Μεγάλης) Αρμενίας και της Σωφηνής αντίστοιχα. Όταν το 190 π.Χ. στη μάχη της Μαγνησίας οι Σελευκίδες ηττήθηκαν, οι δύο σατράπες εξεγέρθηκαν και ανακήρυξαν την ανεξαρτησία τους· έτσι ο Αρταξίας Α΄ έγινε ο πρώτος βασιλιάς της Αρμενίας το 188, ιδρυτής της δυναστείας των Αρταξιαδών. Οι ερευνητές πιστεύουν, ότι οι δύο στρατηγοί δεν ήταν ξένοι, αλλά μορφές τού τόπου, οι οποίοι σχετιζόταν με την προηγούμενη δυναστεία των Οροντιδών, όπως δείχνουν τα Περσικο-Αρμενικά ονόματά τους, που δεν είναι Ελληνικά. Σύμφωνα με τη Νίνα Γκαρσοϊάν της Ιρανικής Εγκυκλοπαιδείας, οι Αρταξιάδαι ήταν κλάδος των Οροντιδών, Περσικής καταγωγής και πιστοποιούνται ως κυβερνήτες της Αρμενίας από τον 5ο αι. π.Χ. Αν και η (Μεγάλη) Αρμενία είχε μόνο επιφανειακά επηρεαστεί από τις κατακτήσεις τού Αλεξάνδρου Γ΄ τού Μεγάλου, η χώρα άρχισε να επηρεάζεται από τον Ελληνιστικό κόσμο την εποχή των Οροντιδών,τον 3ο αι. π.Χ.· η διαδικασία έφθασε στην κορύφωσή της την εποχή των Αρταξιαδών και ιδιαίτερα τού Τιγράνη Β΄ τού Μεγάλου. Τότε οι Αρμένιοι βασιλείς υιοθέτησαν πολλά στοιχεία , όπως δείχνουν τα αρμενικά νομίσματα, που είχαν πρωτοεμφανιστεί επί Οροντιδών. Οι Αρταξιάδες ακολούθησαν τα ελληνικά πρότυπα και οι επιγραφές τους ήταν στα ελληνικά. Μερικά νομίσματα περιγράφουν τους Αρμενίους βασιλείς ως Φιλέλληνες. Η γνώση των ελληνικών στην Αρμενία πιστοποιείται από διασωθείσες περγαμηνές και επιγραφές βράχων. Η σύζυγος τού Τιγράνη Β΄, η Κλεοπάτρα των Μιθριδατιδών τού Πόντου, εγγονή της Λαοδίκης ΣΤ΄ των Σελευκιδών, είχε προσκαλέσει τον ρήτορα Αμφικράτη και τον ιστορικό Μητρόδωρο τον Σκήψιο στην Αυλή της Αρμενίας και σύμφωνα με τον Πλούταρχο, όταν ο ρωμαίος στρατηγός Λούκουλλος κατέλαβε την πρωτεύουσα Τιγρανόκερτα, βρήκε έναν θίασο Ελλήνων ηθοποιών, που είχαν φθάσει για να παίξουν έργα για τον Τιγράνη Β΄. Ο διάδοχός του Αρταβάσδης Β΄ συνέθετε ελληνικές τραγωδίες ο ίδιος. Παρ' όλα αυτά ο αρμενικός πολιτισμός ακόμη διατηρούσε περσικά στοιχεία, ιδιαίτερα σε θρησκευτικά θέματα. Lucius Ampelius, Liber Memoralis Appian, Roman History, "Syrian War" and "Mithridatic War" Cassius Dio, Roman History Faustus of Byzantium, History of the Armenians Movses Khorenatsi, History of the Armenians Plutarch, Parallel Lives, "Antoninus Pius", "Crassus" and "Lucullus" Strabo, Geography Tacitus, Annals
Φερδινάνδος του Βιζέου

Ο Φερδινάνδος, πορτογαλ. Fernando (1433 - 1470) από τον Οίκο των Αβίς ήταν δούκας τού Βιζέου (1460-70), τού Μπέζα (1453-70) και πρίγκιπας (διάδοχος) της Πορτογαλίας (1438-51, 51-52).

 Ήταν ο δευτερότοκος (επιζήσας) γιος τού Εδουάρδου της Πορτογαλίας και της Ελεονόρας των Τραστάμαρα, κόρης τού Φερδινάνδου Α΄ της Αραγωνίας. Γεννήθηκε στο Αλμέιριμ. Όταν ο μεγαλύτερος αδελφός του Αλφόνσος Ε΄ έγινε βασιλιάς της Πορτογαλίας το 1438 και δεν είχε αποκτήσει ακόμη τέκνα, ο Φερδινάνδος ορκίστηκε πρίγκιπας (διάδοχος) της Πορτογαλίας. Στα τέλη Ιανουαρίου 1451 ο Αλφόνσος Ε΄ απέκτησε έναν γιο, που όμως απεβίωσε λίγες ημέρες μετά (Φεβρουάριος 1451). Τότε ο Φερδινάνδος έγινε πάλι πρίγκιπας της Πορτογαλίας. Ένα έτος μετά (Φεβρουάριος 1452) ο Αλφόνσος απέκτησε την κόρη του Ιωάννα και από τότε έπαυσε ο Φερδινάνδος να είναι διάδοχος. Τότε έφυγε από τη χώρα αναζητώντας την περιπέτεια. Ήθελε να πάει στον εκ μητρός θείο του Αλφόνσο Ε΄ της Αραγωνίας, Νάπολης & Σικελίας, που δεν είχε νόμιμα τέκνα. Σκέφθηκε να μεταβεί στη Ν. Ιταλία με σκοπό να τον κληρονομήσει, όμως όταν ο Αλφόνσος Ε΄ έμαθε ότι διέφυγε, διέταξε τον κόμη της Ολτεμίρα -που με το στόλο του περιπολούσε το πέρασμα τού Γιβραλτάρ- να τον συναντήσει και να τον φέρει πίσω στη χώρα. Το 1453 τον έκανε 1ο δούκα της Μπέζα (Beja). To 1460 απεβίωσε ο θείος του Ερρίκος ο θαλασσοπόρος δούκας τού Βιζέου, μέγας μάγιστρος τού Τάγματος τού Χριστού και υπεύθυνος των Ανακαλύψεων (εξερευνητικών ταξιδιών)· τον διαδέχθηκε και στις τρεις αυτές θέσεις. Το 1458 συνόδευσε τον αδελφό του στις Πορτογαλικές κτήσεις της Βόρειας Αφρικής: στην κατάληψη της πόλης Αλκάσερ Σεγκουέρ (νυν Κσαρ ες-Σεγκίρ τού Μαρόκου). Επίσης το 1468 οδήγησε έναν Πορτογαλικό στόλο στην κατάκτηση και καταστροφή τού λιμένος της Άνφα (νυν μέρος της Καζαμπλάνκα), που ήταν βάση Βαρβερίνων πειρατών. Απεβίωσε στο Σετούμπαλ το 1470 σε ηλικία 37 ετών και τάφηκε στη μονή Ρελιζιόζας ντα Κονσέισαο στην Μπέζα, που είχε ιδρύσει η σύζυγός του. Νυμφεύτηκε το 1447 την εξαδέλφη του Βεατρίκη των Αβίς, κόρη τού Ιωάννη κοντόσταυλου της Πορτογαλίας και είχε τέκνα: Ιωάννης π. 1448-1472, 2ος δούκας τού Βιζέου & Μπέζα. Απεβ. 24 ετών. Ντιόγκο 1450-1484, 3ος δούκας τού Βιζέου & Μπέζα. Απεβ. 34 ετών. Ελεονώρα 1458-1525, παντρεύτηκε τον εξάδελφό της Ιωάννη Β΄ των Αβίς βασιλιά της Πορτογαλίας. Ισαβέλλα 1459-1521, παντρεύτηκε τον Φερδινάνδο Β΄ δούκα της Μπραγκάνσα. Εμμανουήλ Α΄ 1469-1521, βασιλιάς της Πορτογαλίας. ”Nobreza de Portugal e do Brasil” – Vol. I, page 298 and 312. Published by Zairol Lda., Lisbon 1989.
Ναός Αγίου Γεωργίου Ανθηδώνος

Ο βυζαντινός ναός Αγίου Γεωργίου Ανθηδόνος βρίσκεται στην ανατολική πλευρά του χωριού Λουκίσια και η κατασκευή του χρονολογείται τον πρώιμο 12ο αιώνα. Πιο συγκεκριμένα ο ναός βρίσκεται έξω από το χωρίο Λουκίσια στους πρόποδες του κτυπά και απέχει περίπου 15 χιλιόμετρα από τη Χαλκίδα. Το εκκλησάκι θεωρείται μέρος του χωριού και ανήκει στον νομό Ευβοίας, ενώ σύμφωνα με τα εκκλησιαστικά κριτήρια εντάσσεται στην Ιερά Μητρόπολη Θηβών και Λεβαδείας. Τη περίοδο 2006-2009 υπό την αιγίδα του Γ' κοινοτικού πλαισίου στήριξης πραγματοποιήθηκαν έργα αναστήλωσης και αποκατάστασης του ναού στην αρχική του μορφή. .

 Ο Άγιος Γεώργιος Ανθηδόνος κατατάσσεται στον αρχιτεκτονικό τύπο του μονόχωρου τετράκογχου με τρούλο και χαρακτηρίζεται για τη συμμετρία αλλά και την εξαιρετική εκμετάλλευση του χώρου, καθώς στη πραγματικότητα αναφερόμαστε σε έναν μικρό διαστάσεων ναό. Το κτίσμα διαθέτει οκταγωνικό τρούλο που ανήκει στον αθηναϊκό τύπο αρχιτεκτονικής. Εσωτερικά περιλαμβάνει τοιχογραφίες που χρονολογούνται από τον 13-14ο αιώνα, όπως επίσης και μια τοιχογραφία του Άγιου Γεωργίου μικρής έκτασης. Παράλληλα έχουν διατηρηθεί αποσπασματικά οι παραστάσεις της Σταύρωσης και της Υπαπαντής που συνοδεύονται από ξεχωριστές τοιχογραφίες αγίων σε χαμηλότερα επίπεδα. Είναι σημαντικό επίσης να αναφερθεί ότι οι τελευταίες εργασίες <<έφεραν>> στο φως ένα τμήμα του δαπέδου του ναού το οποίο αποτελείται από αδρά λαξευμένους λίθους οι οποίοι ενώνονται με χώμα, καθώς μέχρι τότε δεν υπήρχαν περισσότερες ενδείξεις για την αρχική δόμηση του δαπέδου. . Στις αρχές του 17ου αιώνα τοποθετήθηκαν δεξιά και αριστερά του τέμπλου αντίστοιχα, οι ολόσωμες τοιχογραφίες του Αγίου Ιωάννη του Πρόδρομου και του Αγίου Γεωργίου, ο οποίος αναφέρεται ως <<Τροπαιοφόρος>>. Αν και ο ναός είχε υποστεί φθορές από φυσικά αίτια, η αρχιτεκτονική του μορφή είχε μείνει σχεδόν αναλλοίωτη με εξαίρεση κάποιες μορφολογικές αλλαγές κατά τη διάρκεια των μεταβυζαντινών ετών και τη δεκαετία του 1930. Η αποκατάσταση του ναού περιελάμβανε διάφορα έργα, όπως η ενίσχυση των στηριγμάτων με τη προσθήκη λίθων , η ολοκληρωτική ανακατασκευή κατεστραμμένων σημείων αλλά και η πλήρης αποκατάσταση της στέγης του κτίσματος. Τέλος το έργο ολοκληρώθηκε με εκτεταμένες εργασίες στον τρούλο αλλά και εργασίες συντήρησης στα λίθινα μέρη και στις τοιχογραφίες του ναού. Λουκίσια Εύβοιας Ανθηδών
Δήμος Μυτιλήνης

Ο Δήμος Μυτιλήνης είναι δήμος της Περιφερειακής Ενότητας Λέσβου με έδρα τη Μυτιλήνη, και περιλαμβάνει τις δημοτικές ενότητες Μυτιλήνης, Αγιάσου, Πλωμαρίου, Λουτροπόλεως Θερμής, Ευεργέτουλα και Γέρας. Συστάθηκε εκ νέου ως διευρυμένος Δήμος στις 9 Μαρτίου 2019 μετά από διάσπαση του προϋπάρχοντος Δήμου Λέσβου.

 Ο Δήμος λειτούργησε, σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστριας, ως δήμος του Νομού Λέσβου από το 1999 έως το 2010, με έδρα την πρωτεύουσα του νομού, Μυτιλήνη. Βρισκόταν στο ανατολίκο τμήμα του νησιού της Λέσβου, καταλαμβάνοντας ολόκληρη την ανατολική χερσόνησο του νησιού. Αποτελείτο από εννέα δημοτικά διαμερίσματα (Δημοτικό διαμέρισμα Μυτιλήνης, Δημοτικό διαμέρισμα Αγίας Μαρίνης Λέσβου, Δ.δ. Αλυφαντών, Δ.δ. Αφάλωνος, Δ.δ. Λουτρών, Δ.δ. Μόριας, Δ.δ. Παμφίλων, Δ.δ. Παναγιούδας, Δ.δ. Ταξιαρχών) και είχε συνολικό πληθυσμό 36.196 κατοίκους. Η έκταση του δήμου ήταν 107,5 τ.χλμ. Ο Δήμος Μυτιλήνης συνόρευε στα βόρεια με τους δήμους Λουτροπόλεως Θερμής και Ευεργέτουλα. Με την εφαρμογή της νέας διοικητικής διαίρεσης του 2011 (Σχέδιο Καλλικράτης), από 1 Ιανουαρίου 2011, εντάχθηκε στον νέο Δήμο Λέσβου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου. Η διάσπαση του δήμου αποτελούσε πάγιο αίτημα των κατοίκων της Λέσβου από την εποχή που εφαρμόστηκε το Πρόγραμμα Καλλικράτης. Έτσι, με τροπολογία που παρουσιάστηκε στις 25 Φεβρουαρίου 2019 από το Υπουργείο Εσωτερικών, αποφασίστηκε η διάσπαση του Δήμου, από τον Σεπτέμβριο του 2019 και με την ανάληψη των νέων δημοτικών αρχών που προέκυψαν από τις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές 2019, σε: Δήμο Μυτιλήνης με έδρα τη Μυτιλήνη, που περιλαμβάνει τις δημοτικές ενότητες Μυτιλήνης, Αγιάσου, Πλωμαρίου, Λουτροπόλεως Θερμής, Ευεργέτουλα και Γέρας, και Δήμο Δυτικής Λέσβου με έδρα την Καλλονή, που περιλαμβάνει τις δημοτικές ενότητες Καλλονής, Μανταμάδου, Αγίας Παρασκευής, Ερεσού-Αντίσσης, Πολιχνίτου, Πέτρας και Μήθυμνας. Δημοτική Ενότητα Μυτιλήνης Δημοτική Ενότητα Αγιάσου Δημοτική Ενότητα Πλωμαρίου Δημοτική Ενότητα Λουτροπόλεως Θερμής Δημοτική Ενότητα Ευεργέτουλα Δημοτική Ενότητα Γέρας Δήμαρχοι Μυτιλήνης διετέλεσαν: μέχρι το 2010 οι εξής: 2019-σήμερα: Ευστράτιος Κυτέλης Η επίσημη ιστοσελίδα του δήμου Πληροφορίες για το το δήμο Μυτιλήνης από την Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου Όλα τα γεγονότα στη Λέσβο. Κινηματογράφος, μουσικές σκηνές, εκδηλώσεις κ.α.
Αφιά Φουτμπόλ Κλαμπ

Η Αφιά Φουτμπόλ Κλαμπ (γαλλικά: Hafia Football Club) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος στο Κονακρί της Γουινέας. Χρώματα του συλλόγου είναι το πράσινο και το λευκό. Τα εντός έδρας παιχνίδια της ομάδας διεξάγονται στο Σταντ ντυ 28 Σεπτέμπρ, χωρητικότητας 25.000 θεατών.

 Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1951, ενώ τη δεκαετία του 60 αναφερόταν ως Κονακρί ΙΙ (Conacry II). Τελευταία ενημέρωση: 29 Αυγούστου 2018.ΕγχώριεςΠρωτάθλημα ΓουινέαςΠρωταθλήτρια (16): 1966, 1967, 1968, 1971, 1972, 1973, 1974, 1975, 1976, 1977, 1978, 1979, 1982, 1983, 1985, 2023Κύπελλο ΓουινέαςΚυπελλούχος (4): 1992, 1993, 2002, 2017ΔιεθνείςΚύπελλο Πρωταθλητριών ΑφρικήςΝικήτρια (3): 1972, 1975, 1977 Αφιά Φουτμπόλ Κλαμπ, επίσημος λογαριασμός στο Facebook.