IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μονή της Παναγίας του Μονσεράτ

Η Μονή της Παναγίας του Μονσεράτ (καταλανικά: Santa Maria de Montserrat) είναι μοναστήρι της Καταλονίας που βρίσκεται στο όρος Μονσεράτ κοντά στη Μανρέζα. Ανήκει στο τάγμα των Βενεδικτίνων και φιλοξενεί το πιο εμβληματικό θρησκευτικό άγαλμα της Καταλονίας, την ρομανικού ρυθμού, Παναγία του Μονσεράτ. Αποτελεί εθνικό σύμβολο της Καταλονίας και σημαντικό τουριστικό αξιοθέατο της επαρχίας της Βαρκελώνης. Οι διάφοροι τομείς και τα περιβάλλοντα κτίρια του μοναστηριού έχουν κτιστεί σε διαφορετική εποχή και επομένως υιοθετούν διαφορετικό ρυθμό, με τα περισσότερα να είναι ανακατασκευές του 1925 και του αρχιτέκτονα Ζοζέπ Πουτς ι Καδαφάλκ.

 Είναι άγνωστο το πότε ιδρύθηκε για πρώτη φορά το μοναστήρι. Ο θρύλος αναφέρει πως γύρω στο 880 κάποια παιδιά ανακάλυψαν την εικόνα της Παναγίας του Μονσεράτ σε ένα σπήλαιο του όρους αλλά ιστορικά φαίνεται η πρώτη παρουσία μοναστηριού να εντοπίζεται το 888 και το 933, εξαρτημένο από το μοναστήρι της Παναγίας του Ριπόλ. Η ανάπτυξη του μοναστηριού λόγω του προσκυνήματος του αγάλματος της Παναγίας, που ωστόσο είναι αρκετά ύστερο του πρώτου κτίσματος, επέφερε την εξέλιξή του σε αββαείο. Επίσημα αυτό το βήμα επετεύχθη το 1409 με βούλα του πάπα Βενεδίκτου ΙΓ΄ και επέφερε την απεξάρτηση από το μοναστήρι του Ριπόλ. Ο Φερδινάνδος Β΄ εγκατέστησε μοναχούς από το Βαγιαδολίδ το 1493 και έκτοτε τη θέση αββά ανελάμβαναν τόσο Καταλανοί όσο και ξένοι, μεταξύ των οποίων και ο Τζουλιάνο ντελα Ρόβερε. Το ίδιο έτος, ο Χριστόφορος Κολόμβος βάπτισε νησί Μοντσερράτ προς τιμήν της ομώνυμης Παναγίας. Υπό τον καστιλιανό αββά Γκαρθία Χιμένεθ ντε Θισνέρος (1493 - 1510) το μοναστήρι άρχισε να προσεκλεί προσκυνητές έξω από την Καταλονία και χρειάστηκε να επεκταθεί. Ο παλαιός ναός ήταν ρομανικού ρυθμού αλλά είχε υποστεί διάφορες παρεμβάσεις και προσθήκες γοτθικού ρυθμού. Τον 19ο αιώνα υπέφερε δύο λεηλασίες και εμπρησμούς από τα στρατεύματα του Ναπολέοντα που εξαφάνισαν το αρχείο του μοναστηριού το 1811 και το 1835 την δήμευση της εκκλησιαστικής περιουσίας από τον φιλελεύθερο υπουργό Μεντιθάβαλ που επέφερε την παύση της αγιότητας του χώρου και την απώλεια πολλών θησαυρών του. Με την επαναφορά του το 1844 το μοναστήρι χρειάστηκε ολική ανακατασκευή που εντάθηκε την δεκαετία του 1920 υπό τον Ζοζέπ Πουτς ι Καδαφάλκ. Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του στρατηγού Φράνκο λειτούργησε ως κέντρο αντίστασης του χριστιανοδημοκρατικού καταλανισμού και πρωταγωνίστησε στην έκδοση βιβλίων στα καταλανικά μέσω των «Εκδόσεων του Αββαείου του Μονσεράτ». Σήμερα φιλοξενεί μία από τις μεγαλύτερες βιβλιοθήκες της Καταλονίας με περίπου 300.000 βιβλία και δέχεται κάθε χρόνο χιλιάδες επισκέπτες. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Monestir de Montserrat στο Wikimedia Commons Ιστοσελίδα του Αββαείου το Μονσεράτ
Μεσοπαράλληλη ευθεία

Μεσοπαράλληλη ευθεία ή απλά μεσοπαράλληλη δύο παράλληλων ευθειών στην ευκλείδεια γεωμετρία είναι η μεσοκάθετη της απόστασης των δύο παραλλήλων αυτών ευθειών και είναι παράλληλη με τις δύο αυτές παράλληλες ευθείες

 Η μεσοπαράλληλη δύο παράλληλων ευθειών είναι ο γεωμετρικός τόπος των σημείων που ισαπέχουν από τις δύο ευθείες. Απόδειξη: Έστω ε1, ε2 δύο παράλληλες ευθείες και μ παράλληλη ευθεία που διέρχεται από τα μέσα των τμημάτων με άκρα στις ε1, ε2. Ας είναι Σ ένα σημείο που ισαπέχει από τις ε1, ε2. Αν Κ, Λ είναι τα αντίστοιχα ίχνη του, τότε το ΚΛ είναι τμήμα με άκρα στις δύο παράλληλες και Σ είναι το μέσο του. Έτσι το Σ θα ανήκει στην μ. Αντίστροφα, ας είναι Σ' ένα τυχαίο σημείο της μ. Θα είναι μέσο κάθε τμήματος με άκρα στις ε1, ε2 που να διέρχεται από αυτό. Θα είναι λοιπόν μέσο και του κάθετου τμήματος Κ'Λ' που διέρχεται από το Σ'. Δηλαδή θα ισαπέχει από τις ε1, ε2.
Εκλογική περιφέρεια Γρεβενών

Η εκλογική περιφέρεια Γρεβενών είναι μια από τις 59 εκλογικές περιφέρειες της Ελλάδας. Είναι μία από τις τέσσερις εκλογικές περιφέρειες της μείζονος περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας. Η εκλογική περιφέρεια Γρεβενών αντιπροσωπεύει 41.779 δημότες και περιλαμβάνει τους δήμους Γρεβενών και Δεσκάτης. Αντιστοιχεί σε 1 έδρα στο Κοινοβούλιο, με βάση τους εγγεγραμμένους ψηφοφόρους, όπως προέκυψε από την απογραφή του 2011 και έτσι αποτελεί μία από τις 7 μονοεδρικές περιφέρειες της χώρας.

 Στην Εκλογική περιφέρεια Γρεβενών υπάγονται δύο καλλικρατικοί δήμοι: Δήμος Γρεβενών (33.136 εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι) Δήμος Δεσκάτης (8.383 εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι) Στον πίνακα περιλαμβάνονται τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών από το 1996 και μετά στην εκλογική περιφέρεια Γρεβενών. Συγκεκριμένα παρουσιάζονται ο αριθμός ψήφων και το ποσοστό που συγκέντρωσαν τα πέντε πρώτα κόμματα στην περιφέρεια, καθώς και ο αριθμός των εδρών που εξασφάλισαν σε παρένθεση. Στον πίνακα περιλαμβάνονται τα αποτελέσματα των εκλογών για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο από το 1999 και μετά στην εκλογική περιφέρεια Γρεβενών. Συγκεκριμένα παρουσιάζονται ο αριθμός ψήφων και το ποσοστό που συγκέντρωσαν τα πέντε πρώτα κόμματα στην περιφέρεια. Στον πίνακα περιλαμβάνονται τα αποτελέσματα των δύο δημοψηφισμάτων που διεξήχθησαν μετά τη Μεταπολίτευση (μορφή του Πολιτεύματος το 1974 και έγκριση ή απόρριψη της πρότασης των δανειστών το 2015). Βουλ. 1996, Ευρ. 1999, Βουλ. 2000, Βουλ. 2004, Ευρ. 2004, Βουλ. 2007, Ευρ. 2009, Βουλ. 2009, Βουλ. Μ. & Ι. 2012, Ευρ. 2014, Βουλ. 2015, Ευρ. 2019: Ιστοσελίδα Υπ. Εσωτερικών Αρχειοθετήθηκε 2019-04-11 στο Wayback Machine..
Δημήτρης Ελευσινιώτης

Ο Δημήτρης Ελευσινιώτης (26 Αυγούστου 1955) είναι Ναύαρχος ε.α. του Πολεμικού Ναυτικού που διετέλεσε αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού και πρώην υφυπουργός Εθνικής Άμυνας στην κυβέρνηση Σαμαρά.

 Γεννήθηκε στη Σαλαμίνα και εισήλθε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων το 1973, απ' όπου και αποφοίτησε με τον βαθμό του Σημαιοφόρου. Την περίοδο 1986 με 1988, παρακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Naval Postgraduate School στην Καλιφόρνια. Τον Φεβρουάριο του 2010, τοποθετήθηκε αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού, θέση στην οποία υπηρέτησε μέχρι τον Νοέμβριο του 2011, οπότε και αποστρατεύθηκε με τον βαθμό του Ναυάρχου εν αποστρατεία. Το 2012, διετέλεσε υφυπουργός Εθνικής Άμυνας στην Κυβέρνηση Σαμαρά. Το 2018 ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του για τις εκλογές του 2019 στην τοπική αυτοδιοίκηση. Τέθηκε επικεφαλής του συνδυασμού «Δυνατός Δήμος» και διεκδικεί να εκλεγεί δήμαρχος Σαλαμίνας
Ντογκούς Μπαλμπάι

Ο Ντογκούς Μπαλμπάι (γεννήθηκε στις 21 Ιανουαρίου 1989) είναι Τούρκος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής της Εφές Αναντολού του Τουρκικού Πρωταθλήματος (BSL) και της Ευρωλίγκας . Έχει ύψος 1,85 μέτρων και παίζει στη θέση πόιντ γκαρντ.

 Ο Ντογκούς Μπαλμπάι ξεκίνησε να παίζει μπάσκετ στην Φενέρμπαχτσε . Μετά από δύο χρόνια στο Τουρκικό Πρωτάθλημα, πήγε στην Ακαδημία Μπρούστερ, στο Ουόλφμπορο, στο Νιου Χάμπσαϊρ, στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής για σπουδές. Ο Μπαλμπάι πέρασε τα δύο τελευταία χρόνια παίζοντας στην εθνική ομάδα κάτω των 18 ετών της Τουρκίας και βοήθησε την ομάδα να κατακτήσει την τέταρτη θέση στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2006. Έπαιξε επίσης δύο χρόνια στην εθνική ομάδα κάτω των 16 ετών της Τουρκίας και οδήγησε αυτή την ομάδα στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα κάτω των 16 ετών της FIBA το 2005. Οδήγησε το Μπρούστερ σε επίδοση 29–6 και τερμάτισε δεύτερη στο Πρωτάθλημα 1ης Κατηγορίας της NEPSAC, ενώ είχε μέσο όρο 13,5 πόντους και 7,5 ασίστ ανά παιχνίδι κατά τη διάρκεια της ανώτερης χρονιάς του υπό τον προπονητή Τζέισον Σμιθ. Αφού ο Μπαλμπάι υπέγραψε μία επιστολή προθέσεων με το Τέξας, ο επικεφαλής προπονητής των Λόνγκχορνς, Ρικ Μπαρνς , δήλωσε ότι "ο Ντογκούς είναι μία σημαντική επιλογή για το πρόγραμμά μας, καθώς θα μας προσφέρει ποιοτικό βάθος στη θέση πόιντ γκαρντ." Ο Μπαρνς είπε επίσης ότι ο Ντογκούς «έχει ένα έξυπνο διεθνές παιχνίδι και καλή αθλητικίτητα. Ο Ντογκούς είναι ένας δυνατός περιμετρικός αμυντικός και καλός πλέι μέικερ που έχει την ικανότητα να σκοράρει στη λωρίδα». Στη μέση της περιόδου 2009–10, ο αναλυτής του ESPN, Τζέι Μπίλας, ονόμασε τον Μπαλμπάι ως έναν από τους δύο κορυφαίους περιμετρικούς αμυντικούς στο κολεγιακό μπάσκετ εκείνη τη χρονιά, μαζί με τον Κρις Κράμερ του Πέρντου . Ο Μπιλάς είπε για τον Μπαλμπάι, Ο Ντογκούς δεν επιλέχτηκε στο ντραφτ του 2011 στο NBA, αλλά συνδέθηκε με διάφορες ευρωπαϊκές ομάδες, συμπεριλαμβανομένης της ομάδας της γενέτειράς του, Φενέρμπαχτσε . Η δύναμη, η ευελιξία, η αμυντική του ικανότητα και η ταχύτητά του λέγεται ότι μοιάζουν με τη Φενερμπαχτσέ και τον παίχτη της Εθνικής Τουρκίας Ομέρ Ονάν . Ο αναλυτής του ESPN, Φραν Φρασκίλα , ονόμασε τον Ντυγκούς ως τον αγαπημένο του παίκτη στο Γιούροκαμπ του 2011. Τον Ιούλιο του 2011 υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με την Εφές Αναντολού . Κέρδισε τον Διαγωνισμό Καρφωμάτων του All-Star Game του Τουρκικού Πρωταθλήματος (BSL)του 2012, εξασφαλίζοντας τη νίκη πηδώντας πάνω από τον συμπαίκτη του στην Εφές Αναντολού και πρωταθλητή στον αντίστοιχο διαγωνισμό του 2010, Σινάν Γκιουλέρ, στο δρόμο του προς το καλάθι. Τον Μάιο του 2014 υπέγραψε ξανά με την Εφές Αναντολού. Είναι γιος του Μιτάτ (πατέρας) και της Σουκράν (μητέρας) Μπαλμπάι, και έχει μία μεγαλύτερη αδερφή, την Ντέρια. Παντρεύτηκε στις 8 Ιουλίου 2017 την Έρικα Μπαλμπάι. Ομάδα καλαθοσφαίρισης των Τέξας Λόνγκχορνς Ο Ντογκούς Μπαλμπάι στο eurobasket.com Ο Ντουγκούς Μπαλμπάι στο euroleague.net Ο Ντογκούς Μπαλμπάι στο interbasket.net Ο Ντογκούς Μπαλμάι στο tblstat.net Ντογκούς Μπαλμπάι, επίσημος λογαριασμός στο Facebook. Ντογκούς Μπαλμπάι στο Twitter
Λιόου Σιαομπό

Ο Λιόου Σιαομπό (刘晓波, 28 Δεκεμβρίου 1955 - 13 Ιουλίου 2017) ή Λιου Σιαομπό ήταν Κινέζος διανοούμενος, συγγραφέας, και ακτιβιστής, ενώ ήταν πολιτικός κρατούμενος από το 2009. Ήταν ακτιβιστής για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Κίνα, ενώ για τις προσπάθειές του για τον σκοπό αυτό του απονεμήθηκε το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης στις 8 Οκτωβρίου 2010 «για τον μακροχρόνιο και ειρηνικό αγώνα του για τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα στην Κίνα». Η βράβευσή του με το βραβείο Νόμπελ προκάλεσε τις έντονες αντιδράσεις της κινεζικής κυβέρνησης.

 Ο Λιου Σιαομπό γεννήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 1955 στην πόλη Τσανγκτσούν της επαρχίας Τζιλίν στην Κίνα. Αρχικά δούλεψε σε ένα χωριό στην Κίνα και ύστερα σε μια οικοδομική εταιρία. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Τζιλίν και στο Πανεπιστήμιο του Πεκίνου. Μεταξύ 1988 και 1989 ήταν επισκέπτης καθηγητής σε διάφορα πανεπιστήμια του εξωτερικού, όπως το Πανεπιστήμιο Κολούμπια, το Πανεπιστήμιο του Όσλο και το Πανεπιστήμιο της Χαβάης. Κατά τη διάρκεια των διαμαρτυριών στην Πλατεία Τιενανμέν το 1989 ο Λιου Σιαομπό βρισκόταν στις ΗΠΑ, ωστόσο αποφάσισε να επιστρέψει στην Κίνα για να συμμετάσχει στις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας. Το 1991 καταδικάστηκε για αντεπαναστατική προπαγάνδα και υποκίνηση, ωστόσο δεν του επιβλήθηκαν ποινές. Το 1996 καταδικάστηκε για αναμόρφωση μέσω εργασίας για τρία χρόνια επειδή άσκησε κριτική για το Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας. Ο Λιου Σιαομπό φυλακίστηκε συνολικά 4 φορές: στην περίοδο Ιούνιος 1989-Ιανουάριος 1991 επειδή διέδωσε μηνύματα για να υποκινήσει αντιεπαναστατική συμπεριφορά, στην περίοδο Μάιος 1995-Ιανουάριος 1996 για τη συμμετοχή του σε διαδηλώσεις υπέρ της Δημοκρατίας, στην περίοδο Οκτώβριος 1996-Οκτώβριος 1999 επειδή διατάραξε την κοινωνική τάξη και τέλος στην τελευταία του ποινή φυλάκισης που εκτίει από τον Δεκέμβριο 2009 μέχρι το 2020 επειδή διέδωσε μηνύματα κατά της κυβέρνησης. Μάλιστα, κατά την περίοδο της τρίτης φυλάκισής του παντρεύτηκε τη Λιου Σια. Η τελευταία ποινή φυλάκισής του προκάλεσε την παγκόσμια κατακραυγή. Η απονομή του βραβείου Νόμπελ σε αυτόν προκάλεσε την αντίδραση της κυβέρνησης της Κίνας, η οποία δήλωσε πως θα κινηθεί εναντίον της Νορβηγίας, ωστόσο ο Νορβηγός υπουργός εξωτερικών δήλωσε πως η αντίδραση της Κίνας είναι περιττή, διότι η επιτροπή που αποφασίζει για την απονομή του βραβείου Νόμπελ είναι ανεξάρτητη από την νορβηγική κυβέρνηση. Πέθανε στις 13 Ιουλίου 2017, σε νοσοκομείο της πόλης Σενιάνγκ.
Σαρμπούρ

Το Σαρμπούρ (Γαλλικά: Sarrebourg) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ στην περιοχή Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία. Βρίσκεται στην ιστορική και πολιτιστική περιοχή της Λωρραίνης και είναι υπονομαρχία του νομού. Έχει πληθυσμό 12.045 κατοίκους (2017).Οι κάτοικοί του ονομάζονται Σαρμπουρζουά (ζ).

 Η κοινότητα Σαρμπούρ βρίσκεται στο νότιο τμήμα του νομού Μοζέλ, κοντά στα σύνορα μεταξύ της Λωρραίνης και της Αλσατίας. Είναι χτισμένη σε μέσο υψόμετρο 285 μέτρων. Η έκτασή της είναι 16,40 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Το μικρό χωριό Χοφ είναι μέρος της κοινότητας. Είναι η μία από τις τέσσερις υπονομαρχίες του νομού, οι άλλες είναι οι κοινότητες Τιονβίλ, Σαργκεμίν και Φορμπάκ. Ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 12.045 κατοίκους (2017) και είναι το κέντρο ευρύτερης αστικής ζώνης με 38.223 (2014). Το Σαρμπούρ βρίσκεται στους πρόποδες των Βοσγίων που υψώνονται περίπου 10 χιλιόμετρα νότια της πόλης. Στα βορειοδυτικά απλώνεται το δάσος του Ομπερβάλντ. Διασχίζεται από τον ποταμό Σαρ, που έδωσε το όνομά του στην πόλη. Ο ποταμός Μπιέβρ αποτελεί το όριο ανάμεσα στην κοινότητα και το γειτονικό Ρεντίν, στα ανατολικά και βορειοανατολικά. Απέχει σε ευθεία γραμμή 54 χλμ. από το Στρασβούργο, 64 χλμ. από το Νανσύ, 77 χλμ από το Μετς και 345 χλμ από το Παρίσι. Ο ποδηλατόδρομος EuroVelo 5 περνά νότια της κοινότητας.Το Σαρμπούρ βρίσκεται στο έδαφος που ιστορικά ανήκει στη γερμανόφωνη Λωρραίνη. Στη θέση του Σαρμπούρ είχε αναπτυχθεί από την αρχαιότητα η πόλη Pons Saravi πάνω στη διέλευση του ποταμού Σαρ, που γινόταν με μια ξύλινη γέφυρα με εκτιμώμενο πλάτος οκτώ μέτρων και η τελευταία εκδοχή της οποίας χρονολογείται το 247 μ.Χ. Η πρώτη αναφορά κατοίκησης στη σημερινή τοποθεσία της πόλης βρίσκεται στον Χάρτη του Πόιτινγκερ, αντίγραφο του 13ου αιώνα ενός παλιού ρωμαϊκού χάρτη που δείχνει τις κύριες πόλεις και δρόμους της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Το Σαρμπούρ απέκτησε οχυρώσεις στο Μεσαίωνα. Στα τέλη του 7ου αιώνα, η πόλη είχε εργαστήριο κοπής νομισμάτων, όπως αποδεικνύεται από τα νομίσματα που φυλάσσονται στην Εθνική Βιβλιοθήκη και φέρουν τις επιγραφές SARABURGUM και SAREBURGU. Από τον 12ο έως τον 15ο αιώνα ανήκε στους επισκόπους του Μετς. Ήταν εμπορική πόλη και οι πολίτες της το 1464 δήλωσαν υποταγή στους δούκες της Λωρραίνης. Κατά τον Τριακονταετή πόλεμο η πόλη υπέστη ζημίες. Ενσωματώθηκε στο βασίλειο της Γαλλίας το 1661. Στη συνέχεια, η πόλη συνέχισε την ανάπτυξή της. Προσαρτήθηκε δύο φορές από τους Γερμανούς, αρχικά μετά τον Γαλλοπρωσικό πόλεμο από το 1870 έως το 1918 και πάλι κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Το Σαρμπούρ είναι μια πόλη πλούσια σε αξιοθέατα και συνδυάζει την αρχιτεκτονική και πολιτιστική κληρονομιά με τις αθλητικές δραστηριότητες και το καταπράσινο περιβάλλον. Εκκλησία του Αγίου ΒαρθολομαίουΠαλιά τείχη της πόλης Παρεκκλήσι Φραγκισκανών, 13ος και 16ος αιώνας, με ένα μεγάλο βιτρό παράθυρο του Μαρκ Σαγκάλ Τοπικό μουσείο ιστορίας Γαλατο-ρωμαϊκή βίλα Saint-Ulrich Το καζίνο, ένα κτήριο που χτίστηκε το 1888 ενσωματωμένο σε έναν πύργο των παλαιών οχυρώσεων. Είναι χώρος πολιτιστικών διοργανώσεων Το Ταχυδρομείο Η βίλα ΒάιχερσταϊνΚτήρια στο Σαρμπούρ Η ιστοσελίδα της κοινότητας Σαρμπούρ (γαλλικά)
Μάχη του Πασεντάλε

Η Μάχη του Πασεντάλε, γνωστή και ως Μάχη της Φλάνδρας ή Τρίτη Μάχη της Υπρ, διεξήχθη περί τον Ιούλιο του 1917 μεταξύ των βρετανικών δυνάμεων υπό τον στρατηγό και αρχηγό του Γενικού Επιτελείου, σερ Ντάγκλας Χέιγκ και των γερμανικών δυνάμεων. Η Φλάνδρα βρίσκονταν στα βόρεια του Βελγίου σε μία αρκετά μεγάλη εκτεταμένη περιοχή, ενώ η μάχη πήρε το όνομα της από το ύψωμα της Πασεντάλε (Passchendaele).

 Ο Ντάγκλας Χέιγκ πίστευε ότι τώρα ο πόλεμος εξαρτιόταν κυρίως από τις βρετανικές δυνάμεις εξαιτίας του ότι Γάλλοι και Ρώσοι ήταν πλέον εκτός μάχης, ενώ δεν ήταν σίγουρο εάν και όταν κατέφθαναν οι Αμερικάνοι θα ήταν σε ικανούς αριθμούς ώστε να προλάβουν την καταστροφή. Για να καταφέρει να κρατήσει το μέτωπο, θα έπρεπε να το πετύχει στα παλιά πεδία των μαχών γύρω από την Υπρ, όπου ο βρετανικός στρατός θα μπορούσε να εκτελέσει με επιτυχία μία ισχυρή προέλαση που θα έφερνε την παράδοση των βελγικών λιμανιών που χρησιμοποιούνταν ως βάσεις για τα γερμανικά υποβρύχια. Τα πράγματα στην αρχή έδειχναν ότι θα πήγαιναν καλά αφού πέτυχε μία προκαταρτική έφοδος κατά της κορυφογραμμής Μεσίν στα νότια της Υπρ τις πρώτες μέρες του Ιουνίου, με σχετικά περιορισμένους στόχους, απόλυτο αιφνιδιασμό και μεγάλη στήριξη από το πυροβολικό (αναλώθηκαν 3,5 εκατομμύρια οβίδες και η πρώτη γραμμή των Γερμανών ισοπεδώθηκε με 500.000 τόνους εκρηκτικών). Όμως όταν άρχισε η κύρια επίθεση στα τέλη του Ιουλίου παρουσιάστηκαν όλα τα προβλήματα που παρουσιάστηκαν και στα πεδία των μαχών του Σομ. Το προκαταρτικό μπαράζ (3,4 εκατομμύρια οβίδες) ακύρωσε κάθε αιφνιδιασμό. Τα μελετημένα χρονοδιαγράμματα ως συνήθως ανατράπηκαν μέσα στο χάος του πολέμου, ενώ η αντίσταση του εχθρού απλώνονταν σε μεγαλύτερο βάθος και ήταν πολύ πιο αποφασιστική απ’ ό,τι περίμεναν οι επιτιθέμενοι. Η ασταμάτητη βροχή και το πυροβολικό μετέτρεψαν το πεδίο της μάχης σε ένα τοπίο πλήρους απόγνωσης. Όμως ο Ντάγκλας Χέιγκ συνέχισε πετυχαίνοντας μερικές μικρές νίκες με τεράστιο τίμημα έως και στις αρχές του Νοέμβρη που τα καναδικά τάγματα κατέλαβαν την Πασαντέλ απ’ όπου πήρε το όνομα της η μάχη. Στο τέλος της μάχης οι Βρετανοί είχαν απώλειες 240.000 ανδρών (70.000 νεκροί), ενώ οι Γερμανοί είχαν απώλειες 200.000 ανδρών. Οι επικριτές του Χέιγκ επικαλούνταν τον πρώτο αριθμό, οι υπερασπιστές του τον δεύτερο. Στις 20 Νοεμβρίου εξαπέλυσε δεύτερη επίθεση στο Καμπρέ. Σκόπευε, μεταξύ άλλων, να δοκιμάσει σε μεγάλη κλίμακα τις νέες τεχνικές που είχε αναπτύξει ο βρετανικός στρατός με την στενή συνεργασία των τριών όπλων: πεζικού, αρμάτων μάχης και πυροβολικού. Ο αιφνιδιασμός ήταν απόλυτος: η γερμανική αμυντική γραμμή υποχώρησε σε βάθος τεσσάρων μιλίων και στην Αγγλία χτύπησαν χαρμόσυνες καμπάνες για να γιορτάσουν την νίκη, αλλά βιάστηκαν. Δέκα μέρες μετά οι Γερμανοί αντεπιτέθηκαν και ανακατέλαβαν όλο το έδαφος που είχαν χάσει. Έτσι ο Ντάγκλας Χέιγκ έχασε και το τελευταίο ίχνος εμπιστοσύνης που του είχαν οι πολιτικοί αρχηγοί, και ο Λόιντ Τζορτζ ανέλαβε αυτοπροσώπως τη στρατηγική της διεξαγωγής του πολέμου. Μάικλ Χάουαρντ, Ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος
Δημήτριος Βουδούρης

Ο Δημήτριος Βουδούρης (29 Αυγούστου 1931 - 22 Ιανουαρίου 2018), του Παναγιώτη και της Ροζαλίας, υπήρξε Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Ήταν ιστορικό στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας και υπηρέτησε ως βουλευτής και υφυπουργός.

 Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1931 και σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο της γενέτειράς του. Εξελέγη τρεις φορές βουλευτής στις εκλογές του 1974, 1977 και 1985 με τη Νέα Δημοκρατία αρχικά στην περιφέρεια Δήμου Θεσσαλονίκης και αργότερα στην Α΄ Θεσσαλονίκης. Διετέλεσε γενικός γραμματέας στο Υπουργείο Εσωτερικών το 1974 στην κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας του Κωνσταντίνου Καραμανλή και υφυπουργός Εξωτερικών στην Κυβέρνηση Ράλλη. Από το 1994 ως το 1997 ήταν επικεφαλής της Διοικούσας Επιτροπής της Νέας Δημοκρατίας νομού Θεσσαλονίκης.Απεβίωσε σε ηλικία 87 ετών στις 22 Ιανουαρίου 2018. Αντώνης Μακρυδημήτρης, Οι υπουργοί των εξωτερικών της Ελλάδας 1829-2000, εκδ.Καστανιώτης, Αθήνα, 2000, σελ.121 Βουδούρης Παναγιώτη Δημήτριος, Βουλή των Ελλήνων
Φούτμπολ Αλάιανς

Η Φούτμπολ Αλάιανς (αγγλικά: Football Alliance) ήταν ένωση ποδοσφαιρικών σωματείων και διοργανώτρια αρχή του ομώνυμου πρωταθλήματος, η οποία διήρκεσε τρεις αγωνιστικές περιόδους από την περίοδο 1889–90 έως και την περίοδο 1891–92.

 Δημιουργήθηκε από 12 συλλόγους ως εναλλακτική λύση στη Φούτμπολ Λιγκ, η οποία είχε αρχίσει την περίοδο 1888–89, επίσης με 12 συλλόγους μέλη. Η Συμμαχία κάλυψε μια παρόμοια περιοχή με τη Φούτμπολ Λιγκ, που εκτεινόταν από τα Αγγλικά Μίτνλαντς έως τα Βορειοδυτικά, αλλά και πιο ανατολικά στο Σέφιλντ, το Γκρίμσπι και το Σάντερλαντ. Ορισμένα από τα σωματεία που ίδρυσαν τη Φούτμπολ Αλάιανς είχαν παίξει στο Δε Κομπινέισον το προηγούμενο έτος, αλλά αυτό το πρωτάθλημα κατέρρευσε ως αποτέλεσμα της ασυμφωνίας και της έλλειψης οργάνωσης. Πρόεδρος της Φούτμπολ Αλάιανς ήταν ο Τζον Χολμς, επίσης πρόεδρος της Γουένσντεϊ, που ήταν η πρώτη πρωταθλήτρια που είχε δεκαπέντε νίκες σε είκοσι δύο αγώνες. Στο τέλος της πρώτης περιόδου της Αλάιανς, όταν η Στόουκ αποχώρησε από τη Φούτμπολ Λιγκ, η Αλάιανς την αποδέχτηκε ως νέο μέλος. Την επόμενη χρονιά, η Στόουκ και η Ντάργουιν, ένας άλλος σύλλογος της Αλάιανς, έγιναν αποδεκτοί στη Φούτμπολ Λιγκ, η οποία αριθμούσε πλέον 14 συλλόγους μέλη. Το 1892 αποφασίστηκε να συγχωνευθούν τα δύο πρωταθλήματα και συνεπώς σχηματίστηκε η Φούτμπολ Λιγκ Σέκοντ Ντιβίζιον, αποτελούμενη κυρίως από σωματεία της Φούτμπολ Αλάιανς. Οι υπάρχοντες σύλλογοι της Φούτμπολ Λιγκ, καθώς και τρεις από τους ισχυρότερους συλλόγους της Αλάιανς, αποτελούσαν τη Φούτμπολ Λιγκ Φερστ Ντιβίζιον. Σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Αγγλίας The History of the English Football League: Part One--1888-1930 στα Google Books
Ουλιότι

Το Ουλιότι (ρωσικά: Улёты) είναι χωριό, και διοικητικό κέντρο της επαρχίας Ουλιότι στο κράι Υπερβαϊκάλης της Ρωσίας. Ο πληθυσμός το 2010 ήταν 6.061 κάτοικοι, μειωμένος σε σχέση με το 2002 που ήταν 6.350 κάτοικοι και το 1989 που ήταν 6.693 κάτοικοι.

 Το χωριό βρίσκεται 120 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από το Τσιτά. Αναφέρεται για πρώτη φορά το 1788, μετά την ρωσική κατάληψη της περιοχής. Περιλαμβάνεται στον κατάλογο των οικισμών του κράι Υπερβαϊκάλης, που εκτίθονται σε απειλή πυρκαγιάς. Постановление Правительства Забайкальского края от 08.09.2015 № 456 «Κατάλογος των οικισμών του κράι Υπερβαϊκάλης που εκτίθονται σε απειλή πυρκαγιάς» Εγκυκλοπαίδεια Υπερβαϊκάλης
Νικόλαος Μακαρέζος

Ο Νικόλαος Μακαρέζος (1919 - 3 Αυγούστου 2009) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και πρωτεργάτης της χούντας. Διετέλεσε υπουργός σε δικτατορικές κυβερνήσεις από το 1967 μέχρι το 1973. Μετά την πτώση της χούντας, το 1975, καταδικάστηκε σε θάνατο. Πέθανε το 2009.

 Γεννήθηκε το 1919 στη Γραβιά Φωκίδας. Σχολείο πήγε στο χωριό του, το γυμνάσιο το έβγαλε στη Λαμία. Το 1937 πήγε στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και την τελείωσε το 1940 με τον βαθμό του Ανθυπολοχαγού του Α' βαρέος πυροβολικού. Ολοκλήρωσε την στρατιωτική του κατάρτιση στη σχολή πυροβολικού στο Μεγάλο Πεύκο, στην αγγλική σχολή πυροβολικού στην Almaza του Καΐρου και στην αμερικάνικη σχολή πυροβολικού στο Μπάμπενχάουζεν της Γερμανίας. Είχε σπουδάσει οικονομικές και πολιτικές επιστήμες και είχε 3 πανεπιστημιακά πτυχία από την A.Σ.O.E.E. την Πάντειο και από την Ανωτάτη Σχολή Βιομηχανικών Σπουδών. Πήρε μέρος στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και έλαβε τον βαθμό του συνταγματάρχη. Μαζί με τον συνταγματάρχη Παπαδόπουλο και τον ταξίαρχο Παττακό προγραμμάτισαν το πραξικόπημα, εκμεταλλευόμενοι την ρευστή κατάσταση της ελληνικής πολιτικής εκείνης της εποχής. Με το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου του 1967 συνέλαβε την τότε νόμιμη κυβέρνηση Κανελλόπουλου και σχεδόν όλους τους πολιτικούς ηγέτες, επιβάλλοντας στη Ελλάδα Δικτατορία. Ο Μακαρέζος διετέλεσε υπουργός Συντονισμού και αντιπρόεδρος στις περισσότερες από τις επόμενες δικτατορικές κυβερνήσεις και ήταν υπεύθυνος για την οικονομία της χώρας. Παραιτήθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 1973. Μετά την κατάρρευση της Χούντας του Δημητρίου Ιωαννίδη το 1974, ο Μακαρέζος συνελήφθη και τέθηκε σε κράτηση σε παράλιο ξενοδοχείο της Τζιάς. Μετά από ένα χρόνο περίπου, δικάστηκε για προδοσία και για την στάση και καταδικάστηκε σε θάνατο. Η κυβέρνηση Καραμανλή αποφάσισε να μην προχωρήσει σε εκτέλεση της θανατικής ποινής, η οποία μετατράπηκε σε ισόβια με βάση το άρθρο 116 του ν.δ. 125 του 1967 που προέβλεπε αυτή τη μετατροπή εάν ο καταδικασμένος δεν εκτελεσθεί εντός τριών ετών. Ο Μακαρέζος αποφυλακίστηκε το 1990, όταν η ποινή του μετατράπηκε για λόγους υγείας σε περιορισμό κατ' οίκον. Μέχρι το τέλος του ο Μακαρέζος υποστήριζε ότι λυπόταν για πολλές από τις ενέργειές του αλλά ακόμα καυχιόταν για τα οικονομικά επιτεύγματά του τον καιρό της εξαετίας που κυβέρνησε. Απεβίωσε στις 3 Αυγούστου του 2009.
Α΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 2000-2001

Το πρωτάθλημα της περιόδου 2000-01 (γνωστό και ως Ανώτερη Κατηγορία) ήταν το 42ο που διεξήχθη σε μορφή εθνικής κατηγορίας και το 22ο από καταβολής του επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Το κατέκτησε ο Ολυμπιακός για πέμπτη συνεχόμενη χρονιά και 30ή στην ιστορία του, τερματίζοντας δώδεκα βαθμούς μπροστά από τον δεύτερο Παναθηναϊκό. Λόγω της επικείμενης μείωσης των ομάδων από 16 σε 14, από την επόμενη περίοδο υποβιβάστηκαν τέσσερις ομάδες στη Β΄ Εθνική.

 Ολυμπιακός Προπονητές: Γιάννης Μαντζουράκης (1η-7η αγ.), Τάκης Λεμονής (8η-30ή αγ.). Ποδοσφαιριστές: (Σε παρένθεση συμμετοχές/τέρματα) Τερματοφύλακες: Γεωργίου (10), Ελευθερόπουλος (21), Τσενάμο (δεν αγωνίστηκε). Αμυντικοί: Αμανατίδης (12), Ανατολάκης (22/2), Άντζας (12), Καραταΐδης (8), Κόντης (11), Κωστούλας (22), Μαυρογενίδης (24/1), Τζιωρτζιόπουλος (3). Μέσοι: Γεωργάτος (20/5), Γιαννακόπουλος (26/11), Ζε Ελίας (18), Ζέτερμπεργκ (22/4), Καστίγιο (1), Λουτσιάνο (13/1), Νινιάδης (22/6), Πασσαλής (4), Πατσατζόγλου (20/2), Πουρσανίδης (19), Τζόρτζεβιτς (25/14). Επιθετικοί: Άλβες (17/3), Αλεξανδρής (27/20), Οφορίκουε (13/3), Τζιοβάνι (19/8), Χούτος (6/3). Β = Βαθμοί , Αγ.= Αγώνες, Ν =Νίκες; Ι = Ισοπαλίες, Η = Ήττες, ΓΥ= Γκολ Υπέρ, ΓΚ =Γκολ Κατά, Δ =Διαφορά τερμάτων; Αγώνες μπαράζ που διεξήχθησαν για τον υποβιβασμό:
Λιλή Ιακωβίδου

Η Λιλή Ιακωβίδου (1897 ή 1902-1985), γένος Πατρικίου, ήταν Ελληνίδα συγγραφέας. Γεννήθηκε στην Αθήνα και υπήρξε σύζυγος του ηθοποιού Μιχάλη (Μίχη) Ιακωβίδη. Υπήρξε μία από τις τελευταίες και πλέον αγαπημένες μαθήτριες του Παλαμά, με τον οποίο είχαν αλληλογραφία.

 Αποφοίτησε από το Αρσάκειο. Στους λογοτεχνικούς κύκλους εμφανίστηκε το 1918 όταν ήταν φοιτήτρια της Νομικής και έγινε μέλος της συντακτικής επιτροπής του περιοδικού "Νουμάς". Υπηρέτησε ως υπάλληλος της Βουλής από όπου αποχώρησε με το βαθμό του τμηματάρχη. Απεβίωσε σε ηλικία 88 ετών έπειτα από μακρόχρονη ασθένεια στις 11 Νοεμβρίου 1985 και κηδεύτηκε δύο ημέρες μετά από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών. Μέχρι το 1950 είχε εκδώσει τα έργα: "Φωτεινές ώρες" (ποιήματα) 1932 (η πρώτη της ποιητική συλλογή) "Σαράντα τραγούδια", 1934 "Κορυδαλλοί" (ποιητική συλλογή) 1940, για την οποία και έλαβε βραβείο από το Υπουργείο Παιδείας. "Εύκολα θύματα", (δράμα) 1937, για το οποίο και έλαβε βραβείο από το σύλλογο "Παρνασσός". "Κορίτσια" (δράμα) 1938, το οποίο και βράβευσε η Ακαδημία Αθηνών και "Αγγελίνα" (δράμα) 1940. Άνυδρη γη (1968)Επίσης εξέδωσε και μελέτες που αφορούσαν τους "Χαιρετισμούς της Ηλιογέννητης" του Παλαμά (1929) και το ποιητικό έργο του Καρθαίου (1936). Συνεργάστηκε σε πολλά περιοδικά και εφημερίδες και ανέπτυξε αξιομνημόνευτη πνευματική δραστηριότητα με ποιήματα, διηγήματα, θεατρικά έργα, άρθρα, μελέτες και διαλέξεις. Τα έργα της διακρίνονται για τη ρεαλιστικότητα και το συναισθηματισμό τους. Τιμήθηκε με το "Κρατικό Βραβείο Ποιήσεως" και το "Χωρέμειο" βραβείο της Ακαδημίας. Είχε διατελέσει μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, στο οποίο υπηρέτησε επί 35 χρόνια. Λιλή Ιακωβίδου στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών
Λεονόρ ντ'Ορλεάν-Λονγκεβίλ

Ο Λέονορ (1540 - 7 Αυγούστου 1573) από τον Οίκο των Βαλουά-Ορλεάνης ήταν δούκας του Λονγκεβίλ (1551-73), πρίγκιπας του Σατέλ-Αγιόν, μαρκήσιος του Ροτελέν, κόμης του Μονγκομερύ και Τανκαρβίλ, κόμης του Νεσατέλ (1551-73). Ήταν κυβερνήτης της Πικαρδίας και της Νορμανδίας και ένας από τους στρατιωτικούς αρχηγούς των Θρησκευτικών Πολέμων στη Γαλλία.

 Ήταν γιος του Φραγκίσκου μαρκησίου του Ροτελέν, πρίγκιπα του Σατέλ-Αγιόν, υποκόμη του Μελύν και της Ζακελίν ντε Ροάν. Ο Φραγκίσκος ήταν γιος του Λουδοβίκου Α΄ δούκα του Λονγκεβίλ και νεότερος αδελφός του Λουδοβίκου Β΄ δούκα του Λονγκεβίλ. Το 1551 απεβίωσε ο εξάδελφός του Φραγκίσκος Γ΄ δούκας του Λονγκεβίλ, γιος του Λουδοβίκου Β΄. Ο πατέρας τού Λέοναρ δεν ζούσε εδώ και τρία έτη, έτσι έγινε ο ίδιος δούκας του Λονγκεβίλ. Απεβίωσε το 1573 στο Σατωντέν. Νυμφεύτηκε τη Μαρία των Βουρβόνων, δούκισσα του Εστουτβίλ, κόρη του Φραγκίσκου Α΄ κόμη του Σαιν-Πολ και είχε τέκνα: Ερρίκος Α΄ 1568-1595, δούκας του Λονγκεβίλ. Φραγκίσκος 1570-1631, δούκας του Φρονσάκ. Αντουανέτα 1572-1618, παντρεύτηκε τον Κάρολο ντε Γκοντί. Γιος τους ήταν ο Ερρίκος δούκας του Ρετς. Ελεονώρα 1573-1639, παντρεύτηκε τον Κάρολο Γκογιόν ντε Ματινόν. Ο γιος τους Φρανσουά, είχε εγγονό τον Ιάκωβο Α΄ πρίγκιπα του Μονακό. ακόμη δύο κόρες, άγαμες. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Léonor d'Orléans, Duke of Longueville στο Wikimedia Commons
Τσαρλς Άντρομπας

Ο Σερ Τσαρλς Άντρομπας (Sir Charles James Antrobus, 14 Μαΐου 1933 - 3 Ιουνίου 2002), αξιωματικός του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, Μεγαλόσταυρος Ιππότης του Τάγματος του Αγίου Μιχαήλ και του Αγίου Γεωργίου ήταν Γενικός Κυβερνήτης του Αγίου Βικεντίου και Γρεναδίνων από το 1996 ως το θάνατό του. Υπήρξε ο μοναδικός Γενικός Κυβερνήτης που υπηρέτησε επί τριών διαφορετικών πρωθυπουργών (Τζέιμς Μίτσελ, Άρνχιμ Γιούστας και Ραλφ Γκονσάλβες).

 Γεννήθηκε στο Ολντ Μοντρόουζ στις 14 Μαΐου του 1933. Εργάστηκε στην εταιρεία Cable and Wireless σε διάφορες χώρες και έφτασε στο βαθμό του Διευθυντή. Τη δεκαετία του 1980 υπηρέτησε στην κυβέρνηση Μίτσελ σε διάφορα πόστα. Έγινε Κυβερνήτης την 1η Ιουνίου του 1996 διαδεχόμενος τον αποβιώσαντα Σερ Ντέιβιντ Τζακ. Πέθανε εν ενεργεία, ενώ έκανε θεραπεία στον Καναδά στις 3 Ιουνίου του 2002. Τον διαδέχθηκε προσωρινά η Μόνικα Ντέικον.
Ααρών της Βουλγαρίας

Ο Ααρών, βουλγαρ. Арон (10ος αι.) από τη Δυναστεία Κομητόπουλων ήταν Βούλγαρος ευγενής. Όταν οι Ρωμαίοι ανέκτησαν τα ανατολικά μέρη της Βουλγαρίας το 971, ο Ααρών και οι τρεις αδελφοί του, γιοί του κόμη Νικολάου, συνέχισαν την αντίσταση στη δύση. Κλήθηκαν Κομητόπουλοι και κυβέρνησαν τη χώρα μαζί, ως νόμιμοι διάδοχοι του θρόνου, καθώς οι δύο τελευταίοι τσάροι της δυναστείας του Κρούμου, οι αδελφοί Βόρις Β΄ και Ρομάν, ήταν φυλακισμένοι στην Κωνσταντινούπολη. Η αντίσταση του Ααρών ήταν στη Σερδική (νυν Σόφια), που βρίσκεται στην κύρια οδό μεταξύ Κωνσταντινούπολης και Δυτικής Ευρώπης. Αυτός έπρεπε να υπερασπιστεί την περιοχή από εχθρικές εισβολές και να επιτεθεί στα Ρωμαϊκά εδάφη στη Θράκη.

 Ήταν γιος του Νικολάου κόμη και της Ριψίμια της Αρμενίας. Αδελφοί του ήταν οι Δαυίδ, Μωυσής και Σαμουήλ. Στην αρχή της μεγάλης εκστρατείας εναντίον της Ρωμανίας το 976, οι δύο μεγαλύτεροι αδελφοί Δαυίδ και Μωυσής απωλέσθηκαν, αλλά οι Βούλγαροι επέτυχαν μεγάλες επιτυχίες, όπως την επιστροφή της βορειο-ανατολικής Βουλγαρίας. Τότε ο Βασίλειος Β΄ Αυτοκράτορας των Ρωμαίων, που έπρεπε να πολεμήσει με τους Βούλγαρους και την επικίνδυνη εξέγερση υπό τον Βάρδα Σκληρό, στράφηκε στη μυστική διπλωματία. Η προσοχή του επικεντρώθηκε στον Ααρών, που ήταν πιο επικίνδυνος τότε, λόγω της εγγύτητας της έδρας του με τη Θράκη και εξ αιτίας της φιλοδοξίας του να κυβερνήσει όλη τη Βουλγαρία μόνος του. Αυτό έκανε την ειρήνη επικερδή για τον Ααρών και τον Βασίλειο Β΄. Οι Βούλγαροι ευγενείς ζήτησαν το χέρι της αδελφής του Αυτοκράτορα και ο Βασίλειος Β΄ συμφώνησε· όμως τού έστειλε την κόρη ενός ευγενούς του και τον επίσκοπο της Σεβάστειας. Αν και η εξαπάτηση ανακαλύφθηκε και ο επίσκοπος σκοτώθηκε, οι διαπραγματεύσεις συνεχίστηκαν. Στο τέλος ο Σαμουήλ έμαθε τις μυστικές διαπραγματεύσεις και στις 14 Ιουνίου 976 ο Ααρών, μαζί με όλη την οικογένειά του, εξοντώθηκε στην περιοχή της σημερινής Ντουπνίτσα. Μόνο ο μεγαλύτερος γιος του Ιβάν Βλάντισλαβ γλίτωσε, μετά από παρέμβαση του Γαβριήλ, γιου του Σαμουήλ. Ωστόσο ο Ιβάν Βλαντισλάβ σκότωσε τον (σωτήρα του) Γαβριήλ 39 έτη μετά, για να εκδικηθεί τον θάνατο των αθώων αδελφών του· έπειτα σφετερίστηκε τον θρόνο και έγινε τσάρος της Βουλγαρίας. Σύμφωνα με άλλη άποψη, ο Συμεών Α΄ της Βουλγαρίας είχε αρκετά παιδιά: ένα από αυτά, ο Ιβάν, νυμφεύτηκε με μία Αρμένια στην Καισάρεια και οι Ααρών και Μωυσής είναι παιδιά αυτού του Ιβάν. Είχε τέκνο: Ιβάν Βλαντισλάβ άκμασε 1015-1018, τσάρος της Βουλγαρίας. Nicholas Adontz. Samuel l'Armenien, Roi des Bulgares. Bruxelles, Palais des academies, 1938. Published also in: Etudes Armeno-Byzantines. Livraria Bertrand. Lisbonne, 1965, Pp. 347 - 407
Το προσφυγάκι (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο αρ. 3485)

Το βοσκόπουλο με κουταβάκι που φιλοξενείται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο με αριθμό 3485 βρέθηκε στη Μικρά Ασία. Το έργο ονομάζεται επίσης «Το προσφυγάκι». Γύψινο εκμαγείο του εκτίθεται και στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Βασιλείας.

 Το αγαλματάκι βρέθηκε το 1922 σε ανασκαφές του Έλληνα αρχαιολόγου Κουρουνιώτη στον αρχαιολογικό χώρο του Βουλευτηρίου ή Γεροντικού της Νύσσης. Λόγω της Μικρασιατικής καταστροφής το αγαλματάκι μεταφέρθηκε τον ίδιο χρόνο από τον Κουρουνιώτη στην Αθήνα που το παρέδωσε στο Αρχαιολογικό Μουσείο. Από τότε φέρει το όνομα «το προσφυγάκι». Είναι κατασκευασμένο από μάρμαρο και έχει ύψος 63 εκατοστά. Παρουσιάζει ένα μικρό ιστάμενο βοσκόπουλο που κρατάει στην αγκαλιά του με αγάπη ένα σκυλάκι. Το παιδάκι φοράει κοντή κάπα με κουκούλα και έχει τα ποδαράκια του γυμνά. Το μοτίβο του μικρού παιδιού είναι πολύ δημοφιλές και απαντάται συχνά στους ελληνιστικούς και ρωμαϊκούς χρόνους. Παρόμοια αγάλματα χρησίμευαν ως ανάθημα ή τάμα από εύπορες οικογένειες για την ανάρρωση του παιδιού τους, ή όπως σε ετούτη την περίπτωση, ως διακοσμητικό στοιχείο με θέμα την φύση και την εξοχή. Η δεύτερη εκδοχή είναι πιο πιθανή, αφού οι γονείς του εικονιζόμενου μικρού βοσκόπουλου μάλλον δεν θα είχαν την οικονομική ευχέρεια να κάνουν τάμα, ή αντίθετα, εάν κάποιοι εύποροι βοσκοί έκαναν το τάμα αυτό, δεν θα εικόνιζαν το παιδάκι τους τόσο φτωχικά. Το αγαλματάκι ετούτο είναι μάλλον δείγμα των πραγματικών συνθηκών ζωής του φτωχού λαού. Το εικονιζόμενο παιδάκι μπορεί να είναι σκλαβάκι ή παραγιός κάποιου άπορου κυρίου των αρχαίων χρόνων. Το καλλιτεχνικό ύφος του παρουσιαζομένου θέματος είναι γνωστό από τις αρχές των ελληνιστικών χρόνων. Ο βουκολικός ποιητής Θεόκριτος έγραψε πολλούς ειδυλλιακούς στοίχους που εν συνεχεία ενέπνευσαν πολλούς σύγχρονους και μεταγενέστερους καλλιτέχνες, όπως τον ποιητή Βιργίλιο (Βουκολικά), ή και άλλους ζωγράφους και γλύπτες. Τα καλλιτεχνήματα βουκολικού περιεχομένου ήταν δημοφιλή και διακοσμούσαν πολλά σπίτια, επαύλεις και κήπους. Το αγαλματάκι είναι ρωμαϊκό αντίγραφο του 2ου αιώνα, κάποιου προγενέστερου γνησίου που χρονολογείται στους πρώτους ελληνιστικούς χρόνους. Νικόλαος Καλτσάς (2007). Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο. Αθήνα: ΟΛΚΟΣ, ISBN 978-960-89339-1-0. σελίδες 376. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Δεκεμβρίου 2010. Ανακτήθηκε στις 21 Νοεμβρίου 2011. Τόμας Λόχμαν, Skulpturhalle Basel (2010). Skulptur des Montats Juli 2010: Hirtenknabe mit Hund aus Nysa. σελίδες 1-2. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Ιουλίου 2011. Ανακτήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 2011.
Εράρ του Λα Μαρκ

Ο Εράρ, γαλλ.: Érard de la Marck , (31 Μαΐου 1472 – 18 Μαρτίου 1538) από τον Οίκος του Λα Μαρκ~Οίκο του Λα Μαρκ ήταν πρίγκιπας-επίσκοπος της Λιέγης από το 1506 έως το 1538. Γεννήθηκε στο Σεντάν τού Αρντέν ως ο τρίτος γιος τού Ροβέρτου Α΄ τού Λα Μαρκ, κυρίου τού Σεντάν και του Μπουγιόν (Sedan, Bouillon).

 Ο Εράρ ήταν επίσης κύριος τού Ζαμέτς (Jametz), επίσκοπος τού Σαρτρ (1507–1525) και αρχιεπίσκοπος της Βαλένθια (1520–1538). Διορίστηκε καρδινάλιος το 1520. Πρώτα προσπάθησε να αποκτήσει προστασία από τον βασιλιά της Γαλλίας και τελικά συμμάχησε με τον βασιλιά της Γερμανίας. Κατάφερε να εξασφαλίσει την ειρήνη στο πριγκιπάτο-επισκοπή καθ' όλη τη διάρκεια της εξουσίας του. Η ποιμαντορία του θεωρείται ως η πιο ακμάζουσα της επισκοπής της Λιέγης. Ανοικοδόμησε το ανάκτορο τού πρίγκιπα-επισκόπου, που είχε καταστραφεί από τους πολέμους τού περασμένου αιώνα με τη Βουργουνδία. Αποκατέστησε επίσης πολλά μνημεία, συμπεριλαμβανομένης της κολλεγιακής εκκλησίας τού Αγ. Μαρτέν. Κατάλογος επισκόπων και πριγκίπων-επισκόπων της Λιέγης Κατάλογος επισκόπων της Σαρτρ Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Érard de La Marck στο Wikimedia Commons Cheney, David M. «Archdiocese of Valencia». Catholic-Hierarchy.org. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουνίου 2018. (for Chronology of Bishops) [self-published] Chow, Gabriel. «Metropolitan Archdiocese of Valencia». GCatholic.org. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουνίου 2018. (for Chronology of Bishops) [self-published] Biography
Αικατερίνη του Βρανδεμβούργου

Η Αικατερίνη (Κένιγκσμπεργκ, 28 Μαΐου 1604 - 27 Αυγούστου 1649, Σένινγκεν) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν κόρη του εκλέκτορα του Βρανδεβούργου και με τους γάμους της έγινε πρώτα πριγκίπισσα της Τρανσυλβανίας (1629-1630) και μετά πριγκίπισσα της Σαξονίας-Λάουνεμπουργκ.

 Ήταν η τρίτη κόρη του Ιωάννη-Σιγισμούνδου, εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και της Άννας των Χοεντσόλερν, κόρης του Αλβέρτου-Φρειδερίκου δούκα της Πρωσίας. Η Αικατερίνη μεγάλωσε στο Βρανδεμβούργο, αλλά έζησε με τη μητέρα της στη Σουηδία για αρκετά χρόνια, έπειτα από τον γάμο της αδελφής της Μαρίας-Ελεονόρας με τον Γουσταύο Β΄ Αδόλφο των Βάσα, βασιλιά της Σουηδίας το 1620. Εκπαιδεύτηκε για να γίνει μία ιδανική σύζυγος ενός ηγεμόνα και «ήταν πλούσια κεκοσμημένη με αρετές, κατάλληλες για μία πριγκιπική σύζυγο». Στις 2 Μαρτίου 1626 παντρεύτηκε τον Γαβριήλ Μπέτλεν, πρίγκιπα της Τρανσυλβανίας. Ο γάμος συνέδεσε τον προτεστάντη πρίγκιπα της Τρανσυλβανίας με τις προτεσταντικές δυνάμεις της Δανίας, της Σουηδίας και του Παλατινάτου. Ένας πρώτος γάμος δια πληρεξουσίων εορτάστηκε στο Βερολίνο και ένας δεύτερος γάμος με τα ίδια τα πρόσωπα πραγματοποιήθηκε στο Κοσίτσε στην Τρανσυλβανίας, μετά την άφιξη της Αικατερίνης. Το ζευγάρι εγκαταστάθηκε στην Άλμπα Γιούλια της Τρανσυλβανίας. Η σχέση τους δεν περιγράφεται ως ευτυχισμένος. Ο Γαβριήλ είχε πολλές ερωμένες και η Αικατερίνη είχε επίσης εραστές, κυρίως τον Ίστβαν Τσάκυ, όμως λόγω των διπλών προτύπων της εποχής, μόνο η Αικατερίνη έλαβε κακή φήμη λόγω αυτού. Ο γάμος παρέμεινε άτεκνος. Ο πρίγκιπας Γαβριήλ Μπέτλεν απεβίωσε στις 25 Νοεμβρίου 1629. Υπήρχε όρος στο συμβόλαιο γάμου ότι η Αικατερίνη θα εκλεγόταν διάδοχος του συζύγου της, έτσι εξελέγη ως διάδοχός του από την Τρανσυλβανική Συνέλευση (Diet) και ορκίστηκε τον επίσημο όρκο της ως διάδοχός του τον Μάιο-Ιούνιο του 1626. Μετά από αυτό επιβεβαιώθηκε το καθεστώς της από την Οθωμανική Πύλη, μέσω της προσπάθειας των Ολλανδών και Άγγλων συμμάχων του Γαβριήλ. Ο Μπέτλεν επιβεβαίωσε την εκλογή της με την πολιτική του διαθήκη, στην οποία σημείωσε ότι «ίσως δεν έχει εκλεγεί ποτέ άλλη επιφανής πριγκίπισσα γυναίκα» Η πολιτική της ήταν να επαναφέρει την Τρανσυλβανία υπό την επιρροή του Φερδινάνδου Β΄ των Αψβούργων. Προσπάθησε μάταια για έναν χρόνο να παραμείνει στο θρόνο, υποστηρίζοντας τον αγαπημένο της Ίστβαν Τσάκυ, αλλά αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την εξουσία στις 21 Σεπτεμβρίου 1630. Η Υψηλή Πύλη επέλεξε αρχικά τον κουνιάδο της Στέφεν Μπέτλεν ως διάδοχο, αλλά τελικά τον διαδέχθηκε ο Γεώργιος Α΄ Ρακότσι. Ο νέος αυτός πρίγκιπας εξελέγη την 1η Δεκεμβρίου 1630. Η Αικατερίνη μετακόμισε πίσω στη Γερμανία, όπου μεταστράφηκε στον καθολικισμό το 1633 και παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο-Κάρολο πρίγκιπα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ το 1639. Απεβίωσε στις 27 Αυγούστου 1649.
378 Ολμία

Η Ολμία (Holmia) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,8. Ανακαλύφθηκε το 1893 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια, και πήρε το όνομά της από τη Στοκχόλμη.

 Η διάμετρος της Ολμίας υπολογίσθηκε σε 26,7 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 20 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,297 (από δεδομένα του IRAS). Η Ολμία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 4 ώρες και 27 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 115 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Λούκας φαν Ούντεν

Ο Λούκας φαν Ούντεν (φλαμανδικά: Lucas van Uden, 18 Οκτωβρίου 1595 - 4 Νοεμβρίου 1672) ήταν κορυφαίος Φλαμανδός ζωγράφος - τοπιογράφος, σχεδιαστής και χαράκτης της τεχνοτροπίας μπαρόκ, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε στην Αμβέρσα.

 Ο Λούκας φαν Ούντεν γεννήθηκε στην Αμβέρσα, όπου έγινε μέλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά το 1626-27. Πιθανότατα ήταν μαθητής του πατέρα του. Στις 14 Φεβρουαρίου 1627 νυμφεύτηκε την Άννα φαν Βούλπουτ (Anna van Woelput). Δραστηριοποιήθηκε στην Αμβέρσα για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του, εκτός από μια περίοδο περί το 1649, οπότε καταγράφεται ότι δεν ζούσε πλέον στην πόλη.Ήταν δάσκαλος των Γιαν Μπάπτιστ Μποννεκρόι, Φίλιπς Αουγκουστάιν Ίμμενρετ και Χίλλις Νέυτς.Απεβίωσε στην Αμβέρσα το 1672. Ο φαν Ούντεν ήταν κατά κύριο λόγο ζωγράφος τοπίων. Αν και ποτέ δεν ανήκε στο εργαστήριο του Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς, τα έργα του εν μέρει οφείλονται σε αυτόν. Ο φαν Ούντεν δημιούργησε αντίγραφα των έργων του Ρούμπενς σε ορισμένες περιπτώσεις. Η τεχνική του, με την προσοχή στη λεπτομέρεια, ειδικά στα μικρού μεγέθους έργα, και η αναζήτησή του για διακοσμητικά στοιχεία στα έργα μεγάλου μεγέθους τον τοποθετούν στην ίδια παράδοση με τους Γιαν Μπρίγκελ τον πρεσβύτερο και τον Γιόος ντε Μόμπερ. Στα γενικά του χαρακτηριστικά εντάσσονται η διαφόρων αποχρώσεων του πράσινου θέα που διακόπτεται από λεπτά δένδρα και πληθυσμώνεται από μικρές μορφές βοσκών ή χωρικών. Πολλές από τις μορφές στα έργα του είναι ζωγραφισμένες από τον Ντάβιντ Τένιερς τον νεότερο ή είναι αντιγραμμένες από έργα του Τένιερς ή του Ρούμπενς. Ο φαν Ούντεν συχνά συσχετίζεται με τον συνάδελφό του τοπιογραφο Γιαν Βίλντενς αλλά, αντίθετα από αυτόν, δεν υπάρχει μαρτυρία ότι ζωγράφισε ποτέ τοπία για λογαριασμό του Ρούμπενς. Ο Ρούμπενς, επίσης, ποτέ δεν προσέθεσε "σταφάζ" (πληθύσμωση) σε τοπία του φαν Ούντεν.Ο Λούκας φαν Ούντεν φιλοτέχνησε επίσης πολλά χαρακτικά, μερικά από τα οποία αποτελούν τμήμα της συλλογής του Ρέικσμουζεουμ και του Βρετανικού Μουσείου. Some of his designs were also etched by his pupil Philips Augustijn Immenraet. Έργα του Λούκας φαν Ούντεν Κατάλογος Φλαμανδών ζωγράφων Hans Vlieghe (1998). Flemish art and architecture, 1585-1700. Pelican history of art. New Haven: Yale University Press. ISBN 0-300-07038-1 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Lucas van Uden στο Wikimedia Commons
Όρος Μόκο

Το όρος Μόκο (πορτογ. Morro do Moco) είναι το υψηλότερο βουνό της Ανγκόλας, με υψηλότερη κορυφή σε υψόμετρο 2.620 μέτρα. Βρίσκεται στην Επαρχία Χουάμπο, στη δυτική Ανγκόλα, 70 χιλιόμετρα δυτικά της πόλεως Χουάμπο. Οι γεωγραφικές συντεταγμένες του είναι πλάτος 12°28΄ Νότιο και μήκος 15°10΄ Ανατολικό. Το βουνό έχει χαρακτηρισθεί το 2014 ως ένα από τα «Επτά θαύματα» της Ανγκόλας. Αποτελεί προορισμό για παρατηρητές πουλιών, πεζοπόρους και ανθρώπους που ασχολούνται με την καταρρίχηση και το παραπέντε.

 Η χλωρίδα του όρους Μόκο έχει ανεπαρκώς μελετηθεί, καθώς ελάχιστοι ειδικοί έχουν επισκεφθεί την περιοχή. Είναι γνωστό ότι έχει αρκετά είδη πρωτέας και άλλων αγγειόσπερμων φυτών, πολλά από τα οποία εμφανίζονται από τον Ιούλιο μέχρι τον Σεπτέμβριο.Στο όρος Μόκο έχουν καταγραφεί περίπου 233 είδη πουλιών και το βουνό έχει κηρυχθεί «Σημαντική Περιοχή Πτηνών» (Important Bird Area, IBA) από την οργάνωση BirdLife International και αποτελεί τμήμα της «Περιοχής ενδημικών πτηνών» (EBA) της Δυτικής Ανγκόλας.Το βουνό παρέχει μια κατοικία για μερικά κινδυνεύοντα και γενικότερα απειλούμενα είδη πτηνών, όπως ειναι ο πτερνιστής του Swierstra (Pternistis swierstrai) ο Xenocopsychus ansorgei, και τα είδη Dioptrornis brunneus και Cinnyris ludovicensis. Το όρος Μόκο είναι ένα ιδιαιτέρως απειλούμενο ενδιαίτημα εξαιτίας της μη βιώσιμης υλοτομίας για οικοδομές και καυσόξυλα. Οι εκτός ελέγχου πυρκαγιές στους θαμνότοπους του βουνού συνιστούν επίσης μια περιβαλλοντική απειλή. Αν και έχει προταθεί να συσταθεί ένα «Ειδικό καταφύγιο του όρους Μόκο», σήμερα η περιοχή δεν υπάγεται σε κάποιο καθεστώς προστασίας.Το δάσος του βουνού συνεχίζει να κινδυνεύει, ιδίως από τους κατοίκους του χωριού Kanjonde, που βρίσκεται στους πρόποδες και δεν έχει παροχή ηλεκτρικού ρεύματος, οπότε οι χωρικοί εξαρτώνται από τα καυσόξυλα για το μαγείρεμα, αλλά και περιορίζουν το δάσος για να αποκτήσουν καλλιεργήσιμη γη. Το «Mount Moco Project» είναι μη κυβερνητική οργάνωση που κάνει προσπάθειες για να τεθεί το βουνό υπό προστασία και επιμορφώνει τους κατοίκους του Kanjonde σχετικά με περισσότερο βιώσιμες πρακτικές. Η οργάνωση ξεκίνησε ένα φυτώριο δένδρων τον Ιούλιο του 2010 στο Kanjonde, το οποίο επεκτάθηκε το 2012 με την άδεια του φυλάρχου (soba) του χωριού, του Amândio Cabo. Merriam-Webster's Geographical Dictionary, γ΄ έκδοση, Massachusetts 1997, ISBN 0-87779-546-0
Φρανκ Ζυριετί

Ο Φρανκ Ζυριετί (γεννημένος στις 30 Μαρτίου 1975 στην Βαλάνς) είναι παλαίμαχος Γάλλος ποδοσφαιριστής, ο οποίος πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του αγωνιζόμενος στην Μπορντό ως αμυντικός.

 Η επαγγελματική καριέρα του Ζυριετί ξεκίνησε από την Λυών, στης οποίας τις ομάδες νέων ήταν και μέλος. Ωστόσο, δεν αγωνίστηκε σε κανέναν αγώνα με την πρώτη της ομάδα, με αποτέλεσμα την μεταγραφή του στην Γκενιόν με την λήξη της σεζόν. Εκεί πέτυχε την άνοδο στην Ντιβιζιόν 1 για την πρώτη του χρονιά στην ομάδα, και στις 19 Ιουλίου 1995, αγωνίστηκε στον πρώτο του αγώνα για την Λιγκ 1 απέναντι στην Μετς. Με την λήξη της σεζόν, η Γκενιόν υποβιβάστηκε ξανά, και, έπειτα από μια ακόμη χρονιά στην Λιγκ 2 όπου απέτυχε να επιστρέψει στην ανώτερη κατηγορία του γαλλικού ποδοσφαίρου, ο Ζυριετί εγκατέλειψε την ομάδα με προορισμό την ΣΚ Μπαστιά, όπου παρέμεινε για τρία χρόνια. Το 2000, πήρε μεταγραφή για την Μονακό όπου ουδέποτε κατάφερε να προσαρμοστεί και ύστερα από έξι μήνες, παραχωρήθηκε δανεικός μέχρι το τέλος της σεζόν στην γειτονική αντίπαλο Μαρσέιγ. Επέστρεψε στην Μονακό για μια επιπλέον σεζόν αλλά μεταγράφηκε με συνοπτικές διαδικασίες στην Μπορντό, την ομάδα με την οποία έζησε τις καλύτερες στιγμές της καριέρας του, κατακτώντας μια φορά το πρωτάθλημα (αφού τερμάτισε δύο φορές δευτεραθλήτρια) και δύο το Λιγκ Καπ Γαλλίας. ήταν αρχηγός της ομάδας στην διάρκεια του τελικού απέναντι στην Βαν τον οποίον η Μπορντό κέρδισε με σκορ 4–0.Το συμβόλαιό του έλειξε το 2010, και ενημερώθηκε από τον προπονητή Λοράν Μπλαν πως δεν επρόκειτο να ανανεωθεί, βάζοντας, ως αποτέλεσμα, τέλος στην αγωνιστική του καριέρα. Το 2005, ύστερα από μια πολύ καλή έναρξη στην σεζόν με την Μπορντό, ο Ζυριετί κλήθηκε από τον Ρεϊμόν Ντομενέκ στην Εθνική Γαλλίας για τους τελευταίους δύο προκριματικού της αγώνες ενόψει του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006. Καθώς δεν χρησιμοποιήθηκε στον αγώνα απέναντι στην Ελβετία, ο Ζυριετί πραγματοποίησε το διεθνές ντεμπούτο του απέναντι στις 12 Οκτωβρίου 2005 στη διάρκεια μιας νίκης με σκορ 4–0 επί της Κύπρου, αλλά αγωνίστηκε μόλις στα πέντε τελευταία δευτερόλεπτα της αναμέτρησης σε αυτό που παρέμεινε ως η μοναδική του διεθνής συμμετοχή. Αυτό τον έκανε τον Γάλλο διεθνή με την μικρότερη χρονικά καριέρα, μπροστά από τον Μπερνάρ Μπουασιέ, ο οποίος είχε αγωνιστεί μόλις δύο λεπτά με την Εθνική Γαλλίας το 1975. Ο Ζυριετί αγωνιζόταν και στις δύο πτέρυγες της άμυνας, ενώ μπορούσε να αγωνιστεί και ως μέσος όταν υπήρχε τέτοια ανάγκη. Στη διάρκεια της καριέρας του κατάφερε να αναπτύξει την φήμη ενός από τους « επικινδυνέστερους » ποδοσφαιριστές στο γαλλικό πρωτάθλημα. Ολιμπίκ Λυών Κύπελλο Γκαμπαρντελά (1994) Ζιροντέν Μπορντό Λιγκ 1 (2009) Λιγκ Καπ Γαλλίας (2007, 2009) Σούπερ Καπ Γαλλίας (2008, 2009) Προφίλ στην L'Équipe