خاطرات دندانپزشک پیشکسوت: گفتند در موسیقی به جایی نمی‌رسی!
در ادامه مهم‌ترین بخش این گفت و گو را می‌خوانید. [n] بعد از فارغ التحصیلی در رشته دندانپزشکی، به مدت ۴ سال در بیمارستان سینا دستیار بودم اواخر سال‌های دستیاری برای گذراندن دوره مدیریت وارد دانشگاه تهران شدم پس از گذراندن یک دوره ۶ ماه، سال ۱۳۳۸ مدیریت بیمارستان آمریکا بیروت کارآموز بودم، پس از آن در بیمارستان نمازی شیراز فعالیت کردم. [n] در مدیریت و اجرایی اساس کار خود را انضباط قرار دادم؛ در هر موقعیتی که بودم یک ساعت زودتر از همکاران در محل حاضر و یک ساعت دورتر از سایر محل کار را ترک می‌کردم. دومین ملاک بنده برای مدیریت دوستی با همکاران بود. [n] با همکاران دوستانه رفتار می‌کردم اما در کنار این روابط دوستانه کارهای مقرراتی بیمارستان را به طور کامل اجرا می‌کردم. [n] اساس کار در مطب شخصی نیز اخلاق مداری بوده و همیشه در هر شرایطی که بوده‌ام سعی کردم مراعات مالی افراد نیازمند باشم. [n] از کاری که مطمئن نبودم می‌توانم انجام دهم صرف نظر کرده‌ام و همیشه کارهایم را با اطمینان کامل انجام داده‌ام. [n] از همان سال اول تدریس تا به امروز به صورت دلسوزانه نسبت به دانشجوبان سختگیرانه عمل کرده‌ام. [n] اخلاق پزشکی، اساس کار پزشکی است حتی در درمان بیمار نیز اگر اخلاق باشد این درمان موفق آمیز‌تر خواهد بود. [n] پزشک باید بداند اگر می‌خواهد کاری انجام دهد می‌تواند آن را به طور کامل و صحیح انجام دهد؛ دوم رسیدگی به بیمار، احترام به بیمار، دلسوز بودن، همراهی بیمار حتی بعد از ترخیص شدن و مراعات مالی بیمار بسیار مهم است. [n] خاطره جالبی از کلاس موسیقی دارم؛ دبیرستان بودم که پدرم مرا در کلاس موسیقی ثبت نام کرد؛ روزی استاد موسیقی از بنده سوال پرسید روزی چند ساعت تمرین می‌کنی و من پاسخ دادم به علت اینکه به مدرسه می‌روم تنها یک ساعت می‌توانم تمرین کنم، استاد بنده در پاسخ گفت؛ تو به جایی نمی‌رسی و نیازی به حضور در کلاس نیست، بعد از آن هرگز سمت موسیقی نرفتم.
خبرنیوز نوشت: عزت الله خامسی؛ دندانپزشک با حضور در برنامه تالار تجربه از شبکه شما در مورد پزشکی و تجربیات و خاطراتش از این علم مطالبی بیان کرد.