HiTZ/elkarhizketak huggingface dataset:
Jorge Sanjinés — Biografia.

Zinemaren industriak markatzen dituen mugetatik kanpo lan egin du beti; bere filmetan, adibidez, aimara hizkuntza txikia erabiltzen du. Baina oztopoak oztopo, film horiek ospe handiko sariak irabazi dituzte ("La nación clandestina", 1989an, Donostiako Urrezko maskorra irabazitakoa da, esaterako), eta batzuetan Europako ekoizpen-enpresen diru-laguntza jasotzen dute, Boliviako indiarren artean marxismoa zabaltzeari uko egin gabe, betiere. Izan ere, zinema-zuzendari militante horrek herri xehearen zapalkuntza, lur-jabeen basakeriak, eta pobreei gizarte-mailan gora egitea eragozten dieten hezkuntzaren hutsuneak salatu izan ditu beti bere filmetan. Sanjinés 1961ean sartu zen zinemaren munduan. Lau urte geroago, Boliviako Zinema Institutuaren zuzendari izendatu zuten, eta film luzeak egiten hasi zen. Lehen filma, "Ukamau" ("Horrela da"), egin orduko, baina, gobernuak kargutik kendu zuen, filmaren edukiagatik. Hurrengoan, "Yawar mallku" ("Kondor odola"), Estatu Batuen inperialismoa salatu zuen. Hasieran agintariek debekatu egin zuten filmaren emanaldia, baina herriaren presioak behartuta, estreinatu ahal izan zen; "El coraje del pueblo" filmean herri batean sarraskia egindako militarrak salatzera iritsi zen, justiziak zigortu gabe aske utzi zituenak. 1972an Hugo Banzer diktadoreak Boliviako aginpidea indarrez hartu zuenean, erbestera joan zen ihes. Film laburrak: "Cobre" (1958); "El manguito" (1959); "Sueños y realidades" (1961); "Un día Paulino" (1963); "Revolución" (1963); "Bolivia, avanza" (1964); "Aysa" (1965). Film luzeak: "Ukamau" (1966); "Sangre de cóndor" (1969); "Los caminos de la muerte" (1970); "El coraje del pueblo" (1971); "El enemigo principal" (1974); "¡Fuera de aquí!" (1976); "Las banderas del amanecer" (1983); "La nación clandestina" (1989); "Para recibir el canto de los pájaros" (1995); "Los hijos del último jardín" (2004). CANNOTANSWER

Galdera: Nazioarteko sariren bat irabazi al du inoiz?
Erantzuna: Bai. La nación clandestina", 1989an, Donostiako Urrezko maskorra irabazitakoa da
Jorge Sanjinés — Biografia.

Zinemaren industriak markatzen dituen mugetatik kanpo lan egin du beti; bere filmetan, adibidez, aimara hizkuntza txikia erabiltzen du. Baina oztopoak oztopo, film horiek ospe handiko sariak irabazi dituzte ("La nación clandestina", 1989an, Donostiako Urrezko maskorra irabazitakoa da, esaterako), eta batzuetan Europako ekoizpen-enpresen diru-laguntza jasotzen dute, Boliviako indiarren artean marxismoa zabaltzeari uko egin gabe, betiere. Izan ere, zinema-zuzendari militante horrek herri xehearen zapalkuntza, lur-jabeen basakeriak, eta pobreei gizarte-mailan gora egitea eragozten dieten hezkuntzaren hutsuneak salatu izan ditu beti bere filmetan. Sanjinés 1961ean sartu zen zinemaren munduan. Lau urte geroago, Boliviako Zinema Institutuaren zuzendari izendatu zuten, eta film luzeak egiten hasi zen. Lehen filma, "Ukamau" ("Horrela da"), egin orduko, baina, gobernuak kargutik kendu zuen, filmaren edukiagatik. Hurrengoan, "Yawar mallku" ("Kondor odola"), Estatu Batuen inperialismoa salatu zuen. Hasieran agintariek debekatu egin zuten filmaren emanaldia, baina herriaren presioak behartuta, estreinatu ahal izan zen; "El coraje del pueblo" filmean herri batean sarraskia egindako militarrak salatzera iritsi zen, justiziak zigortu gabe aske utzi zituenak. 1972an Hugo Banzer diktadoreak Boliviako aginpidea indarrez hartu zuenean, erbestera joan zen ihes. Film laburrak: "Cobre" (1958); "El manguito" (1959); "Sueños y realidades" (1961); "Un día Paulino" (1963); "Revolución" (1963); "Bolivia, avanza" (1964); "Aysa" (1965). Film luzeak: "Ukamau" (1966); "Sangre de cóndor" (1969); "Los caminos de la muerte" (1970); "El coraje del pueblo" (1971); "El enemigo principal" (1974); "¡Fuera de aquí!" (1976); "Las banderas del amanecer" (1983); "La nación clandestina" (1989); "Para recibir el canto de los pájaros" (1995); "Los hijos del último jardín" (2004). CANNOTANSWER

Galdera: Ba al du hizkuntza indigenaren batetan errodatutako pelikularik?
Erantzuna: Bai. bere filmetan aimara hizkuntza txikia erabiltzen du
Jorge Sanjinés — Biografia.

Zinemaren industriak markatzen dituen mugetatik kanpo lan egin du beti; bere filmetan, adibidez, aimara hizkuntza txikia erabiltzen du. Baina oztopoak oztopo, film horiek ospe handiko sariak irabazi dituzte ("La nación clandestina", 1989an, Donostiako Urrezko maskorra irabazitakoa da, esaterako), eta batzuetan Europako ekoizpen-enpresen diru-laguntza jasotzen dute, Boliviako indiarren artean marxismoa zabaltzeari uko egin gabe, betiere. Izan ere, zinema-zuzendari militante horrek herri xehearen zapalkuntza, lur-jabeen basakeriak, eta pobreei gizarte-mailan gora egitea eragozten dieten hezkuntzaren hutsuneak salatu izan ditu beti bere filmetan. Sanjinés 1961ean sartu zen zinemaren munduan. Lau urte geroago, Boliviako Zinema Institutuaren zuzendari izendatu zuten, eta film luzeak egiten hasi zen. Lehen filma, "Ukamau" ("Horrela da"), egin orduko, baina, gobernuak kargutik kendu zuen, filmaren edukiagatik. Hurrengoan, "Yawar mallku" ("Kondor odola"), Estatu Batuen inperialismoa salatu zuen. Hasieran agintariek debekatu egin zuten filmaren emanaldia, baina herriaren presioak behartuta, estreinatu ahal izan zen; "El coraje del pueblo" filmean herri batean sarraskia egindako militarrak salatzera iritsi zen, justiziak zigortu gabe aske utzi zituenak. 1972an Hugo Banzer diktadoreak Boliviako aginpidea indarrez hartu zuenean, erbestera joan zen ihes. Film laburrak: "Cobre" (1958); "El manguito" (1959); "Sueños y realidades" (1961); "Un día Paulino" (1963); "Revolución" (1963); "Bolivia, avanza" (1964); "Aysa" (1965). Film luzeak: "Ukamau" (1966); "Sangre de cóndor" (1969); "Los caminos de la muerte" (1970); "El coraje del pueblo" (1971); "El enemigo principal" (1974); "¡Fuera de aquí!" (1976); "Las banderas del amanecer" (1983); "La nación clandestina" (1989); "Para recibir el canto de los pájaros" (1995); "Los hijos del último jardín" (2004). CANNOTANSWER

Galdera: Eta bera, aimara jatorrikoa da?
Erantzuna: CANNOTANSWER
Ainhoa Garmendia — Biografia.

Kantuaren munduan sartu aurretik, akordeoi- eta piano-ikasketak egin zituen Donostiako Musika-Kontserbatorioan. Donostiako Orfeoiaren partaide izan eta gero, Madrilera joan zen, eta hango Goi-Mailako Kantu-Eskolan Manuel Cid irakaslearekin hobetu zituen kantu-ikasketak. 1977an, Elena Lazarska-rekin eskolak hartu zituen Vienako Musikako eta Arte Dramatikoko Unibertsitatean. "Don Pasquale"ren Norina pertsonaia jokatuz debuta egin zuen 1995 urtean, eta, 1999. urteaz geroztik, bi urte eman zituen Marseillako Centre National d’Artistes Lyriques Opera-Eskolan bere errepertorioa prestatzen. 2001 urtean, Leipzigeko Operak kontratatu zuen, eta, besteak beste, honako pertsonaia hauek jokatu zituen: Sussana ("Figaroren ezteiak"), Marzelline ("Fidelio"), Änchen ("Frankotiratzailea"), Lisa ("Lo-ibiltaria") eta Musetta ( "La Bohème"). Bi urte beranduago, Marseillako Operan debuta egin zuen "Il turco in Italia"ko Zaide papera antzeztuz. 2004 eta 2005 urteetan, beste hiru ekoizpenetan parte hartu zuen ("Txirula magikoa", "Fidelio" eta "Temistokle"), eta, Lausanan (Suiza) eta Tolosan (Frantzia), Micaëla ("Carmen") eta Aspasia ("Temistokle") antzeztu zituen. 2005-2006 aldian, Ivan Fischeren gidaritzapean, Glyndebourneko Jaialdian eta Royal Albert Hallen debuta egin zuen Despina papera ("Così fan tutte") jokatuz. Halaber, Marzelline ("Fidelio)" eta Lisa ("Lo-ibiltaria") paperak antzeztu zituen hurrenez hurren Marseillako Operan eta Berlineko Operan. Leipzigeko Operan zortzi urte egin ondoren, 2009. urteaz geroztik, bere kasa dabil operaren zirkuituan. CANNOTANSWER

Galdera: nor da ainhoa garmendia?
Erantzuna: Kantuaren munduan sartu aurretik, akordeoi- eta piano-ikasketak egin zituen Donostiako Musika-Kontserbatorioan
Ainhoa Garmendia — Biografia.

Kantuaren munduan sartu aurretik, akordeoi- eta piano-ikasketak egin zituen Donostiako Musika-Kontserbatorioan. Donostiako Orfeoiaren partaide izan eta gero, Madrilera joan zen, eta hango Goi-Mailako Kantu-Eskolan Manuel Cid irakaslearekin hobetu zituen kantu-ikasketak. 1977an, Elena Lazarska-rekin eskolak hartu zituen Vienako Musikako eta Arte Dramatikoko Unibertsitatean. "Don Pasquale"ren Norina pertsonaia jokatuz debuta egin zuen 1995 urtean, eta, 1999. urteaz geroztik, bi urte eman zituen Marseillako Centre National d’Artistes Lyriques Opera-Eskolan bere errepertorioa prestatzen. 2001 urtean, Leipzigeko Operak kontratatu zuen, eta, besteak beste, honako pertsonaia hauek jokatu zituen: Sussana ("Figaroren ezteiak"), Marzelline ("Fidelio"), Änchen ("Frankotiratzailea"), Lisa ("Lo-ibiltaria") eta Musetta ( "La Bohème"). Bi urte beranduago, Marseillako Operan debuta egin zuen "Il turco in Italia"ko Zaide papera antzeztuz. 2004 eta 2005 urteetan, beste hiru ekoizpenetan parte hartu zuen ("Txirula magikoa", "Fidelio" eta "Temistokle"), eta, Lausanan (Suiza) eta Tolosan (Frantzia), Micaëla ("Carmen") eta Aspasia ("Temistokle") antzeztu zituen. 2005-2006 aldian, Ivan Fischeren gidaritzapean, Glyndebourneko Jaialdian eta Royal Albert Hallen debuta egin zuen Despina papera ("Così fan tutte") jokatuz. Halaber, Marzelline ("Fidelio)" eta Lisa ("Lo-ibiltaria") paperak antzeztu zituen hurrenez hurren Marseillako Operan eta Berlineko Operan. Leipzigeko Operan zortzi urte egin ondoren, 2009. urteaz geroztik, bere kasa dabil operaren zirkuituan. CANNOTANSWER

Galdera: gurasoak musikalariak zituen?
Erantzuna: CANNOTANSWER
Ainhoa Garmendia — Biografia.

Kantuaren munduan sartu aurretik, akordeoi- eta piano-ikasketak egin zituen Donostiako Musika-Kontserbatorioan. Donostiako Orfeoiaren partaide izan eta gero, Madrilera joan zen, eta hango Goi-Mailako Kantu-Eskolan Manuel Cid irakaslearekin hobetu zituen kantu-ikasketak. 1977an, Elena Lazarska-rekin eskolak hartu zituen Vienako Musikako eta Arte Dramatikoko Unibertsitatean. "Don Pasquale"ren Norina pertsonaia jokatuz debuta egin zuen 1995 urtean, eta, 1999. urteaz geroztik, bi urte eman zituen Marseillako Centre National d’Artistes Lyriques Opera-Eskolan bere errepertorioa prestatzen. 2001 urtean, Leipzigeko Operak kontratatu zuen, eta, besteak beste, honako pertsonaia hauek jokatu zituen: Sussana ("Figaroren ezteiak"), Marzelline ("Fidelio"), Änchen ("Frankotiratzailea"), Lisa ("Lo-ibiltaria") eta Musetta ( "La Bohème"). Bi urte beranduago, Marseillako Operan debuta egin zuen "Il turco in Italia"ko Zaide papera antzeztuz. 2004 eta 2005 urteetan, beste hiru ekoizpenetan parte hartu zuen ("Txirula magikoa", "Fidelio" eta "Temistokle"), eta, Lausanan (Suiza) eta Tolosan (Frantzia), Micaëla ("Carmen") eta Aspasia ("Temistokle") antzeztu zituen. 2005-2006 aldian, Ivan Fischeren gidaritzapean, Glyndebourneko Jaialdian eta Royal Albert Hallen debuta egin zuen Despina papera ("Così fan tutte") jokatuz. Halaber, Marzelline ("Fidelio)" eta Lisa ("Lo-ibiltaria") paperak antzeztu zituen hurrenez hurren Marseillako Operan eta Berlineko Operan. Leipzigeko Operan zortzi urte egin ondoren, 2009. urteaz geroztik, bere kasa dabil operaren zirkuituan. CANNOTANSWER

Galdera: non ikasi zuen?
Erantzuna: Donostiako Musika-Kontserbatorioan
Ainhoa Garmendia — Biografia.

Kantuaren munduan sartu aurretik, akordeoi- eta piano-ikasketak egin zituen Donostiako Musika-Kontserbatorioan. Donostiako Orfeoiaren partaide izan eta gero, Madrilera joan zen, eta hango Goi-Mailako Kantu-Eskolan Manuel Cid irakaslearekin hobetu zituen kantu-ikasketak. 1977an, Elena Lazarska-rekin eskolak hartu zituen Vienako Musikako eta Arte Dramatikoko Unibertsitatean. "Don Pasquale"ren Norina pertsonaia jokatuz debuta egin zuen 1995 urtean, eta, 1999. urteaz geroztik, bi urte eman zituen Marseillako Centre National d’Artistes Lyriques Opera-Eskolan bere errepertorioa prestatzen. 2001 urtean, Leipzigeko Operak kontratatu zuen, eta, besteak beste, honako pertsonaia hauek jokatu zituen: Sussana ("Figaroren ezteiak"), Marzelline ("Fidelio"), Änchen ("Frankotiratzailea"), Lisa ("Lo-ibiltaria") eta Musetta ( "La Bohème"). Bi urte beranduago, Marseillako Operan debuta egin zuen "Il turco in Italia"ko Zaide papera antzeztuz. 2004 eta 2005 urteetan, beste hiru ekoizpenetan parte hartu zuen ("Txirula magikoa", "Fidelio" eta "Temistokle"), eta, Lausanan (Suiza) eta Tolosan (Frantzia), Micaëla ("Carmen") eta Aspasia ("Temistokle") antzeztu zituen. 2005-2006 aldian, Ivan Fischeren gidaritzapean, Glyndebourneko Jaialdian eta Royal Albert Hallen debuta egin zuen Despina papera ("Così fan tutte") jokatuz. Halaber, Marzelline ("Fidelio)" eta Lisa ("Lo-ibiltaria") paperak antzeztu zituen hurrenez hurren Marseillako Operan eta Berlineko Operan. Leipzigeko Operan zortzi urte egin ondoren, 2009. urteaz geroztik, bere kasa dabil operaren zirkuituan. CANNOTANSWER

Galdera: zenbat urtez?
Erantzuna: CANNOTANSWER
Ainhoa Garmendia — Biografia.

Kantuaren munduan sartu aurretik, akordeoi- eta piano-ikasketak egin zituen Donostiako Musika-Kontserbatorioan. Donostiako Orfeoiaren partaide izan eta gero, Madrilera joan zen, eta hango Goi-Mailako Kantu-Eskolan Manuel Cid irakaslearekin hobetu zituen kantu-ikasketak. 1977an, Elena Lazarska-rekin eskolak hartu zituen Vienako Musikako eta Arte Dramatikoko Unibertsitatean. "Don Pasquale"ren Norina pertsonaia jokatuz debuta egin zuen 1995 urtean, eta, 1999. urteaz geroztik, bi urte eman zituen Marseillako Centre National d’Artistes Lyriques Opera-Eskolan bere errepertorioa prestatzen. 2001 urtean, Leipzigeko Operak kontratatu zuen, eta, besteak beste, honako pertsonaia hauek jokatu zituen: Sussana ("Figaroren ezteiak"), Marzelline ("Fidelio"), Änchen ("Frankotiratzailea"), Lisa ("Lo-ibiltaria") eta Musetta ( "La Bohème"). Bi urte beranduago, Marseillako Operan debuta egin zuen "Il turco in Italia"ko Zaide papera antzeztuz. 2004 eta 2005 urteetan, beste hiru ekoizpenetan parte hartu zuen ("Txirula magikoa", "Fidelio" eta "Temistokle"), eta, Lausanan (Suiza) eta Tolosan (Frantzia), Micaëla ("Carmen") eta Aspasia ("Temistokle") antzeztu zituen. 2005-2006 aldian, Ivan Fischeren gidaritzapean, Glyndebourneko Jaialdian eta Royal Albert Hallen debuta egin zuen Despina papera ("Così fan tutte") jokatuz. Halaber, Marzelline ("Fidelio)" eta Lisa ("Lo-ibiltaria") paperak antzeztu zituen hurrenez hurren Marseillako Operan eta Berlineko Operan. Leipzigeko Operan zortzi urte egin ondoren, 2009. urteaz geroztik, bere kasa dabil operaren zirkuituan. CANNOTANSWER

Galdera: zein da bere gaur egungo lanbidea?
Erantzuna: CANNOTANSWER
Kirmen Uribe — Olerkia eta multimediak.

Jon Kortazar kritikariaren aburuz, Kirmen Uriberen "Bitartean heldu eskutik" (2001) poema-liburuaren agerpena "iraultza lasaia" izan zen euskal literaturaren munduan. Kritika Saria lortu zuen eta lehenengo edizioa hilabete batean agortu zen. Liburua gaztelaniara (2003), frantsesera (2006), inglesera (2007), katalanera (2007) eta errusiarera (2007) itzuli zen. Elizabeth Macklin idazle estatubatuarrak euskaratik zuzenean egin zuen ingeleserako itzulpena. Lehen aldia zen euskaratik zuzenean itzulitako testu bat Amerikako Estatu Batuetako argitaletxe komertzial batean agertzen zena. Liburua finalista geratu zen 2007an Estatu Batuetan argitaratutako poesia itzulpen onenaren sarian (PEN Award for Poetry in Translation). Uribek literatura bestelako arteekin uztartzen dituzten hainbat ikuskizunetan hartu du parte. 2000 urtean "Bar Puerto" jarri zuen abian Mikel Urdangarin eta Josu Eizagirrerekin batera. Taula gainean poesia, musika, bideoa eta ahozko historia biltzen ziren, errepide bat egiteko bota zuten auzo zahar bateko biztanleen bizipenak kontatzeko. 2003an "Zaharregia, txikiegia agian" (Gaztelupeko hotsak) CD-liburua argitaratu zuen Mikel Urdangarin, Bingen Mendizabal eta Rafa Rueda musikariak eta Mikel Valverde ilustratzailearekin batera. Urte berean New Yorken eman zituzten errezital batzuen ondorioz sortu zen lana, eta izenburuak euskarari buruz egiten du galdera, ea gure hizkuntza ez ote den zaharregia eta txikiegia globalizazioaren garaietarako. Arkaitz Basterra zinegileak "Agian" izeneko dokumentala grabatu zuen taldearen ibilbidean oinarrituz. "Agian" 2006ko Donostiako Zinemaldian estreinatu zen. "Bitartean heldu eskutik" liburuaren frantseserako itzulpena zela eta, "Entre-temps donne moi la main" izeneko ikuskizuna sortu zuen 2006an Francois Mouget Bordeleko dramaturgoarekin batera. CANNOTANSWER

Galdera: Non ikasi du?
Erantzuna: CANNOTANSWER
Kirmen Uribe — Olerkia eta multimediak.

Jon Kortazar kritikariaren aburuz, Kirmen Uriberen "Bitartean heldu eskutik" (2001) poema-liburuaren agerpena "iraultza lasaia" izan zen euskal literaturaren munduan. Kritika Saria lortu zuen eta lehenengo edizioa hilabete batean agortu zen. Liburua gaztelaniara (2003), frantsesera (2006), inglesera (2007), katalanera (2007) eta errusiarera (2007) itzuli zen. Elizabeth Macklin idazle estatubatuarrak euskaratik zuzenean egin zuen ingeleserako itzulpena. Lehen aldia zen euskaratik zuzenean itzulitako testu bat Amerikako Estatu Batuetako argitaletxe komertzial batean agertzen zena. Liburua finalista geratu zen 2007an Estatu Batuetan argitaratutako poesia itzulpen onenaren sarian (PEN Award for Poetry in Translation). Uribek literatura bestelako arteekin uztartzen dituzten hainbat ikuskizunetan hartu du parte. 2000 urtean "Bar Puerto" jarri zuen abian Mikel Urdangarin eta Josu Eizagirrerekin batera. Taula gainean poesia, musika, bideoa eta ahozko historia biltzen ziren, errepide bat egiteko bota zuten auzo zahar bateko biztanleen bizipenak kontatzeko. 2003an "Zaharregia, txikiegia agian" (Gaztelupeko hotsak) CD-liburua argitaratu zuen Mikel Urdangarin, Bingen Mendizabal eta Rafa Rueda musikariak eta Mikel Valverde ilustratzailearekin batera. Urte berean New Yorken eman zituzten errezital batzuen ondorioz sortu zen lana, eta izenburuak euskarari buruz egiten du galdera, ea gure hizkuntza ez ote den zaharregia eta txikiegia globalizazioaren garaietarako. Arkaitz Basterra zinegileak "Agian" izeneko dokumentala grabatu zuen taldearen ibilbidean oinarrituz. "Agian" 2006ko Donostiako Zinemaldian estreinatu zen. "Bitartean heldu eskutik" liburuaren frantseserako itzulpena zela eta, "Entre-temps donne moi la main" izeneko ikuskizuna sortu zuen 2006an Francois Mouget Bordeleko dramaturgoarekin batera. CANNOTANSWER

Galdera: Zein da bere lanik ezagunena?
Erantzuna: CANNOTANSWER
Kirmen Uribe — Olerkia eta multimediak.

Jon Kortazar kritikariaren aburuz, Kirmen Uriberen "Bitartean heldu eskutik" (2001) poema-liburuaren agerpena "iraultza lasaia" izan zen euskal literaturaren munduan. Kritika Saria lortu zuen eta lehenengo edizioa hilabete batean agortu zen. Liburua gaztelaniara (2003), frantsesera (2006), inglesera (2007), katalanera (2007) eta errusiarera (2007) itzuli zen. Elizabeth Macklin idazle estatubatuarrak euskaratik zuzenean egin zuen ingeleserako itzulpena. Lehen aldia zen euskaratik zuzenean itzulitako testu bat Amerikako Estatu Batuetako argitaletxe komertzial batean agertzen zena. Liburua finalista geratu zen 2007an Estatu Batuetan argitaratutako poesia itzulpen onenaren sarian (PEN Award for Poetry in Translation). Uribek literatura bestelako arteekin uztartzen dituzten hainbat ikuskizunetan hartu du parte. 2000 urtean "Bar Puerto" jarri zuen abian Mikel Urdangarin eta Josu Eizagirrerekin batera. Taula gainean poesia, musika, bideoa eta ahozko historia biltzen ziren, errepide bat egiteko bota zuten auzo zahar bateko biztanleen bizipenak kontatzeko. 2003an "Zaharregia, txikiegia agian" (Gaztelupeko hotsak) CD-liburua argitaratu zuen Mikel Urdangarin, Bingen Mendizabal eta Rafa Rueda musikariak eta Mikel Valverde ilustratzailearekin batera. Urte berean New Yorken eman zituzten errezital batzuen ondorioz sortu zen lana, eta izenburuak euskarari buruz egiten du galdera, ea gure hizkuntza ez ote den zaharregia eta txikiegia globalizazioaren garaietarako. Arkaitz Basterra zinegileak "Agian" izeneko dokumentala grabatu zuen taldearen ibilbidean oinarrituz. "Agian" 2006ko Donostiako Zinemaldian estreinatu zen. "Bitartean heldu eskutik" liburuaren frantseserako itzulpena zela eta, "Entre-temps donne moi la main" izeneko ikuskizuna sortu zuen 2006an Francois Mouget Bordeleko dramaturgoarekin batera. CANNOTANSWER

Galdera: Saririk jaso izan du?
Erantzuna: Bai. Bitartean heldu eskutik" (2001) poema-liburuarekin kritika saria lortu zuen
Kirmen Uribe — Olerkia eta multimediak.

Jon Kortazar kritikariaren aburuz, Kirmen Uriberen "Bitartean heldu eskutik" (2001) poema-liburuaren agerpena "iraultza lasaia" izan zen euskal literaturaren munduan. Kritika Saria lortu zuen eta lehenengo edizioa hilabete batean agortu zen. Liburua gaztelaniara (2003), frantsesera (2006), inglesera (2007), katalanera (2007) eta errusiarera (2007) itzuli zen. Elizabeth Macklin idazle estatubatuarrak euskaratik zuzenean egin zuen ingeleserako itzulpena. Lehen aldia zen euskaratik zuzenean itzulitako testu bat Amerikako Estatu Batuetako argitaletxe komertzial batean agertzen zena. Liburua finalista geratu zen 2007an Estatu Batuetan argitaratutako poesia itzulpen onenaren sarian (PEN Award for Poetry in Translation). Uribek literatura bestelako arteekin uztartzen dituzten hainbat ikuskizunetan hartu du parte. 2000 urtean "Bar Puerto" jarri zuen abian Mikel Urdangarin eta Josu Eizagirrerekin batera. Taula gainean poesia, musika, bideoa eta ahozko historia biltzen ziren, errepide bat egiteko bota zuten auzo zahar bateko biztanleen bizipenak kontatzeko. 2003an "Zaharregia, txikiegia agian" (Gaztelupeko hotsak) CD-liburua argitaratu zuen Mikel Urdangarin, Bingen Mendizabal eta Rafa Rueda musikariak eta Mikel Valverde ilustratzailearekin batera. Urte berean New Yorken eman zituzten errezital batzuen ondorioz sortu zen lana, eta izenburuak euskarari buruz egiten du galdera, ea gure hizkuntza ez ote den zaharregia eta txikiegia globalizazioaren garaietarako. Arkaitz Basterra zinegileak "Agian" izeneko dokumentala grabatu zuen taldearen ibilbidean oinarrituz. "Agian" 2006ko Donostiako Zinemaldian estreinatu zen. "Bitartean heldu eskutik" liburuaren frantseserako itzulpena zela eta, "Entre-temps donne moi la main" izeneko ikuskizuna sortu zuen 2006an Francois Mouget Bordeleko dramaturgoarekin batera. CANNOTANSWER

Galdera: Horretaz gain zer beste olerki lan egin du?
Erantzuna: CANNOTANSWER
Patxi Alonso — Ibilbidea.

Bere hastapen profesionalean kirol albistegiei loturik egon zen, SER irrati katean 19 urterekin lehenbizikoz mikrofono baten aurrean ipini zen. Ondoren Radio Euskadira igaro eta bertako Kirol Albistegietako Erredaktore Naguzia izan zen. Portu horretan 1990eko Munduko Futbol Txapelketa eta 1996ko Udako Olinpiar Jokoen estalduraren ardura izan zuen. Handik gutxira telebistara jauzi egin zuen, ETB2 katean Anne Igartibururekin batera "La Gran Oportunidad" lehiaketa aurkeztuz. 1996an Espainiako Telecinco kateak kontratatu eta "El club de los listillos" lehiaketa aurkeztu zuen. 1990eko hamarkadako lehen erdian, ETB2 katean Gorka Reizabal donostiar kazetariarekin batera "El Derby" igande gaueroko futbol saioa aurkeztu zuen. 1996-1997ko denboraldian Televisión Española katean Ramón García bizkaitarra eta Ana Obregónekin batera "¿Qué apostamos?" aurkeztu zuen, 1997-1998. denboraldian Telecincora itzuli eta Belinda Washingtonekin batera "De domingo a domingo" magazine-saioa aurkeztuz. Hurrengo urteetan TVEko "Todo en familia" (1999) de TVE eta Telecincon Ely del Vallekin batera "Quédate conmigo" (2000) saioak aurkeztu zituen. 2003an kameren atzean lan egin zuen, hain zuzen ere, Antena 3 "La isla de los famosos" saioko galak zuzenduaz. Denboraldi batez Euskal Herrira itzuli eta ETBen jardun izan du. Bestalde, 2006an laSexta katean eta betiere kirolari loturik lan egiten hasi zen: aurrena "Una Noche Mundial" (2006) aurkeztuz, gero kate berdinean Sport Center eta 2007an Minuto y Resultado saioak aurkeztu zituelarik, azken honetan arratsaldean aireratu eta Espainiako futbol liga txapelketako asteroko jardunaldiaren partiduen jarraipena egiten delarik. LaSexta kateak aireratu ohi dituen Athletic Club Euskal Herriko futbol taldearen partiduak ere komentatu ohi ditu, talde honetako zaletua delarik. Ondoren Marca TV telebista katean "Futboleros" saioa aurkezten ere aritu izan da. CANNOTANSWER

Galdera: Noiz hasi zen Patxi Alonso kazetari lanetan?
Erantzuna: Bai. SER irrati katean 19 urterekin lehenbizikoz mikrofono baten aurrean ipini zen