And yet, if his instinct towards literature was genuine, he is not fundamentally happy, and when he chances to meet an author, or to read about authors (even about their suicides of despair), or to be deeply impressed by a book, he is acutely aware that he has committed the sin of taking refuge from life; he knows that the extraordinary respect which he pays to his conscience is at bottom a doping of that organ; he perceives that the smooth path is in fact the rough path, and that the rough path, which he dared not face, might have been, with all its asperities, the smooth one.
At gayon pa man, kung ang kanyang likas na hilig patungo panitikan ay tunay, siya ay hindi sa panimula masaya, at kapag siya ay mga pagkakataon upang matugunan ang isang may-akda, o upang basahin ang tungkol sa mga may-akda (kahit tungkol sa kanilang mga suicides sa dusa), o upang maging malalim impressed sa pamamagitan ng isang libro, siya ay acutely ng kamalayan na siya ay nakatuon ang kasalanan ng pagkuha ng kublihan mula sa buhay; alam niya na ang mga hindi pangkaraniwang paggalang na kung saan siya ang nagbabayad sa kanyang budhi ay sa ilalim ng isang doping ng organ na; siya perceives na ang makinis na landas ay sa katunayan ang magaspang na landas, at na ang mga magaspang na landas, na hindi siya dared mukha, maaaring naging, sa lahat asperities nito, ang makinis na isa.