We have analyzed above the points of departure of the two basic factions of the Russian Social Democracy. But alongside of them, already at the dawn of the first revolution, was formulated a third position which met with almost no recognition during those years but which we are obliged to set down here with the necessary completeness not only because it found its confirmation in the events of 1917 but especially because seven years after the October revolution, this conception, after being turned topsy-turvy, began to play a completely unforeseen role in the political evolution of Stalin and the whole Soviet bureaucracy.
Ito ang mga magkakaibang posisyon ng dalawang pangunahing paksyon ng Rusong Sosyal—Demokrasya. Ngunit kasabay ng mga ito, simula pa lang ng bukang liwayway ng Unang Rebolusyon, isang pangatlong posisyon ang naibalangkas, na sinalubong ng halos walang pagkilala ng mga panahong iyon, subalit kailangan nating ipaliwanag — hindi lang dahil ito ay nagkumpirma ng mga pangyayari ng 1917, ngunit sa partikular ito ay sa kadahilanang pitong taon matapos ang Rebolusyon, matapos ito ay mabaliktad, ito ay nagsimulang nagkaroon ng isang hindi nakitang papel sa pulitikal na ebolusyon ni Stalin at ng buong Sobyet na burukrasya.