“[T]he governments of those backward countries which consider inescapable or more profitable for themselves to march shoulder to shoulder with foreign capital, destroy the labor organizations and institute a more or less totalitarian regime. Thus, the feebleness of the national bourgeoisie..., the pressure of foreign capitalism and the relatively rapid growth of the proletariat, cut the ground from under any kind of stable democratic regime.
“Ang mga gobyerno ng mga yaong atrasadong bansa na kinokonsidera ng mga ito na hindi matatakasan o mas makabubuti para sa kanila na magmartsa kasabay ang dayuhang kapital, wasakin ang mga organisasyon sa paggawa at magpatupad ng isang humigit kumulang na rehimeng totalitarian. Kaya naman, ang kahinaan ng pambansang burgesya…, ang presyur ng dayuhang kapitalismo at ang relatibo na mabilis na pag-unlad ng proletaryado, ang naghahawan ng lupa mula sa ilalim ng anumang klase ng matatag na demokratikong rehimen.