He examined life expectancy in an increasing population and showed in 1893, contrary to what had previously been believed, that life expectancy in such a population could only be computed from mortality tables and was not a function of the observed birth rate and death rate.
Siya napagmasdan buhay-asa sa isang pagtaas ng populasyon at ipinakita sa 1893, laban sa ano nagkaroon ay sumampalataya, na ang buhay-asa sa tulad ng isang populasyon ay lamang computed mula sa tiyak na pagkamatay at mga talahanayan ay hindi isang function ng napagmasdan na rate ng kapanganakan at kamatayan rate.