Nagagalit ako sa sarili ko dahil naghahanap ako ng masisising ibang tao for the misery I am in at the moment. It's a nagging feeling, it's pulling me down, eating me whole. Yesterday I started to use my Wattpad account again and I wrote a story. It's romance, yes, but it's tragedy, so I'm not violating my contract with PHR... er, right? Hehe. Anyway, kaya sinulat ko `yon ay dahil gusto kong ipaalala sa sarili ko kung bakit ako nagsulat noon. Before, wala akong pakialam sa pera na kikitain ko sa pagsusulat. I just wanted to write a story.
`kapal nga ng mukha ko dahil pinabasa ko `yong mga kuwento ko sa mga kaklase ko. siyempre, lumaki agad ulo ko. natatandaan ko pa title ng una kong nobela, "Rainbow." `eto ang names ng mga bida: Cristell Aeith Tan and Jasper Menthis. hindi ko sila makakalimutan dahil mahal na mahal ko ang dalawang `yan. ke binobola o inuuto lang ako ng mga kaklase ko no'ng panahong iyon, nakatulong ng malaki sa'kin ang mga encouraging words nila. ipinagpatuloy ko ang pagsusulat hanggang mag-grade six ako.