It is passing strange, to say the very least, that Pentecostalism, with all its bluster of restoring New Testament Christianity, makes tongues the gift of the Spirit, par excellence, ascribing to it, both in theory and in practice, a pre-eminence that it did not have even in the days of the apostles, and that Pentecostalism holds that every Christian should possess this gift, as if Paul had never written, "Do all speak with tongues?".
Nakakagulat, hindi ko na babanggitin pa, na ang Pentecostalismo, kalakip ng lahat na mga pagngasngas nito ng panunumbalik ng Cristianismo ng Bagong Tipan, ay humihirang sa pagsasalita ng mga wika bilang mga kaloob ng Espiritu, sa kapuspusan ng kahusayan, dinadahilan dito, kapwa ang teorya at pagsasagawa nito, ang kadakilaan nito na kahit noong araw ng mga apostol ay wala ito, at ang Pentecostalismo ay naniniwala na ang bawat Cristiano ay dapat mayroong kaloob na ito, na parang hindi sinulat ni Pablo ang mga katagang ito, “nangagsasalita baga ang lahat ng mga wika?”