The majority of those who come forth as emigre leaders are either demoralized to the very marrow of their bones, agents of the Kremlin and the GPU, or Social Democratic ex-ministers, who dream that the workers by some sort of miracle will return them to their lost posts. Is it possible to imagine even for a minute these gentlemen in the role of future leaders of the “anti-fascist” revolution?
Subalit ang kasiglaan ay possible bang maasahan para sa istorikal na bangkaroteng mga organisasyon? Ang mayorya ng mga lumapit bilang mga dayuhang lider ay kung hindi demoralisado sa kaibuturan ng kanilang mga buto, ay mga ahente ng Kremlin at GPU, o ng mga Sosyal Demokratikong dating-ministro, na nangangarap na ang mga manggagawa sa isang uri ng himala ay ibabalik sila sa nawala nilang mga posisyon.