Now if the 40 thalers which were gained go to work again as capital with the same presuppositions – and at the present point, the presuppositions have not changed yet – then of the 40 thalers 3/5 i.e. 24 thalers have to be used for material and instrument, and 2/5 for labour; so that the only thing that doubles is the wage of 16 which becomes 32, 16 for reproduction, 16 surplus labour; so that altogether at the end of production 40 + 16 = 56 or 40%.
Kung pirmes ang haba ng araw ng paggawa (8 oras), at ipagpalagay na ang halaga ng lakas-paggawa ay katumbas ng 4 na oras (halaga ng kabuuang nesesidad ng manggagawa), madaling makwenta ang porsyon ng sobrang-paggawa (Formula: working day - necessary labor = surplus-labor). Ang usapin, kung gayon, ay paano paiiksiin ang obligadong-paggawa para mapahaba ang sobrang-paggawa. Kung ang halaga ng 1 oras na lakas-paggawa ay P62.50 at ang katumbas na halaga ng 1 araw na lakas-paggawa (8 oras) ay P250, ang ordinaryong diskarte ng kapitalista ay dayain ang sweldo Bayaran nang mababa sa tunay na halaga ng lakas-paggawa.