Why would it, given that public mobilization is nowhere near pre-Copenhagen levels, that nearly every party is satisfied with waiting until 2015 to reach a global agreement, and that negotiations are hosted by one of the most carbon-intensive nations in the world, Qatar?
Bakit ito, na ibinigay na pampublikong pagpapakilos ay wala kahit saan malapit sa pre-Copenhagen mga antas, na halos bawat partido ay nasiyahan sa paghihintay hanggang sa 2015 upang maabot ang isang pandaigdigang kasunduan, at na negotiations ay naka-host sa pamamagitan ng isa sa mga pinaka-carbon-intensive na mga bansa sa mundo, Qatar?