Thus all the recent incantations in the ICL on the effects of this period supposedly marked by an ‘historical retrogression in the political consciousness of the working class’ went hand-in-hand with liquidating and putting into doubt the role of the party and revolutionary leadership.”
Kaya naman ang lahat ng pag-sesermon kamakailan ng ICL sa epekto ng kasalukuyang panahon na kinatatampukan ‘di-umano ng isang ‘makasaysayang pag-atras sa pulitikal na kamulatan ng uring manggagawa’ ay kabalikat ng paglusaw at paglalagay sa alanganin ang papel ng partido at ng rebolusyonaryong liderato.”