By the end of 1754 he had made some important discoveries on the tautochrone which would contribute substantially to the new subject of the calculus of variations (which mathematicians were beginning to study but which did not receive the name 'calculus of variations' before Euler called it that in 1766).
Sa pagtatapos ng 1754 niya ginawa ang ilang mahalagang discoveries sa tautochrone na kung saan ay sa kalahatan ng kontribusyon sa mga bagong paksa ng calculus ng mga pagkakaiba-iba (na kung saan mathematicians ay nagsisimula sa pag-aaral ngunit na hindi matanggap ang pangalan ng 'calculus ng pagkakaiba-iba ng' bago Euler na tinatawag na ito na sa 1766).