Jefferson’s vision of a more egalitarian Senate—directly elected by the people instead of by state legislators—finally became law in 1913 with the passage of the Seventeenth Amendment, promoted by the Populist Movement and passed on a wave of public disgust with the corruption of the political process by giant corporations.
Pangitain ng isang mas makapantay Senado-direkta inihalal sa pamamagitan ng mga tao sa halip ng Jefferson sa pamamagitan ng mambabatas-wakas ng estado ay naging batas noong 1913 sa pagpasa ng panlabimpito-amyenda, na-promote sa pamamagitan ng papyulista Movement at maipasa sa isang alon ng pampublikong pagkayamot sa katiwalian ng prosesong pampulitika sa pamamagitan ng higanteng mga korporasyon.