Odd indeed they were, there were curves - one dimensional lines in effect - which filled two dimensional spaces, there were curves which were well behaved, that is nice and continuous but which had no slope at any point (Not just some points, ANY points) and they went by strange names, the Peano Space filling curve, the Sierpinski gasket, the Koch curve, the Cantor Ternary set.
Odd nga sila, doon ay kurva - isang sukat na linya sa effect - na puno ng dalawang sukat ng espasyo, doon ay kurva na kung saan ay well pagkilos, na nice at patuloy na ngunit kung saan nagkaroon na walang umakyat sa anumang point (Hindi lamang ng ilang mga puntos, ANUMANG puntos) At sila nagpunta sa pamamagitan ng mga kakaibang pangalan, ang Peano Space pagpuno curve, ang Sierpinski sapin, ang Koch curve, ang kantor tatluhan set.