The irony is that many Mormons are comfortable with being considered "different" so long as we are also given credit for those areas where we are more alike than different; and we are like our traditional Christian counterparts in so many areas that really matter: belief in the deity and divine sonship of Jesus Christ and of the necessity of personally accepting his atoning sacrifice in order to return to the presence of God.
Sa kabaligtaran, maraming Mormon ang komportable na itinuturing silang "iba" basta't binibigyan din kami ng kredito sa mga larangan kung saan higit ang pagkakapareho natin kaysa sa pagkakaiba; at katulad din kami ng iba pang mga Kristiyano sa maraming bagay na talagang mahalaga: sa paniniwala sa Diyos at kabanalan ng pagiging anak ni Jesucristo at ang pangangailangan ng personal na pagtanggap sa Kanyang nagbabayad-salang sakripisyo para makabalik tayo sa piling ng Diyos.