From a purely logical standpoint, why would the sovereign and omniscient God—He who knows the end from the beginning (Isaiah 46:10)—write a name in the Book of Life when He knows He will only have to erase it when that person eventually apostatizes and denies the faith? Additionally, if you read this warning within the context of the paragraph in which it appears—Revelation 22:6-19—you can clearly see God remains consistent in His theology: only those who have taken heed of His warnings, repented and been born again will have any good to look forward to in eternity.
Sa isang lohikal na pananaw, paanong ang Diyos na makapangyarihan at nakakaalam ng lahat - Siya na simula at wakas (Isaias 46:10)" ay susulat ng pangalan sa Aklat ng Buhay kung alam Niya na buburahin niya rin ito pagkatapos na ang kanyang isinulat ang pangalan doon ay tumalikod at itanggi ang pananampalataya? Bukod pa rito, ang pagbabasa ng babala na ito sa tamang kontekso sa kabuuan ng talata kung saan ito nasusulat (Pahayag 22:6-19) ay malinaw na nagpapakita nananatili ang mensahe ng Diyos: ang mga nagsipanatili lamang ng Kanyang babala, nagsisi, at nabuhay na muli ang mga may mabuting aasahan sa walang hanggan.