I was back home in Brazil when the earthquake struck. I was able to finally reach my husband two days after the quake. Although I returned to Japan on the 13th of March, as the bullet train and highway buses were not running, I was not able to return to Fukushima until the 28th of March. I feel a sense of deep regret knowing the fact that the scene of children playing outside with great energy is nowhere to be found, radiation problems cause concerns in people’s daily lives and what people used to believe to be “normal” is not “normal” anymore. I love Fukushima. I sincerely hope that Fukushima will regain its footsteps at a speedy pace.
Ako ay nagtatrabaho sa Motomiya ng maganap ang lindol kaya di agad ako nakauwi hanggang alas onse ng gabi. Sa pag-aalala sa pagsabog ng Nuclear power plant kami ay lumikas ng aking asawa patungong Brazil sakay ng bus na padala ng Embahada ng Brazil hangang Tokyo ng Marso15. Ng ako ay nasa Brazil tinatawagan ko ang aking kaibigan isang beses sa isang linggo upang makibalita sa sitwasyon ng Fukushima. Bumalik kami ng Fukushima ng Hunyo, na inaakalang ligtas na. Bagamat nag-aalala pa rin ako sa problema ng radiation,ganon din sa madalas na pag lindol,ako ay nag-ipon ng mga cup noodles sa tabi ng pintuan mangyari man uli ang sakuna ako ay handa na. Naniniwala ako sa kakayanan ng mga Hapon, na madali silang bumangon at mababalik ang mga nawala sa kanila dahil sa kanilang tiyaga at pag-asa sa darating na panahon.