The only part I remember which gave me much delight were those theorems (is that the word?) in which after ringing the changes upon A, B and C, D etc I at last came to "which is absurd - which is impossible" and at this point I have always arrived and I fear always shall through life...
Ang bahagi lamang ko matandaan kung saan ibinigay sa akin ng marami sa tuwa ay ang mga theorems (ay na ang mga salita?) Na kung saan pagkatapos ng ring ang mga pagbabago sa A, B at C, D etc ko sa huling dumating sa "kung saan ay walang katotohanan - na kung saan ay imposibleng" at sa puntong ito ko laging may dumating at ako ay laging takot sa pamamagitan ng buhay...