Some in Corinth did not believe in the resurrection of the dead, and in this chapter Paul gives six disastrous consequences if there were no resurrection: 1) preaching Christ would be senseless (v. 14); 2) faith in Christ would be useless (v. 14); 3) all the witnesses and preachers of the resurrection would be liars (v. 15); 4) no one would be redeemed from sin (v. 17); 5) all former believers would have perished (v.18); and 6) Christians would be the most pitiable people on the earth (v. 19).
May ilang mananampalataya sa Corinto na hindi naniniwala sa pagkabuhay na muli ng mga patay, at sa kabanatang ito, ibinigay ni Pablo ang anim na mapanganib na konsekwensya kung walang pagkabuhay na muli ng mga patay: 1) ang pangangaral tungkol kay Kristo ay magiging walang kabuluhan (talata 14); 2) magiging walang katuturan ang pananampalataya (talata 14); 3) ang lahat ng mga saksi at nangangaral tungkol sa pagkabuhay na muli ay magiging sinungaling (talata 15); 4) wala pang nahahango mula sa kasalanan (talata 17); 5) ang lahat ng mga namatay na mananampalataya ay napahamak (talata 18); at, 6) ang mga Kristiyano ay magiging pinakakawawa sa lahat ng tao (talata 19).