He always thought a lot of himself and perhaps by this stage his view of his own importance (he saw himself as the natural successor to Hipparchus and Ptolemy, a far more important person than a King) had rather turned his head.
Siya lagi-iisip ng isang pulutong ng kanyang sarili at marahil sa pamamagitan ng hakbang na ito ang kanyang view ng kanyang sariling kahalagahan (nakita niya ang sarili bilang ng mga natural na kahalili sa Hipparchus at Ptolemy, ang isang malayo mas mahalaga kaysa sa isang tao King) sa halip na yari sa kanyang ulo.