In addition, the war that these Maoists carry out is also based on the strength and extent of the “underground peoples front” – including the “national bourgeoisie,” the class enemy of the working class – to fight imperialism and their own bourgeois class. This has been repeatedly proven a dead-end historically (Indonesia 1965, Chile 1973, and other bloody defeats) and would only result in the bourgeoisie wresting political power from the working class and in the end the destruction of workers organizations and parties.
Dagdag pa, ang paglulunsad ng digmaan ng mga Maoistang ito ay naka-batay rin sa lakas at lawak ng mga binuo ng mga itong “underground people’s front” na kasama ang ang “pambansang” burgesya na kaaway rin sa uri ng uring manggagawa para “labanan” ang imperyalismo at ang ka-uri nitong burgesya, ay napatunayan na sa kasaysayan na walang kinahahantungan (Indonesia 1965, Chile 1973 at marami pang ibang madugong pagkatalo) kundi ang pag-agaw ng burgesya sa pampulitikang kapangyarihan sa uring manggagawa na sa kalaunan ay ang pagkadurog ng mga organisasyon at partido nito.