The only option I had to take things further at that point would have been physical, and that’s not really my thing. So, half smiling at the bizarreness of the situation, half pissed-off, I watched him get to the front of the queue.
Ang tanging pagpipilian ko ay upang kumuha ng mga bagay sa karagdagang sa puntong iyon maaaring naging pisikal, at iyan ay hindi tunay ang aking bagay. So, kalahati at nakangiting sa bizarreness ng sitwasyon, half asar-off, pinapanood ko sa kanya makakuha ng sa harap ng queue.