I do not remember having felt, as a boy, any passion for mathematics, and such notions as I may have had of the career of a mathematician were far from noble. I thought of mathematics in terms of examinations and scholarships: I wanted to beat other boys, and this seemed to be the way in which I could do so most decisively.
Hindi ko matandaan sa pagkakaroon ng nadama, bilang isang batang lalaki, ang anumang mga simbuyo ng damdamin para sa matematika, at tulad ng notions bilang ko ay maaaring ay nagkaroon na ng karera ng isang dalub-agbilang ay malayo sa mataas na tao. Akala ko ng matematika sa mga tuntunin ng pagsusuri at scholarships: I kumumpas iba pang Boys, at ito seemed na ang paraan na kung saan ko maaaring gawin ito pinaka-tiyak.