Getting him dressed and into the stroller is what I imagine calf-roping to be like, if calfs could cry and scream and require clothing. I wonder what my neighbors think that I do to my son every morning around 8:30. He’s also finishing a round of antibiotics for an an ear and sinus infection, and administering medicine is like getting an atheist to go to church and sip from the coveted holy grail. The kicking, the screaming, the tears, the yelling, the throwing of any objects in immediate vicinity, and lastly, the hair pulling.
Pagkuha sa kanya bihis at sa stroller ay kung ano ang isipin ko calf-roping na maging tulad ng, kung calfs maaaring sigaw at tumili at nangangailangan ng damit. Siguro kung ano ang sa tingin ng aking mga kapitbahay na gagawin ko sa aking anak tuwing umaga sa paligid ng 8:30. Siya ay pagtatapos din ng isang ikot ng antibiotics para sa isang isang tainga at sinus impeksyon, at pagbibigay ng gamot ay tulad ng pagkuha ng isang atheist upang pumunta sa simbahan at tumikim mula sa coveted banal na Kopita. Ang pagsipa, ang magaralgal, ang luha, ang sumisigaw, ang ibinabato ng anumang bagay sa agarang paligid, at sa wakas, ang buhok paghila.