These lines of evidence: the demonstrable sincerity of the eyewitnesses (and in the Apostles’ case, compelling, inexplicable change), the conversion and demonstrable sincerity of key antagonists- and skeptics-turned-martyrs, the fact of the empty tomb, enemy attestation to the empty tomb, the fact that all of this took place in Jerusalem where faith in the resurrection began and thrived, the testimony of the women, the significance of such testimony given the historical context; all of these strongly attest to the historicity of the resurrection.
Ang mga hanay na ito ng ebidensya; ang katunayan ng sinseridad ng mga saksi (at sa kaso ng mga apostol ay biglaan at hindi maipaliwanag na pagbabago), ang pagbabalik loob ng mga kaaway ng ebanghelyo, ang mga nagdududa na naging mga martir, ang katotohanan ng libingang walang laman, ang pagpapatunay mismo ng mga kaaway na walang laman ang libingan, ang katotohanan na ito ay mismong naganap sa Jerusalem kung saan nagumpisa at kumalat ang paniniwala sa pagkabuhay na mag-uli ni Hesus, ang patotoo ng mga babaeng saksi, at ang kahalagahan ng mga patotoo sa konteksto ng mga naganap sa kasaysayan: ang lahat ng ito ay matibay na ebidensya sa katotohanan ng pagkabuhay na mag-uli.