When this happened, limits of time became of small account, and his audience, understanding but little of what he was saying, were fein to content themselves with admiring the restless vivacity of his manner (which was rather emphasized than otherwise by the slight lameness from which he suffered) and the keen zest with which he revelled in the intricacies of the matter in hand.
Kapag nangyari ito, mga limitasyon ng panahon ay naging ng mga maliliit na account, at ang kanyang mga mambabasa, ngunit kaunti ng unawa kung ano ang sinasabi niya ay, ay fein sa nilalaman ng kanilang sarili sa admiring ang balisa kasiglahan ng kanyang mga paraan (kung saan ay sa halip emphasized kaysa sa iba sa pamamagitan ng pagwawalang-halaga mula sa pagkapilay kung saan siya suffered) at ang malabis na may lubos na kasiyahan kung saan siya revelled sa intricacies ng mga bagay sa kamay.