wala rin kaming singsing. anong magagawa ko eh wala naman talagang pambili. hanggang ngayon wala akong singsing sa kamay. sa ilong sana ano, parang doon sa “the owl and the pussycat“. but seriously, perhaps the absence of the ring to this day is my way of showing that we’ve done well in spite of the lack of resources. duriing our wedding, wala rin kaming nga parents at kamag-anak na dumalo. basta sinabi na lang namin sa kanila na ikakasal kami on this day and that was it. di naman sila nag offer na gastosan ang kasal namin. at kung nag offer man sila, baka tanggihan ko rin.
may rolly kawai (kamoteng hawaii, di ko alam kung bakit ito ang tawag sa kanya), gene daga, emer kapatid (kasi iglesia ni kristo) at marami pang iba. lahat ng natutunan kong mga kalokohan ay galing sa kanila. playground namin ang barrio talipapa simula 1970’s hanggang early 80s. kaunti pa lang ang nakatira dito at ang idea namin of a good time ay maupo sa tambayan pagkatapos maghapunan at magkwentuhan ng tungkol sa mga walang kwentang bagay. mas masaya pag may kasamang tinatagay na beer at sigarillong pinagpapasa-pasahan. wala pa kasi kaming mga pera nung araw kaya hating kapatid lahat, ultimo sa pagkain ng hot pandesal.