Were the sight of the starry sky lacking to mankind; had the race arisen and developed as cave dwellers in enclosed spaces; had its scholars instead of wandering through the distant places of the universe telescopically, only looked for the smallest constituents of form and so were used in their thoughts to advancing into the boundless in the direction of the immeasurably small: who would doubt then that the infinitely small would take the same place in our system of concepts that the infinitely large does now? Moreover, hasn't the attempt in mechanics to go back down to the smallest active elements long ago introduced into science the atom, the embodiment of the infinitely small?
Ay ang sa oras na makita ng mga bituin sa langit kulang sa sangkatauhan; nagkaroon ng lahi arisen at binuo bilang gumuho dwellers kalakip sa mga puwang; had iskolar nito sa halip ng libot sa pamamagitan ng malayo lugar ng universe telescopically, lamang tumingin sa ang Pinakamaliit na constituents ng mga form at sa gayon ay ginagamit sa kani-kanilang mga saloobin sa pagsusulong sa hanggan sa direksyon ng immeasurably maliit na: na-agam-agam at pagkatapos na ang mga maliliit na walang hanggan ay gawin ang parehong lugar sa aming sistema ng konsepto na ang walang hanggan ay malaki na ngayon? Bukod doon, ay hindi ang mga pagtatangka sa mechanics upang bumalik pababa sa Pinakamaliit na aktibong sangkap ng mahaba nakaraan ipinakilala sa science ang atom, ang pagsasama ng mga maliliit na walang hanggan?