He even took some crash courses, a few years ago, of photography and videography, at the UP-Baguio and has been donning for the past five years some fashion wears dug at the famous ukay-ukay shops. “It’s one of my favorite places,” he reveals. However, like a true son and lover of the once-favorite vacation spot in the country, he is saddened by the abuse and beatings taken by the city due to its forced embrace of development and commercialism due to globalization. “Nasasayangan ako sa Baguio dahil sa growing population, smoke belching, and the traffic now,” he criticizes. “Kapag nasa city ka na, hindi mo na maamoy ang amoy ng pines. Kailangan mo pang maghanap ng sarili mong spot para maamoy mo ‘yung preskong hangin. Kailangang ma-kontrol ‘yung sobrang development at alagaan ang Mother Nature.” He still tries to sell it though to this writer “Mahirap man, you can still find your spot there, pare.” I nod in agreement.
lalo na kung matutuloy ko pang gawin 'yung "ang mga kidnaper ni ronnie lazaro" at 'yung "likido" na balita ko ay bubuhayin muli ng viva. ang sarap ng pakiramdam na naka-isa ka. hehehehehehe... walang masama sa drama pero sana makaisip naman tayo ng ibang approach sa mga madadaldal na drama natin. wala na kasi siyang ipinagkaiba sa tele-nobela. ang pelikula ay hindi TV at ang TV ay hindi pelikula. sana malaman natin ang mga pagkakaiba. at hindi ibig sabihin na magaling mag-direk sa TV ay magaling na ring mag-direk sa pelikula and vice-versa. ito ang isa nating biggest misconception kasi. magkaiba ang kultura ng dalawa. magakaiba rin ang pamamaraan ng pagkukuwento. kaya mas maraming lente sa pelikula kasi 'yung mga lenteng 'yon helps the director in telling his story using the visual language. pati mga ilaw.