aminado naman ako na once upon a time, may mga pseudo-relationships din ako. no commitments involved. for the simplest reason that they couldn't commit, because they were either committed to someone else, or that they weren't ready to commit. my rationalization, "okay na iyun, kesa wala." ang habol ko lang naman, iyong kilig feeling. iyong merong nagtatanong kung kumusta araw ko. iyong merong ka-cuddle sa beach outing. iyong kapag tumunog ang cellphone, mapapangiti na ako dahil alam kong galing sa kanya ang message. iyong merong laging kasama. habang wala pa ang the real thing, puwede na itong pagtiyagaan. but then i learned that although it was only a pseudo-relationship, the emotions were real. and usually, in this kind of set up, ang babae lagi ang lugi.
napaisip ako. masyado pang maaga para mamatay ako. marami pa akong gustong gawin. hindi pa natutupad ang pangarap kong makita ang statue of liberty at magpa-picture sa tabi nito. hindi ko pa nalilibot ang buong pilipinas. hindi ko pa nababawian yung abusado kong kasama sa opisina. at higit sa lahat, hindi pa ko nakakagawa ng magiging tagapagmana ko. putang-ina. hindi pa ko pwedeng mamatay.