On the other hand, the left-posturing “underground” parties of the Maoist Communist Party of the Philippines/New Peoples Army (CPP/NPA) and the Marxist-Leninist Party of the Philippines/Rebolusyonaryong Hukbong Bayan (Revolutionary Peoples Army) that are calling for “People’s Protracted War” and “Class War Against the Imperialist Occupation” will also lead to a merry-go-round ride. Their concept of war does not recognize the real contradictions in class struggle and they see victory solely in terms of the military strength between the guerrilla army and the AFP. Secondly, these Maoist parties continue to pursue the bankrupt theory of “guerillaism” – launching military actions against individual targets that do not bring down the rule of the bourgeoisie and lead to the seizure of political power by the working class.
Sa kabilang banda, ang mga nag-aastang mga maka-kaliwang “underground” na partido lalo na ang Communist Party of the Philippines / New Peoples Army at ang Marxist-Lenninist Party of the Philippines / Rebolusyonaryong Hukbong Bayan na nanawagan ng “Matagalang Digmang Bayan” at “Maka-uring Digma Laban sa Imperyalistang Pananakop” ay wala ring pupuntahan sa kadahilanang hindi nito kinikilala ang tunay na mga kontradiksyon sa tunggalian ng mga uri at naka-batay lamang ang pagtatagumpay sa lakas militar sa pagitan ng mga gerilyang hukbo at AFP. Pangalawa rito, ang mga Maoistang mga partido na ito ay patuloy na tinatangkilik ang bangkrap na teoryang “Gerilyaismo” - ang paglulunsad ng mga aksyong militar laban sa mga indibidwal na target na hindi naman makapag-papabagsak sa paghahari ng burgesya at magbibigay ng daan ng pag-agaw sa pampulitikang kapangyarihan ng uring manggagawa.