He made a clear distinction between those who had been given “ears to hear” and those who persisted in unbelief—ever hearing, but never actually perceiving and “always learning but never able to acknowledge the truth” (2 Timothy 3:7).
Sinabi ni Hesus ang malinaw na pagkakaiba sa pagitan ng mga taong binigyan ng tainga upang makarinig at ng mga taong nanatili sa kanilang kawalan ng pananampalataya - nakikinig ngunit hindi nakakaunawa at laging nagsisipagaral, at kailan pa man ay hindi nakararating sa pagkaalam ng katotohanan (2 Timoteo 3:7).