Since the 1950s, the use of the filibuster to prevent legislation has dramatically increased from 1 filibuster per session of Congress, to about 30 filibusters per session by the 1990s. (Sinclair, p. 243) Cloture votes have increased even more dramatically than filibusters, and are now almost double the number of filibusters per session of Congress. Despite this, the cloture has become less and less effective at preventing the filibuster, with only about half of the filibusters being overturned by successful cloture votes. (Sinclair, p.243) The increase of filibusters and clotures is evidence of the polarization of policy preferences occurring in the Senate.
Dahil ang 1950s, ang paggamit ng pagsusuwail upang maiwasan ang batas ay kapansin-pansing tumaas mula sa 1 pagsusuwail sa bawat sesyon ng Kongreso, sa tungkol sa 30 filibusters sa bawat sesyon sa pamamagitan ng 1990. (Sinclair, p. 243) Cloture boto ay nadagdagan ng higit pang kapansin-pansing kaysa filibusters, at ngayon halos double ang bilang ng mga filibusters sa bawat sesyon ng Kongreso. Sa kabila nito, ang cloture ay naging mas mababa at hindi gaanong epektibong sa pumipigil sa pagsusuwail, na may lamang tungkol sa kalahati ng filibusters ini binawi sa pamamagitan ng matagumpay cloture mga boto. (Sinclair, p.243) Ang pagtaas ng filibusters at clotures ay isang katibayan ng polariseysyon ng mga kagustuhan sa patakaran nagaganap sa Senado.