Obviously, it cannot mean we are to be in a head-bowed, eyes-closed posture all day long. Paul is not referring to non-stop talking, but rather an attitude of God-consciousness and God-surrender that we carry with us all the time.
Hindi ito siyempre nangangahulugan na lagi tayong nakatungo at nakapikit ang mata sa buong maghapon. Hindi sinasabi ni Pablo na kailangan nating magsalita ng walang tigil, kundi dapat na maging laman ng ating isipan ang Diyos sa tuwina at isinusuko sa Kanya ang lahat ng ating mga kabigatan sa lahat ng oras.