But it is also, in an understated stoical fashion, a passionate lament for creative powers that used to be and that will never come again. I know nothing like it in the language: partly because most people with the literary gift to express such a lament don't come to feel it: it is very rare for a writer to realise, with the finality of truth, that he is absolutely finished.
Ngunit ito rin ay, sa isang understated walang pakiramdam fashion, isang marubdob pagdaing para sa creative kapangyarihan na ginamit na at hindi na dumating muli. Ako kung wala tulad ito sa wika: bahagya dahil karamihan sa mga tao sa pamamagitan ng kamulatan ng gift sa express na tulad ng isang taghoy ay hindi nanggagaling sa pakiramdam ito: ito ay napakabihirang para sa isang writer sa realise, kasama ang kawakasan ng mga katotohanan, na siya ay ganap na walang tapos na.