After the crushing of the December uprising the liberals, who occupied the political limelight thanks to the ephemeral Duma, sought with all their might to justify themselves before the monarchy and explain away their insufficiently active counter-revolutionary conduct in the autumn of 1905 when danger threatened the most sacred props of “culture.”
Matapos ang nakadudurog na pagkatalo ng Insureksyong Disyembre, ang mga liberal, na kung saan, salamat sa pansamantalang Duma, ay umakyat sa ibabaw ng pampulitikang entablado, kumilos ng kanilang buong lakas upang magpaliwanag sa monarkiya sa kanilang kakulangan ng aktibong kontra—rebolusyonaryong pag—asal noong tag—lagas ng 1905, nang ang pinaka—sagradong haligi ng “kultura” ay nasa panganib.