He was entirely out of sympathy with the waves of change in the teaching of mathematics but accepted them as an inevitable evil. Selective in his enjoyment of modern technology, he never entered an aeroplane, would use a lift if no alternative existed (at the International Congress in Moscow he trudged up and down the interminable stairs of Stalin's skyscraper), and preferred to send his papers for publication written in his characteristically neat hand.
Siya ay buong-out ng pagdamay sa mga waves ng mga pagbabago sa pagtuturo ng matematika ngunit tinanggap ang mga ito bilang isang tiyak na mangyayari masama. Selective sa kanyang pagmamay-ari ng mga makabagong teknolohiya, siya ay hindi naipasok ng eruplano, ay gumamit ng isang pag-angat ng kung walang alternatibo nabuhay (sa International Congress in Moscow siya trudged up at down ang katapusan ng hagdanan Stalin's napakataas na gusali), at nais na magpadala ng kanyang mga papeles para sa publikasyon nakasulat sa kanyang characteristically masinop kamay.