Thus, during his third year at Milan Polytechnic, inspired by a paper of the biologist Carlo Foà, he started research work in the field of population genetics which soon (1926) led him to the first of his almost three hundred writings: it was the first example of a model with overlapping generations in population genetics and it was at least forty years ahead of its time. Meanwhile, against the will of his mother, who was worried about his future, he moved to the recently founded (1925) University of Milan and there, in 1927, he graduated in Applied Mathematics with a dissertation on affine geometry supervised by Giulio Vivanti, a mathematician who made some noteworthy contributions to complex analysis.
Kaya, sa panahon ng kanyang ikatlong taon sa Milan politeknik, inspirasyon sa pamamagitan ng isang papel ng dalubbuhay Carlo Foà, nagsimula siyang magtrabaho sa pananaliksik sa larangan ng populasyon genetika na sa lalong madaling panahon (1926) na humantong sa kanya sa unang ng kanyang halos tatlong daang writings: ito ay ang unang halimbawa ng isang modelo sa magkasanib-sanib na henerasyon sa populasyon genetika at ito ay hindi bababa sa apatnapu years ahead ng kanyang panahon. Samantala, laban sa kalooban ng kanyang ina, na siyang nag-aalala tungkol sa kanyang hinaharap, siya ay inilipat na sa kamakailan-lamang na itinatag (1925) University of Milan at doon, sa 1927, siya ay nagtapos sa Applied Mathematics sa isang disertasyon sa affine geometry supervised by Giulio Vivanti, isang dalub-agbilang na ginawa ng ilang-pansing kontribusyon sa mga komplikadong pagtatasa.