It is now more than fifty years since World War I shattered all hope that Europe and, in its wake, the rest of the world, would advance on paths other than those of systematic blood-letting toward greater democracy, economic and social justice, and what was then considered to be "Civilization."
Ito ngayon ay higit pa sa limampung taon mula noong World War I shattered lahat ng pag-asa na Europa at, sa lamay nito, ang iba sa mundo, ay maaga sa mga landas kaysa sa iba pang mga paraan ng dugo-pagpapaalam papunta sa mas demokrasya, pang-ekonomya at hustisyang panlipunan, at at pagkatapos ay kung ano ang itinuturing na "kultura."