If the uprising in Italy last year-which was unquestionably revolutionary in character and found its strongest expression in the factory occupations-collapsed prematurely, then this was no doubt in part due to the betrayal of the trade-union bureaucracy and the inadequacy of the party’s political leaders, but also partly because no intimate, organized ties existed at all between the party and the plants through factory shop stewards who were politically informed and interested in party life. It is also beyond doubt that the attempt to aggressively utilize the political potential of the great English miners movement this year suffered extraordinarily from this same failing.
Ang di-napapanahong pagbagsak ng walang duda na rebolusyonaryong kombulsyon sa Italy noong nakaraang taon, na malakas na naipahayag sa pamamagitan ng pag-agaw sa mga pabrika, tiyak at sa malaking bahagi, ay dahil sa kataksilan ng burukrasyang unyon, ang di maasahang mga pampulitikang lider ng mga partido, ngunit sa isang bahagi, dahil rin sa ganap na kakulangan ng mga mapagkasamang relasyon sa organisasyon, sa pagitan ng Partido at mga industriya, na sa pamamagitan ng mga mulat sa pulitikang mga delegado ng pagawaan, na interesado sa kapakanan ng Partido. Pati rin ang welga ng mga nagmimina ng karbon sa England ng kasalukuyang taon (1921) na walang dudang nakaranas ng kabiguan dahil sa ganitong kakulangan, sa isang pambihirang antas.