As the second Cold War heated up, the iSt proclaimed “Hail Red Army in Afghanistan!” while the centrists joined the anti-Soviet “human rights” crusade, the ideological cover for imperialist financing of armies of Islamic reactionaries along the southern border of the USSR. When pseudo-Trotskyists proclaimed their “solidarity with Solidarity” (and thus with the anti-Communist reactionaries Reagan, Thatcher and Wojtyla), the Spartacists declared: “Stop Solidarnosc Counterrevolution!”As the Stalinist regimes crumbled, the ICL stood at its post, fighting for proletarian political revolution in defending the bureaucratically degenerated/deformed workers states against capitalist restoration.
Sa pag-init ng ikalawang Cold War, prinoklama ng iSt na “Ipagbunyi ang Pulang Hukbo sa Apganistan”, habang ang mga sentrista ay sumama sa anti-Sobyet na krusadang “karapatang pantao”, na ideyolohikal na kapa ng imperyalistang pagpupundar ng mga hukbo ng Islamikong reaksyon sa Katimugan hangganan ng SRUS. Nang prinoklama ng mga nagkukunwaring Trotskyista ang kanilang suporta sa “pakikipag-kaisa sa Pagkakaisa o Solidarnosc” (na nanguhulugan ng pakikipag-kaisa sa mga anti-Komunista na reaksyonaryong Reagan, Thatcher, at Wojtyla), dineklara ng mga Spartasista: “Pigilan ang Kontra-Rebolusyon ng Solidarnsc!” Habang ang mga Stalinistang rehimen ay unti-unti nawasak, nanindigan ang ICL sa posisyon nito, nakipaglaban para sa proletaryong politikal na rebolusyon upang depensahan ang mga burukratikong nabulok/nadeporma na mga estado ng mga manggagawa laban sa kapitalistang restorasyon.