More to the point, her masters in Washington let the Philippine president know that her move was not opportune: it undercut the Bush regime’s claim to be promoting “democracy”; it could set off a hornet’s nest of discontent reaching from the poor into the middle class; it was bad for business, and, most importantly, it threatened to exacerbate tensions in the faction-ridden Philippine military.
Sa mas direktang puntoang pagbawi ni GMA sa State of National Emergency ay ibintay sa tindig ng kanyang amo sa Washington na pinaramdam sa kanya na ang naturang pagpataw ng State of National Emergency ay hindi naangkop na maniobra: Dinidiskaril nito ang pamamarali ng rehimeng Bush na nagpapakalat di-umano ng “demokrasya;” maari itong makapag-pakawala ng daluyong ng pagka-diskuntento sa mahihirap at panggitnang uri, na makasasama sa pangangalakal, at ang mas importante, maaring patindihin pa nito ang tensyon sa nagpapaksyon-paksyong militar.