i looked back at the rain drops. then i saw my tear drops on the floor. it almost evaporated. but the rain drops didn't. it made up a flood. then i've realized one thing that struck me. my tears are nothing in the rain . i thought of other street children who only wished to eat three times a day but they can't. and still they don't lose hope. they still portray happy faces. and here i am. i can eat whenever i want to. i go to school. i stay in a comfortable house but here i am. crying my soul out. blaming God for everything. i've realized that there's a lot more problems in this world worse than mine. if we sum it all up, my problems could be invisible..
sa kabilang ibayo naman ng istorya ng buhay ko, napamura nanaman dahil saken ang aking ama. matagal-tagal na din yung last time na napamura siya dahil sakin at hindi ko matanggap ang kababawan ng rason kung bakit ito naulit. hindi ko din matanggap na ginawa niya ito sa harap ng mga taong maayos ang pagkakakilala sakin. hindi ko din matanggap ang timing nito. kung nakita mo lang kung gaano siya hinayblood kanina na parang napakalaki ng kasalanang nagawa ko. kaya walk out ang lola mo. so ayun bigla akong nauwi sa pgjogging sa sports park ng marikina. para akong tanga na naluluha habang tumatakbo sa oval. mabuti na lang at may madidilim na part. kaya napag isip-isip ko mga bagay-bagay na ito na sinusulat ko ngayon.. ngayon ko lang narealize kung gaano kakorny at katanga ako sa mga pinag-gagagawa ko kanina. sana lang walang nakakilala sakin. nakasampung laps pa naman ako. tae na. parang lutang lang ako kanina. waaaaaaah!