Perhaps people never liked me and never regarded me as “cool” because I have always been wimpy... wimpy in a way that I’ve always feared doing something wrong, wimpy because I fear failing Jehovah, wimpy because I never had the guts to challenge Jehovah by living a double life despite pressure from relatives and acquaintances. I’d have to admit though that many years ago when I was very young, I failed Jehovah and succumbed to serious wrongdoing and perhaps that is the reason why I have nightmares in my sleep, always fearing that I would be ensnared again into failing God and lose the future I have worked so hard for and his approval which is the only thing giving me peace of mind day and night. I know exactly how it feels like to be ignored by Jehovah, like the doors of heaven are closed shut to my prayers. I know how his displeasure feels and it is something so horrible and so tormenting, it would leave you scarred and traumatized for a long time.
Kaya namin at nagawa na nga namin na isakripisyo ang napakaraming mga bagay sa mundong ito para sa mas mainam na mga bagay, para sa permanenteng kaligayahan at sa mga mas malalaking mga pagpapala na inaasahan naming matanggap sa bagong sanlibutan na ibibigay ng Diyos na Jehova. Kung ang wakas ay tunay ngang malapit na, na mukha namang gayon nga, kung gayon siguro naman ay makakapaghintay pa kami ng kaunti. Siguro nga ay hindi talaga ako nagugustuhang kasama ng ibang mga tao at hindi nila ako isinasaalang-alang na “cool” wika nga, ay dahil noon pa man ay isa na akong duwag... duwag sa paraang lagi akong natatakot na gumawa ng isang bagay na mali, duwag dahil natatakot akong hindi mapaluguran ang Diyos na Jehova, duwag dahil hindi ako kailanman nagkaroon ng lakas ng loob na hamunin ang Diyos na Jehova sa pamamagitan ng pagkakaroon ng dobleng pamumuhay sa kabila ng panggigipit mula sa aking mga kamag-anak at mga kasamahan.