That souls would experience some form of a judgment after death was the assertion of most ancient religions, but that there would be one great day, or one definite future period, in the history of mankind, when all the souls of men would come before a divine tribunal for final judgment, and the determination of their eternal destiny, was a truth utterly foreign to the religion of ancient Greece. In fact, the earliest documents of Greek religious literature, the writings of Homer, were most indefinite concerning the life of man after his death here on earth. "For Homer's men there was no hope for a future life in which action and personality were continued with values derived and transplanted from the world of sunlight and sense."1 With the appearance of Orphism and the cult of Dionysus, some elements more or less relating to a future judgment are to be found, but these are altogether different from the conception of judgment as set forth in the writings of the New Testament.
Dito nila inilalagay ang lagayan ng ilawan, ang mesa at ang tinapay na inilagay sa harap ng Diyos. 3At sa likuran ng ikalawang tabing ay isang silid na tinatawag nilang kabanal-banalang dako. 4Ito ay mayroong isang ginintuang dambana ng kamangyang at kaban ng tipan na ang bawat bahagi ay binalot ng ginto. Naglalaman ito ng sisidlang ginto na may lamang mana, ang tungkod ni Aaron na umusbong at ang tapyas ng bato ng tipan. 5Ang lugar ng kasiya-siyang handog ay nasa ibabaw ng kaban ng tipan at sa ibabaw noon ay kerubin ng kaluwalhatian. Ngunit hindi natin ngayon mapag-usapan ang mga bagay na ito nang isa-isa. 6Kapag ang lahat ng bagay ay maihanda na nang ganito, ang mga saserdote ay laging pumapasok sa unang silid upang gampanan ang kanilang paglilingkod. 7Ngunit ang pinakapunong-saserdote lang ang pumapasok sa ikalawang silid minsan lang sa isang taon at lagi siyang may dalang dugo. Inihahandog niya ang dugo para sa kaniyang sarili at para sa mga nagawang kasalanan ng mga tao na hindi nila nalalaman.