If the capitalist employs labour only in order to create surplus value – to create value in addition to that already present – then it can be seen as soon as he orders work to stop that his already present capital, as well, becomes devalued; that living labour hence not only adds new value, but, by the very act of adding a new value to the old one, maintains, eternizes it. (This shows clearly the absurdity of the charge against Ricardo, that he conceives only profits and wages as necessary components of the cost of production, and not also the part of capital contained in raw materials and instrument.
Pero kung pagkukunutan lang natin ng noo ang ordinaryong mga nangyayari sa ating paligid, lalabas na ang napakarasyunal na sistema ng kapitalismo na ipinagmamalaki ang kanyang sibilisasyon, ay punong-puno pala ng kahibangan at kontradiksyon. Matapos tagusin ang mga ilusyon at kabaliwan ng kapitalistang sistema, pasukin natin ngayon ang pinakasustansya ng kapitalismo, ang kanyang "kaluluwa", ang kapitalistang tubo na binihisan ng sapin-sapin ng balatkayo para itago ang tunay kalikasan sa mata ng uring manggagawa. Tsapter VII PAANO TUMUTUBO ANG KAPITAL? Tubo: Kasakiman Ng Indibidwal O Kalikasan ng Sistema?