I blame it partly on my indolence to discover more of the sights, history and culture. I’ve been here for two months, but I can count in my fingers how many places I have visited, a Jain temple in Old Delhi, the Red Fort in Agra and right across it is the Taj Mahal which would have been really inane if I missed going there, and Spencer Plaza (a shopping mall) here in Chennai. On one hand, the fact that I am staying here for two years psyches me up that I have the luxury of time, later not sooner I’ll see enough of India. On the other hand, there are limitations to what I can and am willing to do at the moment. As I live alone sans the comfort of a washer and a clothesline I spend a good deal of my weekends doing my laundry on an installment basis.
kakaiba ang laki ng buwan dito sa canlaon. kung sa kanta ni joey ayala ay isa siyang "ngiti sa kalawakan" ang buwan ng Canlaon ay nakangisi na para bang tuwang-tuwa sa isang malisyosong biro. ewan kung sa pagkakapwesto nya sa madilim na langit ay may nakikita syang di dapat tingnan. pilyo ang buwan ng Canlaon, parang nakakaloko. hindi ko alam kung ito ay interpretasyon ko lang dahil sa nararamdaman kong saya ngayong pabalik na ko ng maynila at alam kong may naghihintay sa aking pagdating. pero pwede ko ring isiping ang ngisi nya ay babala na hindi ako makakarating sa tamang oras sa bacolod para sa alas-onse kong flight.