As can be seen from his Placita philosophica (Paris, 1665), the Modenese cleric was a reformer of Aristotelianism and a staunch supporter of the official Second Scholastic in common with both contemporary Catholic and Lutheran authorities, while at the same time open to well-considered innovations but within traditional limits.
Bilang ay makikita mula sa kanyang Placita philosophica (Paris, 1665), ang Modenese bilang saserdote ay isang reformer ng Aristotelianism at pigilin ang pagdaloy ng dugo ng isang tagataguyod ng mga opisyal Ikalawang eskolastiko sa karaniwang gamit ang parehong mga napapanahong mga Katoliko at Lutheran awtoridad, habang sa parehong oras bukas para sa maayos - itinuturing na mga makabagong-likha ngunit sa loob ng tradisyonal na mga limitasyon.