Lagrange's foundations of the calculus is assuredly a very interesting part of what one might call purely philosophical study: but when it is a case of making transcendental analysis an instrument of exploration for questions presented by astronomy, marine engineering, geodesy, and the different branches of science of the engineer, the consideration of the infinitely small leads to the aim in a manner which is more felicitous, more prompt, and more immediately adapted to the nature of the questions, and that is why the Leibnizian method has, in general, prevailed in French schools.
Lagrange's pundasyon ng calculus ay assuredly ng isang napaka-interesante bahagi ng kung ano ang maaaring tumawag ng isang payak na pilosopiko pag-aaral: ngunit kapag ito ay isang kaso ng paggawa ng transendental pagtatasa ng isang instrumento ng pagsaliksik para sa mga katanungan ipinapahayag sa pamamagitan ng astronomy, marine engineering, heodesya, at ang iba't ibang sangay ng science ng engineer, ang pagsasaalang-alang ng walang hanggan maliit na mga leads sa mga layunin sa isang paraan na kung saan ay mas angkop, more prompt, at marami pang iba inibagay kaagad sa kalikasan ng mga katanungan, at na ito ay kung bakit ang Leibnizian paraan ay, sa pangkalahatan, prevailed sa French paaralan.