The “armed struggle” of Filipino Stalinists is in fact “armed reformism”: like the MNLF and MILF, the PCP/NPA and NDF want to use their military units as bargaining chips to negotiate their way into office.
Ang “armadong pakikibaka” ng mga Pilipinong Stalinista sa esensya ay “armadong repormismo”: tulad ng MNLF at MILF, ginagmit lamang ng CPP, NPA at NDF ang kanilang mga militar na puwersa bilang bargaining chip upang mai-negotiate ang kanilang mga sarili sa pag-upo sa opisina ng burgis na estado.