The precious seed of wheat, on which man’s life mainly depends, was confided to the soil in the season of the yearly frosts, and with the first fine days, peeped above the ground; at the approach of glorious Easter, it carpeted our fields with its velvet of green, making them ready to share in the universal joy of Jesus’ resurrection; then, turning into a lovely image of what our souls ought to have been in the season of Pentecost, its stem grew up under the action of the hot sun; the golden ear promised a hundred-fold to its master; the harvest made the reapers glad; and now that September has come, it calls on man to fix his heart on that good God, who gave him all this store.
Ang mahalagang mga binhi ng trigo, kung saan ang buhay ng tao higit sa lahat ay depende, ay confided sa lupa sa panahon ng taon-taon na frosts, at ng mga unang fine araw, peeped sa ibabaw ng lupa; sa pagsapit ng maluwalhating Pasko ng Pagkabuhay, ito carpeted ang aming mga bukid sa kanyang velvet ng berde, paggawa ng mga ito handa na upang ibahagi sa ang unibersal na kagalakan ng muling pagkabuhay ni Hesus; pagkatapos, pag-on sa isang kaibig-ibig na larawan ng kung ano ang aming mga kaluluwa dapat magsiparito sa sa panahon ng Pentecostes, ang stem lumaki sa ilalim ng pagkilos ng mainit na araw; ang ginintuang tainga ipinangako ng isang daang-tiklop sa kanyang master; pag-aani na ginawa ng mga mangaani sasaya; at ngayon ang Setyembre ay dumating, ito tawag sa tao upang ayusin ang kanyang puso sa na mabuting Diyos, na nagbigay sa kanya ang lahat ng bagay na ito.