Great saints and great sinners don’t live lives of “quiet desperation” — they drink deeply sacred energy, become inflamed by that fire, and make that the source for either their extraordinary wisdom or their wild wickedness.
Mahusay na mga banal at mga makasalanan ay hindi nakatira buhay ng “”tahimik pagkawalang-taros”” – sagana silang umiinom banal enerhiya, maging inflamed sa pamamagitan ng apoy na iyon, at gumawa na ang source para sa alinman sa kanilang pambihirang karunungan o ang kanilang mga ligaw na kasamaan.