By making long public prayers, employing extreme measures to ensure others noticed their fasts, and parading their gifts to the Temple and the poor, they revealed only an outward attachment to the Lord. While the Pharisees performed well their dramatic role as public examples of religious virtue, they failed miserably in the inner world of the heart where true virtue resides (Matthew 23:13-33; Mark 7:20-23).
Sa pag-sambit ng mahabang panalangin at sa pagpapansin sa mga tao tuwing nagaayuno at sa pagyayabang sa mga ipinagkakaloob sa Templo at sa mahihirap, ipinapahayag lamang nila ang kanilang paimbabaw na relasyon sa Panginoon. Habang ginagampanan ng mga Pariseo ang kanilang pagbibigay halimbawa sa pagiging relihoyoso, nabigo sila sa kanilang panloob na paguugali na siyang pamantayan ng tunay na katwiran (Mateo 23:13-33; Markos 7:20-23).