The English Reformers believed the use of the sign of the cross should be left up to the individual, as was written in the Prayer Book of King Edward VI. "...Kneeling, crossing, holding up of hands, knocking upon the breast, and other gestures, they may be used, or left, as every man's devotion serveth without blame." Protestants generally viewed the sign as a tradition that was unsupported by Scripture, or even as idolatrous, and it was therefore abandoned by most.
Pinaniniwalaan ng mga Repomador sa Inglatera na ang kaugalian ng pagaantanda ay dapat na ipaubaya sa indibidwal na mananampalataya gaya ng nasusulat sa aklat panalangin ni King Edward VI. "ang pagluhod, pagkukrus, pagtataas ng kamay, pagdagok sa dibdib at iba pang mga kilos ay maaaring gamitin, o hindi gamitin ayon sa ipinasya ng isang tao at walang sinuman ang dapat sisihin." Tinitingnan ng mga Protestante sa pangkalahatan na ang pagkukrus ay isang tradisyon na hindi sinusuportahan ng Kasulatan at minsan ay nagiging tulad sa pagsamba sa diyus diyusan kaya't kailangnag itigil at talikuran.