Zeno bases both the dichotomy paradox and the attack on simple pluralism on the fact that once a thing is divisible, then it is infinitely divisible.
Zeno parehong naka-base ang paghihiwalay sa dalawang bahagi kabalintunaan at ang mga atake sa mga simpleng pluralismo sa katotohanan na minsan sa isang bagay ay mahahati, at pagkatapos, ito ay walang hanggan mahahati.