Ang tagal tagal ko na ring di nakapagpost dito. Sa hirap ng buhay, araw-araw kailangang kumayod, hindi lang according to my schedule, kundi maniobrahin ang sariling rota, at baka pwede pang isingit ang nicely paid overtimes such as night shifts, weekend shifts, and some shifts with unsocial hours. Huh, buhay ng nurse dito sa abroad. Kayod dito, at doon, trabaho ng early shift 7-3 pahinga hanggang alas otso ng gabi tapos pasok sa overtime night shift 10pm to 8 AM, at kung medyo malakas pa tuhod at sinuwerte, uuwi lang para matulog, at babalik ulit for the late shift, 3pm to 10 pm. Otherwise, pag di kaya, phone in sick.
Diyan sa atin, ang turing sa mga nurse na katulad ko, assistant lang ng Doktor, katulad lang din ng pagkakasabi mo, pero ang sahod ko, kulang pa pambayad sa kuryente lang, paano naman ang kinabukasan ng mga anak ko? Ikaw, wala ka bang pangarap umangat ang estado? In fact, ang mga pinagsasabi mong dapat e nandyan kami sa Pinas para manilbihan bilang mamamayan, underweights our personal need. Di kami gahaman, nais lang naming magkaroon ng maayos na kinabukasan. Kapag diyan sa Pinas, either celebrity ka o politician lang ang may karapatan ng siguradong kinabukasan. Paano naman ako na average lang ang mukha, di marunong pomostora, at wala gaanong kakilala sa sosyodad? Mike Avenue: Sayang ang mga talento na dapat sana’y sariling lupa ang nakikinabanag. Sayang ang mga pawis na sana’y didilig sa uhaw na mga kapatagan ng mamamayan. Sayang ang mga ugat na magdudugtong sana sa yaman at kaban ng bansa.