It states that the law which came four hundred and thirty years later than the promise to Abraham could not possibly make the latter of none effect (vs. 17); and that God gave the inheritance to Abraham by promise (v. 18).
Sinasabi nito na ang kautusan, na dumating pagkaraan ng apat na raan at tatlumpung taon, ay hindi nagpapawalang bisa sa tipan na dati nang pinagtibay ng Diyos, upang pawalang saysay ang pangako (v. 17); at na ibinigay ng Diyos ang pamana kay Abaraham sa pamamagitan ng pangako (v. 18).