We teach that there were two kinds of gifts given the early church: miraculous gifts of divine revelation and healing, given temporarily in the apostolic era for the purpose of confirming the authenticity of the apostles' message (Heb. 2:3,4; 2 Cor. 12:12); and ministering gifts, given to equip believers for edifying one another. With the New Testament revelation now complete, Scripture becomes the sole test of the authenticity of a man's message, and confirming gifts of a miraculous nature are no longer necessary to validate a man or his message (1 Cor. 13:8-12).
Pinaninindigan at itinuturo namin na may dalawang uri ng mga kaloob na ipinagkaloob sa naunang iglesya: mahimalang kaloob ng makalangit na kapahayagan at panggagamot, na panandaliang ibinigay sa panahon ng mga Apostol para sa layunin ng pagpapatunay sa mensahe ng mga Apostol (Hebreo 2:3,4; 2 Corinto 12:12); at kaloob ng paglilingkod, ibinigay upang ihanda ang mga mananampalataya para sa pagpapatatag ng kapwa. Ngayong kumpleto na ang kapahayagan sa Bagong Tipan, ang Kasulatan ang naging tanging sukatan ng pagiging tunay ng mensahe ng isang tao, at dahil kumpleto na nga ang kapahayagan sa Bagong Tipan, ang mga mahimalang kaloob ay hindi na kinakailangan upang pagtibayin ang isang tao o ang kanyang mensahe (1 Corinto 13:8–12).