Nevertheless, this fierceness, the narrator admits, is brought on by Montor’s love for his native land: “Montor, like all Filipinos who loved their native land, fought in defense of his brothers and sisters…” (Si Montor kasubong sang iban nga tanan nga mga pilipinhon nga nahagugma sang kaluasan sang patubuan, nakigaway sa pagapin sa iya kauturan…) (Magahun 1935: 5).
Lalo pa’t “Alipato’y lumagapak/ sa ulo ni Sandayo” at nagliwanag ang bata “tulad ng araw na bagong sumisikat/ sa bukang-liwayway” (Castro et al. 1983: 375). Ganito rin ang pagkakalarawan sa batang si Labaw Donggon: “Siya’y naramtan ng pilak/ Siya’y nabalot ng ginto./May bandana sa ulo/ Panyong maningning at burdado” (Castro et al 1983: 129).