Upon the prompting of the US and the Vatican, the reactionary classes, their major institutions (schools, churches and mass media) and the pro-Arroyo and anti-Arroyo reactionary politicians spread the line that the people had been stricken by protest fatigue and that the best way to achieve regime change was through elections.
Sa sulsol ng US at Vatican, ng mga reaksyunaryong uri, ng kanilang mga mayor na institusyon (paaralan, simbahan at masmidya) at ng maka-Arroyo at mga anti-Arroyo na reaksyunaryong pulitiko, pinalaganap ang linya na ang mamamayan ay pagod na sa mga protesta at ang pinakamahusay na paraan para kamtin ang pagbago ng rehimen ay sa pamamgitan ng eleksyon.