Magtratrabaho ako ng malala. Siguro magkcall center ako for a while kasi practically speaking, malaki sahod dun and in no time I can earn what I needed. So, kahit medyo degrading ok lang. On our generation bitches, money now one of the basic needs. So yun, call center. then save for Paris. Im not planning to go straight to Paris. Well, naisip ko kasi na kung magttrabaho ako sa ibang bansa, di lang doble, triple minsan times68 pa ng sahod sa call center yung kikitain ko. So ayun, I will work here, save some for the trip abroad then voila. More more work in a foreign land. Of course, Im not ging to do that alone. Sinabi ko na to kay M (bf) he agrees with me and he even said that he’s coming. Pag nakaipon na ko enough para makatrabaho abroad. Sasama siya sakin, we’ll be renting a house or an apartment there. Parang live in while both of us is working for our future.
kung iisipin namin maigi (kaming dalawa kung nbubuhay pa xa) bata pa lang tayo alam na natin kung paano maging masaya. naalala niyo pa yung pabunot? tapos may number yung mga laruan? hihingi at hihingi tayo ng piso kay mama para lang mabunot laruan sa number 678 na kung bibilangin mo ay doble na nung bunutan na 300 lang yung pwedeng bunutin. para sakin ganun yung saya. magbabayad ka muna ng gintong tuition fee bago ka makakilala ng makukulit at masarap pagtripang mga kaklase. iiyak ka muna ng isang galon na nagkakahalaga ng 25php libre ung delivery bago ka matutong maging matapang para magmahal ulit. masasampal ka muna ni nanay ng sampung ulit baliktaran pataas pababa bago mo manamnam ng husto yung saya ng pagsuway mo sa curfew.