The thought that he was appreciated by the children kept him at his task, but he found difficulties in keeping relations between himself and the other teachers on a friendly basis. Eventually, feeling largely that he had failed as a primary school teacher, Wittgenstein gave up in 1925.
Ang-iisip na siya ay pahalagahan ng mga bata alagaan siya sa kanyang mga gawain, ngunit siya natagpuan ang mga problema sa panatilihin ang mga relasyon sa pagitan ng kanyang sarili at ang iba pang mga guro sa isang friendly na batayan. Sa kalaunan, sa kalakhan ng damdamin na siya ay nabigo bilang isang pangunahing guro, Wittgenstein gave up in 1925.