— Глянь, унь, на катлы вялікія, пад імі заўсёды агонь гарыць. Дзень і ноч наліваю я ў іх з гэтага возера поўна слёз людскіх і грэю, каб высахлі, аж пакуль усё гэта возера не высушу, аж пакуль пара ад іх не падымецца аж да неба!..
‘Look, there, at the large cauldrons, the fire always burns under them. At day and at night I fill them full of people’s tears from this lake and heat them, so that they dry, until I dry the whole lake, until the steam rises up to the sky!..’