Atali wan rojan wiha tîne bîra xwe: “Me feqîrtiyeke mezin derbas kir. Eşyayê me nebû ku li malê raxin. Cînaran aliye me dikirin. Em saya serê wan li piya man. Hin şevan min ti tiştek peyda nedikir ku ez bidim zarokên xwe. Ew birçî radizan. Em bi alîkariya xêrxwazan li piya man.”
Kira ödememiş ancak o günlerde yaşadıklarını, "Çok yoksulluk çektik, eve koyacak eşyamız yoktu. Komşular yardım ediyordu. Onların sayesinde ayakta durabiliyorduk. Bazı geceler çocuklarıma verecek yiyecek bulamıyordum, aç yatıyorlardı. Yardımsever insanların yardımlarıyla yaşıyorduk" şeklinde anlatıyor.