“Hevaleke min heye. Ji dibistana xwe aciz e. Dersdêr, mudur û perwerdehiya tê dayîn bi dile wî nîn e. Min jî got jê re ku eger tu aciz î neçe dibistanê. Lê dev jê bernade. Ji ber ku navenda rehabilîtasyonê pereye wî yê Açik Ogretimê (zanîngeha-dibistana perwerdehiya wî ji dûr ve tê dayîn) radizîne. Min jê pirsî ka bavê wî nikare wî pereyî razîne. Wî ji min re got: “Na. Ew nikare pereyî razîne.” Ew ji ber wî pereyî li wir dimîne. Bi vî awayî bi pereye tê îknakirin.”
“Bir arkadaşım var. Kaldığı okuldan memnun değil. Hocalardan, müdürden, eğitimden şikayetçi. Şikayetçiysen ayrıl dedim. Ama ayrılamıyor. Çünkü özel rehabilitasyon merkezi açık öğretim kayıt parasını veriyor. Dedim ki baban o parayı veremiyor mu? ‘Hayır. O parayı ödeyemez’ diyor. O para için orada kalıyor. Bir şekilde para ile ikna ediliyor.”