Gulîzer Dogan diyar dike ku her çiqas çend meh in Sarmaşik hatibe girtin jî, xebatkarên wan hê jî li wan digerîn û halên wan dipirsin: “Em bi kesên li wir dixebitin re êdî bûbûn malbat. Hêvî dikim ku dîsa komele vebe. Ji xeynî xurek û zexîreyê jî gelek alîkariyên wan digihişte me. Me ji xeynî Sarmaşikê ji ti cihê alîkarî negirtiye. Dewletê hin caran komir belav dikir, lê nedidana me. Ji xwe ku em biçin jî, gelek zehmet e, divê mirov bi saetan di dorê de bisekine. Her wiha li wir torpil jî heye.”
Sarmaşık kapatılalı aylar olsa da dernek çalışanlarının halen kendilerini arayıp durumlarını sorduğunu söylüyor Gülizar Doğan. "Orada çalışan herkesle akraba gibi olmuştuk. İnşallah tekrar açılır. Erzak dışında da bize çok yardımları dokunuyordu. Sarmaşık dışında herhangi bir yerden yardım almadık. Bazen devlet kömür dağıtıyordu ama bize verilmedi. Zaten gitsek bile çok zordur; sıraya koyuyorlar, saatlerce bekletiyorlar. Bir de orada torpil var" diyor.