“Ji bo her kesî rojek hatibû diyarkirin. Her kes, di roja diyarkirî de diçû eşyayên xwe digirtin. Bo me rojên 23-24 hatibû diyarkirin. Di demên dawî de bi bihayê 120 tlyê xurek didan me. Her kes qasê heqê xwe dikarî xurek bigire. Me tiştên weke birinc, savar, maqarne dihirtin. Dema em dihatin jî Sarmaşikê me bi servîsê dianî malên me. Ji vê taxê gelek kes ji wir alîkariyan digirtin. Ji ber ku hemû feqîr in.”
"Herkesin belli bir günü vardı. O gün gidip eşyamızı alıyorduk. Bizim günümüz her ayın 23-24'üydü. Son zamanlarda 120 liralık gıda alıyorduk. Herkes kendi hakkı kadar alıyordu. Pirinç, bulgur, makarna gibi erzaklar alıyorduk. Dönüşte Sarmaşık bizi servisle eve gönderiyordu. Bu mahallede oradan yardım alan çok kişi vardı, çünkü hepsi yoksul".