“There is no elevator in some centers. Our friends who have difficulties are obliged to climb the stairs by themselves or with the help of others. There is no treadmill in the center. We are not provided adequate physiotherapy training. My condition could be improved in a shorter period of time, but my treatment takes longer than usual due to the lack of technical equipment. The course hours are also insufficient”.
“Li hin navendan asansör nîn e. Hin hevalên me an bi zehmetiyeke mezin an jî bi alîkariya kesên din dikarin ji merdiwanan derkevin. Li navendê bandê meşînê nîn e. Ji bo me di warê fizîkî û hereketkirinê de perwerdehiyeke baş nayê dayîn. Eger kêmasiyên ji hela teknîkê nebûye wê ji bom in pêvajoya demankirinê zûtir xelas bibûya. Saetên dersan jî gelek hindik in.”