From: gerard@uwovax.uwo.ca (Gerard Stafleu)
Subject: Hap zei Tim's programma
Organization: University of Western Ont, London
Date: Thu, 19 Nov 1992 16:31:20 GMT

Tim vroeg een paar weken geleden om voer voor zijn 
taalherkenningsprogramma, of hoe dat ding ook moge heten.  Ik heb geen 
reacties gezien, en dat is droevig.  Voor je het weet voelt Tim's 
programa zich unloved, unwanted, en andere un-zaken.  Om dit te vermijden 
bij deze een klassiek stukje weldoorwrocht nederlands proza.  Wellicht 
dat sommige expatriaten die een gemis aan dergelijk proza voelen het ook 
op prijs stellen.  Tim's programma kan er lekker zijn 
dialoogherkennertje op uitproberen (als het er een heeft, tenminste).  

Ik zal niet zeggen wie, wat en waar het geschreven heeft, iedereen hoort 
dat te weten.  Als je het niet weet, krijg je vloerveegcorvee in het 
cafe.

----------------------------------------------------------------------

Het was in het allerholst van de nacht en twee grote volle manen
stonden met verwijtende gezichten aan de hemel.
  "Hoe hard rijden wij nu?" vroeg ik.
  "Zesennegentig," zei Adriaan en draaide achteloos het stuur
drie keer rond.
  "Waar rijden wij nu?" vroeg ik.
  "Om de markt in Rittenburg," zei Adriaan.
  "Rittenburg is een prachtig oud stadje," zei ik. "Het bezit een
fraai middeleeuws stadhuis, met een monumentale trap."
  "Nee," zei ik, toen het lawaai had opgehouden, "het bezat een
fraai middeleeuws stadhuis. Kijk nu toch eens wat je gedaan hebt!
Je kunt toch niet met een auto deze monumentale trap op!"
  "Is die auto van u?" vroeg de agent.
  "Geweest," zeiden wij, en schudden de overblijfselen van ons af.
  "Mag ik uw rijbewijs eens even zien?" vroeg de agent.
   "Nee," zei ik, "het is geen kijkdag vannacht."
  Hij trok zijn potlood.
  "Uw naam!" zei hij tegen mij.
  "Ik ben incognito, nieuwsgieirig aagje."
  "Hoe zegt u?"
  "Incognito. I-N-C-0-G-N-1-T-0."
  Hij schreef het op.
  "Voornaam?"
  "Ja, erg voornaam."
  "Hoe is die?"
  "Olivier," zei ik, "maar zonder Twist."
  "Dat zou ik u ook niet raje," zei de agent. "Waar ben u ge-
boren?"
  "In het binnengasthuis,'s ochtends om kwart over twee uit een
zekere hoeveelheid zonnegloren plus een zucht van de ziedende
zee."
  "In Rotterdam?"
  "Dat is belediging door een ambtenaar in functie!"
  "In Rotterdam?" vroeg hijweer.
  " Ja," zei ik, om hem een pleizier te doen, hoewel zoiets mij als
geboren Hagenaar natuurlijk wel tegen de borst stuitte.
  "Wanneer?"
  "Dat kan ik mij niet herinneren, maar u kunt het later in de
geschiedenisboekjes naslaan."
  "En uw beroep?"
  "Schrijver. "
"Op een kantoor?"
"Neen, individu, achter een schrijftafel bedekt met paperassen."
  "Waar woont u?"
  "In Nieuwpoort."
  "Welke straat?"
  "Mauritskade 16oo."
Hij schreef het op en begon toen met Adriaan, die het stuur en
de versnelling nog in zijn handen had.
  "En u, hoe heet u?"
  "Ik ben ook incognito," zei Adriaan koel en maakte een bocht
naar links. "Met een hoofdletter alsjeblieft!"
  "Wij zijn broers," zei ik.
  "Voornamen?" '
  "Desiree...," fluisterde Adriaan, en draaide met zijn derriere
omdat dat ook Frans is.
   "Geboren?"
   "Net als ik," zei ik, "wij vormen samen een niet-Siamese twee-
ling."
   "Maar ik was er eerder!" riep Adriaan.
   "Dat liegt hij, agent," zei ik. "Ik kwam eerst."
   "Dat zal de commissaris wel uitmake," zei de agent streng.
"Uw beroep?!"
   "Lichtekooi..." fluisterde Adriaan blozend.
  "En u Woont?"
  "Parijs. U weet wel, de lichtstad. Rue de l'Amour 69, drie hoog
achter, drukwerken worden niet teruggegeven, aan de deur wordt
niets gekocht, voorzien van radio, stofzuiger en norit."
   "U ben dronke!" zei de agent.
  "Dat jokt u, inspecteurtje," kraaide Adriaan.
   "Ik ruik het," zei de agent vol sombere afgunst, "ik ruik het
aan uw adem!"
  "Desiree," zei ik, "deze hermandad beschuldigt je van hali-
tosis."
  "Never a bridesmaid, always a bride," zei Adriaan luchtig.
"Removes hair everywhere," voegde hij er bedrukt aan toe.
  "Desiree," zei ik, "blijf ernstig, deze hermandad..."
  "Hermandit," zei Desiree.
  "Hermandat,"zei ik.
  "Ik zal je tegemoet komen," zei Desiree. "Hermandie!"
  "Nee," zei ik, "maar wat denk je van Hermandeze?"
  "Niets," zei Adriaan.
  Tenslotte werden wij het eens op Hermaphrodit
  "U ben allebei dronken," zei de Hermaphrodit.
  "Dat liegen jullie allebei," zei Desiree ruziezoekerig. "Doe liever
al die opschrijfboekjes weg en probeer niet met twee potloden te
schrijven. Jullie zijn charlatans! "
  "Desiree," zei ik, "hij verstaat geen Frans."
  "Jij ook niet?" vroeg Desiree aan de Hermaphrodit.
  "Ik waarschuw u," zei die.
   "Waarvoor?!" zei Desiree, en kwam opdringen.
   "Dat zul je op het berroo wel hore."
   "O nee, daar komt niets van in. Ik wil hier en nu weten, waar-
voor ik word gewaarschuwd. Als er gevaar dreigt moet ik paraat
zijn. Ik zal bijzonder pal staan! Ik zal geen duimbreed wijken!..."
   "Luister niet naar hem, commissaris," zei ik, "mijn broer is wel
eens meer zo. Dat komt heel dikwijls voor bij de tweede van een
tweeling. Maar dronken zijn wij niet. Dat zullen wij bewijzen."
   "Op het berroo," zei de Hermaphrodit koppig.
   "Stilte!" donderde Adriaan opeens. "Stilte, of ik laat de tribu-
nes ontruimen. Wat zeg ik! Ontruimen?! Ik laat ze slopen! Ik laat
ze opblazen met poetskatoen, met iedereen die er opzit! Versta je,
Aphrodite!..."
   "Stilte!!!" schreeuwde hij nog eens. "Ik ga bewijzen!"
   Hij klom over de resten van een auto, die blijkbaar door de een
of andere dronken proleet tegen de trap in diggelen gereden was,
naar het bordes van het stadhuis. Balancerend op een spatbord
bleef hij even staan.
  "Er liggen hier overblijfselen," zei hij streng tegen de agent.
  "Die hadden al lang opgeruimd moeten zijn. Geen woord meer,
of ik ontsla je met ingang van kwart over drie."
  Daarna stapte hij op het bordes en boog genadig tegen het lege
plein, waar alleen nog twee aan twee wat lantaarns brandden.
  "Boeren!!... " schreeuwde Adriaan.
  "Boem!" zei de klok in de stadhuistoren.
  "Burgers!!..." brulde Adriaan.
  "Boem!" zei de klok.
  "Buitenlui!!!!..." loeide Adriaan.
  "Boem!" zei de klok,
  "Hou je bek," zei Adriaan naar boven.
  "Hou jij je bek," zei de klok.
  "Een klok spreekt niet," zei Adriaan verontwaardigd.
  "Ik ben ook geen klok," zei de klok, "ik ben de bode van het stad-
huis en ik kan niet slapen door je lawaai. Ik zal de politie roepen!"
  "Die is er al," riep Adriaan verheugd. "kijk maar, je wordt
hier prompt bediend."
  "Sta stil, kerels!" schreeuwde hij toen tegen de Hermaphrodit.
  "Desiree, liefste," zei ik, "de klok heeft net drie uur geslagen."
  "Dat was de klok niet," zei Adriaan. "Dat was de bode van het
stadhuis."
  "Een bode slaat niet," zei ik.
  "Hij moest het eens wagen! " zei Adriaan.
  "Boem!" zei de klok.
  "Hij slaat...," fluisterde Adriaan.
  "Kwart over drie," zei ik.
  "En zo iets moet ik mij laten welgevallen," zei Adriaan en
barstte in tranen uit.
  "Kom arme kerel," troostte ik, "wij gaan naar huis, wij passen
niet in deze omgeving, waar bruut geweld hoogtij viert..."
  Adriaan begon hartverscheurend te snikken.
  "Ik wil naar huis toe... ik wil naar huis toe..."
  "Je qaat niet naar huis. Je gaat naar het berroo," zei de agent.
  "Agent," zei ik, "je kunt mijn broer in deze toestand niet op-
brengen. Bovendien zie je toch, dat hij berouw heeft. Is het niet,
Adri? Je hebt berouw."
  "Nee," zei Adriaan en droogde zijn tranen, "ik zal morgen pas
berouw hebben, want ik ga nu deze twee dienders vermoorden."
  Hij begon zijn jas uit te trekken.
  "Doe dat niet, broer," zei ik. "Daar laten ze straks de politie-
honden aan ruiken."
  "Wat een gemene dierenbeulen," zei Adriaan. "Ik schrijf mor-
gen een ingezonden stuk van drie en een halve meter."
  "Dat is goed," zei ik. "Laten wij dan maar dadelijk naar huis
gaan en er aan beginnen."
  "Een waarlijk nobele gedachte..." mompelde Adriaan dromerig.
  "Agent," zei ik.
  "Dat je nog met die kerels praten wilt," zei Adriaan. "Ik walg
van ze!"
  "Brigadier," zei ik, "wij keren thans tot ons uitgangspunt terug.
Wij zullen nu bewijzen, dat wij niet dronken zijn."
  "Op het berroo," zei de eentonige gendarm.
  "Jullie kinderen zullen het goed hebben in het weeshuis," ver-
klaarde Adriaan. "Daar sta ik borg voor."
  "Kijk inspecteur," zei ik, "wij zullen thans onder controle der
bevoegde autoriteiten dwars over deze schilderachtige markt wan-
delen, en als wij niet in een rechte lijn lopen..."
  "Dan zijn de gevolgen voor jullie weduwen," besloot Adriaan
luchtig.
  Wij begonnen diagonaalsgewijze over de markt te lopen. Adriaan
had het stuur en de versnelling nog in de hand.
  "Olivier," zei hij, "laat ons iets harder wankelen."
  "Goed," zei ik.
  Hij schakelde over. Wij liepen harder. Hij schakelde weer over
Wij liepen nog harder. Hij schakelde nog eens over. Wij vlogen
nu in volle vaart naar de overkant. Daar stak ik netjes mijn arm
uit voor de bocht en zo verdwenen wij op de derde versnelling in
een donker straatje.
-- 
----
Gerard Stafleu
email: gerard@uwo.ca
CCS, NSC 202, University of Western Ontario,
London, Ontario, Canada N6A 5B7
(519)661-2151