From: ahoekstr@cs.utwente.nl (Andre Hoekstra)
Subject: Re: AIO's en Dienstverlenging
Organization: University of Twente, Dept. of Computer Science
Distribution: nlnet
Date: Wed, 29 Jul 1992 08:54:15 GMT

In article <1992Jul28.151133@cs.utwente.nl> vdvoort@cs.utwente.nl (Mark van de Voort) writes:
>Ik ben inmiddels erkend en ressorteer onder SZW.
>
>Om te reageren op de moeilijkheid van de erkenningsprocedure.
>Mijn brief waarin ik mijn geweten en de daaruit voortvloeiende bezwaren uiteenzette
>was pakweg 1/2 A4'tje. Voor de kleine commissie kon ik verder in een minuut of 10
>verder aangeven wat mijn geweten behelst.
>Ook het antwoord dat ik er niet zeker van was in alle situaties geen lichamelijk
>geweld te zullen gebruiken werd door de commissie goed ontvangen.

Inderdaad: je hoeft niet geheel en al geweldloos door het leven te gaan,
het gaat om [Art. 2 Wet Gewetensbezwaren Mil. Dienst], maar dat wist je al.

>Na pakweg twee maanden was ook de administratieve rompslomp achter de rug en was ik
>officieel erkend.

Helaas duurt dat tegenwoordig iets langer. Al was het maar dat jouw dossier
steeds van Kerkrade naar Den Haag naar Deventer/Zwolle/Groningen... v.v. 
wordt gestuurd, en dan niet per post maar per interne dienst o.i.d.
Zo heeft het mij op een gegeven moment 1.5 week gekost om mijn dossier van
Kerkrade naar Den Haag te krijgen. ('Ja meneer, ik stuur het vandaag op';
'Nee meneer, het is hier nog niet. Kunt u niet nog 'ns bellen?'; 'Ja daar
gaat normaal wel een paar dagen overheen, belt u maandag nog eens'; ...)

>Kortom, de erkenningsprocedure hoeft niet moeilijk te zijn.
>Overigens speelde bovenstaande allemaal in het Deventer a.d. 1988. 
>Misschien dat andere plaatsen of tijden andere regels handhaven?

Dat hoop ik toch niet: dan pas kun je spreken over willekeur. Echter
mijn commissie van 1 bestond uit de heer XXX XXXXXXX (zijn naam toch 
maar niet) en die bracht mij behoorlijk van mijn stuk, puur door zijn
houding van: "zo snotaap, vertel maar eens waarom jij het zoveel beter
weet". Ik kwam in dat eerste half uur nauwelijks aan het woord! En het
gaat toch om mijn bezwaren. 
Waar ik later pas echt goed achter kwam is dat het gaat om drie lullige
puntjes uit de wet, en niet om allerlei andere (m.i. even geldige)
bezwaren die aan te voeren zijn.

Wat ik wil zeggen is: behalve dat je sterk in je schoenen moet staan, moet
je ook nog een zekere verbale capaciteit hebben. Niet iedereen heeft dat.
Aan de andere kant zijn er genoeg mensen die iets wat ze niet menen hard
kunnen maken.
Ik ken twee mensen die op die manier erdoorheen gezwijnd zijn. Een van hen
is een _echte duiker_ en loopt nu rond te bazuinen: "Ha, Ha, wat een eitje
dat stelt niks voor, Ha, Ha". Als zo iemand dat mij vertelt, terwijl ik
met mijn principes nog voor een tweede commissie moet verschijnen, tja
dan raak je wel 'ns geprikkeld.

>(Andre: Ik ben _overtuigd _ gewetensbezwaarde)

Me too. En _DAT_ maakt het dienstweigeren eenvoudig.
Mijn punt was en is: je moet geen mensen aanmoedigen het maar eens te 
proberen, dat levert een boel ruis bij het bureau erkenning gewetensbezwaren.
Weiger je dienst, weiger je dienst. Wil je een jaartje uitstel, probeer
dan maar iets als kostwinnerschap of zo.


Groets,
Andre\'

P.S. Voordat iedereen zijn eigen situatie uit de doeken doet en zegt hoe
makkelijk/moeilijk het ging, zullen we de follow-ups beperken tot
wezenlijk nieuwe aspecten (if any) in de discussie. (Per slot van rekening
is dat ook precies waartoe je gevraagd wordt je te beperken tijdens het
tweede commissie-gesprek). ADH