From: cigno@sgi.com (Kevin Walsh)
Newsgroups: sci.lang,soc.culture.esperanto
Subject: Re: [Anglolingvo/English] easy to learn English?
Date: 13 Aug 92 19:12:13 GMT
Organization: Silicon Graphics, Inc.

In article <2A89A85E.17288@noiro.acs.uci.edu> cortese@skid.ps.uci.edu (Janis Maria Cortese) writes:
 ...
>What a dead language then.  You suppose that NO ONE ever talks about
>emotions in Esperanto?  If it is that limited, then as a lingua franca,
>it sucks.

	Janis Maria Cortese's distress over the word patrino and the use
	of the -ino suffix is not that surprising.  In fact, this is one
	of the "hot" issues being debated in the Esperanto speaking 
	community.  As yet, there is no consensus on what to do.  Because 
	Esperantists come from many very different language and cultural 
	communities, it is no surprise that concensus on gender issues is 
	so difficult to achieve.  However, the community contains all 
	opinions from outright misogyny to feminist separatism.  

	BTW, it is quite possible to discuss (an intellectual process)
	and express (an emotional process) emotions in Esperanto.  In
	fact, for me, Esperanto tends to reach more directly to who I
	am (both intellectually and emotionally) than my native language.  
	This is because, for me, using Esperanto contains a message in 
	itself--that the speaker wants true and equal communication.

	One of the more moving experiences of my adolescence was my 
	response to a conversation I had with a student from Korea.
	When he spoke English (a language he spoke well) I was constantly
	aware that he was Korean and foreign.  When he spoke Esperanto 
	he was an individual.  It was a very powerful experience for me.
	I crossed and saw a cultural/language barrier for the first time.
	I realized that until I had crossed that barrier, the other was 
	not quite human but alternatingly an angel or a demon.  Of course, 
	his being human had its drawbacks.  Dealing with humans is a lot
	more complex, and while it has its joys, it is not always very
	pleasant.  Fortunately, I liked that fellow.  I cannot say the
	same for every Esperantist I have met. 


	La cxagreno de Janis Maria Cortese per la uso de la vorto, patrino
	kaj de la sufikso, -ino, ne estas suprizo.  Fakte, la -ino polemiko
	estas unu el la plej serioza inter la E-istoj.  Gxis nun, ne estas
	gxeneral konsento pri kion fari. Cxar E-istoj venas de multaj 
	socioj de diversaj lingvoj kaj kulturoj, ne estas surprizo ke estas
	tiel malfacila atingi gxeneralan konsenton pri genro.  Tamen, la
	Esperantujo enhavas cxiujn opiniojn de videbla mizogoneco al ina
	apartismo. 

	Ankau, estas komplete ebla diskuti (intelekta procezo) kaj esprimi
	(emocia procezo) emociojn per Esperanto.  Fakte, por mi, Esperanto
	emas atingi min (kaj emocie kaj intelekte) pli rekte ol mia denaska
	lingvo. La kialo estas ke, por mi, la uzo de Esperanto enhavas 
	mesagxon--ke la parolanto volas veran kaj egalan komunikadon.

	Unu el la plej emociantaj spertoj de mia juneco estas konversacion
	kiun mi havis kun studento el Koreujo.  Dum li parolis angle (lingvo
	kiun li bone parolis) mi konsciis ke li estis Koreo kaj fremda.  
	Dum li parolis Esperante, li estis persono.  Mi transiris kaj vidis
	por la unua fojo kulturan/lingvan barieron.  Mi komprenis ke gxis 
	mi transiris tiun barieron, la aliulo ne sxajnis komplete homa al mi,
	sed alterne sxajnis estis au angxelo au demono.  Certe, lies homeco 
	kreis siajn proprajn problemojn.  Trakti kun homoj estas pli 
	kompleksa, kaj, kvankam tiu traktado havas siajn gxojojn, gxi ne 
	cxiam estas plezuro.  Mi gxojas diri ke lia homeco placxis al mi,
	sed mi ne povas diri tion pri cxiun E-iston kiun mi konas.
--
------
"I've always thought of Boston traffic as Brownian motion with
evil intent."  -- Don Coolidge coolidge@speaker.sgi.com