From: hendrik@cca.vu.nl (Hendrik te Winkel)
Subject: Column Rik Zaal/de Volkskrant 11/XI: Druivenpluk
Organization: VU Amsterdam - dienst CCA/Cio
Date: Wed, 11 Nov 1992 10:24:11 GMT

######                          #######
#     #     #    #    #              #     ##      ##    #
#     #     #    #   #              #     #  #    #  #   #
######      #    ####              #     #    #  #    #  #
#   #       #    #  #             #      ######  ######  #
#    #      #    #   #           #       #    #  #    #  #
#     #     #    #    #         #######  #    #  #    #  ######

                         Wed 11 Nov 1992
                 CopyRight de Volkskrant/Rik Zaal
---------------------------------------------------------------

Druivenpluk

BIJ Felix Rottenberg moet ik, behal-
ve aan dat wat humorloze, vastbij-
terige koppie, altijd denken aan de 120
gesprekken die hij met vooraanstaande
partijgenoten heeft gevoerd voordat hij,
dankzij hen, voorzitter van de Partij
van de Arbeid werd. Een Nederlands
kampioenschap lobbyen lijkt me dat.
Hoerig lijkt het me ook, geheel in de
postmoderne stijl van een deel van zijn
generatie, van wie het doel de middelen
best wel weer eens mag heiligen. Want
ambitie is geen vies woord meer. Ambi-
tie is eerder het toverwoord van de elite
onder de dertigers.

Rottenbergs toverwoord, Rotten-
bergs ambitie is macht. Dat is niet erg,
zolang hij die macht uitoefent binnen de
perken van zijn partij. Het lijkt me wel
raar om als grote roerganger aan het
hoofd van het door hem ingestelde cen-
trale comite van die partij te moeten
schipperen tussen de belangen van die
120 mensen die hij achter zich weet en
de rest van de apparatsjiks, maar hij ziet
maar.

Erger wordt het als een voorzitter
van een partij zich stevig gaat bemoeien
met de wetgevende en de uitvoerende
macht van een parlement en een rege-
ring waarvan hij geen deel uitmaakt.
Als hij volksvertegenwoordigers kapit-
telt die door veel meer dan 120 mensen
zijn gekozen en als hij de grote broer
speelt van een staatssecretaris die in een
minder postmoderne maatschappij al-
lang de laan uit was gestuurd.

Nog erger wordt het als Rottenberg
zich rechterlijke macht gaat toeeige-
nen. 'Ik ben voor handhaving van de
wet, zonder aanziens des persoons', zei
hij laatst over het al dan niet verwijde-
ren van illegale burgers. En laten we
even aannemen dat het mislukte meer-
voud in die zin een zetfout was van de
krant waarin ik de uitspraak las, maar
Rottenberg gaf hier wel degelijk een
interpretatie van de wet, die ik liever
aan de rechtspraak zou willen overla-
ten.

Goddank kijken Nederlandse rech-
ters wel naar de persoon. Zij hebben
meer mededogen met iemand die toch
al de lul is dan met een gewone lul. En
dat is ze geraden ook.

In de steeds gesunder en Volksemp-
findlicher wordende discussie over
mensen in de illegaliteit, mis ik het
mededogen met en het respect voor de
wetsonderduiker. Want het lijkt me
niet niks je land, je cultuur, je familie, je
vrienden te verlaten om in een vreemd
land, in een bollen-, glastuinbouw- en
naaiateliercultuur, zonder vrienden en
familie te overleven.

Het lijkt me zelfs moedig. Heel wat
moediger in ieder geval dan het zoeken
van de illegaliteit van bijvoorbeeld de
druivenpluk, het ploegen in een kib-
boets of het werken als au-pair, vormen
van onwettige arbeid, waar de Rotten-
bergjes van Nederland zich graag, heel
romantisch en heel luxueus, tijdelijk in
begeven.

De illegalen van nu overtreden de
wet uit pure noodzaak. Die handelwijze
verdient respect. En misschien wel een
andere, wat minder provinciale wetge-
ving. Met veel aanziens des persoons.
-- 
Hendrik te Winkel hendrik@cca.vu.nl
	"Over honderd jaar zijn jullie allemaal dood,
	 - en wij ook!"	 - Het Klein Orkest.
Newsgroups: soc.culture.netherlands