From: hendrik@cca.vu.nl (Hendrik te Winkel)
Newsgroups: soc.culture.netherlands
Subject: DUTCH: Column Rik Zaal/de Volkskrant 26/VIII
Date: 26 Aug 92 07:03:18 GMT
Organization: VU Amsterdam - dienst CCA/Cio

######                          #######
#     #     #    #    #              #     ##      ##    #
#     #     #    #   #              #     #  #    #  #   #
######      #    ####              #     #    #  #    #  #
#   #       #    #  #             #      ######  ######  #
#    #      #    #   #           #       #    #  #    #  #
#     #     #    #    #         #######  #    #  #    #  ######

                         Wed 26 Aug 1992
                 CopyRight de Volkskrant/Rik Zaal
---------------------------------------------------------------

Bombommertijd

SOMS wou ik dat ik Seth Gaaikema
was. Niet zozeer omdat ik dan krul-
letjes had, van de verkeerde kant was
en aan de koningin was voorgesteld,
wat me overigens alle drie interessante
ervaringen lijken, maar omdat ik dan de
volgende zin had durven opschrijven.

Hoezo komkommertijd? Het lijkt eer-
der bombommertijd!

Soms ook wou ik dat ik Hugo Brandt
Corstius was. Niet alleen omdat ik dan
heel intelligent was, alle vrouwen van
de wereld kon krijgen en aan Seth Gaai-
kema was voorgesteld, wat me hele goe-
de ervaringen lijken, maar ook omdat
ik dan de term bombommertijd gewoon
boven dit stukje had durven zetten.

Want dat is het natuurlijk, deze zo-
mer. Bombommertijd. Duizend bom-
bommers- en granatentijd. Bloed aan
alle palen. Nu ook juli en augustus
slachtmaand. Zo'n tijd.

Toch zijn er journalisten die daaraan
maar niet kunnen wennen. Het is nog
geen juli of de knoppen in de journalis-
tenkoppen worden gezet op series,
sfeerstukjes, human-interestverhalen
en tijdloze foto's met literair bijschrift.
En als die brij van stukjes van niks over
niks eenmaal loopt, dan legt het jour-
naille daar graag nog een kolommen-
vullende rel van niks bovenop.

De rel over het vermeende plagiaat
van Adriaan van Dis is zo'n rel van niks.
Journalisten die nog nooit op een zelfbe-
dachte zin zijn betrapt, betrappen Van
Dis op het gebruik zonder bronvermel-
ding van andermans zinnen, schrijven
daar, lekker puh, schande van, stellen
klik klik, de andere man daarvan in
kennis, en schreeuwen, scoop scoop, de
plagiaat van Van Dis en de woede van de
geplagieerde van de daken.

Kinderachtig, jawel, maar het wordt
nog kinderachtiger. Want plotseling
schrijft iedereen die een gedrukte me-
ning mag verkondigen, dat het hele-
maal niet mag, wat Van Dis heeft ge-
daan, dat het ook helemaal niet mag, en
dat het helemaal niet mag. En dat ko-
lommenlang, in alle media, van kust tot
grens.

Het is misschien niet helemaal goed
wat Van Dis heeft gedaan, maar het is
ook niet slecht. Van Dis heeft gewoon
een beetje last van esthetiek.

Hij krijgt het niet uit zijn pen, te
schrijven dat hij iemand tegenkomt, dat
die man een mening heeft die hij lelijk
formuleert, maar wel een mening die de
schrijver doet denken aan de mening
van iemand uit een wetenschappelijk
werk van een beroemde antropoloog die
het volgende zei, dubbele punt, aanha-
lingstekens, op deze vraag van de we-
tenschapper, dubbele punt, aanhalings-
tekens. Dat vindt Adriaan van Dis niet
zo mooi.

Zijn lezers zijn hem daar dankbaar
voor.
-- 
Hendrik te Winkel hendrik@cca.vu.nl
	Und ich sach noch Werner, mach das nich.
Newsgroups: soc.culture.netherlands