FranklinWillemen/mapa_plus huggingface dataset:
91 . Bijgevolg is het in beginsel niet mogelijk dat de gevallen waarbij de aanhangigheidsregels niet worden nageleefd , sterk toenemen , temeer omdat , anders dan de Roemeense rechter in het hoofdgeding , de rechters van de lidstaten sinds 2015 op de hoogte zijn van de uitlegging van artikel 19 , lid 1 , van verordening nr . 2201 / 2003 en dankzij de zaak in het hoofdgeding voor de toekomst zullen beschikken over de aanvullende uitlegging van het Hof over de voorwaarden en wijze van ten uitvoerlegging van de aanhangigheidsregels in familiegeschillen . ( 66 )
92 . Bovendien moet worden benadrukt dat de rechters de mogelijkheid hebben om moeilijkheden die inherent zijn aan procedurele conflicten te voorkomen dankzij de rechterlijke samenwerking en de dialoog tussen de rechters , zoals hierboven beschreven ( 67 ) , waarbij zij zich ook laten leiden door de bepalingen van artikel 29 , lid 2 , van verordening nr . 1215 / 2012 en de artikelen 17 van de verordeningen 2016 / 1103 en 2016 / 1104 . ( 68 )
93 . Voorts ben ik van mening dat bij de ouderlijke verantwoordelijkheid , gelet op het belang van het kind dat de richtsnoer moet zijn bij iedere oplossing ( 69 ) , de verplichting bestaat om problemen van erkenning van beslissingen te voorkomen .
Dienaangaande zou het in het hoofdgeding zinvol zijn geweest het Hof toe te staan zich eerder uit te spreken ( 70 ) over de aanhangigheidsvoorwaarden .
Het in gang zetten van de procedure van artikel 15 van verordening nr . 2201 / 2003 had ook op verzoek van één der partijen of op initiatief van één van de rechters in overweging kunnen worden genomen . ( 71 )
94 . Overigens lijkt het mij , indien in uitzonderlijke omstandigheden schending van de aanhangigheidsregels zou voortvloeien uit onbekendheid met de toepasselijke verordeningen en de rechtspraak van het Hof of daardoor procedurele rechten werden aangetast van een hogere waarde dan de rechten ter verzekering van bijvoorbeeld het horen van de ouder waarbij het kind niet woont ( 72 ) , en de naleving van redelijke termijnen voor het doen van een uitspraak , gerechtvaardigd om een grond tot weigering van erkenning in te roepen ontleend aan de openbare orde van de aangezochte lidstaat die de door het Unierecht erkende fundamentele rechten bevat .
95 . Ten slotte zij eraan herinnerd dat door de Commissie kan worden onderzocht of het zinvol is om een beroep wegens nalaten in te stellen ( 73 ) ingeval van onjuiste toepassing van het nationale of het Unierecht en het falen van het in elke lidstaat bestaande stelsel van rechtsmiddelen , aangevuld met het mechanisme van de prejudiciële verwijzing van artikel 267 VWEU , dat in werking moet worden gesteld om schending van de openbare orde in een eerder stadium te voorkomen . ( 74 )
96 . In het licht van het voorgaande geef ik het Hof in overweging de prejudiciële vragen van de Corte suprema di cassazione te beantwoorden als volgt :
„ Artikel 35 , lid 3 , van verordening ( EG ) nr . 44 / 2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid , de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken , en artikel 24 van verordening ( EG ) nr . 2201 / 2003 van de Raad van 27 november 2003 betreffende de bevoegdheid en de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken en inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid , en tot intrekking van verordening ( EG ) nr . 1347 / 2000 , moeten aldus worden uitgelegd dat zij verbieden dat schending van de aanhangigheidsregels , neergelegd in artikel 27 van verordening nr . 44 / 2001 en artikel 19 van verordening nr . 2201 / 2003 , door de laatst aangezochte rechter een reden is om de beslissing die door die rechter is gegeven , niet te erkennen wegens strijdigheid met de openbare orde van de aangezochte lidstaat . ”
1 Oorspronkelijke taal : Frans .
2 PB 2003 , L 338 , blz . 1 .
3 C ‑ 455 / 15 PPU , EU : C : 2015 : 763 , hierna : „ arrest P ” .
4 Zie , wat de noodzaak betreft om deze verordening aan te halen , de punten 43 en 44 van deze conclusie .
5 PB 2001 , L 12 , blz . 1 .
6 GURI nr . 306 van 3 december 1970 , blz . 8046 .
7 Gepreciseerd wordt in definitieve beslissing nr . 1072 van 12 juni 2013 van de Curtea de Apel București ( rechter in tweede aanleg Boekarest , Roemenië ) , 3e burgerlijke kamer voor jeugd - en familiezaken , die aan de verwijzingsbeslissing is gehecht en door Liberato is overgelegd , dat „ [ d ] e rechter van oordeel was dat partijen in Italië in de maand oktober 2005 waren gehuwd en tot oktober 2006 afwisselend in Roemenië en Italië hebben gewoond .
Sindsdien zijn partijen in feite uit elkaar gegaan , en wonen verweerster en het minderjarige kind uit deze verbintenis uitsluitend in Roemenië .
Sedert 2006 is verweerster dan ook uitsluitend in Roemenië verbleven , waar haar enige woonplaats is . ”
Uit de bewoordingen van de verwijzingsbeslissing blijkt dat de geoorloofdheid van het vertrek of het niet terugkeren van het kind niet in geschil is .
8 De verwijzende rechter heeft aangegeven dat dit vonnis kracht van gewijsde heeft gekregen .
9 Zie over de details van de motivering , punt 61 van deze conclusie .
10 PB 2009 , L 7 , blz . 1 .
11 Volgens artikel 76 , derde alinea , van verordening nr . 4 / 2009 is deze verordening van toepassing sinds 18 juni 2011 .
12 Dit voorstel om de vraag opnieuw te formuleren , is vergelijkbaar met de werkwijze van het Hof in het arrest van 15 februari 2017 , W en V ( C ‑ 499 / 15 , EU : C : 2017 : 118 , punten 44 ‑ 46 en aldaar aangehaalde rechtspraak ) .
13 De hoofdvordering is op 22 mei 2007 bij de Tribunale di Teramo aanhangig gemaakt ; deze heeft bij beslissing van 19 januari 2012 het onderzoek van de nog hangende vragen doorverwezen en daarover op 8 juli 2013 een niet-definitieve uitspraak gedaan .
14 Opgemerkt zij dat de verplichting om de volgorde waarin zaken aanhangig worden gemaakt in acht te nemen , ook in verordening nr . 4 / 2009 staat , in artikel 12 , dat strenger is dan artikel 19 van verordening nr . 2201 / 2003 voor zover dit artikel 12 vereist dat in de procedures het onderwerp , de oorzaak en partijen alle drie dezelfde zijn .
Hetzelfde is het geval bij de artikelen 17 van drie andere verordeningen , te weten verordening ( EU ) nr . 650 / 2012 van het Europees Parlement en de Raad van 4 juli 2012 betreffende de bevoegdheid , het toepasselijke recht , de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen en de aanvaarding en de tenuitvoerlegging van authentieke akten op het gebied van erfopvolging , alsmede betreffende de instelling van een Europese erfrechtverklaring ( PB 2012 , L 201 , blz . 107 ) , verordening ( EU ) 2016 / 1103 van de Raad van 24 juni 2016 tot uitvoering van de nauwere samenwerking op het gebied van de bevoegdheid , het toepasselijke recht en de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen op het gebied van huwelijksvermogensstelsels ( PB 2016 , L 183 , blz . 1 ) , en verordening ( EU ) 2016 / 1104 van de Raad van 24 juni 2016 tot uitvoering van de nauwere samenwerking op het gebied van de bevoegdheid , het toepasselijke recht en de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen op het gebied van de vermogensrechtelijke gevolgen van geregistreerde partnerschappen ( PB 2016 , L 183 , blz . 30 ) .
In deze laatste twee verordeningen wordt gepreciseerd dat ingeval de zaak wordt aangehouden wegens aanhangigheid „ een aangezocht gerecht , op verzoek van een ander gerecht waarbij het geschil is aangebracht , onverwijld aan dit gerecht mee [ deelt ] op welke datum zij is aangezocht ” .
Artikel 29 van verordening ( EU ) nr . 1215 / 2012 van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2012 betreffende de rechterlijke bevoegdheid , de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken ( PB 2012 , L 351 , blz . 1 ) is in soortgelijke bewoordingen geformuleerd .
Opgemerkt moet worden dat de regeling waarin artikel 33 van deze verordening voorziet bij aanhangigheid buiten Europa , die een grotere vernieuwing is , niet vergelijkbaar is .
15 Bij deze verordening is ingetrokken verordening ( EG ) nr . 1347 / 2000 van de Raad van 29 mei 2000 betreffende de bevoegdheid en de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken en inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid voor gemeenschappelijke kinderen ( PB 2000 , L 160 , blz . 19 ) .
Artikel 11 , lid 2 , van deze verordening voorzag alleen voor echtscheiding in voorwaarden die niet vereisten dat onderwerp , oorzaak en partijen alle drie dezelfde moeten zijn .
16 Verdrag van 27 september 1968 betreffende de rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken ( PB 1998 , C 27 , blz . 1 ) , zoals gewijzigd bij de achtereenvolgende verdragen voor de toetreding van de nieuwe lidstaten tot dat verdrag .
17 Zie arrest van 6 oktober 2015 , A ( C ‑ 489 / 14 , EU : C : 2015 : 654 , punt 27 ) .
18 Zie arrest van 6 oktober 2015 , A ( C ‑ 489 / 14 , EU : C : 2015 : 654 , punt 29 ) .
19 Zie arrest van 6 oktober 2015 , A ( C ‑ 489 / 14 , EU : C : 2015 : 654 , punt 30 ) .
20 Zie arrest van 6 oktober 2015 , A ( C ‑ 489 / 14 , EU : C : 2015 : 654 , punt 34 ) .
Deze uitlegging , geïnspireerd door die van artikel 27 van verordening nr . 44 / 2001 , geldt ook voor de toepassing van artikel 19 , lid 2 , van verordening nr . 2201 / 2003 .
Dit maakt het mogelijk situaties op te lossen waarin de eerst aangezochte rechter zich niet uitdrukkelijk heeft uitgesproken over zijn bevoegdheid .
21 Zie arrest van 9 november 2010 , Purrucker ( C ‑ 296 / 10 , EU : C : 2010 : 665 , punt 81 ) .
Op dit punt speelt het Europees justitieel netwerk in burgerlijke en handelszaken ( EJN-civiel ) een zeer belangrijke rol om de justitiële samenwerking eenvoudiger en sneller te laten verlopen wanneer deze aanhangigheidsregels of artikel 15 van verordening nr . 2201 / 2003 van toepassing zijn .
22 Hetzelfde geldt voor artikel 27 van verordening nr . 44 / 2001 , in tegenstelling tot de bepalingen die gelden bij samenhang ( artikel 28 van deze verordening ) .
Opgemerkt moet worden dat verordening nr . 2201 / 2003 , net als de hieraan voorafgaande verordening nr . 1347 / 2000 , geen bijzondere bepaling bevat over samenhang .
23 Zie arrest van 6 oktober 2015 , A ( C ‑ 489 / 14 , EU : C : 2015 : 654 , punt 29 en aldaar aangehaalde rechtspraak ) .
24 Zie arrest van 9 november 2010 , Purrucker ( C ‑ 296 / 10 , EU : C : 2010 : 665 , punt 66 en aldaar aangehaalde rechtspraak ) .
Opgemerkt zij dat dit arrest is gewezen meer dan twee jaar na de definitieve beslissing van de Roemeense rechter die in het hoofdgeding aan de orde is .
Op die datum was het autonome karakter van het begrip „ aanhangigheid ” evenwel reeds in verschillende arresten van het Hof vermeld .
26 Punt 33 van dit arrest .
Deze gevallen worden ook aangeduid als „ quasi-aanhangigheid ” of „ oneigenlijke aanhangigheid ” .
Die laatste term wordt gebruikt door A . Borrás in het toelichtend verslag over het verdrag , opgesteld op grond van artikel K .3 van het Verdrag betreffende de Europese Unie betreffende de bevoegdheid en de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken ( PB 1998 , C 221 , blz . 27 , in het bijzonder punt 54 ) .
Deze toelichting gaat over artikel 11 van verordening nr . 1347 / 2000 , dat in wezen in een vereenvoudigde vorm is overgenomen in artikel 19 van verordening nr . 2201 / 2003 , doordat hierin alleen is vereist dat vorderingen tot echtscheiding , nietigverklaring van het huwelijk of scheiding van tafel en bed tussen dezelfde partijen worden ingesteld , waarbij het niet van belang is in welke hoedanigheid zij procederen .
27 Zie in die zin Gaudemet-Tallon , H . , „ Divorce – Divorce prononcé en France – Introduction – Compétence des tribunaux français – Particularités de l ’ instance ” , JurisClasseur – Droit international , LexisNexis , Parijs , maart 2017 , aflevering 547 ‑ 10 , in het bijzonder punt 135 .
28 Zie over de uitlegging van deze begrippen , arrest van 9 november 2010 , Purrucker ( C ‑ 296 / 10 , EU : C : 2010 : 665 , punten 67 en 68 en aldaar aangehaalde rechtspraak ) .
Zie ter verduidelijking ook arrest van 22 december 2010 , Mercredi ( C ‑ 497 / 10 PPU , EU : C : 2010 : 829 , punten 68 en 69 ) .
29 Hetzelfde geldt wanneer overeenkomstig artikel 15 van verordening nr . 2201 / 2003 , op initiatief van een van beide rechters , aan de bevoegdheid van de rechter die beter in staat is om de zaak te behandelen , voorrang wordt gegeven .
30 Zie wat betreft het belang van deze toetsing aangaande de ouderlijke verantwoordelijkheid en de motivering van beslissingen ter zake , arresten van 15 juli 2010 , Purrucker ( C ‑ 256 / 09 , EU : C : 2010 : 437 , punt 73 en aldaar aangehaalde rechtspraak ) , en 15 februari 2017 , W en V ( C ‑ 499 / 15 , EU : C : 2017 : 118 , punten 51 en 54 ) .
Wat betreft de verplichting om in iedere fase van de procedure te toetsen , zou een vergelijking kunnen worden gemaakt met het arrest van 12 november 2014 , L ( C ‑ 656 / 13 , EU : C : 2014 : 2364 , punt 58 en aldaar aangehaalde rechtspraak ) , en met de thans nog hangende zaak IQ ( C ‑ 478 / 17 ) , waarin het gaat over de voorwaarden voor toepassing van artikel 15 van verordening nr . 2201 / 2003 .
Zie de conclusie van advocaat-generaal Wathelet in deze zaak ( C ‑ 478 / 17 , EU : C : 2018 : 552 ) .
31 Overeenkomstig artikel 12 , lid 1 , van verordening nr . 2201 / 2003 veronderstelt de prorogatie van rechtsmacht dat de bevoegdheid van de Italiaanse rechter niet door de moeder wordt betwist ( zie punt 23 van deze conclusie ) en dat door deze Italiaanse rechter is getoetst dat zijn bevoegdheid in het belang van het kind is [ zie naar analogie arrest van 1 oktober 2014 , E . ( C ‑ 436 / 13 , EU : C : 2014 : 2246 , punt 44 ) ] .
Een vergelijking kan worden getrokken met de beschikking van de president van het Hof van 16 januari 2018 , PM ( C ‑ 604 / 17 , niet gepubliceerd , EU : C : 2018 : 10 , punten 27 ‑ 29 ) , en arrest van 19 april 2018 , Saponaro en Xylina ( C ‑ 565 / 16 , EU : C : 2018 : 265 , punten 23 , 24 en 33 ‑ 35 en aldaar aangehaalde rechtspraak ) .
32 Zie de voetnoten 25 en 26 van deze conclusie .
33 De gevolgen van het uitspreken van de beslissing tot scheiding van tafel en bed lijken niet te zijn besproken , hoewel na die datum twee beslissingen in Roemenië zijn gegeven , te weten het vonnis van 3 december 2012 en het arrest van 12 juni 2013 , waarbij het door Liberato ingestelde hoger beroep is verworpen .
34 Volgens artikel 12 , lid 2 , onder a ) , van verordening nr . 2201 / 2003 eindigt namelijk de prorogatie van rechtsmacht zodra de beslissing tot scheiding van tafel en bed kracht van gewijsde heeft gekregen .
Bovendien zijn , zoals het Hof in het arrest van 28 juni 2018 , HR ( C ‑ 512 / 17 , EU : C : 2018 : 513 , punt 59 en aldaar aangehaalde rechtspraak ) , met betrekking tot de uitlegging van artikel 8 , lid 1 , van verordening nr . 2201 / 2003 , heeft opgemerkt , „ [ v ] olgens de Uniewetgever [ . . . ] de dicht bij de gewone verblijfplaats van het kind gelegen gerechten [ . . . ] over het algemeen het best geplaatst om te beoordelen wat in zijn belang is ” .
35 Het Hof heeft zich niet uitdrukkelijk uitgesproken over de toepassing van deze bepaling .
Zie in dezelfde zin conclusie van advocaat-generaal Wathelet in de zaak IQ ( C ‑ 478 / 17 , EU : C : 2018 : 552 , punt 45 ) .
Deze uitlegging zou kunnen voortvloeien uit het commentaar van Pataut , É . , en Gallant , E . , „ Article 12 : Prorogation of jurisdiction ” , in Magnus , U . , en Mankowski , P . , European Commentaries on Private International Law , Brussels IIbis Regulation , deel IV , Sellier European Law Publishers , Otto Schmidt , Keulen , 2017 , punt 41 ( blz . 160 ) .
Dit geval wordt niet behandeld door Joubert , N . , „ Autorité parentale – Conflits de juridictions ” , JurisClasseur – Droit international , LexisNexis , Parijs , maart 2009 , aflevering 549 ‑ 20 , in het bijzonder punt 44 .
36 Deze analyse is te vergelijken met die welke uiteen is gezet in de arresten van 1 oktober 2014 , E . ( C ‑ 436 / 13 , EU : C : 2014 : 2246 , punten 45 ‑ 47 en 49 ) , en 15 februari 2017 , W en V ( C ‑ 499 / 15 , EU : C : 2017 : 118 , punten 51 en 52 ) .
37 Mijns inziens moet uit de door de laatste Italiaanse rechter gegeven beslissing duidelijk blijken dat deze rechter uitspraak doet nadat hij de prorogatie van zijn bevoegdheid die na het aanhangig maken in 2007 bij de eerste Italiaanse rechter is aanvaard , heeft getoetst vanuit het oogpunt van het belang van het kind .
38 Voor de vordering betreffende de onderhoudsverplichting is immers vereist dat partijen dezelfde zijn .
Met betrekking tot de vordering inzake de huwelijksband heeft de Italiaanse rechter een definitieve beslissing gegeven .
40 Zie de punten 68 en 69 van dit arrest .
41 Zie punt 70 van dit arrest .
43 Zie over het feit dat een echtscheidingsbeslissing niet onverenigbaar is met een beslissing tot scheiding van tafel en bed , het in voetnoot 26 aangehaalde toelichtend verslag van A . Borrás , in het bijzonder punt 71 .
44 Hetzelfde geldt voor de onderhoudsverplichting .
Artikel 34 , punt 1 , en artikel 35 , lid 3 , van verordening nr . 44 / 2001 zijn van toepassing .
45 De litigieuze beslissing was gegeven door de eerst aangezochte rechter .
Het geding betrof de woonplaats van het kind en bijgevolg de bevoegdheid van deze rechter , en het feit dat deze rechter uitspraak zou hebben gedaan zonder zich aan de verplichtingen van artikel 15 van verordening nr . 2201 / 2003 te houden .
46 C ‑ 681 / 13 , EU : C : 2015 : 471 ( punten 40 ‑ 42 en 44 ) .
47 Punt 35 van het arrest P .
48 Punt 36 van het arrest P . Heel recent heeft het Hof in het arrest van 15 februari 2017 , W en V ( C ‑ 499 / 15 , EU : C : 2017 : 118 , punt 50 en aldaar aangehaalde rechtspraak ) , eraan herinnerd dat het beginsel van wederzijdse erkenning van rechterlijke beslissingen de „ hoeksteen voor de totstandbrenging van een werkelijke justitiële ruimte ” is , welke formulering voortvloeit uit overweging 2 van verordening nr . 2201 / 2003 .
49 Dit verbod staat in de meeste verordeningen , aangezien het onlosmakelijk verbonden is aan het beginsel van wederzijds vertrouwen .
Zie met name artikel 45 , lid 3 , van verordening nr . 1215 / 2012 en de artikelen 39 van de verordeningen 2016 / 1103 en 2016 / 1104 .
Volgens het Hof is er sprake van een fundamenteel beginsel ; zie arrest van 28 maart 2000 , Krombach ( C ‑ 7 / 98 , EU : C : 2000 : 164 , punt 31 ) .
50 Zie punt 42 van het arrest P .
51 Door deze verwijzing verschilt de formulering van dit artikel van artikel 35 , lid 3 , van verordening nr . 44 / 2001 , dat algemene bewoordingen gebruikt : „ [ . . . ] de bevoegdheid van de gerechten van de lidstaat van herkomst [ mag ] niet worden getoetst .
52 Zie punt 45 van het arrest P .
53 Zie arrest van 28 juni 2018 , HR ( C ‑ 512 / 17 , EU : C : 2018 : 513 , punt 59 en aldaar aangehaalde rechtspraak ) .
54 Zie punt 46 van het arrest P , waarin herinnerd wordt aan een vaste regel ontleend aan het verbod om de juistheid van een beslissing te onderzoeken ( zie met name artikel 36 en artikel 45 , lid 2 , van verordening nr . 44 / 2001 , alsmede artikel 26 van verordening nr . 2201 / 2003 ) .
55 Uitdrukking die is gebruikt in de arresten van 16 juli 2009 , Hadadi ( C ‑ 168 / 08 , EU : C : 2009 : 474 , punt 56 ) , en 9 oktober 2014 , C ( C ‑ 376 / 14 PPU , EU : C : 2014 : 2268 , punt 37 ) .
56 Zie bijvoorbeeld het arrest P en het arrest van 15 februari 2017 , W en V ( C ‑ 499 / 15 , EU : C : 2017 : 118 ) .
Zie ook opmerkingen van Joubert , N . , „ La résidence de l ’ enfant du divorce face à la demande de modification de la décision relative à la garde et aux aliments ” , Revue critique de droit international privé , Dalloz , Parijs , 2018 , blz . 138 ‑ 142 , en in het bijzonder punt 9 ( blz . 140 en 141 ) .
57 Gelet op het belang van zowel deze kwestie als die welke in het arrest P is opgelost , zou de suggestie kunnen worden gedaan om bij de herziening van verordening nr . 2201 / 2003 een voorstel over dit artikel 24 toe te voegen .
Opgemerkt zij dat geen wijziging over de bevoegdheidsregels in het oorspronkelijke ontwerp is ingediend , te weten het voorstel voor een verordening van de Raad betreffende de bevoegdheid , de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken en inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid , en betreffende internationale kinderontvoering [ COM ( 2016 ) 411 final ] , noch in de wetgevingsresolutie van het Europees Parlement van 18 januari 2018 over dit voorstel , beschikbaar op http : / / www.europarl.europa.eu / sides / getDoc.do ? pubRef = - / / EP / / TEXT + TA + P8 - TA - 2018 ‑ 0017 + 0 + DOC + XML + V0 / / NL .
Zie over de laatste stand van zaken in de discussie bij de Raad van de Europese Unie over dit ontwerp , Bulletin Quotidien Europe nr . 12033 , Agence Europe , 5 juni 2018 , blz . 2 .
58 Zie voetnoot 51 van deze conclusie .
59 Zie de punten 35 ‑ 39 van dit arrest en arrest van 16 juli 2015 , Diageo Brands ( C ‑ 681 / 13 , EU : C : 2015 : 471 ) , aangehaald in de punten 37 en 39 van het arrest P , hetgeen het mogelijk maakt om bij de onderhoudsverplichting welke beheerst wordt door verordening nr . 44 / 2001 , dezelfde oplossing te aanvaarden .
60 Zie als recent voorbeeld wat betreft verordening nr . 44 / 2001 , arrest van 25 mei 2016 , Meroni ( C ‑ 559 / 14 , EU : C : 2016 : 349 , punten 38 ‑ 42 en aldaar aangehaalde rechtspraak ) .
61 Zie punt 39 van het arrest P . Zie ook punt 93 van deze conclusie .
62 Zie punt 53 van het arrest P .
63 Zie de arresten van 28 maart 2000 , Krombach ( C ‑ 7 / 98 , EU : C : 2000 : 164 ) , en 2 april 2009 , Gambazzi ( C ‑ 394 / 07 , EU : C : 2009 : 219 ) , in vergelijking met het arrest van 25 mei 2016 , Meroni ( C ‑ 559 / 14 , EU : C : 2016 : 349 ) .
64 Zie als voorbeeld van vertragingstactieken die profijt trekken van de gelijkstelling van scheiding van tafel en bed met echtscheiding en van de vertraging bij de behandeling van de vordering tot echtscheiding als gevolg van de aanhangigheid , Bonomi , A . , „ La compétence internationale en matière de divorce , quelques suggestions pour une ( improbable ) révision du règlement Bruxelles II bis ” , Revue critique de droit international privé , Dalloz , Parijs , 2017 , blz . 511 ‑ 534 , in het bijzonder blz . 528 ‑ 530 [ onder a ) ] en de verwijzing , in voetnoot 80 , naar het commentaar van Mankowski , P . , „ Article 19 : Lis pendens and dependent actions ” , in Magnus , U . , en Mankowski , P . , op . cit . , punt 37 ( blz . 249 en 250 ) .
65 Zie in die zin arrest van 16 juli 2015 , Diageo Brands ( C ‑ 681 / 13 , EU : C : 2015 : 471 , punt 40 ) .
66 Deze uitlegging moet worden bezien in samenhang met de beslissingen die het Hof reeds heeft gegeven over verordening nr . 4 / 2009 , die sinds 18 juni 2011 voor onderhoudsverplichtingen geldt .
67 Zie punt 50 van deze conclusie .
68 Zie op dit punt de zeer interessante voorstellen van Niboyet , M . ‑ L . , en de Geouffre de la Pradelle , G . , Droit international privé , 6e druk , Librairie générale de droit et de jurisprudence , Collection „ Manuels ” , Parijs , 2017 , punten 621 en 622 ( blz . 424 ‑ 426 ) .
69 Zie als voorbeeld met betrekking tot de door het Hof gestelde grenzen voor het geven van uitstel van een beslissing ingeval de eerst aangezochte rechter niet reageert , arrest van 9 november 2010 , Purrucker ( C ‑ 296 / 10 , EU : C : 2010 : 665 , punten 82 ‑ 84 ) .
Zie ook in het ontwerp van de Raad voor een herziening van verordening nr . 2201 / 2003 , aangehaald in voetnoot 57 van deze conclusie , een uitgesprokener betoog over dit beginsel .
70 Vastgesteld moet worden dat in casu wat betreft de vorderingen inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid en de onderhoudsverplichting ten aanzien van een kind , dat in februari 2006 is geboren en sinds oktober 2006 in Roemenië woont , de procedure in Italië sinds elf jaar aanhangig is ( na het aanhangig maken in mei 2007 is de eerste beslissing ten gronde in juli 2013 gegeven na een verwijzing in januari 2012 ) en dat het geding betrekking heeft op de erkenning van de in Roemenië gegeven beslissing die sinds vijf jaar ( 12 juni 2013 ) definitief is .
71 Zie over de algemene beginselen bij toepassing van artikel 15 van verordening nr . 2201 / 2003 , met name arrest van 27 oktober 2016 , D . ( C ‑ 428 / 15 , EU : C : 2016 : 819 , punt 43 ) .