FranklinWillemen/mapa_plus huggingface dataset:
3 . Samenhangend in de zin van dit artikel zijn vorderingen waartussen een zo nauwe band bestaat dat een goede rechtsbedeling vraagt om hun gelijktijdige behandeling en berechting , teneinde te vermijden dat bij afzonderlijke berechting van de zaken onverenigbare beslissingen worden gegeven . ”
8 . Artikel 34 van dezelfde verordening bepaalt :
„ Een beslissing wordt niet erkend indien :
1 ) de erkenning kennelijk strijdig is met de openbare orde van de aangezochte lidstaat ;
3 ) de beslissing onverenigbaar is met een tussen dezelfde partijen in de aangezochte lidstaat gegeven beslissing ;
4 ) de beslissing onverenigbaar is met een beslissing die vroeger in een andere lidstaat of in een derde land tussen dezelfde partijen is gegeven in een geschil dat hetzelfde onderwerp betreft en op dezelfde oorzaak berust , mits deze laatste beslissing voldoet aan de voorwaarden voor erkenning in de aangezochte lidstaat . ”
9 . Artikel 35 van verordening nr . 44 / 2001 luidt :
„ 1 . De beslissingen worden tevens niet erkend , indien de afdelingen 3 , 4 en 6 van hoofdstuk II zijn geschonden , of indien het in artikel 72 bedoelde geval zich voordoet .
2 . Bij de toetsing of de in het vorige lid genoemde bevoegdheidsregels niet zijn geschonden , is het aangezochte gerecht of de aangezochte autoriteit gebonden aan de feitelijke overwegingen op grond waarvan het gerecht van de lidstaat van herkomst zijn bevoegdheid heeft aangenomen .
3 . Onverminderd lid 1 mag de bevoegdheid van de gerechten van de lidstaat van herkomst niet worden getoetst .
De bevoegdheidsregels betreffen niet de openbare orde als bedoeld in artikel 34 , punt 1 . ”
2 . Verordening nr . 2201 / 2003
10 . Overwegingen 11 , 12 , 21 en 33 van verordening nr . 2201 / 2003 luiden :
„ ( 11 ) Onderhoudsverplichtingen zijn van de werkingssfeer van onderhavige verordening uitgesloten , omdat zij reeds door verordening [ . . . ] nr . 44 / 2001 worden geregeld .
De gerechten die uit hoofde van onderhavige verordening bevoegd zijn , zullen over het algemeen bevoegd zijn om uitspraak te doen inzake onderhoudsverplichtingen , krachtens artikel 5 , lid 2 , van verordening [ . . . ] nr . 44 / 2001 .
( 12 ) De in deze verordening opgenomen bevoegdheidsregels met betrekking tot ouderlijke verantwoordelijkheid zijn zodanig opgezet dat zij in het belang van het kind zijn , en met name beantwoorden aan het criterium van de nauwe verbondenheid .
Dit betekent dat de bevoegdheid in de eerste plaats bij de gerechten van de lidstaat van de gewone verblijfplaats van het kind moet berusten , behalve in bepaalde gevallen waarin het kind van verblijfplaats is veranderd of wanneer er een overeenkomst bestaat tussen de personen die de ouderlijke verantwoordelijkheid dragen .
( 21 ) De erkenning en de tenuitvoerlegging van in een lidstaat gegeven beslissingen dienen gebaseerd te zijn op het beginsel van wederzijds vertrouwen , en de gronden tot weigering van de erkenning dienen tot het noodzakelijke minimum beperkt te blijven .
( 33 ) Deze verordening erkent de grondrechten en is in overeenstemming met de beginselen , die zijn erkend bij het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie .
In het bijzonder beoogt zij de grondrechten van het kind , zoals die in artikel 24 van het Handvest van grondrechten [ . . . ] zijn erkend , ten volle te eerbiedigen , ”
11 . Artikel 12 van deze verordening , met als opschrift „ Prorogatie van rechtsmacht ” , bepaalt in de leden 1 en 2 :
„ 1 . De gerechten van een lidstaat zijn , in de uitoefening van hun bevoegdheid op grond van artikel [ 3 ] ter zake van een verzoek om echtscheiding , scheiding van tafel en bed of nietigverklaring van het huwelijk , bevoegd voor elke met dit verzoek samenhangende kwestie inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid , indien :
a ) ten minste één van de echtgenoten de ouderlijke verantwoordelijkheid voor het kind draagt ;
b ) de bevoegdheid van deze gerechten uitdrukkelijk dan wel op enige andere ondubbelzinnige wijze door de echtgenoten en door de personen die de ouderlijke verantwoordelijkheid dragen , is aanvaard op het tijdstip waarop de zaak bij het gerecht aanhangig wordt gemaakt en door het belang van het kind wordt gerechtvaardigd .
2 . De overeenkomstig lid 1 uitgeoefende bevoegdheid neemt een einde zodra :
a ) de beslissing houdende toewijzing of afwijzing van het verzoek om echtscheiding , scheiding van tafel en bed of nietigverklaring van het huwelijk definitief is geworden ; hetzij ;
b ) ingeval op het onder a ) bedoelde tijdstip nog een procedure betreffende de ouderlijke verantwoordelijkheid aanhangig is , een beslissing in die procedure definitief is geworden ; hetzij ;
c ) de onder a ) en b ) bedoelde procedures om een andere reden zijn beëindigd . ”
12 . Artikel 17 van deze verordening , met als opschrift „ Toetsing van de bevoegdheid ” , luidt :
„ Het gerecht van een lidstaat waarbij een zaak aanhangig is gemaakt waarvoor overeenkomstig deze verordening niet dit gerecht maar een gerecht van een andere lidstaat bevoegd is , verklaart zich ambtshalve onbevoegd . ”
13 . Artikel 19 van dezelfde verordening , met als opschrift „ Aanhangigheid en onderling samenhangende procedures ” , luidt :
„ 1 . Wanneer bij gerechten van verschillende lidstaten tussen dezelfde partijen procedures tot echtscheiding , scheiding van tafel en bed of nietigverklaring van het huwelijk aanhangig zijn , houdt het gerecht waarbij de zaak het laatst is aangebracht , zijn uitspraak ambtshalve aan totdat de bevoegdheid van het gerecht waarbij de zaak het eerst is aangebracht , vaststaat .
2 . Wanneer bij gerechten van verschillende lidstaten procedures betreffende de ouderlijke verantwoordelijkheid voor een kind aanhangig zijn welke hetzelfde onderwerp betreffen en op dezelfde oorzaak berusten , houdt het gerecht waarbij de zaak het laatst is aangebracht , zijn uitspraak ambtshalve aan totdat de bevoegdheid van het gerecht waarbij de zaak het eerst is aangebracht , vaststaat .
3 . Wanneer de bevoegdheid van het gerecht waarbij de zaak het eerst is aangebracht , vaststaat , verwijst het gerecht waarbij de zaak het laatst is aangebracht , partijen naar dat gerecht .
In dit geval kan de partij die de procedure aanhangig heeft gemaakt bij het gerecht waarbij de zaak het laatst is aangebracht , die vordering aanhangig maken bij het gerecht waarbij de zaak het eerst is aangebracht . ”
14 . Artikel 21 van verordening nr . 2201 / 2003 , met als opschrift „ Erkenning van een beslissing ” , vermeldt in de leden 1 en 4 :
„ 1 . De in een lidstaat gegeven beslissing wordt in de andere lidstaten erkend zonder dat daartoe enigerlei procedure vereist is .
4 . Indien voor een gerecht van een lidstaat de erkenning van een beslissing als incidentele vraag wordt opgeworpen , kan zij daarover uitspraak doen . ”
15 . Artikel 22 van deze verordening , met als opschrift „ Gronden tot weigering van de erkenning van beslissingen ter zake van echtscheiding , scheiding van tafel en bed of nietigverklaring van het huwelijk ” , bepaalt :
„ Een beslissing ter zake van echtscheiding , scheiding van tafel en bed of nietigverklaring van het huwelijk wordt niet erkend :
a ) indien de erkenning kennelijk strijdig zou zijn met de openbare orde van de aangezochte lidstaat ;
c ) indien zij onverenigbaar is met een tussen dezelfde partijen in de aangezochte lidstaat gegeven beslissing ; [ . . . ]
16 . Artikel 23 van deze verordening , met als opschrift „ Gronden tot weigering van de erkenning van beslissingen betreffende de ouderlijke verantwoordelijkheid ” , bepaalt het volgende :
„ Een beslissing betreffende de ouderlijke verantwoordelijkheid wordt niet erkend :
a ) indien de erkenning , gelet op het belang van het kind , kennelijk strijdig zou zijn met de openbare orde van de aangezochte lidstaat ;
e ) indien zij onverenigbaar is met een latere beslissing betreffende de ouderlijke verantwoordelijkheid , die in de aangezochte lidstaat is gegeven ;
17 . Artikel 24 van dezelfde verordening , met als opschrift „ Geen toetsing van de bevoegdheid van het oorspronkelijke gerecht ” , luidt :
„ De bevoegdheid van het gerecht van de lidstaat van herkomst wordt niet getoetst .
Het criterium van de openbare orde , bedoeld in artikel 22 , onder a ) , en artikel 23 , onder a ) , wordt niet toegepast op de bevoegdheidsregels van de artikelen 3 tot en met 14 . ”
B . Italiaans recht
18 . Artikel 150 van de codice civile ( burgerlijk wetboek ) , met als opschrift „ Scheiding van tafel en bed ” , bepaalt :
„ Scheiding van tafel en bed is toegestaan .
Scheiding van tafel en bed kan door de rechter worden uitgesproken of met wederzijds goedvinden geschieden .
Het recht om scheiding van tafel en bed door de rechter of bekrachtiging van de scheiding van tafel en bed met wederzijds goedvinden te vorderen , komt uitsluitend toe aan de echtgenoten . ”
19 . Artikel 151 van de codice civile , met als opschrift „ Door de rechter uitgesproken scheiding van tafel en bed ” , luidt :
„ Scheiding van tafel en bed kan worden verzocht wanneer zich , ook buiten de wil van een der echtgenoten of beiden , gebeurtenissen voordoen waardoor voortzetting van de samenleving ondraaglijk is geworden of de opvoeding van de kinderen ernstig wordt verstoord .
Wanneer de rechter de scheiding van tafel en bed uitspreekt , verklaart hij , op verzoek en indien de omstandigheden dat rechtvaardigen , aan welke echtgenoot de scheiding kan worden toegerekend omdat hij of zij zich in strijd met de huwelijkse plichten heeft gedragen . ”
20 . De verwijzende rechter preciseert dat voor de definitieve ontbinding van de huwelijksband ( echtscheiding ) artikel 3 , eerste alinea , punt 2 , onder b ) , van legge n . 898 ( Disciplina dei casi di scioglimento del matrimonio ) [ wet nr . 898 ( Echtscheidingswet ) ] ( 6 ) van 1 december 1970 , de bepaling is die ratione temporis van toepassing is , welk artikel als volgt is geformuleerd :
„ De ontbinding of de beëindiging van de civielrechtelijke gevolgen van het huwelijk kan door een der echtgenoten worden verzocht :
2 ) indien :
b ) bij definitieve rechterlijke beslissing scheiding van tafel en bed is uitgesproken , of de scheiding van tafel en bed met wederzijds goedvinden is bekrachtigd , of scheiding van tafel en bed een feit is geworden indien deze scheiding feitelijk ten minste twee jaar vóór 18 december 1970 is aangevangen .
In alle bovenvermelde gevallen moeten de echtgenoten , om te kunnen verzoeken om ontbinding of beëindiging van de civielrechtelijke gevolgen van het huwelijk , nadat zij in de procedure tot scheiding van tafel en bed voor de president van de rechtbank zijn verschenen ten minste drie jaar lang ononderbroken van tafel en bed gescheiden leven , ook indien scheiding van tafel en bed niet langer door één partij maar door beide partijen gezamenlijk wordt verzocht . ”
21 . De verwijzende rechter voegt hieraan toe dat de ouderlijke verantwoordelijkheid en de onderhoudsverplichting voor het kind bij scheiding van tafel en bed en echtscheiding op dezelfde wijze worden geregeld door de artikelen 337 bis tot en met 337 octies van het burgerlijk wetboek .
II . Feiten van het hoofdgeding en prejudiciële vragen
22 . Liberato en Grigorescu zijn op 22 oktober 2005 in Rome ( Italië ) in het huwelijk getreden en hebben tot de geboorte van hun kind op 20 februari 2006 in die lidstaat samengewoond .
De huwelijksbetrekkingen werden steeds slechter en de moeder heeft het kind meegenomen naar Roemenië en is niet meer naar Italië teruggekeerd . ( 7 )
23 . Liberato heeft op 22 mei 2007 bij de Tribunale di Teramo ( rechter in eerste aanleg Teramo , Italië ) scheiding van tafel en bed en het ouderlijk gezag over zijn kind gevorderd .
Grigorescu heeft verweer gevoerd door scheiding van tafel en bed te vorderen met het verzoek de schuld toe te wijzen aan haar echtgenoot .
Tevens vorderde zij het eenhoofdig ouderlijk gezag over haar kind en een onderhoudsbijdrage voor het kind ten laste van de vader .
24 . Bij vonnis van 19 januari 2012 ( 8 ) heeft de Tribunale di Teramo de scheiding van tafel en bed uitgesproken waarbij de schuld daarvoor bij Grigorescu werd gelegd , en bij afzonderlijke beslissing de zaak voor onderzoek doorverwezen wat betreft de beslissing over de wederzijdse vorderingen van partijen ter zake van de uitoefening van ouderlijke verantwoordelijkheid .
25 . Hangende de beslissing inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid in Italië heeft Grigorescu op 30 september 2009 bij de Judecătoria București ( rechter in eerste aanleg Boekarest , Roemenië ) echtscheiding , het eenhoofdig ouderlijk gezag over hun kind en een bijdrage van de vader in het levensonderhoud van hun kind gevorderd .
26 . In deze contradictoire procedure heeft Liberato verweer gevoerd door in de eerste plaats de exceptie van aanhangigheid op te werpen , aangezien de scheidingsprocedure als eerste in Italië aanhangig was gemaakt .
Toch heeft de Judecătoria București bij vonnis van 31 mei 2010 de ontbinding van de huwelijksband uitgesproken , het gezag over het kind aan de moeder toegewezen , de omgangsregeling voor de vader vastgesteld alsmede de door de vader ten behoeve van het kind te betalen onderhoudsbijdrage .
27 . Deze beslissing heeft kracht van gewijsde gekregen na een arrest van de Curtea de Apel București ( rechter in tweede aanleg Boekarest , Roemenië ) van 12 juni 2013 , die het vonnis van de Tribunal București van 3 december 2012 heeft bevestigd door het door Liberato tegen het vonnis van 31 mei 2010 ingestelde beroep te verwerpen .
28 . Hierna is de scheidingsprocedure in Italië afgesloten met een vonnis van 8 juli 2013 van de Tribunale di Teramo .
Bij dit vonnis is het eenhoofdig ouderlijk gezag over het kind toegewezen aan de vader en de onmiddellijke terugkeer van deze minderjarige naar Italië bevolen .
Ook is daarbij de omgangsregeling voor de moeder in Italië geregeld onder toezicht van de kinderbescherming en het openbaar ministerie , en is een bijdrage in het onderhoud van het kind ten laste van de moeder vastgesteld .
29 . De Tribunale di Teramo heeft het incidentele verzoek van Grigorescu om het echtscheidingsvonnis van de Tribunal București van 3 december 2012 in Italië te erkennen , afgewezen op grond van verordening nr . 2201 / 2003 .
Volgens de Tribunale di Teramo was de echtscheidingsprocedure in Roemenië in 2009 ingeleid nadat de procedure tot scheiding van tafel en bed in 2007 in Italië aanhangig was gemaakt , en had de Tribunal București artikel 19 van verordening nr . 2201 / 2003 geschonden door zijn uitspraak niet aan te houden .
30 . Grigorescu heeft tegen dit vonnis hoger beroep ingesteld en om te beginnen een incidentele vordering ingediend tot erkenning van het arrest van Curtea de Apel București van 12 juni 2013 waarin de exceptie van aanhangigheid is afgewezen , omdat , volgens de verwijzende rechter , beide zaken volgens Roemeens procesrecht niet hetzelfde onderwerp hadden . ( 9 ) Bij arrest van 31 maart 2014 heeft de Corte d ’ appello di L ’ Aquila ( rechter in tweede aanleg L ’ Aquila , Italië ) het in eerste aanleg gewezen vonnis vernietigd en de exceptie dat de door de Roemeense rechter gegeven echtscheidingsbeslissing die ook op het gezag over het kind en de bijdrage in diens onderhoud betrekking had , kracht van gewijsde had verkregen , aanvaard .
Volgens deze rechter is de schending van de Unierechtelijke aanhangigheidsregels door de rechter die het laatst is aangezocht , te weten de Roemeense rechter , niet „ van belang ” voor het onderzoek van de voorwaarden voor erkenning van de definitieve , door Roemenië vastgestelde maatregelen , zijn de Roemeense beslissingen niet onverenigbaar met de beslissingen die in Italië zijn gegeven en bestaat er geen enkele reden , met name geen reden van openbare orde , die aan de erkenning van de Roemeense beslissing in de weg staat .
31 . Liberato heeft tegen dit arrest van de Corte d ’ appello di L ’ Aquila beroep in cassatie ingesteld .
32 . De Corte suprema di cassazione ( hoogste rechterlijke instantie , Italië ) , de verwijzende rechter , geeft aan dat de in Roemenië genomen beslissing betrekking heeft op de huwelijksband , de ouderlijke verantwoordelijkheid en de onderhoudsverplichting .
In de in Italië ingeleide procedure tot scheiding van tafel en bed zijn dezelfde vorderingen ingediend , behalve waar het gaat om de vordering inzake de huwelijksband , die niet dezelfde is , aangezien de Italiaanse rechtsorde voor echtscheiding vereist dat eerst is voldaan aan de wettelijke voorwaarden voor scheiding van tafel en bed .
33 . Deze rechter zet om te beginnen uiteen dat er uit hoofde van artikel 22 , onder c ) , van verordening nr . 2201 / 2003 , artikel 23 , onder e ) , van deze verordening of artikel 34 , punt 4 , van verordening nr . 44 / 2001 geen redenen zijn die in de weg staan aan erkenning van de Roemeense beslissing inzake respectievelijk de echtelijke status , de ouderlijke verantwoordelijkheid en de onderhoudsverplichtingen .
34 . Volgens deze rechter moet vervolgens worden onderzocht of de toepasselijke aanhangigheidsbepalingen van het Unierecht , te weten artikel 19 van verordening nr . 2201 / 2003 en artikel 27 van verordening nr . 44 / 2001 , zijn geschonden door de rechter van de lidstaat waarin de beslissing waarvan de erkenning wordt verzocht , is gegeven , en of , indien beide bepalingen zijn geschonden , deze schending als grond kan worden aangemerkt die aan erkenning in de weg staat wegens kennelijke strijdigheid met de openbare orde .
35 . De verwijzende rechter benadrukt dat de Unierechtelijke aanhangigheid uitdrukking geeft aan het beginsel van het stelsel van vertrouwen en samenwerking dat ten grondslag ligt aan het vrije verkeer van rechterlijke beslissingen tussen de lidstaten .
De aanhangigheid is gebaseerd op drie beginselen , te weten dat dit begrip autonoom is , dat de laatst aangezochte rechter de bevoegdheid van de rechter waarbij de zaak het eerst is aangebracht niet mag toetsen , en dat deze eerste aanhangigheid verplicht van toepassing is voor de rechter waarbij de zaak het laatst is aangebracht .
36 . De verwijzende rechter merkt op dat de exceptie van aanhangigheid die Liberato in iedere fase van de Roemeense procedure , en met name bij de Curtea de Apel București heeft aangevoerd , is verworpen op grond van het feit dat de zaken dezelfde oorzaak , hetzelfde onderwerp en dezelfde partijen moeten hebben , overeenkomstig enerzijds het nationale Roemeense procesrechtelijke begrip aanhangigheid en anderzijds het Unierechtelijke begrip „ aanhangigheid ” , zoals neergelegd in artikel 19 , lid 1 , van verordening nr . 2201 / 2003 .
Daaruit leidt de verwijzende rechter af dat de Roemeense rechters zich niet hebben gehouden aan de bewoordingen van artikel 19 , lid 1 , van verordening nr . 2201 / 2003 , die vorderingen tot scheiding van tafel en bed , echtscheiding en nietigverklaring van het huwelijk aan elkaar gelijkstelt , en dus niet vereist dat deze vorderingen dezelfde oorzaak en hetzelfde onderwerp hebben .
37 . De verwijzende rechter merkt op dat de beslissing inzake de onderhoudsverplichting ten aanzien van het kind ondergeschikt is aan de beslissing inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid en in logisch noch juridisch opzicht daarvan los kan worden gezien , aangezien deze beslissing afhankelijk is van de hoofdbeslissing .
Zijns inziens is voldaan aan de voorwaarden van artikel 28 van verordening nr . 44 / 2001 , gelezen in het licht van artikel 3 van verordening ( EG ) nr . 4 / 2009 van de Raad van 18 december 2008 betreffende de bevoegdheid , het toepasselijke recht , de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen , en de samenwerking op het gebied van onderhoudsverplichtingen ( 10 ) , hoewel deze bepaling niet rechtstreeks van toepassing is . ( 11 )
38 . De verwijzende rechter is van oordeel dat de definitieve Roemeense beslissing , waarvan erkenning wordt verzocht , is gegeven door een rechter die niet bevoegd was om over het geschil te beslissen , aangezien deze rechter later is aangezocht .
39 . Volgens de verwijzende rechter betreft deze schending niet alleen de toepassing van een criterium voor de toekenning van rechterlijke bevoegdheid tussen twee lidstaten , maar ook – gezien de functie van aanhangigheid in het systeem van automatische erkenning en tenuitvoerlegging van rechterlijke uitspraken in de lidstaten – de uitvoering van een Unierechtelijk beginsel van procedurele openbare orde , dat resulteert in het legitieme verkeer van beslissingen binnen de Unie .
Het beginsel van eerste aanhangigheid , dat ten grondslag ligt aan de procedureregel voor litispendentie , neemt binnen het procesrecht van de Unie een centrale plaats in , omdat het ertoe strekt te voorkomen dat naar de rechter wordt gestapt uitsluitend om procedures te dwarsbomen waarin de eerst aangezochte rechter – wiens bevoegdheid in casu onbetwist is aanvaard – ten gronde beslissingen heeft genomen waarmee men het niet eens is .
40 . De verwijzende rechter brengt ook naar voren dat artikel 24 van verordening nr . 2201 / 2003 , dat verbiedt om de bevoegdheid van het gerecht van de lidstaat van herkomst te toetsen , verwijst naar de bevoegdheidsregels in de artikelen 3 tot en met 14 van deze verordening en niet naar het voorschrift van artikel 19 van deze verordening .
41 . In die omstandigheden heeft de Corte suprema di cassazione de behandeling van de zaak geschorst en het Hof de volgende prejudiciële vragen gesteld :
„ 1 ) Raakt schending van de aanhangigheidsregels van artikel 19 , leden 2 en 3 , van verordening [ . . . ] nr . 2201 / 2003 [ . . . ] uitsluitend de vaststelling van de rechterlijke bevoegdheid , met als gevolg dat artikel 24 van deze verordening van toepassing is , of kan zij daarentegen om redenen van procedurele openbare orde in de weg staan aan erkenning , in de lidstaat van de eerst aangezochte rechter , van de beslissing die is gegeven in de lidstaat van de laatst aangezochte rechter , indien in aanmerking wordt genomen dat artikel 24 van verordening [ . . . ] nr . 2201 / 2003 [ . . . ] uitsluitend verwijst naar de regels voor de vaststelling van de rechterlijke bevoegdheid in de artikelen 3 tot en met 14 , en niet naar artikel 19 van deze verordening ?
2 ) Is de uitlegging van artikel 19 van verordening [ . . . ] nr . 2201 / 2003 dat dit artikel uitsluitend is bedoeld als criterium voor de vaststelling van de rechterlijke bevoegdheid , in strijd met het Unierechtelijke begrip , aanhangigheid ’ en met de functie en de doelstelling van dit artikel , dat ertoe strekt een geheel van voorschriften van procedurele openbare orde te geven , teneinde een gemeenschappelijke ruimte tot stand te brengen die wordt gekenmerkt door vertrouwen en procedurele loyaliteit tussen lidstaten , waarbinnen automatische erkenning en vrij verkeer van beslissingen mogelijk is ? ”
III . Mijn analyse
42 . Om de gevolgen van het niet eerbiedigen van de aanhangigheidsregels in de omstandigheden van het hoofdgeding te kunnen vaststellen , dient eerst te worden vastgesteld welke bepalingen moeten worden uitgelegd en onder welke voorwaarden de aanhangigheidsregeling van toepassing is .
A . Opmerkingen vooraf
1 . Herformulering van de prejudiciële vragen
43 . Opgemerkt moet worden dat de verwijzende rechter zijn vragen slechts stelt met betrekking tot verordening nr . 2201 / 2003 , terwijl uit de verwijzingsbeslissing blijkt dat de zaak in het hoofdgeding niet alleen betrekking heeft op de ouderlijke verantwoordelijkheid , maar ook op de onderhoudsverplichtingen , die niet onder deze verordening vallen . ( 12 )
44 . Derhalve moeten de gestelde vragen opnieuw worden geformuleerd , door daarbij artikel 5 , punt 2 , van verordening nr . 44 / 2001 te betrekken , dat van toepassing is omdat de vorderingen vóór 18 juni 2011 zijn ingediend . ( 13 )