FranklinWillemen/mapa_plus huggingface dataset:
Ofschoon het de voorkeur verdient dat een dergelijk formulier vóór het begin van de betrokken periode wordt afgegeven , kan dit ook in de loop van die periode en zelfs na afloop ervan gebeuren ( zie in die zin arrest van 30 maart 2000 , Banks e.a . , C ‑ 178 / 97 , EU : C : 2000 : 169 , punten 52 ‑ 57 ) .
71 In de uit de verordeningen nrs . 883 / 2004 en 987 / 2009 voortvloeiende Unieregelgeving staat niets eraan in de weg dat dit ook opgaat voor de formulieren A1 .
72 Met name artikel 15 , lid 1 , van verordening nr . 987 / 2009 , in de versie die gold bij aanvang van het betwiste tijdvak , bepaalde inderdaad dat „ [ i ] ndien een persoon zijn werkzaamheid uitoefent in een andere lidstaat dan de op grond van titel II van [ verordening nr . 883 / 2004 ] bevoegde lidstaat , [ . . . ] de werkgever of , in het geval van iemand die geen werkzaamheid in loondienst verricht , de betrokkene zelf , indien mogelijk van tevoren , het bevoegde orgaan van de lidstaat waarvan de wetgeving van toepassing blijft , daarvan in kennis [ stelt ] ” en dat „ [ d ] it orgaan [ . . . ] onverwijld informatie betreffende [ . . . ] op de betrokkene van toepassing zijnde wetgevingen ter beschikking [ stelt ] van betrokkene en van het orgaan dat is aangewezen door de bevoegde autoriteit van de lidstaat waar de werkzaamheid wordt uitgeoefend [ . . . ] ” .
Desondanks blijft het mogelijk een formulier A1 af te geven tijdens of zelfs na het betrokken tijdvak van arbeid .
73 Derhalve moet vervolgens worden nagegaan of een formulier A1 met terugwerkende kracht kan gelden , ook al heeft het bevoegde orgaan van de lidstaat waar de werkzaamheden worden verricht op de datum van afgifte van dit formulier al beslist dat de betrokken werknemer is onderworpen aan de wetgeving van die lidstaat .
74 In dit verband moet eraan worden herinnerd dat , zoals blijkt uit het antwoord op de eerste vraag in de punten 36 tot en met 47 van dit arrest , een formulier A1 dat krachtens artikel 12 , lid 1 , van verordening nr . 883 / 2004 is afgegeven , net als haar voorganger het formulier E101 bindend is voor zowel de socialezekerheidsorganen van de lidstaat waar de werkzaamheden worden verricht als de rechterlijke instanties van die lidstaat , zolang het niet is ingetrokken of ongeldig is verklaard .
75 In deze bijzondere omstandigheden kan een besluit als in het hoofdgeding , waarbij het bevoegde orgaan van de lidstaat waar de werkzaamheden worden verricht , beslist de betrokken werknemers te onderwerpen aan de krachtens zijn wetgeving verplichte verzekering , niet worden geacht een document te vormen „ over ” de situatie van de betrokkene in de zin van artikel 5 , lid 1 , van verordening nr . 987 / 2009 .
76 Tot slot moet hierbij worden opgemerkt , net als de advocaat-generaal in punt 66 van zijn conclusie heeft gedaan , dat de vraag of de betrokken autoriteiten in het hoofdgeding voorlopige toepassing hadden moeten maken van een wetgeving krachtens artikel 6 van verordening nr . 987 / 2009 volgens de hierin bepaalde rangorde van de toepasselijke wetgeving , niet afdoet aan de bindende kracht van de betrokken formulieren A1 .
Volgens dit artikel 6 , lid 1 , zijn meer bepaald de hierin genoemde conflictregels betreffende voorlopige toepassing van toepassing „ [ t ] enzij in [ deze verordening ] anders is bepaald ” .
77 Gelet op het voorgaande moet op het tweede onderdeel van de tweede vraag worden geantwoord dat artikel 5 , lid 1 , van verordening nr . 987 / 2009 , gelezen in samenhang met artikel 19 , lid 2 , van deze verordening , aldus moet worden uitgelegd dat een formulier A1 , dat door het bevoegde orgaan van een lidstaat is afgegeven krachtens artikel 12 , lid 1 , van verordening nr . 883 / 2004 , bindend is voor zowel de socialezekerheidsorganen van de lidstaat waar de werkzaamheden worden verricht als de rechterlijke instanties van die lidstaat , in voorkomend geval met terugwerkende kracht , ook al is dit formulier pas afgegeven nadat deze lidstaat had vastgesteld dat de werknemer uit hoofde van zijn wetgeving verzekeringsplichtig was .
Derde vraag
78 Met zijn derde vraag wenst de verwijzende rechter in wezen te vernemen of artikel 12 , lid 1 , van verordening nr . 883 / 2004 aldus moet worden uitgelegd dat wanneer een werknemer die door zijn werkgever wordt gedetacheerd om werkzaamheden in een andere lidstaat te verrichten wordt vervangen door een andere werknemer die door een andere werkgever is gedetacheerd , deze laatste werknemer moet worden geacht te zijn „ uitgezonden om een ander te vervangen ” in de zin van deze bepaling , zodat hij niet in aanmerking kan komen voor de bijzondere regel in deze bepaling om onderworpen te blijven aan de wetgeving van de lidstaat waar zijn werkgever zijn werkzaamheden normaliter verricht .
De verwijzende rechter wenst voorts te vernemen of het feit dat de werkgevers van de twee betrokken werknemers in dezelfde lidstaat zijn gevestigd of het feit dat zij mogelijk op personeels - of organisatorisch vlak banden hebben , in dit opzicht relevant is .
79 De Belgische regering stelt dat de derde vraag hypothetisch is in die zin dat zij ertoe strekt te vernemen of het feit dat de tweede werkgever is gevestigd in een andere lidstaat dan die waar de eerste werkgever is gevestigd , relevant is voor het antwoord op de prejudiciële vraag , terwijl de twee betrokken werkgevers in het hoofdgeding in dezelfde lidstaat zijn gevestigd .
80 In dit verband volstaat de vaststelling dat de derde vraag niet hypothetisch is om de in het vorige punt gegeven reden , aangezien deze vraag zodanig is geformuleerd dat een deel ervan is gericht op de omstandigheid dat de betrokken werkgevers in dezelfde lidstaat zijn gevestigd , hetgeen overeenkomt met de feiten in het hoofdgeding , waarin volgens de toelichting in de verwijzingsbeslissing zowel Martin-Meat als Martimpex in Hongarije is gevestigd .
81 Om te beginnen moet worden opgemerkt dat de derde vraag slechts is gesteld voor het geval het Hof de tweede vraag aldus zou beantwoorden dat de bindende kracht van het formulier A1 , zoals deze voortvloeit uit de beantwoording van de eerste vraag , in een van de in de tweede vraag bedoelde situaties kan worden beperkt .
82 Tegelijkertijd is , volgens vaste rechtspraak , de procedure van artikel 267 VWEU een instrument van samenwerking tussen het Hof en de nationale rechterlijke instanties , waarmee het Hof de nationale rechterlijke instanties de uitleggingsgegevens met betrekking tot het Unierecht verschaft die zij voor de beslechting van de hun voorgelegde geschillen nodig hebben en waarmee het Hof kan komen tot een voor de nationale rechter nuttige uitlegging van het Unierecht ( zie in die zin beschikking van 7 september 2017 , Alandžak e.a . , C ‑ 187 / 17 , niet gepubliceerd , EU : C : 2017 : 662 , punten 9 en 10 ) .
83 Zoals de Oostenrijkse en Duitse regering en de Commissie in wezen betogen , heeft de derde vraag betrekking op het voorwerp van het hoofdgeding , aangezien zij gaat over de strekking van de voorwaarde in artikel 12 , lid 1 , van verordening nr . 883 / 2004 , dat de gedetacheerde persoon , om onderworpen te blijven aan de wetgeving van de lidstaat waar de werkgever zijn werkzaamheden normaliter verricht , niet mag zijn „ uitgezonden om een ander te vervangen ” ( hierna : „ voorwaarde van niet-vervanging ” ) .
Met deze vraag wenst de verwijzende rechter immers te vernemen welke van de twee uitleggingen die worden voorgestaan door de twee lidstaten die hun geschil hebben voorgelegd aan de Administratieve Commissie , de voorkeur verdient .
Hun tegenstrijdige uitleggingen van de strekking van de voorwaarde van niet-vervanging staan namelijk , zoals blijkt uit de aan het Hof overgelegde stukken , aan de bron van het meningsverschil tussen partijen in het hoofdgeding over de op de betrokken werknemers toepasselijke wetgeving .
84 Bovendien stelt de Oostenrijkse regering dat niet kan worden uitgesloten dat voor enkele van de vele betrokken werknemers helemaal geen formulier E101 of A1 is afgegeven en dat de uitlegging van de voorwaarde van niet-vervanging ten aanzien van deze werknemers bijgevolg direct relevant is voor de beslechting van het hoofdgeding .
85 Derhalve dient op de derde vraag te worden geantwoord , ofschoon , zoals blijkt uit de antwoorden op de eerste en de tweede vraag , de verwijzende rechter is gebonden door de in het hoofdgeding aan de orde zijnde formulieren A1 zolang zij niet door het bevoegde Hongaarse orgaan zijn ingetrokken of door de Hongaarse rechter ongeldig zijn verklaard .
86 In het hoofdgeding blijkt dat werknemers van Martin-Meat in het tijdvak tussen 2007 en 2012 naar Oostenrijk zijn gedetacheerd om in de bedrijfsruimten van Alpenrind vlees uit te snijden .
Van 1 februari 2012 tot en met 31 januari 2014 , dus ook in het betwiste tijdvak , zijn werknemers van Martimpex naar Oostenrijk gedetacheerd om hetzelfde werk te verrichten .
Vanaf 1 februari 2014 hebben werknemers van Martin-Meat opnieuw dit werk verricht in dezelfde bedrijfsruimten .
87 Derhalve moet worden onderzocht of de voorwaarde van niet-vervanging is vervuld in een geval als in het hoofdgeding tijdens het betwiste tijdvak , alsook of en in hoeverre de plaats van vestiging van de betrokken werkgevers of het bestaan van mogelijke personele of organisatorische banden tussen deze werkgevers in een dergelijke context relevant zijn .
88 Volgens vaste rechtspraak van het Hof moet bij de uitlegging van een bepaling van Unierecht niet alleen rekening worden gehouden met de bewoordingen ervan , maar ook met de context ervan en de doelstellingen van de regeling waarvan zij deel uitmaakt ( arrest van 21 september 2017 , Commissie / Duitsland , C ‑ 616 / 15 , EU : C : 2017 : 721 , punt 43 en aldaar aangehaalde rechtspraak ) .
89 Om te beginnen luidden de bewoordingen van artikel 12 , lid 1 , van verordening nr . 883 / 2004 , in de versie die van toepassing was aan het begin van het betwiste tijdvak , als volgt : „ Degene die werkzaamheden in loondienst verricht in een lidstaat voor rekening van een werkgever die daar zijn werkzaamheden normaliter verricht , en die door deze werkgever wordt gedetacheerd om voor zijn rekening werkzaamheden in een andere lidstaat te verrichten , blijft onderworpen aan de wetgeving van de eerstbedoelde lidstaat , mits de te verwachten duur van die werkzaamheden niet meer dan 24 maanden bedraagt en de betrokkene niet wordt uitgezonden om een ander te vervangen . ”
90 Uit de bewoordingen van artikel 12 , lid 1 , van verordening nr . 883 / 2004 , met name uit de term „ mits ” , komt dus naar voren dat het feit alleen al dat een gedetacheerde werknemer een ander vervangt , eraan in de weg staat dat deze vervangende werknemer onderworpen kan blijven aan de wetgeving van de lidstaat waar zijn werkgever zijn werkzaamheden normaliter verricht en dat de voorwaarde van niet-vervanging cumulatief met de andere in deze bepaling neergelegde voorwaarde van de maximumduur van het betrokken werk van toepassing is .
91 Bovendien lijkt het feit dat in de tekst van deze bepaling niet uitdrukkelijk wordt verwezen naar de plaats van vestiging van de respectieve werkgevers of naar de eventuele onderlinge personele of organisatorische banden , te suggereren dat dergelijke omstandigheden niet relevant zijn voor de uitlegging van deze bepaling .
92 Wat de context van artikel 12 , lid 1 , van verordening nr . 883 / 2004 betreft , moet verder worden opgemerkt dat , volgens het opschrift van dat artikel , de daarin bepaalde regels , waaronder dus die in lid 1 , „ bijzondere voorschriften ” vormen inzake de vaststelling van de socialezekerheidswetgeving die van toepassing is op de personen die binnen de werkingssfeer van deze verordening vallen .
93 Uit artikel 11 , lid 3 , onder a ) , van deze verordening , dat „ Algemene regels ” bevat , vloeit immers voort dat voor degenen die , zoals de werknemers in het hoofdgeding , al dan niet in loondienst werkzaamheden verrichten in een lidstaat , de wetgeving geldt van de lidstaat waar zij deze werkzaamheden verrichten .
94 Evenzo volgt uit de overwegingen 17 en 18 van verordening nr . 883 / 2004 dat de wetgeving van de lidstaat op het grondgebied waarvan de betrokkene zijn werkzaamheden – al dan niet in loondienst – verricht , „ als algemene regel ” als toepasselijke wetgeving geldt en dat het in specifieke situaties die een ander toepassingscriterium rechtvaardigen , „ nodig [ is ] van deze algemene regel af te wijken ” .
95 Aangezien artikel 12 , lid 1 , van verordening nr . 883 / 2004 een afwijking vormt van de algemene regel die geldt om vast te stellen welke wetgeving van toepassing is op personen die al dan niet in loondienst werkzaamheden in een lidstaat verrichten , moet dit artikel strikt worden uitgelegd .
96 Tot slot moet , wat betreft de doelstellingen van artikel 12 , lid 1 , van verordening nr . 883 / 2004 en , meer in het algemeen , het rechtskader waarvan deze bepaling deel uitmaakt , worden vastgesteld dat , ofschoon artikel 12 , lid 1 , van verordening nr . 883 / 2004 een bijzondere regel bevat om vast te stellen welke wetgeving van toepassing is in geval van detachering van werknemers , welke specifieke situatie in beginsel een ander aanknopingspunt rechtvaardigt , dit niet wegneemt dat de wetgever van de Unie tevens beoogde te voorkomen dat opeenvolgende gedetacheerde werknemers die dezelfde werkzaamheden verrichten , uit deze bijzondere regel voordeel zouden kunnen halen .
97 Bovendien zou een uitlegging van artikel 12 , lid 1 , van verordening nr . 883 / 2004 die verschilt al naargelang de respectieve plaats van vestiging van de betrokken werkgevers of het bestaan van onderlinge personele of organisatorische banden , kunnen afdoen aan de door de wetgever van de Unie nagestreefde doelstelling om de werknemer in beginsel te onderwerpen aan de lidstaat waar de betrokkene zijn werkzaamheden verricht .
98 Zoals blijkt uit overweging 17 van verordening nr . 883 / 2004 , werd het passend geacht om als algemene regel de wetgeving van de lidstaat waar de betrokkene zijn werkzaamheden al dan niet in loondienst verricht als toepasselijke wetgeving aan te wijzen , teneinde de gelijke behandeling van alle personen die op het grondgebied van een lidstaat werken zo goed mogelijk te garanderen .
Bovendien volgt uit de overwegingen 5 en 8 van deze verordening dat het in het kader van de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels van de lidstaten noodzakelijk is te garanderen dat alle personen die op het grondgebied van een lidstaat werken , zo veel mogelijk gelijke behandeling genieten .
99 Uit hetgeen in de punten 89 tot en met 98 van het onderhavige arrest is overwogen , vloeit voort dat , ook al nemen afzonderlijke werkgevers het initiatief tot de detachering , het herhaaldelijk gebruik van gedetacheerde werknemers om eenzelfde functie te vervullen noch met de bewoordingen noch met de doelstellingen van artikel 12 , lid 1 , van verordening nr . 883 / 2004 strookt en evenmin strookt met de context waarin deze bepaling is geplaatst , zodat een gedetacheerde persoon niet voor de bijzondere regel van deze bepaling in aanmerking mag komen wanneer hij een andere werknemer vervangt .
100 Gelet op het voorgaande moet op de derde vraag worden geantwoord dat artikel 12 , lid 1 , van verordening nr . 883 / 2004 aldus moet worden uitgelegd dat wanneer een werknemer die door zijn werkgever wordt gedetacheerd om werk te verrichten in een andere lidstaat , wordt vervangen door een andere werknemer die wordt gedetacheerd door een andere werkgever , deze laatste werknemer moet worden geacht te zijn „ uitgezonden om een ander te vervangen ” in de zin van deze bepaling , zodat hij niet in aanmerking kan komen voor de bijzondere regel in deze bepaling om onderworpen te blijven aan de wetgeving van de lidstaat waar zijn werkgever zijn werkzaamheden normaliter verricht .
Het feit dat de werkgevers van de twee betrokken werknemers in dezelfde lidstaat zijn gevestigd of het feit dat zij mogelijk op personeels - of organisatorisch vlak banden hebben , is in dit opzicht niet relevant .
101 Ten aanzien van de partijen in het hoofdgeding is de procedure als een aldaar gerezen incident te beschouwen , zodat de verwijzende rechterlijke instantie over de kosten heeft te beslissen .
De door anderen wegens indiening van hun opmerkingen bij het Hof gemaakte kosten komen niet voor vergoeding in aanmerking .
Het Hof ( Eerste kamer ) verklaart voor recht :
1 ) Artikel 5 , lid 1 , van verordening ( EG ) nr . 987 / 2009 van het Europees Parlement en de Raad van 16 september 2009 tot vaststelling van de wijze van toepassing van verordening ( EG ) nr . 883 / 2004 , zoals gewijzigd bij verordening ( EU ) nr . 1244 / 2010 van de Commissie van 9 december 2010 , gelezen in samenhang met artikel 19 , lid 2 , van verordening nr . 987 / 2009 , zoals gewijzigd bij verordening nr . 1244 / 2010 , moet aldus worden uitgelegd dat een formulier A1 , dat door het bevoegde orgaan van een lidstaat is afgegeven krachtens artikel 12 , lid 1 , van verordening ( EG ) nr . 883 / 2004 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels , zoals gewijzigd bij verordening nr . 1244 / 2010 , niet enkel bindend is voor de organen van de lidstaat waar de werkzaamheden worden verricht , maar ook voor de rechterlijke instanties van die lidstaat .
2 ) Artikel 5 , lid 1 , van verordening nr . 987 / 2009 , zoals gewijzigd bij verordening nr . 1244 / 2010 , gelezen in samenhang met artikel 19 , lid 2 , van verordening nr . 987 / 2009 , zoals gewijzigd bij verordening nr . 1244 / 2010 , moet aldus worden uitgelegd dat een formulier A1 , dat door het bevoegde orgaan van een lidstaat is afgegeven krachtens artikel 12 , lid 1 , van verordening nr . 883 / 2004 , zoals gewijzigd bij verordening nr . 1244 / 2010 , bindend is voor zowel de socialezekerheidsorganen van de lidstaat waar de werkzaamheden worden verricht als de rechterlijke instanties van die lidstaat , zolang dit formulier niet is ingetrokken of ongeldig is verklaard door de lidstaat van afgifte , ook al hebben de bevoegde autoriteiten van deze laatste lidstaat en de lidstaat waar de werkzaamheden worden verricht de zaak voorgelegd aan de Administratieve Commissie voor de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels en heeft deze commissie geconcludeerd dat dit formulier ten onrechte is afgegeven en zou moeten worden ingetrokken .
Artikel 5 , lid 1 , van verordening nr . 987 / 2009 , zoals gewijzigd bij verordening nr . 1244 / 2010 , gelezen in samenhang met artikel 19 , lid 2 , van verordening nr . 987 / 2009 , zoals gewijzigd bij verordening nr . 1244 / 2010 , moet aldus worden uitgelegd dat een formulier A1 , dat door het bevoegde orgaan van een lidstaat is afgegeven krachtens artikel 12 , lid 1 , van verordening nr . 883 / 2004 , zoals gewijzigd bij verordening nr . 1244 / 2010 , bindend is voor zowel de socialezekerheidsorganen van de lidstaat waar de werkzaamheden worden verricht als de rechterlijke instanties van die lidstaat , in voorkomend geval met terugwerkende kracht , ook al is dit formulier pas afgegeven nadat deze lidstaat had vastgesteld dat de werknemer uit hoofde van zijn wetgeving verzekeringsplichtig was .
3 ) Artikel 12 , lid 1 , van verordening nr . 883 / 2004 , zoals gewijzigd bij verordening nr . 1244 / 2010 , moet aldus worden uitgelegd dat wanneer een werknemer die door zijn werkgever wordt gedetacheerd om werk te verrichten in een andere lidstaat , wordt vervangen door een andere werknemer die wordt gedetacheerd door een andere werkgever , deze laatste werknemer moet worden geacht te zijn „ uitgezonden om een ander te vervangen ” in de zin van deze bepaling , zodat hij niet in aanmerking kan komen voor de bijzondere regel in deze bepaling om onderworpen te blijven aan de wetgeving van de lidstaat waar zijn werkgever zijn werkzaamheden normaliter verricht .
ondertekeningen
* Procestaal : Duits .
Y . BOT
van 6 september 2018 ( 1 )
Zaak C ‑ 386 / 17
[ verzoek van de Corte suprema di cassazione ( hoogste rechterlijke instantie , Italië ) om een prejudiciële beslissing ]
„ Prejudiciële verwijzing – Justitiële samenwerking in civiele zaken – Verordening ( EG ) nr . 44 / 2001 – Artikel 5 , punt 2 – Artikel 27 – Artikel 35 , lid 3 – Bevoegdheid , erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen inzake de onderhoudsverplichtingen – Verordening ( EG ) nr . 2201 / 2003 – Artikelen 19 en 24 – Bevoegdheid , erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken en inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid – Aanhangigheid – Schending van de aanhangigheidsregels – Gevolgen – Verbod op toetsing van de bevoegdheid van het oorspronkelijke gerecht ”
1 . Het verzoek om een prejudiciële beslissing betreft de uitlegging van de artikelen 19 en 24 van verordening ( EG ) nr . 2201 / 2003 van de Raad van 27 november 2003 betreffende de bevoegdheid en de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken en inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid , en tot intrekking van verordening ( EG ) nr . 1347 / 2000 ( hierna : „ verordening nr . 2201 / 2003 ” ) . ( 2 )
2 . Dit verzoek is ingediend in het kader van een geding tussen Stefano Liberato en Luminita Luisa Grigorescu over de erkenning door de Italiaanse rechter van een door de Roemeense rechter gegeven beslissing over de huwelijksband , de ouderlijke verantwoordelijkheid en de onderhoudsverplichtingen .
3 . Deze zaak stelt het Hof in de gelegenheid te preciseren of schending van de aanhangigheidsregels door de laatst aangezochte rechter een reden kan zijn om de beslissing die door die rechter is gegeven , niet te erkennen .
4 . Aan het einde van mijn onderzoek zal ik in overweging geven om , overeenkomstig het arrest P van 19 november 2015 ( 3 ) , primair vast te stellen dat artikel 35 , lid 3 , van verordening ( EG ) nr . 44 / 2001 ( 4 ) van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid , de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken ( hierna : „ verordening nr . 44 / 2001 ” ) ( 5 ) , en artikel 24 van verordening nr . 2201 / 2003 aldus moeten worden uitgelegd dat zij verbieden dat schending van de aanhangigheidsregels , die zijn neergelegd in artikel 27 van verordening nr . 44 / 2001 en artikel 19 van verordening nr . 2201 / 2003 , door de laatst aangezochte rechter een reden kan zijn om de beslissing die door die rechter is gegeven , niet te erkennen wegens strijdigheid met de openbare orde van de aangezochte lidstaat .
1 . Verordening nr . 44 / 2001
5 . Artikel 5 , punt 2 , van verordening nr . 44 / 2001 bepaalt :
„ Een persoon die woonplaats heeft op het grondgebied van een lidstaat , kan in een andere lidstaat voor de volgende gerechten worden opgeroepen :
2 ) ten aanzien van onderhoudsverplichtingen : voor het gerecht van de plaats waar de tot onderhoud gerechtigde woonplaats of zijn gewone verblijfplaats heeft of , indien het een bijkomende eis is die verbonden is met een vordering betreffende de staat van personen , voor het gerecht dat volgens zijn eigen recht bevoegd is daarvan kennis te nemen , behalve in het geval dat deze bevoegdheid uitsluitend berust op de nationaliteit van een der partijen ; ”
6 . Artikel 27 van deze verordening luidt als volgt :
„ 1 . Wanneer voor gerechten van verschillende lidstaten tussen dezelfde partijen vorderingen aanhangig zijn , die hetzelfde onderwerp betreffen en op dezelfde oorzaak berusten , houdt het gerecht waarbij de zaak het laatst is aangebracht zijn uitspraak ambtshalve aan totdat de bevoegdheid van het gerecht waarbij de zaak het eerst is aangebracht , vaststaat .
2 . Wanneer de bevoegdheid van het gerecht waarbij de zaak het eerst is aangebracht , vaststaat , verklaart het gerecht waarbij de zaak het laatst is aangebracht , zich onbevoegd . ”
7 . Artikel 28 van deze verordening bepaalt :
„ 1 . Wanneer samenhangende vorderingen aanhangig zijn voor gerechten van verschillende lidstaten , kan het gerecht waarbij de zaak het laatst is aangebracht , zijn uitspraak aanhouden .
2 . Wanneer deze vorderingen in eerste aanleg aanhangig zijn , kan dit gerecht , op verzoek van een der partijen , ook tot verwijzing overgaan mits het gerecht waarbij de zaak het eerst is aangebracht bevoegd is van de betreffende vorderingen kennis te nemen en zijn wetgeving de voeging ervan toestaat .