FranklinWillemen/mapa_plus huggingface dataset:
28 De verwijzende rechter merkt op dat de minister documenten heeft overgelegd waaruit blijkt dat de Administratieve Commissie op 20 en 21 juni 2016 heeft geconcludeerd dat Hongarije zich ten aanzien van de betrokken werknemers ten onrechte bevoegd heeft verklaard en de formulieren A1 dus zouden moeten worden ingetrokken .
29 De verwijzende rechter meent dat het bij hem aanhangige geding bepaalde vragen van uitlegging van het Unierecht oproept .
30 Deze rechter merkt meer bepaald in de eerste plaats op dat , volgens de tekst van artikel 5 van verordening nr . 987 / 2009 , de documenten en de bijbehorende bewijsstukken over iemands situatie die zijn afgegeven voor de toepassing van de verordeningen nrs . 883 / 2004 en 987 / 2009 , alleen bindend zijn voor de socialezekerheidsorganen van de lidstaten .
Dat doet bij deze rechter dan ook de vraag rijzen of die bindende kracht ook geldt voor de nationale rechterlijke instanties .
31 In de tweede plaats vraagt de verwijzende rechter zich af of het verloop van de procedure voor de Administratieve Commissie mogelijk van invloed is op de bindende kracht van de formulieren A1 .
Hij wenst meer bepaald te vernemen of de bindende kracht van de formulieren A1 na een procedure voor de Administratieve Commissie die niet heeft geleid tot overeenstemming of tot intrekking van deze formulieren , komt te vervallen en of dus een procedure kan worden ingeleid om de verzekeringsplicht vast te stellen .
32 Voorts merkt de verwijzende rechter op dat in het onderhavige geval bepaalde formulieren A1 met terugwerkende kracht zijn afgegeven en deels pas nadat het Oostenrijkse orgaan al de verzekeringsplicht had vastgesteld .
Volgens hem is de vraag of de afgifte van dergelijke documenten terugwerkende bindende kracht heeft , wanneer daarvóór al formeel is vastgesteld dat in de ontvangende lidstaat verzekeringsplicht bestaat .
De stukken die door de Oostenrijkse organen zijn afgegeven en waarin de verzekeringsplicht wordt vastgesteld , zouden volgens hem ook als „ documenten ” in de zin van artikel 5 , lid 1 , van verordening nr . 987 / 2009 kunnen worden beschouwd , zodat zij ingevolge die bepaling bindende kracht hebben .
33 In de derde plaats vraagt de verwijzende rechter zich af of ingeval de formulieren A1 in bepaalde omstandigheden slechts een beperkte bindende kracht hebben , de voorwaarde in artikel 12 , lid 1 , van verordening nr . 883 / 2004 , op grond waarvan de gedetacheerde persoon onderworpen blijft aan de wetgeving van de lidstaat waar zijn werkgever is gevestigd mits hij niet wordt uitgezonden om een ander te vervangen , in die zin moet worden uitgelegd dat een werknemer niet onmiddellijk zou kunnen worden vervangen door een andere , zojuist gedetacheerde werknemer , ongeacht de onderneming of de lidstaat waar die zojuist gedetacheerde werknemer vandaan komt .
Ofschoon met deze strikte uitlegging misbruik zou kunnen worden voorkomen , volgt zij niet noodzakelijkerwijs uit de bewoordingen van artikel 12 , lid 1 , van verordening nr . 883 / 2004 .
34 Daarop heeft het Verwaltungsgerichtshof ( hoogste bestuursrechter , Oostenrijk ) de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende prejudiciële vragen :
„ 1 ) Geldt de in artikel 5 van [ verordening nr . 987 / 2009 ] neergelegde bindende kracht van documenten in de zin van artikel 19 , lid 2 , van [ diezelfde verordening ] ook in een procedure voor een rechterlijke instantie in de zin van artikel 267 VWEU ?
a ) geldt deze bindende kracht ook dan , wanneer een procedure voor de [ Administratieve Commissie ] niet tot het bereiken van overeenstemming heeft geleid en evenmin ertoe heeft geleid dat de omstreden documenten zijn ingetrokken ?
b ) geldt deze bindende kracht ook dan , wanneer een formulier A1 pas wordt afgegeven nadat de ontvangende lidstaat formeel de verplichte verzekering krachtens zijn wetgeving heeft vastgesteld ?
Geldt die bindende kracht in deze gevallen ook met terugwerkende kracht ?
3 ) Voor het geval dat onder bepaalde voorwaarden de bindende kracht van documenten in de zin van artikel 19 , lid 2 , van verordening nr . 987 / 2009 beperkt is :
Is het in strijd met het vervangingsverbod van artikel 12 , lid 1 , van verordening nr . 883 / 2004 , als de vervanging plaatsvindt in de vorm van detachering , niet door dezelfde werkgever , maar door een andere werkgever ?
Is het daarbij van belang
a ) of deze werkgever in dezelfde lidstaat als de eerste werkgever is gevestigd , dan wel
b ) of de eerste en de tweede detacherende werkgever op personeels - en / of organisatorisch vlak met elkaar zijn verweven ? ”
Beantwoording van de prejudiciële vragen
Eerste vraag
35 Met zijn eerste vraag wenst de verwijzende rechter in wezen te vernemen of artikel 5 , lid 1 , van verordening nr . 987 / 2009 , gelezen in samenhang met artikel 19 , lid 2 , ervan , aldus moet worden uitgelegd dat een formulier A1 , dat krachtens artikel 12 , lid 1 , van verordening nr . 883 / 2004 is afgegeven door het bevoegde orgaan van een lidstaat , niet enkel bindend is voor de organen van de lidstaat waar de werkzaamheden worden verricht , maar ook voor de rechterlijke instanties van die lidstaat .
36 Om te beginnen zij eraan herinnerd dat , volgens artikel 19 , lid 2 , van verordening nr . 987 / 2009 , het bevoegde orgaan van de lidstaat waarvan de wetgeving op grond van een bepaling van titel II van verordening nr . 883 / 2004 , en dus ook artikel 12 , lid 1 , daarvan , van toepassing is , op verzoek van de betrokkene of de werkgever een verklaring verstrekt dat die wetgeving van toepassing is en eventueel vermeldt tot welke datum en onder welke voorwaarden .
37 Artikel 5 , lid 1 , van verordening nr . 987 / 2009 bepaalt dat de door het orgaan van een lidstaat voor de toepassing van verordening nr . 883 / 2004 en verordening nr . 987 / 2009 afgegeven documenten over iemands situatie en de bewijsstukken op grond waarvan de documenten zijn afgegeven , voor de organen van de andere lidstaten bindend zijn zolang de documenten of bewijsstukken niet door de lidstaat waar zij zijn afgegeven , zijn ingetrokken of ongeldig verklaard .
38 Zoals de verwijzende rechter opmerkt , staat in deze bepaling inderdaad dat de daarin bedoelde documenten gelden voor de „ organen ” van de andere lidstaten dan de lidstaat waar zij zijn afgegeven , zonder dat uitdrukkelijk wordt verwezen naar de rechterlijke instanties van die andere lidstaten .
39 In deze bepaling staat echter ook dat dergelijke documenten bindend zijn „ zolang [ zij ] niet door de lidstaat waar zij zijn afgegeven zijn ingetrokken of ongeldig verklaard ” , hetgeen lijkt te suggereren dat in beginsel alleen de autoriteiten en de rechterlijke instanties van de lidstaat van afgifte formulieren A1 zo nodig kunnen intrekken of ongeldig verklaren .
40 Deze uitlegging vindt steun in de ontstaansgeschiedenis van artikel 5 , lid 1 , van verordening nr . 987 / 2009 en de context waarin deze bepaling is opgenomen .
41 Meer bepaald heeft het Hof met betrekking tot het formulier E101 , voorganger van het formulier A1 , reeds geoordeeld dat dit eerste formulier , afgegeven overeenkomstig artikel 12 bis , punt 1 bis , van verordening ( EEG ) nr . 574 / 72 van de Raad van 21 maart 1972 tot vaststelling van de wijze van toepassing van verordening ( EEG ) nr . 1408 / 71 , betreffende de toepassing van de sociale zekerheidsregelingen op loontrekkenden en hun gezinnen , die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen ( PB 1972 , L 74 , blz . 1 ) , bindend is voor zowel de organen als de rechterlijke instanties van de lidstaat waar de werkzaamheden worden verricht ( zie in die zin arresten van 26 januari 2006 , Herbosch Kiere , C ‑ 2 / 05 , EU : C : 2006 : 69 , punten 30 ‑ 32 , en 27 april 2017 , A‑Rosa Flussschiff , C ‑ 620 / 15 , EU : C : 2017 : 309 , punt 51 ) .
42 In overweging 12 van verordening nr . 987 / 2009 heet het dat de maatregelen en procedures in die verordening „ voort [ vloeien ] uit de jurisprudentie van het [ Hof ] , de besluiten van de Administratieve Commissie en de gedurende meer dan 30 jaar opgedane ervaring met de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels in het kader van de in het Verdrag verankerde fundamentele vrijheden ” .
43 Ook heeft het Hof reeds verklaard dat verordening nr . 987 / 2009 de rechtspraak van het Hof heeft gecodificeerd , door het bindende karakter van het formulier E101 en de exclusieve bevoegdheid van het orgaan van afgifte inzake de beoordeling van de geldigheid van die verklaring te bevestigen , en de procedure tot oplossing van geschillen die betrekking hebben op zowel de correctheid van de door het bevoegde orgaan van een lidstaat opgestelde documenten als de vaststelling van de op de betrokken werknemer toepasselijke wetgeving expliciet over te nemen ( arrest van 27 april 2017 , A‑Rosa Flussschiff , C ‑ 620 / 15 , EU : C : 2017 : 309 , punt 59 , en beschikking van 24 oktober 2017 , Belu Dienstleistung en Nikless , C ‑ 474 / 16 , niet gepubliceerd , EU : C : 2017 : 812 , punt 19 ) .
44 Hieruit volgt dat indien de wetgever van de Unie bij de vaststelling van verordening nr . 987 / 2009 had willen afwijken van de eerdere rechtspraak ter zake , zodat de rechterlijke instanties van de lidstaat waar de werkzaamheden worden verricht niet zouden zijn gebonden door de in een andere lidstaat afgegeven formulieren A1 , hij dit uitdrukkelijk had kunnen bepalen .
45 Zoals de advocaat-generaal in punt 35 van zijn conclusie heeft opgemerkt , zijn de overwegingen die ten grondslag liggen aan de rechtspraak van het Hof over de bindende werking van de formulieren E101 , overigens evenzeer geldig in het kader van de verordeningen nrs . 883 / 2004 en 987 / 2009 .
Ofschoon het rechtszekerheidsbeginsel wordt aangehaald in onder meer overweging 6 van verordening nr . 987 / 2009 , wordt met name het beginsel dat werknemers in loondienst slechts aan één socialezekerheidswetgeving zijn onderworpen , genoemd in overweging 15 en artikel 11 , lid 1 , van verordening nr . 883 / 2004 , terwijl het belang van het beginsel van loyale samenwerking in zowel artikel 76 van verordening nr . 883 / 2004 als overweging 2 en artikel 20 van verordening nr . 987 / 2009 naar voren komt .
46 Indien – afgezien van de gevallen van fraude of misbruik van recht – het bevoegde nationale orgaan van de lidstaat van ontvangst van de betrokken werknemer een formulier A1 ongeldig kon doen verklaren door een rechterlijke instantie van die lidstaat , zou zo het op de loyale samenwerking tussen de bevoegde organen van de lidstaten gebaseerde stelsel in gevaar kunnen komen ( zie in die zin , met betrekking tot de formulieren E101 , arresten van 26 januari 2006 , Herbosch Kiere , C ‑ 2 / 05 , EU : C : 2006 : 69 , punt 30 ; 27 april 2017 , A-Rosa Flussschiff , C ‑ 620 / 15 , EU : C : 2017 : 309 , punt 47 , en 6 februari 2018 , Altun e.a . , C ‑ 359 / 16 , EU : C : 2018 : 63 , punten 54 , 55 , 60 en 61 ) .
47 Gelet op het voorgaande moet op de eerste vraag worden geantwoord dat artikel 5 , lid 1 , van verordening nr . 987 / 2009 , gelezen in samenhang met artikel 19 , lid 2 , van deze verordening , aldus moet worden uitgelegd dat een formulier A1 , dat krachtens artikel 12 , lid 1 , van verordening nr . 883 / 2004 is afgegeven door het bevoegde orgaan van een lidstaat , niet enkel bindend is voor de organen van de lidstaat waar de werkzaamheden worden verricht , maar ook voor de rechterlijke instanties van die lidstaat .
Tweede vraag
Eerste deel van de tweede vraag
48 Met het eerste deel van zijn tweede vraag wenst de verwijzende rechter in wezen te vernemen of artikel 5 , lid 1 , van verordening nr . 987 / 2009 , gelezen in samenhang met artikel 19 , lid 2 , van deze verordening , aldus moet worden uitgelegd dat een formulier A1 , dat door het bevoegde orgaan van een lidstaat is afgegeven krachtens artikel 12 , lid 1 , van verordening nr . 883 / 2004 , bindend is voor zowel de socialezekerheidsorganen van de lidstaat waar de werkzaamheden worden verricht als de rechterlijke instanties van die lidstaat , zolang dit formulier niet is ingetrokken of ongeldig is verklaard door de lidstaat van afgifte , ook al hebben de bevoegde autoriteiten van deze laatste lidstaat en de lidstaat waar de werkzaamheden worden verricht de zaak voorgelegd aan de Administratieve Commissie en heeft deze commissie geconcludeerd dat dit formulier onterecht is afgegeven en zou moeten worden ingetrokken .
– Ontvankelijkheid
49 De Hongaarse regering betoogt primair dat het eerste deel van de tweede prejudiciële vraag hypothetisch is , omdat de Administratieve Commissie in casu een oplossing heeft gevonden die is aanvaard door zowel de Republiek Oostenrijk als Hongarije en omdat de Hongaarse autoriteiten hebben aangegeven dat zij derhalve bereid waren om de betrokken formulieren A1 in te trekken .
50 In dit verband zij eraan herinnerd dat , zoals het Hof al vaak heeft geoordeeld dat het uitsluitend zaak is van de nationale rechter aan wie het geschil is voorgelegd en die de verantwoordelijkheid draagt voor de te geven rechterlijke beslissing , om , gelet op de bijzonderheden van het aan hem voorgelegde geval , zowel de noodzaak van een prejudiciële beslissing voor het wijzen van zijn vonnis als de relevantie van de vragen die hij aan het Hof voorlegt , te beoordelen .
Wanneer de gestelde vragen betrekking hebben op de uitlegging of de geldigheid van een Unierechtelijke regel , is het Hof derhalve in beginsel verplicht daarop te antwoorden ( arrest van 7 februari 2018 , American Express , C ‑ 304 / 16 , EU : C : 2018 : 66 , punt 31 en aldaar aangehaalde rechtspraak ) .
51 Bijgevolg geldt voor vragen over het Unierecht een vermoeden van relevantie .
Het Hof kan slechts weigeren op een door een nationale rechterlijke instantie gestelde prejudiciële vraag te antwoorden , wanneer duidelijk blijkt dat de gevraagde uitlegging of toetsing van de geldigheid van een regel van het Unierecht geen verband houdt met een reëel geschil of met het voorwerp van het hoofdgeding , wanneer het vraagstuk van hypothetische aard is of wanneer het Hof niet beschikt over de gegevens , feitelijk en rechtens , die noodzakelijk zijn om een zinvol antwoord te geven op de gestelde vragen ( arrest van 7 februari 2018 , American Express , C ‑ 304 / 16 , EU : C : 2018 : 66 , punt 32 en aldaar aangehaalde rechtspraak ) .
52 In het onderhavige geval blijkt uit het dossier waarover het Hof beschikt inderdaad dat de Administratieve Commissie op 9 mei 2016 een advies heeft gegeven dat artikel 12 , lid 1 , van verordening nr . 883 / 2004 aldus moest worden uitgelegd dat de in het hoofdgeding aan de orde zijnde formulieren A1 nooit hadden mogen worden afgegeven en moesten worden ingetrokken , en dat deze commissie dat advies vervolgens heeft goedgekeurd tijdens zijn 347e vergadering op 20 en 21 juni 2016 .
53 Het staat echter vast dat deze formulieren niet door het Hongaarse bevoegde orgaan zijn ingetrokken of door de Hongaarse rechterlijke instanties ongeldig zijn verklaard .
54 Uit het aan het Hof overgelegde dossier blijkt tevens dat de Republiek Oostenrijk en Hongarije geen overeenstemming hebben bereikt over de regels voor een eventuele intrekking van deze certificaten of , ten minste , een aantal van hen .
Bovendien lijkt uit het dossier naar voren te komen dat de uitvoering van dat advies is opgeschort naar aanleiding van de onderhavige prejudiciële procedure , waarin de Hongaarse regering onder meer betoogt dat het bevoegde Hongaarse orgaan de in het hoofdgeding aan de orde zijnde formulieren A1 terecht heeft afgegeven krachtens artikel 12 , lid 1 , van verordening nr . 883 / 2004 .
55 Hieruit volgt dat de feiten die aan het hoofdgeding ten grondslag liggen , zoals zij naar voren komen uit de gegevens die aan het Hof zijn voorgelegd , overeenstemmen met de feitelijke premissen van het eerste deel van de tweede vraag .
In deze omstandigheden kan het feit dat Hongarije , ten minste in beginsel , heeft ingestemd met de uiteindelijke conclusie van de Administratieve Commissie , niet afdoen aan de relevantie van deze vraag voor de beslechting van het hoofdgeding .
56 Bovendien kan het feit dat de Administratieve Commissie heeft geconcludeerd dat de in het hoofdgeding aan de orde zijnde formulieren A1 moesten worden ingetrokken , op zich geen rechtvaardiging vormen voor de niet-ontvankelijkheid van de onderhavige prejudiciële vraag , daar deze vraag juist betrekking heeft op de eventuele gevolgen van deze conclusie voor het bindende karakter van die formulieren ten aanzien van de autoriteiten en de rechterlijke instanties van de lidstaat waar de werkzaamheden worden verricht .
57 In deze omstandigheden kan het eerste deel van de tweede vraag niet als dusdanig hypothetisch worden beschouwd dat het vermoeden van relevantie waarnaar wordt verwezen in punt 51 van het onderhavige arrest , wordt weerlegd .
– Ten gronde
58 De Administratieve Commissie heeft volgens artikel 72 van verordening nr . 883 / 2004 , dat een opsomming bevat van haar taken , met name tot taak alle vraagstukken van administratieve of interpretatieve aard , voortvloeiende uit de bepalingen van deze verordening of van verordening nr . 987 / 2009 en van enige overeenkomst of regeling die in het kader daarvan tot stand zal komen , te behandelen , onverminderd het recht van de betrokken autoriteiten , organen en personen om gebruik te maken van de rechtsmiddelen , en zich te wenden tot de rechterlijke instanties , bedoeld bij de wetgevingen van de lidstaten , bij verordening nr . 883 / 2004 en bij het Verdrag .
59 Volgens artikel 72 heeft de Administratieve Commissie tevens tot taak , ten eerste , de samenwerking tussen de lidstaten en hun organen op het gebied van de sociale zekerheid te bevorderen en verder te ontwikkelen teneinde met name in te spelen op de bijzondere vraagstukken in verband met bepaalde categorieën personen en , ten tweede , op het gebied van de coördinatie van de sociale zekerheid de verwezenlijking van activiteiten op het gebied van grensoverschrijdende samenwerking te bevorderen .
60 Meer in het bijzonder is voor een situatie als die in het hoofdgeding , waarin tussen het bevoegde orgaan van een lidstaat en dat van een andere lidstaat een geschil is ontstaan over documenten of bewijsstukken als bedoeld in artikel 5 , lid 1 , van verordening nr . 987 / 2009 , in de leden 2 tot en met 4 van dit artikel voorzien in een procedure voor de oplossing van dit geschil .
De leden 2 en 3 van dat artikel bepalen welke stappen de betrokken organen moeten zetten bij twijfel over de geldigheid van dergelijke documenten en bewijsstukken of over de juistheid van de feiten die aan de vermeldingen daarin ten grondslag liggen .
Lid 4 van dat artikel bepaalt dan weer dat , indien de betrokken organen het niet eens worden , de zaak door de bevoegde autoriteiten kan worden voorgelegd aan de Administratieve Commissie , die binnen zes maanden nadat de zaak aan haar is voorgelegd , tracht „ een voor beide zijden aanvaardbare oplossing te vinden ” .
61 Het Hof heeft met betrekking tot verordening nr . 1408 / 71 al geoordeeld dat , indien de Administratieve Commissie niet erin slaagt de standpunten van de bevoegde organen over de in het betrokken geval toepasselijke wettelijke regeling met elkaar te verzoenen , het de lidstaat op het grondgebied waarvan de betrokken werknemer arbeid verricht in ieder geval vrijstaat om , met behoud van eventuele mogelijkheden van beroep in rechte in de lidstaat van het orgaan van afgifte , een niet-nakomingsprocedure in de zin van artikel 259 VWEU in te leiden , en aldus het Hof de mogelijkheid te bieden in een dergelijk beroep de vraag betreffende de op die werknemer toepasselijke wettelijke regeling en dus ook de juistheid van de gegevens in het formulier E101 te onderzoeken ( arrest van 27 april 2017 , A‑Rosa Flussschiff , C ‑ 620 / 15 , EU : C : 2017 : 309 , punt 46 ) .
62 Vastgesteld zij dus dat de Administratieve Commissie in het kader van de procedure van artikel 5 , leden 2 tot en met 4 , van verordening nr . 987 / 2009 alleen tot taak heeft , de standpunten van de bevoegde autoriteiten die de zaak aan haar hebben voorgelegd , tot elkaar te brengen .
63 Hieraan wordt niet afgedaan door artikel 89 , lid 3 , van verordening nr . 987 / 2009 , dat bepaalt dat de bevoegde autoriteiten erop toezien dat hun organen op de hoogte zijn van alle wettelijke en andere voorschriften van de Unie , met inbegrip van de besluiten van de Administratieve Commissie , op de gebieden en onder de voorwaarden van de verordeningen nrs . 883 / 2004 en 987 / 2009 , en dat ze deze toepassen , aangezien deze bepaling op geen enkele manier beoogt de rol van de Administratieve Commissie in het kader van de in het vorige punt bedoelde procedure en dus de waarde van de adviezen bij de conclusies die deze commissie in het kader van deze procedure trekt , te wijzigen .
64 Gelet op een en ander moet op het eerste gedeelte van de tweede vraag worden geantwoord dat artikel 5 , lid 1 , van verordening nr . 987 / 2009 , gelezen in samenhang met artikel 19 , lid 2 , van deze verordening , aldus moet worden uitgelegd dat een formulier A1 , dat door het bevoegde orgaan van een lidstaat is afgegeven krachtens artikel 12 , lid 1 , van verordening nr . 883 / 2004 , bindend is voor zowel de socialezekerheidsorganen van de lidstaat waar de werkzaamheden worden verricht als de rechterlijke instanties van die lidstaat , zolang dit formulier niet is ingetrokken of ongeldig is verklaard door de lidstaat van afgifte , ook al hebben de bevoegde autoriteiten van deze laatste lidstaat en de lidstaat waar de werkzaamheden worden verricht de zaak voorgelegd aan de Administratieve Commissie en heeft deze commissie geconcludeerd dat dit formulier ten onrechte is afgegeven en zou moeten worden ingetrokken .
Tweede onderdeel van de tweede vraag
65 Met het tweede onderdeel van zijn tweede vraag wenst de verwijzende rechter in wezen te vernemen of artikel 5 , lid 1 , van verordening nr . 987 / 2009 , gelezen in samenhang met artikel 19 , lid 2 , van deze verordening , aldus moet worden uitgelegd dat een formulier A1 , dat door het bevoegde orgaan van een lidstaat is afgegeven krachtens artikel 12 , lid 1 , van verordening nr . 883 / 2004 , bindend is voor zowel de socialezekerheidsorganen van de lidstaat waar de werkzaamheden worden verricht als de rechterlijke instanties van die lidstaat , in voorkomend geval met terugwerkende kracht , ofschoon dit formulier pas is afgegeven nadat deze lidstaat had vastgesteld dat de werknemer uit hoofde van zijn wetgeving verzekeringsplichtig was .
66 De Hongaarse regering beweert dat deze vraag hypothetisch van aard is , aangezien er geen enkel formulier A1 met terugwerkende kracht is afgegeven nadat de Oostenrijkse autoriteiten hadden vastgesteld dat de betrokken werknemers verplicht verzekerd waren uit hoofde van de Oostenrijkse wetgeving .
67 Volgens de toelichting in de verwijzingsbeslissing zijn enkele in het hoofdgeding aan de orde zijnde formulieren A1 afgegeven met terugwerkende kracht .
Uit deze beslissing komt eveneens naar voren dat het Oostenrijkse orgaan reeds voordat de bevoegde Hongaarse autoriteiten voor de betrokken werknemers formulieren A1 hadden afgegeven , had vastgesteld dat sommige van de betrokken werknemers verplicht verzekerd waren uit hoofde van de Oostenrijkse wetgeving .
68 Volgens vaste rechtspraak is het aan de nationale rechter om de feiten vast te stellen en de relevantie te beoordelen van de vragen die hij wil voorleggen ( zie in die zin arresten van 26 oktober 2016 , Hoogstad , C ‑ 269 / 15 , EU : C : 2016 : 802 , punt 19 , en 27 april 2017 , A-Rosa Flussschiff , C ‑ 620 / 15 , EU : C : 2017 : 309 , punt 35 ) .
69 Hieruit volgt dat het tweede onderdeel van de tweede vraag ontvankelijk moet worden geacht , aangezien het antwoord van het Hof volgens de door de verwijzende rechter verstrekte gegevens voor deze rechter nuttig zou kunnen zijn om vast te stellen of ten minste een deel van de betrokken formulieren A1 bindende kracht heeft .
70 Allereerst moet eraan worden herinnerd dat het overeenkomstig artikel 11 bis van verordening nr . 574 / 72 afgegeven formulier E101 terugwerkende kracht kan hebben .