FranklinWillemen/mapa_plus huggingface dataset:
45 . Tevens dient in aanmerking te worden genomen dat de verwijzende rechter met zijn twee prejudiciële vragen , die gezamenlijk moeten worden behandeld , in wezen wenst te vernemen of artikel 35 , lid 3 , van verordening nr . 44 / 2001 en artikel 24 van verordening nr . 2201 / 2003 aldus kunnen worden uitgelegd dat zij niet verbieden dat schending van de aanhangigheidsregels , zoals neergelegd in artikel 27 van verordening nr . 44 / 2001 en artikel 19 van verordening nr . 2201 / 2003 , door de laatst aangezochte rechter een reden kan zijn om de beslissing die door deze rechter is gegeven , niet te erkennen wegens strijdigheid met de openbare orde van de aangezochte lidstaat die procedurele voorschriften omvat die in de rechtsorde van de Unie van essentieel belang worden geacht .
2 . Gelijke regeling voor aanhangigheid in de verordeningen nrs . 44 / 2001 en 2201 / 2003
46 . Deze twee verordeningen verplichten de laatste rechter zich onbevoegd te verklaren ingeval van aanhangigheid . ( 14 ) Het Hof heeft vastgesteld dat „ de bewoordingen van artikel 19 van verordening nr . 2201 / 2003 [ ( 15 ) ] sterk aanleunen bij die van artikel 27 van verordening nr . 44 / 2001 , dat in de plaats is gekomen van artikel 21 van het Executieverdrag [ ( 16 ) ] en dat voormeld artikel 19 voorziet in een regeling voor de behandeling van gevallen op het gebied van aanhangigheid , die vergelijkbaar is met die waarin die twee laatstgenoemde artikelen voorzien .
Derhalve dient rekening te worden gehouden met hetgeen het Hof in verband met deze laatste artikelen heeft vastgesteld . ” ( 17 )
3 . De voor aanhangigheid geldende regeling en het doel ervan
47 . Zoals het Hof wat verordening nr . 2201 / 2003 betreft reeds heeft benadrukt , „ heeft de Uniewetgever beoogd een duidelijke en afdoende regeling in te stellen om problemen op het gebied van aanhangigheid op te lossen ( zie naar analogie , met betrekking tot verordening nr . 44 / 2001 , arrest Cartier parfums-lunettes en Axa Corporate Solutions assurances , C ‑ 1 / 13 , EU : C : 2014 : 109 , punt 40 ) ” . ( 18 )
48 . Deze regeling die „ gebaseerd [ is ] op de chronologische volgorde waarin de zaak bij de gerechten is aangebracht ” ( 19 ) , houdt in dat het gerecht waarbij de zaak het laatst is aangebracht , zijn uitspraak ambtshalve aanhoudt totdat de bevoegdheid van het gerecht waarbij de zaak het eerst is aangebracht , vaststaat .
49 . Het Hof heeft aangegeven dat „ [ v ] oor het vaststaan in de zin van artikel 19 , lid 1 , van [ . . . ] verordening [ nr . 2201 / 2003 ] van de bevoegdheid van het gerecht waarbij de zaak het eerst is aangebracht , volstaat [ . . . ] dat het gerecht waarbij de zaak voor het eerst is aangebracht zich niet ambtshalve onbevoegd heeft verklaard en geen van de partijen zijn bevoegdheid heeft betwist vóór of op het tijdstip van de stellingname die naar zijn nationaal procesrecht is te beschouwen als het eerste verweer ten gronde bij hem ( zie naar analogie arrest Cartier parfums-lunettes en Axa Corporate Solutions assurances , C ‑ 1 / 13 , EU : C : 2014 : 109 , punt 44 ) ” . ( 20 )
50 . Concreter gezegd kan , zoals het Hof heeft aanbevolen , „ [ a ] fhankelijk van de in het nationale recht voorziene mogelijkheden , [ . . . ] het nadien aangezochte gerecht , wanneer tussen dezelfde partijen twee gedingen dienen , bij de partij die de exceptie van aanhangigheid opwerpt inlichtingen over het bestaan van het vermeende geding en de inhoud van de vordering inwinnen .
In aanmerking nemend dat verordening nr . 2201 / 2003 gebaseerd is op de wederzijdse bijstand en het wederzijdse vertrouwen tussen rechterlijke instanties , dient dit gerecht bovendien het als eerste aangezochte gerecht in kennis te stellen van de aanhangigmaking van de vordering bij hem , dit erop attent te maken dat er mogelijk sprake is van aanhangigheid , dit te verzoeken hem alle inlichtingen betreffende de aldaar aanhangige vordering te verstrekken en een standpunt in te nemen over zijn bevoegdheid in de zin van verordening nr . 2201 / 2003 of hem mededeling te doen van enige beslissing die reeds dienaangaande is genomen .
Tot slot zal het als laatste aangezochte gerecht zich tot de centrale autoriteit van zijn lidstaat kunnen wenden . ” ( 21 )
51 . Het dwingend karakter van de in artikel 19 van verordening nr . 2201 / 2003 ( 22 ) neergelegde aanhangigheidsregels wordt gerechtvaardigd door het doel ervan .
Het Hof heeft vastgesteld dat „ die regels zien op het voorkomen van parallelle procedures voor de rechters van verschillende lidstaten en de tegenstrijdige beslissingen die ervan het resultaat zouden kunnen zijn ” . ( 23 )
52 . Zij dragen bij aan de toepassing van het beginsel dat in de lidstaten gewezen beslissingen van rechtswege worden erkend , hetgeen berust op het beginsel van wederzijds vertrouwen .
4 . Voorwaarden voor aanhangigheid en toepassing ervan op het hoofdgeding
53 . Volgens vaste rechtspraak van het Hof moeten de begrippen die met name in de verordeningen nrs . 44 / 2001 en 2201 / 2003 worden gebruikt om de situatie van aanhangigheid te omschrijven , als autonome begrippen worden opgevat .
54 . Zo heeft het Hof wat de ouderlijke verantwoordelijkheid betreft uitdrukkelijk aan dat beginsel herinnerd , waarbij het zich baseerde op de door verordening nr . 2201 / 2003 nagestreefde doelstellingen en op „ de omstandigheid dat de tekst van artikel 19 , lid 2 , van deze verordening , in plaats van te verwijzen naar de term , aanhangigheid ’ zoals die wordt gebruikt in de onderscheiden nationale rechtsstelsels van de lidstaten , een aantal materiële voorwaarden opsomt als onderdelen van een definitie ” . ( 24 )
55 . Wat de vorderingen over de huwelijksband betreft , blijkt uit een vergelijking van de leden 1 en 2 van artikel 19 van verordening nr . 2201 / 2003 dat de enige voorwaarde die moet worden onderzocht om te kunnen bepalen of er sprake is van een concurrerende procedure , betrekking heeft op partijen .
Het Hof is reeds in de gelegenheid gesteld om dit uitdrukkelijk uit te spreken in het arrest van 6 oktober 2015 , A . ( 25 ) Het heeft dan ook voor recht verklaard dat „ van litispendentie [ sprake kan zijn ] wanneer [ . . . ] bij twee gerechten van verschillende lidstaten een zaak aanhangig is gemaakt , waarbij het enerzijds gaat om een procedure tot scheiding van tafel en bed en anderzijds om een echtscheidingsprocedure , of wanneer bij beide gerechten een verzoek tot echtscheiding is ingediend ” . ( 26 )
56 . Indien bij de rechter die beslist over de huwelijksband , vorderingen over de ouderlijke verantwoordelijkheid zijn ingediend , zijn de aanhangigheidregels voor scheiding van toepassing . ( 27 )
57 . Hetzelfde geldt voor de onderhoudsverplichting , aangezien de vordering overeenkomstig artikel 5 , punt 2 , van verordening nr . 44 / 2001 „ een bijkomende eis is die verbonden is met een vordering betreffende de staat van personen ” .
58 . Nadat de scheiding is uitgesproken , geldt , behoudens de toepassing van artikel 12 , lid 2 , onder b ) , van verordening nr . 2201 / 2003 , krachtens artikel 19 , lid 2 , van deze verordening voor de ouderlijke verantwoordelijkheid de voorwaarde dat onderwerp en oorzaak dezelfde moeten zijn . ( 28 ) Voor de vordering betreffende de onderhoudsverplichting vereisen de aanhangigheidsregels , neergelegd in artikel 27 van verordening nr . 44 / 2001 , die in dit geval van toepassing zijn , dat wordt nagegaan of het onderwerp , de oorzaak en partijen dezelfde zijn .
59 . Bovendien moet worden opgemerkt dat de voorrang van de eerste aangezochte rechter voortduurt voor zover hij zich niet onbevoegd heeft verklaard , na zijn bevoegdheid overeenkomstig artikel 17 van verordening nr . 2201 / 2003 ( 29 ) verplicht te hebben getoetst in iedere fase van de procedure ( 30 ) .
60 . Bijgevolg had de Roemeense rechter in de zaak van het hoofdgeding vanaf het moment dat hij werd aangezocht , de regeling die voor aanhangigheid is neergelegd , moeten toepassen , en zulks zowel voor de scheidingsbeslissing als voor de gevolgen daarvan ten aanzien van het kind , dat in Roemenië woonde , ingevolge de prorogatie van de rechtsmacht van de Italiaanse rechter . ( 31 )
61 . Uit het arrest van de Curtea de Apel București van 12 juni 2013 blijkt evenwel dat de Roemeense rechter het Unierecht onjuist heeft toegepast ( 32 ) door de door Liberato opgeworpen exceptie van aanhangigheid , die was gebaseerd op de vorderingen betreffende de huwelijksband , te verwerpen .
Deze rechter was immers , na eerst te hebben verwezen naar het nationale Roemeense recht waarin de voorwaarden voor aanhangigheid en het gezag van het gewijsde zijn neergelegd , vervolgens van oordeel dat „ uit de formulering van artikel 19 [ van verordening nr . 2201 / 2003 ] , dat de drie gevallen van aanhangigheid apart opsomt , te weten , procedures tot echtscheiding , scheiding van tafel en bed of nietigverklaring van het huwelijk [ tussen dezelfde partijen ] ’ , duidelijk naar voren komt dat de twee concurrerende vorderingen enkel en alleen één van de drie onderwerpen en niet twee verschillende onderwerpen van deze uitdrukkelijk en limitatief in de tekst opgesomde onderwerpen gemeen moeten hebben .
[ I ] n casu hebben de twee vorderingen elk een verschillend onderwerp , te weten scheiding van tafel en bed in Italië en echtscheiding in Roemenië , hetgeen de toepassing van artikel 19 van verordening nr . 2201 / 2003 uitsluit .
Terecht heeft de beroepsrechter overwogen dat het Roemeense stelsel het instituut scheiding van tafel en bed niet kent .
Daarom kan bij een dergelijke vordering die bij de rechter van een andere lidstaat aanhangig is , duidelijk geen sprake zijn van dezelfde vordering .
Hierbij zij aangetekend dat zelfs al zou het instituut bekend zijn , scheiding van tafel en bed en echtscheiding niet hetzelfde zijn . ”
62 . Bovendien zij opgemerkt dat de exceptie van aanhangigheid die door Liberato in iedere fase van de procedure is aangevoerd , gebaseerd was op deze prorogatie van rechtsmacht in verband met de vordering tot scheiding van tafel en bed , en niet op de regels die bij de ouderlijke verantwoordelijkheid of de onderhoudsverplichting van toepassing zijn .
63 . Dienaangaande kan worden opgemerkt dat na het geven van de beslissing inzake de huwelijksband door de Italiaanse rechter op 19 januari 2012 ( 33 ) , het onderzoek van de aanhangigheidsproblematiek duidelijk moeilijker is geworden . ( 34 ) Van aanhangigheid bij de ouderlijke verantwoordelijkheid kon immers alleen nog sprake zijn uit hoofde van het feit dat deze rechter zijn bevoegdheid positief heeft getoetst .
Deze aanhangigheid kan mijns inziens slechts voortvloeien uit de uitlegging van de bepalingen van artikel 12 , lid 2 , onder b ) , van verordening nr . 2201 / 2003 ( 35 ) , waarbij volgens mij ook het belang van het kind moet worden onderzocht , hetwelk samen met de instemming van de moeder de prorogatie van zijn rechtsmacht bij het begin van de procedure heeft gerechtvaardigd . ( 36 )
64 . Aangezien aan deze voorwaarden moet zijn voldaan om te kunnen rechtvaardigen dat de Italiaanse rechter bevoegd is om bij wege van incident uitspraak te doen over de erkenning van de Roemeense beslissing waardoor een einde is gekomen aan de aanhangigheid , is het aan de verwijzende rechter om zich ervan te verzekeren dat deze voorwaarden zijn getoetst . ( 37 )
65 . In het licht van al deze overwegingen moet thans worden gepreciseerd welke gevolgen moeten worden verbonden aan het niet eerbiedigen van de aanhangigheidsregels , gelet op de omstandigheden van het hoofdgeding .
B . Gevolgen van het niet eerbiedigen van de aanhangigheidsregels
66 . Om te beginnen moet worden gewezen op de bijzondere omstandigheden van de zaak in het hoofdgeding .
De eerst aangezochte rechter bij wie dezelfde vorderingen tussen dezelfde partijen ( 38 ) nog steeds hangende zijn , moet immers uitspraak doen over een incidentele vordering tot erkenning van de definitieve beslissing van de rechter die later is aangezocht .
67 . Alleen al daarom , en anders dan de Europese Commissie stelt , kan de beslissing van het Hof in het arrest van 22 december 2010 , Mercredi ( 39 ) , volgens welke in geval van aanhangigheid een beslissing inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid , die door de later aangezochte rechter in strijd met de verplichting om zijn beslissing aan te houden ( 40 ) is gewezen , „ geen invloed heeft ” op de beslissing die de eerst aangezochte rechter moet nemen ( 41 ) , dus niet van toepassing zijn in het hoofdgeding .
Het Hof heeft immers in punt 67 van het arrest van 22 december 2010 , Mercredi ( 42 ) , vastgesteld , dat de door de later aangezochte rechter gegeven litigieuze beslissing niet definitief was .
Bovendien rechtvaardigen de onzekerheid over de woonplaats van het kind en de vervlechting met de procedure die ertoe strekte om het kind terug te laten keren , ook de bijzondere oplossing in die zaak .
68 . De vraag of de aanhangigheidsregels in het hoofdgeding zijn geschonden , moet dus worden onderzocht in het licht van de gronden tot weigering van erkenning die in de verordeningen nrs . 2201 / 2003 en 44 / 2001 zijn neergelegd .
69 . In het kader van de hangende procedure die niet meer gaat over de scheiding ( 43 ) , heeft de verwijzende rechter terecht gesteld dat van de in verordening nr . 2201 / 2003 vermelde gronden tot weigering van erkenning , enkel het in artikel 23 , onder a ) , van verordening nr . 2201 / 2003 neergelegde criterium dat de erkenning van de beslissing betreffende de ouderlijke verantwoordelijkheid kennelijk in strijd zou zijn met de openbare orde van de aangezochte lidstaat ( 44 ) , moet worden onderzocht in samenhang met artikel 24 van deze verordening .
Dit laatste artikel sluit namelijk uit dat het criterium van de openbare orde wordt toegepast op de in de artikelen 3 tot en met 14 van deze verordening bedoelde bevoegdheidsregels .
70 . Het Hof heeft een dergelijke kwestie reeds onderzocht in het arrest P .
71 . Dat de omstandigheden die in die zaak aan de orde waren ( 45 ) , verschillen van de omstandigheden in het hoofdgeding , is volgens mij geen beletsel , aangezien de beslissing van het Hof gaat over de systematiek van de regels die de bevoegdheid betreffen dan wel de coördinatie van procedures die parallel lopen met procedures waarbij erkenning van in een lidstaat gewezen beslissingen kan worden geweigerd , en voorts is gebaseerd op algemene beginselen die nagenoeg identiek van het arrest van 16 juli 2015 , Diageo Brands ( 46 ) , zijn overgenomen .
72 . In het arrest P heeft het Hof zich uitgesproken voor eenzelfde strikte opvatting van de gronden tot weigering van erkenning van een beslissing , door te verwijzen naar de opvatting waarvoor was gekozen in geval van toepassing van verordening nr . 44 / 2001 , hetgeen het oordeel rechtvaardigt – wat voor de zaak in het hoofdgeding zinvol is wegens de twee verordeningen die van toepassing zijn – dat deze uitspraak als basis moet dienen voor het antwoord op de door de verwijzende rechter gestelde vragen .
73 . Het Hof heeft eraan herinnerd dat „ verordening [ nr . 2201 / 2003 ] , volgens overweging 21 ervan , is gebaseerd op de opvatting dat de erkenning en de tenuitvoerlegging van in een lidstaat gegeven beslissingen dienen te zijn gebaseerd op het beginsel van wederzijds vertrouwen en dat de gronden tot weigering van de erkenning tot het noodzakelijke minimum beperkt dienen te blijven ” ( 47 ) en voorts dat „ [ b ] innen dit stelsel [ . . . ] artikel 23 van verordening nr . 2201 / 2003 , dat de gronden bevat waarop kan worden geweigerd een beslissing betreffende de ouderlijke verantwoordelijkheid te erkennen , strikt [ moet ] worden uitgelegd omdat het de verwezenlijking van een van de fundamentele doelstellingen van deze verordening [ . . . ] belemmert ” ( 48 ) .
74 . Deze doeleinden en beginselen hebben gerechtvaardigd dat de Uniewetgever in artikel 24 van verordening nr . 2201 / 2003 elke toetsing van de bevoegdheid van de rechter van de lidstaat verbiedt ( 49 ) en „ zelfs uitdrukkelijk preciseert dat artikel 23 , onder a ) , van deze verordening niet kan worden gebruikt om een dergelijke toetsing te verrichten ” ( 50 ) , waarbij hij verwijst naar de artikelen 3 tot en met 14 van deze verordening . ( 51 ) Dit fundament waarvan niet direct of indirect kan worden afgeweken , vloeit ook voort uit de uniformering van de bevoegdheidsregels en het vermoeden dat deze regels door iedere rechter op juiste wijze worden getoetst wanneer bij hem een zaak aanhangig wordt gemaakt .
75 . Om al deze redenen heeft het Hof in het arrest P het verbod om het criterium van strijdigheid met de openbare orde van de aangezochte lidstaat toe te passen , uitgebreid tot artikel 15 van verordening nr . 2201 / 2003 . ( 52 )
76 . Hoewel artikel 19 van deze verordening , net als artikel 15 , in hoofdstuk II , met het opschrift „ Bevoegdheid ” , ervan staat , vormt dit artikel echter geen aanvulling van de bijzondere bevoegdheidsbepalingen die zijn opgenomen in de afdelingen 1 en 2 , aangezien dit artikel zich bevindt in afdeling 3 betreffende „ [ g ] emeenschappelijke bepalingen ” .
77 . Toch moet mijns inziens de oplossing van het arrest P toepassing vinden .
Wanneer de eerst aangezochte rechter die over een incidentele vordering tot erkenning uitspraak doet , namelijk nagaat of de aanhangigheidsregels door de later aangezochte rechter op juiste wijze zijn toegepast en derhalve de gronden toetst waarom deze rechter zich niet onbevoegd heeft verklaard , controleert de in eerste instantie aangezochte rechter immers de toetsing door de tweede rechter van diens bevoegdheid .
Artikel 24 van verordening nr . 2201 / 2003 verbiedt hem dit echter .
78 . Bovendien zou deze controle zich wegens de voorwaarden voor de toepassing van de bevoegdheidsregels , zoals hierboven door mij uiteengezet , zich niet mogen beperken tot de toetsing van de data waarop de vorderingen aanhangig zijn gemaakt .
Bijgevolg zou de beoordeling van de mate waarin deze regels niet zijn nageleefd in het stadium van de erkenning van de beslissing net zo problematisch kunnen blijken te zijn .
Het is immers denkbaar , vooral wat de ouderlijke verantwoordelijkheid betreft en in geval van prorogatie van rechtsmacht , dat na de informatie-uitwisseling tussen de rechters , de eerst aangezochte rechter zich met name op grond van de bevoegdheidscriteria , te weten de nabijheid van de woonplaats van het kind en het belang van het kind , onbevoegd verklaart . ( 53 )
79 . Bovendien mag , zoals het Hof in het arrest P heeft vastgesteld „ de rechter van de aangezochte staat niet [ . . . ] weigeren een beslissing uit een andere lidstaat te erkennen op de enkele grond dat zijns inziens het nationale recht of het Unierecht in die beslissing onjuist is toegepast , aangezien anders het doel van verordening nr . 2201 / 2003 zou worden doorkruist ” . ( 54 ) Het lijkt mij dan ook moeilijk te rechtvaardigen dat het achterwege blijven van de oplossing van het bevoegdheidsconflict ( 55 ) bij parallelle procedures strenger wordt behandeld dan het niet-toetsen van de bevoegdheid ( 56 ) of de daarbij gemaakte fouten , welke situaties overeenkomstig de bepalingen van artikel 24 van verordening nr . 2201 / 2003 en van verschillende andere Europese verordeningen aan elke toetsing worden onttrokken .
80 . Ik leid uit al deze elementen af dat artikel 24 van verordening nr . 2201 / 2003 , niettegenstaande het ontbreken van een uitdrukkelijke verwijzing in dit artikel naar artikel 19 van deze verordening , aldus moet worden uitgelegd dat het in dit artikel neergelegde verbod om de bevoegdheid van de rechter van oorsprong te toetsen , ook van toepassing is ingeval van schending van de aanhangigheidsregels . ( 57 )
81 . Wat vorderingen betreffende de onderhoudsverplichting betreft , moet worden vastgesteld dat zich geen enkel probleem voordoet wegens de formulering van artikel 35 , lid 3 , van verordening nr . 44 / 2001 . ( 58 )
82 . Gelet op al deze overwegingen geef ik het Hof in overweging voor recht te verklaren dat artikel 35 , lid 3 , van verordening nr . 44 / 2001 en artikel 24 van verordening nr . 2201 / 2003 aldus moeten worden uitgelegd dat zij verbieden dat schending van de aanhangigheidsregels , neergelegd in artikel 27 van verordening nr . 44 / 2001 en artikel 19 van verordening nr . 2201 / 2003 , door de laatst aangezochte rechter , een reden is om de beslissing die door die rechter is gegeven , niet te erkennen wegens strijdigheid met de openbare orde van de aangezochte lidstaat .
83 . Volledigheidshalve wil ik preciseren dat , mocht worden aanvaard dat het criterium van de openbare orde wel van toepassing is , het arrest P ook dan grenzen stelt die opnieuw dienen te worden bevestigd . ( 59 )
84 . Dit arrest is namelijk gebaseerd op beginselen die herhaaldelijk zijn geformuleerd bij de uitlegging van de gronden tot weigering van erkenning die zijn neergelegd in verschillende verordeningen die het vrije verkeer van beslissingen regelen ( 60 ) , en op het vereiste van de Uniewetgever om rekening te houden met het „ belang van het kind ” ( 61 ) , wanneer wordt geweigerd om een beslissing inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid te erkennen , waarbij niet uit het oog moet worden verloren dat beslissingen over het kind altijd kunnen worden herzien .
85 . Bijgevolg moet opnieuw voor recht worden verklaard dat „ artikel 23 , onder a ) , van verordening nr . 2201 / 2003 in die zin moet worden uitgelegd dat deze bepaling , bij het ontbreken van kennelijke schending , gelet op het belang van het kind , van een rechtsregel die in de rechtsorde van een lidstaat van essentieel belang wordt geacht , of van een in die rechtsorde als fundamenteel erkend recht , het gerecht van deze lidstaat dat zich bevoegd acht uitspraak te doen over het gezagsrecht over een kind , niet toestaat te weigeren de beslissing te erkennen van een gerecht van een andere lidstaat dat zich over het gezagsrecht over dat kind heeft uitgesproken ” . ( 62 )
86 . Volgens de verwijzende rechter tast schending van aanhangigheidsregels – gezien de functie ervan in het systeem van automatische erkenning van beslissingen binnen de Europese Unie – een beginsel van procedurele openbare orde aan waarmee het vrije verkeer van beslissingen wordt verzekerd .
87 . Die kwalificatie kan echter niet worden aanvaard , aangezien het belang van deze regels niet te vergelijken is met de regels die door het Hof in aanmerking zijn genomen bij zijn oordeel dat erkenning van de beslissing de procedurele openbare orde van de Unie zou aantasten . ( 63 ) Een dergelijke beoordeling moet in overeenstemming zijn met de hierboven uiteengezette beginselen , te weten de beperking van de gronden tot weigering van erkenning , neergelegd in artikel 23 van verordening nr . 2201 / 2003 , het uitzonderlijk karakter van het beroep op de bepaling van openbare orde en het verbod voor de rechter van de aangezochte lidstaat om een beslissing van een andere lidstaat niet te erkennen op de enkele grond dat zijns inziens het Unierecht in die beslissing onjuist is toegepast .
88 . Ik ben mij volstrekt bewust van de gevolgen van mijn analyse in de algemeen bekende context waarin aanhangigheidsregels instrumenteel worden gebruikt , hetgeen wordt gestimuleerd door het ruime scala van bevoegdheden dat verordening nr . 2201 / 2003 biedt , in het bijzonder wanneer een zaak aanhangig is gemaakt bij een rechter van een lidstaat waarvan de wet niet toestaat om onmiddellijk echtscheiding te vorderen . ( 64 )
89 . Ook zou kunnen worden aangevoerd dat wegens de zeer ruime strekking van de oplossing , die niet kan worden beperkt tot de verordeningen die voor familiezaken gelden , de pijlers van het beginsel van erkenning van rechtswege van beslissingen ernstig zouden worden ondermijnd door het ontbreken van een sanctie op de schending van een dwingende regel die in veel Europese verordeningen staat .
90 . Niettemin kan deze vrees niet worden bewaarheid , nu deze verordeningen juist zijn gebaseerd op de samenwerking en het onderlinge vertrouwen tussen de rechters van de lidstaten en daarvoor dezelfde logica geldt als die welke aan de erkenning en tenuitvoerlegging van de in elke lidstaat gewezen beslissingen ten grondslag ligt . ( 65 )