FranklinWillemen/mapa_plus huggingface dataset:
72 Te vergelijken met punt 44 van het arrest van 28 maart 2000 , Krombach ( C ‑ 7 / 98 , EU : C : 2000 : 164 ) , dat luidt dat „ een beroep op de openbare-ordeclausule toelaatbaar moet worden geacht in de uitzonderlijke gevallen waarin de in de wettelijke regeling van de staat van herkomst en in het Executieverdrag [ van 27 september 1968 betreffende de rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken , zoals gewijzigd bij de achtereenvolgende verdragen voor de toetreding van de nieuwe lidstaten tot dat verdrag ] zelf neergelegde waarborgen niet hebben volstaan om de verweerder te beschermen tegen een kennelijke schending van zijn recht om zich voor de rechter van de staat van herkomst te verdedigen , zoals dat door het [ op 4 november 1950 te Rome ondertekende Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden ] is erkend ” , en met het arrest van 25 mei 2016 , Meroni ( C ‑ 559 / 14 , EU : C : 2016 : 349 , punten 44 ‑ 46 en aldaar aangehaalde rechtspraak ) .
73 Zie arrest van 16 juli 2015 , Diageo Brands ( C ‑ 681 / 13 , EU : C : 2015 : 471 , punt 55 ) .
74 Zie arrest van 25 mei 2016 , Meroni ( C ‑ 559 / 14 , EU : C : 2016 : 349 , punt 47 en aldaar aangehaalde rechtspraak ) .
Arrest van het Hof ( Vierde kamer ) van 12 juli 2018 ( verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato - Italië ) – VAR , Srl , Azienda Trasporti Milanesi SpA ( ATM ) / Iveco Orecchia SpA
( Zaak C - 14 / 17 ) 1
( Prejudiciële verwijzing – Overheidsopdrachten – Richtlijn 2004 / 17 / EG – Artikel 34 – Levering van reserveonderdelen voor bussen en trolleybussen – Technische specificaties – Gelijkwaardige producten – Mogelijkheid om het bewijs van de gelijkwaardigheid te leveren na de gunning van de opdracht )
Procestaal : Italiaans
Verzoekende partijen : VAR , Srl , Azienda Trasporti Milanesi SpA ( ATM )
Verwerende partij : Iveco Orecchia SpA
Artikel 34 , lid 8 , van richtlijn 2004 / 17 / EG van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 houdende coördinatie van de procedures voor het plaatsen van opdrachten in de sectoren water - en energievoorziening , vervoer en postdiensten moet aldus worden uitgelegd dat wanneer de technische specificaties in de aanbestedingsstukken een verwijzing bevatten naar een merk , een bepaalde oorsprong of een bepaalde productie , de aanbestedende dienst moet eisen dat de inschrijver reeds in zijn inschrijving het bewijs levert dat de producten die hij aanbiedt gelijkwaardig zijn aan de producten die in die technische specificaties zijn omschreven .
1 PB C 168 van 29.5.2017
Arrest van het Hof ( Derde kamer ) van 11 juli 2018 ( verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Korkein oikeus - Finland ) – Bosphorus Queen Shipping Ltd Corp . / Rajavartiolaitos
( Zaak C - 15 / 17 ) 1
( Prejudiciële verwijzing – Verdrag van Montego Bay – Artikel 220 , lid 6 – Handhavingsbevoegdheid van een kuststaat – Bevoegdheid van het Hof tot uitlegging van bepalingen van internationaal recht – Richtlijn 2005 / 35 / EG – Verontreiniging vanaf schepen – Artikel 7 , lid 2 – Marpol 73 / 78 – Olielozingen vanaf een buitenlands schip op doorvaart binnen de exclusieve economische zone – Omstandigheden waarin een kuststaat rechtsvervolging tegen een buitenlands schip kan instellen – Vrijheid van scheepvaart – Bescherming van het mariene milieu – Grote schade of dreigende grote schade aan de kustlijn of aan daarmee samenhangende belangen dan wel aan rijkdommen van de territoriale zee of de exclusieve economische zone – Duidelijke redenen respectievelijk duidelijke objectieve bewijzen )
Procestaal : Fins
Verzoekende partij : Bosphorus Queen Shipping Ltd Corp .
Verwerende partij : Rajavartiolaitos
Artikel 220 , lid 6 , van het Verdrag van de Verenigde Naties inzake het recht van de zee , ondertekend te Montego Bay op 10 december 1982 , en artikel 7 , lid 2 , van richtlijn 2005 / 35 / EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 september 2005 inzake verontreiniging vanaf schepen en invoering van sancties voor inbreuken , zoals gewijzigd bij richtlijn 2009 / 123 / EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 oktober 2009 , moeten aldus worden uitgelegd dat met „ duidelijke redenen ” respectievelijk „ duidelijke objectieve bewijzen ” in de zin van deze bepalingen niet alleen het bewijs wordt bedoeld dat een overtreding is begaan , maar ook het bewijs van de gevolgen van deze overtreding .
De uitdrukking „ kustlijn of daarmede samenhangende belangen ” in artikel 220 , lid 6 , van het Verdrag van de Verenigde Naties inzake het recht van de zee en de uitdrukking „ kustlijn of daaraan gelieerde belangen ” in artikel 7 , lid 2 , van richtlijn 2005 / 35 , zoals gewijzigd bij richtlijn 2009 / 123 , moeten aldus worden uitgelegd dat zij in beginsel dezelfde betekenis hebben als de uitdrukking „ kust of daarmede samenhangende belangen ” als bedoeld in artikel I , lid 1 , en artikel II , lid 4 , van het Verdrag van 1969 inzake optreden in volle zee bij ongevallen die verontreiniging door olie kunnen veroorzaken , gesloten te Brussel op 29 november 1969 , met dien verstande dat dit artikel 220 , lid 6 , ook van toepassing is op de niet-levende rijkdommen van de territoriale zee van de kuststaat en op alle rijkdommen van zijn exclusieve economische zone .
Artikel 220 , lid 6 , van het Verdrag van de Verenigde Naties inzake het recht van de zee en artikel 7 , lid 2 , van richtlijn 2005 / 35 , zoals gewijzigd bij richtlijn 2009 / 123 , moeten aldus worden uitgelegd dat de rijkdommen van de territoriale zee of de exclusieve economische zone van een kuststaat in de zin van die bepalingen niet alleen betrekking hebben op de bevisbare soorten , maar ook op de levende soorten die in hetzelfde ecosysteem leven als de bevisbare soorten , zoals plant - en diersoorten die door bevisbare soorten als voedsel worden gebruikt .
In beginsel dient geen rekening te worden gehouden met de in artikel 220 , lid 5 , van het Verdrag van de Verenigde Naties inzake het recht van de zee bedoelde „ aanmerkelijke verontreiniging ” bij de toepassing van artikel 220 , lid 6 , van dat verdrag en van artikel 7 , lid 2 , van richtlijn 2005 / 35 , zoals gewijzigd bij richtlijn 2009 / 123 , en in het bijzonder bij de beoordeling van de gevolgen van een overtreding als omschreven in deze bepalingen .
Bij de beoordeling van de gevolgen van een overtreding als omschreven in artikel 220 , lid 6 , van het Verdrag van de Verenigde Naties inzake het recht van de zee en artikel 7 , lid 2 , van richtlijn 2005 / 35 , zoals gewijzigd bij richtlijn 2009 / 123 , moet rekening worden gehouden met alle aanwijzingen die kunnen aantonen dat schade of het risico van schade aan de goederen en daarmee samenhangende belangen van de kuststaat is veroorzaakt , en moet de omvang van de schade worden beoordeeld die aan deze goederen of belangen is toegebracht of dreigt te worden toegebracht , waarbij met name wordt gelet op :
de cumulatieve schade aan sommige of al deze goederen en daarmee samenhangende belangen en de verschillen in kwetsbaarheid van de kuststaat wat de schade aan de verschillende goederen en daarmee samenhangende belangen betreft ;
de te voorziene schadelijke gevolgen van de lozing voor deze goederen en daarmee samenhangende belangen , niet alleen op basis van de beschikbare wetenschappelijke gegevens , maar ook op basis van de aard van de schadelijke stof of stoffen in de betrokken lozing en het volume , de richting , de snelheid en de duur van de lozing .
De bijzondere geografische en ecologische eigenschappen en de kwetsbaarheid van het Oostzeegebied zijn van invloed op de voorwaarden voor de toepassing van artikel 220 , lid 6 , van het Verdrag van de Verenigde Naties inzake het recht van de zee en artikel 7 , lid 2 , van richtlijn 2005 / 35 , zoals gewijzigd bij richtlijn 2009 / 123 , wat betreft de definitie en de kwalificatie van de overtreding en – zij het niet automatisch – de beoordeling van de omvang van de schade die door die overtreding is toegebracht aan de goederen en daarmee samenhangende belangen van de kuststaat .
Artikel 1 , lid 2 , van richtlijn 2005 / 35 , zoals gewijzigd bij richtlijn 2009 / 123 , moet aldus worden uitgelegd dat het de lidstaten niet toestaat om , ingeval artikel 7 , lid 2 , van deze richtlijn van toepassing is , strengere maatregelen op te leggen die in overeenstemming zijn met het internationaal recht dan die welke in laatstgenoemd artikel zijn vermeld , met dien verstande dat de kuststaten andere maatregelen van gelijke strekking als die van artikel 220 , lid 6 , mogen treffen .
1 PB C 86 van 20.3.2017 .
ARREST VAN HET HOF ( Grote kamer )
11 september 2018 ( * )
„ Prejudiciële verwijzing – Sociale politiek – Richtlijn 2000 / 78 / EG – Gelijke behandeling – Beroepsactiviteiten van kerken of andere organisaties waarvan de grondslag op godsdienst of overtuiging is gebaseerd – Beroepsvereisten – Houding van goede trouw en loyaliteit aan de grondslag van de kerk of de organisatie – Begrip – Verschil in behandeling gebaseerd op godsdienst of overtuiging – Ontslag van een katholieke werknemer met een leidinggevende functie vanwege een tweede burgerlijk huwelijk na een echtscheiding ”
In zaak C ‑ 68 / 17 ,
betreffende een verzoek om een prejudiciële beslissing krachtens artikel 267 VWEU , ingediend door het Bundesarbeitsgericht ( hoogste federale rechter in arbeidszaken , Duitsland ) bij beslissing van 28 juli 2016 , ingekomen bij het Hof op 9 februari 2017 , in de procedure
HET HOF ( Grote kamer ) ,
samengesteld als volgt : K . Lenaerts , president , A . Tizzano , vicepresident , R . Silva de Lapuerta , T . von Danwitz , J . L . da Cruz Vilaça , A . Rosas en J . Malenovský , kamerpresidenten , E . Juhász , M . Safjan , D . Šváby , A . Prechal , F . Biltgen ( rapporteur ) , K . Jürimäe , M . Vilaras en E . Regan , rechters ,
advocaat-generaal : M . Wathelet ,
griffier : K . Malacek , administrateur ,
gezien de stukken en na de terechtzitting op 27 februari 2018 ,
– IR , vertegenwoordigd door B . Göpfert , Rechtsanwalt , M . Ruffert en G . Thüsing ,
– de Duitse regering , vertegenwoordigd door T . Henze , J . Möller en D . Klebs als gemachtigden ,
– de Poolse regering , vertegenwoordigd door B . Majczyna , A . Siwek en M . Szwarc als gemachtigden ,
– de Europese Commissie , vertegenwoordigd door D . Martin en B . ‑ R . Killmann als gemachtigden ,
gehoord de conclusie van de advocaat-generaal ter terechtzitting van 31 mei 2018 ,
1 Het verzoek om een prejudiciële beslissing betreft de uitlegging van artikel 4 , lid 2 , van richtlijn 2000 / 78 / EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep ( PB 2000 , L 303 , blz . 16 ) .
2 Dit verzoek is ingediend in het kader van een geding tussen JQ en zijn werkgever , IR , over de rechtmatigheid van het ontslag van JQ dat werd gerechtvaardigd met een vermeende schending van de verplichting tot goede trouw en loyaliteit aan de grondslag van IR .
Unierecht
3 De overwegingen 4 , 23 , 24 en 29 van richtlijn 2000 / 78 luiden als volgt :
„ ( 4 ) Gelijkheid voor de wet en bescherming van eenieder tegen discriminatie is als universeel recht erkend door de Universele Verklaring van de rechten van de mens , door het Verdrag van de Verenigde Naties inzake de uitbanning van alle vormen van discriminatie van vrouwen , door de Internationale Verdragen van de Verenigde Naties inzake burgerrechten en politieke rechten , respectievelijk inzake economische , sociale en culturele rechten , en door het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden , die door alle lidstaten zijn ondertekend ; Verdrag nr . 111 van de Internationale Arbeidsorganisatie verbiedt discriminatie op het terrein van arbeid en beroep .
( 23 ) In een zeer beperkt aantal omstandigheden kan een verschil in behandeling gerechtvaardigd zijn wanneer een met godsdienst of overtuiging , handicap , leeftijd of seksuele geaardheid verband houdend kenmerk een wezenlijk en bepalend beroepsvereiste vormt , mits het doel legitiem is en het vereiste daaraan evenredig is ; in de informatie die de lidstaten aan de Commissie verstrekken , moet aangegeven worden welke omstandigheden het betreft .
( 24 ) De Europese Unie heeft in de aan de Slotakte van het Verdrag van Amsterdam gehechte Verklaring nr . 11 betreffende de status van kerken en niet-confessionele organisaties uitdrukkelijk verklaard de status die kerken en religieuze verenigingen en gemeenschappen volgens het nationale recht in de lidstaten hebben , te eerbiedigen en daaraan geen afbreuk te doen en evenzeer de status van levensbeschouwelijke en niet-confessionele organisaties te eerbiedigen .
In dit verband kunnen de lidstaten specifieke bepalingen handhaven of vaststellen inzake de wezenlijke , legitieme en gerechtvaardigde beroepsvereisten die voor de uitoefening van een beroepsactiviteit kunnen worden verlangd .
( 29 ) Personen die op grond van godsdienst of overtuiging , handicap , leeftijd of seksuele geaardheid zijn gediscrimineerd , dienen over adequate mogelijkheden voor rechtsbescherming te beschikken .
Teneinde een effectiever beschermingsniveau te verschaffen , dienen verenigingen of rechtspersonen de bevoegdheid te krijgen om namens of ten behoeve van slachtoffers overeenkomstig door de lidstaten vastgestelde modaliteiten een procedure aanhangig te maken , onverminderd de nationale procedureregels betreffende de vertegenwoordiging en verdediging in rechte . ”
4 In artikel 1 van deze richtlijn is het volgende bepaald :
„ Deze richtlijn heeft tot doel met betrekking tot arbeid en beroep een algemeen kader te creëren voor de bestrijding van discriminatie op grond van godsdienst of overtuiging , handicap , leeftijd of seksuele geaardheid zodat in de lidstaten het beginsel van gelijke behandeling toegepast kan worden . ”
5 Artikel 2 , leden 1 en 2 , van die richtlijn luidt als volgt :
„ 1 . Voor de toepassing van deze richtlijn wordt onder het beginsel van gelijke behandeling verstaan de afwezigheid van elke vorm van directe of indirecte discriminatie op basis van een van de in artikel 1 genoemde gronden .
6 Artikel 4 van diezelfde richtlijn is als volgt verwoord :
„ 1 . Niettegenstaande artikel 2 , leden 1 en 2 , kunnen de lidstaten bepalen dat een verschil in behandeling dat op een kenmerk in verband met een van de in artikel 1 genoemde gronden berust , geen discriminatie vormt , indien een dergelijk kenmerk , vanwege de aard van de betrokken specifieke beroepsactiviteiten of de context waarin deze worden uitgevoerd , een wezenlijke en bepalende beroepsvereiste vormt , mits het doel legitiem en het vereiste evenredig aan dat doel is .
2 . De lidstaten kunnen op het moment van vaststelling van deze richtlijn bestaande nationale wetgeving handhaven of voorzien in toekomstige wetgeving waarin op de datum van vaststelling van deze richtlijn bestaande nationale praktijken worden opgenomen , die bepaalt , dat in het geval van kerken en andere publieke of particuliere organisaties , waarvan de grondslag op godsdienst of overtuiging is gebaseerd , voor wat betreft de beroepsactiviteiten van deze organisaties een verschil in behandeling gebaseerd op godsdienst of overtuiging van een persoon geen discriminatie vormt indien vanwege de aard van de activiteiten of de context waarin deze worden uitgeoefend de godsdienst of overtuiging een wezenlijk , legitiem en gerechtvaardigd beroepsvereiste vormt gezien de grondslag van de organisatie .
Dit verschil in behandeling wordt toegepast met inachtneming van de grondwettelijke bepalingen en beginselen van de lidstaten en van de algemene beginselen van het Gemeenschapsrecht , en mag geen op een andere grond gebaseerde discriminatie rechtvaardigen .
Mits de bepalingen van deze richtlijn voor het overige worden geëerbiedigd , laat deze richtlijn derhalve het recht van kerken en andere publieke of particuliere organisaties waarvan de grondslag op godsdienst of overtuiging is gebaseerd , onverlet om , handelend in overeenstemming met de nationale grondwettelijke en wettelijke bepalingen , van personen die voor hen werkzaam zijn , een houding van goede trouw en loyaliteit aan de grondslag van de organisatie te verlangen . ”
7 Artikel 9 , lid 1 , van richtlijn 2000 / 78 luidt :
8 In artikel 10 , lid 1 , van deze richtlijn is bepaald :
„ De lidstaten nemen , overeenkomstig hun nationale rechtsstelsels , de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat , wanneer personen die zich door niet-toepassing te hunnen aanzien van het beginsel van gelijke behandeling benadeeld achten , voor de rechter of een andere bevoegde instantie feiten aanvoeren die directe of indirecte discriminatie kunnen doen vermoeden , de verweerder dient te bewijzen dat het beginsel van gelijke behandeling niet werd geschonden . ”
Duits recht
9 In artikel 4 , leden 1 en 2 , van het Grundgesetz für die Bundesrepublik Deutschland ( grondwet van de Bondsrepubliek Duitsland , BGBl .
1949 I , blz . 1 ; hierna : „ GG ” ) van 23 mei 1949 is bepaald :
„ ( 1 ) De vrijheid van geloof en geweten en de vrijheid om religieuze en levensbeschouwelijke overtuigingen te belijden , zijn onschendbaar .
( 2 ) De ongestoorde godsdienstuitoefening wordt gewaarborgd . ”
10 Overeenkomstig artikel 140 GG maken de bepalingen van de artikelen 136 tot en met 139 en 141 van de Weimarer Reichsverfassung ( grondwet van de Weimarrepubliek ) van 11 augustus 1919 ( hierna : „ WRV ” ) integraal deel uit van het GG .
11 Artikel 137 WRV luidt :
„ 1 . Er is geen staatskerk .
2 . De vrijheid van vereniging van geloofsgemeenschappen wordt gewaarborgd .
De vereniging van geloofsgemeenschappen binnen het rijksgebied is niet aan beperkingen onderworpen .
3 . Elke geloofsgemeenschap organiseert en beheert haar zaken onafhankelijk binnen de voor eenieder geldende wettelijke grenzen .
Zij verleent haar ambten zonder medewerking van de staat of de burgerlijke gemeentelijke overheid .
7 . Verenigingen die de gemeenschappelijke beoefening van een levensbeschouwing tot doel hebben , worden gelijkgesteld aan geloofsgemeenschappen . ”
12 Volgens de rechtspraak van het Bundesverfassungsgericht ( federaal grondwettelijk hof , Duitsland ) komt het door artikel 140 GG juncto artikel 137 , lid 3 , WRV gewaarborgde recht op kerkelijke zelfbeschikking niet alleen toe aan de kerken zelf – als geloofsgemeenschappen – maar ook aan het geheel van instellingen die op een specifieke manier bij die kerken zijn aangesloten , indien en voor zover zij volgens het door het geloof gedefinieerde gevoel van eigen identiteit en in overeenstemming met hun doel of missie , geroepen zijn om kerkelijke taken en missies uit te voeren .
13 In artikel 1 van het Kündigungsschutzgesetz ( wet inzake ontslagbescherming , BGBl .
1969 I , blz . 1317 ) van 25 augustus 1969 in de versie die van toepassing is op het hoofdgeding , staat in § 1 te lezen :
„ Sociaal ongerechtvaardigde ontslagen
( 1 ) Het ontslag van een werknemer wiens arbeidsovereenkomst in hetzelfde bedrijf of in dezelfde onderneming meer dan zes maanden ononderbroken heeft geduurd , is nietig wanneer het sociaal ongerechtvaardigd is .
( 2 ) Een ontslag is sociaal ongerechtvaardigd , wanneer het is gebaseerd op gronden die geen verband houden met de persoon of het gedrag van de werknemer , noch met dringende ondernemingsvereisten die in de weg staan aan de voortzetting van het dienstverband van de werknemer met de betrokken onderneming .
14 Het Allgemeines Gleichbehandlungsgesetz ( algemene wet inzake gelijke behandeling ; hierna : „ AGG ” ) van 14 augustus 2006 ( BGBl .
2006 I . , blz . 1897 ) beoogt de omzetting van richtlijn 2000 / 78 in Duits recht .
15 § 1 AGG , waarin het doel van de wet wordt bepaald , luidt als volgt :
„ Deze wet heeft tot doel elke benadeling op grond van ras , etnische herkomst , geslacht , godsdienst dan wel overtuiging , handicap , leeftijd of seksuele geaardheid te voorkomen of op te heffen . ”
16 In § 7 , lid 1 , AGG wordt bepaald :
„ Werknemers mogen op geen van de in § 1 genoemde gronden worden gediscrimineerd ; dit verbod geldt ook wanneer de discriminerende persoon bij die discriminatie enkel veronderstelt dat sprake is van een van de in § 1 genoemde gronden . ”
17 § 9 AGG is als volgt geformuleerd :
„ 1 . Onverminderd § 8 [ van deze wet ] is een verschil in behandeling op grond van godsdienst of overtuiging bij de tewerkstelling door geloofsgemeenschappen , daaronder ressorterende instellingen – ongeacht de rechtsvorm ervan – of verenigingen die zich de gemeenschappelijke beoefening van een godsdienst of overtuiging tot taak stellen , ook toelaatbaar wanneer een bepaalde godsdienst of overtuiging , gelet op het gevoel van eigen identiteit van de geloofsgemeenschap of - vereniging met het oog op haar recht op zelfbeschikking of naar de aard van de activiteit , een gerechtvaardigd beroepsvereiste vormt .
2 . Het verbod van ongelijke behandeling op grond van godsdienst of overtuiging doet geen afbreuk aan het recht van de in lid 1 genoemde geloofsgemeenschappen , met hen verbonden instellingen – ongeacht de rechtsvorm ervan – of verenigingen die zich de gemeenschappelijke beoefening van een godsdienst of overtuiging tot taak stellen , om , overeenkomstig hun gevoel van eigen identiteit , van hun werknemers een houding van goede trouw en loyaliteit te verlangen . ”
Canoniek recht
18 Canon 1085 van de Codex Iuris Canonici ( Codex van het canonieke recht ) luidt als volgt :
„ § 1 Wie door de band van een vorig huwelijk gebonden is , ook al is het niet voltrokken , waagt ongeldig een huwelijk .
§ 2 Al is een vorig huwelijk nietig of om welke reden ook ontbonden , toch is het niet toegestaan een ander huwelijk te sluiten , voordat de nietigheid of ontbinding van het vorige wettig en zeker vaststaat . ”
19 In de Grundordnung des kirchlichen Dienstes im Rahmen kirchlicher Arbeitsverhältnisse ( basisreglement kerkelijke dienstverbanden binnen het kerkenwerk , Amtsblatt des Erzbistums Köln , blz . 222 ; hierna : „ GrO 1993 ” ) van 22 september 1993 is in artikel 1 het volgende bepaald :
„ Grondbeginselen van het kerkenwerk
Alle bij een met de katholieke kerk verbonden instelling werkzame personen dragen er , ongeacht hun arbeidsrechtelijke positie , via hun werkzaamheden gezamenlijk toe bij dat de instelling haar aandeel kan leveren aan de zendingsopdracht van de kerk ( dienende gemeenschap ) .
20 Artikel 4 GrO 1993 , met het opschrift „ Loyaliteitsverplichtingen ” , is als volgt verwoord :
„ ( 1 ) Van katholieke werknemers wordt verwacht dat zij de beginselen van de katholieke geloofs - en zedenleer erkennen en in acht nemen .
Met name werknemers die pastorale , catechetische en opvoedkundige taken verrichten , dan wel actief zijn in het kader van een missio canonica , dienen persoonlijk te leven naar de beginselen van de katholieke geloofs - en zedenleer .
Dit geldt ook voor leidinggevende werknemers .
( 2 ) Van niet-katholieke christelijke werknemers wordt verwacht dat zij de waarheden en waarden van het evangelie eerbiedigen en binnen de instelling uitdragen .
( 4 ) Alle werknemers dienen zich te onthouden van antiklerikaal gedrag .
Zij mogen met hun persoonlijke levenswandel en beroepsmatig handelen niet de geloofwaardigheid van de kerk en die van de instelling waar zij werkzaam zijn in gevaar brengen . ”
21 In artikel 5 GrO 1993 , met het opschrift „ Niet-nakoming van loyaliteitsverplichtingen ” , is het volgende bepaald :
„ ( 1 ) Indien een werknemer niet langer voldoet aan de aanstellingsvereisten , moet de werkgever met de werknemer in gesprek gaan en er bij hem op aandringen op bestendige wijze een einde aan deze tekortkoming te maken .
Als uiterste maatregel kan ontslag worden overwogen .
( 2 ) Met name de volgende tekortkomingen in de nakoming van de loyaliteitsverplichtingen worden door de kerk als ernstig beschouwd en kunnen leiden tot ontslag om specifiek kerkelijke redenen :
– aangaan van een volgens de geloofsopvatting en de kerkelijke rechtsorde ongeldig huwelijk ,
( 3 ) Indien [ . . . ] leidinggevende werknemers [ . . . ] zich schuldig maken aan gedrag dat op grond van lid 2 doorgaans een reden voor ontslag is , is voortzetting van hun dienstverband uitgesloten .
Van ontslag kan bij wijze van uitzondering worden afgezien indien het in een individueel geval om zwaarwegende redenen onredelijk zou zijn . ”