FranklinWillemen/mapa_plus huggingface dataset:
Moet voor de ongedaanmaking van de „ toekomstige gevolgen ” van de verplichte pensionering in 1976 worden verondersteld dat verzoeker heeft gewerkt in alle tussentijdse jaren sinds 1976 of in alle jaren sinds het verstrijken van de termijn voor omzetting van richtlijn 2000 / 78 ?
Moet een overeenkomstige verhoging van het pensioen worden verrekend met pensioeninkomen afkomstig van andere werkzaamheden die verzoeker heeft uitgeoefend tijdens die jaren ? ( 57 ) Moet een overeenkomstige verhoging van het pensioen worden verrekend met pensioeninkomen dat verzoeker reeds heeft ontvangen van de politie sinds de datum van zijn verplichte pensionering ( dat hij vanzelfsprekend niet zou hebben ontvangen indien hij was blijven werken ) ? ( 58 )
134 . Wat ten slotte specifiek de korting met 25 % betreft , gaat de verwijzende rechter in zijn tweede vraag impliciet uit van de premisse dat die korting volledig een gevolg is van het discriminerend karakter van de beslissing .
135 . „ Wat als ? ” moet echt als „ wat als ? ” worden opgevat .
Dus moet rekening worden gehouden met de mogelijkheid dat verzoeker zelfs zonder strafrechtelijke veroordeling toch een tuchtrechtelijke sanctie zou zijn opgelegd op grond van hetzelfde geheel van feiten ( 59 ) en dat verzoekers pensioen toch zou zijn verminderd , maar dan met minder dan 25 % .
Dat is inderdaad de benadering die de Commissie in haar memories heeft gehanteerd .
Indien verzoekers pensioen in een situatie zonder discriminatie toch zou zijn verminderd , maar dan bijvoorbeeld met 5 % of 10 % , dan zouden de gevolgen van die korting met 5 % of 10 % dus moeten voortduren .
136 . Indien voor de „ wat als ? ” - benadering wordt gekozen met betrekking tot de korting met 25 % , ben ik het dus eens met de Commissie dat de fictie moet worden doorgetrokken .
In welk opzicht de tuchtrechtelijke beslissing nu precies zou hebben verschild indien zij op een niet-discriminerende manier zou zijn genomen , is een ( inderdaad vrij lastige ) vraag die , zoals ik reeds heb opgemerkt , door de nationale rechter moet worden behandeld .
2 . Derde vraag
137 . Met zijn derde vraag wenst de verwijzende rechter te vernemen of het voor de beantwoording van de tweede vraag verschil uitmaakt dat de persoon vóór het bereiken van de pensioenleeftijd zelf stappen heeft ondernomen om daadwerkelijk in actieve dienst van de federale overheid te treden .
138 . Ik moet toegeven dat het belang van een dergelijke vraag voor mij een raadsel is , gelet op de feiten in het hoofdgeding .
Maar nu wij ons toch al inlaten met „ wat als ? ” - scenario ’ s , kan moeilijk worden geopperd dat een dergelijke vraag hypothetisch is .
139 . Op basis van de feiten van de zaak kan niet worden uitgemaakt of verzoeker al dan niet ooit stappen heeft ondernomen om ( opnieuw ) in actieve dienst van de federale politie te treden .
Misschien kan redelijkerwijze worden verondersteld dat pogingen na een vertrek uit die dienst in omstandigheden als in het hoofdgeding , om opnieuw bij diezelfde dienst aan de slag te gaan , vrij zinloos zouden zijn ( indien juridisch al mogelijk ) .
Als dat inderdaad het geval is en verzoeker daarna geen stappen heeft ondernomen om opnieuw in actieve dienst van de federale politie te treden , welke conclusie kan dan uit een dergelijk feit worden getrokken ?
Kan verzoeker worden verweten geen dergelijke stappen te hebben ondernomen ?
Kan hij als gevolg daarvan dan mogelijk worden benadeeld ?
140 . Voor wat het waard is , wens ik nogmaals , zoals in punt 133 hierboven , op te merken dat wanneer de gevolgen van verplichte vervroegde pensionering ongedaan moeten worden gemaakt , evenwel een reeks vragen rijst over hoe met de tussentijdse periode moet worden omgegaan .
Mijns inziens staat het aan de nationale rechter om bij de samenstelling van het alternatieve tijdsverloop te bepalen met welke concrete bijzonderheden rekening moet worden gehouden teneinde een evenwicht te vinden tussen de volledige weglating dan wel de volledige inaanmerkingneming van die tussentijdse jaren alsof verzoeker in die periode werkzaam zou zijn geweest in de publieke sector .
C . Vierde en vijfde vraag
141 . Gelet op het antwoord dat ik voorstel op de eerste vraag van de verwijzende rechter , behoeft evenmin op de vierde en vijfde vraag te worden geantwoord .
Voor het geval het Hof tot een andere slotsom komt , geef ik niettemin een aantal suggesties in overweging .
142 . Met zijn vierde en vijfde vraag wenst de verwijzende rechter te vernemen vanaf welk tijdstip een eventuele ( gedeeltelijke ) ongedaanmaking van de korting met 25 % moet ingaan .
In die vragen gaat het uitsluitend om het tijdstip vanaf hetwelk de gevolgen van de korting met 25 % moeten worden opgeheven .
Zij zien niet op de gevolgen van de verplichte vervroegde pensionering .
Zoals hierboven gesteld in punt 133 , ben ik evenwel van oordeel dat de coherentie zoek raakt wanneer voor de toekomstige gevolgen van de korting met 25 % enerzijds en de toekomstige gevolgen van de verplichte pensionering anderzijds een verschillende benadering wordt gevolgd .
143 . Het antwoord op die vraag volgt mijns inziens uit de in de punten 44 en volgende hierboven samengevatte rechtspraak .
Het is te hopen – niettegenstaande de hierboven besproken mogelijk verregaande benadering met betrekking tot de opheffing van toekomstige gevolgen – dat het beginsel van niet-terugwerkende kracht niettemin evenzeer geldt voor de toepassing van richtlijn 2000 / 78 .
Wat dus ook het antwoord is op de eerste vraag van de verwijzende rechter , het kan in ieder geval dienen als basis om ervoor te pleiten dat de gevolgen van de korting met 25 % ongedaan moeten worden gemaakt vanaf het verstrijken van de termijn voor omzetting van de richtlijn en niet eerder .
D . Discriminatie op grond van geslacht
1 . Strekking van de vragen van de verwijzende rechter
144 . Verzoeker betoogt in zijn schrifturen ten slotte dat de bij de tuchtrechtelijke beslissing opgelegde sanctie ( eveneens ) met artikel 157 VWEU ( voorheen artikel 119 EEG , vervolgens artikel 141 EG ) strijdige discriminatie op grond van geslacht inhield .
Volgens verzoeker kan die bepaling , die voor het eerst van kracht werd in 1979 , derhalve dienen als basis om de toekomstige gevolgen van de tuchtrechtelijke beslissing op een soortgelijke manier te beletten als in de eerste vraag van de nationale rechter op grond van richtlijn 2000 / 78 is beoogd , maar dan vanaf een veel vroeger tijdstip .
145 . Ik wens in dat verband de volgende opmerkingen te formuleren .
146 . De nationale rechter verwijst niet naar artikel 157 VWEU ( of de voorlopers ervan ) .
Verzoeker is inderdaad de enige partij die dit aspect schriftelijk aan de orde brengt .
Misschien zou het voor de nationale rechter inderdaad zinvol zijn wanneer nader wordt ingegaan op de mogelijke toepassing van artikel 157 VWEU .
Het Hof moet dat naar mijn mening evenwel niet doen , met name om de volgende redenen .
147 . Ten eerste ontbreekt elke verwijzing naar die bepaling zowel in de vragen van de verwijzende rechter als in de verwijzingsbeslissing meer in het algemeen .
Zou de nationale rechter deze bepaling als relevant hebben beschouwd , dan zou hij er volgens mij minstens melding van hebben gemaakt .
Er zijn verschillende verklaringen voor een dergelijk verzuim mogelijk en het zou verkeerd zijn ervan uit te gaan dat wegens een „ onoplettendheid ” niet naar deze bepaling is verwezen .
De vraag hier is niet of het Hof moet wijzen op de bijzonderheden en het belang van een ondoorzichtig stuk technische wetgeving dat mogelijk over het hoofd werd gezien .
Artikel 157 VWEU vormt een belangrijke Verdragsbepaling .
Aangezien de op artikel 157 VWEU steunende argumenten in feite centraal staan in verzoekers schrifturen , is het evenwel evenzeer aannemelijk dat verzoeker de nationale rechter heeft voorgesteld om vragen met betrekking tot die bepaling aan het Hof voor te leggen , maar dat die rechter daarop niet is ingegaan .
148 . Ten tweede moeten op grond van artikel 94 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof van Justitie in het verzoek om een prejudiciële beslissing onder meer de relevante feiten en nationale wetgeving worden opgenomen , evenals de redenen die de nationale rechter ertoe hebben gebracht om de specifieke vragen voor te leggen aan het Hof .
In de onderhavige zaak heeft de nationale rechter de verwijzingsbeslissing opgesteld zonder vermelding van artikel 157 VWEU ( of de voorlopers ervan ) en voor die bepaling mogelijk relevante feiten of nationale wetgeving .
In dergelijke omstandigheden zou het mijns inziens strijdig zijn met de rechtspraak ( 60 ) inzake artikel 94 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof om deze verzuimen te negeren en om op verzoek van een van de partijen proactief toelichting te verschaffen bij een vraag die niet werd voorgelegd .
149 . Voor het geval het Hof ervoor kiest in te gaan op de door verzoeker opgeworpen argumenten met betrekking tot artikel 157 VWEU , zal ik niettemin enkele korte opmerkingen formuleren in het volgende punt .
2 . Artikel 157 VWEU
150 . In het antwoord dat ik voorstel op de eerste vraag , heb ik verklaard waarom richtlijn 2000 / 78 zich niet verzet tegen de handhaving van de gevolgen van de tuchtrechtelijke beslissing .
Die beslissing viel buiten de werkingssfeer ratione temporis van de richtlijn .
De richtlijn kan niet worden aangewend om terug te komen op die beslissing teneinde een aantal van de gevolgen ervan ongedaan te maken .
Die argumenten gelden mutatis mutandis voor artikel 157 VWEU .
151 . Indien het Hof tot een andere slotsom komt , staat het aan de nationale rechter om een eventuele dergelijke vorm van discriminatie vast te stellen .
Ik begrijp evenwel dat in wezen wordt aangevoerd dat mannelijke homoseksuelen minder gunstig werden behandeld dan vrouwelijke homoseksuelen . ( 61 ) Verzoeker heeft aangegeven dat een vrouwelijke politiebeambte die homoseksuele handelingen verricht ten overstaan van een minderjarige ouder dan veertien jaar , geen ( of in elk geval een mildere ) tuchtrechtelijke sanctie zou krijgen in vergelijking met een mannelijke homoseksuele politiebeambte die soortgelijke handelingen verricht .
152 . Voor zover die stelling feitelijk correct is ( gelet op de tuchtrechtelijke praktijk bij de Oostenrijkse politie in de jaren zeventig ) , wat de nationale rechter moet nagaan , verbiedt artikel 157 VWEU discriminatie op grond van geslacht met betrekking tot „ beloning ” .
Volgens vaste rechtspraak omvat „ beloning ” in die zin geen uitkeringen op grond van wettelijke pensioenregelingen , die veeleer kwalificeren als prestaties van sociale zekerheid . ( 62 ) De Oostenrijkse regering heeft ter terechtzitting gesteld dat de pensioenregeling in deze zaak een wettelijke regeling betreft .
Of dat inderdaad het geval is ( in de betekenis die daaraan is gegeven in de rechtspraak van het Hof ( 63 ) ) , is opnieuw iets wat de nationale rechter moet verifiëren .
Op basis van wat de Oostenrijkse regering op dat punt heeft verklaard , zou dat soort uitkeringen in beginsel evenwel niet onder artikel 157 VWEU vallen , waardoor die bepaling niet van toepassing is in de onderhavige zaak .
153 . Indien dat evenwel niet het geval is , moet met de toepassing in de tijd van artikel 157 VWEU ( en de voorlopers ervan ) rekening worden gehouden .
Ik verwijs in dat verband naar mijn opmerkingen bij de vierde en vijfde vraag , die mutatis mutandis gelden .
Daarnaast kan overeenkomstig de arresten Barber ( 64 ) en Ten Oever ( 65 ) „ op de rechtstreekse werking van artikel 119 EEG‑Verdrag slechts een beroep worden gedaan teneinde gelijkheid van behandeling op het gebied van bedrijfspensioenen te eisen , wanneer het gaat om uitkeringen die verschuldigd zijn uit hoofde van na 17 mei 1990 [ datum van het arrest Barber ] vervulde tijdvakken van arbeid , behoudens de uitzondering ten gunste van werknemers of hun rechtverkrijgenden die vóór die datum een rechtsvordering hebben ingesteld of een naar geldend nationaal recht daarmee gelijk te stellen vordering hebben ingediend ” . ( 66 )
154 . Volgens de in het verzoek van de verwijzende rechter uiteengezette feiten dateert echter geen enkel van de relevante tijdvakken van arbeid van na 17 mei 1990 .
V . Conclusie
155 . Ik geef het Hof in overweging de eerste vraag van het Verwaltungsgerichtshof ( hoogste bestuursrechter , Oostenrijk ) te beantwoorden als volgt :
„ Artikel 2 van richtlijn 2000 / 78 / EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep verzet zich niet tegen de handhaving van de rechtsgevolgen van een naar nationaal recht onherroepelijk geworden bestuurlijke beslissing op het gebied van het ambtenarentuchtrecht ( tuchtrechtelijke beslissing ) waarbij een ambtenaar op pensioen wordt gesteld met korting van de pensioenuitkering , indien
– maar een ( theoretische ) soortgelijke beslissing in strijd zou zijn met richtlijn 2000 / 78 als die zou zijn genomen binnen de temporele werkingssfeer ervan . ”
3 Arrest van het VfGH van 21 juni 2002 , G 6 / 02 ECLI : AT : VFGH : 2002 : G6.2002 .
4 Arrest van het EHRM van 9 januari 2003 , L . en V . tegen Oostenrijk , ( CE : ECHR : 2003 : 0109JUD003939298 ) ; zie ook arresten van 9 januari 2003 , S . L . tegen Oostenrijk ( CE : ECHR : 2003 : 0109JUD004533099 ) , en 21 oktober 2004 , Woditschka en Wilfling tegen Oostenrijk ( CE : ECHR : 2004 : 1021JUD006975601 ) .
5 Artikel 24 DP , hierboven geciteerd in punt 16 van deze conclusie .
6 Daaraan toevoegend dat op grond van de huidige nationale regels een onherroepelijke strafrechtelijke veroordeling automatisch tot gevolg zou hebben dat de dienstbetrekking wordt stopgezet ex lege , zonder dat een tuchtrechtelijke beslissing ter zake nodig is .
7 Wat in feite reeds was vervat in de bewoordingen van de destijds toepasselijke § 87 DP ( zie punt 16 supra ) .
8 Zie bijvoorbeeld arresten van 16 mei 1979 , Tomadini ( 84 / 78 , EU : C : 1979 : 129 , punt 21 ) , en 6 oktober 2015 , Commissie / Andersen ( C ‑ 303 / 13 P , EU : C : 2015 : 647 , punt 49 ) .
9 Arrest van 6 oktober 2015 , Commissie / Andersen ( C ‑ 303 / 13 P , EU : C : 2015 : 647 , punt 50 ) .
10 Arrest van 26 maart 2015 , Commissie / Moravia Gas Storage ( C ‑ 596 / 13 P , EU : C : 2015 : 203 , punt 32 ) .
11 Wat in zekere zin in beginsel geen verschil uitmaakt , maar louter wat de schaal ervan betreft ( de volledige rechtsorde wordt inderdaad „ gewijzigd ” ) .
12 Zie bijvoorbeeld arresten van 14 juni 2007 , Telefónica O2 Czech Republic ( C ‑ 64 / 06 , EU : C : 2007 : 348 ) ( procedure voor een instantie loopt op de datum van de toetreding , beslissing dateert van na de toetreding ) ; 22 december 2010 , Bezpečnostní softwarová asociace ( C ‑ 393 / 09 , EU : C : 2010 : 816 , punten 22 ‑ 27 ) ( verzoek om een vergunning vóór de toetreding , nieuwe beslissing genomen na de toetreding ) ; 24 november 2011 , Circul Globus Bucureşti ( C ‑ 283 / 10 , EU : C : 2011 : 772 , punt 29 ) ( licentieovereenkomst vóór de toetreding , beweerde schending van intellectuele-eigendomsrechten na de toetreding ) ; 12 september 2013 , Kuso ( C ‑ 614 / 11 , EU : C : 2013 : 544 , punt 30 ) ( arbeidsovereenkomst vóór de toetreding , pensionering na de toetreding ) , en 3 september 2014 , X ( C ‑ 318 / 13 , EU : C : 2014 : 2133 , punten 21 ‑ 24 ) ( arbeidsongeval vóór de toetreding , terwijl de ermee verband houdende rechtshandeling werd bestreden na de toetreding ) .
13 Arrest van 10 januari 2006 , Ynos ( C ‑ 302 / 04 , EU : C : 2006 : 9 ) .
14 Arrest van 15 december 2016 , Nemec ( C ‑ 256 / 15 , EU : C : 2016 : 954 ) .
15 Arrest van 29 april 1999 ( C ‑ 224 / 97 , EU : C : 1999 : 212 ) .
16 Arrest van 29 april 1999 , Ciola ( C ‑ 224 / 97 , EU : C : 1999 : 212 , punten 3 en 4 ) .
17 Conclusie van advocaat-generaal Mischo in de zaak Ciola ( C ‑ 224 / 97 , EU : C : 1998 : 598 , punt 5 ) .
18 Arrest van 29 april 1999 , Ciola ( C ‑ 224 / 97 , EU : C : 1999 : 212 , punt 8 ) ; conclusie van advocaat-generaal Mischo in de zaak Ciola ( C ‑ 224 / 97 , EU : C : 1998 : 598 , punt 6 ) .
19 Arrest van 29 april 1999 , Ciola ( C ‑ 224 / 97 , EU : C : 1999 : 212 , punten 25 en 34 ) , cursivering van mij .
Zie ook conclusie van advocaat-generaal Mischo in de zaak Ciola ( C ‑ 224 / 97 , EU : C : 1998 : 598 , punten 40 ‑ 43 ) .
20 Arresten van 1 april 2008 , Maruko ( C ‑ 267 / 06 , EU : C : 2008 : 179 ) , en 10 mei 2011 , Römer ( C ‑ 147 / 08 , EU : C : 2011 : 286 ) .
Bepaalde pensioenregelingen zijn evenwel uitgesloten van de werkingssfeer van richtlijn 2000 / 78 op grond van artikel 3 , lid 3 , ervan .
21 Arresten van 10 juni 2010 , Bruno e.a .
( C ‑ 395 / 08 en C ‑ 396 / 08 , EU : C : 2010 : 329 ) , en 1 maart 2012 , O ’ Brien ( C ‑ 393 / 10 , EU : C : 2012 : 110 ) .
22 Richtlijn van de Raad van 15 december 1997 betreffende de door de Unice , het CEEP en het EVV gesloten raamovereenkomst inzake deeltijdarbeid – Bijlage : Kaderovereenkomst inzake deeltijdarbeid ( PB 1998 , L 14 , blz . 9 ) .
23 Arrest van 10 juni 2010 , Bruno e.a .
( C ‑ 395 / 08 en C ‑ 396 / 08 , EU : C : 2010 : 329 , punt 55 ) , en 1 maart 2012 , O ’ Brien ( C ‑ 393 / 10 , EU : C : 2012 : 110 , punten 24 en 25 ) .
24 In het geval van O ’ Brien in 2005 .
In de zaak Bruno bevestigt het Hof dat niet uitdrukkelijk , maar volgt het feit dat geen enkele verzoeker met pensioen was , uit punt 12 van het arrest .
In haar conclusie in de zaak Bruno preciseert advocaat-generaal Sharpston dat „ [ r ] ichtlijn 97 / 81 derhalve van toepassing [ is ] op de in de hoofdgedingen aan de orde zijnde berekening van de weken die meetellen voor het verwerven van een recht op pensioen , voor zover geen van de verzoekers vóór de inwerkingtreding van de richtlijn definitief met pensioen was gegaan .
Het is aan de nationale rechter om vast te stellen of dat het geval is . ”
Conclusie van advocaat-generaal Sharpston in de gevoegde zaken Bruno e.a .
( C ‑ 395 / 08 en C ‑ 396 / 08 , EU : C : 2010 : 28 , punt 40 ) .
Cursivering van mij .
25 Arrest van 17 mei 1990 ( C ‑ 262 / 88 , EU : C : 1990 : 209 ) .
26 Arrest van 6 oktober 1993 ( C ‑ 109 / 91 , EU : C : 1993 : 833 ) .
27 In de zaak Ten Oever ontstond het vermeende recht op een nabestaandenpensioen na de dood van de echtgenote in 1988 .
Barber werd ontslagen in 1980 .
28 Arrest van 1 april 2008 ( C ‑ 267 / 06 , EU : C : 2008 : 179 ) .
29 Arrest van 6 oktober 1993 ( C ‑ 109 / 91 , EU : C : 1993 : 833 ) .
30 Zie arrest van 1 april 2008 , Maruko ( C ‑ 267 / 06 , EU : C : 2008 : 179 , punt 21 ) .
31 Arresten van 7 februari 2002 , Kauer ( C ‑ 28 / 00 , EU : C : 2002 : 82 ) , en 18 april 2002 , Duchon ( C ‑ 290 / 00 , EU : C : 2002 : 234 ) .
32 Het dispositief van die beslissing is weergegeven in punt 19 supra .
33 Zie punten 21 en 22 supra .
34 Arrest van 10 mei 2011 ( C ‑ 147 / 08 , EU : C : 2011 : 286 ) .
35 Meer bepaald de belastingkwalificatie van fictief netto-inkomen ter berekening van het pensioen .
36 Arrest van 10 mei 2011 , Römer ( C ‑ 147 / 08 , EU : C : 2011 : 286 , punt 19 ) .
37 Arrest van 5 februari 1981 , P . / Commissie ( 40 / 79 , EU : C : 1981 : 32 ) .
38 In wezen werd de voorwaarde dat de overledene als enige schuldige partij werd aangemerkt , geschrapt en vervangen door een nieuwe voorwaarde dat niet uitsluitend de overlevende als schuldige partij wordt aangemerkt .
39 Arrest van 14 april 1970 ( 68 / 69 , EU : C : 1970 : 24 ) .
40 Richtlijn van de Raad van 19 december 1978 betreffende de geleidelijke tenuitvoerlegging van het beginsel van gelijke behandeling van mannen en vrouwen op het gebied van de sociale zekerheid ( PB 1979 , L 6 , blz . 24 ) .
41 Arrest van 24 juni 1987 ( 384 / 85 , EU : C : 1987 : 309 ) .
42 Arrest van 24 juni 1987 , Borrie Clarke ( 384 / 85 , EU : C : 1987 : 309 , punt 12 ) .
43 Zie bijvoorbeeld arrest van 8 maart 1988 , Dik e.a .
44 Arrest van 30 november 2000 ( C ‑ 195 / 98 , EU : C : 2000 : 655 ) .
45 Arrest van 30 november 2000 , Österreichischer Gewerkschaftsbund ( C ‑ 195 / 98 , EU : C : 2000 : 655 ) .
46 Zie bijvoorbeeld arresten van 30 september 2003 , Köbler ( C ‑ 224 / 01 , EU : C : 2003 : 513 ) ; 26 oktober 2006 , Commissie / Italië ( C ‑ 371 / 04 , EU : C : 2006 : 668 ) , en 18 juni 2009 , Hütter ( C ‑ 88 / 08 , EU : C : 2009 : 381 ) .
47 Arresten van 18 juni 2009 , Hütter ( C ‑ 88 / 08 , EU : C : 2009 : 381 ) ; 28 januari 2015 , Starjakob ( C ‑ 417 / 13 , EU : C : 2015 : 38 ) , en 14 maart 2018 , Stollwitzer ( C ‑ 482 / 16 , EU : C : 2018 : 180 ) .
48 Opnieuw overeenkomstig de algemene regels dat de specifieke inhoud van de wederzijdse rechten en verplichtingen in voortdurende rechtsbetrekkingen , zoals bijvoorbeeld onder de vorige rechtsregeling gesloten overeenkomsten , voor de toekomst zal moeten worden gewijzigd teneinde in overeenstemming te zijn met de nieuwe wetgeving – zie verder bijvoorbeeld mijn conclusie in de zaak Nemec ( C ‑ 256 / 15 , EU : C : 2016 : 619 , punt 41 ) .
49 Punten 67 ‑ 74 supra .
50 Volgens de verwijzingsbeslissing werd technisch gezien de actieve dienst omgezet in pensionering .
Hier is relevant dat de ambtenaar niet langer werkzaam is .
51 Zie bijvoorbeeld arrest van 11 november 2015 , Klausner Holz Niedersachsen ( C ‑ 505 / 14 , EU : C : 2015 : 742 , punt 38 en aldaar aangehaalde rechtspraak ) .
52 Arresten van 1 juni 1999 , Eco Swiss ( C ‑ 126 / 97 , EU : C : 1999 : 269 , punten 46 en 47 ) , en 16 maart 2006 , Kapferer ( C ‑ 234 / 04 , EU : C : 2006 : 178 , punt 21 ) .
53 Dergelijke uitzonderlijke omstandigheden worden onderzocht in de arresten van 13 januari 2004 , Kühne & Heitz ( C ‑ 453 / 00 , EU : C : 2004 : 17 , punt 28 ) , en 18 juli 2007 , Lucchini ( C ‑ 119 / 05 , EU : C : 2007 : 434 , punt 63 ) .
54 Aangehaald in voetnoot 4 supra .
55 Die een dusdanig ondraaglijk spanningsveld teweegbrengen tussen gerechtigheid en rechtszekerheid dat het laatste moet plaatsmaken voor het eerste en dat ex post moet worden vastgesteld dat de ( verkeerdelijk ) geformuleerde wet in kwestie niet bestaat – Radbruch , G . , „ Gesetzliches Unrecht und übergesetzliches Recht ” , Süddeutsche Juristen-Zeitung , 1946 , deel 1 , nummer 5 , blz . 105 ‑ 108 .
56 Besproken in punt 41 supra .
57 In de schriftelijke opmerkingen evenals ter terechtzitting werd bevestigd dat verzoeker , na de politie te hebben verlaten , werkzaam was in de private sector waarvoor hij een pensioen ontvangt .
58 Zoals bevestigd ter terechtzitting , ontvangt verzoeker een pensioen van de politie sinds zijn verplichte pensionering in 1976 .
59 Zie punt 42 supra en de opmerkingen van de Oostenrijkse regering in de zin dat een politiebeambte die minderjarigen benadert voor seksuele contacten , in het kader van een tuchtprocedure strafbaar zou zijn ongeacht de seksuele geaardheid van de betrokken actoren .
60 Zie bijvoorbeeld heel recent beschikkingen van 31 mei 2018 , Bán ( C ‑ 24 / 18 , niet gepubliceerd , EU : C : 2018 : 376 , punten 18 en volgende ) ; 7 juni 2018 , easyJet Airline ( C ‑ 241 / 18 , niet gepubliceerd , EU : C : 2018 : 421 , punten 12 en volgende ) , en 7 juni 2018 , Filippi e.a .
( C ‑ 589 / 16 , EU : C : 2018 : 417 , punten 25 en volgende ) .
61 Zie , a contrario , arrest van 17 februari 1998 , Grant ( C ‑ 249 / 96 , EU : C : 1998 : 63 ) .
62 Zie arrest van 28 september 1994 , Beune ( C ‑ 7 / 93 , EU : C : 1994 : 350 , punten 20 ‑ 24 en aldaar aangehaalde rechtspraak ) .
63 Zie bijvoorbeeld arresten van 28 september 1994 , Beune ( C ‑ 7 / 93 , EU : C : 1994 : 350 , punten 20 ‑ 24 en aldaar aangehaalde rechtspraak ) , en 24 november 2016 , Parris ( C ‑ 443 / 15 , EU : C : 2016 : 897 , punten 34 en 35 ) .
64 Arrest van 17 mei 1990 ( C ‑ 262 / 88 , EU : C : 1990 : 209 ) .
65 Arrest van 6 oktober 1993 ( C ‑ 109 / 91 , EU : C : 1993 : 833 ) .
66 Zie het dictum van het arrest van 6 oktober 1993 , Ten Oever ( C ‑ 109 / 91 , EU : C : 1993 : 833 ) .
ARREST VAN HET HOF ( Eerste kamer )
6 september 2018 ( * )