FranklinWillemen/mapa_plus huggingface dataset:
2 ° Tenzij in dit artikel anders is bepaald , is de High Court ook bevoegd om wetten te toetsen aan de bepalingen van deze grondwet .
De grondwettigheid van wetten kan niet ( bij pleidooi , via argumenten of anderszins ) aan de orde worden gesteld voor andere krachtens dit artikel of krachtens enig ander artikel van deze grondwet ingestelde gerechten dan de High Court , de Court of Appeal of de Supreme Court . ”
9 . Artikel 37 , lid 1 , van de grondwet bepaalt :
„ Niets in deze grondwet staat eraan in de weg dat in andere dan strafzaken beperkte taken en bevoegdheden van rechterlijke aard worden uitgeoefend door een persoon of instantie die daartoe bij wet is gemachtigd , ook al is die persoon of instantie niet een krachtens deze grondwet als zodanig benoemde rechter of ingesteld gerecht . ”
2 . Relevante arbeidswetgeving
10 . In Ierland is het verbod van discriminatie op grond van leeftijd neergelegd in de Employment Equality Acts ( wetten inzake gelijke behandeling bij arbeid ) . ( 4 )
11 . De WRC ( voorheen de Equality Tribunal ) is het semirechterlijk orgaan dat is ingesteld om discriminatieklachten in behandeling te nemen , te onderzoeken en af te handelen . ( 5 ) Volgens de relevante bepalingen van de Employment Equality Acts kan de WRC een klager een schadevergoeding in de vorm van betaling van achterstallig salaris of een schadevergoeding wegens discriminatie toekennen , gelasten dat een klager gelijk wordt beloond of behandeld , een verbod opleggen , alsook een werkgever gelasten om een klager opnieuw in dienst te nemen , al dan niet in combinatie met een schadevergoeding .
12 . Volgens de Garda Síochána regulations ( regeling betreffende de Ierse nationale politie ) ( 6 ) komen voor een opleidingsplaats bij de nationale politie uitsluitend personen in aanmerking die minimaal 18 jaar oud , maar niet ouder dan 35 jaar zijn op de eerste dag van de maand waarin de betrokken vacature voor het eerst in een nationale krant werd gepubliceerd .
II . Feiten , procedure en prejudiciële vraag
13 . Tussen 2005 en 2007 hebben Ronald Boyle , Brian Fitzpatrick en Gerard Cotter ( hierna : „ interveniënten ” ) gesolliciteerd naar een opleidingsplaats bij de An Garda Síochána ( nationale politie , Ierland ) .
Zij werden niet tot de opleiding toegelaten omdat in de Garda Síochána regulations de maximumleeftijd voor toelating tot de opleiding was vastgesteld op 35 jaar ( hierna : „ leeftijdsbeperking ” ) .
14 . Interveniënten hebben ieder op grond van de Employment Equality Acts bij de ( toenmalige ) Equality Tribunal een klacht tegen die afwijzing ingediend .
Zij hebben aangevoerd dat de leeftijdsbeperking neerkomt op ongelijke behandeling op grond van leeftijd bij arbeid .
15 . Anders dan zijn benaming suggereert , is de Equality Tribunal geen rechterlijke instantie , maar een bij wet ingesteld orgaan .
Hij was tot 2015 bevoegd om klachten over ongelijke behandeling op de arbeidsmarkt te behandelen .
In dat jaar is die bevoegdheid overgegaan op de WRC .
16 . Volgens de verwijzende rechter is de bevoegdheid om nationale wetgeving buiten toepassing te laten ingevolge artikel 34 , lid 3 , tweede alinea , van de grondwet voorbehouden aan de rechter .
De Equality Tribunal en zijn opvolger , de WRC , zijn dus als bij ingestelde organen niet bevoegd om zaken te behandelen waarin een doeltreffende voorziening in rechte vereist dat nationale wetgeving op grond van nationaal recht of Unierecht buiten toepassing wordt gelaten .
17 . In de procedure bij de Equality Tribunal heeft de Minister for Justice and Equality ( minister van Justitie en Gelijke Kansen , Ierland ; hierna : „ minister ” ) de bevoegdheidskwestie aan de orde gesteld .
Aangezien interveniënten van mening waren dat de leeftijdsbeperking in strijd was met richtlijn 2000 / 78 en met de Employment Equality Acts , waarbij die richtlijn in nationaal recht is omgezet , kwamen de klachten neer op een verzoek om de leeftijdsbeperking , dat wil zeggen nationale wetgeving , buiten toepassing te laten .
Stellende dat de Equality Tribunal daartoe niet bevoegd was , heeft de minister deze laatste verzocht om , voorafgaand aan de inhoudelijke behandeling , de bevoegdheidskwestie als preliminaire vraag te behandelen .
18 . De Equality Tribunal heeft dat niet gedaan .
Hij heeft integendeel bepaald dat op 11 juni 2008 een hoorzitting zou worden gehouden waarop zowel de bevoegdheidskwestie als de inhoudelijke vragen rond de leeftijdsdiscriminatie zouden worden behandeld .
19 . De weigering van de Equality Tribunal om de bevoegdheidskwestie als een preliminaire vraag te beschouwen , was voor de minister aanleiding om zich tot de High Court te wenden .
20 . De minister heeft de High Court allereerst verzocht om de Equality Tribunal te verbieden de klachten van interveniënten verder te onderzoeken .
Daarnaast heeft hij de High Court verzocht om te verklaren dat de Equality Tribunal niet bevoegd was om over die klachten te oordelen .
21 . De High Court heeft op 17 februari 2009 beslist dat het de Equality Tribunal naar nationaal recht niet was toegestaan de hoorzitting te organiseren , die impliceerde dat werd uitgegaan van de bevoegdheid om nationale wetgeving als de leeftijdsbeperking terzijde te stellen of buiten toepassing te laten .
22 . De Equality Tribunal heeft tegen die beslissing hoger beroep ingesteld bij de Supreme Court .
Tegen de tijd dat de zaak door die rechterlijke instantie in behandeling werd genomen , was de WRC in de plaats gekomen van de Equality Tribunal .
23 . De Supreme Court heeft op 15 juni 2017 arrest gewezen ( hierna : „ arrest van 15 juni 2017 ” ) . ( 7 ) Hij heeft daarin de vaststelling van de High Court bevestigd dat de WRC niet bevoegd is om nationaal recht buiten toepassing te laten .
Hij heeft daaraan niettemin toegevoegd dat zaken die normaal gesproken binnen de bevoegdheidssfeer van de WRC zouden vallen , maar waarin dat bestuursorgaan zich op grond van het nationale recht of het Unierecht genoodzaakt zou kunnen zien om nationale wetgeving buiten toepassing te laten , in plaats daarvan voor de High Court moeten worden gebracht .
24 . Aangezien de verwijzende rechter twijfels heeft omtrent de verenigbaarheid van een dergelijke bevoegdheidsverdeling tussen een bij wet ingesteld orgaan en een rechterlijke instantie met het Unierecht , heeft hij de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vraag :
„ Wanneer
– a ) een nationaal orgaan bij wet is ingesteld en een algemene bevoegdheid toebedeeld heeft gekregen om onder meer de handhaving van het Unierecht op een specifiek gebied te waarborgen , en
– b ) dat orgaan naar nationaal recht niet bevoegd is in een beperkte categorie zaken , namelijk wanneer een doeltreffende voorziening in rechte vereist dat nationale wetgeving op grond van nationaal recht of Unierecht buiten toepassing wordt gelaten , en
– c ) geëigende nationale rechterlijke instanties bevoegd zijn om ter verzekering van de naleving van het betrokken Unierechtelijke voorschrift nationale wetgeving buiten toepassing te laten , alsook om zaken te behandelen waarin een dergelijke buitentoepassinglating noodzakelijk is , en om in die zaken alle maatregelen te nemen die volgens het Unierecht vereist zijn en waarvan aan de hand van de rechtspraak van het Hof is vastgesteld dat zij in overeenstemming zijn met de beginselen van gelijkwaardigheid en doeltreffendheid ,
moet het betrokken bij wet ingestelde orgaan dan niettemin bevoegd worden geacht om te oordelen over een klacht dat nationale wetgeving in strijd is met het relevante Unierecht , en om bij gegrondverklaring van die klacht die wetgeving buiten toepassing te laten , ook al komt naar nationaal recht in alle zaken waarin de geldigheid van wetgeving op welke grond ook wordt betwist , of waarin wetgeving buiten toepassing moet worden gelaten , bevoegdheid toe aan een krachtens de grondwet ingestelde rechterlijke instantie , en niet aan het betrokken orgaan ? ”
25 . Schriftelijke opmerkingen zijn ingediend door de minister , de Commissioner of An Garda Síochána , Ierland , de WRC , de eerste en de derde interveniënt , de Tsjechische regering en de Europese Commissie .
Met uitzondering van de Tsjechische regering hebben die partijen tevens pleidooi gehouden ter terechtzitting van 5 juni 2018 .
26 . Alvorens in te gaan op de aan het Hof voorgelegde vraag , zal ik kort aandacht besteden aan een door de Tsjechische regering aan de orde gestelde ontvankelijkheidsvraag .
A . Ontvankelijkheid
27 . De Tsjechische regering stelt in haar schriftelijke opmerkingen dat het verzoek om een prejudiciële beslissing niet-ontvankelijk moet worden verklaard .
Zij meent namelijk dat de verwijzende rechter niet heeft gepreciseerd met welke bepaling van richtlijn 2000 / 78 de betrokken nationale wetgeving mogelijk in strijd is , en dat de gestelde vraag zo algemeen is geformuleerd dat elk verband met de richtlijn of met andere Unierechtelijke bepalingen ontbreekt .
28 . Hoewel dit inderdaad het geval is , betekent dit nog niet dat het verzoek niet-ontvankelijk is .
29 . Het Hof zal slechts weigeren een vraag van een nationale rechter te beantwoorden wanneer de gevraagde uitlegging van het Unierecht duidelijk geen verband houdt met een reëel geschil of met het voorwerp van het hoofdgeding , wanneer het vraagstuk hypothetisch is of wanneer het Hof niet beschikt over de feitelijke en juridische gegevens die noodzakelijk zijn om een nuttig antwoord op de gestelde vraag te kunnen geven . ( 8 )
30 . Uit de verwijzingsbeslissing in de onderhavige zaak blijkt duidelijk dat de aan het Hof voorgelegde vraag niet gaat over de verenigbaarheid van de leeftijdsbeperking ( of van de betrokken bevoegdheidsregel ) met een specifieke bepaling van richtlijn 2000 / 78 .
Het Hof wordt integendeel verzocht om een uitspraak over een principiële kwestie die de individuele bepalingen van de richtlijn ruimschoots overstijgt .
De vraag heeft zoals gezegd betrekking op de verenigbaarheid met het Unierecht van een ( grondwettelijk ) voorschrift dat de bevoegdheid om te oordelen over specifieke zaken al naargelang de aard van de ingediende klacht verdeelt tussen een bij wet ingesteld orgaan , te weten de WRC , en de High Court .
31 . Bovendien bevat de verwijzingsbeslissing zowel de feitelijke als de juridische gegevens die het Hof nodig heeft om een nuttig antwoord op de gestelde vraag te kunnen geven .
In die beslissing wordt ook duidelijk uiteengezet waarom het vraagstuk niet hypothetisch is , noch geen verband houdt met een reëel geschil .
32 . Het verzoek om een prejudiciële beslissing moet dan ook ontvankelijk worden verklaard .
B . Ten gronde
33 . Bij zijn beoordeling of de WRC bevoegd is in zaken op gebieden waarin een doeltreffende voorziening in rechte vereist dat nationale wetgeving op grond van het nationale recht of het Unierecht buiten toepassing wordt gelaten , heeft de verwijzende vastgesteld dat volgens het Ierse constitutionele recht in beginsel uitsluitend een gewone rechter bevoegd is om een bepaling van primaire of afgeleide wetgeving buiten toepassing te laten of buiten werking te stellen .
34 . Tenzij het Unierecht anders bepaalt , moeten bevoegdheidsregels namelijk worden uitgelegd in het licht van het in artikel 34 van de grondwet geformuleerde fundamentele vereiste dat recht wordt gesproken door rechterlijke instanties die krachtens die grondwet zijn ingesteld .
35 . De verwijzende rechter heeft in dit verband ook opgemerkt dat artikel 37 , lid 1 , van de grondwet bij wijze van uitzondering bepaalt dat aan een persoon of orgaan bij wet toestemming kan worden verleend om „ beperkte taken en bevoegdheden van rechterlijke aard ” uit te oefenen in andere dan strafzaken .
Naar Iers recht kunnen dus bij wet bevoegdheden van rechterlijke aard worden toegekend aan een bij wet ingesteld orgaan , mits die bevoegdheden beperkt zijn .
36 . De WRC is een dergelijk bij wet ingesteld orgaan met beperkte rechterlijke taken .
Volgens de Employment Equality Acts moeten personen die menen het slachtoffer te zijn van discriminatie in het kader van arbeid zich met hun klacht in eerste instantie tot de WRC wenden . ( 9 ) Meer bepaald behandelt de WRC klachten over schendingen ( door werkgevers en dienstverrichters ) van wetgeving op het gebied van arbeid , gelijkheid en gelijkwaardigheid , alsook geschillen over uit die wetgeving voortvloeiende rechten .
Wanneer een klacht bij de WRC binnenkomt , kijkt de directeur-generaal van de WRC eerst of de zaak kan worden verwezen naar een mediation officer voor mediation tussen de betrokken partijen .
Als de zaak zich niet leent voor mediation , zal de directeur-generaal een adjudication officer aanwijzen om op de klacht te beslissen . ( 10 )
37 . In zijn arrest van 15 juni 2017 heeft de verwijzende rechter in het kader van de aan hem voorgelegde bevoegdheidsvraag vastgesteld dat de WRC naar nationaal recht niet bevoegd is om een bepaling van nationaal recht buiten toepassing te laten .
De WRC heeft die bevoegdheid namelijk niet bij wet toegekend gekregen .
De verwijzende rechter heeft ook vastgesteld dat een dergelijke bevoegdheid niet impliciet kan ontstaan .
38 . De verwijzende rechter heeft derhalve geoordeeld dat , gelet op de constitutionele vereisten van de Ierse rechtsorde , de WRC in het algemeen niet bevoegd is om zaken te behandelen waarin nationale wetgeving buiten toepassing moet worden gelaten .
In plaats van tot de WRC moeten klagers zich in dergelijke gevallen met hun klacht rechtstreeks tot de High Court wenden , die bevoegd is om van dat soort zaken kennis te nemen .
39 . De bevoegdheidsverdeling tussen de WRC en de High Court is gebaseerd op de maatregel die mogelijk moet worden genomen om de vermeende discriminatie ongedaan te maken .
Meer bepaald is de WRC niet bevoegd om te oordelen over een zaak waarin ( bij gegrondverklaring van de klacht ) een maatregel van primaire of afgeleide nationale wetgeving buiten toepassing moet worden gelaten .
40 . De High Court is bij uitsluiting bevoegd om van dergelijke zaken kennis te nemen .
Dit betekent dat klagers als interveniënten , die menen te zijn benadeeld door een wetgevingsinstrument ( of wier klacht anderszins ertoe kan leiden dat nationale wetgeving buiten toepassing moet worden gelaten ) , een verzoek tot rechterlijke toetsing moeten indienen bij de High Court teneinde hun recht te halen in de vorm van de buitentoepassinglating van een bepaling van nationaal recht die wordt geacht in strijd te zijn met een hogere norm ( in casu richtlijn 2000 / 78 ) .
41 . Maar is de bevoegdheidsverdeling tussen de WRC en de High Court verenigbaar met het Unierecht ?
42 . Deze vraag , waarover van het Hof een prejudiciële beslissing wordt verlangd , raakt duidelijk aan de grenzen van de procedurele autonomie van de lidstaten .
Met het oog op de beantwoording ervan moet echter allereerst worden ingegaan op het constitutionele beginsel van voorrang van het Unierecht en op de daaruit voortvloeiende verplichting voor alle organen van de lidstaat om binnen hun respectieve bevoegdheden de volle werking van het Unierecht te waarborgen .
43 . Alvorens op die punten in te gaan , wil ik er om te beginnen op wijzen dat de verwijzende rechter met zijn vraag het Hof niet expliciet verzoekt om uitlegging van het beginsel van procedurele autonomie en van de daarmee samenhangende beginselen van gelijkwaardigheid en doeltreffendheid .
De verwijzende rechter merkt juist op dat hij aan de hand van de rechtspraak van het Hof al heeft uitgemaakt dat de bevoegdheidsregel met die beginselen in overeenstemming is .
De Ierse Supreme Court vraagt het Hof dan ook in wezen om te verduidelijken of de bevoegdheidsregeling , ook al is zij met die beginselen in overeenstemming , niettemin in strijd is met het Unierecht .
44 . Gelet op de taakverdeling tussen het Hof en de nationale rechter in de prejudiciële procedure van artikel 267 VWEU , moet de gestelde vraag in mijn ogen ( in de eerste plaats ) in dat licht worden onderzocht .
1 . Wisselwerking tussen het voorrangsbeginsel en de procedurele autonomie van de lidstaten
45 . Het valt niet te ontkennen dat het onderscheid tussen het buiten toepassing laten en het buiten werking stellen van een bepaling in de praktijk soms louter theoretisch is .
Ook is het goed mogelijk dat vanuit het perspectief van een bepaalde nationale rechtsorde geen werkelijk onderscheid tussen die twee handelingen valt te maken . ( 11 ) Dit neemt niet weg dat Unierechtelijk gezien het onderscheid tussen enerzijds de verplichting om in een specifiek geval een bepaling van nationaal recht buiten toepassing te laten ( omdat die bepaling met het Unierecht in strijd is ) , en anderzijds de verplichting om een dergelijke bepaling buiten werking te stellen , met het verderstrekkende gevolg dat die bepaling überhaupt ( al dan niet met terugwerkende kracht ) niet langer geldig is , een belangrijk onderscheid is .
46 . De rechtspraak die is ontwikkeld in het arrest Simmenthal , waarin het constitutionele voorrangsbeginsel is neergelegd en is gewezen op de rol van rechterlijke instanties en bestuursorganen bij het verzekeren van de volle werking van het Unierecht , is op dat onderscheid gebaseerd . ( 12 ) Dat onderscheid berust op de gedecentraliseerde architectuur van de rechtsorde van de Unie , waarin het aan de afzonderlijke lidstaten is overgelaten om te bepalen langs welke wegen een persoon wiens uit het Unierecht voortvloeiende rechten zijn geschonden , zijn recht kan halen , en , belangrijker nog , om uit te maken welke instanties bevoegd zijn om wetgeving buiten werking te stellen ( of ongeldig te verklaren ) .
a ) Noodzaak om de volle werking van het Unierecht te verzekeren : verplichting van alle overheidsorganen om met het Unierecht strijdige nationale wetgeving buiten toepassing te laten
47 . De in het arrest Simmenthal ( 13 ) ontwikkelde rechtspraak heeft betrekking op de buitentoepassinglating van wetgeving of , preciezer gezegd , op de op alle overheidsorganen rustende verplichting om geen bepalingen van nationaal recht toe te passen die met het Unierecht in strijd zijn – een verplichting die onvermijdelijk voortvloeit uit het in het arrest Van Gend en Loos ( 14 ) ontwikkelde constitutionele leerstuk van de rechtstreekse werking .
Behalve dat het Hof in het arrest Simmenthal de basis heeft gelegd voor een netwerk van EU-gerechten , heeft het in dat arrest zoals bekend geoordeeld :
[ Dat ] elke in het kader zijner bevoegdheid aangezochte nationale rechter verplicht is het [ Unierecht ] integraal toe te passen en de door dit recht aan particulieren toegekende rechten te beschermen , daarbij buiten toepassing latend elke eventueel strijdige bepaling van de nationale wet , ongeacht of deze van vroegere of latere datum is dan de [ Unierechtelijke regel ] ;
22 . dat derhalve met de vereisten welke in de eigen aard van het [ Unierecht ] besloten liggen onverenigbaar is elke bepaling van een nationale rechtsorde of enige wetgevende , bestuurlijke of rechterlijke praktijk die ertoe zou leiden de uitwerking van het [ Unierecht ] te verminderen doordat aan de inzake de toepassing van dit recht bevoegde rechter de macht wordt ontzegd aanstonds bij deze toepassing al het nodige te doen voor de terzijdestelling van de nationale wettelijke bepalingen die eventueel in de weg staan aan de volle werking van de [ Unierechtelijke regels ] ;
23 . dat zulks het geval zou zijn , indien bij een eventuele tegenstrijdigheid van een bepaling van het [ Unierecht ] met een latere nationale wet de oplossing van dit conflict zou zijn voorbehouden niet aan de tot toepassing van het [ Unierecht ] geroepen rechter , doch aan een met eigen beoordelingsbevoegdheid bekleed ander gezag , ook al zou de hieruit voortvloeiende belemmering voor de volledige werking van dit recht slechts van tijdelijke aard zijn ;
24 . dat derhalve [ … ] de nationale rechter , belast met de toepassing , in het kader zijner bevoegdheid , van de bepalingen van het [ Unierecht ] , verplicht is zorg te dragen voor de volle werking dezer normen , daarbij zo nodig , op eigen gezag , elke strijdige bepaling van de – zelfs latere – nationale wetgeving buiten toepassing latende , zonder dat hij de voorafgaande opheffing hiervan via de wetgeving of enige andere constitutionele procedure heeft te vragen of af te wachten ” . ( 15 )
48 . Het arrest Simmenthal had met andere woorden ( behalve op andere vragen van fundamenteel constitutioneel belang ) betrekking op de bevoegdheden van een lagere rechter om een met het Unierecht strijdige bepaling van nationaal recht buiten toepassing te laten zonder de ongeldigverklaring van die bepaling door een hogere rechter af te wachten . ( 16 )
49 . De latere rechtspraak van het Hof heeft echter duidelijk gemaakt dat die verplichting ook geldt voor andere overheidsorganen , met inbegrip van bestuursorganen .
In het arrest Costanzo ( 17 ) heeft het Hof vastgesteld dat bestuursorganen net zoals nationale rechterlijke instanties verplicht zijn om rechtstreeks werkende richtlijnbepalingen toe te passen .
Het Hof heeft geoordeeld dat wanneer is voldaan aan de voorwaarden waaronder particulieren de bepalingen van een richtlijn voor de nationale rechter kunnen inroepen , alle bestuursorganen ( met inbegrip van gemeenten ) verplicht zijn deze bepalingen toe te passen en daarmee strijdige bepalingen van nationaal recht buiten toepassing te laten . ( 18 )
50 . In het arrest CIF ( 19 ) ging het onder meer om de ( betwiste ) bevoegdheid van de Italiaanse mededingingsautoriteit om nationale wetgeving buiten toepassing te laten die met artikel 81 , lid 1 , EG ( thans artikel 101 , lid 1 , VWEU ) strijdig gedrag voorschreef of vergemakkelijkte .
De onderzochte ondernemingen betoogden dat de mededingingsautoriteit verplicht was om de betrokken nationale wetgeving toe te passen en deze dus niet buiten toepassing kon laten .
De mededingingsautoriteit zelf stelde dat zij op grond van de beginselen van rechtstreekse werking en de voorrang van het Unierecht wél daartoe bevoegd was .
51 . Het Hof wees er in dat verband nogmaals op dat de verplichting om met het Unierecht strijdige nationale wetgeving buiten toepassing te laten , rust op alle overheidsorganen , met inbegrip van bestuursorganen .
Dit houdt eventueel de verplichting in om alle maatregelen te nemen om de volledige doorwerking van het Unierecht te vergemakkelijken . ( 20 )
52 . Vervolgens wees het Hof erop dat een nationale mededingingsautoriteit tot taak had toe te zien op de inachtneming van artikel 81 EG .
Deze bepaling , gelezen in samenhang met artikel 10 EG ( thans artikel 4 , lid 3 , VEU ) , verplichtte de lidstaten ertoe geen maatregelen in te voeren die met de mededingingsregels van de Unie in strijd waren .
Aan het nuttig effect van die regels zou worden afgedaan indien de nationale mededingingsautoriteit niet zou kunnen vaststellen dat een nationale regel in strijd was met artikel 81 EG ( en artikel 10 EG ) , en deze regel bijgevolg niet buiten toepassing zou laten . ( 21 )
53 . Uit de hierboven aangehaalde rechtspraak volgt derhalve dat het irrelevant is of het betrokken bestuursorgaan in de nationale rechtsorde de bevoegdheid toegekend heeft gekregen om een met het Unierecht strijdige bepaling van nationaal recht buiten toepassing te laten .
Dat orgaan is daartoe hoe dan ook verplicht wanneer dat noodzakelijk is om de volle werking van het Unierecht te verzekeren .
54 . Evenwel moet beklemtoond worden dat , zoals het Hof in het arrest Simmenthal heeft verklaard , een dergelijke verplichting enkel bestaat wanneer het betrokken orgaan handelt in het kader van de bevoegdheid die hem ( naar nationaal recht ) toekomt . ( 22 )
55 . Wat in het bijzonder nationale rechterlijke instanties betreft , heeft het Hof met zoveel woorden verklaard dat de verplichting om nationale wetgeving buiten toepassing te laten , wordt begrensd door de bevoegdheid die is toegekend aan de nationale rechterlijke instantie die wordt verzocht Unierechtelijke bepalingen toe te passen .
Dit wijst er enerzijds op dat het Hof zich bewust is van de vrijheid die de lidstaten moeten behouden om hun rechterlijke en bestuurlijke infrastructuur in overeenstemming met hun constitutionele tradities vorm te geven .
Anderzijds geeft het Hof daarmee blijk van respect voor de uiteenlopende constitutionele stelsels die samen de basis van de rechtsorde van de Unie vormen .